‫کمکـم کنین.
‫نجاتـم بدین.
‫خدای من، اینو بخور حالت جا میاد.
‫- این چیه؟ ‫- آب و عسل.
‫آب و عسل؟
‫دونگ‌هوی برام آب و عسل آورده؟
‫معده‌ام درد می‌کنه.
‫دارم می‌میرم.
‫گفتی نابودش می‌کنی.
‫حالا ببین کی نابود شده.
‫اگه جوانمردانه بازی می‌کردیم ‫من می‌بردم.
‫اون موش کوچولو مجبورمون کرد ‫بازی کنیم.
‫از حقه‌های کثیف استفاده کرد.
‫حالا که همه‌مون سرحال شدیم، ‫بازی «دوست دارم» رو بکنیم.
‫- دوست دارم. ‫- دوست دارم.
‫- من هونگ‌کی رو دوست دارم. ‫- منم دوستـت دارم.
‫- من ایل‌یونگ رو دوست دارم. ‫- منم دوستـت دارم.
‫- من جه‌سو رو دوست دارم. ‫- منم دوستـت دارم.
‫من رئیس رو دوست دارم.
‫- پوف. ‫- چی؟ من ایل‌یونگ رو دوست دارم.
‫پوف.
‫- من هونگ‌کی رو دوست دارم. ‫- پوف.
‫- من مان‌هو رو دوست دارم. ‫- پوف.
‫- من دونگ‌هوی رو دوست دارم. ‫- پوف.
‫از تو خوشم نمیاد.
‫ازش خوشم نمیاد.
‫واقعاً ازش خوشم نمیاد.
‫اگه می‌گفتی دوستـم داری ‫مجبور نبودی نوشیدنی بخوری.
‫من زمینم، خودتون رو معرفی کنین. ‫[یه بازی کره‌ای]
‫- جه‌سو، یک. ‫- جه‌سو، جه‌سو.
‫جه‌سو!
‫صفر، صفر، هفت، بنگ!
‫نه!
‫این درست نیست.
‫تو!
‫دوباره پرش کردین.
‫دوباره پر شده.
‫خدایا، من معمولاً توی بازی‌ها نمی‌بازم.
‫اون موش کوچولو یه کاری می‌کرد من ببازم.
‫وقتی داشتی بازی می‌کردی
‫انگار کره‌ای هم یادت رفته بود، خدای من.
‫رئیس و اون دختر،
‫چرا نمیان پایین؟
‫حتماً عقلـم رو از دست داده بودم.
‫باورنکردنی‌ـه، خدای من.
‫صبر کن، من تا حالا توی زندگیم ‫دردسر درست نکردم.
‫چطوری الان همچین دردسر بزرگی درست کردم؟
‫
‫دیروز زیادی نوشیدنی خوردم،‌ نه؟
‫هیچی یادم نمیاد.
‫خدای من.
‫هیچی یادت نمیاد؟
‫نه، اولش که شروع کردیم رو یادمه
‫ولی بعدش
‫هیچی یادم نمیاد، ‫انگار یکی حافظه‌ام رو دستکاری کرده باشه.
‫خدای من، خیلی وقت بود ‫انقدر نوشیدنی نخورده بودم.
‫درسته، پیش میاد.
‫تا یه مدت لب به نوشیدنی نمی‌زنم.
‫آره، به نظرم فکر خوبیه.
‫چون ممکنه باعث شه ‫اتفاق ناخوشایندی پیش بیاد.
‫آهان.
‫پس گمونم...
‫[اینکه خوردم بهش رو می‌گه]
‫برای شما ناخوشایند بوده.
‫[اگه با یه نفر دیگه بودی ‫ممکن بود خطرناک باشه، پس...]
‫باید مراقب باشی.
‫درسته، ببخشید.
‫اگه ناخوشایند بوده
‫پس بیشتر حواسم رو جمع می‌کنم
‫تا اتفاقی باهات برخورد نکنم.
‫یه چیزی توی اتاقـم جا گذاشتم.
‫چطور ممکنه همه‌چی رو فراموش کرده باشه؟ ‫خدای من.
‫«باهات برخورد نکنم؟»
‫نمی‌تونی این کار رو بکنی، فهمیدی؟
‫هی، رئیس اومد.
‫صبح بخیر، رئیس.
‫از صبحانه‌تون لذت ببرین، رئیس.
‫دیگه منو «رئیس» صدا نکنین. ‫از این به بعد با اسم صدام کنین.
‫- چی؟ ‫- با اسم؟
‫چی؟ چی می‌گین، رئیس؟
‫- دیگه فحش هم ندین. ‫- چی؟
‫درضمن، لباس‌های آستین بلند بپوشین.
‫- راستی هونگ‌کی. ‫- بله، رئیس؟
‫خب...
‫بله، جی‌هوان؟
‫- ای عوضی. ‫- چطور جرئت کردی؟
‫تا آخر شب عذرخواهی کتبیت رو تحویل بده.
‫توی مراسم معرفی محصول جدید،
‫نشون‌مون بده به عنوان مدیر مارکتینگ ‫چی توی چنته داری.
‫بی‌خیال، ناسلامتی من یانگ هونگ‌کی هستم.
‫ناامیدتون نمی‌کنم، جی‌هوان.
‫ایل‌یونگ کجاست؟
‫لایک و سابسکرایب یادتون نره.
‫[گنگستر دوست‌داشتنیِ من]
‫خودتی، مگه نه؟
‫آره خودتی، خودتی.
‫ممنون که هنوز اینجایی.
‫خب.
‫یک، دو،
‫- سه، ‫- سه،
‫چهار، پنج،
‫شش،
‫شش و هفت.
‫خدای من.
‫تا حالا تو رو ندیده بودم‌، خدای من.
‫گردنبند طلا دور گردنتـه؟
‫چقدر دوست‌داشتنی هستی.
‫برخلاف آدم‌های اینجا، تو خیلی مهربونی.
‫[دادستان جانگ هیون‌وو]
‫سلام، دادستان.
‫دیشب راحت رسیدی خونه؟
‫بله، شما چی؟
‫بله، منم به لطف شما راحت رسیدم خونه.
‫هی، شما تاحالا کپسول زمان چال کردی؟
‫«کپسول زمان؟»
‫آره، چال کردم.
‫چی توش گذاشته بودی؟
‫احتمالاً چیزهایی که اون‌موقع برام مهم بودن.
‫- کجا چالش کردی؟ ‫- گمونم زیر زمین.
‫کدوم زمین؟
‫ای بابا.
‫آهان.
‫باز دارم بازجویی می‌کنم.
‫شنبه برنامه‌ت چیه؟
‫شنبه‌ی این هفته برنامه‌ی خاصی ندارم.
‫می‌خوای همدیگه رو ببینیم؟
‫می‌تونی یه وقت دیگه زمین رو بکنی.
‫بیا این هفته بریم یه جای خوش آب و هوا.
‫چرا به خاطر ۲۰ هزار دلار، ‫انقدر تلاش می‌کنی؟
‫از کجا می‌دونین ۲۰ هزار دلاره؟
‫توی قرارداد نوشته شده بود...
‫توی قرارداد نوشته شده بود ۸۰ هزار دلار.
‫شما ۲۰ هزار دلار اصلی رو ‫به جای من پرداخت کردین.
