‫[این کارتون واقعاً قشنگ بود.]
‫[همه دارن تلاش‌شون رو می‌کنن، ممنون!]
‫انگار داره بهتون خوش می‌گذره.
‫ببینم یه ساعت دیگه می‌تونی بخندی یا نه.
‫دونگ‌هوی.
‫خانم کو.
‫هی!
‫با چه جرئتی اومدی اینجا، عوضی؟
‫- دونگ‌هوی. ‫- دونگ‌هوی.
‫حتماً عقلـت رو از دست دادی.
‫- چی... شما... ‫- لعنتی.
‫- چه خبر شده؟ ‫- هی.
‫- ائون‌ها. ‫- من خوبم.
‫تو کی هستی؟
‫من کی‌ام؟
‫من برادر دختری‌ام که اون کشتـتش.
‫- باشه، خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫بله؟ جانگ هیون‌وو هستم.
‫آقای جانگ، ببخشید.
‫می‌دونم نباید باهاتون تماس می‌گرفتم.
‫ولی برادر سونگ‌هوی گفت ‫می‌خواد اون پسر رو به سزای اعمالش برسونه.
‫الانم موبایلش رو جواب نمی‌ده.
‫صبر کنین، درمورد چی صحبت می‌کنین؟
‫کی می‌خواد کی رو به سزای اعمالش برسونه؟
‫رفت شرکت گوزن تشنه تا دونگ‌هوی رو ببینه.
‫گوزن تشنه؟
‫قاتل.
‫واسه خودت کار پیدا کردی ‫انگار نه انگار اتفاقی افتاده؟
‫چطور تونستی؟ تو خواهر من رو کشتی!
‫
‫من مدیرعامل شرکت هستم. ‫چطوره بریم باهم صحبت کنیم؟
‫واقعاً؟ پس تو مدیرعامل شرکتی، درسته؟
‫شنیدم گنگستری.
‫شنیدم فقط سابقه‌دارها رو استخدام می‌کنی. ‫پس بهم کمک می‌کنین، نه؟
‫همه‌تون خلاف‌کارین، نه؟
‫یه مُشت خلافکار دورهم جمع شدین
‫و فکر می‌کنین آدم‌های عادی هستین.
‫من شما رو به جا نیاورده بودم، ‫پس بابت برخورد تندم
‫عذرخواهی می‌کنم.
‫اگه از نظرتون اشکال نداره این مکالمه رو
‫توی دفتر من ادامه بدیم.
‫چی شد؟
‫خانواده‌ی دختره اینجان.
‫دونگ‌هوی، تو هم بشین.
‫من دادستان جانگ هیون‌وو هستم. ‫مسئول این پرونده بودم.
‫- چای میل دارین؟ ‫- خدای من، نه.
‫این مزخرفات رو تمومش کنین ‫و بگین چیکار می‌خواین بکنین.
‫شما می‌خواین من چیکار کنم؟
‫هرکاری بگم می‌کنین؟
‫پس اول زانو بزنین.
‫عوضی.
‫- هی. ‫- خدای من.
‫- بس کن. ‫- کاری نداشته باش.
‫خب...
‫از اینکه موجب عذاب کشیدن خانواده‌تون شدیم
‫از صمیم قلب...
‫عذرخواهی می‌کنم.
‫فکر کردی همه‌چی با عذرخواهی حل می‌شه؟
‫اخراجـش کنین.
‫واسه خودش توی دفتر پلاک اسم داره.
‫اگه این کار رو بکنین، می‌رم.
‫[عضو تیم پشتیبانی مدیریت، لی دونگ‌هوی]
‫من نمی‌خوام سن کمـش رو بهونه کنم
‫یا برای دفاع ازش بگم ‫تقاص کاری که کرده رو پس داده.
‫کارش اشتباه بوده.
‫و خسارات جبران‌ناپذیری به وجود آورده.
‫ولی الان اون میز...
‫همه‌ی دار و ندارشـه.
‫برای همین ازش محافظت می‌کنم. ‫معذرت می‌خوام.
‫معذرت می‌خوای؟ ‫پس خواهر من چی می‌شه؟
‫خواهر من فرصت نکرد توی یه شرکت ‫استخدام شه!
‫نگاه‌ش کن. ‫اون عوضی صحیح و سالمـه!
‫ولی خواهر من مُرده.
‫هی، دونگ‌هوی!
‫این پیام چی بود فرستادی؟
‫خدای من، اینو از کجا آوردی؟ ‫خریدی؟ مال خودتـه؟
‫خدای من، چقدر قشنگه.
‫پولم کجا بود؟
‫از همکارم قرض گرفتم.
‫مهم نیست. ‫خیلی دوستـش دارم.
‫کجا می‌ریم؟
‫خب...
‫می‌ریم ساحل.
‫ساحل واقعی؟ واقعی واقعی؟
‫خدای من، پسره‌ی دوست‌داشتنی.
‫کارت خیلی قشنگ بود.
‫چطوری اینو می‌رونن؟
‫خدای من.
‫- این چیه؟ ‫- گفتی اقیانوس رو دوست داری.
‫تولدت مبارک، چه سونگ‌هوی.
‫ممنون.
‫بیا بریم ساحل.
‫خدای من، داریم می‌ریم ساحل!
‫خیلی حال می‌ده!
‫منو بگیر.
‫چرا؟ داره بهم خوش می‌گذره!
‫بریم دم دریا یه غذای خوشمزه بخوریم.
‫
‫سونگ‌هوی.
‫[چه سونگ‌هوی]
‫چشم‌هات رو باز کن.
‫چه سونگ‌هوی.
‫چشم‌هات رو باز کن.
‫من استعفا می‌دم.
‫دونگ‌هوی.
‫از این شرکت می‌رم.
‫عالیه.
‫بیا بریم.
‫منم فکر می‌کنم اتفاقی که برای ‫خواهرتون افتاد یه فاجعه بود.
‫ولی دونگ‌هوی...
‫به خاطر اون تصادف به شدت مجازات شده.
‫مدرسه رو تموم نکرد ‫و تمام این مدت با حس گناه زندگی کرده.
