‫یادته اینو باهم دفن کردیم؟
‫گفتیم وقتی بزرگ شدیم
‫برمی‌گردیم اینجا و پیداش می‌کنیم.
‫حالا الان اینجاییـم.
‫خیلی گذشته، مگه نه؟
‫نمی‌دونستی من دنبالت می‌گشتم، نه؟
‫باید قبل از رفتن ازت خداحافظی می‌کردم.
‫همیشه به اینکه ازت خداحافظی نکردم
‫فکر می‌کردم و بابتـش ناراحت بودم.
‫بعد از اینکه مطمئن شدم به سلامت ‫رسیدی خونه، رفتم.
‫ولی نمی‌دونستم تمام این مدت
‫دنبالم می‌گردی.
‫بهت گفته بودم سریع پیدات می‌کنم.
‫ولی این مدت کنارم بودی و نفهمیدم.
‫اولین بار کِی منو شناختی؟
‫وقتی خونه‌ی تک روی بادبادک آرزو نوشتی.
‫یاد بچگی‌هامون افتادم ‫که این کار رو می‌کردیم.
‫خیلی وقت پیش،
‫یه پسر بزرگ‌تر برام بادبادک درست می‌کرد.
‫همیشه روی بادبادک آرزوش رو می‌نوشت.
‫می‌گفت اینجوری وقتی بادش می‌دیم ‫آرزومون به آسمون می‌رسه.
‫باید همون موقع بهم می‌گفتی.
‫اینجوری زودتر می‌فهمیدم.
‫چون آدم متفاوتی شدم چیزی نگفتم.
‫می‌ترسیدم ازم ناامید شی.
‫خوشحالم هیون‌وو تویی.
‫هیون‌وو و جی‌هوان،
‫هردو همیشه بهم محبت کردن.
‫خیلی ممنون بابت این حرفـت، ائون‌ها.
‫اینم هست.
‫ببین.
‫[ائون‌ها و دوستان]
‫[عضو کانال]
‫[قصد دارین عضویت خود را لغو کنید؟]
‫[لغو عضویت]
‫چطوری اومدی؟
‫با ماشین آقای سئو.
‫خودش چی؟
‫تاکسی؟
‫خدای من، خودت با زبون خوش ‫بیا ماشینـت رو بردار ببر.
‫جلوی خونه‌مون جا نداریم پارکش کنیم.
‫بهتره اون ماشین مال تو باشه.
‫- خدای من. ‫- آره.
‫از این به بعد لازمت می‌شه.
‫صبر کن.
‫این...
‫می‌خوام نگه‌ش دارم.
‫واقعاً؟
‫پس این شکلی‌ـه.
‫چقدر دست‌هاش درازن.
‫پاهاش هم درازن.
‫چی؟ تو هم تشخیص می‌دی؟
‫این سرشـه، این دست‌هاشه، اینم پاهاش.
‫چطوری انقدر سریع تشخیص دادی؟
‫فکر می‌کردم از بچه‌ها خوشت نمیاد.
‫- من عاشق بچه‌هام. ‫- عاشق‌شونی؟
‫- آره، عاشق بچه‌هام. ‫- واقعاً؟
‫آدم‌ها راحت نمی‌فهمن من چی دوست دارم.
‫همیشه می‌گن نمی‌تونن ذهنم رو بخونن.
‫همیشه همین‌جوری بودی؟
‫چون بدون پدر و مادر بزرگ شدم،
‫دوست نداشتم کسی از زخم‌هام خبردار شه، ‫شاید دلیلش همینـه.
‫درضمن شاید ندونم...
‫پدر خوب بودن چطوریه.
‫ولی تلاشـم رو می‌کنم.
‫تلاش می‌کنم پدر خوبی شم.
‫منم اولین باره دارم مادر می‌شم، ‫پس منم چیزی نمی‌دونم.
‫خدای من.
‫من الان چی شنیدم؟
‫- بابا. ‫- پدر.
‫نه، خدای من.
‫[۶ تا ۱۰ هفته]
‫خدای من.
‫[کو می‌هو]
‫- شما دوتا... ‫- بابا، اونجوری که فکر می‌کنی نیست.
‫راستـش...
‫خدای من.
‫خدای من، ببخشید.
‫- کِی خوابم بُرد؟ ‫- نه، اشکال نداره.
‫بیا این دمنوش رو بخور.
‫چی؟ چی هست؟
‫زنجبیل و خرما برای مجاری تنفسی خوبن.
‫آهان، باشه.
‫ممنون.
‫اینم امتحان کن.
‫باشه.
‫واقعاً خوشمزه‌ست.
‫اینا رو صبح درست کردی؟
‫آره، خوشمزه‌ست، مگه نه جی‌هوان؟
‫«جی‌هوان...»
‫- خب مگه اسمـت جی‌هوان نیست؟ ‫- چرا، هست.
‫ائون‌ها، ممنون بابت غذا.
‫استراحت کن.
‫چی؟
‫رئیس، شما...
‫- بچه‌ها... ‫- ساکت.
‫- چی؟ رئیس. ‫- خدای من.
‫- شما... ‫- ساکت.
‫توی اتاقـتون نبودین، پس کجا بودین؟
‫ساکت.
‫رئیس.
‫خدای من.
‫رئیس.
‫هر شب همین کار رو می‌کردین؟
‫این اتاق عایق صوتی خوبی داره.
‫خدای من.
‫همیشه ساکت‌ترها زودتر از همه اقدام می‌کنن.
‫- آره. ‫- واقعاً.
‫عالیه.
‫هی، مان‌هو.
‫نباید توی همچین روزی نودل درست می‌کردی؟
‫الان درست کنم؟
‫فعلاً وقتـش نیست.
‫ولی به زودی باید نودل بخوریم.
‫قضیه‌ی نودل چیه؟ هوس نودل کردین؟
‫- خب... ‫- بچه‌ها، می‌شه بس کنین؟
‫- رئیس... ‫- عوضی‌ها.
‫هی ایل‌یونگ، بگو ببینم.
‫کدوم رو ترجیح می‌دی؟ ‫سوپ گوشت، نودل یا غذای فرنگی؟
‫استیک خوبه.
‫- با غذاهای متنوع دیگه. ‫- آره؟
‫ایل‌یونگ که فقط قهوه می‌خوره. ‫چرا از اون می‌پرسی؟
‫من می‌خوام یه چیزی بگم.
‫- بگو. ‫- باشه، بگو.
‫- می‌خوام پدر شم. ‫- «پدر»؟
‫یعنی می‌خوای کشیش شی؟
‫می‌خوام ازدواج کنم.
‫آره ما هم باور کردیم ‫که تو می‌خوای ازدواج کنی، عوضی.
‫«ازدواج»؟ چرت و پرت نگو.
‫یعنی چی؟
‫خدای من، چی می‌گه؟ ‫چرا چرت و پرت می‌گه؟
‫- با می‌هو. ‫- چی؟
‫با...
‫با می‌هو؟
‫می‌هو دوستِ من؟
‫بزن.
