‫[آقای سئو جی‌هوان]
‫مشترک موردنظر در دسترس نمی‌باشد.
‫[رئیس اوه]
‫- بله رئیس اوه؟ ‫- آقای جانگ.
‫راستـش کو یانگ‌هی بعد از اینکه ‫دم شرکتـش پیاده شد،
‫راه افتاد به سمت یه جایی.
‫جایی که داره می‌ره شرکت سانگ‌نام‌ـه.
‫[شرکت سانگ‌نام]
‫اگه می‌خوای بری...
‫می‌تونی بری.
‫اشتباهـت این بود
‫که تمام نگاهـت به اون بود،
‫برای همین حواست به من نبود.
‫- رئیس سئو! ‫- چی؟
‫لعنتی!
‫انقدر تحت تاثیر قرار گرفتم ‫که الان اشکم درمیاد، عوضی‌ها!
‫برای همین...
‫می‌گفتی پسرت فرق داره؟
‫تکون نخورین!
‫سئو جی‌هوان.
‫- آقای سئو. ‫- نزدیک من نیاین!
‫برین عقب، عوضی‌ها! ‫برین عقب!
‫ولم کن!
‫
‫- تکون نخورین! ‫- اسلحه‌هاتون رو بذارین زمین.
‫- ایست. ‫- سئو جی‌هوان!
‫- ولـم کن. ‫- بهش دستبند بزنین.
‫سئو جی‌هوان.
‫سئو جی‌هوان!
‫- سئو جی‌هوان. ‫- تکون نخور.
‫حق داری سکوت کنی.
‫دست‌هات پشت سرت.
‫- آمبولانس لازم داریم! ‫- آمبولانس خبر کنین.
‫- سئو جی‌هوان. ‫- رئیس!
‫- لعنتی، ولـم کن! ‫- دنبالم بیاین.
‫- ولـم کن. ‫- رئیس!
‫- حرکت کنین. ‫- جی‌هوان!
‫جی‌هوان.
‫آقای سئو!
‫- رئیس! ‫- آقای سئو.
‫- زود باشین! ‫- طاقت بیار!
‫رئیس.
‫لطفاً بیدار شو، آقای سئو.
‫زود باشین.
‫- طاقت بیار، جی‌هوان! ‫- رئیس.
‫- جی‌هوان. ‫- جی‌هوان.
‫زود باشین!
‫- رئیس! ‫- جی‌هوان.
‫- رئیس! ‫- رئیس!
‫- نه! ‫- نجاتـش بدین!
‫لعنتی.
‫
‫[اتاق جراحی]
‫
‫[بیمار: سئو جی‌هوان، ‫دکتر: ریو جین‌سئون]
‫خوشبختانه تونستیم نجاتـش بدیم،
‫ولی به خاطر آسیب مغزی ناشی از ‫خونریزی شدید، الان توی کماست.
‫داروها وضعیتـش رو پایدار می‌کنن
‫ولی نمی‌تونم بهتون بگم کِی به هوش میاد.
‫منظورتـون اینه که
‫نمی‌دونین کِی به هوش میاد؟
‫ممکنه اثر داروی بی‌هوشی بره ‫به هوش بیاد، نه؟
‫دکتر، شما همین الان گفتی ‫جراحی خوب پیش رفت.
‫اگه لازمه از خونِ من استفاده کنین.
‫گروه خونی‌هامون یکی‌ـه.
‫- از خون من استفاده کنین. ‫- بذارین ببینیم چی می‌شه.
‫گفتم از خونِ من استفاده کنین.
‫باشه؟
‫- خدای من. ‫- آخه...
‫چطور ممکنه؟
‫رئیس.
‫زودباش به هوش بیا.
‫ما منتظرتیـم، رئیس.
‫زودباش به هوش بیا، خدای من.
‫رئیس.
‫
‫بله، رئیس اوه؟
‫چطور پیش می‌ره؟
‫[بخش جنایی]
‫یکی‌شون زیادی حرف می‌زنه، ‫اون یکی ساکتِ ساکتـه.
‫کو یانگ‌هی همه‌چی رو منکر شده، ‫می‌گه کاری نکرده.
‫ولی سئو ته‌پیونگ کلاً حرف نمی‌زنه.
‫فقط لی کانگ‌گیل داوطلبانه به همه‌چی ‫اعتراف کرد.
‫باشه.
‫میام اونجا، آره.
‫شماها برین سرکار.
‫من اینجا می‌مونم.
‫نگران نباشین، برین سرکارتون.
‫وقتی هنوز به هوش نیومده، ‫چطوری بریم سرکار؟
‫آقای سئو ازتون می‌خواست چیکار کنین؟
‫فکر می‌کنین می‌خواست بیکار بشینین
‫سرکار نرین و فقط نگرانـش باشین؟
‫یا ازتون می‌خواست
‫برین سرکار و وظایف‌تون رو به درستی ‫انجام بدین؟
‫بیاین کاری که ازمون می‌خواست ‫رو انجام بدیم.
‫دارم دیوانه می‌شم.
‫[دادستانی مرکز سئول]
‫[گزارش تحقیقات پرونده‌ی جنایی سئو ته‌پیونگ]
‫شنیدم توی اداره‌ی پلیس سکوت کرده بودین.
‫ارتکاب جرائم مرتبط با حبس غیرقانونی افراد، ‫خشونت شدید
‫و پنهان‌سازی درآمدهای حاصل از ‫اقدامات مجرمانه.
‫ارتکاب جرائمی که
‫تحت قانون جرائم سنگین ‫و سازمان یافته قرار می‌گیرن.
‫درمورد تمام این جرم‌ها ‫ادعای بی‌گناهی می‌کنین؟
‫اگه سئو جی‌هوان به هوش نیاد،
‫همدستی در قتل هم
‫به این لیست اضافه می‌شه.
‫اون...
‫هنوز به هوش نیومده؟
‫
‫حتماً خیلی ترسناک بوده، نه؟
‫دیگه لازم نیست بترسی، من کنارتـم.
‫[مدیرعامل سئو جی‌هوان]
‫این صندلی زیاد خالی نمی‌مونه، نه؟
‫جی‌هوان.
‫گریه که نمی‌کنی، نه؟
‫نه.
‫یه بار قبلاً گفتی جی‌هوان خیلی قوی‌ـه.
‫می‌گن کلمات قدرت دارن.
‫دوست دارم این جمله رو دوباره ‫مثل یه ورد جادویی بشنوم.
‫می‌شه دوباره بگی «جی‌هوان قوی‌ـه»؟
‫زود باش، می‌خوام از زبون یکی بشنومـش.
‫اگه انقدر وقتـت آزاده، ‫یه کلیسای کاتولیک پیدا کن
‫و برو دعا کن.