‫می‌فهمم که شاید به نظر شما و خانواده‌تون
‫این کافی نیست.
‫ولی اون به روش خودش
‫سعی کرده کاری که کرده رو جبران کنه ‫و ازش درس گرفته.
‫ازتون می‌خوام
‫یه فرصت دیگه بهش بدین.
‫شما چرا دخالت می‌کنی؟ ‫ناسلامتی دادستانی‌ها.
‫بس کن.
‫با این کارها سونگ‌هوی برنمی‌گرده.
‫می‌دونم! ‫به خاطر همین دارم این کارها رو می‌کنم.
‫سونگ‌هوی برنمی‌گرده ولی اون عوضی...
‫معذرت می‌خوام.
‫بلند شو.
‫[عضو تیم پشتیبانی مدیریت، لی دونگ‌هوی]
‫دونگ‌هوی.
‫زود باش، بلند شو.
‫آره، دونگ‌هوی بلند شو.
‫بیا بلند شو.
‫شلوارش رو ببین.
‫- حالت خوبه؟ ‫- خوب می‌شی.
‫می‌خوام چند دقیقه برم بیرون.
‫باشه.
‫خدای من، نمی‌دونم حالش خوب می‌شه یا نه.
‫دونگ‌هوی.
‫بیا، این مال تو.
‫ممنون.
‫امیدوارم مزاحمت نشده باشم.
‫نه.
‫دونگ‌هوی، من...
‫وقتی بچه بودم از یه پسر بزرگ‌تر خوشم میومد.
‫ولی اون پسر یهو ناپدید شد.
‫ناپدید شدنـش تقصیر من بود...
‫برای همین حتی نمی‌تونستم ‫از دست کس دیگه‌ای ناراحت باشم.
‫بعضی روزها به خاطر کار بدی که ‫در حقش کرده بودم گریه می‌کردم.
‫بعضی روزها به خاطر دلتنگیـم گریه می‌کردم.
‫بعد یه روز
‫فهمیدم اینکه زندگیم رو کنترل کنم ‫و خوشحال باشم
‫بهترین کاریـه که...
‫می‌تونم براش بکنم.
‫مطمئنم دوست تو هم دلش نمی‌خواد
‫تو به خاطر اتفاقی که براش افتاده ‫با عذاب زندگی کنی.
‫قوی باش، دونگ‌هوی.
‫[من مادر سونگ‌هوی هستم.]
‫من مادر سونگ‌هوی هستم.
‫مطمئنم سونگ‌هوی...
‫توی بهشتـه و حالش خوبه.
‫پس انقدر خودت رو اذیت نکن...
‫و زندگی خوبی داشته باش.
‫هیچ‌وقت کاری که با سونگ‌هوی کردم رو
‫فراموش نمی‌کنم.
‫تا آخر عمرم با حس گناه و پشیمونی
‫زندگی می‌کنم.
‫خدای من، نمی‌دونستم اینجوری می‌شه
‫برای همین غذا آماده نکردم.
‫دونگ‌هوی مرغ سوخاری دوست داره. ‫از بیرون سفارش بدیم؟
‫- خوبه. ‫- باشه.
‫هی.
‫برای تشکر بابت کاری که کرد ‫دعوتش کردیم.
‫ولی نمی‌دونم رئیس بزرگ خوشش میاد یا نه.
‫اینم بخور، دونگ‌هوی.
‫من دهن نزدم.
‫ممنون، خودتون بخورین.
‫خدای من، باید چای گرم بخوری.
‫دونگ‌هوی، اینو بخور.
‫ائون‌ها، حتماً خودت هم ترسیدی. ‫چای گرم بخور خوبه.
‫من خوبم. ‫شما خودت بخور.
‫- نه، خانم کو این نوشیدنی رو بخور. ‫- خب...
‫- نوشیدنی سرد خوبه. ‫- صبر کن.
‫اون یخ داره.
‫چون ترسیده باید نوشیدنی گرم بخوره.
‫بیا، این برات خوبه.
‫چه خبره؟
‫- این بهتره. ‫- باید یه چیز گرم بخوره.
‫- می‌تونی اینو بخوری. ‫- ممنون.
‫خدای من، این جواب نمی‌ده.
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- رقص مایکل جکسونی‌ـه.
‫اونا هُلـم دادن.
‫خب، راستـش
‫چون دیروقتـه غذا رو از بیرون سفارش دادیم.
‫بیاین بریم سر میز، رئیس.
‫لایک و سابسکرایب فراموش نشه.
‫[گنگستر دوست‌داشتنی من]
‫خیلی‌خب. ‫از همگی ممنونیم.
‫ممنون که کمک‌مون کردین، آقای جانگ.
‫خب، من مسئول اون پرونده بودم.
‫حتماً برات روز سختی بوده، دونگ‌هوی.
‫درسته. ‫دونگ‌هوی، بیا رون مرغ بخور.
‫بگیر گازش بزن.
‫نه، دونگ‌هوی مرغ مزه‌دار شده دوست داره.
‫- بیا دونگ‌هوی. ‫- آقای جانگ.
‫شما هم همین‌طور، آقای جانگ.
‫بگیر گازش بزن.
‫خدای من، ممنون. ‫خودم برمی‌دارم.
‫باشه.
‫هی، موش کوچولو. ‫حتماً تو هم امروز خیلی ترسیدی.
‫اینو بخور آروم شی.
‫بگیر گازش بزن.
‫خب، شما گردن مرغ دوست دارین.
‫گردن مرغ رو بگیر گازش بزن.
‫خودت گازش بزن.
‫ادامه بدی، گردن خودت می‌شکنه.
‫بابت آشوبی که امروز به خاطر من ایجاد شد، ‫معذرت می‌خوام.
‫دونگ‌هوی، اشکال نداره، باشه؟
‫زندگی بالا پایین داره، مگه نه؟
‫درسته، امروز کارت خوب بود. ‫باعث شدی کار رو بپیچونیم.
‫تازه فهمیدیم رئیس زانوهای قوی‌ای داره. ‫آفرین.
‫- امروز روز بامعنی‌ای بود. ‫- نگران نباش.
‫- بیاین غذامون رو بخوریم. ‫- بخوریم.