‫- لطفاً بزن. ‫- آره، زود بزن.
‫دکمه‌ی لایک و سابسکرایب رو...
‫- بزن. ‫- بزنش.
‫بسه دیگه.
‫[گنگستر دوست‌داشتنی من]
‫همونی که اون دفعه دیدیم.
‫کِی بود؟
‫وقتی با ون رفتیم سفر.
‫- فکر کرده بودیم تست کروناست. ‫- آهان.
‫خدای من.
‫جو ایل‌یونگ.
‫همه‌چی رو با جزئیات برامون تعریف کن.
‫خب...
‫تو که گفتی خودت رو نمی‌گی.
‫توی بد دردسری افتادی.
‫- عقلت رو از دست دادی؟ ‫- بس کن.
‫باید مراقب باشم.
‫لطفاً از این به بعد با احتیاط به من دست بزن.
‫واسه همین اون دفعه حالت بهم خورد؟
‫خدای من.
‫باید بهم می‌گفتی.
‫لازم نبود تنهایی عذاب بکشی.
‫هی، ولی در کل
‫خیلی بهم کمک کردی.
‫اندازه‌ی ۲ نفر کمک کردی.
‫صبر کن، چند وقته با ایل‌یونگ ‫رفت و آمد می‌کنی؟
‫من اصلاً نفهمیده بودم.
‫همون‌طور که می‌دونی،
‫من عاشق مردهای خوش‌قیافه‌ام.
‫«مردهای خوش قیافه»؟ آفرین به تو.
‫- حالا چطور بود؟ ‫- چطور بود؟
‫فوق‌العاده.
‫حالت رو می‌گم. ‫می‌گم این مدت حالت چطور بود؟
‫آهان، حالم چطور بود؟
‫- خوبم. ‫- نظر مامان و بابات چیه؟
‫از خودشون بپرس.
‫سوال داره؟ معلومه که اجازه نمی‌دیم.
‫- خدای من. ‫- حدای من.
‫- یعنی اجازه‌ی پدر و مادرش رو نگرفتی؟ ‫- درسته.
‫چطوری می‌خوای بدون موافقت اونا ‫ازدواج کنی؟
‫بالاخره باید ازدواج کنن دیگه.
‫شرایط به نظر پیچیده میاد.
‫حالا وضعیت پیچیده‌ی خودشون هیچی،
‫حتماً با وجهه‌ی عمومی شرکت‌مون هم ‫مشکل دارن.
‫هنوز وقت دارم، سعی می‌کنم ‫یواش یواش متقاعدشون کنم.
‫- ایل‌یونگ، بلند شو. ‫- چی؟
‫این همه مدت می‌هو رو معطل خودت کردی.
‫دیگه نباید وقت تلف کنیم. ‫بریم سریع حلـش کنیم.
‫نیازی نیست، خودم یواش یواش حلـش می‌کنم.
‫بچه‌ها، برین برای پدر و مادر می‌هو ‫کادو بگیرین.
‫ایل‌یونگ، برو لباست رو عوض کن.
‫- چی؟ ‫- آره.
‫آهان، این طرفـه.
‫- چش شده؟ ‫- زود باشین! بجنبین!
‫- رئیس. ‫- فکر کنم می‌خواد باهاش بره.
‫اگه اون دخالت کنه، نتیجه‌ی مکث نمی‌ده؟
‫منظورت نتیجه‌ی «عکس»ـه؟
‫- چی گفتی عوضی؟ ‫- چی؟
‫واقعاً همیشه ساکت‌ترها ‫زودتر از بقیه اقدام می‌کنن.
‫فکر کنم بهتره به خود ایل‌یونگ بسپریمش.
‫خودم درستـش می‌کنم.
‫من اجازه نمی‌دم.
‫خدای من.
‫ترسیدم.
‫- بهشون بگو. ‫- نه.
‫خدای من.
‫پدر، ایل‌یونگ خیلی پسر خوبیه.
‫دانشگاه سئول درس خونده، ‫همون دانشگاهی که دوست دارین.
‫باهوش، خوش‌قیافه و مهربونـه.
‫درضمن به بزرگ‌ترها خیلی احترام می‌ذاره.
‫دامادمون واقعاً خوش‌قیافه‌ست.
‫آره.
‫«دامادمون»؟
‫بس کن دیگه.
‫صبر کن.
‫اون کیه؟
‫چی؟
‫از آشنایی باهاتون خوشوقتـم.
‫ببخشید که سرزده مزاحم‌تون شدیم.
‫من سئو جی‌هوان، برادر بزرگ‌ترش هستم
‫و ما باهم زندگی می‌کنیم.
‫من اومدم به جای پدر و مادرش ‫ازتون اجازه بگیرم.
‫مگه شرخری و اومدی طلبـش رو بگیری؟
‫این چه طرز اجازه گرفتنـه؟ ‫مگه از ما طلب دارین؟
‫معذرت می‌خوام.
‫وقتی بچه بود و جایی نداشت ‫من آوردمش پیش خودم.
‫توی این ۱۶ سالی که پیش منـه،
‫تاحالا نه حرف بدی زده، نه کار بدی کرده.
‫دانشگاه رو تموم کرد،
‫همه‌ی شهریه‌هاش رو خودش داد.
‫نمی‌ذاره خانواده‌ش گشنگی بکشن،
‫حتی به خانواده‌های دیگه هم کمک می‌کنه.
‫ذاتاً مهربون و زحمت‌کش‌ـه.
‫اگه فقط خودشون دوتا بودن من دخالت نمی‌کردم
‫ولی اوضاع پیچیده‌تر از این حرفاست.
‫اگه یه بار دیگه درمورد این موضوع فکر کنین
‫خیلی ممنون می‌شیم.
‫برادر بزرگ‌تر قابل اعتمادی داری.
‫اونم پنج تا خواهر و برادر ‫کوچک‌تر از خودش داره.
‫هروقت هرکدوم‌شون می‌خواستن ازدواج کنن،
‫می‌رفت به پدر و مادر طرف التماس می‌کرد
‫و خودش رو جای پدر و مادر خواهر و برادرهاش ‫معرفی می‌کرد.
‫برای من،
‫زندگی دخترم نسبت به
‫زندگی نوه‌ی به دنیا نیومدم، ارجحیت داره.
‫من و می‌هو یه خانواده‌ی خوب ‫تشکیل می‌دیم.
‫هیچ‌وقت باعث شرمندگی بچه‌ام نمی‌شم.
‫خدای من، الان باید بگی
‫«می‌تونی باهاش ازدواج کنی.»
‫اینجوری آدم باحالی به نظر می‌رسی، بابا.
‫تو یکی ساکت باش.
‫خدای من.
‫باشه، دیگه کافیه.
‫لطفاً راحت بشینین.
‫داماد جان، لازم نیست دیگه زانو بزنی.
‫الان براتون میز می‌چینم تا قبل از رفتن ‫یه چیزی بخورین، باشه؟
‫عزیزم.
‫تو هم بلند شو.
‫هیچ‌کس نمی‌تونه مثل تو «جئون» درست کنه.
