‫از کجا می‌دونست من گل آفتاب‌گردون ‫دوست دارم؟
‫خوشم نمیاد با مردهای دیگه بگردی.
‫چشم‌هات فقط منو ببینه.
‫آقای سئو.
‫کمک می‌خواین؟
‫تو کاری نکنی بهتره.
‫واقعاً؟
‫هونگ‌کی، کمک نمی‌خوای؟
‫فقط بشین سرجات و هیچ کاری نکن.
‫تو چی، مان‌هو؟
‫- همین که نشستی خودش کمک‌ـه. ‫- باشه.
‫چی؟
‫این چیه؟ چرا پرده پوشیدی؟
‫- شبیه پرده‌ست؟ ‫- یه پرده‌ی خوشگل.
‫خدای من، امروز خیلی خوشگل شدی.
‫چرا همیشه پیراهن نمی‌پوشی؟
‫- خدای من. ‫- امروز چت شده؟
‫- خانم کو، خیلی خوشگل شدی. ‫- واقعاً خوشگل شدی.
‫صبر کن، موش کوچولومون کو؟
‫موش کوچولومون کجاست؟
‫فکر کنم امروز سر میز دوتا گل داریم. ‫می‌فهمین چی می‌گم؟
‫خدای من.
‫چرا بوی گل می‌دی، رئیس؟
‫رئیس.
‫خانم کو.
‫خوب خوابیدی؟
‫- چرا انقدر مهربون شده؟ ‫- چه باحال.
‫منم خوب خوابیدم.
‫لطفاً بشین.
‫- چیکار می‌کنی، رئیس؟ ‫- چی؟ خدای من.
‫بشینین.
‫- اینجا... ‫- خدای من.
‫چه خبر شده؟
‫چطوره همه باهم صبحانه بخوریم؟
‫شروع کنین.
‫رئیس هنوز دعا نکردیم.
‫واقعاً؟ باشه، شروع کن.
‫باشه.
‫من دعا می‌کنم.
‫امروز صبح طبق معمول...
‫همه اینجا جمع شدیم تا صبحانه بخوریم.
‫خدای من.
‫- بس کن. ‫- باشه.
‫امروز با اشتها غذامون رو می‌خوریم،
‫تا بتونیم سخت کار کنیم ‫و به وظایف‌مون عمل کنیم.
‫خدای من، باهم چه حالی می‌کنن.
‫یعنی من دارم حال می‌کنم.
‫خدای من، با این صبحانه پرانرژی می‌شم.
‫آره، پرانرژی می‌شم، درسته.
‫چقدر انرژی رو تکرار می‌کنی.
‫می‌خوای کل روز دعا کنی؟
‫باشه.
‫اونا خوشحال باشن، منم خوشحالم.
‫خیلی بهم میان. ‫یعنی غذاها بهم میان.
‫خب، دیگه بسه.
‫دعام رو به پایان می‌رسونم.
‫- آمین. ‫- آمین.
‫حالا بخوریم.
‫- خدای من، چقدر حرف زدی. ‫- این چیه؟
‫چی؟
‫یهو روی میزمون عسل ظاهر شد.
‫یه زنبور اومده توی سوپ‌هامون خرابکاری کرده؟
‫معجزه‌ست.
‫راستی، ایل‌یونگ کجاست؟
‫
‫دو خط یعنی مثبت.
‫روز خوبی داشته باشی.
‫باشه، من دیگه می‌رم.
‫خدای من، همه‌ش می‌گی می‌رم ‫ولی باز اینجایی.
‫این دفعه واقعاً می‌رم.
‫اینجوری دیرت می‌شه‌ها. ‫زود باش برو سرکارت.
‫اگه کسی ما رو ببینه چی؟
‫فقط من و تو اینجاییـم.
‫- برو دیگه. ‫- رئیس.
‫رئیس، ماشین رو آماده کردم.
‫چرا انقدر طولـش می‌دین؟
‫تو چرا عجله داری؟ ‫فقط چند دقیقه شده.
‫یه ساعت شده‌ها!
‫واقعاً؟ پس بریم.
‫- صبر کن. ‫- چیه؟
‫- تو. ‫- بله؟
‫چرا صورتـت انقدر قرمز شده؟
‫حتماً سرمایی چیزی خوردم.
‫- بدنم درد می‌کنه، برم استراحت کنم. ‫- واقعاً؟
‫برو توی اتاقت استراحت کن.
‫برو.
‫برو داخل. رئیس...
‫- چی... ‫- چیه؟
‫حس می‌کنم مزاحم چیزی شدم.
‫[زود میام خونه.]
‫زود میام خونه.
‫خستگی ناپذیره، خدای من.
‫
‫ممنون که برای محتواسازی توی شبکه‌ی ما ‫درخواست دادین،
‫ولی متاسفانه باید بهتون اطلاع بدم ‫که توی مرحله‌ی رزومه رد شدید.
‫رد شدید.
‫چطوره یه لاک‌پشت بگیریم؟
‫آخ جون! گرفتمـش!
‫تعداد دنبال‌کننده‌های کانال قبلی‌تون ‫زیادی کم بوده.
‫[رد شدید]
‫من یه هیولای اختاپوسی هستم!
‫با اینجور بازی‌ها ‫نمی‌شه دنبال‌کننده جذب کرد.
‫رد شدید.
‫لایک و سابسکرایب یادتون نره.
‫[گنگستر دوست‌داشتنیِ من]
‫عزیزم، بیا بریم!
‫غذا خوردی، عزیزم؟
‫واقعاً؟
‫قبل از اینکه بخوابی بابا میاد خونه، عزیزم.
‫بعد از اینکه خوابیدی بیام خونه؟
‫نمی‌خوای بیدارت کنم؟
‫سختـه ولی تلاشـم رو می‌کنم.
‫هم امشب می‌بینمـت، هم فردا هم پس فردا.
‫ممنون که هرروز توی زندگیـم هستی.
‫دوستـت دارم.
‫چرا اینجوری نگاه‌م می‌کنی؟
‫همین‌جوری.
‫هنوز درمورد کارمندهای گوزن تشنه
‫اطلاعات جمع نکردی؟
‫جمع کردم.
‫ولی الان به چه کاری میاد؟
‫ممنون که تا اینجا باهام اومدی.
‫تصمیم گرفتم بمونم.
‫ازشون اطلاعات داشته باشم
‫خیالم راحت‌تر می‌شه.
‫لطفاً وقتی سرکاری زیاد با تلفن صحبت نکن.
‫زیاد صحبت نکردم.
‫[شرکت گوزن تشنه]
‫- چیکار می‌کنین؟ ‫- خدای من، ترسیدم.
‫هی، رئیس بزرگ عجیب شده.
‫همه‌ش با خودش می‌خنده.
‫
‫کل مسیر هم سرش توی گوشیـش بود.
‫حتی سرکار هم رفتارش عجیبـه.
‫همه‌ش می‌خنده، ‫انگار دیوانه‌ای چیزی شده.
‫- دونگ‌هوی. ‫- بله؟
‫تاحالا دیده بودی اینجوری بخنده؟
‫نه.
‫حالش خوب نیست؟
‫برگرد سرکارت.
‫تو هم همین‌طور، دونگ‌هوی.
‫- بیا بریم. ‫- باشه.
‫
‫[جاهای معروف برای بیرون رفتن با عشق‌تون]
‫انقدر خوشحالین؟
‫چی...
‫هی، تو! خدای من.
‫- تو... ‫- اینجوری ادامه بدین
‫همه به زودی می‌فهمن چه خبره.
‫چرا انقدر زود رفته بودی؟
‫اینجوری مردم فکر می‌کنن من مدیرعامل بدی‌ام ‫که انقدر از تو کار می‌کشم.