‫من مخالف بودم که دونگ‌هوی
‫توی شرکت گوزن تشنه کار کنه.
‫درمورد آقای سئو نظر خوبی نداشتم.
‫فکر می‌کردم همکارهاش باهاش ‫بدرفتاری می‌کنن.
‫ولی...
‫اشتباه می‌کردم.
‫برای اینکه همکارهای خوبی براش هستین ‫و خانواده‌ش شدین،
‫ازتون ممنونم.
‫ترسیدم. ‫اینو می‌خواستین بگین؟
‫خدای من، آقای جانگ. ‫می‌خواستین عکس‌العمل ما رو بررسی کنین؟
‫- بیاین غذامون رو بخوریم. ‫- آره، به نظر خوشمزه میاد.
‫شروع کنیم؟
‫آره، بیاین شروع کنیم. ‫مرغ سوخاری خوشمزه‌ست.
‫چی؟ این مال کی باشه؟
‫گفت گردن مرغ دوست داری.
‫حتماً به عنوان مدیر این شرکت،
‫با مشکلات متعددی رو به رویی.
‫فرقی با بقیه‌ی جاها نداره.
‫من فکر می‌کردم مردم... نه.
‫فکر می‌کردم خلافکارها...
‫هیچ‌وقت عوض نمی‌شن.
‫ولی گمونم همه‌ی خلافکارها اینجوری نیستن.
‫بابت این حرفـت ممنونم.
‫خب، لازم نیست ازم تشکر کنی.
‫آهان.
‫حتماً درجریانی که
‫کو یانگ‌هی خانم کو رو زیرنظر داره، درسته؟
‫بله، درجریانـم.
‫امثال کو یانگ‌هی خیلی خطرناکـن،
‫چون نمی‌تونی نقشه‌شون رو حدس بزنی.
‫برای اینکه خیابون‌ها از شرش در امان باشن...
‫آقای سئو،
‫به کمکت احتیاج دارم.
‫من باید این درخواست رو از شما می‌کردم.
‫هرطور بتونم کمک می‌کنم.
‫پس امیدوارم همکاری خوبی داشته باشیم.
‫امیدوارم همکاری خوبی داشته باشیم.
‫- دادستان جانگ رفت خونه؟ ‫- آره.
‫ولی تو... جایی می‌ری؟
‫بیا بریم هوا بخوریم.
‫- هوا بخوریم؟ ‫- اول لباس‌هات رو عوض کن.
‫چه غیرمنتظره.
‫اینجا منتظرت می‌مونم.
‫تا حالا این بالا اومده بودی؟
‫گاهی میام.
‫حتماً از این اتفاق‌ها قبلاً هم افتاده.
‫اینکه زانو بزنی ‫و از کسی عذرخواهی کنی رو می‌گم.
‫آره، گاهی انجامش می‌دم.
‫می‌فهمم اون آدم‌ها چه حسی دارن...
‫ولی اینم می‌دونم که چقدر ممکنه ‫برات ناراحت‌کننده باشه.
‫احساسات مختلف گیجـم کرده.
‫همیشه اولویت با مراجعه کننده‌هاست.
‫من مسئولم از کارمندهام محافظت کنم
‫و درکنارش وظیفه‌مـه توی گناه‌شون هم...
‫شریک شم.
‫اینجاست؟
‫آره، نزدیکیم.
‫باورم نمی‌شه، واقعاً فوق‌العاده‌ست.
‫خدای من، عجب منظره‌ای.
‫
‫خدای من.
‫خیلی خب.
‫اینجا اگه از اعماق وجودت فریاد بزنی،
‫بازم کسی صدات رو نمی‌شنوه.
‫اگه چیزی هست که توی خودت ریختی،
‫می‌تونی اینجا بریزی بیرون.
‫نه، مرسی. ‫نمی‌خوام مزاحم همسایه‌ها شم.
‫اینجوری مریض می‌شی‌ها.
‫هرچی به ذهنت میاد بگو دیگه.
‫ممنون، نیازی نیست.
‫پس چطوره من به جات فریاد بزنم؟
‫- نیازی نیست. ‫- نه، اجازه بده.
‫هی!
‫منم دهن دارم‌ها!
‫منم بلدم حرف بزنم!
‫هیچ‌کس اینجا نیست.
‫زندگی برای منم سختـه!
‫منم دارم سختی می‌کشم، عوضی!
‫چطور بود؟ حالت بهتر نشد؟
‫تحسین‌برانگیز بود.
‫شاید تو داد بزنی احساس گناه کنی،
‫پس اینجور مواقع من جات داد می‌زنم.
‫ممنون.
‫- یه لحظه صبر کن. ‫- نه دیگه بسه.
‫هی!
‫من رئیسـت هستم، برادر کوچک‌ترت نیستم!
‫خانم کو، صبر کن.
‫نمی‌خواد، خودم درستـش می‌کنم.
‫ولی...
‫بیا، درست شد.
‫ممنون.
‫خیلی خوشگلی، ائون‌ها.
‫ائون‌ها، صبر کن.
‫بیا، درست شد.
‫خیلی خوشگلی، ائون‌ها.
‫چی گفتی؟
‫ببخشید، خانم کو.
‫انقدر به نظرم خوشگل اومدی،
‫یهو اسمت از دهنم پرید.
‫- حتماً شوکه شدی. ‫- اشکال نداره.
‫یکم سرد شد.
‫چطوره برگردیم پایین؟
‫باشه.
‫امیدوارم سردت نباشه.
‫[گوزن تشنه]
‫سلام، دونگ‌هوی.
‫این برای تو، موفق باشی.
‫- قوی باش. ‫- قوی باش.
‫برای این محصول جدید
‫تمام توانـم رو می‌ذارم. ‫ناامید نمی‌شین.
‫هی، دونگ‌هوی.
‫صبر کن، اون چیه؟
‫اینا چیه؟ از کجا آوردی؟
‫دونگ‌هوی، اینا رو برای ما آماده کردی؟
‫کارمندها بهم دادن.
‫- آهان. ‫- آهان.
‫- می‌بینم که همه دوستـت دارن. ‫- معلومه که دوستـش دارن.
