‫اونا واقعاً آدم‌های خوبی‌ان.
‫[آقای سئو جی‌هوان]
‫مشترک موردنظر قادر به پاسخگویی نمی‌باشد.
‫خانم کو، الان کجایی؟
‫من بهت علاقه دارم.
‫چی گفتی؟
‫ائون‌ها، من بهت علاقه دارم.
‫آقای سئو.
‫چی؟
‫چطوری...
‫چرا اومدی اینجا؟
‫
‫خدای من، چقدر گرمـه.
‫ببخشید، چیکار می‌کنی؟
‫ما داشتیم حرف می‌زدیم.
‫منم یه حرفی دارم.
‫هرچی هست می‌تونی بعداً بیای دفترم ‫باهم صحبت کنیم.
‫من با تو حرفی ندارم.
‫خانم کو.
‫- من؟ ‫- بله.
‫امروز روز تمیزکاریـه.
‫چی؟ روز تمیزکاری؟
‫آره، روز تمیزکاریـه، پس باید بیای خونه.
‫کسی به من نگفته بود.
‫من الان گفتم دیگه، پس زودباش بریم.
‫ولی...
‫ولی من و دادستان جانگ ‫داشتیم حرف می‌زدیم.
‫پس شما برو، من بعداً میام.
‫قانونـش اینه که همه باهم خونه رو تمیز کنن.
‫تا نرفتی باید قوانین رو رعایت کنی، ‫پس بیا بریم.
‫دقیقاً.
‫دقیقاً، پس
‫یه سری کارها رو بذارین برای من. ‫وقتی برگشتم انجامشون می‌دم.
‫باشه؟
‫نمی‌ری؟ نه؟
‫باشه، باهات میام. ‫میام خونه رو تمیز کنیم.
‫دادستان جانگ، ببخشید.
‫یه وقت دیگه حرف می‌زنیم. ‫باهات تماس می‌گیرم.
‫می‌رسونمـت.
‫نیازی نیست، خودم می‌رم.
‫ولی...
‫چیکار داری می‌کنی؟
‫تو هم...
‫به خانم کو علاقه داری؟
‫چرا باید جواب این سوال رو بدم؟
‫دلیلش اینه که تو مرد خطرناکی هستی.
‫برای پیدا کردن یکی از کارمندهات
‫مجبور شدی به گنگ گربه ‫و معامله‌ی مواد حمله کنی
‫و بعدش هم توسط پلیس و دادستان بازجویی شدی.
‫توی زندگیت هیچی بی‌دردسر پیش نمی‌ره.
‫اشتباه می‌کنم؟
‫فکر می‌کنی برای کسی مثل تو امکان پذیره
‫که کسی رو توی زندگیش داشته باشه؟
‫دادستان جانگ.
‫من بهتر از هرکس دیگه‌ای خودم رو می‌شناسم.
‫من بهتر از هرکسی دیگه‌ای ‫از خطرات اطرافم خبر دارم.
‫اگه تو بهش ده بار فکر کردی،
‫من روزی هزار بار بهش فکر می‌کنم.
‫اگه این فکرها توی سرم نبود،
‫راحت‌تر می‌تونستم توی خونه‌ام نگه‌ش دارم.
‫پدرت چی؟
‫به اونم فکر کردی؟
‫هرفکر و نگرانی‌ای که داری،
‫هیچ‌وقت اتفاق نمیفته.
‫من با تمام وجودم ازش محافظت می‌کنم.
‫آقای سئو.
‫چی...
‫خدای من، اون دفعه که چهارتایی ‫غذا خوردیم چقدر خوب بود.
‫قشنگ جای خالیـش روی اون صندلی حس می‌شه.
‫این صندلی ۳۰ سالـه خالی‌ـه.
‫انگار سویای پخته شده دوست داشت.
‫بازم میاد باهامون غذا بخوره؟
‫مگه اینجا رستورانـه؟
‫رستورانـه؟
‫چرا یه غریبه باید بیاد اینجا
‫سویای پخته شده بخوره؟
‫بی‌خیال، من ازش خوشم اومده بود.
‫از چیش خوشت اومده بود؟
‫یه مرد باید با ولع غذا بخوره
‫و سوالات رو بدون مکث جواب بده.
‫با اون قیافه‌ی خوشگلـش،
‫به غذا نوک می‌زد.
‫چرا اینجوری غذا می‌خورد؟
‫یه مرد قوی اینجوری با قاشق غذا می‌خوره.
‫خدای من، اصلاً نمی‌شه با شما بحث کرد.
‫چی؟
‫این چه مزه‌ایـه؟ فاسد شده؟
‫فاسد شده؟
‫- خوبـه که. ‫- زیادی مزه‌ی ماهی می‌ده.
‫مادر و پدر، ببینین کی اومده!
‫سلام، ائون‌ها.
‫دختر دوم‌مون اومده.
‫غذا خوردی؟
‫براتون خرچنگ و سوشی‌ای ‫ که دوست دارین رو آوردم.
‫نیازی نبود چیزی با خودت بیاری.
‫باید دست‌خالی میومدی.
‫دیر اومدم.
‫- بیا بشین. ‫- بشین.
‫- خدای من، چه غذاهایی. ‫- بشین.
‫تو هم غذای دریایی آوردی؟
‫برای بابا آوردم.
‫آفرین.
‫دیدی؟
‫بذار ببینم.
‫باید حواسم به «گوانگ‌باک» باشه.
‫زود باش، پدر.
‫ریسک کنم؟
‫زود باش.
‫- برو! ‫- کارت «دسامبر»ـه.
‫«گوانگ» باشه، «گوانگ» باشه.
‫- «دسامبر» باشه. ‫- ای بابا.
‫خدای من، هیچی نبردی.
‫هیچی نبردی.
‫خب، حالا نوبت منـه.
‫کارت «پرنده»‌.
‫- آره! ‫- نه!
‫کارت «پرنده» گرفتم.
‫- دوتا پرنده. ‫- چطوری...
‫- یه پرنده‌ی دیگه. ‫- چی؟
‫خب، بذار ببینم.
‫پنج‌تا پرنده و سه‌تا گوانگ دارم.
‫می‌شه ۱۹ امتیاز، حالا مادر
‫گوانگ نداری، پس ۳۸ امتیاز به من بدهکاری.
‫پدر، گوانگ داره و پی.
‫نیازی نیست جمع کنیم. ‫بیشتر از همه بهم بدهکاری.
‫و تو هم باید دست بعد بازی کنی.
‫دختر دوم، اومدی این بلاها رو سر ما بیاری؟
‫- آره، بیا اینجا. ‫- باشه.
‫چقدر ترسناکـه! واقعاً روانی‌ـه.
‫نقاشیـش هم خوبه.
‫ترسیدم.
‫کِی اومدی داخل؟
‫حدوداً ۵ دقیقه‌ی پیش.
‫باید یه سر و صدایی می‌کردی ‫که بفهمم اینجایی.
‫تو که قاتل حرفه‌ای نیستی، ‫لازم نیست بی‌صدا حرکت کنی.
‫سه بار صداتون کردم، نشنیدین؟
‫چی شده؟
‫زن داداش گفت امشب نمیاد.
‫اینجوری صداش نکن...
‫چرا نمیاد؟
‫خونه‌ی دوستـش می‌مونه.
‫یه اتفاقی افتاده، مگه نه؟
‫پس می‌فهمم چرا نیومده خونه.
