‫قشنگـه، نه؟
‫[۸ سال پیش]
‫خونه قدیمی‌ـه،
‫ولی برای خانواده خوبه.
‫حیاط بزرگی هم داره.
‫چمن‌ها رو هم تازه کاشتیم.
‫- لطفاً خوب به اطراف نگاه کنین. ‫- باشه.
‫الو؟ باشه، حتماً.
‫چه درخت قدیمی‌ای.
‫راستی، چرا این خونه رو می‌خواین؟
‫خیلی وقت پیش،
‫یه مدت اینجا زندگی می‌کردم.
‫اون‌موقع اسمـم سئو جی‌هوان نبود.
‫یون هیون‌وو بود.
‫هیون‌وو، ممنون که این مدت باهام بازی کردی.
‫
‫دنبال این می‌گشتی؟
‫از کجا فهمیدی؟
‫چیزی نمونده بود به ریشه‌ی درخت برسی،
‫برای همین از بچه‌ها خواستم پیداش کنن.
‫آهان، ببخشید.
‫ممنون که برام پیداش کردین.
‫این جعبه...
‫یکی از همون خاطراتیـه که می‌گفتی؟
‫آره.
‫چرا دوباره خاکـش می‌کنین؟
‫برش نمی‌دارین؟
‫یون هیون‌وو مُرده.
‫خانم کو.
‫بعضی خاطرات بهتره توی اعماق قلب آدم بمونن.
‫نیازی نیست دنبالش بگردی.
‫فکر می‌کردم اگه یه پایان‌نامه
‫درمورد سئو جی‌هوان بنویسی بهت دکترا می‌دن.
‫چطوری همچین اطلاعات اولیه‌ای رو ‫نمی‌دونستی؟
‫درمورد مسائل شخصیـش تحقیق نکرده بودم.
‫سئو جی‌هوان قطعاً پسر سئو ته‌پیونگ‌ـه،
‫ولی ۱۶ سالگی اسمـش توی اون خانواده ‫ثبت شده.
‫پدر و مادرش از هم جدا شده بودن.
‫معلوم نیست موقع جدایی ‫می‌دونستن قراره پسردار شن یا نه.
‫شاید مادره چون می‌دونسته بارداره ‫داشته فرار می‌کرده،
‫شایدم حین فرار کردن، فهمیده بارداره.
‫احتمالات زیادی وجود داره.
‫ولی چون هر ۶ ماه جا به جا می‌شده،
‫حتماً داشته فرار می‌کرده.
‫وقتی سئو ته‌هیونگ زندانی شد، ‫سئو جی‌هوان گوزن تشنه رو افتتاح کرد
‫و به خونه‌ی قدیمی‌شون نقل مکان کرد.
‫زندگی خیلی عجیبـه.
‫می‌گن دنیا کوچکـه،
‫ولی کی فکرش رو می‌کرد کسی که ‫دنبالش می‌گردی سئو جی‌هوان باشه؟
‫
‫سئو جی‌هوان کسی بود که
‫می‌خواستم پیداش کنم و گیرش بندازم.
‫قطعاً رابطه‌شون شوم‌ـه.
‫صبر کن.
‫اسمـت...
‫ائون‌هاست؟
‫آره، کو ائون‌ها.
‫راستی،
‫اسمـت چیه؟
‫کو ائون‌ها.
‫اگه بازم آدم‌های ترسناک اومدن خونه‌تون،
‫اینو بذار توی گوشـت تا صداشون رو نشنوی.
‫[هیون‌وو، ممنون که این مدت ‫باهام بازی کردی.]
‫بله خانم کو؟
‫دادستان جانگ.
‫فردا عصر وقتـت آزاده؟
‫فردا؟
‫برنامه‌ای ندارم، پس وقتـم آزاده.
‫چی شده؟
‫امروز یه چیز باارزش پیدا کردم.
‫می‌خوام نشونـت بدم.
‫می‌خوام یه نگاهی بهش بندازی.
‫من دادستان جانگ هیون‌وو ‫از دفتر دادستانی مرکزی سئول هستم.
‫هیون‌وو.
‫«هیون‌وو.»
‫تاوان اینجا مخفی شده.
‫از گنگ تاوان هفت نفر میان
‫و از گنگ کو یانگ‌هی بیشتر.
‫شاید بهتر باشه به پلیس گزارش بدیم.
‫اگه مشکلی پیش بیاد، تک آسیب می‌بینه.
‫وقتی تغییرات غیرمنتظره پیش میاد، ‫اولین کسی که می‌میره گروگان‌ـه.
‫این معامله‌ی بزرگیـه.
‫اگه شما هم باهاشون درگیر شین،
‫حضورتون توی اون مکان براتون دردسر می‌شه.
‫ایل‌یونگ.
‫دادستان جانگ هیون‌وو رو می‌شناسی؟
‫دادستان جانگ هیون‌وو ‫از دفتر دادستانی مرکزی سئول؟
‫آره، باهم همکلاسی بودین. ‫چطور آدمیـه؟
‫اون خیلی به اعتقاداتـش پایبنده ‫و اصلاً کوتاه نمیاد.
‫شنیدم با مجرم‌های خشن سخت‌گیرتره.
‫چطور؟
‫جدیداً باهاش ملاقات داشتم.