‫اون سومین کارمند خوشتیپ شرکت‌ـه.
‫اولی و دومی کی‌ان؟
‫اولی و دومی؟
‫- ما. ‫- ما.
‫چرا اول صبحی بهش توهین می‌کنین؟
‫بهت توهین کردن، ولشون کن.
‫- هی. ‫- تو چرا...
‫تو یکی از ۳ کارمند زشت شرکتی.
‫شماره‌ی ۲، ساکت باش و بیا.
‫چی می‌گی؟ من از همه خوشتیپ‌ترم.
‫[رشد فروش ماهیانه]
‫فروش سوسیس کودکان‌مون این ماه ‫نسبت به ماه پیش ۲۲.۱ درصد رشد داشته
‫و این روند همچنان ادامه داره.
‫مردم از اینکه به محصولات‌مون،
‫مواد نگه‌دارنده، رنگ غذا و نشاسته نمی‌زنیم ‫خیلی خوش‌شون اومده.
‫کمپین تبلیغاتی‌مون هم بازخورد خوبی داشته.
‫بازخورد خوب چیه؟
‫می‌شه گفت مردم کُشته مُرده‌مون شدن.
‫مهدکودک‌ها و مدرسه‌ها
‫حسابی پیگیر محصولات‌مون شدن.
‫هی، قضیه به همین‌جا ختم نمی‌شه.
‫رئیس، باید بهتون اطلاع بدم که
‫از ماه پیش تا الان،
‫فروش‌مون از «گریت کینگ میت» بیشتر شده.
‫[محصول برتر کودکان: سوسیس گوزن تشنه]
‫- دست بزنین. ‫- ایول!
‫- شنیدی چی گفتم؟ ‫- اول شدیم.
‫فقط سوسیس کودکان‌مون اول شده.
‫جوگیر نشین.
‫مان‌هو، محصول جدیدمون چی شد؟
‫آهان، تمام جوانبـش رو بررسی کردم.
‫یعنی کل تیم توسعه‌ی محصول بررسیـش کردن.
‫همه‌ی کسایی که اینجان باعث شدن
‫- سوسیس کودکان‌مون... ‫- رئیس.
‫- برو. ‫- محصول پرفروشی بشه.
‫برای همین این فکر به ذهنم رسید...
‫الو؟
‫باشه، خودم چک می‌کنم.
‫می‌شه آدرس رو برام بفرستی؟
‫این دفعه محصولی درست می‌کنیم ‫که بچه‌ها و خانواده‌شون بتونن
‫توی سفرهاشون ازش استفاده کنن.
‫اجازه بدین «بولگوگی» یخ‌زده رو ‫بهتون معرفی کنم.
‫به نظر خوشمزه میاد.
‫واقعاً خوبه.
‫می‌تونن توی سفرهای کمپی ازش استفاده کنن.
‫توی خونه هم می‌شه خیلی سریع آماده‌ش کرد.
‫من همیشه بولگوگی رو به ماهی ترجیح می‌دم.
‫واقعاً؟
‫مرد کلاه‌داری که گفته بودین رو پیدا کردم.
‫توی یه شرکت خدمات‌رسان کار می‌کنه.
‫برگشتم بهتون گزارش می‌دم.
‫خانم کو می‌هو.
‫- بله. ‫- دکتر منتظرتونـه.
‫در عرض یه هفته ۰.۶ سانتی‌متر رشد کرده.
‫سر، دست‌ها و پاها. ‫می‌بینین؟
‫صبر کنین، متوجه نمی‌شم.
‫سرش کجاست پاش کجاست؟
‫چطوری می‌فهمین چی به چیه؟
‫اگه شما هم با دقت نگاه کنین متوجه می‌شین.
‫حالا ضربان قلبش رو می‌ذارم.
‫این...
‫ضربان قلب بچه‌ست؟
‫مال من نیست؟
‫ضربان قلب بچه‌ست.
‫ضربانـش قوی‌ـه
‫و رشدش هم کاملاً طبیعی‌ـه.
‫آهان.
‫عجیبه.
‫چرا اون لحظه یهو یاد هیون‌وو افتادم؟
‫چی؟
‫گفتی صبح همون روز درموردش ‫حرف زده بودی.
‫حتماً فکرش باهات مونده.
‫- واقعاً؟ ‫- اون که اسمش هیون‌وو نیست.
‫- درسته. ‫- آره.
‫ائون‌ها، بگو ببینم
‫حاضری یه مادر مجرد بشی؟
‫یعنی تنهایی بچه بزرگ کنم؟
‫مثلاً شوهرت نباشه.
‫شوهرم نباشه، تو رو که دارم.
‫تو کمکـم نمی‌کنی؟
‫چی؟
‫اگه تو بچه‌دار شی، ‫من کمکت می‌کنم باهم بزرگش کنیم.
‫حتی اگه بهم بگی برو بازم کنارت می‌مونم.
‫باهمدیگه بچه‌ت رو می‌فرستیم مهدکودک، مدرسه
‫و بعدش دانشگاه.
‫تو به خاطر کارت سرت شلوغـه،
‫پس جلسه‌های اولیا مربیان رو من می‌رم.
‫حتی فکرش هم باحال‌ـه.
‫ولی چرا یهو همچین چیزی به ذهنت رسید؟
‫یکی از صاحب مغازه‌ها باردار شده.
‫کدوم مغازه؟
‫- گل‌فروشی. ‫- گل‌فروشی؟
‫ولی اون که شوهر داره.
‫شوهرش برای کار رفته یه جای خیلی دور.
‫کجا؟
‫من از کجا بدونم؟
‫خودت که نیستی، نه؟
‫چی؟ یعنی چی؟
‫همونی که گفتی رو می‌گم.
‫خودت نیستی؟
‫بی‌خیال، چطور ممکنه من باشم؟
‫باورم نمی‌شه.
‫من نیستم.
‫خدای من، احمق نباش.
‫پس گفتی خودت نیستی دیگه.
‫من نیستم.
‫بی‌خیال، باورم نمی‌شه.
‫ببخشید.
