‫منظره‌ی زمستان قطب محسور کننده‌ست.
‫ولی برای پنگوئن‌های امپراتور ‫کمتر از کابوس نیست.
‫همه‌شون پنگوئن‌های نر هستن.
‫برای محافظت از تخم‌هاشون
‫باید قوی باشن و هوای سرد رو تحمل کنن.
‫استراتژی مبتکرانه‌ی پنگوئن‌ها ‫برای نجات یافتن از زمستان سرد،
‫«حلقه زدن‌»ـه.
‫
‫بعد از ۷۵ روز، فداکاری بی‌وقفـه‌شون
‫بالاخره به سرانجام رسید.
‫ارزشِ زحمات‌شون رو داشت.
‫منم...
‫ الان می‌خوام همین کار رو بکنم.
‫زود باش!
‫وای، نه.
‫لعنتی، کلید!
‫- کلید رو بیار! ‫- جی‌هوان!
‫آخه چرا در رو قفل کردی، عوضی؟
‫- دونگ‌هوی کجاست؟ ‫- جی‌هوان!
‫- اینجا چه خبره؟ ‫- بیارش اینجا!
‫- جی‌هوان! ‫- برین کنار.
‫چی شده؟
‫- جی‌هوان! ‫- هی، یک، دو، سه.
‫
‫اون نامزد مدیرعامل بود؟
‫- اون نامزدشـه! ‫- نامزدشـه!
‫سابسکرایب...
‫لایک...
‫- فراموش نشه. ‫- فراموش نشه.
‫[گنگستر دوست‌داشتنیِ من]
‫[بیمارستان سئوآن]
‫خانم کو.
‫خانم کو، بیدار شدی؟
‫منو می‌شناسی؟
‫خانم کو، منو نمی‌شناسی؟
‫خانم کو، نباید بخوابی‌ها.
‫آقای سئو.
‫آره، خودمـم. ‫پس منو می‌شناسی، درسته؟
‫معذرت می‌خوام.
‫کارمندهام کار خیلی احمقانه‌ای کردن.
‫نه.
‫من اصلاً سردم نبود.
‫حتماً تو بیشتر از من سردت بود.
‫من بچه پنگوئنـت نیستم.
‫بعضی پدر و مادرها اونجوری که
‫تو از من مراقبت کردی، ‫از بچه‌هاشون مراقبت نمی‌کنن.
‫چرا انقدر با من خوبی؟
‫من چه ارزشی برات دارم؟
‫خب...
‫تو...
‫تو برای من...
‫چی دارن می‌گن؟
‫چی می‌گه؟
‫نمی‌دونم.
‫درمورد چی حرف می‌زنن؟
‫ای بابا.
‫- خدای من. ‫- خدای من.
‫بلند شین.
‫سلام، قربان.
‫شما اصلاً مغز توی کله‌تون هست؟
‫دمای انبار سرد منفی ۱۸ درجه‌ست.
‫با یه یونیفرم نازک
‫یه ساعت اونجا زندانیش کردین.
‫به ذهن‌تون نرسید ممکنه بلایی سرش بیاد؟
‫ببخشید، می‌خواستم یه کار قشنگ بکنم.
‫کار قشنگ؟
‫نزدیک بود بکشیـش!
‫جه‌سو، اون که توی شرکت کار نمی‌کنه،
‫اصلاً برای چی بردیش کارخونه؟
‫- اون... ‫- من بهش نگفتم بیاد.
‫موش کوچولو...
‫- ببخشید، قربان. ‫- لطفاً دعواشون نکن.
‫تقصیر من بود.
‫خیلی حس بدی دارم، نمی‌دونم چیکار کنم.
‫گریه نکن.
‫بس کن.
‫برای کاری که کردم ‫هیچ بهانه‌ای نمی‌تونم بیارم.
‫معذرت می‌خوام.
‫چرا اشکـش رو درآوردی؟
‫گریه نکن، مان‌هو. ‫اشکال نداره.
‫- زن داداش عزیزم. ‫- هی.
‫- زن داداش عزیزم.
‫هی.
‫- خدای من، مان‌هو. ‫- ببخشید.
‫- زن داداش عزیزم. ‫- ما می‌ریم آرومش کنیم.
‫مان‌هو.
‫- زن داداش عزیزم... ‫- بیا بریم بیرون.
‫- چرا اینجوری می‌کنه؟ ‫- بیا بریم.
‫مان‌هو.
‫از این طرف.
‫زن داداش عزیزم.
‫چرا بهش گفتی زن داداش؟
‫معذرت می‌خوام.
‫نه، اشکالی نداره.
‫
‫[تاریخ،‌ مکان]
‫
‫نگران منی یا خانم کو؟
‫[راحت رسیدین خونه؟ حال یئون‌هی خوبه.]
‫[چیزی هست که بخوای...]
‫الان داشتی با کی حرف می‌زدی؟
‫بعداً می‌گم.
‫سئو جی‌هوان بود؟
‫ببخشید، به محض اینکه فهمیدم یئون‌هی کجاست
‫باهاتون تماس می‌گیرم.
‫از سئو جی‌هوان نمی‌ترسی؟
‫از نظر من،
‫آقای سئو فقط یه مدیرعامل معمولیه ‫که نگران کارمندشـه.
‫امروز رفتارش یکم عجیب نشده؟
‫خدای من، حتماً توی زندگی عشقیـش ‫به مشکل خورده.
‫- من اینطوری فکر نمی‌کنم. ‫- تو همیشه همین‌جوری‌ای.
‫
‫خب، خانم کو بیدار شده.
‫پس زیاد نگران نباش.
‫آهان، باشه.
‫- اون روز... ‫- اون روز...
‫اشتباه بود.
‫معذرت می‌خوام.
‫من...
‫می‌خواستم بپرسم اون روز ‫راحت رسیدی خونه یا نه.
‫برات غذاهای خوشمزه درست می‌کنم.