‫پس منو یادتون میاد؟
‫
‫خب.
‫کندوکاو گذشته برای جفت‌مون خوشایند نیست.
‫خانم کانگ یه‌نا.
‫من می‌دونم محبوب‌ترین محتواساز کودکان
‫در کشور،
‫کانگ یه‌ناست.
‫[مراسم معرفی محصول جدید]
‫اینجا رو نگاه کن، لطفاً.
‫می‌خوایم عکس بگیریم.
‫یه بار دیگه اینجا رو نگاه کن.
‫- خدای من، ممنون. ‫- خیلی خوشگل شدی.
‫من می‌خوام چندتا سوال بپرسم.
‫[سوسیس فرانکفورتر کودکان]
‫هرچقدر دلتون می‌خواد عکس بگیرین.
‫اجازه نمی‌دم حتی یکیش رو منتشر کنین.
‫- یه‌نا بهمون قلب نشون بده. ‫- اینجا رو نگاه کن.
‫بیشتر از چیزی که فکر می‌کردم ‫ارتباط برقرار کردیم.
‫تا اون موقع شب بیرون چیکار داشتی؟ ‫ساعت ۲ صبح اومدی.
‫گمونم خواب‌تون نمی‌برده
‫که تا اون موقع بیدار بودین.
‫پیر که می‌شی، از ساعت خوابت بگذره ‫دیگه خوابت نمی‌بره.
‫حتماً توی همین چند روزه پیر شدین.
‫جی‌هوان.
‫یه‌نا، لطفاً تستـش کن و بهمون بگو ‫نظرت چیه.
‫- بذار برنامه‌ام رو نگاه کنم. ‫- فردا می‌رین سوک‌چو.
‫آقای جانگ رو درمورد کافه‌ی کودکان می‌بینی.
‫یه‌نا.
‫ازت خواستن تستـش کنی.
‫چیکار می‌کنی؟
‫گفتم برای عکاسی تستـش نمی‌کنم.
‫پس توی این موقعیت چیکار کنیم؟
‫پس وانمود کن داری می‌خوری.
‫تو می‌تونی.
‫
‫یه‌نا، چه مزه‌ایـه؟
‫واقعاً خوبه.
‫بافتـش چطوره؟
‫نه نرمـه نه سفت، خیلی خوبه.
‫فکر می‌کنی بچه‌ها خوش‌شون میاد؟
‫نمکـش کمتره؟
‫چون سدیم کمتری داره،
‫شور نیست.
‫بچه‌ها خودشون رو براش می‌کشن.
‫منظورم اینه که عاشقـش می‌شن.
‫چون خوشمزه‌ست.
‫صبر کنین.
‫حالت خوبه؟
‫به گوشت حساسیت داری. ‫بیا بریم دکتر.
‫خب، به خاطر محدودیت زمانی
‫مراسم معرفی محصول جدید رو ‫تموم می‌کنیم.
‫براتون چندتا غذا آماده کردیم، ‫پس لطفاً امتحان‌شون کنین.
‫لطفاً نظر صادقانه‌تون رو بهمون بگین. ‫ممنون.
‫بریم.
‫[دفتر دادستانی مرکزی سئول]
‫«تاوان» خیلی محتاط‌ـه.
‫با کسی که بهش اعتماد نداره ‫معامله نمی‌کنه.
‫[سردسته‌ی خلاف‌کارها: تاوان]
‫خرده فروشی نمی‌کنه. ‫فقط عمده فروشی.
‫درضمن یه شایعاتی هم درمورد ‫کو یانگ‌هی شنیدیم.
‫ولی فقط درحد شایعه‌ست. ‫هنوز کسی کاری انجام نداده.
‫درمورد جونگ یون‌تک، ‫یا داره قایم باشک بازی می‌کنه،
‫یا خودش رو کچل کرده و تارک دنیا شده.
‫حتی یه تار مو هم ازش پیدا نکردیم.
‫ولی یه نفر داره یه کارهایی می‌کنه.
‫کی؟
‫- سئو جی‌هوان. ‫- «سئو جی‌هوان؟»
‫من واقعاً اینو درک نمی‌کنم.
‫کو یانگ‌هی مشخصه دردسرسازه، ‫ولی سئو جی‌هوان
‫جدیداً زندگیـش نرمال نشده؟
‫منم همین نظر رو دارم.
‫گوزن تشنه یه شرکت نرمال نیست.
‫خلاف‌کارهای مختلف دورهم جمع شدن.
‫شاید از بیرون یه شرکت شسته رُفته ‫به نظر برسه.
‫ولی عملاً
‫سئو جی‌هوان این آدم‌های خطرناک رو ‫زیردست خودش کرده.
‫درواقع جونگ یون‌تک هم یکی از اوناست.
‫یعنی می‌گی سئو جی‌هوان ‫از اول با قصد و نیت خاصی
‫جونگ یون‌تک رو استخدام کرده؟
‫امکانش هست.
‫ولی واقعاً سئو جی‌هوان حرکتی می‌زنه؟
‫نمی‌زنه.
‫اون قطعاً...
‫یه حرکتی می‌زنه.
‫
‫غذا خوردین، قربان؟
‫توی همچین روزی،
‫دلم می‌خواد یه کاسه سوپ ماهی پفی بخورم.
‫راستـش ما داریم مِنو رو گسترده‌تر می‌کنیم.
‫مطمئنم این مِنوی جدید
‫برامون خوش‌شانسی میاره.
‫بعداً معلوم می‌شه که ‫خوش‌شانسی میاره یا بدشانسی.
‫مِنوی جدیدمون شکست نمی‌خوره. ‫به من اعتماد کنین.
‫قبلاً،
‫فقط ماهی پفی بزرگ داشتن.
‫ولی وقتی دیگه نتونستن ‫ماهی پفی بزرگ بگیرن،
‫از ماهی پفی کوچولوی پلنگی استفاده کردن.
‫با اینکه کوچیکـه ولی سم بیشتری داره.
‫بی‌دلیل نیست که ماهی‌گیرها ‫ماهی پفی پلنگی رو
‫بدترین نوع ماهی توی دنیا می‌دونن.
‫چه ماهی باشه چه آدم،
‫همه باید حد و اندازه‌ی خودشون رو بدونن.
‫هنوزم با من مثل عروسک خیمه شب بازی ‫رفتار می‌کنه.
‫سال‌هاست دارم این بیزنس رو می‌چرخونم.
‫با تاوان تماس بگیر.
‫بگو انقدر واسه خودش نچرخه ‫و زود برگرده.
‫چشم، قربان.
‫[تعیین سطح با خانم مینی]
‫از دست این پسرها. ‫ساعت از ۸ شب گذشته.
‫منو بایکوت کردن؟
‫[شماره تماس دانش‌آموزها]
‫اگه تا ۵ دقیقه‌ی دیگه نیاین ‫به آقای سئو می‌گم.
‫می‌خوای مثل خبرچین‌ها چقولی ما رو بکنی؟
‫خدای من، اصلاً وفاداری سرت نمی‌شه.
‫اینا چیه؟
‫زود باشین، امروز اولین جلسه‌مونـه.
‫باهم از سرکار برگشتین؟
‫امروز مراسم معرفی محصول جدیدمون بود.
‫- ممنون. ‫- انرژی ندارم سوال جواب بدم.