‫خانم پارک از گریت کینگ،
‫حتماً حالت خیلی گرفته‌ست.
‫بذار ببینم.
‫[جست و جو]
‫[سوسیس مخصوص کودکان]
‫یانگ هونگ‌کی هستم، مدیر مارکتینگ.
‫خب؟
‫ناسلامتی من باهات تماس گرفتم‌ها، ‫این چه برخوردیه؟
‫زنگ زدم ازت تشکر کنم.
‫به لطف تو فروش‌مون خیلی بالا رفته.
‫این چیه؟
‫[کانگ یه‌نا رو توی یه کافه دیدم!]
‫صبر کن، الان توی کافه‌ای؟
‫لطفاً عکس نگیرین.
‫اینو سرت کن.
‫بذار روی سرت باشه.
‫همه دارن نگاه‌ت می‌کنن.
‫برام مهم نیست.
‫برای من مهمـه، باشه؟
‫یه رسوایی عاشقانه بین مدیر مارکتینگ
‫و سفیر برند؟
‫حتی فکرش هم انرژیم رو می‌گیره.
‫باید بهم بخوریم که برامون شایعه درست کنن.
‫از کجا فهمیدی من اینجام؟
‫توی ملاء عام نشستی داری نوشیدنی می‌خوری.
‫اگه نمی‌فهمیدم عجیب بود.
‫کسی که می‌خوام بهم توجه کنه، ‫اصلاً براش مهم نیست.
‫از اون طرف کسی که برای من مهم نیست، ‫بهم توجه می‌کنه.
‫کسی که دنبال توجه‌ش هستی،
‫رئیسمـه؟
‫من که ۸ سال صبر کردم،
‫یکی دو سال دیگه هم می‌تونم صبر کنم.
‫می‌خواستم صبر کنم ‫علاقه‌ش به ائون‌ها از بین بره.
‫ولی اینجوری نیست که به چشمـش نیومده باشم.
‫فقط از اول چشمـش دنبال ائون‌ها بوده.
‫چون با جی‌هوان زیر یه سقف ‫غذا می‌خورم و می‌خوابم،
‫وجدانم اجازه نمی‌ده پشت سرش حرف بزنم.
‫ولی جی‌هوان اونجوری که به نظر میاد نیست.
‫خیلی ساده و دست و پا چلفتی‌ـه.
‫بهش میاد از پس هرکاری بر بیاد،
‫ولی به هرچی دست می‌زنه خرابش می‌کنه.
‫برای همین نمی‌ذارم هیچ‌کاری انجام بده.
‫درضمن خیلی سخت‌گیره.
‫البته اینو خودت می‌دونی.
‫سخت راضی می‌شه...
‫انقدر غر می‌زنه که گوشـت رو می‌بره.
‫درضمن آدم باید یه موقع‌هایی ‫یه احساسی نشون بده دیگه.
‫قیافه‌ش همیشه یه شکل‌ـه،
‫حتی وقتی خوشحاله یا از غذاش لذت می‌بره.
‫مطمئنم موقع خواب هم همون شکلی‌ـه.
‫کلاً آدم کلافه کننده‌ایه.
‫واقعاً کلافه کننده‌ست.
‫فکر کن بخوای زن همچین مردی بشی.
‫پای حرف‌هاش بشینی خوابت می‌بره.
‫اون مرد حوصله‌ت رو سر می‌بره.
‫فکر نکن گوهر گران‌قدری رو...
‫از دست دادی.
‫حداقل از نظر من بهترین بود.
‫وضعیت زندگیم افتضاح بود
‫و هیچ‌کس برای درست شدنش کاری نمی‌کرد.
‫
‫خیلی هم راحت بود.
‫با توئم گردن‌کلفت!
‫چی می‌خوای؟
‫می‌خوای با این بدهی منو بخری؟
‫آدم‌ها رو نمی‌شه با پول خرید.
‫انتظار داری باور کنم
‫که بدون هیچ چشم‌داشتی بهم کمک کردی؟
‫مگه نگفتی بدهیِ تو نیست؟
‫«تقصیر خودت نیست که زندگیت مزخرف‌ـه.»
‫«حق داری حس کنی در حقت نامردی شده.»
‫انگار داشت این حرف‌ها رو بهم می‌زد.
‫اون لحظه انقدر تاثیرگذار بود ‫که هیچ‌وقت فراموشـش نمی‌کنم.
‫تو سخت تلاش کردی.
‫قوی بودی
‫و برای خودت اسم و رسم درست کردی.
‫بهت افتخار می‌کنم.
‫کی اجیرش کرده بوده؟
‫همونی که خودتون فکر می‌کنین.
‫پدرم؟
‫بله.
‫[ائون‌ها و دوستان]
‫بچه که بودم،
‫با این بازی جمع و تفریق یاد گرفتم.
‫بهش می‌گفتن...
‫- «خوراکی انگشتی». ‫- «خوراکی انگشتی».
‫صبر کن، تو از کجا بلدی؟
‫بیا بشمریم.
‫- یک، دو. ‫- دو.
‫سه.
‫چهار.
‫- مجموعش می‌شه ۵تا. ‫- آره.
‫حالا من، یک و دو.
‫جفتـش رو خوردم.
‫چندتا مونده؟
‫خوراکی‌هام!
‫چطور تونستی همه‌ش رو بخوری؟
‫- پس اینم می‌خورم. ‫- نه!
‫- خدای من، سگ‌ـه. ‫- اون چیه؟
‫
‫- این چیه؟ ‫- پرنده‌ست.
‫مطمئنم اونم همین حس رو داره.
‫حتماً اون خاطرات...
‫بهش قدرت دادن...
‫تا بتونه به زندگی ادامه بده.
‫من دیگه می‌رم.
‫مدل موی جدیدت بهت میاد.
‫
‫چیه؟ چیزی می‌خوای بگی؟
‫نه.
‫کارآگاه یانگ امروز عصر میاد.
‫آهان.
‫[دادستان جانگ هیون‌وو]
‫چی شده؟
‫هیچی.
‫دادستان عزیز و محترم من.
‫پرونده‌ای که پیگیری نشه، مختومه می‌شه
‫و ما نمی‌تونیم مجدد بازش کنیم.