‫خب یه سری کار داشتم.
‫چه کاری؟
‫این روزها چیزی اذیتـت می‌کنه؟
‫چیزی می‌خوای؟
‫نه، مرسی.
‫چند سالتـه؟
‫من ۵ سالمـه.
‫آهان، پس ۵ سالتـه.
‫مامانت زود میاد.
‫- می‌هو. ‫- هی.
‫هونگ‌کی.
‫این اطراف جلسه داشتم،
‫گفتم بیام اینجا موهام رو صاف کنم.
‫چه آرایشگاه قشنگی.
‫چی؟ این...
‫پسر مخفی‌تـه؟
‫- پسر مشتریمـه. ‫- آهان.
‫- دیوانه. ‫- پسر مشتری‌تـه.
‫نمی‌دونستم از بچه‌ها هم مراقبت می‌کنی.
‫چقدر بانمکی.
‫چیکار می‌کنی؟
‫اگه موبایلـت رو انقدر نزدیک بگیری،
‫چشم‌هات ضعیف می‌شن‌ها.
‫باید اینجوری ورزش چشم بکنی. ‫ببین.
‫خدای من، با بچه‌ها خیلی خوبی.
‫فکر نمی‌کردم شماها بچه‌دوست باشین.
‫خب، بچه‌ها از ما می‌ترسن.
‫ولی ما همه‌مون بچه‌ها رو دوست داریم.
‫آهان، به جز ایل‌یونگ.
‫اون بچه دوست نداره؟
‫خب، نمی‌تونم بگم دوست نداره.
‫فقط باهاشون ارتباط برقرار نمی‌کنه.
‫کلاً مخالف سرسخت تشکیل خانواده‌ست.
‫مخالف تشکیل خانواده‌ست؟
‫آره.
‫شاید به خاطر اینه که خودش ‫هیچ‌وقت خانواده نداشته.
‫خودت یکم دیدیش دیگه،
‫حتماً فهمیدی که عاشق چیزهای تر و تمیزه.
‫دوست نداره اسیر چیزی شه
‫و از روابط پیچیده متنفره.
‫اینکه گفتی هیچ‌وقت خانواده نداشته...
‫یعنی چی؟
‫خب...
‫یه داستان شخصی‌ـه.
‫باید از یه نفر یه سوالی بپرسم،
‫تا از یه چیزی مطمئن شم.
‫- ولی لیاقت پرسیدنـش رو ندارم. ‫- چرا؟
‫چون قلب اون شخص رو...
‫شکوندم.
‫اگه از اون چیز مطمئن شی، ‫همه‌چی تموم می‌شه؟
‫یا کلاً یه داستان جدید شروع می‌شه؟
‫یه داستان جدید شروع می‌شه.
‫پس بابت کاری که کردی عذرخواهی کن ‫و نظرش رو عوض کن.
‫چه جالب که آدم‌ها ‫نسبت به مشکلات خودشون کورن.
‫تو همیشه دیگران رو راهنمایی می‌کنی.
‫ولی خودت نمی‌دونی باید چیکار کنی؟
‫یادتـه چی بهم گفتی؟ ‫گفتی صادق باشم.
‫برای اینکه فکر کنی لیاقت داری یا نه، ‫وقت هست.
‫اول با خودت صادق باش.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫این جدیده.
‫- بازم از اینا دارین؟ ‫- آره، دارم.
‫چی؟
‫خانم، اینا رو می‌خوام.
‫- آقا! ‫- خدای من.
‫- سلام، خیلی وقت بود نیومده بودم. ‫- درسته.
‫- کلی محصول جدید آوردم. ‫- واقعاً؟
‫واقعاً خیلی وقت بود نیومده بودم.
‫چقدر استیکر آوردین.
‫آره، کلی استیکر آوردم. ‫یه نگاه بنداز.
‫خدای من.
‫این رنگ دیگه هم داره؟
‫- خانم، چقدر می‌شه؟ ‫- سلام.
‫کجایی؟
‫اومدم برای ویدیوهام چیزمیز بخرم.
‫ویدیوهات؟
‫می‌خواستم بعداً بهت بگم.
‫تصمیم گرفتم کانال خودم رو باز کنم.
‫چه خبر خوبی.
‫تو الان سرکاری؟
‫خیلی‌خب.
‫خدای من.
‫بذار کمکت کنم.
‫از کجا فهمیدی من اینجام؟
‫خب، باید می‌دیدمت. ‫برای همین یه‌جوری پیدات کردم.
‫خدای من، انتظار نداشتم اینجوری ‫سورپرایزم کنی.
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره، خوبم.
‫به من توجه نکن، خریدت رو بکن.
‫پس بذار بازم خرید کنم.
‫باشه، من کیسه‌ها رو برات میارم.
‫- بذار خودم میارم‌شون. ‫- نه بابا، سبکـن.
‫منو ترسوندی‌ها.
‫خیلی وقت بود اینجا نیومده بودم.
‫گمونم قبلاً زیاد میومدی.
‫آره.
‫وای، اینا بانمکـن، نه؟
‫آره، بانمکـن.
‫
‫بانمکـه، نه؟
‫صبر کن، این بهت میاد.
‫شبیه ژاپنی‌ها شدی.
‫هنرپیشه‌ی «عصر سایه‌ها» کی بود؟
‫شبیه اون آقا سیبیلوـه شدی.
‫صبر کن... نه این بهت نمیاد.
‫چی گفتی؟
‫تل ست بذاریم؟
‫چقدر بامزه‌ست.
‫خدای من.
‫- خوشگلـه، نه؟ ‫- آره.
‫- آسمون رو ببین. ‫- شبیه آسمون واقعی‌ـه.
‫- خدای من. ‫- چی؟
‫- چی شده؟ ‫- حالت خوبه؟
‫- ببخشید. ‫- نه، حالت خوبه؟
‫حتماً ترسوندیمـت.
‫صبر کن، مامانت کجاست؟
‫من پیرمرد ریشو هستم.
‫چون ریشـم خیلی بلنده، ‫همه‌ش عطسـم می‌گیره.
‫
‫وای، ریشـم افتاد.
‫وای، نه.
‫
‫- برق رفت. ‫- چی شد؟
‫- انگار برق رفته. ‫- وای، نه.
‫گریه نکن.
‫چرا یهو برق‌ها رفت؟
‫نه، چیزی نیست.
‫- مامان. ‫- مامانت کجاست؟
‫- مامان. ‫- چیزی نیست.
‫عزیزم، فلش موبایلت رو روشن کن.
‫- مامانت کجاست؟ ‫- خدای من.
‫- مامانت کجاست؟ ‫- مامان و بابا اینجان.
‫مامانت کجاست؟
‫یه سگـه!
‫اون چیه؟
‫- می‌خوای بری ببینی؟ ‫- مامان.
‫- اومد. ‫- ممنون.
‫دیگه نترسی‌ها.
‫- ببین! سگـه. ‫- آره، سگـه.
‫بریم.
‫- اونجا رو ببین. ‫- مراقب باش.
‫- خدای من، یه سگـه. ‫- اون چیه؟
‫گربه‌ست!
‫
‫هیون‌وو.
‫حدس بزن این چیه؟
‫- خرچنگ؟ ‫- درسته!
‫[آرایشگاه می‌هو]
‫آرایشگاه تعطیل شده.
‫اومدم خودت رو ببینم.
‫منو؟
‫این همون زمین فوتسالیـه که می‌گفتی؟
‫گفتی گاهی میای اینجا با بچه‌ها بازی می‌کنی.
‫آهان، آره.
‫ولی این ساعت خیلی خلوتـه.
‫اون روز گفتی می‌خوای دوست باشیم،
‫منم بهش فکر کردم.