‫اینا چیـن؟
‫آفرین.
‫مراسم خوب پیش رفت؟
‫اگه از من بپرسی،
‫یه موفقیت بزرگ بود.
‫حتی بدون اینکه خودمون برنامه‌ریزی کنیم،
‫یه لحظه‌ی تاثیرگذار هم داشتیم.
‫- «لحظه‌ی تاثیرگذار؟» ‫- کانگ یه‌نا،
‫نزدیک بود بیهوش شه و رئیس بزرگ...
‫یعنی جی‌هوان روی هوا گرفتـش.
‫«من گرفتمـت» وقتی این جمله رو گفت،
‫حتی از هیون‌بین هم باحال‌تر شده بود، نه؟ ‫خدای من.
‫- بغلـش کرد؟ ‫- اینجوری بغلـش کرد.
‫یعنی حالا رئیس بزرگ ازدواج می‌کنه؟
‫با اتفاقی که امروز افتاد،
‫احتمالش هست.
‫اصلاً یه‌نا خودش خواست برامون تبلیغ کنه.
‫- واقعاً؟ ‫- اگه رئیس بزرگ با ستاره‌ی ملی ازدواج کنه
‫خیلی باحال‌تر به نظر می‌رسه.
‫جفت‌شون شجاعـن.
‫اگه تاثیرگذاری اون رو با خودمون...
‫حرف بسه.
‫باشه، چون امروز اولین جلسه‌مونـه
‫یه تست ساده می‌گیرم.
‫با این تست قضاوت‌تون نمی‌کنم، ‫فقط می‌‌خوام ببینم
‫توی چه سطحی قرار دارین، ‫پس نگران نباشین.
‫تو کی هستی که ما رو تست کنی؟
‫همیشه منو اذیت می‌کنی.
‫به سوال دقت کنین، جواب رو می‌فهمین.
‫پس خوب گوش بدین.
‫باشه.
‫خب.
‫برای کسی که در ظاهر مهربون‌ـه ‫ولی از درون سنگدل،
‫یه اصلاح داریم که می‌شه، ‫«دست آهنی توی یه دستکش مخملی».
‫برعکسـش چی می‌شه؟
‫برای کسی که از درون دل‌رحمـه ‫ولی ظاهراً سنگدل به نظر می‌رسه،
‫چه اصطلاحی داریم؟
‫خدای من، ما رو دستکم گرفتی‌ها. ‫فکر می‌کنی نمی‌دونیم؟
‫اگه ندونی یه انسان نرمال نیستی.
‫اگه ندونی حیوانی.
‫اینه، مگه نه؟
‫[بیرون سوخاری درون آبدار]
‫اینه.
‫[اردک پکن]
‫درمورد مرغ سوخاری حرف نمی‌زنیم‌ها.
‫«بیرون سوخاری درون آبدار؟»
‫اردک پکن از کجا اومده؟
‫تازه جفت‌تون غلط دیکته‌ای دارین.
‫خب، پس...
‫سوال ریاضی ازتون می‌پرسم.
‫یه سوال ساده‌ی فاکتورگیری.
‫فاکتورگیری چیه؟
‫فاکتور غذا رو می‌گه؟
‫- خدای من. ‫- نمی‌دونین فاکتورگیری چیه؟
‫- معادله چی؟ ‫- با یه نفر می‌خواستم معادله کنم
‫زد دستـم رو شکوند.
‫هنوز نمی‌تونم دستم رو کامل باز کنم.
‫تقسیم رو که دیگه بلدین، نه؟
‫خدای من، داری تحقیرمون می‌کنی‌ها.
‫دبستان شاگرد اول بودیم‌ها.
‫ولی تو دبستان هم نرفتی.
‫- دلت می‌خواد بمیری؟ ‫- بی‌خیال.
‫نه، این کار رو نکنین.
‫- چیکار می‌کنین؟ ‫- صبر کن.
‫بس کنین. ‫زود باش برو بشین.
‫یه سوال ساده ازتون می‌پرسم.
‫جی‌یئون...
‫چهارتا گوجه گیلاسی داره.
‫می‌خواد نصفـش رو بده به دوست‌هاش.
‫حالا جی‌یئون چندتا گوجه داره؟
‫خدای من، جی‌یئون دختر خوبیـه.
‫با اینکه خودش کم داره، ‫با دوست‌هاش تقسیم کرده.
‫چه دختر وفاداریـه، نه؟
‫اتفاقاً دختر بی‌شعوریـه.
‫نصفـش کافی نیست،
‫باید همه‌ش رو می‌داد.
‫مان‌هو، بذار ببینم.
‫اسم قدیمی جزیره‌ی ججو چی بود؟ ‫«شهر هانیو».
‫همین بود، مگه نه؟
‫بابت تلاش‌هات تشکر می‌کنم، مان‌هو.
‫رئیس بزرگ؟
‫چیه؟ این قلب رو هم درنظر بگیری
‫- می‌شه سه کلمه. ‫- صبر کن.
‫یه عبارت سه کلمه‌ای برای
‫کسی که از درون دلرحمه و از بیرون ‫سنگدل به نظر می‌رسه رو
‫نوشتی «رئیس بزرگ»؟
‫بیرون سوخاری درون آبدار که نبود.
‫به‌هرحال اینم جواب درستی نیست.
‫- سوخاری و آبدار چیه؟ ‫- واقعاً؟
‫- اصلاً چرا دارم خودم رو اذیت می‌کنم؟ ‫- لعنتی.
‫به‌هرحال جفت‌شون توصیف رئیس بزرگ‌ـه.
‫موش کوچولو، بگو ببینم.
‫تو چطوری رئیس بزرگ رو توصیف می‌کنی؟
‫چهارشونه‌ی گنگستری.
‫حالا که فهمیدم هرکی در چه سطحی قرار داره،
‫کلاس امروز رو تموم می‌کنیم.
‫ولی تکلیف هم دارین.
‫تکلیف؟
‫ما سرمون شلوغـه‌ها.
‫چیز پیچیده‌ای نیست.
‫فقط درمورد خودتون بنویسین.
‫همون‌طور که اون دفعه من درمورد خودم گفتم،
‫شما هم درمورد خودتون بنویسین.
‫چقدر آدم رو اذیت می‌کنی تو.
‫- لعنتی. ‫- اولین جلسه‌تون عالی بود.
‫«چهارشونه‌ی گنگستری»...
‫[چهارشونه = خلافکار]
‫[چهارشونه‌ی گنگستری یعنی ‫خلاف‌کار و گنگستر]
‫یعنی گنگستر دوبل.
‫[گنگستر]
‫شنیدم امروز سرتون شلوغ بوده.
‫مراسم داشتین و بعدش ‫نقش شوفر رو بازی کردی.
‫حتماً خسته شدی.
‫خب، مگه گنگسترها...
‫خسته می‌شن؟
‫راستی کلاس خوب بود.
‫البته فکر نکنم کنجکاو باشی.
‫مگه گنگسترها کنجکاو می‌شن؟
‫گمونم مزاحم کسی شدم ‫که اصلاً کنجکاو نیست.
‫مگه کسی می‌تونه مزاحم گنگسترها شه؟
‫چرا همه‌ش به خودت می‌گی گنگستر؟
‫دارن دعوا می‌کنن؟
‫چیکار می‌کنین؟
‫- ساکت. ‫- صدات رو بیار پایین.