‫تا اونجا رفتین که بگین برای تمیزکاری بیاد؟
‫چیکار می‌کردم؟ دادستان بهش ‫ابراز علاقه کرده بود.
‫اون لحظه چی می‌تونستم بهش بگم؟
‫تازه داشتن توی پارک نوشیدنی می‌خوردن.
‫«به اوضاع مسلط باش.»
‫«اول حمله کن و همیشه گارد داشته باش.»
‫اینا حرف‌هایی که خودتون همیشه می‌زنین.
‫زمان مناسب رو از دست دادین. ‫حالا می‌خواین چیکار کنین؟
‫چرا نمک روی زخمـم می‌پاشی؟
‫من فقط خواستم باهات مشورت کنم.
‫اگه فایده‌ای داشت،
‫خیلی وقت پیش نمک روی زخم‌تون می‌پاشیدم.
‫یعنی خودت همه‌ی کارهات به موقع‌ست
‫و هیچ اشتباهی نمی‌کنی؟
‫من مردی که انقدر ترسوـه ‫که می‌گه اشتباه بوده رو
‫اصلاً نمی‌خوام.
‫اگه به دادستان علاقه داشته باشه، ‫کاری از دست من برنمیاد، نه؟
‫می‌دونی که من یه آدم عادی نیستم.
‫انگار فکر می‌کنین خیلی خاصیـن.
‫این اعتماد به نفس کاذب‌ـه.
‫چهره‌تون...
‫شخصیت‌تون هم پایین‌تر از حد نرمال‌ـه.
‫داری شوخی می‌کنی؟ ‫خودت می‌دونی منظورم چیه.
‫به نظر من تنها تفاوتی که شما ‫با دادستان دارین،
‫اینه که اون با احساساتـش صادقه ‫ولی شما نیستین.
‫همین.
‫اگه بهش علاقه دارین، صادقانه بهش بگین.
‫شما که نمی‌دونین اون چه حسی داره،
‫پس چرا به این زودی تسلیم شدین؟
‫امروز خیلی خوش گذشت، نه؟
‫خدای من، معمولاً یکم بهمون رحم می‌کردی،
‫اما امروز کاملاً بی‌رحم شده بودی.
‫چون دادستان بهت ابراز علاقه کرده ‫پرانرژی شدی؟
‫از عصبانیت پرانرژی شدم.
‫حتی پنگوئن‌ها هم
‫وقتی از یه پنگوئن دیگه خوش‌شون میاد ‫بهش یه تیکه سنگ می‌دن.
‫قیافه‌ش با اینکه خشنـه ‫ولی شبیه پنگوئن‌هاست.
‫اما حتی در حد پنگوئن‌ها هم نیست.
‫من چقدر احمق بودم که از کسی که ‫حرف از دهنش درنمیاد،
‫توقع داشتم.
‫هی، اینجوری بهتره.
‫من فکر می‌کردم اعضاء اون شرکت ‫حداقل وفادارن، ولی اشتباه می‌کردم.
‫خوبه، بذار بچسبن به همدیگه
‫و تا ابد باهم زندگی کنن.
‫تو چرا از من عصبانی‌تری؟
‫من به خاطر اینکه شما رو توی بیمارستان ‫تنها بذارم،
‫گردنم گرفت و کلی درد کشیدم.
‫از اینکه بی‌فایده بود، عصبانی‌ام.
‫- می‌فهمی چی می‌گم دیگه. ‫- آره.
‫می‌دونی که من راحت عصبانی نمی‌شم.
‫الانم عصبانیتـم باعث می‌شه بیشتر کلافه شم.
‫بیا بخوابیم.
‫آره، ولش کن.
‫صبح می‌رم وسایلم رو جمع می‌کنم.
‫شب بخیر.
‫«صادق باش...»
‫- لایک... ‫- سابسکرایب...
‫- یادتون نره. ‫- یادتون نره.
‫[گنگستر دوست‌داشتنی من]
‫چرا انقدر دیر اومدی؟
‫چرا کله سحر جلسه گذاشتین؟
‫ساعت ۹ صبح‌ـه.
‫روز تعطیل ساعت ۹ صبح می‌شه کله سحر.
‫موش کوچولو دیشب خونه نیومده.
‫چی؟ خونه نیومده؟
‫- نه. ‫- می‌دونستم.
‫رئیس بزرگ تا صبح داشت ‫توی خونه راه می‌رفت.
‫اصلاً نخوابید.
‫معلومه.
‫عشقـش رو کنار یه مرد دیگه دیده.
‫- «یه مرد دیگه»؟ ‫- چی؟
‫کنار کی؟
‫از دور دیدمـش،
‫ولی قدبلند و خوشتیپ بود.
‫بی‌خیال، پس لازم نیست نگران باشیم.
‫یادتون نیست سر قضیه‌ی دوش حموم هم
‫تا صبح نخوابید؟
‫این نگران‌کننده‌تره.
‫اگه الان که با رئیس بزرگ قهره، ‫با یکی آشنا شه،
‫دیگه قطعاً از این خونه می‌ره.
‫به نظرم بهتره اول باهم آشتی کنن.
‫دقیقاً، ایده‌ای دارین؟
‫همین چندوقت پیش نقشه‌مون شکست خورد.
‫قضیه‌ی دوش...
‫یه کار دیگه هست که می‌تونیم بکنیم.
‫چی؟
‫۲، ۳، ۴...
‫۵، ۶...
‫«صادق باش...»
‫خانم کو.
‫می‌خوام یه چیزی بهت بگم.
‫نه.
‫می‌تونم امروز باهات صحبت کنم؟
‫نه، زیادی رُک‌ـه.
‫خوب خوابیدی؟
‫
‫کِی میای خونه؟
‫خانم کو...
‫
‫خدای من، چیکار کنم؟
‫دارم دیوانه می‌شم.
‫خواهش می‌کنم.
‫دارم دیوانه می‌شم.
‫می‌هو.
‫بله؟ من توی دست‌شویی‌ام.
‫من دارم می‌رم.
‫صبر کن، می‌رسونمـت.
‫- منو می‌رسونی؟ ‫- آره.
‫خدای من، این چیه پوشیدی؟
‫بیرون منتظر بمون.
‫لعنتی.
‫باید تا دیر نشده ‫جواب دادستان جانگ رو بدم، نه؟
‫هرچی لفتـش بدم بیشتر عذاب وجدان می‌گیرم.
‫مگه نه؟
‫چی؟
‫آره.
‫چی؟
‫هی، اومد.
‫باز میوه سفارش دادی؟
‫هی، اینا همون‌هایی نیستن ‫که باهاشون زندگی می‌کنی؟
‫خودشونـن.
‫گوزن صحبت می‌کنه.
‫هدف‌مون رسید ولی دو نفرن.
‫بول‌داگ صحبت می‌کنه. ‫جفت‌شون رو سوار ون کن، تمام.
‫من هدف خودم رو میارم، تمام.
‫- «تمام» یعنی چی؟ ‫- خدای من.
‫خدایا، ترسیدم!
‫منو ترسوندین. ‫واقعاً ترسیدم.
‫می‌شه یه لحظه با من بیاین بیرون؟
‫نه.
‫- فقط یه ثانیه طول می‌کشه. ‫- ولم کن.
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- زیاد طول نمی‌کشه.
‫- شما دوتا چیکار می‌کنین؟ ‫- ایل‌یونگ، تو هم باید بیای.