‫قرار بود پشت هم باشیم، چی شد؟
‫بلند شو، زود باش.
‫بلند شو.
‫- احمق‌ها. ‫- زود باش.
‫- بیا بریم. ‫- چیزی نیست.
‫نگران نباش، اونا خوشبخت می‌شن.
‫پس یعنی توی پرورشگاه بزرگ شدی
‫- و نمی‌دونی پدر و مادرت کی‌ان؟ ‫- درسته.
‫حتماً تنها بزرگ شدن خیلی سخت بوده.
‫ولی مرد خوبی شدی.
‫البته از پدر و مادرش
‫یه چیز مهم بهش رسیده.
‫قیافه‌ی قشنگـش.
‫- خدای من. ‫- چی؟
‫باورم نمی‌شه.
‫خدایا، سرم داره منو می‌کشه.
‫- خدای من. ‫- آقا، خانم.
‫لطفاً مراقب ایل‌یونگ باشین.
‫یه لحظه، ببخشید.
‫حالت خوب نیست، برگرد بخواب.
‫خدای من، با یه لیوان نوشیدنی اینجوری شد؟
‫- یکم جنبه‌ش پایین‌ـه. ‫- مشخصه.
‫بهش گفتیم بره توی اتاق بخوابه ‫ولی اصرار داشت اینجا بخوابه.
‫اون...
‫خیلی برام مهمـه و من خیلی دوستـش دارم.
‫- چی؟ ‫- خانم، آقا، اون دوست‌داشتنی نیست؟
‫لطفاً هوای ما رو هم داشته باشین.
‫خدای من، حالت خیلی خرابه.
‫- مراقبـش باشین. ‫- بگیر بخواب.
‫اونا همدیگه رو می‌شناسن.
‫یه‌جورایی همسایه‌ان.
‫- آهان. ‫- آهان.
‫جو ایل‌یونگ، موش حیله‌گر.
‫- چی؟ ‫- کِی موهات رو فر کردی؟
‫موش حیله‌گر.
‫جی‌هوان، صبر کن.
‫ایل‌یونگ اونجا نیست.
‫ایل‌یونگ،
‫تو پدر فوق‌العاده‌ای می‌شی.
‫- به نظرش بابا و ایل‌یونگ شبیه همـن. ‫- آره.
‫- عوضی. ‫- باورم نمی‌شه.
‫- حتماً شبیه همـن. ‫- اصلاً.
‫الان می‌رسیم.
‫صبر کن.
‫رسیدیم، رسیدیم.
‫خدای من.
‫تو که حالت خوبه. ‫الکی خودت رو زده بودی به بدحالی.
‫راستی، انگار زانو زدن جلوی آدم‌ها ‫خیلی برات راحت‌ـه.
‫اشتباه می‌کنی.
‫اتفاقاً زانو زدن اصلاً برام راحت نیست.
‫برو بابا، یه جوری زانو می‌زنی ‫انگار توی ذاتـت هست.
‫راستی، چه حسی داری؟
‫درمورد چی؟
‫درمورد ازدواج کردنِ ایل‌یونگ.
‫- ناراحت نیستی؟ ‫- نه.
‫- اصلاً ناراحت نیستی؟ ‫- نه.
‫حالا انقدر بزرگ شده که واسه خودش
‫خانواده تشکیل بده.
‫بهش افتخار می‌کنم.
‫من احساسات متناقضی دارم.
‫می‌هو داره ازدواج می‌کنه
‫و مادر می‌شه.
‫هنوز نتونستم هضمـش کنم.
‫تا حالا درمورد ازدواج فکر کردی؟
‫ازدواج؟
‫خب، به هرحال سنی ازت گذشته.
‫جه‌سو خیلی پیرتره.
‫ایل‌یونگ با اینکه هفت سال ازت کوچک‌تره ‫داره ازدواج می‌کنه.
‫خب برای اون پیش اومد.
‫خب، مگه همیشه
‫باید پیش بیاد تا ازدواج کنی؟
‫مردم به خاطر عشق ازدواج می‌کنن.
‫چون می‌خوان باهم باشن.
‫واقعاً؟
‫نمی‌دونم، گمونم تاحالا بهش فکر نکردم.
‫- چی؟ ‫- ولی بچه‌ها بدونِ من نمی‌تونن،
‫پس وقتی همه‌شون ازدواج کردن...
‫صبر کن، چی؟ وقتی همه‌شون ازدواج کردن؟
‫آره.
‫ولی دونگ‌هوی تازه ۲۲ سالشـه.
‫یعنی می‌خوای تا ۵۰ سالگی صبر کنی ‫که اون ازدواج کنه بعد خودت ازدواج کنی؟
‫انقدر دیر می‌شه؟
‫یعنی انقدر پیر شدم؟
‫می‌گن آدم‌ها قراره ۱۰۰ سال عمر کنن،
‫پس خیلی هم غیرمنطقی نیست.
‫فقط باید مراقب سلامتیـت باشی.
‫دیگه مثل امروز نوشیدنی نخور.
‫مراقب سلامتیـت باش ‫تا عمر طولانی داشته باشی.
‫ائون‌ها، صبر کن.
‫بخواب.
‫چرا اینجوری کرد؟
‫چی؟
‫خدای من، قبلاً اینجوری احمق نبود.
‫واقعاً عوض شده.
‫«ائون‌ها و دوستان.»
‫چی؟ ۱۰هزارتا سابسکرایبر؟
‫ده هزار سابسکرایبر دارم!
‫خدای من.
‫- ده هزار سابسکرایبر دارم. ‫- خانم ائون‌ها، زود بیدار شدی.
‫- مان‌هو، ده هزارتایی شدم. ‫- چی؟
‫- یعنی چی؟ ‫- ده هزار سابسکرایبر دارم.
‫چی؟ به این زودی ده هزارتایی شدی؟
‫- امکان نداره! ‫- چه خبره؟
‫- ده هزارتا سابسکرایبر دارم. ‫- خدای من.
‫- چی شده؟ ‫- شوکه نشین‌ها،
‫ولی زن داداش‌مون...
‫ده هزارتایی شده.
‫- تشویقـش کنین. ‫- موش کوچولو، تو واقعاً
‫از پس هرکاری برمیای‌ها.
‫چی؟
‫مبارک باشه.
‫- ممنون. ‫- عالیه.
‫- آره! ‫- تبریک می‌گم.
‫- ممنون. ‫- مبارک باشه.
‫حالا که ده هزارتایی شدی،
‫نباید مراسمی چیزی بگیری؟
‫چه فکر خوبی.
‫همیشه می‌خواستم یه مراسم حضوری بگیرم.
‫- پس همین کار رو می‌کنم. ‫- چقدر عالی.
‫- ایده‌ی خوبیه. ‫- ممنون، بچه‌ها.
‫خیلی برات خوشحالم.
‫چی گفتی؟
‫کانالش ده هزارتایی شده.
‫- ده هزارتایی؟ ‫- درسته، رئیس.
‫- ده هزارتا سابسکرایبر داری؟ ‫- درسته.