‫- من مسیحی‌ام، کاتولیک نیستم. ‫- من دیگه می‌رم.
‫خب، به خاطر من یه بار بگو دیگه.
‫به خاطر من فقط یه بار بگو.
‫لعنتی، سئو جی‌هوان.
‫سئو جی‌هوان! به خاطر اون عوضی
‫نتونستم کار اون پیرمرد رو تموم کنم.
‫چیه؟
‫می‌ترسی سئو جی‌هوان بمیره؟
‫روت رو برگردون ببینم.
‫چطور جرئت می‌کنی اینجوری نگاه‌م کنی؟
‫دیگه کافیه.
‫چی گفتی، عوضی؟
‫می‌شه اتاقـم رو عوض کنین؟
‫ساکت باش.
‫می‌خوای اتاق‌هامون رو عوض کنیم؟
‫ممنون. ‫آره، بهت زنگ می‌زنم.
‫- کی بود؟ ‫- یه‌نا.
‫فقط با یه چالش
‫انقدر جون جونی شدین؟
‫کلی آدم منتظر و نگرانشـن،
‫پس به زودی بیدار می‌شه.
‫راست می‌گی.
‫کلاً خوابـش سبک‌ـه، پس زیاد نمی‌خوابه.
‫هی، چطوره بترسونمـش؟ ‫شاید بیدار شه.
‫چی؟
‫- بو! ‫- هی.
‫آره، باید خوب بخوابه تا حالش خوب شه.
‫حالا که انقدر عمیق خوابیده، ‫نباید بی‌ادبی می‌کردم.
‫معذرت می‌خوام.
‫حتی اخم هم نکرده. ‫گمونم احساس راحتی می‌کنه.
‫
‫من دیگه می‌رم خونه.
‫آهان، نزدیک بود یادم بره.
‫بیا.
‫توی خونه جا گذاشته بودیش، ‫منم بردم تعمیرش کردن.
‫ممنون.
‫ائون‌ها.
‫اگه می‌خوای گریه کنی، گریه کن.
‫جلوی خودت رو نگیر.
‫مقاومت نکن، گریه کن.
‫تا ابد بی‌هوش نمی‌مونه، درسته؟
‫به هوش میاد، درسته؟
‫معلومه، خیلی زود به هوش میاد.
‫انگار نه انگار اتفاقی افتاده.
‫اون آدمی نیست که تو رو تنها بذاره.
‫آره، چیزی نیست.
‫می‌خواستم یه سر بزنم
‫ولی هنوز سرکارم.
‫اشکال نداره، حتماً سرتون شلوغ‌ـه.
‫هرچقدر سرم شلوغ باشه،
‫باید بیام آقای سئو رو ببینم ‫که شهادتـش رو بگیرم.
‫خودش گفت همکاری می‌کنه.
‫اون سر حرفـش می‌مونه.
‫آقای سئو همچین آدمیه.
‫آره.
‫آهان، شاید یه مدت
‫مجبور شم زیاد مزاحمـش شم.
‫نمی‌خوام اینجوری شه ولی شاید ‫مجبور شیم سرش باهم بجنگیم.
‫اجازه می‌دم باهاش وقت بگذرونی.
‫اینجوری نیست که بخوام باهاش وقت بگذرونم.
‫فقط باید گاهی ازت قرضـش بگیرم.
‫و بعدش صحیح و سالم
‫برش می‌گردونم.
‫فقط می‌خوام جلو جلو اجازه بگیرم.
‫ممنون، آقای جانگ.
‫ممنون، خانم ائون‌ها.
‫[بیمار: سئو جی‌هوان، ‫دکتر: ریو جین‌سئون]
‫[بخش وی‌آی‌پی]
‫
‫سلام.
‫هرچی خواسته بودی رو آوردم.
‫واقعاً؟
‫چیز دیگه‌ای لازم نداری؟
‫نه، بقیه‌ی چیزها رو از پایین می‌خرم.
‫- نه، من برات می‌گیرم. ‫- می‌خوام یه تحرکی هم داشته باشم.
‫- لطفاً حواست بهش باشه. ‫- مطمئنی؟
‫حتی نتونسته یه دوش درست و حسابی بگیره.
‫رئیس.
‫انقدر موش کوچولو رو اذیت نکن، بیدار شو.
‫باشه؟
‫خدای من، انقدر سختی کشیدی ‫موهات سفید شده.
‫لعنتی، اشتباه کندم.
‫لعنتی، بازم اشتباه کندم.
‫اینجا موچین هست؟
‫آهان، از خونه آوردم.
‫لعنتی، اشتباه کندم.
‫چقدر احمقـم.
‫لعنتی، بازم اشتباه کندم.
‫دردم گرفت.
‫انقدر موهام رو نکن.
‫رئیس؟
‫دکتر!
‫رئیس؟
‫رئیس، به هوش اومدی؟
‫خدای من، دکتر!
‫چی... خدای من. ‫خیلی ممنونم.
‫ممنونم.
‫دکتر!
‫رئیس، ممنونم.
‫خیلی ممنونم.
‫- جه‌سو. ‫- بله، رئیس؟
‫صدات رو بیار پایین.
‫[بخش وی‌آی‌پی]
‫جی‌هوان.
‫می‌دونستم به هوش میای.
‫مطمئن بودم.
‫خیلی طولـش دادم؟ ببخشید.
‫نه، اشکال نداره. ‫اشکال نداره.
‫- واقعاً؟ ‫- چی شده؟
‫- رئیس به هوش اومده. ‫- واقعاً؟
‫- یعنی کامل بیدار شده؟ ‫- آره.
‫- ایول! ‫- ایول!
‫چقدر خوب!
‫دیدی؟ بهت نگفته بودم؟
‫ائون‌ها، خیلی خبر خوبی دادی.
‫فهمیدم، میام اونجا.
‫باشه، بهت زنگ می‌زنم.
‫چه خبر فوق‌العاده‌ای، خدای من!
‫آره!
‫[دفتر مدیرعامل]
‫[کانگ یه‌نا]
‫مهم نیست.
‫- الو؟ ‫- سلام.
‫منم.
‫جی‌هوان به هوش اومده.
‫خدا رو شکر.
‫این بی‌تفاوت بودنـش خیلی جذاب‌ـه.
‫خدای من.
‫[آقای جانگ، رئیس به هوش اومده!]
‫جرم همدستی در قتل...
‫منتفی شد.
‫بازجویی رو شروع کن.
‫راستی،
‫گردنبندم شکست.
‫شکست؟
‫روزی که چاقو خوردی، ‫وقتی داشتم آشپزی می‌کردم،
‫یهو شکست.
‫یهو شکست؟
‫ولی می‌دونی چی جالبه؟
‫امروز که دوباره انداختمـش گردنم، ‫به هوش اومدی.