‫یه لحظه بیا اینجا.
‫زیاد طول نمی‌کشه.
‫- چرا اینجوری می‌کنی؟ ‫- زود تموم می‌شه.
‫
‫چی؟
‫دونگ‌هوی، هونگ‌کی.
‫با دوستـت اومدی؟
‫- جایی می‌رین؟ ‫- سلام.
‫خب، آره...
‫- خب... ‫- چی؟
‫مان‌هو هم اینجاست.
‫چی؟
‫مریضـه.
‫«مریضـه»؟ کی؟ آقای سئو؟
‫آهان، آره.
‫سوار شو، ائون‌ها.
‫- چش شده؟ ‫- توی راه توضیح می‌دم.
‫ائون‌ها، بهم زنگ بزن.
‫- شما هم میای. ‫- بهت زنگ می‌زنم.
‫- فعلاً. ‫- خداحافظ.
‫شما هم باهامون بیا.
‫- چرا بیام؟ ‫- بیا دیگه.
‫- من؟ ‫- آره.
‫- زود باش. ‫- من چرا بیام؟
‫زود باشین، بیاین بریم.
‫- زود باشین دیگه. ‫- بدبخت شدیم!
‫چرا باید بیرون حرف بزنیم؟
‫- موضوع مهمیـه. ‫- رئیس.
‫- ببرشون. ‫- یه مشکلی پیش اومده.
‫یه مشکل بزرگ، باید عجله کنیم.
‫- چی شده؟ ‫- خیلی مهمـه.
‫- زود باش، ایل‌یونگ. ‫- چی شده؟
‫- انقدر حرف نزن. ‫- ولی...
‫- بهم توضیح بدین. ‫- رسیدیم می‌فهمین.
‫- توی دردسر افتادیم. ‫- برو بشین پشت فرمون.
‫- زود باشین سوار شین. ‫- زود باشین.
‫- سوار شو، رئیس. ‫- چی؟
‫- سوار شو. ‫- زود باش.
‫- دردم گرفت. ‫- زود باشین سوار شین.
‫- سوار شو، رئیس. ‫- چی...
‫چه خبر شده؟
‫زود باش، روشنـش کن.
‫- کمربندتون رو ببندین. ‫- راه بیفت!
‫- چی شده؟ ‫- صبر کنین، چه خبره؟
‫- کجا می‌ریم؟ ‫- هی!
‫چیکار می‌کنی؟
‫- هی! ‫- خدای من.
‫- صبر کن. ‫- برو بریم.
‫- بریم! ‫- نه!
‫- هی! ‫- کجا می‌ریم؟
‫- هی. ‫- بله، رئیس؟
‫می‌شه توضیح بدین چه خبره؟
‫- می‌دونی، رئیس... ‫- خب...
‫- برای استراحت... ‫- نه.
‫پسره‌ی...
‫بی‌خیال.
‫خب، آخر هفته‌ست.
‫برای همین گفتیم مثل یه خانواده
‫بریم یه جای نزدیک، استراحت کنیم ‫و هوایی تازه کنیم، فکر خوبی نیست؟
‫«یه جای نزدیک»؟
‫- آره. ‫- مان‌هو، ماشین رو نگه دار.
‫من باید وسایلم رو جمع کنم، ‫کلی کار دارم.
‫منم باهاش پیاده می‌شم.
‫- مان‌هو! ‫- ببخشید، خانم ائون‌ها.
‫ترمز خراب شده.
‫ائون‌ها، باهامون بیا دیگه. ‫مگه نمی‌خوای از خونه بری؟
‫مگه ما باهم یه خانواده نشدیم؟
‫فکر کن می‌خوایم برای آخرین بار ‫خاطره بسازیم، باشه؟
‫به محض اینکه برگشتیم ‫وسایلت رو جمع می‌کنی‌ها.
‫می‌تونی جلوتر منو پیاده کنی.
‫برو.
‫چی؟ چرا ماشین رو نگه نمی‌داری؟
‫وقتی می‌دونم طرف ما نیستی، ‫نمی‌تونم پیاده‌ت کنم.
‫باهامون بیا، هوای تازه به سرت بخوره
‫نظرت عوض می‌شه، خانم دوست.
‫به خاطر آلرژیـم ‫نمی‌تونم از هوای آزاد لذت ببرم.
‫درضمن، ماشین رو برنگردونم ‫خانواده‌ام چطوری مغازه رو باز کنن؟
‫ماشین؟ برش می‌گردونیم.
‫بگیم جرثقیل بیاد؟
‫آره، جرثقیل بگیر.
‫خب، آدرس‌تون کجاست؟
‫چه منزجرکننده.
‫«منزجرکننده»؟
‫- یعنی چی؟ ‫- داره ازت تعریف می‌کنه.
‫واقعاً؟ شما هم منزجرکننده‌ای، رئیس.
‫[مقاله‌های قدیمی درمورد سئو ته‌پیونگ]
‫[مسئله‌ی گسترش قدرت گنگ بول‌داگ]
‫[سئو ته‌پیونگ، رهبر گنگ بول‌داگ
‫[کسی که همه رو شکست داد، دستگیر شد.]
‫[آیا سئو ته‌پیونگ پشیمان نیست؟]
‫[خبر ویژه: گنگ بول‌داگ در شرف انحلال.]
‫[آیا جانشین سئو ته‌پیونگ ‫کاری انجام می‌دهد؟]
‫چی؟
‫دوشنبه‌ست؟ نه، یک‌شنبه‌ست.
‫امروز دوشنبه‌ست؟ یک‌شنبه نیست؟
‫یک‌شنبه‌ست.
‫چرا روز تعطیلی اومدی سرکار؟
‫دخترم دوست‌هاش رو دعوت کرده خونه‌مون.
‫درست نبود بابای پیرش اونجا باشه.
‫تازه خونه هم حسابی بهم ریخته‌ست. ‫برای همین به اینجا پناه آوردم.
‫ولی شما چرا آخر هفته‌ی باارزشت رو...
‫صرف خوندن گزارش‌های مربوط به ‫سئو ته‌پیونگ کردی؟
‫چرا داری پرونده‌های ده سال قبل رو می‌خونی؟
‫گفتم شاید برای تحقیقات‌مون مفید باشه.
‫آهان، تحقیقات‌مون؟
‫می‌گم آخر سال حتماً بهتون پاداش بدن.
‫ممنون.
‫راستی، کی فکرش رو می‌کرد،
‫جانشین سئو جی‌هوان از پشت ‫به پدرش خنجر بزنه
‫و سئو ته‌پیونگ
‫ده سال بعد با کو یانگ‌هی بازنده ‫دست به یکی کنه؟
‫اگه جای سئو جی‌هوان بودم، ‫فوراً از کشور خارج می‌شدم.
‫دو مردی که ازش کینه دارن باهم یه تیم شدن.
‫سئو جی‌هوان باید همیشه حواسش جمع باشه.
‫نه تنها خودش،
‫تمام اطرافیانـش باید مراقب باشن.
‫بیا نگران خودمون باشیم.
‫پولی که کو یانگ‌هی می‌خواسته ‫باهاش مواد بخره،
‫احتمالاً از صندوق مخفی‌ای اومده
‫که سئو ته‌پیونگ از ده سال پیش مخفی کرده.
‫بیا یه سرنخ دیگه پیدا کنیم.