‫انگار خانم کو و رئیس بزرگ
‫دارن دعوا می‌کنن.
‫وقتی گنگسترم چرا خودم رو گنگستر صدا نکنم؟
‫درسته، ولی چرا یهو این موضوع رو ‫پیش کشیدی؟
‫نگو که...
‫به خاطر اینه که گفتم ‫چهارشونه‌ی گنگستری هستی؟
‫واقعاً به خاطر اونه؟
‫همین الان داشتن دعوا می‌کردن،
‫چی شد زد زیر خنده؟
‫صبر کن.
‫الان فهمیدم اونا چرا اینطوریـن.
‫چرا همه‌تون مثل همیـن؟
‫انگار واقعاً یه خانواده‌این.
‫صبر کن.
‫الان قشنگ توی روی من زدی زیر خنده.
‫نباید حداقل بهم توضیح بدی؟
‫خودت کلمه رو سرچ کن.
‫ببین معنیـش چیه.
‫چرا انقدر لج‌درآر می‌خندید؟
‫[چهارشونه‌ی گنگستری]
‫[این اصطلاح برای توصیف افرادی که ‫خیلی چهارشونه هستند به کار می‌ره]
‫پس معنیـش اینه؟
‫خدای من.
‫برای شام خوردن دیر شده؟
‫من معمولاً شام همچین چیزی می‌خورم.
‫امیدوارم شما هم دوست داشته باشی.
‫معمولاً شامـت اینه؟
‫وقتی کارم زیاد می‌شه وقت نمی‌کنم ‫برم بیرون غذا بخورم،
‫ولی از طرفی خوشم نمیاد ‫غذاهام رو سرسری بخورم.
‫- بفرمایید. ‫- ممنون.
‫دقیقاً کارت توی شرکت گوزن تشنه چیه؟
‫کارم مشاوره‌ی حقوقی ‫و طراحی استراتژی‌های بیزینسی‌ـه.
‫در کل مدیر ارشد هستم.
‫آهان.
‫پس وکیلی؟
‫پروانه‌ی وکالتـم رو گرفتم.
‫آهان.
‫شما چه ورزشی انجام می‌دادی؟
‫آهان.
‫- فوتبال؟ ‫- حتی الان هم
‫وسط کارم وسوسه می‌شم بدوئم.
‫پس چطوری وارد شغل آرایشگری شدی؟
‫منم مثل تو مدرک گرفتم.
‫به همین سادگی.
‫کارمندهای دولت از طریق آزمون ‫استخدام می‌شن،
‫وکلا باید آزمون وکالت بدن ‫تا پروانه‌شون رو بگیرن،
‫ورزشکارها هم باید باهم رقابت کنن ‫تا وارد تیم ملی شن.
‫گمونم یه‌جوری گفتم انگار کار ساده‌ایـه.
‫ولی کسایی که انجامش دادن
‫می‌دونن چقدر سخته که خودت رو ‫از صفر به صد برسونی.
‫فقط با باهوش بودن و دانشگاه خوب رفتن،
‫نمی‌تونی راحت وکیل شی.
‫درسته، کار راحتی نبود.
‫آقای سئو خیلی بهم کمک کرد.
‫برای همین منم دلم می‌خواست
‫بتونم به کسایی که نیاز دارن کمک کنم.
‫درسته که نمی‌تونم تا آخر عمرم ‫کاری که برام کرد رو جبران کنم
‫ولی می‌خواستم حداقل تلاشم رو بکنم.
‫ولی نمی‌شه با احساس دِین زندگی کرد.
‫و اینکه دینـت رو سریع ادا کنی هم
‫می‌تونه یکم ناراحت کننده باشه.
‫وقتی دینـت رو ادا کنی، ‫دیگه همه‌چی تموم می‌شه.
‫فکر نمی‌کنم قصدش از کمک این بوده باشه ‫که تو مدیونش بشی و جبران کنی.
‫شاید بهت کمک کرده چون می‌خواسته
‫توی زندگیش باشی.
‫به لطف شما، شام خوبی خوردم.
‫فقط هرچی داشتم رو سرو کردم.
‫بذار حداقل برات قهوه بخرم.
‫باشه.
‫ولی یکم دیروقتـه، ‫پس باید پیاده‌روی کنیم.
‫صبر کن، اونجا رو ببین.
‫وسط اون پارک یه زمین فوتسال هست.
‫هروقت دلم می‌خواد توپ شوت کنم ‫می‌رم اونجا بازی می‌کنم.
‫گاهی با بچه‌های کوچک هم بازی می‌کنم.
‫خیلی حال می‌ده.
‫اینجوری شوت می‌کنن.
‫بچه دوست داری؟
‫- می‌خوام. ‫- نمی‌شه.
‫- برام بخر. ‫- خطرناکـه.
‫- می‌خوام. ‫- سر و صداشون زیاده،
‫راحت اشک‌شون درمیاد و لجبازن.
‫ولی من که قرار نیست بزرگ‌شون کنم، ‫پس مشکلی ندارم.
‫همیشه هرچی به ذهت میاد رو می‌گی، نه؟
‫خدای من، ببخشید. ‫بذارین براتون حوله بیارم.
‫واقعاً معذرت می‌خوام!
‫حالت خوبه؟
‫چی؟
‫رئیس بزرگ.
‫شما که صبح‌ها ورزش نمی‌کردین.
‫صد کیلو؟
‫از وقتی شونه‌هاتون آسیب دید،
‫دیگه صبح‌ها ورزش نمی‌کردین.
‫چرا اینجوری به خودتون فشار میارین؟
‫می‌خوام سعی کنم سالم بمونم.
‫ولی شما که به این چیزها اهمیت نمی‌دادی.
‫حالا چرا فقط ورزش شونه می‌کنین؟
‫[چهارشونه‌ی گنگستری]
‫[چرا چهارشونه‌ی گنگستری جذابه؟]
‫[شونه‌های پهن از قیافه‌ی جذاب هم بهتره]
‫[شونه‌های پهنی که بشه بهش تکیه کرد]
‫[برای مردها، مهم‌ترین چیز چهارشونه بودنـه.]
‫بین اون دوتا یه خبرهایی هست.
‫- واقعاً؟ ‫- بهش فکر کن.
‫چرا کلمه‌ی «گنگستر» انقدر ‫جی‌هوان رو ناراحت کرده بود؟
‫از اولش هم برام عجیب بود که گذاشته یه زن
‫توی خونه‌مون زندگی کنه، ‫اونم وقتی خانم ماست‌فروش رو رد کرد.
‫پس نباید از این به بعد...
‫زن داداش صداش کنیم؟
‫- زن داداش؟ ‫- زن داداش؟
‫برو کنار.
‫من مخالف این ازدواجـم!
‫حتی اگه شن بره توی چشم‌هام ‫بازم اجازه نمی‌دم.
‫آخ چشمـم! شن رفت توی چشم‌هام؟
‫صبر کن... رئیس.
‫رئیس بزرگ، ببین توی چشم‌هام شن رفته؟
‫رئیس.
‫چشم‌هام!
‫چشم‌هام می‌سوزن، رئیس.
‫چی؟ موش کوچولو.
‫به چی نگاه می‌کنی؟ هیز.