‫فکر نمی‌کنم بتونم.
‫خب، مجبور نیستی.
‫قرار نیست کسی رو مجبور کنیم.
‫پس بریم دیگه.
‫دوست داری باهم بریم بیرون؟
‫من بهت علاقه دارم.
‫کلاً مخالف سرسخت تشکیل خانواده‌ست.
‫دوست نداره اسیر چیزی شه
‫و از روابط پیچیده متنفره.
‫حیف شد.
‫چون من دیگه بهت علاقه ندارم.
‫چی؟
‫مجبورم درخواستـت رو رد کنم.
‫چون دیگه علاقه‌ای بهت ندارم
‫و نمی‌خوام باهات بیرون برم.
‫از کجا یاد گرفتی؟
‫شکلک درست کردن رو می‌گم. ‫خیلی حرفه‌ای بودی.
‫وقتی بچه بودم،
‫یکی از سرگرمی‌هام شکلک درست کردن بود.
‫بچه‌ها معمولاً از تاریکی می‌ترسن،
‫ولی هیچ‌کس گریه نکرد. ‫واقعاً تحت تاثیر قرار گرفتم.
‫وقتی بچه بودم،
‫یه پسری بود که اینجوری سرگرمـم می‌کرد.
‫اون پسر هروقت تنها و ناراحت بودم ‫سرگرمـم می‌کرد
‫و باعث شد اون دوران زیاد احساس تنهایی نکنم.
‫برای همین...
‫منم تصمیم گرفتم برای بچه‌های دیگه ‫مثل اون باشم.
‫پس یعنی...
‫به خاطر اون پسر وارد این شغل شدی؟
‫درسته.
‫همون‌طور که اون به من قدرت زندگی کردن داد،
‫منم می‌خواستم برای بچه‌های دیگه ‫خاطرات شیرین درست کنم.
‫ولی هنوز کلی مونده تا به هدفم برسم.
‫بیا بریم.
‫مطمئنم...
‫اون پسر هم همین حس رو داره.
‫حتماً خاطراتی که باهم داشتین...
‫کمکـش کرده...
‫قوی بمونه...
‫و سختی‌ها رو تحمل کنه.
‫ممنون بابت این حرفت.
‫بریم.
‫- زود باش. ‫- باشه.
‫دیگه با سایه چه شکل‌هایی می‌تونی ‫درست کنی؟
‫خیلی چیزها.
‫- حتی گوزن؟ ‫- حتی گوزن.
‫
‫سلام.
‫من کرم ابریشم هستم.
‫عاشق برگ‌های تازه‌ام.
‫خیلی خوشمزه‌ست.
‫
‫حالا پوست می‌ندازم.
‫آره!
‫من با دهنم ابریشم تولید می‌کنم.
‫از خواب بیدار شدم و پروانه شدم.
‫دوستانِ من،
‫کرم ابریشمی که توی خاک‌ها می‌لولید،
‫تبدیل به پروانه با یه بال خوشگل شد.
‫پس نباید دوست‌های جدیدتون رو
‫با ظاهرشون قضاوت کنین.
‫امیدوارم بچه‌های مهربونی باشین
‫و با صبوری شاهد شکوفایی دوست‌هاتون باشین.
‫خداحافظ!
‫
‫واقعاً تحت تاثیر قرار گرفتم.
‫می‌خوام اولین نفری باشم ‫که براش کامنت می‌ذاره.
‫[ائون‌ها و دوستان]
‫اسمـم رو چی بذارم؟
‫چیزی به وقت جلسه نمونده.
‫بیاین آماده شیم.
‫- باشه. ‫- چشم.
‫خانم ائون‌ها برگشته!
‫دوستان، خانم مینی یه کانال جدید باز کرده.
‫توی کانال «ائون‌ها و دوستان» بهم ملحق شین.
‫«ائون‌ها و دوستان»؟
‫
‫[ائون‌ها و دوستان]
‫چه ویدیوی...
‫تاثیرگذاری.
‫
‫صبر کن.
‫عجب.
‫[عجب ویدیوی تاثیرگذاری.]
‫خیلی‌خب.
‫[کامنت]
‫
‫صبر کن، چرا دوم شدم؟
‫کانال جدید مبارک باشه.
‫این ویدیوی فوق‌العاده ‫ارزش صبر کردن رو داشت.
‫[عدالت]
‫عدالت؟
‫
‫[پنگوئن امپراتور]
‫پنگوئن امپراتور؟
‫من هم بی‌صبرانه منتظر بودم...
‫تبدیل شدن کرم ابریشم به پروانه رو
‫خیلی خلاقانه به تصویر کشیدین.
‫چی؟
‫حتی به نظر من هم...
‫این ویدیو هم برای بچه‌ها آموزنده‌ست
‫هم برای بزرگ‌ها.
‫این عدالت عوضی کیـه؟
‫جی‌هوان، کانال جدیدم رو شروع کردم.
‫ویدیوهای بچگانه نگاه می‌کنی؟
‫پس چی نگاه می‌کنی؟
‫کانالی هست که سابسکرایب کرده باشی؟
‫یکی هست که دیگه فعال نیست.
‫قبلاً گفته بود ویدیوهای بچگانه نگاه نمی‌کنه.
‫باید حضوری بهش بگم.
‫[کامنت جدید از «عدالت».]
‫دادستان جانگ‌ـه.
‫
‫ممنون بابت تبریک‌تون.
‫شما بهم قدرت دادین که دوباره ‫ویدیو درست کنم.
‫امیدوارم بدونین که من همیشه قدردان هستم.
‫
‫«ممنون بابت تبریک‌تون.»
‫ممنون.
‫ائون‌ها، این ویدیو قلب بخشنده ‫و زیبات رو نشون داد.
‫امیدوارم بچه‌ها هم بعد از دیدنِ این ویدیو
‫بتونن شهامت پیدا کنن.
‫«ائون‌ها»؟
‫پنگوئن امپراتور...
‫
‫سئو جی...
‫سئو جی‌هوان؟
‫آقای جانگ، جلسه امروز برگزار می‌شه؟
‫صبر کن.
‫سئو جی‌هوان...
‫خدای من، سلام.
‫سلام، اومدی؟
‫چه تیپ بنفشی، حالت خوبه؟
‫آقای سئو کجاست؟
‫الان میاد.
‫شرایط قرارداد رو می‌دونه، ‫پس نگران نباش.
‫- شروع کنیم؟ ‫- باشه.
‫می‌شه همه‌چی رو آماده کنین؟
‫از این طرف، لطفاً.
‫عدالت؟
‫دادستان جانگ.
‫من دادستان جانگ ‫از دفتر دادستانی مرکزی سئول هستم.
‫دادستان جانگ.
‫من بهت علاقه دارم.
‫
‫عدالت.
‫بفرمایید کوکی، ممنون.
‫این کافه تازه باز شده. ‫بفرمایید کوکی.
‫ممنون.
‫صبر کنین.
‫این کافه تازه باز شده. ‫بفرمایید کوکی.
‫ممنون.
‫[می‌هو]
‫سرکارم، بعداً بهت زنگ بزنم؟
‫هی، الان وقت کار کردن نیست.
‫بیا ببین چه جنگی توی کانالت راه افتاده.
‫چی؟
‫جنگ؟ یعنی چی؟
‫چیز بیشتری نمی‌گم، خودت برو ببین.
‫خداحافظ.
‫منظورش چیه؟
‫
‫[پنگوئن امپراتور]
‫[عدالت]
‫کی این همه کامنت گذاشته؟
‫واقعاً تحت تاثیر قرار گرفتم
‫که ایده‌های خلاقانه و مهارت‌های ادیت کردنـت ‫انقدر پیشرفت کرده.