‫باهم؟
‫همه‌ی اینا رو بخونیم؟
‫ولی امروز یک‌شنبه‌ست، تعطیل‌ـه.
‫- آفرین. ‫- خانم سونگ...
‫پرونده‌هایی که خواسته بودی.
‫ممنون. ‫این مال تو.
‫خدای من. ‫می‌خواستم مسابقه‌ی بیس‌بال ببینم.
‫ولی دفتر از خونه‌ام هم بدتره.
‫هرجا فرار می‌کنم، بازم کار می‌ریزه سرم.
‫نمی‌شه یه روز استراحت کنم؟
‫بیاین تا آخر روز تمومش کنیم.
‫طبیعیـه انقدر همه معذب باشن؟
‫آخه من زیاد تجربه ندارم.
‫رادیویی چیزی روشن کنم؟
‫خیلی ساکت‌ـه.
‫از اونا...
‫می‌شه بهم بدین؟
‫بفرمایید.
‫ممنون.
‫هی، این مال تو.
‫ممنون.
‫خوشمزه‌ست.
‫خانم کو؟
‫- خدای من. ‫- ببخشید.
‫مان‌هو!
‫واقعاً معذرت می‌خوام.
‫- ببخشید، خانم کو. ‫- نه.
‫عمدی نبود، ماشین یهو...
‫- اشکال نداره. ‫- یه سرعت‌گیر دیگه!
‫- ببخشید. ‫- ای بابا.
‫خدای من.
‫- نه، من... ‫- ای بابا.
‫پسره‌ی...
‫- تو! حواست رو جمع کن. ‫- ببخشید، رئیس.
‫حالت خوبه؟ چیزیت نشد؟
‫- نه،‌ خوبم. ‫- ببخشید، رئیس.
‫چرا انقدر سرعت‌گیر داره؟
‫
‫به نظرت دادستان جانگ امروز ‫زیادی عجیب نشده؟
‫یه‌جوری خودش رو وقف کار کرده
‫انگار به یکی ابراز علاقه کرده
‫- و طرف حتی جوابش رو هم نداده. ‫- صدات رو می‌شنوم‌ها.
‫چه گوش‌های تیزی داری.
‫تو آدمی نیستی که عجله‌ای
‫و بی‌فکر ابراز علاقه کنی، ‫پس چرا جواب منفی داده؟
‫جواب منفی نداده.
‫ولی ابراز علاقه کردی، درسته؟
‫طرف کی هست؟ ‫خیلی دوست دارم بدونم کیه.
‫همون خانم مینی‌ـه؟
‫دفعه‌ی پیش هم من قرارتون رو خراب کردم.
‫خدای من، ساعت رو ببین.
‫چون امروز تعطیلـه، ناهار مهمون من. ‫چی دوست دارین؟
‫اگه خانم مینی‌ـه، پس چرا انقدر نگرانی؟
‫نکنه رقیب داری
‫و خانم مینی به رقیبـت علاقه‌مند شده؟
‫خدای من.
‫زیاد هم کندذهن نیستی، رئیس اوه.
‫چرا کارآگاه نشدی؟
‫توی کره،
‫هیچ‌کس اندازه من درمورد عشق و عاشقی ‫اطلاعات نداره.
‫به هرحال وقتی به علاقه‌ی طرفت شک داری، ‫نباید ابراز علاقه کنی.
‫این تجربه‌ی منـه.
‫«با تو خیلی خوش می‌گذره.»
‫«با تو همه‌چی باحال‌تره.»
‫«ممنون که هستی، تو بهترینی!»
‫دخترهایی بودن که این حرف‌ها رو بهم زدن،
‫ولی به محض اینکه بهشون ابراز علاقه کردم، ‫باهام قطع رابطه کردن.
‫برای همین قیافه‌ی هیچ‌کدومشون یادم نمونده.
‫وقتی تو به اون شخص علاقه نداری،
‫مودبانه‌ترین کار اینه که رابطه رو قطع کنه.
‫برای همینـه که بعضی‌ها تصمیم می‌گیرن
‫همیشه احساسات‌شون رو پنهان کنن ‫تا بتونن کنار طرف بمونن.
‫وقتی بهش ابراز علاقه کردی، ‫خودت رو برای این سناریو
‫که ممکنه دیگه نبینیش، آماده کردی؟
‫به اونجاهاش فکر نکرده بودم.
‫اون لحظه...
‫فقط می‌خواستم حسـم رو بهش بگم.
‫
‫به خاطر همین این کار رو کردم.
‫- بیا. ‫- می‌تونیم بریم داخل.
‫خیلی قشنگـه، نه؟
‫کجاییـم؟
‫من اینو میارم.
‫رئیس، برو داخل.
‫ائون‌ها، زود باش.
‫- برو دیگه. ‫- بیاین بریم داخل.
‫- رئیس. ‫- برین داخل.
‫- نه، خانم ائون‌ها، شما برندار. ‫- رئیس؟
‫- ما همه‌چی رو میاریم. ‫- چی؟
‫- من میارمش. ‫- صبر کن، رئیس.
‫کلی کیف داریم، اینو ببرین.
‫- بیاین، اینو ببرین. ‫- ولی ناراحتم.
‫- حالا که اینجاییم... ‫- تموم شد؟
‫رئیس، اینم ببرین.
‫- چی؟ ‫- خدای من.
‫- چطوری... ‫- کچاپ ریخت روتون.
‫ببخشید، رئیس.
‫تو...
‫تو... در رو باز کن ببینم.
‫هی! بیا اینجا ببینم.
‫- بیا، اینو ببر. ‫- باشه.
‫نه، دست نزنین.
‫هیچ کاری نکنین. ‫فقط بشینین و استراحت کنین.
‫بفرمایید.
‫می‌هو، واقعاً آرایشگری؟
‫- آره. ‫- پس بگو به نظرت
‫چه مدل مویی به من میاد.
‫بذار ببینم.
‫مدل موی الانت بد نیست.
‫فکر کنم موهات رو تیره کنی، شیک‌تر می‌شی.
‫- تیره کنم؟ ‫- آره.
‫- یعنی الان زیادی روشنـه؟ ‫- یکم.
‫اون چی؟
‫بذار ببینم.
‫- تناژ پوستـت سرده یا گرم؟ ‫- سرده.
‫- صبر کن، گرم نیست؟ ‫- اشتباه می‌کنی.
‫- تناژش خوشتیپی‌ـه. ‫- بی‌خیال.
‫همه‌ی مدل موها بهت میاد.
‫انگار خوشتیپ‌ها رو دوست داری.
‫ایل‌یونگ، رئیس هنوز توی حمومـه؟
‫می‌هو، می‌خوام بیام آرایشگاهـت. ‫شماره‌ت رو بهم بده.
‫پرسیدم هنوز حمومه یا نه، عوضی!
‫چی؟ آره، هنوز حمومـه.
‫انقدر سخت بود جواب بدی؟
‫من می‌رم یه نگاهی به اطراف بندازم.
‫می‌هو، می‌خوای بیای؟
‫من می‌خوام استراحت کنم، تو برو.
‫می‌بینمـت.
‫هونگ‌کی، بیا اینو بخور.
‫خدای من.
‫ممنون.
‫اگه بهش علاقه دارین، صادقانه بهش بگین.