‫- ایول! ‫- آره!
‫- تبریک می‌گم. ‫- مبارکـه.
‫- ایول. ‫- آفرین بهت.
‫نمی‌دونم، گمونم تاحالا بهش فکر نکردم.
‫ولی بچه‌ها بدونِ من نمی‌تونن،
‫پس وقتی همه‌شون ازدواج کردن...
‫ده هزارتایی شدم.
‫یه لحظه صبر کن.
‫یه چیزی یادم افتاد.
‫- چرا... ‫- چی؟
‫باید برای ایونت برنامه‌ریزی کنم
‫و با می‌هو قرار ناهار دارم،
‫پس خداحافظ.
‫چی؟ خانم ائون‌ها.
‫- صبر کن. ‫- چی شد؟
‫- چرا اینجوری شد؟ ‫- خانم کو.
‫- خانم ائون‌ها. ‫- هی.
‫الان داشتیم جشن می‌گرفتین،
‫چرا مودمون رو خراب کردین؟
‫چش شد؟
‫شما سرمنشاء همه‌ی مشکلاتی، رئیس.
‫خدای من، رئیس.
‫چی شد؟ مطمئنی ده هزارتایی شده؟
‫مگه بنگاه شادمانی باز کرده؟
‫چطوری می‌تونه فقط به فکر ازدواج
‫جه‌سو، مان‌هو، هونگ‌کی و دونگ‌هوی باشه؟
‫یهو بگه ازدواج نمی‌کنم دیگه.
‫چرا یهو به فکر ازدواج افتادی؟
‫دوست داری ازدواج کنی؟
‫من دارم یه چیز دیگه می‌گم.
‫مشکل اینه که جی‌هوان اصلاً بهش فکر نکرده.
‫گمونم ناراحت‌کننده‌ست.
‫انگار داری یه‌جور دیگه صداش می‌کنی.
‫دیگه راحت به اسم صداش می‌کنی؟
‫آهان!
‫انقدر دغدغه داشتم
‫- یادم رفته بود بهت بگم. ‫- چی؟
‫آقای سئو...
‫همون هیون‌ووـه.
‫- چی؟ واقعاً؟ ‫- آره!
‫از روی حسـت نمی‌گی؟
‫- واقعاً هیون‌ووـه؟ ‫- آره!
‫مسخره.
‫فکر کردی من باور می‌کنم؟
‫اون هیچ شباهتی به پسری که ‫برام توصیف کردی نداره.
‫پسری که تو توصیف کردی
‫رنگ پریده بود و شبیه شاهزاده‌ها بود.
‫درضمن گفتی مهربون بوده ‫و به جزئیات توجه می‌کرده.
‫آقای سئو هم به جزئیات توجه می‌کنه ‫و شبیه شاهزاده‌هاست.
‫تو دقیق نگاه‌ش نکردی.
‫چشم‌های عمیق و مشکی داره، دماغـش تیزه،
‫لب‌هاش درشته و خوشتیپ‌ـه.
‫- چی؟ ‫- خوشتیپ به کسی می‌گن که...
‫آهان، ببین به این می‌گن خوشتیپ.
‫مثلاً ایل‌یونگ هم خوشتیپ محسوب می‌شه.
‫واقعاً آدم عجیبی هستی.
‫جی‌هوان چه مشکلی داره؟
‫از نظر بقیه‌ی آدم‌ها خوشتیپ‌ـه.
‫- مگه نه، دونگ‌هوی؟ ‫- درسته.
‫ولی لطفاً باهم دعوا نکنین.
‫- خدای من. ‫- خدای من.
‫راست می‌گی.
‫مرد مهربونیـه که
‫برای عشقش بادیگارد فرستاده که اذیت نشه.
‫جی‌هوان همون هیون‌وو منـه.
‫ایل‌یونگ، به نظرت خانم کو ‫از دست من عصبانی نبود؟
‫دیروز اتفاقی افتاد؟
‫دیروز؟ درمورد دونگ‌هوی حرف زدیم،
‫درمورد سنِ من
‫و بعد ازدواج.
‫ازتون پرسید
‫می‌خواین ازدواج کنین یا نه؟
‫از کجا فهمیدی؟
‫شما هم گفتین «نه»؟
‫نه دقیقاً.
‫فقط گفتم بهش فکر نکردم.
‫چطور؟
‫کار اشتباهی کردم؟
‫یه‌جورایی، ولی اگه عذرخواهی کنین
‫بیشتر ناراحت می‌شه.
‫- من یه پیشنهاد متفاوت دارم. ‫- چه پیشنهادی؟
‫بهش بگین تا الان درمورد ازدواج فکر نکردین
‫ولی اون کسیـه که قلب‌تون براش می‌تپه
‫و با کل وجودتون دوستـش دارین.
‫چی؟ یه بار دیگه تکرار کن.
‫فقط گفتن اینا کافی نیست.
‫حس‌تون رو با یه هدیه نشونـش بدین.
‫هدیه؟
‫راستی، یه چیزی باید بهتون بگم.
‫اون روز بعد از اینکه شما رفتین،
‫رئیس سئو اعضاء سابق گنگ بول‌داگ رو جمع کرد.
‫- دقیقاً بعد از اینکه رفتم؟ ‫- آره.
‫ایل‌یونگ، منو دم دفتر دادستانی پیاده کن.
‫باشه.
‫خیلی طول کشید.
‫- لعنتی. ‫- هی.
‫امضاء کن.
‫- لعنتی. ‫- بعدی کیه؟
‫- شوخیت گرفته؟ ‫- تکون بخور!
‫- باورم نمی‌شه. ‫- این عوضی کیه؟
‫حیف نون.
‫این عوضی رو از جلوی چشمم دور کن.
‫- لعنتی. ‫- لطفاً بهم رحم کنین!
‫می‌شه نگه‌ش داری؟
‫- لطفاً... ‫- کاری که بهت گفتم رو بکن.
‫- بگیرش دیگه. ‫- از این طرف، قربان.
‫این عوضی فکر کرده کیه؟
‫نذار بلند شه.
‫- تو چرا... ‫- سلام، قربان.
‫اونا مدیرهای اجرایی سئو جی‌هوان هستن.
‫جشن ده هزارتایی شدن کانال‌مون!
‫بیاین از نزدیک با ائون‌ها خوش بگذرونین.
‫اطلاعات زمان و مکان رو این پایین ببینین
‫و اگه خواستین شرکت کنین، کامنت بذارین.
‫چیه؟ کاری داری؟
‫دادستان جانگ که من خیلی دوستـش دارم ‫و براش احترام قائلم،
‫نظرش درمورد قرار آشنایی چیه؟
‫چی؟ قرار آشنایی؟
‫دوستِ دختر خاله‌ام
‫توی خانواده‌ی شوهرش یه پیانیست دارن.
‫براساس نتایج قیافه‌شناسی ‫و تست «ام‌بی‌تی‌آی»
‫شما بهم می‌خورین،
‫برای همین فکر کردم باهم آشناتون کنم.
‫برای همین دیروز «ام‌بی‌تی‌ای»تون رو پرسید.