‫- جالبـه، نه؟ ‫- واقعاً؟
‫آقای جانگ.
‫تبریک می‌گم.
‫من اولین نفر توی صف هستم، ‫برای همین زود اومدم.
‫اومدی شهادتـش رو بگیری؟
‫خب، زودتر وقت گرفته بودم دیگه.
‫چون بهت قول داده بودم، اتاق رو خالی می‌کنم.
‫چه قولی بهش داده بودی؟
‫شما دوتا رو تنها می‌ذارم.
‫- ممنون. ‫- ائون‌ها، لازم نیست بری.
‫آقای سئو، مرد خوش‌شانسی هستی.
‫اگه یکم دیرتر به هوش میومدی،
‫خانم کو رو دزدیده بودم.
‫فکر کن اجازه می‌دادم.
‫راستی،
‫سئو ته‌پیونگ...
‫به تمام جرم‌هاش اعتراف کرد.
‫این مدت سکوت کرده بود،
‫ولی به محض اینکه شنید به هوش اومدی،
‫شروع کرد به حرف زدن.
‫حداقل ۵ سال زندانی می‌شه.
‫درسته که خیلی سخت بود،
‫ولی الان دیگه خیال‌مون راحت‌ـه.
‫چه حسی داری؟
‫حس می‌کنی سبک‌تر شدی؟
‫پدرم کجاست؟
‫بازداشتگاه.
‫چطور ممکنه احساس سبکی کنم؟
‫به خاطر کارهای اشتباه گذشته‌ام...
‫هیچ‌وقت احساس سبکی نخواهم کرد.
‫می‌دونم هرچقدر سعی کنم جبران کنم ‫بازم کافی نیست.
‫فقط می‌تونم...
‫هرروز زندگی بهتری داشته باشم.
‫اومدم اینجا
‫چون فکر می‌کنم باید به عنوان پسرت ‫ازت عذرخواهی کنم.
‫همون‌طور که من هیچ‌وقت پسری نبودم ‫که می‌خواستی،
‫تو هم پدری نبودی که من می‌خواستم.
‫می‌دونم باندی که بین پدر و پسر وجود داره،
‫به این راحتی‌ها شکسته نمی‌شه.
‫پس بازم اگه یه روزی بتونم
‫تحت شرایط متفاوتی ببینمـت،
‫دوست دارم وظیفه‌ام رو ‫به عنوان پسرت انجام بدم.
‫این آخرین باریـه که همدیگه رو می‌بینیم.
‫دیگه هیچ توقعی ازت ندارم،
‫پس تو هم توقعی از من نداشته باش.
‫تو...
‫دیگه پسر من نیستی.
‫نگهبان!
‫وقتی شما نبودی،
‫هونگ‌کی نقش مَرد این خونه رو بازی می‌کرد،
‫ولی نمی‌دونم چرا هنوزم داره ‫اون نقش رو بازی می‌کنه.
‫اشتباه می‌کنی.
‫اون فکر کرده می‌تونه شما رو شکست بده.
‫بچه‌ها، خسته نباشین. ‫دیگه دیروقت شده.
‫بریم استراحت کنیم ‫که فردا باید برین سرکار.
‫باشه، حتماً...
‫به همین خیال باش!
‫کارائوکه رو بیارین.
‫تشویق کنین!
‫رئیس، چی شده؟
‫- چی شده؟ ‫- حالتون خوبه؟
‫شاید به خاطر اینه که خسته‌ام، ‫بخیه‌هام دارن کشیده می‌شن.
‫خدای من.
‫برام نخ و سوزن بیارین.
‫اینجا رو تمیز کنین و برین بخوابین.
‫- من می‌رم بالا. ‫- باشه.
‫- حتماً، رئیس. ‫- صبر کنین.
‫می‌دونم بخیه‌هاتون کشیده شده،
‫ولی قبل از اینکه برین یه چیزی بخونین.
‫- بذار بره، احمق. ‫- یه چیزی بخونین.
‫ولش کن بذار بره.
‫بیا بریم.
‫♪ - قلبـم ♪ ‫♪ - قلبـم ♪
‫♪ - قلبـم. ♪ ‫♪ - قلبـم. ♪
‫♪ - قلبـم درد می‌کنه ♪ ‫♪ - قلبـم درد می‌کنه ♪
‫♪ - برامون آهنگ بذار ♪
‫یه لحظه.
‫حتماً خیلی درد می‌کنه.
‫چیزی نیست.
‫تموم شد.
‫حالا استراحت کن.
‫امروز کجا رفته بودی؟
‫رفته بودم پدرم رو ببینم.
‫حالت خوبه؟
‫آره.
‫می‌دونم برات سخت بوده.
‫حتماً خیلی خسته‌ای، پس استراحت کن.
‫امشب پیش من بمون.
‫دوستـت دارم، ائون‌ها.
‫منم دوستـت دارم.
‫- سابسکرایب... ‫- لایک...
‫فراموش نشه!
‫[گنگستر دوست‌داشتنیِ من]
‫[۱۰۰ روز]
‫[۱۰۰ روز از وقتی یون‌بیول عزیز ‫وارد زندگی‌مون شد]
‫صبر کن.
‫بذار اینو بذارم روی سرت.
‫- خوبه. ‫- دخترم بهترینـه.
‫پاپا ایل‌یونگ رو باور نمی‌کنم.
‫همیشه انقدر لبخند می‌زد؟
‫پاپا ایل‌یونگ؟
‫- مامان، بس کن. ‫- بعد از آشنایی با می‌هو،
‫رفتارش دوستانه‌تر شده و همه‌ش لبخند می‌زنه.
‫اصلاً دیگه نمی‌شناسمـش.
‫اگه برای ازدواج باید اینجوری باشم، ‫ترجیح می‌دم ازدواج نکنم.
‫بهتره بگیم اصلاً نمی‌تونی ازدواج کنی.
‫ترجیح می‌دم ازدواج نکنم.
‫- انقدر حسودی نکن. ‫- حسودی نمی‌کنم.
‫تو...
‫- فکر کردی کی هستی؟ ‫- فکر کردی کی هستی؟
‫خدای من، اومد!
‫نگاه کنین، یون‌بیول اومده.
‫- دختر شایسته‌ی کُره اومد. ‫- خیلی خوشگله، نه؟
‫دختر شایسته‌ی کُره اومد.
‫- بیا ببینم. ‫- چقدر نازی تو.
‫می‌بینم که زیاد از عمو مان‌هو خوشت نمیاد.
‫از عمو مان‌هو خوشت نمیاد؟
‫عمو جه‌سو رو ترجیح می‌دی؟
‫بیا بغل خودم.
‫منو می‌خواستی؟
‫خب، وقتشـه عکس‌مون رو بگیریم.