‫شما که نمی‌دونین اون چه حسی داره،
‫پس چرا به این زودی تسلیم شدین؟
‫[مسیر پانسیون گلکسی استار]
‫این همه غذا آوردیم،
‫چرا رامیون نپخته می‌خوری؟
‫- خدای من. ‫- چقدر رنگ آبی بهتون میاد.
‫به رئیس بزرگ همه‌چی میاد.
‫دونگ‌هوی، خانم کو کجا رفته؟
‫رفت یه نگاهی به اطراف بندازه.
‫واقعاً؟
‫چرا هنوز برنگشته؟ یه ساعت شد.
‫بهش زنگ بزن، زود باش.
‫دستگاه مشترک مورد نظر خاموش می‌باشد. ‫پیغام بگذارید...
‫موبایلـش خاموشـه.
‫- چی؟ ‫- چی؟
‫حتماً باطریـش تموم شده.
‫منم کلی بهش زنگ زدم.
‫الان بهمون می‌گی؟
‫بازم بزن، شاید شماره‌ش رو اشتباه گرفتی.
‫رئیس، کجا می‌ری؟
‫لعنتی.
‫مطمئنم داره این اطراف قدم می‌زنه.
‫چی می‌گی؟
‫چقدر آدم رو اذیت می‌کنین.
‫- اونجا نیست؟ ‫- نیست.
‫- هیچ‌کس ندیدتـش؟ ‫- نه.
‫- نه؟ ‫- رئیس.
‫توی مسیر مغازه هم نبود.
‫یعنی کجا رفته؟
‫ممکنه رفته باشه خونه؟
‫- توی دردسر افتادیم. ‫- ماشین رو روشن کن.
‫- سوار شین دیگه. ‫- عجله کنین.
‫- صبر کن. ‫- رئیس؟
‫- کجا می‌ری؟ ‫- کجا؟
‫- اونجا هم نبود. ‫- رئیس؟
‫- می‌دونه کجاست؟ ‫- کجا می‌ری؟
‫خانم کو!
‫- خانم ائون‌ها! ‫- ائون‌ها!
‫- این کارها لازمـه؟ ‫- موش کوچولو!
‫- خانم ائون‌ها! ‫- بچه که نیست.
‫مطمئنم خودش برمی‌گرده.
‫خانم کو.
‫خانم کو!
‫[مسیر پانسیون گلکسی استار]
‫خانم کو...
‫خانم کو!
‫ائون‌ها!
‫کو ائون‌ها!
‫خانم کو.
‫خانم کو!
‫کو ائون‌ها!
‫صدای آقای سئو‌ـه؟
‫کو ائون‌ها!
‫خانم کو.
‫خانم کو...
‫ائون‌ها؟
‫صبر کن، کو ائون‌ها.
‫- خدای من، هی. ‫- ائون‌ها.
‫- آقای سئو، چی... ‫- کو...
‫کو ائون‌ها، کجا بودی؟
‫- اینجایی. ‫- چی؟ چرا؟
‫خانم کو؟
‫حالت خوبه؟
‫- خدای من. ‫- چیزیت نشد؟
‫خوبم.
‫- مطمئنی؟ ‫- آره، خوبم.
‫تو حالت خوبه؟
‫خدای من.
‫چرا تنهایی اومدی اینجا؟
‫باید حداقل به یکی می‌گفتی کجا می‌ری!
‫موبایلـت هم که خاموش بود.
‫اگه اتفاقی میفتاد چی؟ ‫اینجا کسی به دادت نمی‌رسید!
‫ممکن بود اتفاق بدی بیفته. ‫چرا انقدر بی‌احتیاطی؟
‫چی...
‫چی... چرا سرم داد می‌زنی؟
‫اومده بودم پیاده‌روی؟
‫چرا تنهایی اومدی پیاده‌روی؟
‫می‌دونی چقدر نگران شدم؟
‫یعنی همه‌مون نگران شدیم.
‫مگه من ازت خواستم نگرانم باشی؟
‫گفتی ترجیح می‌دی تنها باشی،
‫پس چرا نمی‌ری به زندگیت برسی؟
‫چرا همه‌ش میای دنبالم و گیجـم می‌کنی؟
‫از ترس زهره ترک شدم.
‫صبر کن، من بهت علاقه دارم.
‫ببخشید. ‫نه، اینو نمی‌خواستم بگم.
‫چی؟
‫من معذرت می‌خوام
‫که سرت داد زدم و صدام رو بالا بردم.
‫- چی گفتی؟ ‫- گفتم معذرت می‌خوام.
‫- نه، قبلش. ‫- گفتم بهت علاقه دارم.
‫خانم کو.
‫من بهت علاقه دارم.
‫من بهت علاقه دارم...
‫خیلی زیاد...
‫خیلی خیلی خیلی زیاد.
‫چشم‌هام فقط تو رو می‌بینه.
‫- من... آی. ‫- چیه؟
‫چی شده؟
‫خدای من، هیچی خوبم.
‫خوب نیستی، پات بدجور باد کرده.
‫- بیا روی کولـم. ‫- نیازی نیست.
‫لجبازی نکن، بپر بالا.
‫باشه، خدا رو شکر.
‫مواظب خودتون باشین.
‫چی گفت؟ پیداش کرده؟
‫- حالش خوبه؟ ‫- آره، خوبه.
‫دیدین؟ گفتم حالش خوبه.
‫«خانم کو کجاست؟ کجا رفته؟»
‫انقدر شلوغـش کرد ما هم نگران شدیم.
‫الان می‌تونیم نفس راحت بکشیم.
‫گشنمـه، بیاین غذا بخوریم. ‫برو غذا رو درست کن.
‫زود باشین، پسرها.
‫چون دنبال ائون‌ها می‌گشتم، ‫وقت نکردم برم دست‌شویی.
‫می‌شه آتش روشن کنین؟
‫- ولی... ‫- من بلد نیستم آتش روشن کنم.
‫- منم بلد نیستم. ‫- منم همین‌طور.
‫تاحالا این کار رو نکردم.
‫منم.
‫بعد این همه گوشت آوردین کباب کنین؟
‫- من روشن می‌کنم. ‫- مگه بلدی؟
‫چندبار که با خانواده‌ام رفتیم کمپ ‫آتش روشن کردم.
‫- خوبه. ‫- پس زود باش.
‫- چی؟ ‫- زود باش، گشنمـه.
‫- تنهایی؟ ‫- ما باید سبزیجات رو آماده کنیم.
‫- آتش رو می‌سپریم به تو. ‫- می‌هو، من کمک می‌کنم.
‫نیازی نیست، خودم تنهایی می‌تونم.
‫باورنکردنی‌ـه.
‫آقای سئو.
‫یادته منو از بیمارستان آوردی بیرون؟
‫تو کی هستی؟
‫شیرها رو نگه دارین ‫و به اعضای شرکت‌شون پرت کنین.
‫[بیمارستان سئوآن]
‫آره، یادمه.
‫فکر کنم از همون‌جا شروع شد.
‫از اون موقع همه‌ش بهت فکر می‌کنم.
‫حرف‌هات رو رُک می‌زنی،
‫عمداً حرف‌های ناراحت‌کننده می‌زنی،
‫راحت سر دیگران داد می‌زنی،
‫بلد نیستی احساساتـت رو بروز بدی،
‫به حرف دل خودت گوش نمی‌دی
‫و نمی‌دونی زن‌ها چی می‌خوان.
‫با وجود تمام این‌ها، من بهت علاقه دارم.