‫شما باید سر و سامون بگیرین
‫تا اوضاع توی دفتر عادی شه.
‫اینجا رو ببینین، همه‌ش کار، کار، کار،
‫کار و بازم کار.
‫وقتی دیدم امروز دوشنبه‌ست
‫تازه فهمیدم دیروز یکشنبه و تعطیل بوده.
‫اگه این روند ادامه پیدا کنه،
‫قبل از اینکه بتونم ‫حقوق بازنشستگیـم رو بگیرم
‫از پا درمیام و می‌میرم.
‫توی این دنیای بی‌رحم باید زود مُرد.
‫باید زود مُرد.
‫بیاین همه باهم بمیریم.
‫باشه، قبول.
‫- چی؟ ‫- اون پیانیست رو می‌بینم.
‫واقعاً؟
‫باید تا تنور داغـه بچسبونم،
‫پس همین الان تاریخش رو مشخص می‌کنم.
‫هرکی کنسل کنه
‫مجازات می‌شه‌ها.
‫چیه؟
‫[دفتر ۳۰۲]
‫[دفتر ۳۰۲، دادستان: جانگ هیون‌وو]
‫بفرمایید.
‫آقای سئو، اومدین؟
‫خوشحالم که تا ستوان یانگ نرفته ‫خودتون رو رسوندین.
‫عمر طولانی این چیزها رو هم داره.
‫دو نفری که از هم متنفر بودن ‫الان دست به دست هم دادن.
‫حالا قرار آشنایی چی می‌شه؟
‫اول بهم معرفی‌تون کنم.
‫ایشون رئیس اوه چول‌من هستن.
‫ایشونم ستوان یانگ جونگ‌چول.
‫- و ایشون... ‫- من سئو جی‌هوان هستم.
‫باشه، مهم نیست.
‫ایشون قراره کمک‌مون کنه ‫سئو ته‌پیونگ و کو یانگ‌هی رو دستگیر کنیم.
‫چطور می‌تونیم با همچین آدمی کار کنیم؟
‫اصلاً می‌شه به همچین کسی اعتماد کرد؟
‫یه ماهیگیر باتجربه بهتر ماهی می‌گیره.
‫قبلاً هم پدرش رو انداخته زندان، پس...
‫- چطوره همه‌مون بشینیم؟ ‫- باشه.
‫سلام.
‫ممنون.
‫آقای سئو،
‫می‌شه چیزی که به من گفتین رو تکرار کنین؟
‫روز جمعه، سئو ته‌پیونگ...
‫اعضای سابق گنگ بول‌داگ رو جمع کرده.
‫کسب و کارهاشون رو با قیمت ارزون خریده.
‫به نظر میاد
‫داره کسب و کارش رو گسترش می‌ده ‫تا بتونه گنگ رو از اول بسازه.
‫و شرکتی که کسب و کارها رو خریده...
‫شرکت سانگ‌نام‌ـه.
‫[شرکت سانگ‌نام]
‫سئو ته‌پیونگ عوضی.
‫به قدری پول جمع کرده که بتونه ‫تا آخر عمرش راحت زندگی کنه
‫ولی بازم عطش قدرت داره.
‫آقای اوه داره تبادلات مالی‌ای که ‫شرکت سانگ‌نام انجام داده رو
‫بررسی می‌کنه.
‫ولی یه سری اطلاعات حیاتی رو نداریم
‫و نیاز داریم یه نفر از درون گنگ ‫کمک‌مون کنه.
‫با این اوصاف، درمورد لی کانگ‌گیل
‫چه اطلاعاتی می‌تونی بهمون بدی؟
‫لی کانگ‌گیل؟
‫به نظر میاد تمام مدارک حیاتی
‫دست لی کانگ‌گیل‌ـه.
‫سر تحقیقات پرونده‌ی مواد مخدر ‫این موضوع ثابت شد
‫ولی اون به این راحتی‌ها به گنگ پُشت نمی‌کنه.
‫ولی اگه به اون نیاز دارین،
‫باهاش قرار می‌ذارم.
‫از همه امضاء گرفتیم
‫و کسب و کارشون رو واگذار کردن.
‫قراره شرکت سانگ‌نام رو
‫به یه شرکت زنجیره‌ای تبدیل کنیم؟
‫اداره‌ی بیزینس به این بزرگی،
‫مسئولیت وحشتناکیه.
‫حتماً اجازه نمی‌دین یه غریبه
‫که اطلاعاتی درمورد گنگ نداره، اداره‌ش کنه.
‫به تو ربطی نداره.
‫می‌تونی بری.
‫
‫فکر می‌کنی رئیس چرا اون روز ‫سئو جی‌هوان رو احضار کرد؟
‫- نمی‌دونم. ‫- به خاطر خیانت سئو جی‌هوان
‫ده سال زندانی شد.
‫اگه سرش رو از تنش جدا می‌کرد ‫بازم کافی نبود،
‫اون‌وقت بعد از یه مکالمه‌ی آروم ‫راهیـش کرد بره؟
‫نسبت خونی همه‌چیزه.
‫یعنی دلیلش همینه؟
‫[سئو جی‌هوان]
‫بذار تلاشـش رو بکنه.
‫این دفعه،
‫بیکار نمی‌شینم و اجازه نمی‌دم شکستـم بده.
‫چی شده؟
‫می‌شه فردا همدیگه رو ببینیم؟ ‫باهات کار دارم.
‫باشه.
‫دونگ‌هوی، می‌شه در فر رو ببندی؟
‫حتماً.
‫دونگ‌هوی، اول ببین من چیکار می‌کنم.
‫- باشه. ‫- این مال توـه.
‫خیلی‌خب.
‫اینجوری تزئینـش کن.
‫آسونـه، از پسش برمیای؟
‫- تلاشم رو می‌کنم. ‫- باشه.
‫خوبه، آفرین.
‫- چشم‌ـه؟ ‫- بله.
‫وای، خیلی ناز شد.
‫دونگ‌هوی، می‌بینم که هنرمندی.
‫مال تو از مال من بهتر شد.
‫- نه بابا. ‫- جدی می‌گم.
‫- می‌شه اینا رو هم تزئین کنی؟ ‫- حتماً.
‫با کمک تو خیلی سریع آماده شدن.
‫راستـش به نظرم توی این کار استعداد داری.
‫فقط کارهایی که شما گفتین رو انجام دادم.
‫دقیقاً، پس وقتی می‌گم استعداد داری، باور کن.
‫اینا برای مراسم فرداست.
‫ببرمشـون بیرون؟
‫واقعاً رو دست استادت زدی.
‫ممنون.
‫اینا برای خانواده‌ست.
‫چون اذیتم کرد، باید سورپرایزش کنم.
‫بکنم؟
‫خوش اومدین.
‫سلام.
‫دنبال چیزی می‌گردین؟
‫عشقم از دستم ناراحته
‫و یه نفر بهم گفت
‫با چیزهای کوچک و براق ‫می‌شه دل خانم‌ها رو به دست آورد.