‫- بیاین. ‫- معلومه منو دوست داره.
‫از تو هم خوشـش نمیاد.
‫- باید عکس بگیریم، پس... ‫- بیاین عکس بگیریم.
‫- معلومه از من خوشـش میاد. ‫- به همین خیال باش.
‫یون‌بیول رو بذارین وسط.
‫خدای من، شبیه فرشته‌هاست.
‫- خیلی خوشگلـه. ‫- اشکـش رو درآوردی.
‫چی می‌گی؟
‫خیلی‌خب، یک...
‫می‌شه کمکـم کنی؟
‫- چی شده؟ ‫- یون‌بیول...
‫ناراحتـه؟
‫بیا اینجا.
‫- آره، خوبه. ‫- صبر کن.
‫رئیس، شما ازدواج نمی‌کنی؟
‫- ازدواج؟ ‫- راست می‌گه.
‫از وقتی راجع به عروسی حرف زدیم ‫ده ماه گذشته.
‫ازدواج کنه باید از این خونه بریم‌ها.
‫قبل از پرسیدن این سوال، ‫فکر اینجاش رو کردی؟
‫- باید از این خونه بریم؟ ‫- معلومه.
‫باید بریم؟
‫چطوری می‌تونیم
‫با یه تازه عروس و داماد زندگی کنیم؟ ‫معلومه که باید بریم.
‫مامان و بابات دارن چیکار می‌کنن؟
‫اون عمو جی‌هوان‌ـه.
‫ولی ما که الانم داریم باهم زندگی می‌کنیم.
‫دلیلی نداره برای عروسی عجله کنن.
‫راست می‌گه، رئیس.
‫شنیدم دوران نامزدی هرچی طولانی‌تر شه بهتره.
‫رئیس؟
‫- رئیس؟ ‫- باز اونجوری شد.
‫- بچه‌ها، برین توی موقعیت‌هاتون. ‫- باشه.
‫- مان‌هو، بگیرش. ‫- رئیس، ما رو ببخش.
‫یک، دو، سه.
‫- تموم شد؟ ‫- آره.
‫بفرمایید.
‫- خدای من، مثل فرشته‌ها می‌مونی. ‫- خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب، اینجا رو نگاه کنین.
‫خب، یک، دو، سه.
‫[یون‌بیول، صدمین روزت مبارک باشه.]
‫[امیدواریم بچه‌ی سالم و شادی بشی]
‫- مبارک باشه. ‫- ممنون.
‫غذایی که امروز براتون سرو می‌کنم ‫کیک برنج با روکش لوبیا قرمز
‫- و کیک برنج عسلی‌ـه. ‫- ممنون.
‫- مبارک باشه. ‫- ممنون.
‫احیاناً «جوک‌بال» یا «جاپ‌چه» میل دارین؟
‫خدای من، نه نیازی نیست.
‫- ولی ممنون که پرسیدی. ‫- خواهش می‌کنم.
‫- ممنون. ‫- ممنون.
‫- زود باشین بیاین بشینین. ‫- فوق‌العاده‌ست.
‫- عموها خیلی خوشتیپـن. ‫- واقعاً تحت تاثیر قرار گرفتم.
‫- خوابید! ‫- واقعاً؟
‫- آفرین. ‫- خدای من.
‫ائون‌ها، سرت کجا گرمـه
‫که چند وقته نیومدی ببینیمـت؟
‫انقدر سرش شلوغـه که باید ‫یه کلون از خودش بسازه.
‫ویدیوهای آموزشیـش ترکونده،
‫حسابی معروف شده و همه دنبالشـن.
‫اونقدر هم معروف نیستم.
‫الان بیشتر از
‫- یک میلیون سابسکرایبر داره. ‫- واقعاً؟
‫فرشته کوچولومون بزرگ‌تر شه،
‫با محتواهای تو بازی می‌کنه.
‫با این همه مشغله کِی می‌خوای ازدواج کنی؟
‫من که برنامه‌ای واسه ازدواج ندارم.
‫همین که خواهرزاده‌ دارم کافیه.
‫- چه حرف‌ها. ‫- وقتی خودت بچه‌دار شی
‫دیگه این حرف رو نمی‌زنی.
‫- خدای من. ‫- دقیقاً.
‫اصلاً یادت می‌ره یون‌بیول وجود داره.
‫چی شده؟ چرا اینجا وایستادین؟
‫همین‌جوری.
‫راست می‌گه.
‫اینا برای ماست؟
‫- خدای من. ‫- داماد جان.
‫- به نظر خوشمزه میاد. ‫- داماد،
‫با این قد و هیکل فقط همین رو آوردی؟
‫بازم هست.
‫- خدای من. ‫- خدای من.
‫- زود باشین بیاین بشینین. ‫- از همه‌تون ممنونیم.
‫- نیازی نیست از ما تشکر کنین. ‫- خیلی ممنونم.
‫آقا، خانم، لیوان‌تون رو سر بکشین.
‫سر بکشیم؟
‫فکر کن من لیوانم رو سر بکشم.
‫امروز برای یون‌بیول روز شادیـه،
‫پس چطوره برامون سخن‌رانی کنین؟
‫- سخن‌رانی کنم؟ ‫- بله.
‫- ائون‌ها. ‫- سلام.
‫برای مراسم فردا آماده‌ای؟
‫- نه ولی چیزی نمونده. ‫- که اینطور.
‫ائون‌ها، ایل‌یونگ و همسرش
‫به نظر خوشحال میومدن، نه؟
‫آره، انگار ایل‌یونگ آروم‌تر شده.
‫واقعاً.
‫انگار بچه آدم رو عوض می‌کنه،
‫چون حتی می‌هو هم عوض شده.
‫درسته.
‫حالا که حرفـش شد...
‫جی‌هوان، می‌شه اونا رو بذاری توی این جعبه؟
‫حتماً.
‫اینا....
‫دیگه چیکار می‌تونم برات بکنم؟
‫- دیگه کاری نیست. ‫- واقعاً؟
‫ائون‌ها، چند وقت پیش
‫یه سوالی ازم پرسیدی.
‫چی؟ چی پرسیدم؟
‫خب...
‫یه لحظه صبر کن.
‫بله، خودم هستم.
‫تمام وسایل رو خودم آماده می‌کنم،
‫شما فقط صندلی بچه‌ها رو آماده کنین.
‫می‌شه خوراکی‌هایی که توافق کردیم ‫رو هم بیارین؟
‫چندتا بچه قراره بیان؟
‫یک، دو، سه، چهار، پنج...
‫[شرکت گوزن تشنه]
‫با توسعه‌ی محصول «بول‌گوگی یخ‌زده»،
‫متوجه شدیم مهم‌ترین چیز تازگی‌ـه.
‫مثل من.