‫همونیـه که اون دفعه اومده بود سراغ‌تون؟
‫گمونم ۱۰ سال پیش منو توی هتل دیده.
‫- «هتل»؟ ‫- آره.
‫اگه اون ماجرا توی ذهنـش مونده،
‫پس نسبت به شما حساس شده.
‫درسته.
‫از زاویه‌ی دید اون نگاه کنیم، ‫حساسیتـش منطقیـه.
‫ولی اون ماجرا
‫تقصیر شما نبود.
‫چطور تقصیر من نبود؟
‫همه‌ش به خاطر من شروع شد.
‫سئو ته‌پیونگ، رئیس گنگ بول‌داگ، ‫بزرگ‌ترین گنگ کره،
‫[۱۰ سال پیش]
‫یک سایت شرط‌بندی غیرقانونی ‫به ارزش ۴۰۰ میلیون دلار داشته
‫و درآمد غیرقانونیـش رو به صورت مخفیانه ‫به حسابی که
‫به اسم خودش نبوده منتقل کرده و دستگیر شده.
‫سئو ته‌پیونگ به اتهاماتی از قبیل
‫جا به جایی غیرقانونی اموال، ‫درآمد غیرقانونی مخفی و رشوه
‫تحت پیگرد قانونی قرار گرفته.
‫باید قبل از پدر حمله کنیم.
‫پولی که هنوز باهاش پول‌شویی نکرده رو ‫بلوکه کن.
‫درمورد هتل هم تا آخر هفته
‫- یه جلسه با سهام‌دارهای اصلی بذار. ‫- باشه.
‫اگه بفهمن شما رئیس بزرگ رو لو دادین،
‫ازتون نمی‌گذرن.
‫نباید یه مدت مخفی شین؟
‫نیازی نیست. ‫می‌دونستم بالاخره این روز می‌رسه.
‫[هتل چارمانت]
‫رسیدیم، قربان.
‫ایل‌یونگ، سه‌جو می‌رسونتـت دانشگاه.
‫می‌تونم با اتوبوس برم.
‫گفتی امروز امتحان داری.
‫اگه می‌خوای سوار شی، زودباش.
‫درضمن هنوز ما رو دانشگاهـت نبردی‌ها.
‫می‌ترسی ازت بخوام منو با یکی آشنا کنی؟
‫اینجوری نیست.
‫شما نمی‌خواین با کسی آشنا شین؟
‫معذرت می‌خوام.
‫- سوار شو. ‫- برو.
‫- می‌بینمتـون. ‫- باشه.
‫- چی؟ ‫- چه خبر شده؟
‫هی، گوش کن ببین چی می‌گم.
‫- معذرت می‌خوایم. ‫- ای بابا.
‫ما هم برنامه‌ریزی کردیم‌ها.
‫چرا سوالات منو جواب نمی‌دین؟
‫مهم نیست.
‫به جای تلفن جواب دادن، مشکل منو حل کنین.
‫لطفاً یه لحظه صبر کنین.
‫چرا همه‌ش عذرخواهی می‌کنین؟ ‫کار دیگه‌ای بلد نیستین؟
‫می‌خوام با رئیس‌تون صحبت کنم.
‫خوش اومدین.
‫کارکن‌هامون کجان؟
‫رفتن سالن رو آماده کنن.
‫الان می‌تونین برین سالن اجرا.
‫تو برو به مشتری‌ها کمک کن.
‫چشم، قربان.
‫- خدای من. ‫- خدای من.
‫- ببخشید. ‫- ببخشید، حالت خوبه؟
‫آره، شما حالتـون خوبه؟
‫- آره، ببخشید. ‫- باشه.
‫خب، پس.
‫تست میکروفن.
‫سلام، حالتون خوبه؟
‫می‌دونی چیه؟
‫
‫پانزده سالـه...
‫پانزده سالـه برای ساخت این شرکت ‫مثل سگ کار کردم.
‫ولی چون تو پسرشی، ‫دو دستی تقدیمـت کردن.
‫این باعث شد...
‫لعنتی، این باعث شد...
‫تا سرحد مرگ کفری شم.
‫بعد تو شرکت رو به دادستان تحویل دادی
‫و گنگ رو منحل کردی؟
‫قراره دو ساعت دیگه اینجا مراسم برگزار شه.
‫بعداً صحبت می‌کنیم.
‫«بعداً»ای وجود نداره.
‫من این هتل رو تصاحب می‌کنم
‫و تو همین‌جا می‌میری.
‫مراسم تموم شده، همه‌تون گم شین بیرون!
‫- گم شین! ‫- برین!
‫گفتم برین بیرون!
‫برین!
‫گفتم برین بیرون!
‫خداحافظ.
‫
‫خدای من.
‫چه ابهتی.
‫شروع کنین.
‫اگه نتونین بکشینـش خودم می‌کشمتـون.
‫- آقا. ‫- چی؟
‫مامان‌بزرگ!
‫مامان‌بزرگ.
‫منم، می‌جین.
‫بلند شدین، لطفاً طاقت بیارین.
‫- محکم بگیر. ‫- یکم دیگه طاقت بیارین.
‫مامان‌بزرگ.
‫چرا در بازه؟
‫در باز بود، برای همین خواستم ببندمش.
‫آهان.
‫بیرون بودی؟
‫- آره، رفته بودم به سگ غذا بدم. ‫- این وقت صبح؟
‫- آره. ‫- آهان.