‫پس چرا هنوز داریم روی پرونده‌ای کار می‌کنیم ‫که دیگه مال ما نیست؟
‫با اینکه تجربه‌ام از شما بیشتره،
‫ولی درک نمی‌کنم.
‫پرونده‌مون رو ازمون گرفتن، ‫مقام‌مون رو که نگرفتن.
‫الان همه‌چی مشکوک‌تر هم شده.
‫پس باید بیشتر بررسی کنیم.
‫♪ می‌تونی مثل من برقصی؟ ♪
‫ببین چه میمون‌بازی‌ای درمیارن.
‫♪ می‌تونی مثل من برقصی؟ ♪
‫این دختر عجب چیزیـه.
‫در عرض چند ماه باعث شده ‫سئو جی‌هوان عقلش رو از دست بده.
‫حتی اون دادستان سرسخت رو هم
‫توی مشتـش داره.
‫گفتی قبلاً با خانواده‌ش زندگی نمی‌کرده؟
‫بعد از اینکه پدر و مادرش طلاق گرفتن، ‫همه‌شون از هم جدا شدن.
‫وقتی چانسانگ‌دونگ زندگی می‌کرده...
‫صبر کن، کجا؟ «چانسانگ‌دونگ»؟
‫- بله. ‫- محله‌ی سئو جی‌هوان نیست؟
‫اون دختر تا ۱۲ سالگی توی اون محل ‫زندگی می‌کرده.
‫«۱۲ سالگی»؟
‫یعنی وقتی من رفتم توی اون محل
‫تا سئو جی‌هوان رو بگیرم، ‫اون زنیکه هم اونجا بوده؟
‫رئیس سئو می‌خوان مغازه رو ببندیم
‫چون یه مهمون مهم داریم.
‫«مهمون مهم»؟
‫این مهمون مهم کیه؟
‫هدف سئو ته‌پیونگ مشخصه.
‫اینجا رو ببینین. ‫بودجه‌ی غیرقانونی ۲۰۰ میلیون دلاری.
‫می‌خواد این بودجه رو بدون هیچ مشکلی
‫تبدیل به پول قابل معامله کنه.
‫حالا اینی که الان می‌گم ‫مهم‌ترین بخش پول‌شویی‌ـه.
‫شرکت سانگ‌نام ‫که اسمـش انقدر به چشم می‌خوره،
‫هشت سال پیش یه شرکت کوچک بوده
‫که کل سرمایه‌ی کمتر از ۱ میلیارد دلار بوده.
‫ولی از اون موقع فروش‌شون ‫به صورت مداوم رشد داشته.
‫[نمودار فروش سالانه‌ی سانگ‌نام]
‫حالا تبدیل به شرکت بزرگی شده ‫که درآمد سالیانه‌ش
‫پنجاه میلیون دلاره.
‫[شرکت سانگ‌نام]
‫چی؟
‫شرکت صوری‌ـه؟
‫چیزی که عجیبـش می‌کنه اینه که این شرکت رو
‫لی کانگ‌گیل اداره می‌کنه.
‫[شرکت سانگ‌نام]
‫شرکت خریدار
‫معمولاً به شرکت تولیدکننده سر نمی‌زنه.
‫لازم نیست بررسیـش کنیم.
‫کاملاً مشخصه چه خبره، مگه نه؟
‫سر کل سال‌های کاریم شرط می‌بندم
‫که شرکت سانگ‌نام، ‫شرکت صوریِ سئو ته‌پیونگ‌ـه.
‫از هشت سال پیش پول‌های کلوپ گربه
‫مرتب به شرکت سانگ‌نام منتقل شدن، نه؟
‫اگه تمام تبادلات مالی این هشت سال رو ‫بررسی کنیم
‫می‌تونیم یه معامله‌ی مشکوک توش پیدا کنیم.
‫ببینیم شرکت‌های وارداتی
‫به شرکت سانگ‌نام محصول دادن یا نه
‫و اگه دادن مقدارش چقدر بوده.
‫بعد با پولی که کلوپ گربه پرداخت کرده ‫مقایسه‌ش می‌کنیم.
‫لطفاً انجامش بده، رئیس اوه.
‫تمام هشت سال رو؟
‫یه لحظه صبر کنین.
‫شنیدم تیم‌تون این پرونده رو از دست داده.
‫می‌تونین همچنان توی تحقیقات شرکت کنین؟
‫منم دقیقاً ۳ ساعت و ۲۰ دقیقه‌ی پیش ‫همین حرف رو زدم.
‫دادستان جانگ هم با مهربونی جواب دادن
‫«می‌تونیم».
‫ما این پرونده رو از دست ندادیم. ‫به کسی تحویلش نمی‌دم.
‫حالا برگردیم سرکارمون.
‫[خانم کو ائون‌ها]
‫دادستان جانگ.
‫الان وقتـت آزاده؟
‫باید یه چیزی بپرسم.
‫نه، خودم میام.
‫باشه، رسیدم زنگ می‌زنم.
‫[آقای سئو جی‌هوان]
‫بله، آقای سئو؟
‫سلام، خانم کو. ‫کجایی؟
‫خونه.
‫چیکار می‌کنی؟
‫کار خاصی نمی‌کنم.
‫داشتم برای فیلم‌برداری آماده می‌شدم.
‫تو چی، آقای سئو؟
‫دارم می‌رم به یه چیزی رسیدگی کنم.
‫آهان، که اینطور.
‫راستی، خانم کو.
‫می‌شه...
‫امروز خونه بمونی؟
‫الو؟ خانم کو؟
‫باشه، همین کار رو می‌کنم.
‫ممنون.
‫پس می‌بینمت.
‫تغییر کردین.
‫چرا بهش نگفتین؟
‫چی رو نگفتم؟
‫راستـش، درک نمی‌کنم.
‫اگه بفهمه دوست بچگی‌هاش بودین،
‫احساساتـش عمیق‌تر می‌شه.
‫اون با یه آدم خوب یه سری خاطرات خوش داره.
‫نمی‌خوام خرابش کنم.
‫کسی که خانم کو یادشـه...