‫- لطفاً زود خوب شو. ‫- ممنون.
‫- چی؟ ‫- چی؟
‫
‫هی، تو از کجا فهمیدی من اینجام؟
‫اون مرد باهام تماس گرفت.
‫- با چه جرئتی بهش می‌گی «اون مرد»؟ ‫- خب...
‫- خدای من. ‫- ببخشید.
‫- شما به می‌هو گفتی بیاد؟ ‫- گفتم شاید
‫یه چیزهایی لازم داشته باشی.
‫برای همین ازش کمک خواستم. ‫ممنون که اومدین.
‫خواهش می‌کنم.
‫هی.
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره، خوبم.
‫این دوست من، کو می‌هوـه.
‫کو می‌هو، معنیـش روباه نُه دم نیست؟
‫آره، می‌دونم. ‫سعی کن ناراحت نشی.
‫- مدلشـه. ‫- شوخی بود.
‫- جدی نگیرینش. ‫- آهان.
‫«شوخی»؟
‫- بالاخره اومدی؟ ‫- سلام، ایل‌یونگ.
‫آهان، ایشون دوست خانم کوـه.
‫- بیاین درست سلام کنیم. ‫- من می‌رم داخل.
‫باشه.
‫برو کنار.
‫
‫لعنتی، از خجالت آب شدم.
‫خدای من! واقعاً خجالت‌آور بود.
‫وای، خیلی بد بود.
‫چرا اینجا دیدمـش؟
‫حالا چطوری باهاش رو به رو شم؟ ‫خدای من.
‫ائون‌ها کجاست؟
‫آهان، بیرونه.
‫چی؟
‫«دادستان جانگ هیون‌وو»؟
‫شما نباید استراحت کنی، آقای سئو؟
‫حتماً شما هم انرژی‌تون تخلیه شده.
‫نه، من خوبم، مثل روز اولمـم.
‫راست می‌گی.
‫شما دوتا باهم توی انبار سرد بودین.
‫نباید...
‫ویتامینی چیزی بگیرین؟
‫سرمازدگی می‌تونه خیلی خطرناک باشه.
‫مگه نه، دونگ‌هوی؟
‫آره، ما خودمون کارها رو انجام می‌دیم.
‫- آفرین. ‫- چی می‌گین؟
‫نمی‌دونین اون کیه؟
‫حتی توی زمستون هم می‌ره توی آب سرد.
‫خدای من، چیکار می‌کنی؟
‫تو دخالت نکن.
‫چیه؟
‫برو داخل یه ویتامین دیگه هم بزن.
‫وقتی کارهای کارخونه رو ‫راست و ریس کردم برمی‌گردم.
‫چیزی لازم داشتی زنگ بزن.
‫- برگرد داخل استراحت کن. ‫- چی؟
‫باشه.
‫خب شما هم برین کنارش ویتامین بزنین...
‫- خدای من. ‫- ای بابا.
‫خیلی‌خب، استراحت کن.
‫
‫اسمـش چی بود؟ کو می‌هو؟
‫از گستاخ بودنـش معلوم بود ‫دوست موش کوچولوـه.
‫دیدین رئیس بزرگ رو چطوری خطاب کرد؟
‫صبر کن، حتماً اون دوتا همسنـن.
‫یعنی فقط ۳۰ سالشـه؟
‫- اونم خیلی سنـش کمـه... ‫- خدای من، جه‌سو.
‫حس کردم آفتاب‌پرستی چیزیـم.
‫انگار نامرئی بودم.
‫لطفاً بهش سخت نگیرین.
‫چی؟
‫اون دوست خانم کوـه.
‫چی؟
‫چه خبره؟
‫- تو یه چیزیت هست. ‫- نقشه‌ت چیه؟
‫- ازش خوشت اومده؟ ‫- چی؟
‫صبر کنین.
‫خدای من، چرا انقدر پتو آوردم؟
‫هی.
‫چرا برام چمدون آوردی؟ ‫من فقط یه روز می‌مونم.
‫خدای من، واقعاً.
‫خودم هم نمی‌دونم.
‫قراره فقط یه روز اینجا باشی،
‫ولی نمی‌دونم چرا به این همه چیز ‫نیاز داری.
‫این چیه؟
‫
‫«لیست چیزهایی که ممکنه ‫خانم کو لازم داشته باشه.»
‫[لباس اضافی: بالاتنه سایز اسمال]
‫[شلوار، سایز اسمال]
‫[سایز کفش ۳۷]
‫[نوشیدنی، آب، لوازم بهداشتی،
‫دستگاه ماساژ، فلاکس، بالشت پشت گردنی...]
‫انگار تحت تاثیر قرار گرفتی.
‫گفته بچه‌ها، پیرها و زن‌های زیبا دردسرن.
‫دروغگو.
‫خدای من، چقدر کار کردم.
‫حالا که فکرش رو می‌کنم، ‫توی همین اتاق همدیگه رو دیدیم.
‫رئیس.
‫ما داریم میایم داخل.
‫خوب استراحت کردین، رئیس؟
‫خدای من! ‫چیکار می‌کنی، دونگ‌هوی؟
‫می‌خواستم روتون ملحفه بکشم.
‫خودم می‌کشم، ممنون.
‫- زودباشین برین بیرون. ‫- آروم باش، رئیس.
‫- بیاین بریم. ‫- داریم می‌ریم.
‫خدای من، بالاخره رفتن.
‫اون موقع اصلاً فکرش رو نمی‌کردم ‫که اینجوری شه.
‫منظورت چیه؟ چطوری شده؟
‫چی؟
‫درمورد آقای دادستان...
‫همونی که احتمالش زیاده ‫دوست بچگی‌هات باشه،
‫فامیلیـش جانگ‌ـه؟
‫از کجا فهمیدی؟
‫ازش پرسیدی؟
‫چی گفت؟ خودشه؟
‫هنوز منتظرم.