‫تا حالا به ازدواج فکر کردی؟
‫- ازدواج؟ ‫- آره.
‫خب، به هرحال سنی ازت گذشته.
‫آره، راست می‌گی.
‫- درسته، سنم داره می‌ره بالا. ‫- دقیقاً.
‫- پس بیا فردا ازدواج کنیم، باشه؟ ‫- باشه.
‫آخ جون!
‫باید اینجوری جواب می‌دادم؟
‫خیلی‌خب.
‫سسی که استفاده کردیم
‫با همکاری یه شرکت بزرگ تولید شده،
‫برای همین مزه‌ش طوریـه که...
‫همه می‌پسندن.
‫خوش اومدین.
‫سلام.
‫می‌تونم کمک‌تون کنم؟
‫دنبال یه حلقه‌ی ازدواج کوچک و براق می‌گردم.
‫می‌خوام از عشقم خواستگاری کنم.
‫فرصتـش رو داشتم.
‫مهم‌تر از اون...
‫خوک‌هایی که باهاشون
‫بول‌گوگی یخ زده درست کردیم رو ‫خودمون پرورش دادیم.
‫من از این محصول مطمئنم، رئیس!
‫
‫و به این ترتیب ارائه‌ی من
‫درمورد محصول جدیدمون، ‫بول‌گوگی یخ‌زده، به پایان می‌رسه.
‫آفرین، کارت خوب بود.
‫دوباره اونجوری شده.
‫می‌دونم اینجور مواقع چطوری باید ‫بیدارش کرد.
‫آهان، درسته.
‫بول‌گوگی یخ‌زده...
‫خوبه، آفرین همگی.
‫چی؟ نه. ‫ساعت رو ببین.
‫کجا می‌رین؟
‫خب، مدیر مارکتینگ.
‫یه پیشنهاد برای بازاریابی بنویس ‫و به من گزارش بده.
‫کارت عالی بود، ادامه بده.
‫رئیس!
‫چیه؟
‫- چی؟ ‫- این فقط یه گوشت یخ‌زده نیست.
‫خوک‌ها رو خودمون پرورش دادیم،
‫پس مورد پسند همه قرار می‌گیره، ‫من مطمئنم.
‫عالیه، کارت عالی بود. ‫محصول خوبی به نظر می‌رسه.
‫عالی بود! آفرین.
‫رئیس.
‫رئیس؟
‫خداحافظ.
‫رئیس بهم اوکی داد، نه؟
‫- آره. ‫- آفرین.
‫امروز هونگ‌چئون بود؟
‫چون‌چئون.
‫جدیداً به جای اینکه به کار خودش برسه
‫انگار مدیر برنامه‌های ائون‌ها شده.
‫چرا به جای مدیرعامل، مدیر اجرایی نمی‌شه؟
‫خب، خانم ائون‌ها امروز سرش خیلی شلوغـه.
‫[۱، ۲، ۳ روز تفریح با ائون‌ها]
‫[۱، ۲، ۳ روز تفریح]
‫[۱، ۲، ۳ روز تفریح با ائون‌ها]
‫حالا گروه‌های چهارتایی تشکیل بدین،
‫ولی جمع شماره‌هاتون باید ۲۰ بشه.
‫- باشه! ‫- باشه!
‫شروع!
‫به عددها دقت کنین.
‫- آره! ‫- بیا اینجا!
‫به این زودی؟
‫آهان، بیاین، ما هم باهم ۲۰ می‌شیم!
‫همه‌تون چهارتایی شدین، درسته؟
‫- آره! ‫- آره!
‫تیمی که بیشتر از همه
‫توی سبد تیمـش توپ بندازه ‫برنده می‌شه، فهمیدین؟
‫- بله! ‫- بله!
‫شروع!
‫- آفرین. ‫- زود باشین.
‫با تمام قدرت پرت کنین!
‫اینجوری، نگاه کنین.
‫[خوش‌گذرونی با ائون‌ها!]
‫- به این زودی تموم شد؟ ‫- نه.
‫من ۵تا توپ انداختم.
‫- الاکلنگ. ‫- خدای من.
‫الاکلنگ.
‫حال می‌ده، نه؟
‫- خوش گذشت. ‫- خوش گذشت.
‫آقای سئو؟
‫من باید این سوال رو بپرسم.
‫وقتی دیدم جایی برای رفتن ندارم ‫یهو اینجا به ذهنم رسید.
‫از اینجا کلی خاطره دارم.
‫خاطرات خوب؟
‫آره، قطعاً خاطرات خوبی بودن.
‫خانم کو، باید بیدار بمونی.
‫خانم کو.
‫- خانوم کو، بیدار شو. ‫- بین تمام کسایی که توی زندگیم شناختم،
‫- هی! ‫- اون از همه مهربون‌تر بود.
‫شکلکی که چشمک می‌زنه؟ ‫قلب انگشتی چی؟
‫یا قلب گونه‌ای؟ یا یه قلب بزرگ؟
‫نه به خاطر اتفاقی که افتاد.
‫به خاطر اینکه وقتی ترسیدم تو کنارم نیستی.
‫و می‌ترسم دیگه هیچ‌وقت کنارم نباشی.
‫چرا نمی‌فهمی که من نمی‌خوام ‫تنهایی در امان باشم؟
‫من می‌خوام با تو باشم، جاش برام مهم نیست.
‫چرا اینو نمی‌فهمی؟
‫- نتونستم. ‫- بگیر که اومد!
‫نمی‌تونم بندازم!
‫امروز که داشتم با بچه‌ها وقت می‌گذروندم،
‫یاد خاطرات قدیمـم افتادم.
‫روزهای اولی که اومدم خونه‌تون ‫خودم رو گم کرده بودم.
‫ولی به لطف تو، با آدم‌های خوبی آشنا شدم.
‫روزهای خوشی که اونجا گذروندم،
‫کمکـم کرد بتونم کاری که واقعاً ‫دوست دارم رو انجام بدم.
‫باعث شد...
‫وارد مسیر خوبی بشم.
‫ازت ممنونم.
‫- ائون‌ها. ‫- موبایلت داره زنگ می‌خوره؟
‫چی؟
‫خدای من.
‫[جو ایل‌یونگ]
‫- جواب بده، اشکال نداره. ‫- ببخشید، زیاد طول نمی‌کشه.
‫چی شده؟ الان سرم شلوغـه.
‫پس بعداً زنگ بزنم؟
‫آره، وسط یه حرف خیلی مهم بودم.
‫احیاناً...
‫اون حرف مهم خواستگاری بود؟
‫نگین که می‌خواین دست‌خالی خواستگاری کنین.
‫چی؟
‫- پس چطوری... ‫- فعلاً عقب‌نشینی کنین.
‫«عقب‌نشینی»؟
‫اشکال نداره.
