‫- برو بریم! ‫- آره!
‫زودباش!
‫دادستان جانگ.
‫ائون‌ها.
‫ائون‌ها، اینجا چیکار می‌کنی؟
‫شما چرا اومدین اینجا؟
‫خب،
‫اگه بگم اتفاقی این اطراف بودم
‫و اومده بودم یه هوایی تازه کنم،
‫باور نمی‌کنین، نه آقای سئو؟
‫آهان، ایشون...
‫من دادستان جانگ‌ هیون‌وو ‫از دادستانی مرکزی سئول هستم.
‫- خب، من... ‫- هیچ دادستانی نیست
‫که سئو جی‌هوان از گنگ بول‌داگ رو نشناسه.
‫من سئو جی‌هوان هستم، ‫مدیرعامل یه شرکت فرآوری گوشت.
‫[سئو جی‌هوان]
‫دادستان‌ها برای بانک اطلاعات‌شون ‫از مجرم‌های سابقه‌دار دی‌ان‌ای می‌گیرن.
‫با دی‌ان‌ای می‌شه ‫اسم و کد ملی طرف رو درآورد.
‫اگه بخوام می‌تونم با این ‫دی‌ان‌ای شما رو دربیارم.
‫با این‌حال کارت ویزیت‌تون رو دادین بهم؟
‫جالبـه.
‫خب، آقا...
‫دیروز راحت رسیدی خونه؟
‫آره، راحت رسیدم.
‫خدا رو شکر.
‫خدای من، چه بادبادک خوشگلی.
‫فکر کنم بتونم اسم این دختر خانم ‫دوست‌داشتنی رو حدس بزنم.
‫تو یئون‌هیِ زیبایی، درسته؟
‫چون می‌ترسیدم آدم بدها اذیتـت کنن ‫اومدم اینجا.
‫ولی خوشبختانه خانمی که مثل خودت ‫زیباست کنارتـه.
‫یکی از کارمندهاشون گم شده.
‫برای همین اومدیم دنبالش بگردیم.
‫درمورد سابقه‌ی کارمند گمشده‌ش بهت گفته؟
‫تو شاید ندونی،
‫ولی مطمئنم آقای سئو کاملاً می‌دونن...
‫اینجا اومدنت چقدر می‌تونه خطرناک باشه.
‫حداقل ۳تا احتمال...
‫برای آسیب دیدنش به ذهنم می‌رسه.
‫اولیـش،
‫اگه به جای من یه نفر از یه گنگ دیگه ‫از ماشین پیاده می‌شد.
‫دومیـش،
‫اگه به جای من یه دادستان دیگه
‫یا یه افسر پلیس از ماشین پیاده می‌شد.
‫سومیـش،
‫اگه قصد و نیت دیگه‌ای داشتی
‫ممکن بود با اومدن به اینجا
‫یا همدستـت بشه یا خودش قربانی شه.
‫اشتباه متوجه شدین.
‫آقا.
‫اون هیچ ارتباطی با من نداره.
‫فقط یه دِین کوچولو به من داشت.
‫برای همین آوردمـش اینجا، همین.
‫کارم تموم شد. ‫شما دوتا می‌تونین باهم برین.
‫- می‌خوای من برم؟ ‫- آره، دینـت ادا شد.
‫ولی آقای سئو...
‫بیا باهم برگردیم.
‫صبر کنین.
‫لطفاً همین الان لایک و سابسکرایب کنین.
‫
‫[گنگستر دوست‌داشتنیِ من]
‫وقتی داشتم می‌رفتم اونجا،
‫اصلاً تصورش رو هم نمی‌کردم ‫که ممکنه شما رو اونجا می‌بینم.
‫راستـش،
‫یکم گیج شده بودم.
‫چی شد که باهاش تا اونجا رفتی؟
‫چطوری بهش مدیون شدی؟
‫واقعاً چیزی درمورد کارمندش نمی‌دونی؟
‫یا...
‫نکنه داره ازت اخاذی می‌کنه...
‫نه، همچین کاری نمی‌کنه.
‫از سئو جی‌هوان...
‫نمی‌ترسی؟
‫باید ازش بترسم.
‫فکر می‌کردم بترسم.
‫ولی اون منو نمی‌ترسونه.