‫
‫خانم کو، ببخشید. ‫حالت خوبه؟
‫خدای من، حالت خوبه؟
‫- من... ‫- نه.
‫- بذار من... ‫- نیازی نیست، حالم خوبه.
‫سعی می‌کنم راه برم.
‫نه، لطفاً بیا روی کولم.
‫زود باش.
‫- خدای من. ‫- خیلی‌خب.
‫
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره، خوبم.
‫می‌خوای راه برم؟
‫نه، من حالم خوبِ خوبـه، خانم کو.
‫تو خوبی؟
‫- آره، خوبم. ‫- پس...
‫الان تند می‌رم.
‫- لطفاً تند نرو، آروم خوبه. ‫- بزن بریم!
‫آفرین، جه‌سو. ‫چه آتش خوبی درست کردی.
‫- کار من بود. ‫- من و جه‌سو آتش روشن کردیم.
‫نمی‌دونم کی داره راست می‌گه.
‫- ائون‌ها. ‫- خانم ائون‌ها.
‫- خدای من. ‫- چی شده؟
‫- یه صندلی بیار. ‫- رئیس.
‫- چیزی نیست. ‫- چی شده؟
‫گفتین خوبه، این الان «خوبه»؟
‫- چیزی شده؟ ‫- پام پیچ خورد.
‫خدای من، گفتی زود میای. ‫موبایلـت هم که خاموش بود.
‫شارژش نکرده بودم، باطریـش تموم شد.
‫خانم ائون‌ها، شونه‌هات و پشتـت.
‫زانوهات چی شدن؟
‫خدای من.
‫- حتماً درد می‌کنه. ‫- مان‌هو، چیزی نیست.
‫ببخشید.
‫موش کوچولو، تو بشین.
‫ما غذا درست می‌کنیم. ‫گوشت رو گریل کنین.
‫تکون نخوری‌ها.
‫- منم کمک می‌کنم. ‫- نه، تو بشین.
‫- چی شد؟ ‫- تو هم دیدی؟
‫این چه وضعیـه؟
‫مرد شلخته.
‫- حالت خوبه؟ ‫- خوبم.
‫گوشت رو گریل کنین دیگه!
‫- خدای من. ‫- زود باشین.
‫[رئیس سئو ته‌پیونگ]
‫رئیس سئو، این گزارش فروش این ماه‌مونـه.
‫نسبت به ماه پیش فروش‌مون خیلی بالاتر رفته.
‫فردا، حساب و کتاب‌های کلوپ رو میارم...
‫از فردا، مدیریت فروش با مدیر پارک‌ـه.
‫چی؟ وقتی حساب و کتاب‌ها با منـه،
‫چرا مدیریت فروش باید با مدیر پارک باشه؟
‫دادستان تو رو احضار کرده.
‫چرا بهم نگفته بودی؟
‫آهان، اون؟
‫فقط می‌خواستن چندتا سوال ازم بپرسن.
‫مگه بهت نگفتم
‫با اون مغز بی‌مصرفـت نه تصمیم بگیر
‫نه فکر کن؟
‫قربان، خواهش می‌کنم.
‫تا وقتی کارمون تموم نشده،
‫برو یه جا قایم شو و آفتابی نشو.
‫[رئیس سئو ته‌پیونگ]
‫به اندازه‌ی کافی صبر کردین.
‫این ترکیب ویژه‌ی شرکت‌مونه.
‫راسته، دنده و قلوه‌گاه همه‌ش باهم.
‫اجازه بدین این گوشت تاماهاوک رو ‫براتون باز کنم.
‫خدای من.
‫تشویق کنین!
‫شبیه یه تبر کوچولو می‌مونه.
‫بهش نمک می‌زنیم.
‫خیلی‌خب، بعدش...
‫عجب گوشت بزرگیـه.
‫وقتی مزه‌دارش کنی خوشمزه‌تر می‌شه.
‫- ایول. ‫- خدای من.
‫به نظر خوشمزه میاد.
‫- خیلی خوبه. ‫- عالیه.
‫- باید بیشتر بهش ادویه اضافه کنم. ‫- هی.
‫همیشه تو برامون آشپزی می‌کنی، ‫بذار این دفعه من انجامش بدم.
‫- اشکال نداره، رئیس. ‫- نه، بده.
‫رئیس، می‌شه حالا که تا اینجا اومدیم
‫- یه گوشت کبابی درست و حسابی بخوریم؟ ‫- خودم انجامش می‌دم.
‫- مان‌هو، تو کبابش کن. ‫- اجازه بدین...
‫مان‌هو، تو کباب کن.
‫- خدای من. ‫- آتش گرفتن.
‫- وای، نه. ‫- ببین چه دودی کرده.
‫کپسول آتش‌نشانی بیار.
‫نه، نیار.
‫یکم آب بده.
‫- ولی... ‫- آب رو بده به من!
‫- نباید اینجوری کباب شن. ‫- خب...
‫بیرونش سوخاری می‌شه و درونش آبدار.
‫خدای من.
‫امکان نداره.
‫عجب گوشتیـه.
‫خدای من.
‫همه‌جاش قابل خوردن‌ـه.
‫دنده، قلوه‌گاه و راسته.
‫- خدای من، چیکار می‌کنه؟ ‫- چقدر مهربون‌ـه.
‫- چه قشنگ می‌چینه. ‫- کسی یادش داده؟
‫ایول!
‫عالیـه.
‫رئیس، نمی‌تونستی دستت رو درازتر کنی ‫که به ما هم برسه؟
‫بچه‌ها، بیاین بخوریم.
‫- بیاین همه باهم بخوریم. ‫- ممنون.
‫- این...
‫محصول شرکت خودمونـه.
‫اونجا که نزدیک دریا و کوهستانـه
‫و سیب‌زمینی‌هاش معروفه، کجاست؟
‫خوک‌ها انقدر سیب‌زمینی دوست دارن،
‫که خوک‌های اونجا مزه‌ی سیب‌زمینی می‌دن.
‫خیلی بامزه‌ای.
‫- موش کوچولو، بیا. ‫- چی؟
‫- بخور. ‫- مرسی.
‫- بخور دیگه. ‫- خدای من.
‫ممنون.
‫خوشمزه‌ست، نه؟
‫خدای من، توی دهن آب می‌شه.
‫- واقعاً؟ ‫- آره، خیلی خوشمزه‌ست.
‫- خیلی خوبه. ‫- نیازی نیست.
‫برادر کوچک‌مون دونگ‌هوی.
‫باید هوای کوچک‌ترها رو داشت.
‫خوشمزه نیست؟
‫این گوشت رو امتحان کن.
‫اول بوش کن.
‫بوش خوب نیست؟
‫- خب، من بعداً می‌خورم. ‫- انگار گوشت دوست نداری.
‫حالا که باهم برگشتین،
‫یعنی آشتی کردین، نه؟
‫پرسیدن داره؟
‫ائون‌ها تصمیم گرفته بمونه.
‫تو از کجا می‌دونی؟
‫گفت برادر کوچک‌«مون».
‫راست می‌گی. ‫دقیقاً همین رو گفت، نه؟
‫اگه می‌خواست بره اینجوری نمی‌گفت.
‫می‌گفت برادر کوچک‌«تون».
‫دقیقاً.
‫خانم کو، می‌مونی؟
‫خب، حالا که انقدر اصرار دارین بمونم،
‫پس برای چی برم؟
‫- ایول! ‫- عالی شد!