‫راستی اون بول‌داگـه اسمـش چیه؟
‫- بول‌داگ. ‫- می‌دونم بول‌داگـه،
‫- می‌گم اسمـش چیه؟ ‫- اسمـش بول‌داگـه.
‫اسم بول‌داگ رو گذاشتین بول‌داگ؟
‫آره.
‫باشه.
‫راستی، آقای سئو.
‫شما گفتی
‫بعضی خاطرات بهتره توی اعماق قلب آدم بمونن.
‫منظورت چی بود؟
‫منظورم دقیقاً همینی بود گه گفتم.
‫برای بعضی‌ها مواجه شدن با گذشته‌شون ‫کار سخت و ناراحت‌کننده‌ایـه.
‫هرکی شرایط متفاوتی داره.
‫جوابـم کافی بود؟
‫بله.
‫- لایک کنین. ‫- لایک کنین.
‫- سابسکرایب کنین. ‫- سابسکرایب کنین.
‫- نوتیفیکیشن رو هم روشن کنین. ‫- نوتیفیکیشن رو هم روشن کنین.
‫[گنگستر دوست‌داشتنیِ من]
‫در این حد زیاده‌روی لازمـه؟
‫- آخه... ‫- اومد!
‫- موش کوچولو، اومدی؟ ‫- چه بوی خوبی میاد.
‫موش کوچولو، بشین اینجا.
‫نباید روی سطح سرد بشینی.
‫- چی شده؟ ‫- بشین روی کوسن.
‫چه خبره؟ چرا اینجوری می‌کنی؟
‫- بشین دیگه. ‫- خانم ائون‌ها،
‫برات یه غذای ویژه درست کردم.
‫مان‌هو، چرا زحمت کشیدی؟
‫- کاتل‌فیش هم هست. ‫- چرا اینجوری می‌کنین؟
‫چیز خاصی نیست،
‫فقط من یه خواب درمورد بچه دیدم.
‫- خواب درمورد بچه؟ ‫- آره.
‫یه خوک صورتی دوست‌داشتنی و تپلی بود
‫که ما با عشق حملـش می‌کردیم.
‫
‫صبر کن ببینم.
‫- خوکـه مُرده بود؟ ‫- آره، مُرده بود.
‫خوک کوچولو!
‫می‌دونستم.
‫خوک همیشه نماد خوش‌شانسی نیست.
‫حمل کردن یه خوک مُرده...
‫[خواب حمل خوک مُرده، خواب شومی است]
‫خواب شومی‌ـه.
‫آهان، پس حتماً نمُرده بود.
‫- حتماً خوابیده بوده. ‫- آهان، خوابیده بوده.
‫- خوابیده بود؟ ‫- معلومه که خوابیده بود.
‫هی، دونگ‌هوی.
‫رئیس بزرگ کجاست؟
‫- چتـه؟ ‫- چی شده؟
‫مشکلی پیش اومده، دونگ‌هوی؟
‫خب...
‫- رئیس بزرگ رفت تک رو پیدا کنه. ‫- چی؟
‫[سانهوانگ‌رو، ۲۱-۲]
‫هوا واقعاً خوبه.
‫هی، امروز روز خوبیـه، ‫پس بیا خوش بگذرونیم.
‫یه آهنگ شاد بذار.
‫چشم.
‫یعنی چی که جی‌هوان تنهایی رفته ‫تک رو نجات بده؟
‫رئیس بزرگ چند روز پیش بهم گفت
‫دیگه دنبال تک نگردم.
‫می‌خواد تنهایی نجاتـش بده.
‫اینا رو الان باید بهمون بگی؟
‫ببخشید.
‫- ولی من صبح دیدمش. ‫- لعنتی.
‫نباید اول به پلیس زنگ بزنیم؟
‫اینجور که به نظر میاد،
‫تک با پای خودش وارد این ماجرا نشده.
‫پس می‌تونیم گزارش بدیم.
‫نمی‌دونیم مقصدش کجاست.
‫فکر می‌کنی به حرف ما گوش می‌دن؟
‫نگفت کجا داره می‌ره؟
‫چیزی نشنیدم.
‫پلیس‌ها یه‌جوری ردش رو می‌گیرن دیگه.
‫الان وقت دعوا نیست.
‫کی می‌دونه چه بلایی ممکنه سرش بیاد؟
‫باید به پلیس زنگ بزنیم.
‫باشه، زنگ بزن.
‫- الان زنگ می‌زنم. ‫- لعنتی.
‫احیاناً می‌دونی چطوری باید نصبش کرد؟
‫چی رو نصب کرد؟
‫خب، دیدی زوج‌ها...
‫یه چیزی توی موبایل‌شون نصب می‌کنن
‫که اگه یکی‌شون توی خطر بیفته ‫اون یکی بتونه پیداش کنه؟
‫قصد خاصی ندارم.
‫فقط بد نیست از موقعیت مکانی همدیگه ‫خبر داشته باشیم.
‫شاید دوباره مثل امروز ‫یه اتفاق خطرناک افتاد.
‫من می‌دونم آقای سئو کجاست.
‫- کجاست؟ ‫- ایناهاش.
‫- این چیه؟ ‫- پیشنهاد خودش بود.
‫کجاست؟
‫ایناهاش.
‫آره، غذای آسیایی توی جیانگ-دونگ.