‫ائون‌ها، تو از هر پروانه‌ای خوشگل‌تری.
‫شدیداً بهت علاقه دارم.
‫چی؟ مسابقه‌ست؟
‫امیدوارم ائون‌ها و دوست‌هاش هم
‫مثل کرمی که توی این ویدیو دیدیم ‫پوست بندازن.
‫نمی‌دونم کی هستی، ‫ولی این حرفـت زشت بود.
‫من دارم از دگردیسی حرف می‌زنم.
‫یعنی از فرم بچگانه به فرم بزرگسال تبدیل بشن
‫که می‌تونه با پوست‌اندازی تشبیه شه.
‫انگار معنی این کلمه رو نمی‌دونی.
‫کی گفته نمی‌دونم؟
‫پس چرا منظورم رو بد برداشت کردی؟
‫چون این کانال برای بچه‌هاست به نظرم
‫توی انتخاب کلمات باید بیشتر دقت کنی.
‫این کلمه توی دایره المعارف کودکان
‫وجود داره.
‫معنی کلمه رو نمی‌دونستی.
‫صبر کن، پنگوئن امپراتور؟
‫
‫سئو جی‌هوان؟
‫پنگوئن امپراتور همون جی‌هوان‌ـه؟
‫خدای من.
‫باورنکردنی‌ـه.
‫آقای جانگ.
‫- چیه؟ ‫- پنکه بیارم؟
‫اگه از درون داری آتش می‌گیری،
‫آب یا یه کیسه یخ هم جواب می‌ده.
‫کی گفته دارم می‌سوزم؟ خیلی هم خوبم.
‫از این بهتر نمی‌شم.
‫خب، دیر شد. ‫بیاین جلسه رو شروع کنیم.
‫چرا برای جلسه آماده نشدین؟
‫- زود باشین. ‫- باشه.
‫نمی‌دونم چه خبره.
‫- همگی، آفرین. ‫- آفرین.
‫از چیزی که فکر می‌کردیم زودتر تموم شد.
‫خانم کانگ واقعاً حرفه‌ایـه.
‫محض احتیاط کلی چیزمیز آماده کردم
‫ولی هیچ‌کدوم لازم نشد.
‫بده من ببرم بالا.
‫نیازی نیست، باهم می‌ریم.
‫کارتون خوب بود.
‫کارتون عالی بود.
‫به جای اینکه ازم تشکر کنین، ‫شام مهمونـم کنین.
‫- متاسفانه... ‫- پس بذارین من مهمون‌تون کنم.
‫امروز همه سخت کار کردن،
‫- پس یه شام تیمی چطوره؟ ‫- چی؟
‫- متاسفانه من نمی‌تونم... ‫- شام تیمی؟
‫جدی می‌گین؟
‫آره.
‫کانگ یه‌نا!
‫- کانگ یه‌نا. ‫- کانگ یه‌نا.
‫الان سریع یه رستوران خوب پیدا می‌کنم...
‫نه، صبر کن.
‫- هونگ‌کی. ‫- بله؟
‫تا طبقه‌ی بالا اسکورت‌شون کن.
‫باید اول اینجا رو تمیز کنیم.
‫- آهان. ‫- خب...
‫باید جمع و جور کنیم.
‫- شنیدی چی گفت؟ ‫- آره.
‫بریم طبقه‌ی بالا.
‫من زیاد اطلاعات ندارم ولی به نظرم ‫اون بهترین‌ـه.
‫- کانگ یه‌نا! ‫- کانگ یه‌نا.
‫- شما هم باید شام رو بیاین. ‫- ولی...
‫- من باید برم. ‫- ولی باید بیاین.
‫شما مدیرعاملیـن.
‫خواهش می‌کنم.
‫خیلی‌خب.
‫ایل‌یونگ، قراره همه باهم بریم شام بخوریم.
‫چرا چراغ خاموشـه؟
‫نزدیک بود سکته کنم!
‫سکته‌ی قلبی!
‫چیکار داشتی می‌کردی؟
‫درضمن، چرا چشم‌هات اینجوری شدن؟
‫کسی به صورتـت مشت زده؟
‫من قابل تکیه نیستم؟
‫چی می‌گی؟
‫یا...
‫به اندازه‌ی کافی جذاب نیستم؟
‫ایل‌یونگ.
‫من...
‫نمی‌تونم نظر بدم، چون زنم.
‫یعنی چون زن نیستم.
‫ببخشید.
‫
‫- جی‌هوان... ‫- چشم‌هات.
‫- قرمز شدن. ‫- چیزی رفته توی چشم‌هات؟
‫- یعنی چی؟ ‫- ائون‌ها؟
‫خدای من، خانم ائون‌ها.
‫سلام، موش کوچولو. ‫چی شده اومدی اینجا؟
‫- من... ‫- گفته بودی می‌خوای بیای؟
‫نه، داشتم رد می‌شدم.
‫- جایی می‌رین؟ ‫- خب، ما...
‫صبر کن.
‫ما داریم با آقای سئو می‌ریم بیرون ‫شام بخوریم.
‫تو هم می‌خوای بیای؟
‫منم بیام؟
‫اشکال نداره، آقای سئو؟
‫دادستان جانگ.
‫عدالت.
‫ممنون بابت تبریک‌تون.
‫شما بهم قدرت دادین که دوباره ‫ویدیو درست کنم.
‫امیدوارم بدونین که من همیشه قدردان هستم.
‫می‌بینم که یه دوست جدید اضافه شده.
‫امیدوارم زیاد به کانالم سر بزنین.
‫[عدالت: ۳۸ هجا، پنگوئن امپراتور: ۱۶ هجا]
‫[عدالت برنده شد]
‫[شکلک: آره، شکلک: نه]
‫[عدالت برنده شد]
‫[ابراز قدردانی، عدم ابراز قدردانی]
‫[عدالت برنده شد]
‫[پاسخ بعد از ۱ دقیقه، ‫پاسخ بعد از ۴۳ دقیقه و ۲۵ ثانیه]
‫[عدالت برنده شد]
‫آقای سئو؟
‫خدای من.
‫گاهی اوقات اینجوری خاموش می‌شه. ‫نگران نباشین.
‫- موش کوچولو، زود بیا بریم. ‫- ولی...
‫- زود باش. ‫- خانم ائون‌ها، بیا.
‫- باشه. ‫- انقدر حالم خوب بود
‫- که داشتم اجرا میکردم... ‫- آهان.
‫همون اجرایی که امروز یادم دادی.
‫- دونگ‌هوی. ‫- بله؟
‫- بیا بریم، رئیس. ‫- بیا بریم.
‫خانم ائون‌ها، انقدر اجرای باحالی بود.
‫اینجوری بود.
‫چیز دیگه‌ای نموند؟
‫خب...
‫همون‌طور که می‌بینی،
‫گزارش فروش سالانه‌ی کلوپ گربه،
‫از ۳تا کلوپ‌ برتر سئول ‫به مقدار قابل توجهی بالاتره.
‫[کلوپ گربه]
‫تفاوت زیادی بین کلوپ‌ها وجود نداره،
‫برای همین عجیبه که
‫فروش ماهانه و سالانه‌شون سه برابر بیشتره.
‫یعنی کسایی که می‌رن کلوپ گربه
‫مثل خانم سونگ خودمون ‫دیوانه‌وار نوشیدنی می‌خورن؟
‫فکر نکنم کسی توی اون کلوپ ‫زیاد پول خرج کنه،
‫ولی سودی که گزارش کردن خیلی بالاست.
‫ورودی‌شون مشکلی نداره، ‫خروجی‌شون مشکوکـه.
‫این گزارش نشون می‌ده که نصف بیشتر
‫درآمدشون صرف خرید نوشیدنی می‌شه.