‫آقای سئو فقط رفته بود اونجا ‫تا دنبال کارمند گمشده‌ش بگرده.
‫شاید یه پرونده‌ی مفقودی معمولی نباشه.
‫می‌فهمم چی می‌گین.
‫ولی به نظر من
‫آقای سئو فقط یه مدیرعامل معمولیه ‫که نگران کارمندشـه.
‫آقای سئو مدیرعامل معمولی نیست.
‫چرا انقدر ازش متنفرین؟
‫ازش متنفر نیستم.
‫فقط به عنوان یه دادستان
‫یه چیزهایی دیدم و تجربه کردم.
‫امثال اون به این سادگی‌ها تغییر نمی‌کنن.
‫از نظر شما آقای سئو چطور آدمیـه؟
‫خطرناک‌ترین مردیـه که می‌شناسم.
‫مردی که اصلاً نباید بهش نزدیک شی.
‫
‫راستی،
‫دیروز بهت زنگ زدم ولی جواب ندادی.
‫آهان، دیروز خیلی سرم شلوغ بود.
‫برای همین یادم رفت موبایلم رو چک کنم، ‫ببخشید.
‫آهان.
‫اگه بخوای
‫می‌تونی اون سوال رو بپرسی.
‫می‌شه یه روز دیگه بپرسم؟
‫نمی‌خوام توی همچین روزی ‫اون سوال رو بپرسم.
‫دوست دارم یه وقت مناسب‌تر بپرسم.
‫آهان، واقعاً؟
‫خب، من فردا برنامه دارم.
‫پس فردا چطوره؟
‫می‌تونم حوالی ساعت ۶ عصر ببینمـت.
‫- خوبه. ‫- پس دو روز دیگه ساعت ۶ می‌بینمت.
‫آدرس رو براتون می‌فرستم.
‫- باشه. ‫- باشه.
‫ائون‌ها.
‫ازت خوشم میاد.
‫چی؟
‫بچه‌هایی که میان دفتر دادستانی،
‫از خانم مینی خوش‌شون میاد.
‫آهان.
‫اعتماد به نفس داشته باشین.
‫به دست آوردن دل مردم کار سختیـه.
‫سعی‌ام رو می‌کنم، ممنون.
‫خداحافظ.
‫
‫همگی، برین بیرون!
‫- زود باشین برین بیرون! ‫- بیرون!
‫گفتم برین بیرون!
‫- بیرون! ‫- زود باشین برین!
‫- کجا می‌رین؟ ‫- بیرون!
‫- برین بیرون! ‫- هی، تو!
‫- گفتم برو بیرون! ‫- بیرون!
‫- برین بیرون! ‫- زود باشین برین بیرون!
‫هی!
‫بیرون!
‫- زود باشین، برین بیرون! ‫- بیرون!
‫خانم، لطفاً بلند شین.
‫مامان‌بزرگ!
‫مامان‌بزرگ، منم مین‌جین.
‫مامان‌بزرگ، لطفاً بلند شو.
‫- مامان‌بزرگ. ‫- هی!
‫کجا می‌ری؟
‫هی! بیرون!
‫لطفاً به من رحم کنین!
‫- نه! ‫- تو...
‫تو...
‫
‫منم.
‫دادستان جانگ هیون‌وو.
‫بله.
‫متوجه شدم.
‫خدای من، بی‌خیال.
‫کارم تموم شد. ‫شما دوتا می‌تونین باهم برین.
‫- می‌خوای من برم؟ ‫- آره، دینـت ادا شد.
‫شاید تو دیگه به من نیاز نداشته باشی
‫ولی من هنوز باهات کار ناتموم دارم.
‫خدای من.
‫آی، دستـم!
‫نه، جه‌سو!
‫خدای من.
‫چی؟ تویی؟
‫کی گفته می‌تونی اسمـم رو صدا کنی؟ ‫ما دوست نیستیم‌ها.
‫ببخشید.
‫فکر می‌کردم یه مرد مشکوکی.
‫خودت بیشتر مشکوکی.
‫چرا یواشکی خونه‌ی ما رو نگاه می‌کنی؟
‫اومدم کوله پشتیـم رو پس بگیرم.
‫پس زنگ در رو بزن.