‫من نگاه نکردم، چی می‌گی؟
‫باز داری نگاه می‌کنی.
‫من به هیچی نگاه نکردم.
‫خدای من.
‫انگار ورزش کردین.
‫آره، اینجا باشگاه‌مونـه.
‫- پس واقعاً ورزش کردین. ‫- به‌هرحال،
‫چیزی برای دیدن وجود نداره. ‫بهتره برگردیم بالا.
‫- بله. ‫- امکان نداره! امکان نداره اجازه بدم!
‫رئیس، امکان نداره اجازه بدم.
‫مان‌هو، خیلی خوشمزه‌ست.
‫واقعاً خوشمزه‌ست.
‫شما چرا نمی‌خورین؟
‫خدای من.
‫لعنتی.
‫خدای من.
‫ببخشید، حالت خوبه؟
‫حتماً ترسیدی.
‫شونه‌ام خورد بهت؟
‫راستی، ایل‌یونگ کجاست؟
‫اون کلی کار داره، ‫کم پیش میاد این موقع روز با ما غذا بخوره.
‫کلی کار داره؟ چیکار داره؟
‫با خانم‌ها می‌ره بیرون.
‫یعنی کسی توی زندگی ایل‌یونگ هست؟
‫معلومه، خیلی‌ها هستن.
‫خیلی‌ها؟ از این شیطون‌هاست؟
‫چیه؟ چه اشکالی داره یه مرد ‫برای پیدا کردن همسر
‫با خانم‌ها معاشرت کنه؟
‫بهتر از اینه که یه دختر گستاخ سعی کنه
‫کسی که ۳۶ سالـه مجرده رو ‫از راه به در کنه، مگه نه؟
‫اون مرد بیچاره‌ای که ۳۶ سالـه مجرده،
‫کیه؟
‫خانم کانگ یه‌نا چطوره؟
‫خانم کانگ؟
‫آهان.
‫مشکل جدی‌ای نداشت و با دارو حل شد.
‫کسی که به گوشت حساسیت داره،
‫بدترین سفیر برای برند ما نیست؟
‫به خاطر حساسیتـش نمی‌تونه ‫محصول‌مون رو تبلیغ کنه.
‫اگه سر این موضوع قراردادمون رو بهم بزنیم،
‫شایعات بیشتری درموردمون پخش می‌شه.
‫نمی‌تونیم تبلیغِ الکی بدیم بیرون که.
‫باید بتونه محصولات‌مون رو بخوره ‫و صادقانه نظر بده.
‫هونگ‌کی، باهاش قرار بذار ‫و دوستانه قراردادمون رو بهم بزن.
‫- جنجال به پا می‌کنه. ‫- خیلی‌خب.
‫امروز کی دعا می‌خونه؟
‫انگار داری می‌ری بیرون.
‫بله، با یه نفر قرار دارم.
‫- با یه دوست. ‫- آهان، یه دوست.
‫پس مراقب خودت باش.
‫[جست و جوی مقصد]
‫بذار ببینم.
‫خدای من، خانم کو.
‫- سلام. ‫- نشستی؟
‫می‌خواستم در رو برات باز کنم.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫چون ماشین روشن بود، ‫فکر کردم باید زود بریم.
‫- آهان، حالا راه بیفتیم؟ ‫- آره.
‫خیلی‌خب، کمربندت رو ببند لطفاً.
‫گیر کرده؟
‫خدای من.
‫خدای من، یهو سرم تیر کشید.
‫- چی شد؟ ‫- چی؟ هیچی.
‫خدای من، ترسیدم.
‫چی...
‫چقدر خوبه!
‫هیجان دارم.
‫ببخشید.
‫- منم عذر می‌خوام. ‫- دیگه گیر نیست.
‫حتماً ترسوندمت.
‫اونجا...
‫کسی داره پشت سرم حرف می‌زنه؟ ‫گوشم می‌خاره.
‫هنوز شمردن برنج‌ها تموم نشده؟
‫- نه. ‫- باورنکردنی‌ـه.
‫خدای من.
‫آخر هفته کسی رو نداری باهاش بری بیرون؟
‫باورنکردنیـه.
‫بعدش میز رو تمیز کن.
‫چیزی ذهنت رو درگیر کرده؟
‫من همیشه ذهنم درگیره.
‫چطوری فروش‌مون رو بالا ببریم؟
‫چطوری جلوی کارمندهامون رو بگیریم ‫که دردسر درست نکنن؟
‫یه روزی می‌بینم شما آخر هفته بری ‫سر قرار یا نه؟
‫چرت و پرت نگو.
‫راستی،
‫انگار کو یانگ‌هی، یون‌تک رو مخفی کرده.
‫ولی چون هیچ ردی ازش نیست ‫نمی‌شه پیداش کرد.
‫حالا که وضعیت اینجوریه
‫باید تمرکزمون رو بذاریم روی تایلند.
‫هروقت یه قرار مشخص بذارن، ‫یه تغییراتی ایجاد می‌شه.
‫یه نفر رو گذاشتیم تاوان رو زیرنظر بگیره، ‫پس صبور باشین.
‫خیلی‌خب.
‫چند ساعت طول می‌کشه تا بیاد خونه.
‫- منظورت چیه؟ ‫- نیازی نیست هر نیم ساعت
‫بیاین پایین و چک کنین.
‫انقدر قضاوت نکن. ‫من اومده بودم پایین
‫که آب بخورم.
‫پس من دیگه می‌رم.
‫باشه.
‫نباید قبل از ساعت ۶ عصر خونه باشه؟
‫اون بیرون دنیای خطرناکیـه.
‫شاید باید محدودیت تردد بذارم.
‫خانم کو، احیاناً توفو دوست داری؟
‫یه رستوران توی یانگ‌پیونگ هست ‫که توفوهای دست‌ساز خوشمزه‌ای داره.
‫خانم پیری که صاحب اونجاست ‫هرروز صبح توفوها رو
‫توی یه قابلمه‌ی چدنی درست می‌کنه.
‫ولی جذاب‌ترین چیز این رستوران،
‫سوپ توفوی نرم و گرمیـه که ‫به محض نشستن برات میارن.
‫- خدای من. ‫- به خاطر پودر پریلا که توش می‌ریزن
‫طعم آجیلیـش دو برابر می‌شه.
‫واقعاً غذاش استثنایی‌ـه.
‫[به دلیل کمبود مواد اولیه تعطیل هستیم]
‫[۵۰ سال توفوی دست‌ساز]
‫رستورانی که یه پیرزن توش ‫هرروز صبح توفو درست می‌کنه،
‫امروز بسته‌ست.
‫نوشته آخر هفته‌ها هم باز هستن،
‫ولی انگار توفوهاشون تموم شده.
‫- ببخشید. ‫- نه، اشکال نداره.
‫ولی نگران نباش.
‫یه رستورانِ خوب دیگه همین نزدیکی‌ها هست.
‫بوسام داره
‫و یه پیرمرد اونجاست
‫که هرروز صبح گوشت‌ها رو ‫با ۲۷ گیاه مختلف می‌پزه.
‫- دنبالم بیا. ‫- باشه.
‫[درحال بازسازی]
‫[بوسام خوشمزه‌ای که برای خوردنش ‫توی صف وایمیستی]
‫احیاناً از غذاهای پرمخلفات کره‌ای خوشت میاد؟
‫[بنا به دلایل شخصی تعطیل می‌باشد]
‫
‫ببخشید.