‫درسته.
‫حتی اگه کل کارکن‌هاشون هم
‫شبانه‌روز بی‌وقفه نوشیدنی بخورن،
‫بازم این ارقام جور در نمیان.
‫[شرکت سانگ‌نام]
‫این ابتدایی‌ترین نشونه‌ی پول‌شویی‌ـه.
‫درمورد پول‌شویی،
‫من یه چیزهایی بلدم.
‫دفتر دادستان جانگ.
‫باشه، حتماً.
‫اگه اینطوریـه...
‫آقای جانگ.
‫دادستان کل می‌خوان شما رو ببینن.
‫
‫[دفتر دادستان کل]
‫بیا داخل.
‫سلام، بشین.
‫حتماً سرت خیلی شلوغـه.
‫نه زیاد.
‫درمورد پرونده‌ی مواد مخدر.
‫اگه چیز بیشتری پیدا نکردین،
‫چرا پرونده رو مختومه اعلام نمی‌کنین؟
‫وقتی داشتیم رد پول‌های مواد رو می‌گرفتیم،
‫یه سری مبادلات مالی عجیب غریب
‫توی کلوپ گربه پیدا کردیم.
‫باید بیشتر درموردش تحقیق کنیم.
‫- مبادلات مالی؟ ‫- بله.
‫پول‌هایی که نتونستیم از ‫سئو ته‌پیونگ بگیریم،
‫حتماً وارد کلوپ گربه شده.
‫خیلی‌خب، می‌تونی بری.
‫بله، آقا.
‫منم.
‫باید یه چیزی بهتون بگم.
‫- از این طرف. ‫- چقدر خوبه.
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫بله، شما هم بشین پیش ما.
‫خدای من، اینجا خیلی خوبه، نه؟
‫ممنون، دونگ‌هوی.
‫خانم ائون‌ها، چه خوب شد که اونجا
‫- همدیگه رو دیدیم. ‫- آره، به نظر منم...
‫مان‌هو، خوش بگذره.
‫به شما هم همین‌طور، خانم ائون‌ها.
‫- خوش بگذره. ‫- با رئیس بهتون خوش بگذره.
‫خدای من.
‫- ممنون. ‫- خانم کانگ، بفرمایید.
‫آهان، پس من امروز کنار شما می‌شینم.
‫بفرمایید، لطفاً بشینین.
‫من مدیر برنامه‌هاش هستم.
‫بیا اینجا بشین.
‫آهان، باشه.
‫لباسـت رو عوض کردی؟
‫هی، راست می‌گی‌ها...
‫امروز سه بار لباسـش رو عوض کرده.
‫صبح، ظهر و شب.
‫رستوران‌مون ‫چند ترکیب غذایی فوق‌العاده داره.
‫ترکیب اول، با کرپ سالمون شروع می‌شه،
‫سوپ گوجه، نوشیدنی اسپانیایی و استیک.
‫ترکیب دوم، با آرانچینی میگو شروع می‌شه.
‫این ترکیب اول‌ـه؟
‫آره، ترکیب فوق‌العاده‌ایـه.
‫شما سالمون دوست دارین؟
‫اگه دوست دارین، پیشنهاد می‌دم کرپ سالمون...
‫اون متخصص غذاست. ‫غذای ما رو اون انتخاب می‌کنه.
‫- درسته، بیاین اینجا، آقا. ‫- ببخشید.
‫ترسیدم.
‫بشقابم اونجاست، پس یکم می‌رم اونورتر.
‫هروقت آماده بودیم سفارش می‌دیم.
‫اقای سئو.
‫امروز چطور بودم؟
‫تمام صحنه‌های فیلم‌برداری رو تماشا کردین.
‫آهان، خب خوب بود.
‫از خوب هم بهتر بود.
‫واقعاً جلوی دوربین می‌درخشیدی
‫و باعث شده بود سوسیس‌هامون هم بدرخشه.
‫من که کور شده بودم.
‫هروقت تبلیغات‌مون پخش شه
‫- حتماً فروش‌مون می‌ترکه. ‫- دقیقاً.
‫نمی‌خوام از کار خودم تعریف کنم،
‫ولی وقتی ویدیو پخش شه،
‫مردم کشته مرده‌ی سوسیس‌هامون می‌شن. ‫به لطف خانم کانگ.
‫ایول!
‫مثل دفعه‌ی قبل.
‫خیلی هیجان دارم.
‫راستی، دیدم یه کانال جدید باز کردی.
‫چی؟
‫موش کوچولو چیکار کرده؟
‫ائون‌ها، کانال جدید باز کردی؟
‫خب...
‫آره، فکر کردم خودم تنهایی شروع کنم.
‫فعلاً فقط یه ویدیو آپلود کردم.
‫می‌خواستم هروقت بیشتر شد بهتون بگم.
‫چرا بهمون نگفتی؟
‫اسمـش رو چی گذاشتی؟
‫ائون‌ها و دوستان.
‫«ائون‌ها و دوستان»؟
‫چه اسم قشنگی.
‫- چی هست؟ ‫- باید سرچـش کنم.
‫- آهان. ‫- ایناهاش.
‫با اینکه قبلاً با شرکت ماکارون سافت ‫کار می‌کردی،
‫دنبال‌کننده‌هات خیلی کمـن، نه؟
‫معلومه، باید حداقل ۱۰ هزار نفر...
‫
‫[۸۷ دنبال‌کننده، ۱ ویدیو]
‫هشتاد...
‫و هفت دنبال‌کننده.
‫«هشتاد و هفت»؟
‫هشتاد و هفت برای یه روز عالیه.
‫زیادم عقب نیست.
‫شما چقدر داری؟
‫من ۸ میلیون و هفتصد.
‫خب مگه چیه؟ فقط یه صفر کم داره.
‫چهارتا صفر کم داره.
‫می‌شه حرف نزنی؟
‫می‌خوام درکنار ویدیو ساختن،
‫کانالم رو تبلیغ هم بکنم.
‫استودیو داری که توش فیلم‌برداری کنی؟
‫قبل از شروع تحقیقات میدانی،
‫آنالیز رقبا، موقعیت‌یابی
‫و روش‌های تبلیغ رو بررسی کردی دیگه، نه؟
‫نگو که فکر می‌کردی این کار انقدر راحتـه
‫که می‌شه بدون آمادگی واردش شد؟
‫ببین.
‫اگه فکر می‌کرد راحتـه،
‫خودش رو زخم و زیلی نمی‌کرد.
‫آقای سئو...
‫- ناجی زندگی منـه. ‫- چی؟
‫تو فقط سه ماهـه می‌شناسیش، نه؟
‫- من هشت سالـه می‌شناسمش. ‫- «هشت سال»؟
‫از هشت سال پیش که منو نجات داد تا الان،
‫روزی نبوده که بهش فکر نکنم.
‫هروقت اوضاع برام سخت می‌شه
‫و دلم می‌خواد تسلیم شم،
‫با فکر اون خودم رو جمع و جور می‌کنم ‫و ادامه می‌دم.
‫خوشحالی کار و زندگی عشقیـت ‫افتاده روی روال، نه؟
‫برای من اینجوری نیست.
‫حتی اگه آقای ما مخالفت کنه،
‫بازم با گوزن تشنه کار می‌کنم.
‫حاضرم به خاطرش همه‌چی رو به خطر بندازم.
‫نمی‌دونستم همچین گذشته‌ای داشتی.
‫ولی یه‌نا،
‫آقای سئو برای منم
‫اندازه‌ی تو مهمـه.
‫به اینکه مدل شرکت آقای سئو شدی، ‫حسودیـم نمی‌شه.
‫تو مدل فوق‌العاده‌ای هستی.