‫آره! باید زنگ می‌زدم.
‫- بی‌خیال. ‫- نه.
‫- در رو ببند. ‫- آهان.
‫چرا از من می‌خواد کوله پشتیـش رو بیارم؟
‫من آدمی نیستم که بتونی ‫بهش دستور بدی‌ها.
‫دنبالم بیا.
‫باشه.
‫ممنون.
‫وقتی رفتم به عنوان شاهد شهادت بدم دیدمش.
‫گفت برای پرونده‌ی کلوپ گربه ‫به شهادتِ من نیاز داره.
‫برای همین دیروز رفته بودم دفترش.
‫لازم نیست چیزی رو به من توضیح بدی.
‫مجبور نیستی توضیح بدی ‫یه دادستان رو از کجا می‌شناسی.
‫ولی وقتی یه سابقه‌دار رو بشناسی،
‫مجبوری توضیح بدی.
‫برو پیش اون دادستان و بهش توضیح بده.
‫اتفاق امروز تقصیر من بود،
‫ولی تو هم هیچ‌وقت نباید
‫به کسی مثل من اعتماد کنی ‫و باهاش جایی بری.
‫همون‌طور که اون دادستان گفت ‫هیچ‌کس نمی‌تونست پیش‌بینی کنه
‫اونجا چه اتفاقی میفته.
‫منظورت از اتفاق امروز
‫اینه که با یئون‌هی آشنا شدم ‫و باهاش بادبادک بازی کردم؟
‫من آدم ساده‌لوحی نیستم که به هرکی ‫از راه می‌رسه اعتماد کنم و دنبالش برم.
‫اگه فکر می‌کنی اشتباه کردی ‫عذرخواهی کن.
‫لازمه انقدر تند صحبت کنی؟
‫ممنون.
‫صبر کن.
‫اسمـت...
‫ائون‌هاست؟
‫آره، کو ائون‌ها.
‫[ورودی]
‫[سونا خشک بک‌دوسان]
‫- یه شربت برنج لطفاً. ‫- شماره‌تون چنده؟
‫- هشت. ‫- باشه، یه شربت برنج برای شماره‌ی هشت.
‫مدیرعامل شرکتی که درموردشون ‫ویدیو پُست کردی،
‫قبلاً عضو گنگ بول‌داگ یا همچین چیزی بوده.
‫یعنی چقدر خطرناک می‌تونه باشه؟
‫[گنگ بول‌داگ]
‫ببخشید، این شربت برنج‌تون.
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫خدای من، ببخشید.
‫- حالتون خوبه؟ ببخشید. ‫- لعنتی.
‫خدای من.
‫- چی؟ ‫- چی؟
‫تو شاید ندونی،
‫ولی مطمئنم آقای سئو کاملاً می‌دونن
‫که اینجا اومدنت چقدر می‌تونه خطرناک باشه.
‫راحت رفتین خونه‌ی یئون‌هی و برگشتین؟
‫آره.
‫اتاقـش خالیه.
‫اون اتاق همیشه خالی بوده.
‫ولی این وقت شب نباید خالی باشه.
‫دیروقت‌ـه.
‫خیابون از اینجا امن‌تره.
‫توی اون سفر اتفاقی افتاد؟
‫یه دادستان هم اومد.
‫نگین که تک به این زودی دردسر درست کرده.
‫اگه دردسر درست کرده بود ‫که نمیومد خونه‌ش.
‫به جای اینکه فقط کو یانگ‌هی رو ‫زیرنظر بگیری،
‫چند نفر رو بفرست تایلند دنبالش بگردن.
‫چرا مهرم نیست؟
‫مهر رو دزدیدی؟
‫ندزدیدم، قرض گرفتم.
‫بعد از اینکه کارم باهاش تموم شد ‫گذاشتم سرجاش.
‫امروز زود تموم کردیم.
‫مرغ سوخاری چطوره؟
‫مرغ سوخاری؟ خدای من، عالیه.
‫- باشه. ‫- شماره‌ش چند بود؟ صبر کن.
‫نه، می‌دونی چیه؟ ‫بیا تونا بگیریم.
‫تونا؟ پس تونا دوست داری؟
‫این جرم‌ـه.
‫خب، برای همین اینجا قایم شدم.