‫این لحظه تا آخر عمرش توی ذهنـش می‌مونه.
‫هروقت کامل آماده بودین، انجامـش بدین.
‫«آماده»؟
‫[۱، ۲، ۳ روز تفریح با ائون‌ها]
‫خدای من، خانم مینی... یعنی خانم ائون‌ها
‫هرروز یه ایونت برای بچه‌ها برگزار می‌کنه.
‫انگار با بازی‌های آموزشـیش معروف شده.
‫ویدیوهاش عالی‌ان.
‫هنوزم ویدیوهاش رو نگاه می‌کنین؟
‫خب، سابسکرایبرم.
‫خب، چطوره الان برین سر قرار آشنایی
‫که ده ماه پیش کنسل کردین؟
‫آشنای دورِ آشنای دورِ دوستِ دختر خالم
‫طلاق گرفته.
‫بعد از شش ماه ازدواج
‫طلاق گرفته.
‫فکر نکنم، بعید می‌دونم بهم بخوریم.
‫پس همکارِ دوستِ معلم مهدکودکِ
‫خواهرزاده‌ی دوستِ دختر عمه‌ام چی؟
‫از لحاظ قیافه‌شناسی، ام‌بی‌تی‌آی،
‫سرنوشت، کف ‌خونی، پا خونی
‫و گروه خونی، کاملاً بهم می‌خورین.
‫نسبتی که گفتی عملاً غریبه محسوب نمی‌شه؟
‫طبق نظریه‌ی «شش درجه جدایی» ‫همه همدیگه رو می‌شناسن.
‫شاید شما هم بشناسینـش.
‫اگه باهاش برین سرقرار، ‫دست از سرتون برمی‌دارم.
‫نیازی نیست.
‫درحال حاضر دنبال عشق و عاشقی نیستم.
‫ولی تا شما این کار رو نکنین ‫ما به شادی نمی‌رسیم.
‫پس مجازات کنسل کردن قرار قبلی رو ‫انجام بدین.
‫همین الان.
‫چه مجازاتی؟
‫ اسم‌تون رو روی هوا بنویسین.
‫چی؟ چی می‌گی؟
‫مرد قانون باید سر قولـش بمونه.
‫مگه نباید انجامـش بده، خانم سونگ؟
‫باید انجام بده.
‫خیلی‌خب، اسمـتون رو بنویسین.
‫- چی؟ ‫- بلند شین.
‫- جدی می‌گی؟ ‫- بلند شین!
‫فقط اینجوری عدالت برقرار می‌شه.
‫- برگردین. ‫- به عدالت ربط داره؟
‫معلومه، باید سر قول‌تون بمونین دیگه. ‫بنویسین «جانگ».
‫- سعی کنین بنویسین «جانگ». ‫- واقعاً؟
‫- اینجوری؟ ‫- آره، حالا «هیون».
‫- خوابوندمـش. ‫- واقعاً؟
‫آفرین.
‫خیلی وقت بود یه شب رمانتیک نداشتیم.
‫پدر و مادر
‫فردا میان، درسته؟
‫آره بابا.
‫پس...
‫خیلی وقتـه.
‫کی گفته خیلی وقتـه؟
‫- ول کن. ‫- چی بود؟
‫- چی؟ برگشتن؟ ‫- خدای من.
‫- بابا؟ ‫- خدای من.
‫- مامان؟ ‫- واقعاً که.
‫چطور تونستی همچین حرفی بزنی؟ ‫منو توی عمل انجام شده قرار دادی.
‫مشکلش چی بود؟ ‫ما که پول همه‌چی رو داده بودیم
‫ولی حتی نتونستیم پامون رو بذاریم ‫توی چشمه‌ی آب گرم.
‫اگه به نظرت حیف بود،
‫خب انقدر می‌موندی توی آب گرم ‫تا پوستـت چروک شه.
‫چرا دنبال من اومدی؟
‫چون تو کیفی که
‫لباس‌های من توش بود رو بردی.
‫کیف خودت رو نبردی!
‫باز چی شده؟
‫گفته بودین فردا برمی‌گردین.
‫چرا امشب برگشتین؟
‫تصمیم گرفتم برگردم خونه‌ام. ‫تو مشکلی داری؟
‫پس ما از این خونه بریم؟
‫چی؟ داری منو تهدید می‌کنی؟
‫من ترجیح می‌دم با شما زندگی کنم، پدر.
‫دیدی؟ شوهرت دوست داره اینجا زندگی کنه.
‫آهان، یادم رفت یه چیزی بخرم.
‫- بیا بریم بخریم. ‫- چی؟
‫دیروقتـه، فردا می‌خریم دیگه.
‫- خدای من، بیا بریم دیگه. ‫- چی می‌گی؟
‫صبر کن.
‫اون چیه؟
‫خدای من، از کجا می‌دونستین ‫من این نوشیدنی رو دوست دارم؟
‫نه! اینو برای تو نگرفتیم. ‫خیلی گرونـه.
‫- واقعاً نوشیدنی مرغوبی‌ـه. ‫- گرون‌ـه؟
‫واقعاً؟
‫- نه، تو هیچی درمورد نوشیدنی نمی‌دونی. ‫- بذار ببینم.
‫مادر، هرچی لازم دارین رو ‫فردا براتون می‌خرم، بیاین بشینین.
‫- خدای من، عزیزم. ‫- بی‌خیال!
‫- ای بابا، گرونـه. ‫- بیا بشین.
‫- نفهمیدی چه خبره؟ ‫- خیلی‌خب.
‫- اصلاً چطوری نوشیدنی رو دیدی؟ ‫- خدای من.
‫- خیلی‌خب. ‫- ما رو ببخشید.
‫خدای من.
‫
‫این لحظه تا آخر عمرش توی ذهنـش می‌مونه.
‫تا آخر عمرش...
‫[خواستگاری: تا آخر عمرش توی ذهنش می‌مونه]
‫[باید کامل آماده باشم، ولی چطوری؟]
‫کمک می‌خواین؟
‫به کمک تو نیازی ندارم، ‫خودم برنامه‌ریزی کردم.
‫درمورد دونگ‌هوی.
‫دیپلمـش رو گرفته.
‫حالا باید توی آزمون ورودی دانشگاه شرکت کنه.
‫شغلـش چی می‌شه؟
‫راستـش بهش گفتم این هفته، ‫آخرین هفته‌ی کاریشـه.
‫تو و ائون‌ها تا اینجا کمکـش کردین،
‫ولی الان وقتشـه بره آموزشگاه
‫و توی این مدت باقی مونده، ‫درست و حسابی درس بخونه.
‫بذارین من باهاش صحبت کنم.
‫راستـش، فکر کردم از این فرصت استفاده کنم
‫و تغییراتی توی سیستم حمایت ‫از تحصیلات کارمندها اعمال کنم.