‫محتواساز فوق‌العاده‌ای هم هستی.
‫این به نفع آقای سئو‌ـه.
‫برای همین خوشحالم. ‫یعنی انقدر دوستـش دارم.
‫ممنون.
‫تو که موفقی پس چتـه؟
‫تو هم داری ازم ایراد می‌گیری؟
‫چرا باید ایراد بگیرم؟
‫دارم حقیقت رو می‌گم، مگه نه؟
‫مشخصه آدم موفقی هستی.
‫پس انقدر استرس نداشته باش ‫و بی‌رحم نباش.
‫من با ائون‌ها بی‌رحم بودم؟
‫منظورم خودتی.
‫انقدر با خودت بی‌رحم نباش.
‫پشت پاهات زخم نشده؟
‫کل روز با کفش پاشنه بلند فیلم‌برداری کردی.
‫ولی اون براش مهم نیست.
‫لباس عوض کردن‌هات هیچ فایده‌ای نداره.
‫چرا کفشـت رو عوض کردی؟ ‫پات درد نمی‌کنه؟
‫می‌شه ده دلار.
‫شوخی کردم، بگیرش.
‫نیازی بهش ندارم.
‫چی...
‫بهتر.
‫همین یه دونه رو داشتم.
‫جعبه‌ش رو ۵۰ دلار خریده بودم، پس بهتر.
‫خودم بعداً استفاده می‌کنم.
‫انقدر به من زل نزن، عاشقم می‌شی‌ها.
‫اصلاً دلم نمی‌خواد عاشق هم بشیم
‫و اوضاع پیچیده شه، باشه؟
‫اینو من نباید می‌گفتم؟
‫باشه.
‫[دفتر مدیر ارشد]
‫شما می‌هو هستین، درسته؟
‫«آرایشگاه می‌هو.»
‫بندهای کفش‌تون باز بود.
‫تا الان سه بار اومدین اینجا
‫و هردفعه برای کارهای رئیس‌تون بوده.
‫همین‌جوری گفتم بدونین.
‫می‌هو، حالت خوبه؟
‫احیاناً...
‫غذا خوردی؟
‫غذا؟
‫دمـش رو بلند کن و بفرما.
‫بیا.
‫ممنون.
‫مامانم قبلاً هرروز این کار رو می‌کرد.
‫[می‌هو]
‫اون روز برای من اشتباه نبود.
‫ولی این حس منـه.
‫اگه تو همچین حسی نداری، من آویزونت نمی‌شم.
‫من مرد ترسویی که می‌گه اشتباه بوده رو
‫اصلاً نمی‌خوام.
‫امروز کلی کامنت گرفتم.
‫«عجب ویدیوی تاثیرگذاری.»
‫- بس کن. ‫- چرا؟
‫- «عجب ویدیوی...» ‫- هی.
‫«تاثیرگذاری.»
‫«ائون‌ها، این ویدیو
‫قلب بخشنده و زیبات رو نشون داد.»
‫«امیدوارم بچه‌ها هم ‫بعد از دیدنِ این ویدیو...»
‫- «بتونن شهامت...» ‫- بس کن دیگه.
‫- بس کن. ‫- خیلی‌خب.
‫ولی چرا بس کنم؟
‫خوشحالم که ویدیوهام برات تاثیرگذار بوده.
‫- قهر کردی؟ ‫- می‌گی خوشحالی،
‫ولی چرا انقدر کوتاه جوابـم رو دادی؟
‫جوابی که به اون یارو دادی ۳۸ هجا داشت.
‫اگه می‌دونستم تویی، ‫جواب طولانی‌تری می‌دادم.
‫من یه ثانیه بعد از اون کامنت گذاشتم،
‫ولی جواب منو ۴۲ دقیقه بعد دادی.
‫داشتم برای کار آماده می‌شدم ‫و نزدیک بود دیرم شه.
‫خیلی‌خب، از این به بعد درجا جواب می‌دم
‫و یه جواب طولانی می‌نویسم.
‫حتی براش شکلک هم گذاشته بودی.
‫«شکلک»؟
‫این شکلی بود؟
‫- پلک می‌زد؟ ‫- اصلاً معنیش چیه؟
‫شکلکـه دیگه، تو چی دوست داری؟
‫قلب انگشتی خوبه؟
‫چطوره؟
‫یا قلب گونه‌ای؟
‫یا یه قلب بزرگ؟
‫باشه، از این به بعد کامنت تو ‫از همه مهم‌تره.
‫بیا، قول می‌دم.
‫فقط خودت رو زخمی نکن.
‫ببین چه انگشت‌های بلندی داره.
‫به خاطر پنگوئن بودنتـه؟
‫تازه پنگوئن معمولی هم نیستی، ‫پنگوئن امپراتوری.
‫خاندان سلطنتی، نه؟
‫اگه تو امپراتوری،
‫پس منم ملکه می‌شم؟
‫بس کن، زیادی بانمکی.
‫[پنگوئن امپراتور]
‫[عدالت]
‫خدای من.
‫نگاه‌شون کن.
‫چطوره منم شروع کانالش رو تبریک بگم؟
‫[مدیر کو یانگ‌هی]
‫«بی‌صبرانه منتظرم ببینمت، ائون‌ها.»
‫«به زودی میام.»
‫با یه قلب.
‫انقدر مهربونم که بهش خبر دادم ‫تا غافلگیر نشه.
‫چطوره کم کم همه‌چی رو آماده کنم؟
‫همون‌طور که خواسته بودین ‫دوربین‌های اطراف خونه رو چک کردم.
‫حق با شما بود.
‫یه مرد مشکوک کلاه‌دار
‫دو ساعت دور خونه می‌چرخید،
‫چندتا عکس گرفت و بعد ناپدید شد.
‫- فقط همون روز بود؟ ‫- بله.
‫فیلم‌های یه ماه رو چک کردم.
‫ولی فقط اون روز اومده بود.
‫[مزایا و معایب محتواسازی مستقل]
‫«محتوا.»
‫«محتوای خودم.»
‫«محتوای خاص.»
‫
‫یه‌نا درست می‌گفت.
‫قبلاً از امکانات ماکارون سافت ‫استفاده می‌کردم.
‫الان باید همه‌چی رو از نو بسازم.
‫ایده‌ی خوب چیه؟
‫[کامنت جدید]
‫[پیشی: چی دوست داری؟]
‫[پیشی: بی‌صبرانه منتظرم ببینمت، ائون‌ها.]
‫چه پیشی بانمکی.
‫منتظره ویدیوهای جدید بذارم.
‫
‫«چقدر تو...»
‫مهربونی، پیشی.»
‫[ائون‌ها و دوستان]
‫[پیشی]
‫[آقای سئو جی‌هوان]
‫بله، آقای سئو؟
‫امروز؟
‫فقط می‌خوام برم چیزمیز بخرم،
‫کار دیگه‌ای ندارم.
‫با دونگ‌هوی برم؟
‫دونگ‌هوی.
‫گمونم آقای سئو امروز ‫بیرون از شرکت جلسه نداشته.
‫اتفاقاً داشت.
‫گفت خودش تنها می‌ره ‫که من بتونم بیام به شما کمک کنم.
‫خدای من، می‌تونستم خودم با اتوبوس برم.
‫یه نانوایی باحال می‌شناسم، ‫می‌خوای سر راه بریم؟
‫- مهمونِ من. ‫- باشه.
‫خودم باز می‌کنم.
‫ممنون.
‫دونگ‌هوی.
‫[نان با خمیرترش ارگانیک]
‫سفارش بیرون‌بر هم دارم.
‫یه بسته کیک مادلن و یه رول شکلاتی، لطفاً.
‫دادستان جانگ.