‫پس سابقه‌ات کلاه‌برداری بوده.
‫تو چی؟
‫صبح با رئیس رفتی بیرون. ‫چرا الان تنهایی؟
‫انداختـت بیرون؟
‫کسی منو بیرون ننداخته.
‫خودم با پای خودم اومدم بیرون.
‫خدای من، جایی برای موندن نداری.
‫دوستـم موبایلـش رو جواب نمی‌ده.
‫اینجوری نیست که جایی برای موندن ‫نداشته باشم.
‫- پس موبایلـش رو جواب نمی‌ده؟ ‫- درسته.
‫یعنی جایی برای موندن نداری.
‫خدای من، رئیس بزرگ خیلی بی‌رحمـه.
‫چون جایی برای موندن نداری بهت اتاق داد،
‫ولی بعد اون اتاق رو ازت گرفت.
‫یعنی چی؟ بی‌خیال.
‫- چرا بین آدم‌ها تبعیض قائل می‌شه؟ ‫- کسی منو ننداخته بیرون.
‫خب خودت چی؟
‫چی شد سر از اونجا درآوردی؟
‫داستانـش طولانیـه.
‫منو نگاه کن.
‫تو رو خدا!
‫به نظرت اومد بانمکـم، درسته؟
‫آره.
‫دیدی؟ من هنوز خیلی بانمکـم.
‫ببین وقتی بچه بودم چقدر بانمک بودم.
‫وقتی بچه بودم، خانم‌های محل
‫برای اینکه لپ منو بکشن، ‫حاضر بودن هرکاری بکنن.
‫پدرم هم ذهن بیزینسی داشت.
‫خیلی‌خب، انتخاب کنین.
‫هرچی می‌خواین انتخاب کنین و بردارین.
‫من هرروز اینجا نمیام‌ها،
‫پس زود باشین هرچی می‌خواین بردارین.
‫زود باشین یه چیزی بردارین.
‫- خدایا. ‫- خدای من.
‫پس منو با خودش می‌برد
‫تا زیرانداز حصیری، عسل کوه جیری ‫یا شیره افرا بفروشه.
‫هرچی دستـش میومد می‌فروخت.
‫- چه بانمکـه. ‫- بیاین اینجا.
‫از سن کم بهم یاد داد ‫چطوری توی این دنیا پول دربیارم.
‫آهان.
‫پس یه کلاه‌بردار بلندپرواز شدی.
‫ولی مشکل این بود که پدر من
‫باید به فروختن شیره‌ی افرا اکتفا می‌کرد،
‫ولی کارش رو ‫به کلاه‌برداری سرمایه‌گذاری ارتقا داد.
‫بعد گنگسترها وارد کلاه‌برداریش شدن.
‫خدای من، چیکار می‌تونست بکنه؟
‫نزدیک بود گنگسترها بگیرنش
‫و تا سرحد مرگ کتکـش بزنن.
‫بعد چی شد؟
‫یهو پسرش رو فروخت.
‫گفت این بچه، بچه‌ی من نیست
‫و زنم این بچه رو با خودش آورده.
‫خدای من.
‫مسخره نیست؟
‫من کل زندگیـم بابا صداش می‌کردم،
‫ولی اون سر پسر خودش هم ‫کلاه گذاشته بود.
‫بعد از اینکه راز تولدم رو فهمیدم،
‫دیگه نمی‌خواستم زندگی کنم...
‫به خاطر اون راز احمقانه.
‫برای همین داشتم به گنگسترها ‫التماس می‌کردم منو بکشن.
‫همون موقع رئیس بزرگ اومد.
‫تمام بدهی‌های پدرم رو صاف کرد.
‫منو از اونجا آورد بیرون تا بتونم زندگی کنم.
‫پس اون ناجی زندگیتـه.
‫خب، نه واقعاً. ‫بیشتر مثل بانک می‌مونه.
‫خب، انگار تا ابد ‫توی عفو مشروط گیر کرده باشم
‫یا زندگیـم رو گرو گذاشته باشم.
‫چه مقایسه‌ی سمی‌ای.
‫صبر کن.
‫الو؟
‫رسیدین؟
‫نه، من میام.
‫همون‌جا بمونین.
‫خدای من.