‫آقای جانگ، جفت‌مون گرسنه‌ایم،
‫پس بیا بریم رستوران بغلی.
‫باشه.
‫به خاطر طعم دهنده‌های مصنوعی ‫آب دهنم راه افتاده.
‫- بفرمایید، شروع کنین. ‫- باشه.
‫- نوش جان. ‫- نوش جان.
‫صبر کن.
‫یه تیکه مو هم برای من گذاشتن.
‫نه، اشکالی نداره.
‫راستـش من آبش رو بیشتر دوست دارم
‫و به نظر میاد آب این بیشتر باشه. ‫امیدوارم اشکالی نداشته باشه.
‫ممنون.
‫نوش جان.
‫خوشمزه‌ست.
‫این بهترین رامیونیـه که تاحالا خوردم.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫[رئیس اوه]
‫
‫- سیب‌زمینی شیرین بخورین. ‫- خدای من.
‫- واقعاً خوشمزه‌ست. ‫- راضی به زحمت نبودیم.
‫- ممنون. ‫- نوش جان.
‫ممنون.
‫خدای من، چه سیب‌زمینی‌های بزرگی.
‫تا گرمـه بخوریم؟
‫بیا، تیکه‌ی بزرگترش برای تو.
‫داغ‌ـه.
‫بیا، تیکه‌ی بزرگ‌ترش برای تو.
‫ممنون.
‫داغ‌ـه.
‫- صبر کن خنک شه. ‫- باشه.
‫- خوشمزه‌ست. ‫- خیلی خوبه.
‫دادستان جانگ، درمورد کپسول زمان...
‫صبر کن.
‫خیلی وقتـه دارن باهام تماس می‌گیرن.
‫اشکال نداره، جواب بدین.
‫ببخشید.
‫بله، رئیس اوه؟ من الان...
‫«یئون‌هی ناپدید شده؟»
‫- رئیس اوه! ‫- اومدی؟
‫چی شده؟
‫صبر کن، این همون خانومه‌ست که...
‫بعداً بهت توضیح می‌دم.
‫بگو چی شده.
‫به یکی سپرده بودم ‫هر از گاهی بهش سر بزنه.
‫ولی از دیروز با مادربزرگش ناپدید شده.
‫حتی قبل از اینکه برن اینجا رو جمع نکردن.
‫ائون‌ها؟
‫قفل‌ـه.
‫ائون‌ها.
‫یعنی یئون‌هی کجا رفته؟
‫خانم سونگ.
‫اسمـش جونگ یئون‌هی‌ـه ‫و مادرش کیم‌سون.
‫لطفاً هرچه سریع‌تر پیداشون کنین.
‫زیاد نگران نباش، خانم کو.
‫- هیچ اتفاقی... ‫- منم.
‫یئون‌هی خونه نیست. ‫می‌دونی کجاست؟
‫برای چی رفتی اونجا؟
‫می‌دونی؟
‫الان با کسی هستی؟
‫من با دادستان جانگ هستم.
‫نمی‌تونم تلفنی بهت بگم. ‫بیا خونه.
‫من اینجا پیاده می‌شم، دادستان جانگ.
‫ائون‌ها.
‫الان داشتی با کی حرف می‌زدی؟
‫بعداً می‌گم.
‫سئو جی‌هوان بود؟
‫ببخشید، به محض اینکه فهمیدم یئون‌هی کجاست
‫باهاتون تماس می‌گیرم.
‫صبر کن.
‫بذار برسونمت خونه.
‫نیازی نیست، تاکسی می‌گیرم.
‫
‫بله، بفرمایید.
‫یئون‌هی کجاست؟
‫این همه راه اومدی درمورد یئون‌هی بپرسی؟
‫اول بگو کجاست.
‫جاش امنـه ولی نمی‌تونم بگم کجاست.
‫- واقعاً جاش امنـه؟ ‫- جاش امنـه.
‫درمورد جونگ یون‌تک هم چیزی نمی‌تونی بگی؟
‫نه، نمی‌تونم.
‫درمورد خانم کو چی؟
‫شنیدم بهت مدیونـه.
‫خیلی وقتـه داری وادارش می‌کنی جبران کنه.
‫جبران کرده.
‫پس چرا هنوز وانمود می‌کنی بهت مدیونه؟
‫مگه وقتی کارت با کسی تموم می‌شه ‫ارتباطـت رو قطع نمی‌کنی؟
‫فکر نمی‌کنم به تو ربطی داشته باشه.
‫ولی من نگرانـم.
‫نگران منی یا خانم کو؟
‫به خاطر تو نگرانم
‫و اینکه نگران خانم کو هستم یا نه ‫به تو مربوط نیست.
‫نگرانیـت به خاطر من
‫برای اینه که توی دیتابیس دادستان‌ها
‫به عنوان مجرم ثبت شدم؟
‫نه.
‫به خاطر اینه که ده سال پیش ‫توی اون هتل دیدمت.
‫من شاهد اون ماجرا بودم.
‫چی؟ آقای سئو.
‫خب؟ یئون‌هی کجاست؟ ‫چه اتفاقی براش افتاده؟
‫تو هم فکر کردی من بلایی سر یئون‌هی آوردم؟
‫چی؟
‫هیچی، یئون‌هی خوبه.
‫خیالم راحت شد.
‫خیلی نگران بودم.
‫راستی، از کِی تاحالا اون دادستان ‫دوستـت شده؟
‫خب، می‌دونی...
‫اینکه بهش نگفتی کجا زندگی می‌کنی...
‫به خاطر دادستان بودنشـه،
‫یا چون دوستتـه؟
‫خب...
‫راستـش...
‫نگران منی یا خانم کو؟
‫از سئو جی‌هوان نمی‌ترسی؟
‫باید بترسم.
‫فکر می‌کردم بترسم.
‫ولی اون منو نمی‌ترسونه.
‫به خاطر تو نگرانم
‫و اینکه نگران خانم کو هستم یا نه ‫به تو مربوط نیست.
‫راستی، از کِی تاحالا اون دادستان ‫دوستـت شده؟
‫چه خبر شده؟
‫لعنتی.
‫چی شده؟
‫صدای آژیر برای چیه؟
‫جایی آتش گرفته؟ آره؟
‫چندتا هستن؟
‫انقدر زیاد؟
‫فهمیدم، با وسایل آماده باشین.
‫- لعنتی. ‫- چی؟ دوباره؟
‫- رئیس بزرگ چی؟ ‫- صبح زود رفت.
‫توی این موقعیت؟ لعنتی.
‫باید خودمون حلـش کنیم. ‫آماده شین و سوار ماشین شین.
‫- دونگ‌هوی، تو برو وسایل رو بیار. ‫- وسایل؟ چه وسایلی؟
‫خوشحالم دیروز تیزشون کردم.
‫دوتا کافیه، نه؟
‫برین آماده شین و بیاین.
‫صبر کنین، کجا می‌رین؟
‫کجا می‌رین؟ چه خبر شده؟
‫چرا هیچی به من نمی‌گین؟ خدای من.
‫خیلی‌خب، بریم که تمومش کنیم.
‫- هونگ‌کی. ‫- بله؟
‫این دفعه... خدای من.