‫- خانم کو. ‫- خدای من.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫دونگ‌هوی.
‫چی؟ شما همدیگه رو می‌شناسین؟
‫خب...
‫خب، راستش...
‫خدای من، نمی‌دونستم شما و دونگ‌هوی
‫همدیگه رو می‌شناسین.
‫راستـش من از طریق دونگ‌هوی ‫با اینجا آشنا شدم.
‫آهان.
‫می‌شه برم دست‌شویی؟
‫معلومه، برو.
‫عجب دنیای کوچیکی‌ـه، نه؟
‫- بیا. ‫- نه.
‫- امتحانـش کن. ‫- خودت امتحانـش کن.
‫پس چرا اینو انتخاب کردی؟
‫گفتم من رول سوسیس‌شون رو دوست دارم.
‫هی، خیلی بزرگـه.
‫- عالیه. ‫- رول سوسیس بهترینـه.
‫اینو امتحان کن.
‫راستی، ویدیوت رو خیلی دوست داشتم.
‫منم کامنت‌هات رو دوست داشتم.
‫ای بابا، فقط می‌خواستم بهت تبریک بگم.
‫ولی یه‌جورایی بچه‌بازی شد، نه؟
‫نه.
‫به خاطر شما قسمت کامنت‌هام شلوغ شد.
‫به نظر می‌رسه کلی طرفدار پر و پا قرص دارم.
‫وقتی خانم مینی بودی ‫ویدیوهات رو نگاه می‌کردم،
‫پس می‌شه گفت طرفدار پر و پا قرصـم.
‫اگه شجاعتـش رو بهم نمی‌دادی،
‫به این زودی‌ها شروع نمی‌کردم.
‫واقعاً ممنونم.
‫نه، این حرف رو نزن.
‫مهم نیست چقدر طول می‌کشید.
‫مطمئنم یه روز انجامش می‌دادی.
‫- تبریک می‌گم. ‫- ممنون.
‫مطمئن نبودم ولی انگار واقعاً خودتی.
‫چطور جرئت کردی بیای اینجا؟
‫با چه رویی برگشتی اینجا، عوضی؟
‫بعد از بلایی که سر خواهرم اومد
‫چطور جرئت کردی بیای اینجا؟
‫- دونگ‌هوی. ‫- دونگ‌هوی.
‫خواهرم چی می‌شه؟ ها؟
‫- دونگ‌هوی. ‫- دونگ‌هوی.
‫
‫[چه سونگ‌هوی]
‫خواهرم چی می‌شه؟
‫مشترک موردنظر در دسترس نمی‌باشد...
‫- خدای من، دادستان جانگ. ‫- خانم کو.
‫پیداش نمی‌کنم. ‫موبایلش هم در دسترس نیست.
‫نگران نباش.
‫- احتمالاً چیز خاصی نشده. ‫- ماشین هنوز اینجاست.
‫شما نمی‌دونی چی شده؟
‫خب، دونگ‌هوی...
‫قبلاً توی اون محله زندگی می‌کرد.
‫ولی مجبور شد اونجا رو ترک کنه.
‫کِی؟
‫وقتی دبیرستانی بود. ‫یعنی ۴ یا ۵ سال پیش.
‫اتفاقی براش افتاده بود؟
‫دونگ‌هوی.
‫خانم کو.
‫دادستان جانگ.
‫حالت خوبه؟
‫چی شد؟ چرا موبایلـت رو جواب نمی‌دادی؟
‫خب، اتفاقی دوستم رو دیدم ‫و گرم صحبت شدیم.
‫دیگه دیر شده بود برای همین بهتون زنگ نزدم.
‫آهان.
‫همین که حالت خوبه کافیـه.
‫آره، خوشحالم اتفاقی برات نیفتاده.
‫چی؟ موش کوچولو؟
‫دونگ‌هوی، اینجا چیکار می‌کنی؟
‫ایشون کی باشن؟
‫- خب، ایشون... ‫- چی؟
‫همونی که توی پارک بود؟
‫- چی؟ ‫- خدای من.
‫چی؟
‫خیلی‌خب.
‫شما موش کوچولوی ما رو از کجا می‌شناسی؟
‫حتماً یه چیزی بین‌تون هست
‫که تا دم خونه رسوندیش.
‫«موش کوچولو» به شما می‌گن، خانم کو؟
‫آره، لقبمـه.
‫آهان.
‫- اینا چیـه؟ ‫- جوجه تیغی.
‫امتحان کنین.
‫ممنون، نمی‌خوام.
‫- بخورین، خوشمزه‌ست. ‫- بخورین.
‫گفت نمی‌خواد دیگه. ‫بده‌ش به من.
‫- موش کوچول، بیا. ‫- من؟
‫- بگیر دیگه. ‫- ممنون.
‫ای بابا.
‫- خودم برش می‌دارم. ‫- چیزی که افتاده زمین رو نخور.
‫- نکن. ‫- نه.
‫- یه دونه دیگه بده. ‫- یه دونه دیگه.
‫بیا بگیرش.
‫انگار خیلی باهم صمیمی هستین.
‫ما؟ ما ارتباط قوی‌ای داریم.
‫خیلی هم هوای همدیگه رو داریم.
‫کسی نمی‌تونه ما رو از هم جدا کنه.
‫- درسته. ‫- ما جدایی‌ناپذیریم.
‫ارتباط‌شون قوی‌ـه.
‫از کِی باهم زندگی می‌کنین؟
‫رئیس بزرگ یکی یکی ما رو ‫زیر بال و پرش گرفت، پس...
‫هی.
‫دهنـت رو ببند.
‫- اینجا فقط ما سوال می‌پرسیم. ‫- درسته.
‫کارت چیه؟
‫شاغلی؟
‫بله، من بازپرس هستم.
‫«بازپرس».
‫یعنی می‌ری قطعات ماشین رو بازپرسی می‌کنی؟
‫- بازپرس؟ ‫- بازپرس؟
‫- واقعاً؟ ‫- لعنتی.
‫خب، فضا سنگین شد.
‫نه، سنگین نشد.
‫- باید یه کاری کنیم،‌ درسته؟ ‫- آره.
‫- یعنی دادستان‌ـه؟ ‫- آره.
‫یعنی دادستان‌ـه.
‫ببخشید، دادستان.
‫درست احوال‌پرسی نکردم.
‫حتی درست هم صحبت نکردم.
‫- اشکال نداره. ‫- دیگه بسه.
‫حتماً دادستان خسته‌ست.
‫بدرقه‌شون کنیم؟
‫- آره. ‫- اره.
‫- پس بریم؟ ‫- آره، بریم.
‫خونه بودین، رئیس؟
‫نفهمیدیم شما خونه‌ای.
‫خب...
‫دادستان جانگ اینجا چیکار می‌کنه؟
‫راستـش من...
‫این اطراف یه کاری داشتم.
‫و اتفاقی اومدم اینجا.
‫چرا همه‌ش توی محله‌ی دیگران کار داری؟
‫توی کره،
‫همه آزادن هرجا دلشون می‌خواد برن.
‫بهش می‌گن آزادی عمل.
‫خدای من، چون دادستان‌ـه
‫- انقدر فلسفی حرف می‌زنه‌ها. ‫- جه‌سو.
‫می‌دونی که دیروقت خونه‌ی مردم رفتن
‫اصلاً کار مودبانه‌ای نیست.
‫خب، اتفاقاً از روی ادب اومدم داخل،
‫چون اونا اصرار داشتن بیام.
‫اگه معذب شدی معذرت می‌خوام.
‫خدای من، چون دادستانـه مهربونـه‌ها.
‫احتمالاً خسته‌این و می‌خواین استراحت کنین، ‫پس من می‌رم.
‫خانم کو، خوشحال شدم امروز دیدمت.