‫اطلاعاتی که به دست‌مون رسیده رو ‫کامل بررسی نکردیم
‫ولی بهش می‌خوره واقعی باشه.
‫الان دارم می‌رم اونجا.
‫لعنتی!
‫[جو ایل‌یونگ]
‫هی، گزارش دادی؟
‫آره، حتماً الان اونجان.
‫خوبه.
‫راستی، تو الان کجایی؟
‫گفتم می‌خوام تنها برم، برگرد.
‫- ببخشید. ‫- وقت منو تلف نکن.
‫برای همین نباید وایمیستادیم.
‫نذار حرفـم رو تکرار کنم.
‫این مورد رو تنهایی انجام می‌دم.
‫من باهاتون میام.
‫لعنتی.
‫ده سال پیش اون روز،
‫چون امتحان داشتم دیر رسیدم.
‫تماس‌های جه‌سو رو هم جواب ندادم.
‫راستـش،
‫تماس‌هاش رو عمداً نادیده گرفتم.
‫- ایول! ‫- وقتی امتحان تموم شد،
‫با دوست‌هام رفتم غذا خوردم،
‫بیلیارد بازی کردم و آواز خوندم.
‫[جه‌سو]
‫شما بیهوش بودی،
‫چاقو خورده بودی و داشتی جراحی می‌شدی،
‫اون‌وقت من مثل یه دانشجوی معمولی ‫داشتم خوش می‌گذروندم.
‫اون روز که فرستادمت بری
‫می‌دونی داشتم به چی فکر می‌کردم؟
‫ایل‌یونگ، سه‌جو می‌رسونتـت دانشگاه.
‫گفتی امروز امتحان داری.
‫فکر کردم باید زودتر می‌فرستادمت بری،
‫تا بتونی بیشتر درس بخونی.
‫به خاطر اینکه شهریه‌ی دانشگاهـت رو می‌دادم ‫عذاب وجدان داشتی،
‫برای همین تفریح نمی‌کردی ‫تا بیشتر درس بخونی و بتونی بورسیه بگیری،
‫اون وقت من با چرت و پرت‌هام ‫وقتـت رو گرفته بودم.
‫اگه می‌دونستم اون روز...
‫مثل دانشجوهای دیگه خوش گذروندی...
‫با خوشحالی می‌مُردم.
‫به هرحال من باهاتون میام.
‫موش‌ها از سوراخ‌شون خارج شدن.
‫یادتون نره بعداً جعبه‌ها رو کامل بگردین.
‫کلی جعبه دارن.
‫تاوان‌ـه.
‫بینگو.
‫امروز تعداد موش‌ها زیاده، ‫پس گوش به زنگ باشین.
‫بریم.
‫ماشین‌ها رو روشن کنین و آماده باشین.
‫دارن می‌رن سمت تقاطع جیانگ-دونگ.
‫تعقیب‌شون کنین و منتظر باشین، فهمیدین؟
‫[سانهوانگ‌رو، ۲۱-۲]
‫لعنتی.
‫- صبح بخیر، رئیس. ‫- صبح بخیر، رئیس.
‫مگه فیلم‌برداری‌ـه؟
‫توی این گرما چرا آتش روشن کردین؟
‫خودشه؟
‫بله، جونگ یون‌تک‌ـه.
‫بذار ببینم.
‫حتی قیافه‌ت هم شبیه راسو‌هاست، خائن.
‫فکر کردی اگه برای نجات دادنِ خودت...
‫چیزی نیست.
‫بقیه رو بفرستی زندان،
‫اونا خوش‌شون میاد؟
‫خوش‌شون نمیاد، برای همین امروز می‌میری.
‫چی؟
‫تو یه موشی که
‫برای موقعیت خودش حاضره دوست‌هاش بمیرن.
‫شرط می‌بندم خیلی وقتـه تاوان رو ندیدی.
‫خداحافظ.
‫لطفاً بهم رحم کنین.
‫آتش رو خاموش کنین، گرمـه.
‫رئیس!
‫- رئیس! ‫- رئیس.
‫رئیس!
‫عوضی.
‫سئو جی‌هوان، تو...
‫- سئو جی‌هوان‌ـه! ‫- رئیس رو بگیرین.
‫- چی؟ ‫- لعنتی.
‫- هی، اون عوضی رو بگیرینش. ‫- بگیرینش!
‫بگیرینـش!
‫تکون نخورین.
‫- لعنتی. ‫- بی‌خیال.
‫- تکون نخورین! ‫- نه...
‫در رو ببندین.
‫هی...
‫- لعنتی. ‫- عوضی!
‫من خوبم، اون عوضی رو بگیرین!
‫لعنتی!
‫آقای سئو.
‫- زود باشین برین. ‫- شما هم پشت سرمون بیاین.
‫- هی! نزدیک‌تر نیاین. ‫- بیا ببینم!
‫- برین عقب. ‫- لعنتی.
‫- رئیس، حالتون خوبه؟ ‫- تو...
‫- حالتون خوبه؟ ‫- لعنتی.
‫بگیرینـش.
‫- نه، نکنین. ‫- لعنتی.
‫هی!
‫- رئیس! ‫- حالتون خوبه؟
‫اون عوضی رو بگیرینش!
‫آروم حرکت کنین.
‫برو لاین چپ.
‫برین لاین چپ ولی آروم.