‫- چی؟ ‫- چی؟
‫- هی! تو اینجا چیکار می‌کنی؟ ‫- چی؟
‫خودت گفتی همه سوار ماشین شن.
‫راستی، کجا داریم می‌ریم؟
‫می‌خواین دعوا کنین، درسته؟
‫- نمی‌شه برگردیم؟ خواهش می‌کنم. ‫- خدای من.
‫هرجایی شد پیاده‌ش کن.
‫قرار بود صبح کلاس داشته باشیم.
‫اگه این کار رو بکنین، ‫براتون غیبت می‌زنم‌ها.
‫چی می‌گی؟
‫- چاقو رو ببر پایین. ‫- باشه.
‫خدای من، این دختر منو دیوانه می‌کنه.
‫- حالا چیکار کنیم؟ ‫- تو چی فکر می‌کنی؟
‫- باید پیاده‌ش کنیم. ‫- کجا؟
‫- وسط خیابون! ‫- پس باید بزنیم بغل!
‫بزن بغل!
‫نمی‌تونم بزنم بغل.
‫فکر می‌کردم شما می‌خواین ‫صادقانه زندگی کنین! یادتون رفته؟
‫به آقای سئو می‌گم!
‫تو هیچی نمی‌دونی.
‫صبر کنین، کجا می‌رین؟
‫دونگ‌هوی، حداقل تو بهم بگو چه خبره.
‫خدای من، چرا اینجوری می‌کنین؟
‫صبر کنین منم بیام، خدای من.
‫چاقو.
‫اونا کی هستن؟
‫سریع جا به جاشون کنین.
‫اگه زود دست به کار نشین ‫تا شب باید کار کنین‌ها.
‫- چشم، قربان. ‫- بله، قربان.
‫هی، شاید واقعاً مجبور شیم تا شب کار کنیم.
‫- اون کار رو نکن. ‫- زود باشین!
‫- خیلی‌خب، بگیرش. ‫- بده بیاد.
‫- سلام، آقا. ‫- دست به کار شین.
‫از این طرف، آقا.
‫کجا می‌رین؟ هان؟
‫صبر کن ببینم.
‫اون آژیر برای گوشت بود؟
‫- جدید اومدی؟ ‫- چی؟
‫خب، گمونم می‌شه گفت...
‫کلی کار داریم. ‫چرا هاج و واج موندی؟
‫داشتی دعایی چیزی می‌کردی؟ ‫زود باش باهامون بیا.
‫هی، زود باش.
‫[کارخانه‌ی فرآوری گوشت گوزن تشنه]
‫خیلی‌خب، اونجا. ‫اون گوشت رو جا به جا کن.
‫قبلاً برچست چسبوندی دیگه،‌ نه؟
‫برچسب؟
‫از بچگی دارم برچسب می‌چسبونم.
‫پس این کار رو خوب انجام می‌دی.
‫همین‌جا وایستا ‫و به ترتیب لیبل‌ها رو بچسبون.
‫- لیبل‌ها رو؟ ‫- آره.
‫ما رو نگاه نکن. ‫زود باش، بچسبون.
‫به نظر نمیاد ۳۰ سالت شده باشه.
‫چطوری سر از دانشگاه بزرگ درآوردی؟
‫دانشگاه بزرگ؟ ‫خب با آزمون ورودی دانشگاه دیگه.
‫سر آزمون ورودی دانشگاه چه خلافی کردی؟
‫برگه‌ی امتحانی رو دزدیده بودی؟
‫- چی؟ ‫- بس کن، چرا بازجوییـش می‌کنی؟
‫هرکی برای خودش یه داستانی داره.
‫آهان، منظورتون دانشگاه واقعی نیست. ‫اون یکی دانشگاه رو می‌گین.
‫الان وقتـشه تصمیم بگیری ‫زندگی شرافتمندانه‌ای داشته باشی.
‫مدیرعامل درمورد گذشته‌ت نمی‌پرسه
‫ولی بهت فرصت دوباره هم نمی‌ده.
‫منظورتون آقای سئو جی‌هوان‌ـه؟
‫کی گفته می‌تونی انقدر راحت ‫اسمـش رو به زبون بیاری؟
‫- چی؟ ‫- مدیرعامل دوستـت نیست‌ها!
‫ولی اسمـش سئو جی‌هوان‌ـه دیگه. ‫منم اسمـش رو گفتم.
‫اینکه خلاف قانون نیست.
‫پس بچه‌ها اومدن کمک؟
‫یهو درخواست سرشماری کردن.
‫تمام مزارعی که تعداد گاوهاشون ‫بیشتر از گزارش‌شونه،
‫توی دردسر افتادن.
‫کارخونه‌هایی که بهداشت رو ‫درست رعایت نکردن مجوزشون باطل شده.
‫ولی ما از این مشکلات نداریم.
‫خریدارهامون به دلیل کاهش موجودی گوشت‌شون ‫ازمون کمک خواستن.
‫حتی اون مرکز تجاری‌ای که نمی‌خواست ‫باهامون معامله کنه.
‫خدای من.
‫دونگ‌هوی! خیلی وقتـه اینکار رو نکردی،
‫کاملاً دستپاچه شدی.
‫خدای من.
‫برو کنار.
‫
‫چیکار داری می‌کنی؟
‫با دقت نگاه کن، باشه؟
‫اول می‌بریش، بعد چربیـش رو جدا می‌کنی.
‫ایناهاش، باید گوشت پشت گردنش رو ‫جدا کنی دیگه.
‫دنبال چی می‌گردی؟
‫خدای من.
‫هی، تا گوشت گرم نشده تمومش کنین. ‫فهمیدین؟
‫راستی، اون موش کوچولو کجاست؟
‫چیکار داره می‌کنه؟
‫آقای سئو جی‌هوان، نه...
‫مدیرعامل چطور آدمیـه؟
‫تو هم مدیرعامل رو پسندیدی؟
‫نه!
‫چرا باید پسندیده باشم؟
‫اصلاً همچین چیزی نیست.
‫چرا که نه؟ من از خدامه ‫با یکی مثل مدیرعامل‌مون ازدواج کنم.
‫ظاهرش مردونه و خوشتیپ‌ـه.
‫شاید از بیرون سنگ‌دل به نظر برسه
‫ولی از درون مثل یه کیک اسفنجی نرمـه.
‫یعنی از بیرون سوخاری از درون آبدار؟
‫تازه جذاب هم هست.
‫جذاب؟
‫آره، درموردش رویاپردازی کنین.
‫اون هیچ علاقه‌ای به زن‌ها نداره.
‫اصلاً به زن‌ها علاقه نداره؟
‫«بچه‌ها، پیرها و زن‌های زیبا دردسرن.»
‫این نظریه‌ی مدیرعامل‌ـه.
‫[بچه‌ها، پیرها و زن‌های زیبا دردسرن.]
‫[کو ائون‌ها]
‫[انبار سرد]
‫من شوهرم رو کشتم.
‫اینکه خودم رو کتک می‌زد برام قابل تحمل بود،
‫ولی نمی‌تونستم تحمل کنم ‫بچه‌ی ۵ سالـم رو کتک بزنه.
‫پنج سال رفتم زندان و آزاد شدم.
‫فکر می‌کردم می‌تونم با بچه‌ام خوشبخت شم.