‫مگه می‌خواد آپولو هوا کنه؟ ‫سوال سختی نپرسیدی که.
‫هی، نکنه ازدواج کرده ‫و داره وانمود می‌کنه مجرده؟
‫اونجوری نیست.
‫چرا نیست؟
‫شاید دوست بچگیتـه، ولی نمی‌تونه اعتراف کنه.
‫شایدم دوست بچگیـت نیست،
‫ولی نمی‌تونه بگه نیست.
‫حتماً یه دلیلی داره که حقیقت رو بهت نگفته.
‫پس باید همین باشه.
‫خدای من.
‫اینجوری نمی‌شه.
‫وقتی اومد خودم ازش می‌پرسم.
‫کی قراره بیاد؟
‫دادستان جانگ میاد اینجا؟
‫
‫وقتی کارهای کارخونه رو ‫راست و ریس کردم برمی‌گردم.
‫چیزی لازم داشتی زنگ بزن.
‫نباید همدیگه رو ببینن.
‫
‫ممنون.
‫دادستان جانگ.
‫خدای من، خانم کو.
‫خیالم راحت شد. ‫می‌ترسیدم همدیگه رو نبینیم.
‫چطوره بریم اونجا؟
‫چی؟ کجا؟
‫بذار ببینم.
‫- خانم کو. ‫- بله؟
‫دستـم.
‫خدای من، ببخشید.
‫می‌خواستم بیمارستان رو نشونت بدم.
‫خانم کو، نباید اینجوری دور بیمارستان بچرخی.
‫اشکال نداره، وضعیتـم بحرانی نیست.
‫این ویتامینـه...
‫هموروئید...
‫- باید جدی گرفته شه. ‫- چی؟
‫- چی گفتی؟ ‫- حدود ۷۵ درصد کره‌ای‌ها
‫حداقل یه بار توی زندگی‌شون ‫دچار هموروئید می‌شن،
‫پس دلیلی نداره خجالت بکشی.
‫کی گفته من هموروئید دارم؟
‫وقتی داشتم شماره‌ی اتاقـت رو ‫از پذیرش می‌پرسیدم، شنیدم.
‫اشتباه می‌کنم؟
‫- باورم نمی‌شه. ‫- چی؟
‫خدای من.
‫راستـش من به خاطر کم‌خونی اومدم
‫و دکترها چک‌آپ کردن.
‫- کم‌خونی؟ ‫- بله.
‫آهان.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫اونجوری که فکر می‌کنی نیست.
‫آهان.
‫حرفت رو باور می‌کنم و خدا رو شکر.
‫آره ولی چیز خاصی نیست ‫که بخوای باور کنی.
‫- فقط یکم رنگـت... ‫- خانم مینی!
‫یون‌آ، جون و چئول.
‫خیلی وقت بود ندیده بودمتـون.
‫واقعاً خیلی وقت بود. حال‌تون خوبه؟
‫- آره. ‫- آره.
‫خانم مینی، مریض شدین؟
‫آره ولی الان خوبم.
‫چرا یه مدتـه نیستین؟
‫همه‌ش دارم ویدیوهای تکراری می‌بینم، ‫حوصله‌ام سر رفته.
‫ببخشید، می‌دونم یه مدتـه نیستم.
‫یون‌آ، جون، چئول، دلم براتون تنگ شده بود.
‫راستی، شما کی هستین آقا؟
‫معلوم نیست؟ نامزدشـه دیگه.
‫- خدای من. ‫- خدای من.
‫- نامزدم نیست. ‫- نظرتون چیه؟
‫به نظرتون من و خانم مینی به هم میاین؟
‫آقا، شما قوی هستین؟
‫من از مردهای قوی خوشم میاد.
‫از من قوی‌تر پیدا نمی‌شه.
‫نشونـتون بدم چقدر قوی‌ام؟
‫بیا ببینم!
‫کجا بریم؟
‫- منم می‌خوام. ‫- باشه.
‫بعدی تویی.
‫
‫خدای من.
‫- برگشتین؟ ‫- سلام.
‫آهان، ائون‌ها رفته یه چیزی بخره.
‫زود برمی‌گرده، پس شما بفرمایید داخل.
‫نیازی نیست.
‫نتونستم یکی از کفش‌هاش رو بیارم،
‫برای همین رفتم یه جفت خریدم.
‫اگه بفهمه اومدین و رفتین
‫ناراحت می‌شه.
‫به هرحال من می‌خواستم برم بیرون ‫یه کاری کنم،
‫پس اینجا منتظرش بمونین.
‫- ولی... ‫- بفرمایید داخل.
‫بذارین در رو براتون باز کنم. ‫بفرمایید.
‫- اصلاً نگران نباشین. ‫- ولی...
‫می‌بینم که با بچه‌ها میونه‌ی خوبی داری.
‫نه بابا.
‫به پای شما که نمی‌رسم.
‫توی سرگرم کردنِ بچه‌ها شما متخصصی.
‫انگار هنوزم بچه‌ها خیلی برات مهمـن.
‫دیگه نمی‌خوای براشون محتوا بسازی؟
‫جدیداً اتفاقات زیادی افتاده.
‫می‌ترسم کارهام باعث شه اونا آسیب ببینن.
‫هنوز جسارتـش رو پیدا نکردم.
‫همه‌مون توی زندگی‌مون ‫با یه چیزی سر و کله می‌زنیم.
‫منم همین‌طورم.
‫ولی حتماً یه دلیلی داشته ‫که انتخاب کردی برای بچه‌ها
‫محتوا درست کنی، نه؟
‫آسانسور اومد، من دیگه می‌رم. ‫لطفاً استراحت کن.
‫- مراقب باش. ‫- باشه.
‫
‫حتماً سابقه داشته کسی دزدکی ‫وارد خونه‌تون شه.
‫نه، فقط عادت دارم همیشه ‫در حالت دفاعی باشم.
‫چشم‌هات رو ببند و تا ده بشمر.