‫باید الان...
‫یه زندگی معمولی داشته باشه.
‫تنهایی مشکلی براتون پیش نمیاد؟
‫اگه می‌خواست منو بکشه، می‌کشت.
‫داریم درمورد رئیس حرف می‌زنیم‌ها.
‫اون مردها رو فرستاد ‫تا وادارم کنه با پای خودم بیام ببینمش.
‫تا جلوش زانو نزنم،
‫منو نمی‌کشه، نگران نباش.
‫رئیس داخل منتظرن.
‫خانم کو، اتفاقی افتاده؟
‫دادستان، یادته گفتی
‫هیون‌وو رو پیدا کردی؟
‫اون‌موقع نتونستم بپرسم ‫ولی الان می‌خوام بدونم.
‫هیون‌وویی که پیدا کردی،
‫می‌شه بگی کیه؟
‫ولی...
‫چرا یهویی درمورد اون سوال می‌پرسی؟
‫چون...
‫یه نفر رو می‌شناسم که خیلی شبیه اونـه.
‫احیاناً...
‫آقای سئو همون هیون‌وو نیست؟
‫خیلی وقت بود ندیده بودمت.
‫آخرین بار توی دادگاه دیدمت،
‫پس می‌شه نُه سال، درسته؟
‫- حالتون خوبه؟ ‫- می‌بینم که مهارت‌هات رو از دست دادی.
‫نفهمیدی یه نفر زیرنظرتون داره.
‫الان لازم نیست مثل قبل حساس باشم.
‫وقتی به حیوان گوشت‌خوار
‫فقط سبزیحات بدی، مریض می‌شه.
‫تا وقتی شما پیدام کنی ‫من زندگی نرمالی داشتم.
‫می‌دونم دوست داری اینجوری فکر کنی.
‫ولی از اولش هم مثل من بودی.
‫من مثل شما نیستم.
‫خونِ من توی بدنت جریان داره.
‫من مسیر متفاوتی انتخاب کردم.
‫چون منو تحویل قانون دادی؟
‫برای اینکه خودت رو نجات بدی ‫این کار رو کردی.
‫برای نجات پیدا کردن، به کسی که بزرگت کرده ‫از پشت خنجر زدی.
‫این کاریه...
‫که من بارها انجام دادم ‫تا تونستم به اینجا برسم.
‫برای اینکه ارتباط‌مون قطع شه ‫این کار رو کردم.
‫چطور ممکنه یه پسر بتونه ‫رابطه‌ش رو با پدرش قطع کنه؟
‫می‌خوام گنگ بول‌داگ رو از نو بسازم.
‫انقدر انرژیت رو هدر نده، ‫برگرد بیا سر جایگاه واقعیت.
‫جای واقعیِ من شرکت گوزن تشنه‌ست. ‫قصد ندارم برگردم اینجا.
‫به خاطر اون دختره؟
‫گمونم می‌خوای بری دنبال عشق و عاشقی
‫و مثل بقیه‌ی آدم‌ها زندگی کنی.
‫ولی تو نمی‌تونی زندگی نرمال داشته باشی.
‫- تو هیچ‌وقت عوض نمی‌شی. ‫- این خواسته‌ی شماست.
‫به زودی متوجه منظورم می‌شی.
‫مشترک موردنظر در دسترس نمی‌باشد.
‫[خانم کو ائون‌ها]
‫بالاخره مجبور شدی بیای اینجا.
‫حالا که اینجوری شد،
‫منم می‌رم یه حالی از دوستـت بپرسم.
‫- حالتون خوبه؟ ‫- چرا خوب نباشم؟
‫[می‌هو]
‫خدا رو شکر.
‫انگار کار داری.
‫من خوردم می‌رم، تو برو به کارت برس.
‫نه، می‌رسونمتـون.
‫نه، می‌خوام پیاده‌روی کنم.
‫ماشین رو با خودت ببر. ‫نگران نباش.
‫خدا رو شکر.
‫دیر نرسیدم.
‫چی؟ از کجا اومدی؟
‫خب، یه تصادف شده بود.
‫وقت نداشتم، برای همین ‫ماشین رو گذاشتم و اومدم.
‫چه تصادفی بود...
‫- خدای من. ‫- خدای من.
‫حالت خوبه؟
‫آره، خوبم. ‫چیز مهمی نشد.
‫«چیز مهمی نشد» یعنی چی؟ ‫ناسلامتی بارداری‌ها.
‫چی گفتی؟
‫«ناسلامتی بارداری‌ها»؟
‫- خب... ‫- تو خبر داری؟
‫از کِی؟
‫بعد از سفرمون.
‫همون موقع‌ها بود که...
‫بهم گفتی می‌خوای باهم بریم بیرون.
‫ببخشید.
‫می‌دونستم، یه جای کار می‌لنگید.
‫معلوم بود واقعی نیست.
‫نمی‌شه که یهو بهم علاقه‌مند شی.
‫خب حالا که چی؟
‫می‌خوای مسئولیتـش رو به عهده بگیری؟
‫- آره. ‫- چی؟
‫مسئولیتـت رو به عهده می‌گیرم.
‫تو کی هستی که بخوای مسئولیتِ منو ‫به عهده بگیری؟
‫مگه من ازت خواستم؟
‫هی، خودم از پس خودم برمیام.
‫چون تویی این حرف رو زدم، احمق.
‫چی؟
‫هیچ‌وقت به تشکیل خانواده فکر نمی‌کردم.
‫ولی الان به خاطر تو بهش فکر می‌کنم.
‫هیچ‌وقت با کسی راحت نبودم.
‫هیچ‌وقت مثل تو پدر و مادری نداشتم
‫که دوستـم داشته باشن.
‫ولی...
‫شاید چون آدم صادق و رُکی هستی،
‫دلم می‌خواد درمورد خودم بهت بگم.
‫دلم می‌خواد...
‫هرچی توی دلم دارم بهت بگم.
‫پس...
‫حرفـم رو باور می‌کنی؟
‫خدای من، نه.
‫نه، ولم کن.
‫این کارت نامردیه.