‫یه چیز کوچولو و براق؟
‫من درمورد جواهرات هیچ اطلاعاتی ندارم
‫و نمی‌دونم چی بخرم.
‫استایل عشق‌تون چطوریه؟
‫خوشگل و بانمک‌ـه.
‫پس خوشگل و بانمک‌ـه.
‫بخوام دقیق بگم، صورتـش کوچولوـه
‫رنگ پوستـش خیلی روشن‌ـه
‫و همه‌ش لبخند می‌زنه.
‫وقتی لبخند می‌زنه چشم‌هاش هلالی می‌شن.
‫آهان، یه ویدیو ازش دارم.
‫- ایناهاش. ‫- کرم ابریشمی که
‫- توی خاک‌ها می‌لولید... ‫- برای بچه‌ها محتوا تولید می‌کنه.
‫ده هزارتا سابسکرایبر داره.
‫آهان، واقعاً خوشگل و بانمک‌ـه.
‫دیدین؟ واقعاً خوشگل و بانمک‌ـه.
‫این چطوره؟ فکر کنم بهش بیاد.
‫دقیقاً همین اتفاق افتاد.
‫یه آمریکانوی گرم، یه دمنوش بابونه و...
‫- یه چیزکیک لطفاً. ‫- چشم.
‫صبر کنین.
‫کیک رو حذف کنین، لطفاً. ‫همون دوتا نوشیدنی رو بدین.
‫- کیک دوست نداری؟ ‫- چرا، دوست دارم.
‫ولی به خاطر عروسی
‫و خونه، باید پول پس‌انداز کنیم.
‫اون کیک فقط ۷ دلار بود.
‫خدای من، می‌دونستم. ‫تو هیچی نمی‌دونی.
‫تا حالا خرج خونه زندگی ندادی، درسته؟
‫درسته.
‫خب از این به بعد باید بدی.
‫بچه بزرگ کردن کلی خرج داره.
‫چون برخلاف آدم‌های دیگه ‫برای ما همه‌چی داره سریع اتفاق میفته،
‫باید بیشتر حواس‌مون رو جمع کنیم ‫و مراقب باشیم.
‫به محض اینکه بچه به دنیا بیاد،
‫باید شیرخشک، پوشک، لباس
‫و چیزهایی که لازم داره رو بخریم.
‫دیگه چی باید بخریم؟ آهان، اسباب‌بازی.
‫باید کلی اسباب‌بازی بخریم تا...
‫نیازی نیست نگران شیرخشک و پوشک باشی.
‫این چیه؟ چرا انقدر عدد داره.
‫ده‌تا، صدتا، هزار‌تا، ده هزارتا...
‫صد هزارتا؟
‫این پس‌اندازتـه؟
‫[حساب بانکی جو ایل‌یونگ]
‫همه‌ی اینا رو پس‌انداز کردی؟
‫- اونم توی این سن؟ ‫- یادت رفته چی گفتم؟
‫نگفتم می‌تونی بهم اعتماد کنی؟
‫حالا...
‫- می‌تونم کیک سفارش بدم؟ ‫- آره.
‫پس چیزکیک... نه.
‫یه چیز گرون‌تر می‌خوام. ‫کیک توت‌فرنگی می‌خوام.
‫- «کیک توت‌فرنگی»؟ ‫- آره.
‫باشه.
‫- هی. ‫- چیه؟
‫چطوری با این لباس بچه رو بغل کنم؟
‫بغل کردنِ بچه به کمر آسیب می‌زنه، ‫ولی این از کمر محافظت می‌کنه، درسته؟
‫شاید ولی شبیه چتر نجات‌ـه.
‫یعنی با بچه بپریم؟
‫- چی... ‫- رئیس؟
‫- خوش اومدی، رئیس. ‫- چی؟
‫رئیس.
‫دسته گل برای چیه؟
‫خدای من، دیگه با گل میاین خونه؟
‫عجب تروریستی هستی، رئیس.
‫«تروریست»؟ منظورت رمانتیک‌ـه.
‫اینا چیه؟
‫برای بچه‌ی تو راهی‌مون لباس خریدیم.
‫نمی‌دونیم دختره یا پسر.
‫برای همین این مدلی خریدیم.
‫شما دوتا کسی توی زندگی‌تون نیست؟
‫- نه. ‫- یعنی چی قربان؟
‫داره برای ازدواج دیر می‌شه‌ها. ‫به فکر باشین.
‫یه نگاه به خودتون بندازین.
‫من تازه ۳۲ سالمـه.
‫چی می‌گی؟ دروغ نگو.
‫ولی واقعاً ۳۲ سالمـه.
‫یعنی سنت انقدر پایین‌ـه؟
‫بله، رئیس. ‫من می‌خوام صبر کنم
‫تا همه‌تون زن بگیرین، بعد خودم ازدواج کنم.
‫نه، هیچ‌کس صبر نمی‌کنه.
‫هرکی آماده بود ازدواج می‌کنه، ‫به بقیه کاری نداشته باشین.
‫می‌شه هر روز باهم وقت نگذرونین؟
‫- از هم فاصله بگیرین، زود باشین. ‫- فاصله داریم دیگه.
‫- بیشتر فاصله بگیرین. ‫- ولی ما...
‫بهم نچسبین.
‫تاحالا کسی توی زندگیت بوده؟
‫ائون‌ها، یه لحظه صبر کن.
‫تموم شد، می‌تونی برگردی.
‫- می‌تونم برگردم؟ ‫- آره.
‫می‌خواستم سورپرایزت کنم ‫ولی خودم سورپرایز شدم.
‫منو سورپرایز کنی؟
‫می‌خوای بشینی؟
‫بیا.
‫این چیه؟
‫چقدر قشنگـه، هدیه‌ست؟
‫دوتا قلب‌ـه.
‫مال منـه؟
‫داشتم برای ایونت فردا کاپ‌کیک درست می‌کردم، ‫اینم برای تو درست کردم.
‫واقعاً؟ ممنون.
‫- ائون‌ها. ‫- بله؟
‫- منم یه چیزی برات گرفتم. ‫- چی؟
‫این دسته گل برای چیه؟
‫می‌خواستم برای ده هزارتایی شدن کانالت
‫بهت تبریک بگم.
‫گل آفتاب‌گردون؟
‫دفعه‌ی پیش هم بهم آفتاب‌گردون دادی، ‫انگار فراموش نکردی.
‫معلومه، همه‌چی رو درموردت یادمه.
‫هیچ‌وقت فراموش نمی‌کنم.
‫حالا بریم سر اصل مطلب.
‫وای، نه.
‫چی؟
‫ائون‌ها.
‫از الان تا همیشه...
‫کنارت می‌مونم.
‫حق نداری ترکـم کنی.
‫مثل چسب بهت می‌چسبم.
‫برای مراسم فردا آماده‌ای؟
‫آره.
‫اگه کنجکاوی خودت هم بیا.
‫بعد از جلسه‌ی صبحـم میام.
‫خوبه.