‫ولی هیچ‌کس به یه قاتل کار نمی‌داد.
‫وقتی چندتا شرکت ردم کردن،
‫نزدیک بود بچه‌ام رو از دست بدم.
‫من نمی‌دونم مدیرعامل در کل چطور آدمیه.
‫ولی برای من، کسیـه که بهم یه شغل ‫درست و حسابی داد.
‫فقط همین برام کافیه.
‫شاید به نظر بیاد اینجا فقط کار می‌کنیم.
‫ولی نصف وقت‌مون رو کار می‌کنیم،
‫نصف دیگه‌ش رو درس می‌خونیم.
‫من دارم درس می‌خونم که مددکار شم.
‫گرفتن فوق‌دیپلم
‫و گرفتن لیسانس با نمره‌ی عالی، هدف منـه.
‫مطمئنم موفق می‌شی.
‫اگه امتحانم رو قبول شدم،
‫برای همه غذا می‌خرم. ‫یادتون باشه‌ها.
‫- ولی من گوشت نمی‌خورم‌ها. ‫- منم ازش متنفرم.
‫- یه چیز دیگه می‌خوام ‫- باشه!
‫
‫امروز که دو برابر پول می‌گیرین،
‫نباید کار کنین؟
‫- داریم میایم. ‫- زود برگردین سرکارتون!
‫- چشم، خانم. ‫- داریم میایم.
‫زود باشین.
‫تازه‌وارد، برو اون یکی انبار لیبل بیار.
‫چشم، خانم.
‫مان‌هو!
‫زن داداش... یعنی خانم کو.
‫بقیه کجان؟ من ساختمون بغلی بودم.
‫ما هم توی همین ساختمون هستیم.
‫آهان، پس وقتی کار شما تموم می‌شه،
‫گوشت از طریق ریل میاد توی اتاق ما.
‫من اتاق بغلی گوشت‌ها رو بسته‌بندی می‌کردم.
‫خدای من.
‫اینجا انبارش کجاست؟
‫باید لیبل‌ها رو ببرم.
‫لیبل‌ها...
‫[انبار]
‫
‫- اینجان. ‫- ممنون.
‫می‌بینمت.
‫لیبل‌ها کجان؟
‫اینجا انبار سرده. ‫لیبل‌ها چرا باید اینجا باشن؟
‫چی شده؟ چرا باز نمی‌شه؟
‫قفل‌ـه؟
‫مان‌هو! اونجایی؟
‫[انبار سرد]
‫در قفل‌ـه!
‫کسی اونجاست؟
‫کی اونجاست؟
‫خدای من.
‫چرا اونجا وایستادی؟ ‫وقت برای تلف کردن نداریم.
‫فکر کنم...
‫الان یه کار خیلی احمقانه کردم.
‫- کار احمقانه؟ ‫- چی می‌گی؟
‫خدای من.
‫آقای سئو.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫منم می‌تونم همین رو ازت بپرسم. ‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫چرا یونیفرم پوشیدی و اون چیه گرفتی دستـت؟
‫
‫خب، شنیدم امروز کمبود کارکن دارین.
‫برای همین اومدم کمک کنم.
‫نیازی نیست توی کارخونه کمک کنی.
‫واقعاً؟ منم همین فکر رو می‌کردم.
‫ولی در قفل‌ـه.
‫باید محکم بکشیـش.
‫نمی‌تونی بازش کنی، نه؟
‫چی؟
‫گمونم خراب شده.
‫ممکنه آسیب ببینی، نکن.
‫[کواک جه‌سو]
‫الو؟
‫انگار باتریش تموم شد.
‫چی؟ امکان نداره.
‫- موبایلـت همراهتـه؟ ‫- موبایل نیاوردم.
‫اگه صبر کنیم، یکی میاد دنبال‌مون.
‫پاهام درد می‌کنه، بریم بشینیم.
‫چی؟
‫بیا بشین، آقای سئو.
‫نه، من خوبم.
‫کارکن‌هات خیلی دوستـت دارن.
‫کارکن‌هام چیز زیادی درمورد من نمی‌دونن.
‫اشتباه می‌کنی، خیلی چیزها درموردت می‌دونن.
‫با اینکه من توی شرایط اونا نیستم
‫ولی بازم می‌تونم درک کنم این شرکت
‫چه ارزشی براشون داره
‫و شما چه کمکی بهشون کردی.
‫فکر می‌کنم آدم خوبی هستی.
‫من همچین حسی دارم.
‫پس رئیس بزرگ و موش کوچولو رو ‫توی انبار زندانی کردی؟
‫- درسته. ‫- دمای اونجا چنده؟
‫منفی ۱۸ درجه.
‫خیلی سرده...
‫هی، روانی!
‫آرزوی مرگ داری؟
‫زنگ بزنم آمبولانس؟
‫آمبولانس چیه؟ باید اول در رو باز کنیم.
‫- کلید. ‫- می‌خواستم توی یه جای خصوصی
‫باهم حرف‌های رمانتیک بزنن.
‫کلید کجاست؟
‫مان‌هو! اونجایی؟
‫[انبار سرد]
‫در قفل‌ـه!
‫مان‌هو!
‫- کلید دستـت نیست؟ ‫- صبر کن، کلید ندارم.
‫- چی؟ ‫- لعنتی.
‫ای بابا، تو چه مرگتـه؟
‫خدای من.
‫اینجا خیلی سرده.
‫برای همین بهش می‌گن انبار سرد.
‫خدای من.
‫خانم کو.
‫- با این گرم می‌شی. ‫- ممنون.
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره.
‫خدای من.
‫هی!
‫ما توی انباریم!
‫لعنتی، کلید!
‫- من دنبالش می‌گردم. ‫- تو...
‫- هی، توی دردسر بزرگی افتادیم. ‫- خدای من، زود باش.
‫خیلی بده.
‫چی شده؟
‫
‫ما رو فراموش کردن؟
‫چرا هیچ‌کس نمیاد؟
‫معذرت می‌خوام.
‫عذرخواهی نکن.
‫امکان نداره ما اینجا بمیریم.
‫- خانم کو. ‫- بله؟
‫من توی تلویزیون دیدم،
‫پنگوئن‌های امپراتور توی آنتارکتیکا
‫برای اینکه توی سرما از همدیگه محافظت کنن
‫یه کاری می‌کنن به اسم «حلقه زدن».
‫یعنی چی؟
‫منم الان می‌خوام همین کار رو بکنم.
‫
‫خدای من.
‫فکر کن من...
‫پنگوئن هستم.
‫
‫خانم کو، منو نمی‌شناسی؟
‫- زن داداش عزیزم، من... ‫- هی، برو کنار.
‫انگار تحت تاثیر قرار گرفتی.
‫- رئیس بزرگ چی؟ ‫- خونه نیومده.
‫«ما فقط دست همدیگه رو گرفتیم.»
‫امیدوارم این توضیح مسخره رو بهمون ندی.
‫واقعاً توی این ۳۶ سال ‫هیچ زنی توی زندگیت نبوده؟
‫شاید بهتر باشه به پلیس گزارش بدیم.
‫رئیس بزرگ تنهایی رفته تک رو نجات بده؟
‫برای چی؟
‫خانم کو،
‫بعضی خاطرات بهتره توی قلب‌مون بمونن.
‫بهتره دیگه دنبالش نگردی.