‫چی شده؟
‫دارن تعقیب‌مون می‌کنن.
‫لعنت بهت کو یانگ‌هی!
‫منتظر دستور باشین.
‫هی، بگو پراکنده شن.
‫لعنتی، بگو همه پراکنده شن.
‫متوجه شدم. ‫باید پراکنده شیم.
‫گاز بده!
‫هی، لو رفتیم. یکی دنبال ما بیاد
‫بقیه بپیچن به راست.
‫همین الان!
‫نزدیک سانهوانگ-دونگ؟
‫مطمئنم وقتی فهمیدن دنبال‌شونیم ‫مسیر رو عوض کردن.
‫باید حمله به مکان معامله رو بی‌خیال شیم.
‫آهان، فهمیدم چیکار کنیم.
‫ستوان، شما تاوان رو تعقیب کن.
‫بگو ماشین سئو جی‌هوان و کو یانگ‌هی رو ‫ردیابی کنن.
‫می‌خوام موبایل‌هاشون رو هم ردیابی کنن.
‫متاسفانه شماره‌هاشون رو حفظ نیستم.
‫- توی کیف من هست. ‫- آهان، باشه.
‫خیلی سرمون شلوغ‌ـه.
‫اون چیه با خودت آوردی؟
‫ولش کن، برای امنیت خودمون آوردم.
‫
‫کارآگاه چا، می‌خوام چندتا ماشین رو ‫ردیابی کنین.
‫خیلی خیلی خیلی فوری‌ـه.
‫اسم، کو یانگ‌هی.
‫شماره موبایلـش ۰۱۰...
‫خانم کو، حالا کجا بریم؟
‫
‫بپیچ به چپ.
‫موش کوچولو، موبایل رو بده به من.
‫اون‌جوری منو با خودتون نمی‌برین.
‫معلومه که نمی‌بریم.
‫اونجا جای تو نیست.
‫نیازی بهت نداریم. ‫پس موبایل رو بده و برو.
‫چطوری پیاده‌ش کنیم؟ بی‌خیال شو.
‫بده‌ش به من.
‫بده‌ش به من و برو.
‫جه‌سو، می‌دونم نگرانشـی
‫ولی بدون اون گم می‌شیم.
‫خانم کو، کجا برم؟
‫بپیچ به چپ.
‫- لعنتی. ‫- بعداً پیاده می‌شی‌ها.
‫باشه.
‫برای این روز خیلی هیجان داشتم، ‫ولی تو خرابش کردی.
‫کی بهت اجازه داد بپری وسط؟
‫لعنتی، گلوم!
‫کارهای تو به من ربطی نداره.
‫من فقط می‌خواستم تک رو پس بگیرم.
‫- اینجاست. ‫- آقای جانگ.
‫آقای جانگ؟
‫از پلیس محلی کمک خواستی؟
‫باید منتظرشون بمونیم. ‫پنج دقیقه‌ی دیگه می‌رسن.
‫به خاطر اینکه ترسیدم نمی‌گم.
‫فقط باید به فکر دخترم باشم.
‫- بیا بریم. ‫- آقای جانگ!
‫دخترم، پدرت به کشورش خدمت کرد.
‫با مادرت و حقوق پدرت زندگی خوبی داشته باش.
‫اجازه بدین من انجامش بدم.
‫باشه.
‫خودت بکشـش.
‫بگیرینـش.
‫بهشون نزدیک شو.
‫سبقت بگیر.
‫هی، مراقب باش!
‫بهشون نزدیک شو!
‫تندتر برو!
‫بزن کنار!
‫بزن کنار، لعنتی!
‫هی، بزن کنار.
‫بزن بهشون.
‫راستی، شنیدم با یه دختر زندگی می‌کنی.
‫طرف محتواساز کودکان یا همچین چیزیه.
‫اسمـش چی بود؟
‫عشقتـه؟
‫خیلی خنده‌داره.
‫ساکت.
‫- سر و صدا نکن. ‫- ببخشید.
‫بودای بزرگ، ما رو نجات بده.
‫جمع کنین بریم!
‫- زود باشین، عجله کنین! ‫- چه خبر شده؟
‫تکون بخورین!
‫بودای بزرگ، ما رو نجات بده.
‫زود باشین! تکون بخورین!
‫باید بریم.
‫هی، تو کی هستی؟
‫ما داشتیم از اینجا رد می‌شدیم.
‫رد شین و دیگه برنگردین.
‫تو دیگه کی هستی؟
‫- بیا. ‫- بگیر که اومد!
‫هی! بیاین اینجا ببینم!
‫اینو می‌بینین؟ ‫حق و حقوق‌هاتون رو هم که می‌دونین.
‫بیاین مسالمت آمیز بریم، باشه؟
‫- اون رو ولش نکنین! ‫- چی؟
‫جلوی اون عوضی رو بگیرین!
‫لعنتی. نباید اینجوری می‌شد.
‫خدای من، از سر راهـم برو کنار!
‫این مال منـه!
‫کانگ‌گیل؟
‫من زودتر می‌رم.
‫- عجله کنین! ‫- حالتون خوبه؟
‫کارآگاه، اونا داخلـن.
‫همه‌شون رو دستگیر کنین.
‫- بله قربان. ‫- زود باشین.
‫ما پلیس هستیم!
‫انگار همین‌جاست.