‫می‌دونی چقدر تنهایی عذاب کشیدم؟
‫اون‌وقت تو همه‌چی رو می‌دونستی؟ لعنتی.
‫چرا انقدر دیر...
‫ولم کن.
‫برای همین...
‫بهت گفتم باهام حرف بزن.
‫خدای من.
‫انقدر با من خودمونی حرف نزن.
‫می‌زنم.
‫از این به بعد،
‫بهم نزدیک و نزدیک‌تر می‌شیم.
‫خدای من.
‫چطور ممکنه یه پسر بتونه ‫رابطه‌ش رو با پدرش قطع کنه؟
‫می‌خوام گنگ بول‌داگ رو از نو بسازم.
‫انقدر انرژیت رو هدر نده، ‫برگرد بیا سر جایگاه واقعیت.
‫مردی که من می‌شناسم...
‫کسی نیست که برای باباش ‫کار خلاف انجام بده.
‫مردیـه که سعی می‌کنه ‫برای زیردست‌هاش الگو باشه.
‫تو به هونگ‌کی یاد دادی
‫هرطور شده سر قولـش بمونه.
‫به جه‌سو یاد دادی حتی اگه کسی تحریکـش کرد
‫بازم جلوی خشمـش رو بگیره.
‫برای نجات دادنِ تک،
‫تنهایی رفتی و کلی کتک خوردی.
‫چون می‌دونم ممکنه هرلحظه ‫ به اون زندگی برگردم.
‫به جای عذرخواهی تمام تلاشـت رو بکن...
‫که به زندگی گذشته‌ت برنگردی ‫و اگه این کار رو بکنی...
‫من کمکت می‌کنم...
‫تا بتونی ادامه بدی.
‫[دفتر دادستانی ۳۰۲]
‫بالاخره می‌تونم بهت بگم.
‫درسته.
‫سئو جی‌هوان...
‫همون هیون‌وو‌ـه که دنبالش می‌گشتی.
‫یعنی خودش هم می‌دونه؟
‫آره.
‫ولی ائون‌ها...
‫ببخشید، باید برم.
‫هنوز اینجایی؟
‫باید یه کارهایی انجام می‌دادم.
‫شما هم کار دارین؟
‫آره، تو می‌تونی بری خونه.
‫باشه.
‫- اون روز... ‫- چی؟
‫گفتی...
‫بعضی‌ها تصمیم می‌گیرن احساسات‌شون رو ‫مخفی کنن تا بتونن کنار طرف بمونن.
‫درسته.
‫آره.
‫خب، مغزم می‌گه ‫می‌تونم احساساتـم رو مخفی کنم.
‫ولی قلبم می‌گه نمی‌تونم.
‫پس چیکار باید بکنم؟
‫دیگه طرف رو نبینم؟
‫خب...
‫این تصمیم خودتونه.
‫اگه براتون زیادی دردناکـه،
‫پیشنهاد می‌کنم یه نفر دیگه رو پیدا کنین
‫و حواس خودتون رو پرت کنین.
‫می‌خوام...
‫یه رازی بهت بگم.
‫من از گنگسترها و خلاف‌کارها متنفرم.
‫برای بعضی‌ها مواجه شدن با گذشته
‫کار سخت و ناراحت‌کننده‌ایـه.
‫دونگ‌هوی، آقای سئو خونه‌ست؟
‫هنوز نیومده؟
‫اسمـت...
‫ائون‌هاست؟
‫- اون روز... ‫- اینجا چیکار می‌کنی؟
‫دلیل خاصی داشت که اومده بودی ‫دم این خونه؟
‫وقتی بچه بودم این اطراف زندگی می‌کردم.
‫از اینجا کلی خاطره دارم.
‫خاطرات خوب؟
‫آره، قطعاً خاطرات خوبی بودن.
‫با یه آدم خوب.
‫بین تمام کسایی که توی زندگیم شناختم،
‫اون از همه مهربون‌تر بود.
‫خیلی خوشگلی، ائون‌ها.
‫من ۱۰تا سوال پرسیدم ‫ولی یکیش رو هم جواب ندادی،
‫پس بعید می‌دونم تاحالا به کسی ‫نزدیک شده باشی.
‫یه نفر...
‫بود.
‫احتمالاً به خاطر اینکه فکر می‌کردم ‫شبیه همیـم.
‫به نظر میومد تنهاست.
‫برای همین دلم می‌خواست...
‫کنارش باشم.
‫بعدش چی شد؟
‫هنوزم باهم در ارتباطیـن؟
‫نه.
‫باور دارم اون شخص هرجایی که هست
‫حالش خوبه.
‫هرجا باشی پیدات می‌کنم، هیون‌وو.
‫هرطور شده پیدات می‌کنم.
‫خانم کو.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫فکر کردی اگه ازم مخفی کنی ‫هیچ‌وقت نمی‌فهمم؟
‫خیلی وقتـه دنبالت می‌گردم.
‫ببخشید که نشناختمـت، ‫با اینکه بهت گفته بودم پیدات می‌کنم.
‫چطور نفهمیدم خودتی، ‫وقتی تو تنها کسی بودی
‫که دقیقاً مثل قدیم‌ها تونستم بهش تکیه کنم؟
‫دلم برات تنگ شده بود، هیون‌وو.
‫ببخشید نشناختمـت.
‫منم خیلی دلم برات تنگ شده بود، ائون‌ها.
‫
‫ائون‌ها، از این به بعد همیشه کنارت می‌مونم.
‫چی؟ بچه‌ها!
‫- ساکت باش. ‫- صبح بخیر.
‫اونایی که ساکت‌ترن همیشه زودتر از همه ‫وارد عمل می‌شن.
‫- درسته. ‫- تادا!
‫صبر کن، ائون‌ها.
‫می‌خوام باهاش ازدواج کنم.
‫زندگی دخترم به زندگی بچه‌ای که ‫هنوز به دنیا نیومده ارجحیت داره.
‫چیزی که حقمـه رو پس می‌گیرم.
‫یه مسئله‌ی فوری پیش اومده. ‫اتاق کنفرانس آشوب شده.
‫این مطمئن‌ترین راه برای شکستن جی‌هوان‌ـه.
‫ائون‌ها!