‫بازم ویدیو بساز.
‫من...
‫دلم برات تنگ می‌شه.
‫خدای من، ببخشید.
‫حتماً درحال انتظار خوابم برده.
‫اشکال نداره، منم همین الان اومدم.
‫آهان.
‫به نظر خسته میای. ‫شاید باید بیشتر استراحت کنی.
‫من خوبم.
‫نه، واقعاً به نظر خسته میای.
‫من خوبِ خوبم.
‫چرا نمی‌گی برات سرم بزنن؟
‫نه، من خوبم.
‫همه‌ش می‌گی خوبم خوبم.
‫حالا چی می‌شه یه سرم بزنی؟
‫نه، آخه حالم خوبه.
‫یکم بخواب.
‫اصلاً حس نمی‌کنی من اینجام.
‫چیزی خواستی بهم بگو.
‫ولی...
‫پس زیاد نمی‌مونم.
‫باشه.
‫بچگی‌هات چطوری بودی؟
‫سئو جی‌هوانی که من شناختم...
‫به کوچک‌ترین صداها حساسـه
‫و هرچقدر تلاش می‌کنه بازم نمی‌تونه ‫خواب عمیقی داشته باشه.
‫جاهای تاریک رو به جاهای روشن ترجیح می‌ده
‫و وقتی می‌خوابه ابروهاش می‌ره توی هم.
‫برای همین کنجکاو شدم ‫بدونم ۲۰ یا ۳۰ سال قبل چطوری بودی.
‫اون‌موقع راحت می‌خوابیدی؟
‫از اون بچه‌هایی بودی که حتی اگه ‫کسی بغلش می‌کرد
‫بازم بیدار نمی‌شد؟
‫من ۱۰تا سوال پرسیدم ‫ولی یکیش رو هم جواب ندادی،
‫پس بعید می‌دونم تاحالا با کسی ‫درد و دل کرده باشی.
‫یه نفر...
‫بود.
‫کی؟
‫وقتی بچه بودم،
‫خانواده‌ام همه‌ش جا به جا می‌شدن.
‫برای همین...
‫می‌دونستم از هرکی خوشم بیاد ‫مجبورم آخرش باهاش خداحافظی کنم،
‫پس راحت با کسی ارتباط برقرار نمی‌کردم.
‫ولی...
‫با این شخص دست خودم نبود.
‫چرا؟
‫احتمالاً به خاطر اینکه فکر می‌کردم ‫شبیه همیـم.
‫از چه نظر شبیه بودین؟
‫از نظر تنها بودن.
‫برای همین دلم می‌خواست...
‫کنار اون شخص باشم.
‫بعدش چی شد؟
‫- هنوزم با هم در ارتباطیـن؟ ‫- نه.
‫دیگه هیچ‌وقت باهم برخورد نداشتیم.
‫ولی...
‫باور دارم اون شخص هرجایی که هست
‫حالش خوبه.
‫شونه‌ام به خاطر اون همه کاری که ‫ازش کشیدم هنوز می‌سوزه.
‫دونگ‌هوی، شونه‌ی تو خوبه؟
‫آره، شونه‌ی من خوبه.
‫خدای من.
‫حتی با خواب هم خستگیـم در نرفت.
‫حتی اشتها هم ندارم.
‫رئیس بزرگ کجاست؟
‫خب، دیشب نیومد خونه.
‫یعنی می‌گی رئیس بزرگ دیشب ‫بیرون خوابیده؟
‫واقعاً؟
‫خانم، کیف‌تون افتاده زمین.
‫چی؟
‫چی؟ ممنون.
‫گردنم گرفته!
‫نمی‌تونم گردنم رو تکون بدم.
‫نه، صبر کن. ‫خدای من، نه.
‫نه...
‫خانم، شما واقعاً خوب ماساژ می‌دین‌ها.
‫می‌تونین از این کار حسابی پول دربیارین.
‫یکم پایین‌تر.
‫خدای من، نجاتـم دادی.
‫می‌هو، حالت خوبه؟
‫- لعنتی. ‫- خدای من.
‫خدای من، حتماً خیلی درد می‌کنه.
‫شاید بهتره بمونی و از گردنت عکس بگیری.
‫کی به خاطر یه گرفتگی عکس می‌گیره؟
‫به جای اینکه اینجا بمونی باید می‌رفتی خونه.
‫
‫ایل‌یونگ.
‫بیا.
‫من تاکسی می‌گیرم.
‫چرت و پرت نگو، گردنت گرفته‌ها.
‫راحت برو خونه. ‫ایل‌یونگ، مراقبـش باش.
‫من خودم می‌رم.
‫ایل‌یونگ، ببرش سامچونگ‌دونگ.
‫- به تو می‌سپرمـش. ‫- من خوبم.
‫اگه بدتر شد برو دکتر
‫و امروز آرایشگاه رو تعطیل کن.
‫اگه بازم مجبور بودی کار کنی، ‫بگو بیام توی تمیزکاری کمک کنم.
‫- هی! ‫- مراقب باش.
‫- گفتم خوبم. ‫- آفرین.
‫برو استراحت کن، حتماً خیلی درد می‌کنه.
‫- تو... ‫- ایل‌یونگ، پیشاپیش ممنون.
‫خواهش می‌کنم.
‫خداحافظ.
‫می‌کشمـت!
‫گردنـت رو به اون سمتی که درد نمی‌کنه کج کن.
‫ائون‌ها تو...
‫خداحافظ!
‫
‫حالت بهتره؟
‫آره.
‫ببخشید، نمی‌خواستم بترسونمـت.
‫اینم به حساب اشتباه می‌ذارم.
‫
‫- این واقعاً اشتباه بود. ‫- تو...
‫انگار دوست داری همه‌ش اشتباه کنی.
‫
‫خدای من.
‫ممنون که منو رسوندی.
‫اگه لازمـه پول بنزین رو بدم ‫مبلغش رو برام بفرست.