‫- چی؟ ‫- ماشین پلیس اونجاست.
‫ماشین پلیس؟ کجا؟
‫چی؟
‫هی، موش کوچولو. ‫دوربین شکاری رو از جعبه بده.
‫دوربین شکاری.
‫هی...
‫بده‌ش به من.
‫دادستان جانگ؟
‫حتی دادستان هم اومده؟
‫چرا از دوربین شکاری من استفاده می‌کنه؟
‫نباید میاوردیمـش.
‫- بس کن دیگه. ‫- آقای سئوـه!
‫- کجاست؟ ‫- کو؟
‫تکون بخور!
‫منتظر چی هستی؟ راه بیفت دیگه.
‫
‫[تیم مبارزه با مواد مخدر]
‫
‫هی! ساکت باشین!
‫- چی بود؟ ‫- از متمم پنجم استفاده می‌کنم!
‫- خدای من. ‫- هی، زودباش جوابش رو بده!
‫- اسم کره‌ای داری، مگه نه؟ ‫- کِی برمی‌گرده؟
‫به من نارو زدین؟
‫کو یانگ‌هی کجاست؟
‫چطور جرئت کردین به ما خیانت کنین؟
‫- ولم کن! ‫- ببرینـش!
‫- چرا اینجوری می‌کنه؟ ‫- چتونـه؟
‫- هی. ‫- بشین سرجات ببینم.
‫همگی بشینین سرجاتون!
‫لعنتی، این اتفاق چندبار باید تکرار شه؟
‫از دست اون پلیس‌های لعنتی. ‫از کجا فهمیدن ما کجاییـم؟
‫خدای من، پشه‌ها هم که با بدن من جشن گرفتن.
‫دلم می‌خواد حموم کنم.
‫خدای من، خیلی می‌خاره.
‫این مال منـه، مال منـه.
‫
‫رئیس بزرگ یک‌شنبه آزاد می‌شه. ‫شما می‌تونین برین خونه.
‫نه، من می‌مونم.
‫دونگ‌هوی، ببرشون خونه.
‫منم می‌مونم.
‫تو برو، هونگ‌کی.
‫تنهایی توی خونه چیکار کنم؟
‫منم می‌مونم. ‫شما برو خونه استراحت کن، خانم مینی.
‫[دادستان جانگ هیون‌وو]
‫بذارین این تماس رو جواب بدم.
‫بله دادستان جانگ؟
‫یه کار فوری پیش اومده.
‫متاسفانه باید برنامه‌ی شام‌مون رو کنسل کنم.
‫باید زودتر زنگ می‌زدم ‫ولی زمان از دستم در رفته بود.
‫معذرت می‌خوام.
‫نه، اشکال نداره. ‫منم یه کاری برام پیش اومده.
‫راستی،
‫چی شده؟
‫آهان.
‫یه پرونده داریم.
‫- چیز جدی‌ای نیست، نه؟ ‫- چی؟
‫خب... اینکه جدی هست یا نه رو هنوز نمی‌دونم.
‫باید تحقیقات جلو بره.
‫نگران نباش.
‫- باشه. ‫- موضوعی که پیش اومد اورژانسی بود.
‫واقعاً معذرت می‌خوام.
‫نه، اشکال نداره.
‫بازجویی کِی تموم می‌شه؟
‫[اتاق بازجویی]
‫- نباید دکتر خبر کنیم؟ ‫- نه، من خوبم.
‫پس شروع کنیم.
‫آقای سئو جی‌هوان.
‫ائون‌ها، چرا کل روز جواب نمی‌دادی؟
‫داری گریه می‌کنی؟
‫نه، چیزی نیست.
‫کجایی؟ الان میام پیشت.
‫اداره‌ی پلیس.
‫چی؟
‫آقای سئو دستگیر شده.
‫«آقای سئو دستگیر شده؟»
‫- چرا؟ ‫- داستانـش طولانیه.
‫اول آروم شو،
‫بعد تعریف کن ببینم چی شده.
‫آقای جونگ یون‌تک الان کجاست؟
‫خودم هم نمی‌دونم.
‫اگه واقعاً آقای جونگ رو نجات دادی
‫و قایمـش نکرده بودی،
‫پس چرا اونجا مونده بودی؟
‫کار ناتموم داشتم.
‫اون کار ناتموم
‫زمان خریدن برای آقای جونگ بود ‫تا بتونه فرار کنه؟
‫به خاطر کسی که کمتر از یک ساله ‫عضو شرکتـت شده،
‫توی باند مواد فروش‌ها جاسوس گذاشتی
‫تا زمان و مکان معامله‌شون رو بفهمی.
‫بعدم بدون اینکه به کسی بگی،
‫تنهایی وارد قلمروی دشمن شدی.
‫احیاناً اطلاعاتی که امروز صبح ‫ به دستم رسید هم
‫از طرف تو بود؟
‫یون هیون‌وو.
‫کسی رو به اسم یون هیون‌وو می‌شناسی؟
‫نه.
‫شما می‌شناسی، دادستان جانگ؟
‫خانم کو منو با اون اشتباه گرفته،
‫چون رویای یون هیون‌وو این بوده که...
‫دادستان شه.
‫در به در دنبالش می‌گرده.
‫پس می‌خواستم وقتی پیداش کردم ‫بهش بگم.