‫
‫نمی‌تونی جلوت رو نگاه کنی؟
‫من باید نگاه می‌کردم.
‫حالتون خوبه؟ ببخشید.
‫من خوبم،
‫پس امیدوارم شما هم خوب باشی.
‫چه موبایل خوبی داری.
‫منم همین مدل رو می‌خوام.
‫پس مال شما.
‫بفرمایید، برش دارین.
‫مراقب خودتون باشین.
‫برای همین قیافه‌ت آشنا بود. ‫تو یکی از پسرهای سئو جی‌هوانی.
‫کی؟ اسمی که گفتین رو نمی‌شناسم.
‫- تو سئو جی‌هوان رو نمی‌شناسی؟ ‫- نه.
‫پس بگو «سئو جی‌هوان سگ‌ـه.»
‫چی؟
‫«سئو جی‌هوان سگ‌ـه.»
‫مرتیکه‌ی عوضی!
‫ساکت.
‫رئیس بزرگ‌ـه.
‫[شاه بزرگ، امپراتور عظیم، ‫رئیس بزرگ جی‌هوان]
‫یانگ هونگ‌کی، کدوم گوری هستی؟
‫داشتی چی می‌گفتی؟ مرتیکه عوضی؟
‫- دوباره بگو. ‫- زود باش دوباره بگو.
‫با برادر من چیکار دارین؟
‫مگه نرفته بودی شربت برنج بگیری؟ ‫چیکار می‌کنی؟
‫ببخشید، خواهر.
‫می‌خواستم بگیرم
‫ولی اینا دنبال دعوان.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫صبر کن، اون پیکاچوـه؟
‫ولی کیسه‌های الکتریکیـش کو؟
‫همون دایره‌های قرمز روی لپـش رو می‌گم.
‫با اونا برق تولید می‌کنه.
‫اگه اونا نباشن نمی‌تونه رعد و برق شلیک کنه.
‫گوش‌هاش باید درازتر باشه.
‫دهنـش باید برعکس باشه
‫و باید «ام» باشه، نه «دبلیو».
‫دمـش هم نیست.
‫از دست اون تتوکار خل و چل!
‫الان این چه اهمیتی داره؟
‫فکر کردین کی رو دارین خر می‌کنین؟
‫آقای سئو!
‫- تو چرا... ‫- خدای من.
‫آقای سئو.
‫فکر کردی من گول می‌خورم؟
‫نه، واقعاً می‌گم.
‫- لعنتی. ‫- چی...
‫- اون موبایل مال ماست. ‫- مال منـه.
‫چیزی که مال ماست رو پس بدین و...
‫
‫کجایی؟ من دم ورودی وایستادم.
‫گفتم دم ورودی وایستادم.
‫صبر کن، داره میاد!
‫- چی؟ ‫- زود باش.
‫خدای من.
‫چقدر گرم بود، هوای آزاد می‌خواستم.
‫- شما یانگ هونگ... ‫- رستوران یانگ هونگ؟
‫اون رستوران معروف رو می‌گین؟
‫همین اطراف‌ـه.
‫- برم راه رو نشونـش بدم. ‫- من با یانگ...
‫یه لحظه صبر کنین، بدینـش به من.
‫ولی یه مرد گوشی رو جواب داد.
‫بده‌ش به من.
‫من باید اینو به یانگ هونگ‌کی برسونم.
‫یانگ هونگ‌کی.
‫زود باش بیا بیرون!
‫خدای من.
‫رئیس بزرگ، شایعات حقیقت داشتن.
‫می‌گن شما پشت سرتون هم چشم دارین و...
‫شما یانگ هونگ‌کی واقعی هستی؟
‫بله.
‫نمی‌تونستی زودتر بیای؟
‫[سفیر برند: کانگ یه‌نا]
‫می‌خواستم بهتون بگم،
‫اما زمان خیلی مهم بود.
‫اگه اون رو به شرکت گریت کینگ میت ‫می‌باختم،
‫به غرورم بر می‌خورد.
‫غرورت از وجدانت برات مهم‌تره؟
‫با کسی که گوشت می‌فروشه کار می‌کنم
‫ولی با کسی که وجدانش رو می‌فروشه، هرگز.
‫رئیس.
‫من این کار رو فقط برای خودم نکردم.