‫شنیدین چی گفت؟
‫- کو ائون‌ها! ‫- کو ائون‌ها!
‫- خدای من. ‫- کو ائون‌ها.
‫ایول.
‫چرا انقدر نوشیدنی می‌خوره؟
‫کی برای خودش نوشیدنی می‌ریزه؟
‫تنهایی همه‌ش رو خورد.
‫بیا بریم داخل.
‫- بیا. ‫- باید بریم داخل.
‫بیا دیگه، لعنتی.
‫حالت خوبه؟
‫نشین، پاشو بریم داخل.
‫چرا اینجوری می‌کنی؟ بیا بریم داخل دیگه.
‫کجاست؟
‫چرا توی جیبـم نیست؟
‫کجا انداختمـش؟
‫صبر کن،‌ بعید می‌دونم اینجا باشه.
‫شوخیت گرفته؟
‫لعنتی.
‫یعنی... کجا انداختمـش؟
‫اگه کسی پیداش کنه، چی؟
‫خودم هنوز نتیجه‌ش رو ندیدم.
‫خدای من، نکنه قل خورده رفته جلو؟
‫می‌هو؟
‫چی شد؟ حالت خوبه؟
‫آره، خوبم.
‫دنبال چیزی می‌گردی؟
‫خب... نه.
‫دنبال چیزی نمی‌گردم. ‫بیا بریم.
‫می‌هو.
‫بیا.
‫چون دیدم هیچی نخوردی،
‫برات دارو گرفتم.
‫به خاطر من رفتی داروخانه؟
‫حیفـه همچین جایی غذای خوشمزه نخوری.
‫ممنون.
‫- می‌هو... ‫- راستی،
‫احتمالاً به خاطر ائون‌ها ‫زیاد همدیگه رو می‌بینیم.
‫بیا اوضاع رو برای خودمون راحت‌تر کنیم
‫و دوست باشیم.
‫تصمیم گرفتین باهم دوست شین؟
‫دوست شیم؟ یعنی چی؟
‫بعد از ابراز احساسات باید دوست شیم؟
‫چقدر گرم و خوبه.
‫خب، من می‌رم دست و صورتـم رو بشورم.
‫- باشه، برو. ‫- باشه.
‫خانم کو، می‌شه یه لحظه بیای بیرون؟
‫- خب، حالت خوبه؟ ‫- آره.
‫لطفاً بشین.
‫من...
‫- چی شد؟ ‫- ببخشید.
‫یعنی... بفرمایید. ‫روی ورم مچ پات یخ بذار.
‫خدای من، ممنون.
‫فقط این یخ رو بذار روی مچ پات.
‫باشه، می‌ذارم. ‫ولی تو حالت خوبه؟
‫- تو هم اونجا... ‫- من... خدای من.
‫من خوب خوبم.
‫حالم خیلی خوبه. ‫نمی‌دونم چرا اینطوری شدم؟
‫- خوبم، چیزیم نشده. ‫- چرا اینجوری می‌کنی؟
‫چیه؟ چی شده؟
‫- نه! خدای من. ‫- چرا...
‫چیزی روی صورتمـه؟
‫- خب، لطفاً بلند شو. ‫- خدای من.
‫برو توی اتاقـت و روی پات یخ بذار.
‫به این زودی؟
‫آره، ببخشید. ‫من می‌رم داخل.
‫چی...
‫زیادی خوشگل‌ـه.
‫چرا اینجوری کرد؟
‫سنگ، کاغذ، قیچی.
‫ای بابا.
‫فقط همینا مونده بود.
‫باشه، من ماشین رو پارک می‌کنم و میام. ‫تو برو بالا.
‫- مراقب باش. ‫- باشه.
‫این چیه؟
‫کسی کرونا گرفته؟
‫[آقای جانگ]
‫[کو ائون‌ها]
‫آقای جانگ، امشب وقتـت آزاده؟
‫وقتی بهش ابراز علاقه کردی، ‫خودت رو برای این سناریو
‫که ممکنه دیگه نبینیش، آماده کردی؟
‫برای همینـه که بعضی‌ها تصمیم می‌گیرن
‫همیشه احساسات‌شون رو پنهان کنن ‫تا بتونن کنار طرف بمونن.
‫داری می‌ری سرکار؟
‫آره، تو چی؟
‫باید برم اجاره‌نامه‌ام رو باطل کنم.
‫آهان، آره.
‫تقصیر من بود، پس خسارتـش رو
‫خودم می‌دم.
‫نه، گندیـه که خودم زدم، خودمـم جمعش می‌کنم.
‫خدای من.
‫صبر کن.
‫چی شده؟
‫خب، گره‌ی کراواتـت کج‌ـه.
‫آهان، خودم درستش می‌کنم.
‫درست شد.
‫درستـش کردم. ‫من رفتم.
‫چی شده؟ چرا از من فرار می‌کنه؟
‫مگه گاز می‌گیرم؟
‫خدای من.
‫دارم میام.
‫نزدیک بودها.
‫من چـم شده؟
‫ماشین رو روشن کن.
‫- سوار شو دیگه. ‫- زود باش.
‫چی؟ لعنتی.
‫حالا که کانگ‌گیل نیست،
‫همه دارن از زیر کار در می‌رن.
‫خدای من، باید از سئو جی‌هوان به خاطر
‫بلایی که سرم آورد، انتقام بگیرم. ‫خدای من.
‫اون دختره که با بچه‌ها بازی می‌کرد...
‫هنوز کارش همونـه؟
‫بفرمایید، روی ورم مچ پات یخ بذار.
‫خدای من، ممنون.
‫ولی تو حالت خوبه؟
‫- تو هم اونجا... ‫- من... خدای من.
‫من خوب خوبـم.
‫- صبر کن. ‫- چی شده؟
‫درستـش کردم. ‫من رفتم.
‫چرا بهم گفت دوستـم داره،
‫وقتی حتی نمی‌تونه توی چشم‌هام نگاه کنه؟
‫پسره‌ی احمق.
‫بذار ببینیم کی برنده می‌شه.
‫قربان.
‫قربان؟
‫بله؟
‫باید اینا رو تایید کنین.
‫تو کِی اومدی؟
‫خدای من.
‫ایل‌یونگ.
‫دیروز صبح که داشتیم از خونه می‌رفتیم،
‫دم خونه یه مرد مشکوک دیدم.
‫دیروز صبح؟
‫آره، چون داشتم سوار ماشین می‌شدم ‫نتونستم خوب نگاه‌ش کنم.
‫محض احتیاط دوربین‌های اطراف خونه رو چک کن.
‫باشه، چک می‌کنم.
‫
‫از طرف خانم کوـه.
‫دالی، آقای سئو.
‫منم، ائون‌ها.
‫کدوم رو بیشتر دوست داری؟ ‫منو یا خرگوشی رو؟
‫کدوم رو بیشتر دوست داری؟ ‫عزیزم یا عسلم؟
‫آقای سئو، عزیزم.
‫آقای جانگ.
‫خانم کو، اومدی؟
‫هنوز شام نخوردی، نه؟
‫یه شام خوشمزه مهمونـت می‌کنم. ‫چی هوس کردی؟
‫خب، می‌تونم هرچی هوس کردم رو بگم؟
‫آره.
‫پس یکی اینو انداخته بود توی ماشین؟
‫اولش فکر کردم تست کروناست.
‫ولی هونگ‌کی گفت نیست. ‫بعدش فهمیدم چیه.