‫وایستا ببینم.
‫بابا؟
‫هی! تو...
‫کسی که کد ملیـش...
‫با عدد ۱ شروع می‌شه. [یعنی مذکر]
‫دو متر ازش فاصله بگیر.
‫بابا، انگار یه سوءتفاهمی پیش اومده.
‫دختری که با یه چمدون
‫بدون اینکه به ما خبر بده، شب خونه نیومده،
‫حرف نزنه.
‫پس می‌دونی ۲ متر چقدره.
‫بچرخ به چپ.
‫رژه.
‫ولی اونجا خونه‌تونـه.
‫خونه‌ی منـه.
‫رژه برو.
‫پای چپ.
‫پات رو عوض کن.
‫چپ، راست، چپ، راست.
‫[به جای اینکه زانو بزنم، ایستاده می‌میرم.]
‫- سن؟ ‫- من ۲۹ سالمـه.
‫بهت کمتر می‌خوره.
‫باید حدس می‌زدم ازش کوچک‌تری.
‫- اسم؟ ‫- جو ایل‌یونگ.
‫چه اسم قشنگی.
‫- شغل؟ ‫- توی یه شرکت کار می‌کنم.
‫نمی‌دونی چطوری باید جواب بدی؟
‫- توی چه شرکتی کار می‌کنی؟ ‫- پدر.
‫بدجور داری اشتباه می‌کنی.
‫بهمون نگفتی شب نمیای.
‫من کِی بهتون گفتم که شب خونه نمیام؟
‫باورنکردنی‌ـه.
‫می‌هو هفته‌ی پیش با تو بود؟
‫اگه جواب دادنـت بیشتر از یک ثانیه طول بکشه،
‫من جوابـت رو دروغ می‌دونم.
‫واقعاً خوشتیپی.
‫پاشو دیگه.
‫خدای من، مراقب زانوت باش.
‫لعنتی.
‫مامان، بابا.
‫انقدر با کسی که باید بره سرکار ‫بدرفتاری نکنین.
‫- برو دیگه. ‫- وایستا ببینم.
‫قبل از اینکه بری صبحانه بخور. ‫بشین.
‫- بیا صبحانه بخور. ‫- چی؟
‫بیا صبحانه بخور.
‫باید بره سرکار.
‫آماده‌ست دیگه، فقط باید برنج بیاریم.
‫بخوره بعد بره.
‫- عزیزم، براش یه کاسه‌ی پر بریز. ‫- باشه.
‫مامان، نیار. ‫خواهش می‌کنم.
‫من...
‫تخم مرغ دوست داری؟
‫کیک ماهی چی؟ ریشه‌ی لوتوس چیه؟
‫بشین.
‫- نشین. ‫- بشین.
‫- نشین.
‫
‫[شرکت گوزن تشنه]
‫خدای من، چه ساختمون بزرگیـه.
‫خدای من، چه سوسیس بزرگی.
‫سلام.
‫اومدم مدیرعامل رو ببینم.
‫باید یه چیزی بهش بدم.
‫متاسفانه بدون وقت قبلی ‫نمی‌تونین مدیرعامل رو ببینین.
‫بله، درستـش همینه.
‫راستـش...
‫من و آقای سئو همدیگه رو می‌شناسیم.
‫خیلی صمیمی هستیم.
‫اسم من کو ائون‌هاست.
‫اگه بهش زنگ بزنین خودش می‌فهمه.
‫بگین کو ائون‌ها اومده.
‫- سوءتفاهم پیش اومده. ‫- خانم.
‫- لطفاً برین. ‫- من فقط
‫- از این طرف. ‫- باید اینو بهش بدم.
‫من آدم عجیبی نیستم.
‫- خانم مینی. ‫- بفرمایید.
‫هونگ‌کی!
‫سلام.
‫- این... ‫- چی؟
‫مدیر یانگ هونگ‌کی گفت
‫شما سفیری نمی‌خواین که نتونه گوشت بخوره.
‫باطل کردن قرارداد انقدر راحتـه؟
‫خودم هم حس بدی دارم.
‫ولی شما باید از قبل بهمون می‌گفتین، ‫پس مسئولیتـش با شماست.
‫نمی‌شه برای صحنه‌های تست کردن ‫زیرنویس بذارین؟
‫شرکت‌های دیگه رو نمی‌دونم ‫ولی ما اینجوری کار نمی‌کنیم.
‫می‌تونیم صحنه‌ی تست کردن رو حذف کنیم.
‫- خانم کانگ. ‫- بله آقای سئو؟
‫شما می‌دونی سوسیس چه مزه‌ایـه؟
‫آخرین باری که سوسیس خوردی کِی بود؟
‫می‌تونی فرق بین محصول ما ‫و محصول شرکت‌های دیگه رو
‫توضیح بدی؟
‫اگه می‌خواین قانونی اقدام کنین،
‫حتماً این کار رو بکنین.
‫الان متوجه شدم.
‫خلاصه‌ش اینه که باید گوشت بخورم، درسته؟
‫
‫دونگ‌هوی.
‫خانم کو.
‫خدای من، این میزتـه؟
‫چقدر کت و شلوار بهت میاد.
‫این کیف پول آقای سئوـه.
‫اومدم بهش تحویل بدم.
‫توی دفترشـه؟
‫- آره، هست. ‫- راستـش...
‫مهمون داره.
‫یه‌ناست.
‫جلسه‌ی تبلیغاتی‌ـه؟
‫خب...
‫- بیا، دونگ‌هوی. ‫- اجازه بدین
‫- من اینو بهش بدم. ‫- باشه.
‫ما که کار اشتباهی نکردیم، ‫برای چی قایم شدیم؟
‫مطمئنم متوجه حرف‌هام شدی.
‫امیدوارم دیگه لازم نباشه ‫درمورد این موضوع صحبت کنیم.
‫اقدام قانونی نمی‌کنم.