‫خوشمزه‌ست، نه؟
‫آره، واقعاً خوشمزه‌ست. ‫خودت درستـش کردی؟
‫دونگ‌هوی کمکـم کرد. ‫باهم درست کردیم.
‫ببخشید.
‫راه رو باز کنین، هی!
‫آقا! اینجا نمی‌تونی دوچرخه‌سواری کنی!
‫- حالتون خوبه؟ ‫- تو خوبی، دونگ‌هوی؟
‫باید اینجا باشه.
‫آره، اینطور به نظر میاد.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫همه‌چی آماده‌ست. ‫هروقت تموم شد باهامون تماس بگیرین.
‫- ممنون. ‫- خداحافظ.
‫بیا اینا رو بچینیم، دونگ‌هوی.
‫[شرکت گوزن تشنه]
‫قراره امروز بعد از جلسه ‫همه باهم ناهار بخوریم!
‫همه‌مون مهمونِ مان‌هو هستیم.
‫اجازه بدین حرفـش رو تصحیح کنم.
‫امروز ناهار مهمون آقای کواک جه‌سو هستیم!
‫تشویقـش کنین.
‫
‫همه توی اتاق کنفرانس هستن، درسته؟
‫قبل از جلسه باید یه چیزی نشونتون بدم.
‫حتماً مدیر نام پیل‌هو و کو چون‌به
‫با کو یانگ‌هی ارتباط برقرار کردن.
‫باشه، بعد از جلسه باهاشون صحبت می‌کنم.
‫بیا بریم.
‫[اتاق کنفرانس]
‫چیکار می‌کنین؟
‫چه خبره؟
‫چیکار می‌کنین، عوضی‌ها؟
‫
‫یه اتفاقی افتاده.
‫اتاق کنفرانس بهم ریخته.
‫اینجاست. پدرتون اینجاست!
‫چیکار کنیم؟
‫کو یانگ‌هی و آدم‌هاش اومدن اینجا.
‫الان همه‌مون نشستیم سرجامون، اوضاع بده.
‫انقدر می‌ترسم که نمی‌تونم تکون بخورم.
‫[چیکار کنیم؟]
‫یه کاری بکن.
‫ساکت باش.
‫خدای من، دارم دیوانه می‌شم.
‫- رئیس! ‫- رئیس!
‫
‫توی شرکت من چیکار می‌کنین؟
‫کسایی که اینجا کار نمی‌کنن ‫فوراً سالن رو ترک کنن.
‫توی این ده سالی که نبودم،
‫چهره‌های جدید اضافه شدن، ‫برای همین اومدم باهاشون آشنا شم.
‫به نظر میاد...
‫کار توی این شرکت حسابی بهتون مزه داده.
‫«گوشت از استخوان.»
‫استخوان در برابر استخوان.
‫گوشت در برابر گوشت.
‫باید درست حسابی تسویه حساب کنم.
‫معذرت می‌خوام، قربان. ‫لطفاً بهم رحم کنین.
‫- رئیس، ببخشید. ‫- رئیس، معذرت می‌خوام.
‫ای بابا.
‫چیکار می‌کنین؟ عقل‌تون رو از دست دادین؟
‫خیانت‌کارها.
‫اول اون به رئیس خیانت کرد.
‫عوضی، به مدیرعامل‌مون می‌گی خائن؟
‫به خودت دروغ نگو. ‫اون به رئیس خیانت کرد.
‫دهنت رو ببند، عوضی.
‫چیه؟ می‌خوای منو بزنی؟
‫چقدر اوضاع شرکتت خوبه.
‫- چطور جرئت کردی بهش بگی خائن؟ ‫- تو خائنی!
‫- هی، مواظب حرف زدنت باش. ‫- دیگه تکرار نکن.
‫- هی! دهنت رو ببند. ‫- چطور جرئت می‌کنی؟
‫- چرت و پرت نگو. ‫- رئیس برگشته.
‫- هی. ‫- بس کن.
‫- دهنت رو ببند دیگه. ‫- خودت بس کن.
‫- هی، ولم کن. ‫- تو ول کن!
‫- گفتم ولم کن. ‫- نمی‌ذارم قسر در بری.
‫- مرتیکه‌ی... ‫- هی، بسه دیگه.
‫- گفتم دهنت رو ببند. ‫- چطور جرئت می‌کنی؟
‫- ولم کن ببینم. ‫- مثلاً می‌خوای چیکار کنی؟
‫- این چه وضعیـه؟ ‫- هی، چطور جرئت می‌کنی؟
‫- هی. ‫- گفتم بس کن!
‫بسه!
‫جلسه‌ی امروز به بعد موکول می‌شه.
‫هرکی اینجا کار نمی‌کنه، لطفاً بره.
‫بریم.
‫وای، نه. ‫از دست‌تون داره خون میاد.
‫خدای من.
‫
‫چرا این کار رو کردین؟
‫راستـش،
‫من از رئیس می‌ترسم.
‫این همه سال براتون کار کردم ‫چون بهتون اعتماد داشتم.
‫ولی الان زیادی می‌ترسم.
‫می‌خوام استعفا بدم.
‫نمی‌شه بمونین؟
‫فکر کردین ما نامیرا هستیم؟
‫اگه به حرفش گوش ندیم، می‌میریم.
‫پس بهتره از اینجا بریم.
‫لطفاً تسلیم نشین.
‫لطفاً بازم بهم اعتماد کنین.
‫ماهایی که ده سال پیش به رئیس خیانت کردیم،
‫از وقتی آزاد شده نگران و دلواپسیـم.
‫آقای سئو... نه.
‫جی‌هوان، ده سال پیش
‫چون رئیس دستگیر و زندانی شد ‫ما اومدیم طرف تو.
‫تو هم برای همین فرستادیش زندان.
‫چون می‌دونستی جور دیگه‌ای نمی‌تونی ‫از دستش فرار کنی.
‫ما هم الان نمی‌تونیم از دستش فرار کنیم.
‫[استعفانامه]
‫- خدای من، بیا بریم. ‫- بیا بریم.
‫- آقا، صبر کنین. ‫- خداحافظ.
‫- نمی‌تونین اینجوری استعفا بدین. ‫- ول کن.
‫[استعفانامه]
‫چی؟
‫خدای من.
‫قربان، باید یه چیزی بهتون بگم.
‫چی شده؟
‫چند وقته می‌خوام یه چیزی رو ‫بهتون گزارش بدم.
‫یه دختر توی زندگی جی‌هوان هست.
‫اونا از بچگی همدیگه رو می‌شناسن.
‫انگار سئو جی‌هوان خیلی دوستـش داره.
‫خب که چی؟
‫اون دختر شغلش بازی با بچه‌هاست.
‫امروز توی فضای عمومی ایونت داره.
‫
‫اون مطمئن‌ترین راه ‫برای نابود کردن سئو جی‌هوان‌ـه.
‫می‌تونیم بدزدیمـش و جی‌هوان رو تهدید کنیم.
‫می‌دونی فرق بین تو و جی‌هوان چیه؟
‫- چی؟ ‫- وقتی بهت می‌گم یه چیزی رو از یکی بگیر،
‫به کثیف‌ترین حالت ممکن انجامش می‌دی.