‫دو خط یعنی مثبت.
‫پس مال کیه؟
‫مال موش کوچولوـه.
‫- زن داداش‌مون؟ ‫- خانم کو؟
‫چرا فکر می‌کنی فقط می‌تونه ‫مال یه زن باشه؟
‫شاید مال یکی از نامزدهای ماست.
‫پس دونگ‌هوی، راستـش رو بگو.
‫تو نامزد داری؟
‫- نه. ‫- واقعاً؟
‫- تو چی؟ ‫- من با نامزدم بهم زدم.
‫خدای من.
‫فکر نکنم مال ما باشه.
‫کِی اومدی بیرون؟
‫- اون چیه؟ ‫- ایل‌یونگ.
‫اینو توی ماشینی که ‫باهاش رفته بودیم کمپ پیدا کردم.
‫اولش فکر کردم تست کروناست، ولی نیست.
‫یعنی مال کی می‌تونه باشه؟
‫چون دوتا خط افتاده، یعنی مثبت‌ـه.
‫- باید مال موش کوچولو باشه. ‫- چی؟
‫اون تنها دختر این خونه‌ست.
‫این گوشت رو امتحان کن.
‫- اول بوش کن. ‫- خوشمزه‌ست.
‫بوش خوب نیست؟
‫خدای من، بعداً می‌خورم.
‫دنبال چیزی می‌گردی؟
‫خب... نه.
‫دنبال چیزی نمی‌گردم. ‫بریم.
‫خدای من، خیلی خوشمزه بود.
‫یعنی غذایی که هوس کرده بودی ‫رامیون بود؟
‫آهان.
‫راستـش کم پیش میاد از این غذاها بخورم،
‫ولی رامیونی که باهم خوردیم ‫خیلی خوشمزه بود.
‫برای همین همه‌ش بهش فکر می‌کنم.
‫همونی که توی یه رستوران بین راهی خوردیم؟
‫به نظر منم خیلی خوشمزه بود.
‫خدای من، بهت نگفتم که اون روز
‫چقدر توی دلم نگران بودم.
‫تمام رستوران‌های خوبی که پیدا کرده بودم ‫بسته بودن.
‫شکم‌هامون داشت قار و قور می‌کرد.
‫برای همین می‌ترسیدم بگی می‌خوام برم.
‫به خاطر سختی‌هایی که کشیدیم ‫اون رامیون بهمون چسبید.
‫واقعاً؟
‫- آقای جانگ. ‫- خب...
‫خانم، ما اومدیم.
‫- سلام. ‫- بعد از چند وفت اومدیم.
‫سلام، چند نفرین؟
‫پنج نفر دیگه هم اضافه می‌شن.
‫باشه، یه لحظه صبر کنین.
‫الان غذاتون رو میارم.
‫- دوکبوکی سفارش بدیم؟ ‫- به نظرم داره شلوغ می‌شه.
‫می‌خوای بریم بستنی بخوریم
‫و صحبت کنیم؟
‫باشه، خوبه.
‫چون این رامیون رو تو حساب کردی،
‫- بستنی رو من می‌خرم. ‫- باشه.
‫- بریم؟ ‫- آره.
‫بابت غذا ممنونم.
‫
‫عزیزم.
‫- عزیزم، اومدی؟ ‫- ببخشید معطل شدی.
‫- نه، زیاد معطل نشدم. ‫- ببخشید، امروز کارم دیر تموم شد.
‫صبر کن.
‫بفرما.
‫- این چیه؟ ‫- خوشت اومد؟
‫آره، خوشگل‌ـه!
‫سر راه این گل‌ها رو دیدم، ‫یاد تو افتادم برای همین خریدم.
‫خدای من، خیلی خوشگلـن.
‫ازت عکس بگیرم؟ چندتا بگیرم؟
‫- صدتا. ‫- صدتا؟ باشه.
‫- خیلی خوشگلـه. ‫- واقعاً؟
‫ببین، خیلی خوشگلـه.
‫خدای من، چقدر پیاده‌روی حال می‌ده.
‫راستـش گفتم امروز همدیگه رو ببینیم،
‫چون می‌خواستم یه چیزی بهت بگم.
‫فهمیدم که هیچ‌وقت درست و حسابی ‫ازت تشکر نکردم.
‫عجیبـه، نه؟ ‫بابت خیلی چیزها باید تشکر کنم.
‫اول یه دادستان مهربون بودی.
‫بعد ممکن بود هیون‌وو باشی.
‫بعدش در برابر قانون ازم دفاع کردی.
‫نمی‌دونی بودنت چقدر بهم کمک کرد.
‫آقای جانگ.
‫من به کس دیگه‌ای علاقه دارم.
‫برای همین نمی‌تونم بدون احساس گناه ببینمت.
‫شما آدم فوق‌العاده‌ای هستی.
‫پس مطمئنم یکی بهتر از من پیدا می‌کنی.
‫خب،
‫خانم کو.
‫نمی‌خواد حرفی که زدم رو جدی بگیری.
‫من خیلی راحت تسلیم می‌شم.
‫ولی...
‫اگه بعداً به خاطر از دست دادنِ ‫پسر گلی مثل من پشیمون شی،
‫بهت فرصت مجدد نمی‌دم‌ها.
‫پس...
‫هروقت کمک لازم داشتی بهم زنگ بزن.
‫دوستی با یه دادستان
‫یه روزی به کارت میاد، مطمئنم.
‫به خاطر اینکه این چند روز معذبت کردم،
‫عذر می‌خوام.
‫بریم؟
‫ممنون که باهام تا اینجا اومدی.
‫آهان، آره.
‫تصمیم گرفتم بمونم.
‫خانم کو.
‫نذار چیزی که گفتم ‫باعث معذب شدن جفت‌مون بشه.
‫باشه؟
‫باشه، آقای جانگ.
‫پس...
‫خدای من، آقای سئو.
‫آقای سئو.
‫خدای من، چیکار می‌کنی؟
‫عزیزم، بیا بریم!
‫چت شده؟
‫صبر کن.
‫آقای جانگ. ‫صبر کن.
‫بریم، عزیزم. ‫برات رامیون درست می‌کنم.
‫«عزیزم»؟ چت شده؟
‫آقای جانگ، معذرت می‌خوام.
‫بعداً باهات تماس می‌گیرم!
‫مواظب خودت باش.
‫- صبر کن. ‫- «عزیزم، بریم»؟
‫خدای من.
‫دیوانه شده؟
‫این چه کاری بود؟ من عزیزتـم؟
‫پس تو هم می‌شی عسلم؟
‫عسلم.
‫خب، الان بهم گفتی عزیزم،
‫پس فکر کردم منم می‌تونم بهت بگم عسلم.
‫خوشم نمیاد با مردهای دیگه بگردی.
‫
‫- خدای من. ‫- چه خبره؟
‫این چیه؟ پرده پوشیدی؟
‫اینجوری دیرت می‌شه‌ها. ‫زود باش برو سرکارت.
‫تا حالا دیده بودی اینجوری لبخند بزنه؟
‫سلام.
‫کانال جدیدت «ائون‌ها و دوستان»
‫مبارک باشه.
‫- «عدالت»؟ ‫- «پنگوئن امپراتور»؟
‫راستـش توی کانالـت جنگ راه افتاده.
‫من هنوز بی‌خیالِ خانم کو نشدم.
‫شما کی هستین؟