‫بابت امروز ممنونم.
‫خب، پس...
‫- خیلی‌خب. ‫- خداحافظ، دادستان.
‫- دفعه‌ی بعد براتون غذا می‌پزم. ‫- خانم کو.
‫- در رو براش باز کن. ‫- نه، نیازی نیست.
‫فکر می‌کردم به جرم ورود غیرقانونی ‫پلیس خبر می‌کنی.
‫ولی اومدی بدرقه‌ام کنی.
‫اومدم در رو قفل کنم.
‫محض اطلاعت می‌گم،
‫من هنوز بی‌خیالِ خانم کو نشدم.
‫فکر می‌کنم یه مدت کوتاه اینجا می‌مونه.
‫هرجور دوست داری فکر کن.
‫ولی توی مسائل خونه‌ی ما دخالت نکن.
‫به خودم ربط داره که دخالت کنم یا نه.
‫به هرحال،
‫اگه بلایی سر خانم کو بیاد،
‫سریع از این خونه می‌برمـش.
‫به نظر من،
‫آدم حسابی بود.
‫اگه...
‫اگه اوضاع بین اون و خانم کو
‫خوب پیش بره،
‫یه دادستان میاد توی خونه‌مون، نه؟
‫- لعنتی. ‫- درسته.
‫برامون خوبه، نه؟
‫چطوری خوبه؟
‫جی‌هوان و ائون‌ها...
‫خدای من، بی‌خیال.
‫لعنتی.
‫- چی می‌گه؟ ‫- نمی‌دونم.
‫دادستان جانگ چطوری سر از اینجا درآورد؟
‫اتفاقی با دونگ‌هوی دیدمـش.
‫ظاهراً دونگ‌هوی و دادستان جانگ ‫همدیگه رو می‌شناسن.
‫همه‌چی دست به دست هم داد ‫و یهو اومدیم دم خونه.
‫و نمی‌دونم چی شد که اومد داخل.
‫چیزهایی که لازم داشتی رو خریدی؟
‫نه، نتونستم بخرم.
‫باید با پنگوئن امپراتور برم خرید.
‫باشه، فردا باهم می‌ریم.
‫باشه.
‫- خدای من. ‫- می‌هو.
‫می‌خواستم بهت زنگ بزنم.
‫صبر کن، انگار زدم.
‫نوشیدنی خوردی؟
‫آره.
‫برای همین تاکسی گرفتم. ‫کار خوبی کردم، نه؟
‫ولی باید می‌رفتی خونه.
‫برای چی اومدی اینجا؟
‫خب، چون...
‫اینا رو برات آوردم.
‫نمی‌دونستم چی دوست داری.
‫میوه خریدم.
‫این آجیل‌ـه.
‫اینم ویتامین‌ـه.
‫اینا برای چیـه؟
‫اون روز یادم رفت ازت عذرخواهی کنم.
‫معذرت می‌خوام.
‫ولی...
‫از من خوشت نمیاد، نه؟
‫- خب... ‫- به خاطر همینـه که...
‫باهام بیرون نمیای؟
‫ولی من بهت علاقه دارم.
‫خدای من، ایل‌یونگ.
‫تکون نخور.
‫بابا.
‫تو...
‫صبر کن.
‫باید بریم.
‫- هنوز نیومده؟ ‫- نه.
‫یعنی ایل‌یونگ دیروقت اومده؟ ‫یا کلاً خونه نیومده؟
‫نمی‌دونم، چندوقتـه توی خونه ندیدمـش.
‫دونگ‌هوی.
‫- اینو سرکار بخور. ‫- خدای من.
‫چی؟ فقط به اون خوراکی می‌دی؟ ما چی؟
‫واقعاً ناراحت شدم.
‫برای شما هم درست کردم.
‫معلومه، برای همه‌تون یکی‌ـه.
‫- واقعاً؟ ‫- می‌دونستم.
‫این برای مان‌هوـه. ‫این برای جه‌سوـه.
‫- می‌دونستم. ‫- اره.
‫- اینم برای توـه، هونگ‌کی. ‫- ممنون.
‫«روز شادی داشته باشی.»
‫بیاین همین‌جا بخوریم.
‫- چی؟ ‫- ماشین کثیف می‌شه.
‫- نمی‌خوام تمیزش کنم. ‫- رئیس، بیرون منتظر می‌مونیم.
‫- باشه. ‫- موفق باشین!
‫- ولی ماشین کثیف می‌شه‌ها. ‫- خانم کو.
‫- دلم نمیاد بخورمـش. ‫- بیا بریم.
‫- موفق باشین. ‫- ممنون.
‫برو ماشین رو روشن کن.
‫زود باش.
‫- چقدر خوبه. ‫- زود باش.
‫اینم برای توـه.
‫چقدر عالی.
‫مال تو یه قلب خاص داره.
‫ممنون، خانم کو.
‫کِی اینا رو آماده کردی؟
‫کارت تموم شد میام دنبالت.
‫اگه اتفاقی برات افتاد، سریع زنگ بزن.
‫- خودم بهت زنگ می‌زنم. ‫- باشه، پس.
‫- موفق باشی. ‫- موفق باشی.
‫- من می‌رم. ‫- باشه.
‫- قبل از اینکه بری سرکار استراحت کن. ‫- باشه.
‫باشه، خداحافظ.
‫- آهان. ‫- چرا بهم چسبیدن؟
‫دست‌هامون بهم چسبیدن؟
‫- باشه، من دیگه می‌رم. ‫- باشه.
‫- آره. ‫- ببخشید.
‫چیه؟
‫چیزی فراموش نکردی؟
‫- چرا. ‫- چی؟
‫بفرمایید کوکی. ‫کافه تازه افتتاح شده.
‫ممنون.
‫کافه تازه افتتاح شده، بفرمایید کوکی.
‫ممنون.
‫بفرمایید کوکی. ‫کافه تازه باز شده.
‫ممنون.
‫[دونگ‌هوی، شاد باش!]
‫- غذا خوردی؟ ‫- بله.
‫اوضاع کاری چطوره؟
‫- خوبه. ‫- که اینطور.
‫شنیدم تو و دادستان جانگ ‫همدیگه رو می‌شناسین.
‫از کجا می‌شناسین؟
‫خب، قبلاً بهم کمک کرده.
‫یعنی...
‫بله.
‫دیروز چون نگران من بود اومده بود دم خونه.
‫تقصیر من بود.
‫نه، تو کار اشتباهی نکردی.
‫کارت عالیه، پس نگران چیزی نباش.
‫باشه.
‫من دیگه می‌رم.
‫می‌بینمـتون.
‫دادستان جانگ.
‫آقا، خبرها رو شنیدین؟
‫بفرمایید کوکی. ‫این کافه تازه افتتاح شده.
‫ممنون.
‫کافه تازه باز شده. ‫بفرمایید کوکی.
‫ممنون.
‫بفرمایید کوکی. ‫کافه تازه باز شده.
‫[افتتاحیه‌ی بزرگ]
‫
‫شما کی هستین؟
‫خانم ائون‌ها؟
‫خدای من.
‫آقای سئو.
‫هی.
‫
‫توی مراسم خیریه‌ی پرورشگاه ‫شرکت نمی‌کنی، نه؟
‫حالا که اینجاییم با بچه‌ها بازی کنیم.
‫می‌خوای عذرخواهی کنی، نه؟
‫یعنی الان با خانم ائون‌ها تنهاست؟
‫- صبر کن. ‫- امشب دیر برو خونه، باشه؟
‫- چی؟ ‫- ائون‌ها.
‫این چیه نگاه می‌کنی؟
‫این بازی بچگانه باید همین الان تموم شه.
‫تو کی هستی؟