‫ولی کاری می‌کنم خودتون منو بخواین.
‫- رئیس. ‫- رئیس.
‫بچه‌ها، اینجا چرا انقدر کثیفـه.
‫می‌شه تمیز کنین؟ خدای من.
‫- آقا. ‫- چیه؟ بله؟
‫نمی‌شه بذارین فقط یه روز برم و بیام؟
‫نمی‌گم آزادم کنین. ‫زود برمی‌گردم.
‫فقط یه روز.
‫اگه نمی‌شه، پس می‌ذارین تلفن بزنم؟
‫فقط می‌خوام بگم حالم خوبه، ‫بعدش قطع می‌کنم.
‫امروز ساعت ۳ از بندر این‌چئون وارد شده.
‫با اینکه تاره ولی اگه دقت کنی ‫معلومه تاوان‌ـه، درسته؟
‫بعدش کجا رفته؟
‫می‌گن خیلی سریع حرکت کرده.
‫انقدر ماشین عوض کرده
‫که ستوان یانگ وسط راه گمـش کرده.
‫خودش شخصاً اومده.
‫این دفعه معامله‌شون فرق داره.
‫لطفاً هر اطلاعاتی از ستوان یانگ گرفتین،
‫به من اطلاع بدین.
‫- باشه. ‫- چشم.
‫راستی،
‫چطوری باید یه نفر رو پیدا کنم؟
‫کی؟ بگو من دنبالش می‌گردم.
‫اسم، سن، جنسیت.
‫بذار ببینم، سال ۱۹۸۸ متولد شده.
‫- اسمـش هیون‌ووـه. ‫- «هیون‌وو».
‫خودت نیستی؟
‫داری دنبال خودت می‌گردی؟
‫احیاناً داری دنبال نفسِ خودت می‌گردی؟
‫اگه اینطوریه بهتره خودت ‫دنبالش بگردی، نه من.
‫درسته که دنبال نفسِ خودم می‌گردم.
‫ولی اینی که می‌گم یکی دیگه‌ست.
‫کار راحتی نیست یه نفر رو ‫فقط با اسم پیدا کنی.
‫مگر اینکه کارآگاه خصوصی بگیری
‫که غیرقانونی‌ـه.
‫می‌تونی از قدرتی که دولت بهت داده ‫استفاده کنی
‫که اونم غیرقانونی‌ـه.
‫پس بررسی دفتر ثبت خانوار ‫توی یه سال خاص، چی؟
‫این غیرقانونی نیست.
‫- پس انجامش بده. ‫- باشه.
‫
‫سلام.
‫چی؟
‫این دست تو چیکار می‌کنه؟
‫خانم کو آوردش و دادش به من.
‫خانم کو اومده بود؟
‫- بله. ‫- چرا نذاشتی بیاد داخل؟
‫خلاصه‌ش اینه که باید گوشت بخورم، درسته؟
‫ما رو دید؟
‫کدوم قسمتـش رو دید؟
‫دست‌هاتون...
‫لعنتی.
‫مگه نگفت یه‌نا دردسره؟
‫والا اینجوری به نظر نمی‌رسید.
‫رفتارش که چیز دیگه‌ای نشون می‌داد.
‫پس کجاست؟
‫امروز همه به موقع اومدن.
‫معرفی‌نامه‌هاتون آماده‌ست، نه؟
‫معرفی‌نامه‌هامون رو فراموش کن.
‫بگو رئیس بزرگ دیروز کجا بود؟
‫این چه سوالیـه می‌پرسی؟
‫به داستان عاشقانه‌ی یه زن و مرد ‫چیکار داری؟
‫رئیس بزرگ با تو بود، نه؟
‫شنیدم دوست بی‌ادبـت هم باهاتون نبوده.
‫چیکار کردین؟
‫شب‌ها می‌خوابن دیگه، ‫چیکار می‌خواستی بکنیم؟
‫شب‌ها می‌خوابن؟
‫تو...
‫امیدوارم نگی «فقط دست همدیگه رو ‫گرفته بودیم.»
‫به من از این توضیحات مسخره ندی‌ها.
‫دست همدیگه رو نگرفتیم.
‫- بیشتر از این بوده؟ ‫- نه، حتی دست همدیگه رو هم نگرفتیم.
‫- من می‌رم. ‫- چی؟
‫- کجا می‌ری؟ ‫- من می‌رم بیارمش.
‫تو کجا می‌ری؟
‫- خدای من. ‫- چی شده؟
‫ببخشید، من باید موبایلم رو جواب بدم.
‫چی؟ آخه الان...
‫خدای من.
‫چرا همه اینجوری می‌کنن؟
‫پس به دعاهای من گوش دادی.
‫- الان اومدی؟ ‫- آره.
‫خب...
‫خب... می‌خواستم بگم که...
‫- شام چی؟ ‫- شام نخوردی؟
‫ممنون.
‫برنج سرخ شده‌ست، درسته؟
‫مواد اولیه‌ش توی یخچال بود، ‫برای همین اینو درست کردم.
‫خدای من، ممنون. ‫حسابی ازش لذت می‌برم.
‫کیف پولـت به دستـت رسید؟
‫چون به نظر میومد سرت شلوغـه، ‫دادم به دونگ‌هوی.
‫آهان، یه‌نا برای جلسه‌ی کاری اومده بود.
‫گمونم توی جلسات کاری ‫دست همدیگه رو می‌گیرین.
‫نه، اونجوری نبود.
‫اون نمی‌تونه گوشت بخوره
‫ولی می‌خواست سوسیس بخوره، پس...
‫گمونم کسی بخواد سوسیس بخوره ‫دستـش رو می‌گیری.
‫- نه، اون... ‫- غذات رو بخور.
‫باشه، می‌خورم.
‫واقعاً ۳۶ سالـه مجردی؟
‫ولی خیلی حرفه‌ای دستـش رو گرفته بودی.
‫بخور.