‫ولی فکر نکنم این کار رو بکنم.
‫حتماً یه دلیلی داره که خود اون شخص ‫بهش نمی‌گه کیه.
‫این موضوع هیچ ربطی به من نداره.
‫بازجویی تموم شد؟
‫[اتاق بازجویی]
‫
‫دادستان جانگ.
‫
‫من جونگ یون‌تک هستم.
‫
‫- رئیس! ‫- رئیس!
‫حالت خوبه؟ نه.
‫حالتون خوبه، رئیس؟
‫حسابی کتک خوردین،
‫پس شاید آسیب داخلی دیدین. ‫حالتون خوبه؟
‫هنوز بازجوییِ تک تموم نشده. ‫شما برین...
‫قیافه‌تون افتضاحـه، رئیس.
‫شما برین خونه.
‫لطفاً مراقب خودتون باشین.
‫آقای سئو.
‫
‫چه اتفاقی داره میفته؟
‫یعنی می‌گن رئیس جی‌هوان
‫توی معامله‌ی مواد مخدر گنگ گربه نقش داشته؟
‫خب، سرصحنه دستگیر شده.
‫خلاص شدن از این ماجرا کار راحتی نیست.
‫اخبار رو چک کردم.
‫درمورد معامله چیزی ننوشته بودن.
‫باید بیشتر تحقیق کنن تا بفهمن چه خبر بوده.
‫ولی به نظر میاد اوضاع زیاد بد نیست.
‫موش کوچولو کجاست؟ هنوز بیرونـه؟
‫آره.
‫خدای من.
‫آقای سئو.
‫
‫رویات چیه؟
‫می‌خوام وقتی بزرگ شدم دادستان شم.
‫دادستان چیه؟
‫دادستان...
‫کسیـه که...
‫آدم بدها رو مجازات می‌کنه.
‫مطمئنین می‌تونین خودتون راه برین؟
‫آره، خوبم.
‫راستی، شانس آوردین آسیب جدی ندیدین.
‫امروز کارت خوب بود. ‫برو به تک برس.
‫باشه، شما استراحت کنین.
‫آقای سئو.
‫می‌دونی ساعت چنده؟ ‫برای چی اینجا نشستی؟
‫حالتون خوبه؟
‫بذارین زخم‌هاتون رو چک کنم...
‫خانم کو.
‫به من علاقه داری؟
‫- چی؟ ‫- من هیچ علاقه‌ای بهت ندارم.
‫اون روز ازم پرسیدی چه ارزشی برام داری.
‫برای من،
‫تو فقط یه مستاجری، نه بیشتر، نه کمتر.
‫رئیس.
‫- رئیس. ‫- حالتون خوبه، رئیس؟
‫کلاً آزاد شدین؟
‫چطوری تونستین تنها برین اونجا؟
‫ما خیلی نگران بودیم.
‫نمی‌دونستین خطرناکـه؟
‫چرا یه زن رو با خودتون آوردین؟
‫فهمیدنـش انقدر سخت بود؟
‫رئیس، شما نمی‌دونین ما چقدر...
‫یون هیون‌وو.
‫کسی رو به اسم یون هیون‌وو می‌شناسی؟
‫نه.
‫صبح که به سگ غذا دادی و رفتی، ‫حالت خوب بود.
‫ولی شب که اومدی خونه، ‫همه‌جات زخمی و کبوده.
‫حتی یه غریبه هم نگران می‌شه.
‫لازم نبود انقدر تند حرف بزنی. ‫می‌فهمم معذبی.
‫زخم‌ها رو ضدعفونی کن، کرم بزن ‫و روش چسب بزن.
‫
‫- امروز کی دعا می‌خونه؟ ‫- هرکی برای خودش بخونه.
‫توی این خانواده کلی راز هست،
‫پس فایده‌ش چیه؟ ‫هرکی واسه خودش دعا بخونه.
‫- سپاسگزارم. ‫- آمین.
‫- بله، آمین. ‫- به چه زبونی دعا می‌خونی؟
‫زن داداش، بخور. ‫هرچقدر دوست داری غذا بخور.
‫هی، نگفتی از اینا دوست داری؟
‫هرچقدر دوست داری بخور.
‫جه‌سو، اینو دوست داری، نه؟
‫خدای من، چه دختر به فکری هستی.
‫خیلی دوستـش دارم.
‫زود باش، بخور. ‫می‌دونم اینو دوست داری.
‫راستی، می‌خوام برای کلاس‌تون ‫چندتا کتاب بگیرم.
‫چطوره فردا باهم بریم کتاب‌فروشی؟
‫زن داداش عزیزم، ما تاحالا توی زندگی‌مون ‫کتاب‌فروشی نرفتیم.
‫معلومه که میایم.
‫فردا ساعت چند بریم؟
‫من برای همه...
‫صبر کن، یک، دو، سه، چهار
‫و پنج. ‫برای همه تانگ‌سویوک می‌خرم.
‫خدای من.
‫تانگ‌سویوک خوبه.
‫- فقط برای خودمون پنج‌تا. ‫- آره.
‫بیاین غذا بخوریم.
‫خدای من، آفتاب از کدوم طرف در اومده؟ ‫می‌خوای برامون غذا بخری؟
‫خدای من. ظاهراً مواد مخدری که ‫توی ماشین تاوان پیدا کردیم
‫ارزشـش حدوداً ۱۵۰ میلیون دلاره.