‫درسته که روشم اشتباه بود ‫ولی این کار واقعاً به نفع همه‌مونه.
‫رعایت ترتیب کارها باید از همه‌چی ‫برات مهم‌تر باشه.
‫قول مثل یه بدهی پرداخت نشده می‌مونه.
‫یانگ هونگ‌کی.
‫تو نتونستی بدهیـت رو پرداخت کنی.
‫رئیس، خواهش می‌کنم.
‫یک.
‫دو.
‫بگیرش دیگه.
‫با من بیا.
‫من؟ ولی...
‫من...
‫
‫گفتی می‌خوای بری سفر.
‫سونای خشک بهترین جاییـه که ‫تونستی پیدا کنی؟
‫چون نمی‌تونم برم کوه بک‌دو، ‫فکر کردم...
‫به‌هرحال اینجا چشمه‌ی آب گرم دارن.
‫کلاً از هیچی نمی‌ترسی یا بی‌احتیاطی؟
‫نباید حواست رو جمع می‌کردی؟
‫نمی‌دونی اون آدم‌ها کی هستن؟
‫محض اطلاعت من آدم ترسویی‌ام. ‫همین الان از شما ترسیدم.
‫- بیا بریم. ‫- کجا؟
‫اشتباه کردم که فکر می‌کردم ‫خیابون برات امن‌تره.
‫شاید خونه‌ی من بهتر باشه.
‫خونه‌ی شما؟
‫درسته، بمون تا یه جا رو پیدا کنی.
‫اجاره‌ش چقدره؟
‫امیدوارم ارزون‌تر از ۲۰۰ دلار باشه.
‫نیازی نیست به من پول بدی.
‫نمی‌خوام مفت‌خور باشم.
‫حداقل بذار خونه رو تمیز کنم. ‫خوب تمیز می‌کنم‌ها.
‫خودمون تمیز می‌کنیم.
‫می‌تونم ظرف‌ها رو بشورم.
‫می‌تونم ملحفه‌ها رو هم بشورم ‫ولی چون تعدادتون زیاده سخته.
‫تازه مدرک خیلی چیزها رو هم دارم.
‫هنر درمانی، قصه‌گویی، مدیریت خشم.
‫مطمئنم خیلی‌ها هستن که ‫نمی‌تونن خشم‌شون رو کنترل کنن.
‫می‌تونی...
‫درس هم بدی؟
‫سراغ آدم درستی اومدی.
‫- چی؟ ‫- چی گفتین؟
‫واقعاً؟
‫یه مدت پیش ما می‌مونه،
‫پس با اینکه ممکنه معذب باشین،
‫اما ملاحظه‌ی همدیگه رو بکنین.
‫رئیس، احیاناً...
‫ایشون هم سابقه‌داره؟
‫می‌تونی خودت رو معرفی کنی.
‫من معلم خصوصی‌تون هستم ‫و توی درس‌هاتون کمک‌تون می‌کنم.
‫معلم خصوصی؟ خدمتکار نیست؟
‫ما توی این سن معلم خصوصی ‫می‌خوایم چیکار، رئیس؟
‫برای اینکه بخواین ترفیع بگیرین ‫باید امتحان بدین.
‫بقیه دارن توی دانشگاه درس می‌خونن ‫و دکتراشون رو می‌گیرن.
‫اون‌وقت سیکل و دیپلم
‫ته تلاش شماست؟
‫رئیس، اگه بخوام صادق باشم،
‫فکر نمی‌کنم نیازی به ترفیع داشته باشم.
‫کی گفته فقط ترفیع داریم؟
‫اگه ترفیع داریم، پس تنزل مقام هم داریم.
‫اگه می‌خواین دوباره کارمند معمولی شین ‫به همین روش ادامه بدین.
‫رئیس، این درست نیست!
‫امیدوارم بتونیم باهم کنار بیایم.