‫- باید یواش غذا بخوری. ‫- دارم تند می‌خورم؟
‫نمی‌خوای جواب سوالم رو بدی؟
‫درمورد اون موضوع، من...
‫توی ۳۶ سال گذشته با کسی آشنا نشدی؟
‫صبر کن. ‫آهان آب اینجاست.
‫داخلش اینجوری تمیز نمی‌شه.
‫انقدر اسکاچ بکش
‫تا صدا بده.
‫- اینجوری؟ ‫- آره.
‫آره، آفرین.
‫همینه.
‫- خوبه. ‫- اینجوری؟
‫- خدای من. ‫- آخ!
‫- ببخشید، الان پاکـش می‌کنم. ‫- نه، نیازی نیست.
‫نه، خطرناکـه، خدای من.
‫- یه لحظه صبر کن، الان پاکـش می‌کنم. ‫- نیازی نیست.
‫- صبر کن. ‫- واقعاً نیازی نیست.
‫یه لحظه صبر کن.
‫چی؟
‫وای، نه.
‫ما اومدیم خونه، رئیس بزرگ!
‫آهان، خسته نباشین.
‫- آره، ما اومدیم خونه. ‫- چیکار می‌کنین؟
‫دارین خونه رو تمیز می‌کنین.
‫تمیز شد، بلند شین دیگه.
‫برین توی اتاق‌هاتون.
‫شام خوردین؟
‫زود باشین.
‫من برنج سرخ شده درست کردم.
‫اومدی؟
‫انگار تک زیاد بهشون سر می‌زده.
‫کالاهای ضروری روزانه‌شون تامین بود.
‫خونه هم کامل تعمیر شده بود.
‫وقتی درمورد خواهر کوچک‌ترش فهمید ‫اعتیادش رو ترک کرد.
‫مطمئنم خوب ازش نگه‌داری می‌کنه.
‫توی اون سفر اتفاقی افتاد؟
‫یه دادستان هم اومد.
‫نگین که تک به این زودی دردسر درست کرده.
‫اگه دردسر درست کرده بود ‫که نمیومد خونه‌ش.
‫بدموقع زنگ زدم؟
‫نه.
‫- غذا خوردی؟ ‫- خوردم.
‫واقعاً؟
‫بیا.
‫از اون نون‌ها که دوست داری آوردم.
‫این اطراف کار داشتم ‫و توی وقت اضافه‌ام اینا رو خریدم.
‫با خودت ببر.
‫راستی، چرا پای تلفن رسمی صحبت می‌کردین؟
‫من؟ رسمی صحبت کردم؟
‫گمونم به خاطر اینکه
‫به عنوان یه دادستان ازت درخواست رسمی کردم.
‫ولی وقتی از نزدیک دیدمـت، ‫بهت احساس نزدیکی کردم
‫برای همین دیگه رسمی حرف نزدم.
‫ولی چطور؟
‫می‌خوای از این به بعد باهات ‫رسمی صحبت کنم؟
‫می‌خواین راجع به تک بدونین، نه؟
‫خب، اونم هست.
‫خبر جدیدی نیست.
‫نگفت می‌خواد با کسی ملاقات کنه؟
‫نه.
‫درمورد مسائل مهم ‫فقط با ایل‌یونگ صحبت می‌کنه.
‫آقا.
‫اگه منم گم می‌شدم ‫آقای سئو همین کار رو می‌کرد.
‫منظورت چیه؟
‫دنبال منم می‌گشت.
‫همه‌چی رو آماده کردین؟
‫فکر کردی اگه آماده نکرده بودیم ‫میومدیم باهات معامله کنیم؟
‫این مزخرفات رو تمومش کن و بگو کجاست.
‫ترجمه نمی‌کنی؟
‫[سان‌هوانگ‌رو، ۲۱-۲]
‫
‫فهمیدیم کجا قراره معامله کنن.
‫سان‌هوانگ‌دونگ، پس فردا.
‫
‫آقای سئو توی اتاقشـه، نه؟
‫آره، توی اتاقشـه.
‫
‫معامله فردا صورت می‌گیره.
‫تک به خواست خودش نرفته.
‫منظورت چیه؟
‫چیزی که تاوان از اول می‌خواسته ‫خود تک نبوده، سرش بوده.
‫اون به لطف تک رئیس شده،
‫ولی برای اینکه مخالف‌هاش رو ساکت کنه،
‫نیاز داره خودش رو ثابت کنه.
‫تک هدف این معامله نبوده، شرطـش بوده.
‫- درسته. ‫- صبر کن.
‫به کسی چیزی نگو.
‫برای اینکه این معامله عملی شه،
‫هرکاری از کو یانگ‌هی برمیاد.
‫دیگه زیادی خطرناک شده.
‫تک سرقولـش مونده،
‫پس منم نجاتـش می‌دم.
‫[بیمارستان سئوآن]
‫
‫هی، خانم کو.
‫- دادستان جانگ. ‫- من اینجام.
‫سلام.
‫الان نباید سرکار باشی؟
‫آره، برای همین زیاد وقت ندارم.
‫چطوره راه بریم و حرف بزنیم؟
‫باشه.
‫[بخش کودکان]
‫
‫هنوزم هر چهارشنبه،
‫بچه‌ها سر وقت میان اینجا منتظر می‌شینن.
‫منتظر یه نفر.
‫داوطلبانه اینجا جمع شدن.
‫هیچ‌کس مجبورشون نکرده.
‫فکر کردم اینجا جاییـه که دوست داری باشی.
‫خدای من، دادستان جانگ.
‫بیا، من مثل تو کاردستیـم خوب نیست،
‫برای همین اینا رو خودم درست نکردم ‫ولی امیدوارم برات مفید باشن.
‫باهات تماس می‌گیرم.
‫دادستان جانگ...
‫آره!
‫برای معامله‌ی فردا کاملاً آماده‌ایم.
‫می‌دونی که خیلی بدم میاد ‫چیزی طبق برنامه پیش نره.