‫اگه اون حجم مواد وارد خیابون‌ها می‌شد...
‫خدای من، حتی با فکرش هم ‫موی بدنم سیخ می‌شه.
‫یه چیزی بگو دیگه.
‫خوشحالم که وارد خیابون‌ها نشده.
‫چقدر لج‌درآری.
‫با اینکه حین معامله نگرفتیمشـون
‫ولی بازم خوشحالم تاوان رو دستگیر کردیم.
‫از طرفی می‌شه گفت تاوان رو گرفتیم
‫ولی نتونستیم به معامله‌شون حمله کنیم.
‫با توجه به شرایط پیش اومده،
‫الان اظهارات جونگ یون‌تک ‫اهمیت بیشتری پیدا کرده.
‫باید برای کسایی که دستگیر کردیم ‫حکم حبس بگیریم.
‫اول با حکم حبس لی کانگ‌گیل شروع کنیم.
‫بله، متوجه شدم.
‫راستی، دادستان کل می‌خواست ‫دستگیری‌مون رو جشن بگیره.
‫گفت می‌خواد برامون لابستر بخره. ‫میاین دیگه، نه؟
‫من هنوز کار دارم ‫و بعدش هم قرار شام دارم.
‫چطوره شما دوتا باهاش برین شام بخورین؟
‫چی؟
‫وقتی اون نمیاد، من چرا بیام؟
‫چی؟
‫پس می‌تونی تنهایی بری.
‫من یه مامور تحقیق ساده‌ام.
‫چرا باید فقط برای من لابستر بخره؟
‫تازه با میگوی دم قرمز.
‫میگو دم قرمز!
‫برم خودم خرچنگ بگیرم.
‫ولی نمی‌دونم می‌تونم یا نه.
‫کاش بتونم حداقل سه تا بگیرم.
‫
‫رئیس.
‫حالت خوبه؟
‫ببخشید. ‫به خاطر من خیلی دردسر کشیدین.
‫تو چرا عذرخواهی می‌کنی؟
‫من باید عذرخواهی کنم که زودتر نیومدم.
‫کاری که برام کردین رو
‫تا آخر عمرم فراموش نمی‌کنم.
‫فقط قولی که به خواهرت دادی رو فراموش نکن.
‫- داداش. ‫- یئون.
‫داداش، حالت خوبه؟
‫خوبم.
‫تو حالت خوبه؟
‫تا وقتی تو خوب باشی منم خوبم.
‫ببخشید نگرانـت کردم.
‫نه.
‫ببخشید که باعث شدم انتظار بکشی.
‫[می‌خوام برادرم هرچی زودتر برگرده.]
‫ببخشید که نتونستم زودتر برگردم.
‫نه، اشکال نداره.
‫سلام.
‫- خانم کو. ‫- سلام.
‫با اینکه فقط چند روزه همدیگه رو ندیدیم، ‫ولی انگار خیلی گذشته.
‫آره، درسته.
‫راستی، بابت دیروز معذرت می‌خوام.
‫دیروز نتونستم بیام.
‫نه، اشکال نداره. ‫برای منم یه کاری پیش اومده بود.
‫اشکال نداره.
‫دادستان جانگ.
‫شما هم فکر می‌کنی
‫پرسیدن درمورد گذشته‌ی یه شخص ‫می‌تونه براش آزاردهنده باشه؟
‫حتی اگه تجربه‌هامون یکسان باشه،
‫بازم ممکنه موقعیت‌هامون متفاوت باشه.
‫حتماً خاطرات من با خاطرات دیگران فرق داره.
‫پس تاحالا به ذهنم نرسیده بود ‫اگه از مردم درمورد خاطراتی بپرسم
‫که ترجیح می‌دن فراموش کنن،
‫دارم بهشون زور می‌گم.
‫کسی...
‫چیزی بهت گفته؟
‫خب...
‫خانم کو.
‫من باید یه چیزی بهت بگم.
‫درمورد هیون‌وو...
‫همون دوست بچگیـت که دنبالش می‌گردی.
‫چرا...
‫چرا اون رو با خودت اینور اونور می‌بری؟
‫تو کی هستی؟
‫منو می‌شناسی؟
‫عجیبـه، چون من تو رو نمی‌شناسم.
‫انگار نوشیدنی خوردی، بوش میاد.
‫چون حالم خوب بود، یکم خوردم.
‫کسی که این جعبه رو باهاش دفن کرده بودم رو
‫پیدا کردم.
‫بابت همه‌چی ممنونم، آقای سئو.
‫بیا دیگه همدیگه رو نبینیم.
‫
‫خدای من، داری می‌درخشی! ‫بیا بریم.
‫«این موضوع هیچ ربطی به من نداره.»
‫قرار آشنایی؟ خدای من.
‫چطور می‌تونه همچین کار خطرناکی بکنه؟
‫یادم رفته بود خیلی حساسی
‫و سریع می‌ترسی.
‫چون سرخوش بودی آواز خوندی.
‫آره، مشکلـش چیه؟
‫باید حقیقت رو بهش بگین. ‫بگین که نمی‌خواین از اینجا بره.
‫راستی، این شبیه صدای زنگ موبایل منـه.
‫خدای من، چرا داره دنبالم میاد؟
‫من که کاری نکردم.
‫خانم کو!