‫اگه امکانـش باشه، شاید بتونیم
‫علاوه بر هزینه‌های تحصیل، ‫هزینه‌های زندگی‌شون رو هم بدیم.
‫چک کن ببین راهی هست که بتونیم ‫به کارمندهایی که می‌خوان ادامه تحصیل بدن
‫مزایای بیشتری بدیم یا نه.
‫باشه، بررسی می‌کنم.
‫مان‌هو.
‫مطمئنی قرار ساعت ۴ عصر بود؟
‫آره، مطمئنم. ‫ولی ما از ظهر اینجاییـم.
‫من نوشیدنیم رو تموم کردم.
‫- مان‌هو. ‫- بله؟
‫نمی‌تونم با چشم راستـم ببینم.
‫منم نمی‌تونم با چشم چپـم ببینم.
‫آرایشگر گفت این استایل باحالی‌ـه.
‫ولی واقعاً لازمه برای ازدواج ‫تا اینجاها پیش بریم؟
‫درسته، ایل‌یونگ گفت
‫رئیس می‌خواد خواستگاری کنه، ‫پس باید خودمون رو آماده کنیم.
‫با اونا که قرار نداریم، نه؟
‫- فکر نکنم، نگاه‌شون نکن. ‫- آره، نگاه‌شون نکن.
‫- هی، این چیه؟ ‫- این؟
‫- چرا من ندارم؟ ‫- اینو بردار.
‫آره، اینو می‌ذارم.
‫هی، نظرت چیه؟
‫خدای من، عالی شد.
‫- اومدن، سلام. ‫- سلام.
‫- خانم‌ها؟
‫- خواهرها؟ یعنی... ‫- لطفاً بشینین.
‫- با ما قرار دارین. ‫- بفرمایید بشینین.
‫- لطفاً بفرمایید بشینین. ‫- چقدر زیبا هستین.
‫- لطفاً بشینین. ‫- بفرمایید.
‫خدای من، زود اومدین.
‫ممنون که اومدین.
‫اجازه بدین خودم رو معرفی کنم. ‫من قلب بزرگی دارم
‫و اسمـم جانگ مان‌هوـه.
‫اسم منم کواک جه‌سوـه.
‫اسم شما چیه؟
‫آهان، اسم من...
‫چوی چام سارنگ‌ـه.
‫آهان، چوی چام سارنگ.
‫- اسم شما چیه؟ ‫- کیم شی‌اون.
‫- چی؟ ‫- کیم شی‌اون.
‫آهان، شما چینی هستی.
‫- کیم شین. ‫- بله.
‫- هی، چیکار می‌کنی؟ ‫- ما عاشق زبون چینی هستیم.
‫خیلی‌خب، چون این اولین باره ‫که همدیگه رو می‌بینیم،
‫برای اینکه یخ‌مون بشه... نه.
‫برای اینکه قندمون آب شه...
‫- هی. ‫- نه...
‫برای اینکه یخ‌مون آب شه،
‫چندتا جوک آماده کردیم چون می‌دونیم
‫- خانم‌ها دوست دارن سرگرم بشن. ‫- خیلی‌خب.
‫خب، یه آدم چینی...
‫داشت یه چیزی با چاقو خُرد می‌کرد.
‫می‌دونی یه چینی دیگه که کنارش بود ‫چی بهش گفت؟
‫آره، من می‌دونم.
‫- چینی‌ـه، معلومه که می‌دونه! ‫- چی؟
‫- ولی ما نمی‌دونیم، پس بگو. ‫- آهان، شما نمی‌دونین.
‫یه آدم چینی داشت یه چیزی خُرد می‌کرد.
‫- بعد کسی که کنارش بود گفت... ‫- خب.
‫- «بیجینگ». ‫- «بیجینگ».
‫می‌دونین فرانسوی‌ها وقتی لباس‌ها رو ‫آویزون می‌کنن
‫برای اینکه زودتر خشک شه چی می‌گن؟
‫- چی می‌گن؟ ‫- «مارسی».
‫لباس‌هاشون هم زودتر خشک می‌شن.
‫شما بازیگر «نا مون‌هی» رو
‫- می‌شناسین، درسته؟ ‫- آره.
‫اون بازیگر نمی‌تونه سوار آسانسور شه.
‫چون درها روش بسته می‌شن.
‫برای امروز فقط همین‌قدر وقت داشتیم. ‫پس دیگه باید بریم.
‫- چی؟ ‫- هنوز غذا نخوردیم.
‫اشکال نداره، آخه از سرکارمون زنگ زدن
‫- گفتن سریع بیاین. ‫- بمونین قهوه بخورین.
‫- حداقل قهوه بخورین. ‫- ممنون.
‫صبر کن، خانم چوی!
‫اینو جا گذاشتی.
‫مال خودت.
‫- خدای من، چقدر نفرت‌انگیزه. ‫- «نفرت‌انگیز»؟
‫- هی، مان‌هو. ‫- بله؟
‫گفت تو نفرت‌انگیزی.
‫هونگ‌کی گفته بود این یه تعریف‌ـه.
‫خدای من، تبریک می‌گم.
‫روز اول بهت گفت نفرت‌انگیز.
‫تبریک می‌گم.
‫خدای من، روز اول بهم گفت نفرت‌انگیز.
‫تازه اینم بهم هدیه داد.
‫رژلب‌ـه. ‫عملاً لب‌هاش رو بهت هدیه داده.
‫این همون پرونده‌ایـه که خواسته بودین.
‫آهان، ممنون.
‫آقای جانگ.
‫می‌تونم بپرسم چرا هنوز ویدیوهاش رو ‫نگاه می‌کنین؟
‫ویدیوهاش؟
‫فکر می‌کردم دیگه بی‌خیالش شدین.
‫آهان.
‫اشتباه می‌کردم؟
‫هنوزم دوست دارم ازش حمایت کنم.
‫اینکه تصمیم گرفتم بی‌خیالش شم ‫یه موضوع دیگه‌ست.
‫فقط عمیقاً می‌خوام شاد باشه.
‫درضمن، فکر نمی‌کنم فعلاً بتونم ‫اونجوری که به اون علاقه داشتم
‫به کس دیگه‌ای علاقه‌مند شم.
‫آهان، باشه.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫[هیون‌وو]
‫سلام.
‫هوا فوق‌العاده‌ست. ‫می‌خوای امروز باهم بریم بیرون؟
‫آهان، سرت شلوغ‌ـه؟
‫اشکال نداره، یه وقت دیگه می‌ریم. ‫خداحافظ.
‫[نمایش عروسکی]
‫ممنون.
‫- ممنون از تو. ‫- خواهش می‌کنم.
‫جمعه‌ی هفته‌ی دیگه می‌بینمت.