‫ولی جی‌هوان یه کاری می‌کنه ‫خود طرف دو دستی تقدیمش کنه.
‫برای همینـه که مدیر سطح پایینی هستی.
‫آقای جانگ.
‫قرار امروزتون رو که فراموش نکردین، نه؟
‫آهان، نه فراموش نکردم.
‫موفق باشین.
‫باشه.
‫سلام، ستوان یانگ.
‫چی؟
‫سئو ته‌پیونگ رفته شرکت سئو جی‌هوان؟
‫چه شوکه کننده.
‫معلومه که ما خبر نداشتیم.
‫باشه.
‫رئیس اوه، چی شده؟
‫سئو ته‌پیونگ رفته گوزن تشنه؟
‫چی؟
‫خب، از این اتفاق‌ها توی دنیا زیاد میفته.
‫با گروهـش رفته شرکت آقای سئو.
‫ولی حس می‌کنم اتفاقی نیفتاده.
‫خبر جدیدی منتشر نشده، نه؟
‫- چی؟ این چرا پخش شد؟ ‫- امیدوارم...
‫بچه‌های مهربونی باشین و با صبوری...
‫چیکار می‌کنی؟ هی!
‫- تو... ‫- چیزی نیست.
‫چرا داری این ویدیو رو نگاه می‌کنی؟
‫می‌دونی اونا کارشونـه دیگه. ‫همه‌شون باهم می‌رن اینور اونور.
‫[سئو جی‌هوان]
‫فکر نکنم الان وقت داشته باشه ‫موبایلـش رو جواب بده.
‫آقای جانگ؟
‫خیلی‌خب، فعلاً کافیه.
‫- من! ‫- من!
‫تو چی، یومین؟
‫خیلی‌خب.
‫اینجا رو ببین، ببین دارم چیکار می‌کنم.
‫یومین.
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫- بیا، کاپ‌کیک بردار. ‫- ممنون.
‫- من نوشیدنی آوردم. ‫- از اینم بخورین.
‫- خیلی‌خب، بفرمایید. ‫- بازش کن.
‫- بده به مامانت. ‫- خیلی‌خب.
‫خدای من، ممنون اومدی.
‫به هرحال من اولین سابسکرایبر کانالت بودم، ‫باید میومدم.
‫[ملاقات و بازی با خانم ائون‌ها]
‫من هرروز ویدیوهاتون رو تماشا می‌کنم. ‫می‌شه باهاتون عکس بگیرم؟
‫معلومه که می‌شه.
‫ببخشید.
‫یک، دو، سه.
‫- ممنون. ‫- ممنون.
‫- خداحافظ. ‫- بیا بریم.
‫آهان، شما هم کاپ‌کیک می‌خوای؟
‫- آره. ‫- یه ذره روش خراب شده.
‫[شرکت گوزن تشنه]
‫تو هم برای همین فرستادیش زندان.
‫چون می‌دونستی جور دیگه‌ای نمی‌تونی ‫از دستش فرار کنی.
‫باید درست حسابی تسویه حساب کنم.
‫- هی! دهنـت رو ببند. ‫- چطور جرئت می‌کنی.
‫همه‌تون خلاف‌کارین دیگه، مگه نه؟
‫انقدر انرژیت رو هدر نده، ‫برگرد بیا سر جایگاه واقعیت.
‫جای واقعیِ من شرکت گوزن تشنه‌ست.
‫قصد ندارم برگردم اینجا.
‫از این لحظه به بعد، ‫اسمـت سئو جی‌هوان‌ـه.
‫پسر منی.
‫خوشحالم هیون‌وو تویی.
‫هیون‌وو و جی‌هوان،
‫هردو همیشه بهم محبت کردن.
‫یه توله ببر قطعاً در آینده ببر می‌شه.
‫مهم نیست مردم چی می‌گن، ‫تو پسر منی.
‫
‫قربان.
‫- بله؟ ‫- پنج نفر از هیئت مدیره استعفا دادن.
‫فکر کنم آدم‌های بیشتری استعفا بدن.
‫باشه.
‫حالتون خوبه؟
‫ساعت چنده؟
‫ساعت ۵:۵۰ عصره.
‫گفته بودین می‌خواین برین ایونت خانم کو.
‫من اینجا رو تمیز می‌کنم، شما برین.
‫حتماً جلسه‌ طول کشیده.
‫معلومه، شرکتـش اولویت داره.
‫ممنون که امروز کمکـم کردی.
‫یه شام خوشمزه برات می‌خرم.
‫باشه.
‫اینو پس می‌دم و میام.
‫باشه، ممنون.
‫- هی، دونگ‌هوی. اینم با خودت ببر. ‫- باشه.
‫ممنون.
‫ببخشید که مجبور شدی تا شب بمونی. ‫تمیزکاری خیلی طول کشید.
‫نه، دیگه تموم شد.
‫امروز برنامه‌ی دیگه‌ای نداشتی؟
‫نه، نداشتم.
‫می‌رم اینو بندازم توی سطل آشغال.
‫- نه، بذار من ببرم. ‫- نه، خودم می‌برم، بده‌ش به من.
‫- پس من اینجا رو جمع می‌کنم. ‫- باشه.
‫- من اینجام. ‫- باشه.
‫[محدوده‌ی جمع‌آوری زباله]
‫ساعت چنده؟
‫[محدوده‌ی جمع‌آوری زباله]
‫[بطری، قوطی، پلاستیک، کاغذ...]
‫خانم کو...
‫خانم کو!
‫چه جالب که دوباره همدیگه رو دیدیم، خانم.
‫صبر کن، نه.
‫صبر کن.
‫- صبر کن. ‫- خانم کو!
‫نه...
‫- آقای جانگ. ‫- خانم کو.
‫- حالت خوبه؟ ‫- آقای جانگ.
‫خانم کو!
‫آقای جانگ!
‫آقای جانگ، از سرت خون میاد.
‫- چی؟ ‫- آقای جانگ.
‫خانم کو.
‫باید از اینجا بری.
‫چی؟
‫لعنتی. ‫هی! باید فرار کنیم!
‫آقای جانگ.
‫آقای جانگ!
‫آقای جانگ، لطفاً...
‫لطفاً طاقت بیار!
‫آقای جانگ!
‫نه.
‫آقای جانگ!
‫
‫فکر می‌کردم می‌تونم ازش محافظت کنم.
‫لطفاً برو، خانم کو.
‫شاید تصمیم اشتباهی گرفتم.
‫گفتی تا آخر عمرم کنارم می‌مونی.
‫دقیقاً کِی می‌خوای این کار رو بکنی؟
‫چرا نباید مثل بقیه زندگی کنیم؟
‫همه‌مون لیاقتـش رو داریم.
‫اگه کاری از دستم بربیاد،
‫حتماً انجام می‌دم.
‫چی می‌گی؟ این بی‌احتیاطی محض‌ـه.
‫هنوزم یادته برای اینکه بری
‫باید چیکار کنی، درسته؟