‫چون برای برنامه‌ریزی این معامله ‫خیلی زحمت کشیدم.
‫بدترین چیز خارج شدن توپ از زمین‌ـه.
‫- از نظر من. ‫- لازم نیست نگران باشین.
‫«نگران»؟
‫به نظرت من الان نگرانـم؟
‫چرا؟
‫منو نگاه کن.
‫به نظرت من الان...
‫شبیه ماهی پفی پلنگی هستم؟
‫نه، قربان.
‫برای اینکه این معامله عملی شه،
‫هرکاری از کو یانگ‌هی برمیاد.
‫دیگه زیادی خطرناک شده.
‫
‫خداحافظ.
‫- بله، یه‌ئون؟ ‫- خانم مینی.
‫نقاشیـم قشنگ نشده؟
‫- چرا خیلی قشنگـه. ‫- ممنون.
‫- خداحافظ.
‫جی‌وو و هه‌جی، آفرین.
‫بازم می‌بینمتـون.
‫خداحافظ.
‫دادستان جانگ!
‫خداحافظ.
‫
‫چطور بود؟
‫فوق‌العاده بود.
‫فکر می‌کردم بعد از این همه وقت، ‫حتماً استرس می‌گیرم.
‫ولی وقتی جلوی بچه‌ها وایستادم، آروم شدم.
‫زمان خیلی سریع گذشت.
‫که اینطور.
‫- خوشحال شدم. ‫- خودم هم خوشحالم.
‫خدای من، دیوانه شدم.
‫چی؟
‫ائون‌ها.
‫نه، من گریه نکردم.
‫ولی آب بینیت داره می‌ریزه.
‫اونجا، آره.
‫می‌شورمـش بعد پسـش می‌دم.
‫باشه.
‫درضمن، بفرمایید.
‫به خوبی ازشون استفاده کردم.
‫خیلی مفید بودن.
‫خب، شاید دفعه‌ی بعد
‫بازم بهشون نیاز داشته باشی.
‫وقتی با بچه‌هایی انگار خوشحال‌تری.
‫به عنوان خانم ائون‌ها باهاشون بازی کن.
‫باشه؟
‫[دفتر دادستانی ۳۰۲]
‫
‫«جانگ هیون‌وو.»
‫«برای جانگ هیون وو.»
‫«جانگ هیون‌وو.»
‫«برای دادستان جانگ هیون‌وو.»
‫همه‌ش برای منـه.
‫کسی که بچه بودم می‌شناختمش ‫و از خودم یکم بزرگ‌تر بود.
‫ولی بعد از اینکه رفت ‫دیگه خبری ازش نشنیدم.
‫اسم اونم هیون‌وو بود.
‫رئیس اوه،
‫دفتر ثبت خانواری که خواستم رو پیدا کردی؟
‫کشوی دوم؟
‫آره، دیدمش.
‫[خانوارهای ثبت شده در ۲۰۰۰]
‫سال ۱۹۸۸ به دنیا اومده.
‫پدر و مادرش احتمالاً ‫بین سال‌های ۱۹۵۰ تا ۱۹۶۸ متولد شدن.
‫
‫چون یکی از والدینـش سرپرست خونوار بوده،
‫پس خانواده‌شون بیشتر از ۲ عضو داشته.
‫خیلی‌خب.
‫[جونگ‌نو-گو، سئول]
‫
‫این خانواده فقط یه عضو داره.
‫خیلی‌خب.
‫فکر کنم تموم شد. ‫درش رو بذارم؟
‫صبر کن.
‫این چیه؟
‫هیون‌وو، ممنون که این مدت باهام بازی کردی.
‫
‫سیزده‌تا.
‫از چیزی که فکر می‌کردم بیشتره.
‫
‫یون سون‌می؟
‫[یون سون‌می]
‫[گزارش حمله‌ی کلوپ گربه]
‫[گزارش بررسی شرکت گوزن تشنه]
‫[اطلاعات مدیرعامل شرکت]
‫«سئو جی‌هوان.»
‫[فرزند یون سون‌می]
‫سئو جی‌هوان، فرزند یون سون‌می.
‫سئو جی‌هوان، فرزند سئو ته‌پیونگ؟
‫[سئول، جونگ‌نو-گو، چانسانگ-دونگ، ۱۲]
‫آدرسش «چانسانگ-دونگ، ۱۲»ـه.
‫[آدرس ثبت شده]
‫[سپتامبر ۲۰۰۰]
‫
‫[اطلاعات به دست آمده از تحقیقات]
‫«کو ائون‌ها.»
‫[سئول، جونگ‌نو-گو، چانسانگ-دونگ، ۲-۳۱]
‫«چانسانگ-دونگ.»
‫
‫سال ۲۰۰۰.
‫
‫[نام و نام خانوادگی قبلی: یون هیون‌وو]
‫اسم سئو جی‌هوان قبلاً...
‫یون هیون‌وو بوده.
‫| ترجمه از تـارا |
‫
‫یون هیون‌وو.
‫کسی به اسم یون هیون‌وو می‌شناسی؟
‫برای بعضی‌ها مواجه شدن با گذشته‌شون
‫سخت و ناراحت‌کننده‌ست.
‫جه‌سو، اینو دوست داری، نه؟
‫تو کی هستی؟ منو می‌شناسی؟
‫لعنتی.
‫این کیه؟
‫امروز روز خاصیـه؟
‫تو خواب تولد یه بچه رو دیدم.
‫برای این کارها وقت نداریم.
‫شاید بلایی سر جی‌هوان بیاد.
‫من می‌دونم کجاست.
‫شنیدم با یه دختر زندگی می‌کنی.
‫محتواساز کودکان؟
‫فکر کردی می‌تونی کسی رو ‫کنار خودت داشته باشی؟
‫بابت همه‌چی ممنون، جی‌هوان.
‫بهتره دیگه همدیگه رو نبینیم.