‫باشه، بابت کمک‌های امروز ممنونم.
‫گمونم امروز نامزدت نیومده دنبالت.
‫آهان، آره. ‫امروز سرش شلوغ‌ـه.
‫- هفته‌ی آینده می‌بینمت. ‫- ممنون.
‫کارم تموم شد، دارم می‌رم خونه.
‫حتماً سرش شلوغـه.
‫چی؟
‫خدای من.
‫این اینجا چیکار می‌کنه؟
‫[فقط برای تو]
‫ائون‌ها، ممنون که همیشه باهام بازی می‌کنی.
‫لطفاً در آینده بازم باهام بازی کن.
‫خدای من، خیلی احمق‌ـه.
‫ائون‌ها.
‫سلام.
‫اون روز بهم گفتی
‫که من تو رو به مسیر خوبی هدایت کردم.
‫ولی برعکس‌ـه.
‫تو همیشه باعث شدی من بخوام
‫مرد بهتری بشم.
‫مهم نیست در آینده چه اتفاقی بیفته،
‫من هیچ‌وقت ترکـت نمی‌کنم.
‫ائون‌ها، می‌خوام سابسکرایبت باشم
‫و تا آخر عمرم بهت عشق بورزم.
‫بهم اجازه می‌دی؟
‫کاملاً اندازه‌ست.
‫اندازه‌ست.
‫ممنون.
‫ممنون از تو.
‫رئیس هم داره ازدواج می‌کنه.
‫زن داداشِ عزیزم. ‫امیدوارم باهم خوشبخت بشین.
‫خدای من.
‫این اشک‌ها به خاطر ترس بی‌خونه شدنـه، نه؟
‫این عشق واقعی‌ـه، عوضی.
‫ایل‌یونگ و دونگ‌هوی کجان؟
‫گفتن اونجا منتظرمون می‌مونن.
‫پس قراره با قطار زیرزمینی خودشون رو برسونن.
‫سلام.
‫خیلی‌خب، همه‌تون آماده‌این؟
‫- بریم. ‫- بریم.
‫بریم.
‫راه بیفتیم.
‫خدای من، کی ماشینـش رو جلوی ‫خونه‌ی ما پارک کرده؟
‫کدوم احمقی ماشینـش رو اینجا پارک کرده؟
‫ولی عجب برقی می‌زنه.
‫- واقعاً خیلی برق می‌زنه. ‫- حالا چیکار کنیم؟
‫راست می‌گی، حالا چیکار کنیم؟
‫خدای من.
‫- چی؟ ‫- ائون‌ها.
‫این ماشین مال توـه، هدیه‌ست.
‫- خدای من. ‫- چی؟
‫[دوستـت دارم]
‫اینا چیه؟
‫ما کلی زحمت کشیدیم تا اینا رو آماده کردیم.
‫اما پول همه‌چی رو رئیس بزرگ داد.
‫ما فقط انتخاب کردیم، همین.
‫چی شد یهو همچین هدیه‌ی بزرگی ‫بهم دادین؟
‫هدیه‌ی عروسی‌تونـه.
‫زن داداش عزیزم، لطفاً مراقبـش باش.
‫راستـش رو بهش بگین.
‫تشکر کنین که بیرون‌تون نکرده.
‫آره، درسته.
‫اگه به رئیس نمی‌گفتی ‫دوست داری ما اینجا بمونیم،
‫هرروز به خاطر خوابیدن کف خیابون ‫صورت‌هامون بی‌حس می‌شد.
‫خدای من.
‫من سپاس‌گزارم، واقعاً می‌گم.
‫می‌دونی،‌ هیچ‌وقت توی زندگی‌مون ‫مورد استقبال قرار نگرفتیم.
‫ولی به لطف تو تونستیم حس کنیم ‫به جایی تعلق داریم
‫و تونستیم زندگی خوبی برای خودمون ‫درست کنیم.
‫اگه با تو آشنا نمی‌شدیم، ‫همچین چیزی ممکن نبود اتفاق بیفته.
‫این ماشین رو برای تشکر گرفتیم. ‫پس قبولـش کن.
‫- آره. ‫- خدای من.
‫ممنون بابت همه‌چی، زن داداش عزیزم.
‫خدای من، بس کنین بچه‌ها.
‫هنوز راه نیفتاده دارین اشکـم رو درمیارین.
‫اگه گریه کردی، با «وایف» اشک‌هات رو پاک کن.
‫«وایف» نیست «وایپر»ـه. ‫[به معنی برف پاک کن]
‫حالا هرچی.
‫بیا اینجا.
‫- ماشین رو ببین. ‫- بیا، یه نگاه بهش بنداز.
‫- باید صندلیـت رو تنظیم کنی. ‫- بیا اینجا.
‫و آینه‌ی وسط رو.
‫تاحالا همچین کادوی بزرگی نگرفته بودم.
‫رنگـش رو خودمون انتخاب کردیم.
‫- سوار شو. ‫- باید اول کلید رو بگیری.
‫- سوار شو. ‫- یعنی قبولـش کنم؟
‫تو موش کوچولوی شهری هستی، ‫باید ماشین شیک داشته باشی.
‫خدای من.
‫خیلی‌خب، راه بیفتیم؟
‫آره.
‫- بریم! ‫- خیلی‌خب.
‫[بیاین باهم بازی کنیم.]
‫[بازی با ائون‌ها و مردهای گوزنی]
‫دوستان،
‫- سلام! ‫- سلام!
‫[- نه! تموم نشو! ‫- خوشتون اومد؟]
‫[- لطفاً ما رو فراموش نکنین. ‫- ممنون!]
‫[- حیف شد تموم شد. ‫- شاد و سلامت باشین.]
‫[از همگی ممنونیم
‫که از سریال ما، گنگستر دوست‌داشتنی من، ‫حمایت کردین.]
‫این پایان سریال‌ـه! اگه خوشتون اومد ‫لایک و سابسکرایب کنید]
‫[یورش موش کوچولو، ‫برات چتر بزرگ می‌خرم]
‫[خانم مینی به بچه‌ها عشق می‌ده]
‫[رئیس گنگ بول‌داگ رو منحل می‌کنه]
‫[خانم مینی؟ محتواساز کودکان؟ چی هست؟]
‫[می‌خواین بازی کنیم؟]
‫[مهمونی خوش‌آمدگویی ائون‌ها]
‫[دادستان هیون‌وو حین کار باحال‌تره]
‫[ممکنه دوست بچگی‌هاش باشه؟]
‫[به رئیس گفتیم آشتی کنه ‫ ولی دعوا راه انداخت]
‫[ظرف شستن با چاشنی عشق و عاشقی]
‫- لایک... ‫- سابسکرایب...
‫- فراموش نشه. ‫- فراموش نشه.
‫