‫♪ یه آسمانِ آبی و یه رویا به آبیِ آسمان ♪
‫♪ توی یه باغ سبز ♪
‫♪ چندتا پسر شر گوشت می‌خورن ‫و بازی می‌کنن ♪
‫♪ با لب‌هایی که از شادی می‌خنده ♪
‫[دامنه‌ی کوه]
‫♪ زنگ کلاس به صدا درمیاد ♪
‫♪ - صدای چیه؟ ♪ ‫♪ - کلاس شروع می‌شه ♪
‫♪ نه به الفبا ♪
‫♪ نه به یک، دو، سه، چهار ♪
‫♪ پس ما اخم می‌کنیم ♪
‫♪ بالاخره زنگ ناهار خورد ♪
‫♪ کلی براش لحظه‌شماری کرده بودیم ♪
‫♪ گرگم به هوا بازی می‌کنیم ♪
‫♪ وسطی بازی می‌کنیم ♪
‫♪ خرس گنده‌های شر خوش می‌گذرونن ♪
‫فراموشـش کن!
‫چرا باید اتاق این موش رو دکور کنیم؟
‫اگه از این وضعیت خوشت نمیاد،
‫سعی کن یه ماهـه دیپلم بگیری.
‫آره، حتماً یه ماهه می‌گیرم.
‫من نمی‌تونم با اون درس بخونم، ‫حتی یه روز.
‫نمی‌دونم اون دختر گستاخ ‫چطوری رئیس رو گول زده
‫ولی من یکی نمی‌ذارم روی سرم سوار شه.
‫ناسلامتی من کواک جه‌سو هستم.
‫من خوشم میاد که قراره بهمون درس بده.
‫چطوری می‌خواد بهمون درس بده
‫وقتی خودش فقط با بچه‌ها بازی می‌کنه؟
‫چون می‌دونست نمی‌تونه مجانی بمونه
‫یه چیزی گفته.
‫توی همچین روزی هونگ‌کی کجا رفته؟
‫یه مرد موفق وارد می‌شود.
‫خوش اومدین، آقا.
‫ارتقاء وجهه‌ی خود ‫مهم‌ترین بخش زندگی یه مرده.
‫چیزی که الان لازم دارم، شناخته شدن‌ـه.
‫- چیزی که لازم دارم، آزادی‌ـه. ‫- آزادی.
‫تماس دارین.
‫[دونگ‌هوی]
‫لعنتی.
‫خدای من.
‫راحتـه؟
‫خدای من.
‫لطفاً امکاناتـش رو امتحان کنین.
‫خدای من.
‫خدای من، خیلی خوبه.
‫چیزی که الان لازم دارم...
‫استراحت‌ـه.
‫می‌شه انقدر زنگ نزنی؟
‫این درسته!
‫کی گفته فقط اون می‌تونه ‫ماشین خوب سوار شه؟
‫منم می‌تونم.
‫بابا چرا انقدر زنگ می‌زنین؟
‫انقدر زنگ نزنین! دست از سرم بردارین!
‫قبول کردی اونجا زندگی کنی؟
‫موبایلـت رو جواب نمی‌دادی،
‫منم نمی‌تونستم توی سونا بمونم.
‫درضمن، هرروز این فرصت پیش نمیاد
‫که هم کار بهت پیشنهاد بدن ‫هم جا برای زندگی.
‫داری با چندتا مرد زندگی می‌کنی. ‫چطور می‌تونی بهشون اعتماد کنی؟
‫راستـش هیون‌وو قبلاً اینجا زندگی می‌کرد.
‫چی؟
‫هیون‌وو قبلاً توی زیرزمین این خونه ‫زندگی می‌کرد.
‫نمی‌فهمم چی می‌گی.
‫مگه نگفتی خونه‌ی اون مدیرعاملی؟
‫آره، الان اون صاحب این خونه‌ست.
‫درضمن با یه مردی آشنا شدم ‫که اسمـش هیون‌ووـه.
‫یعنی هیون‌وو رو توی اون خونه دیدی؟
‫نه، توی این خونه نه.
‫چقدر تلفنی حرف زدن کلافه کننده‌ست.
‫بیا رو در رو صحبت کنیم.
‫خوش اومدین.
‫راستی،
‫قراره ایل‌یونگ بیاد وسایلی که ‫اونجا گذاشتم رو بیاره.
‫نمی‌تونستی زودتر بگی؟
‫سلام.
‫همیناست.
‫شاید اینا رو لازم داشته باشه،
‫پس توی انبار نگه‌شون می‌داریم.
‫خب.
‫سنگین‌ـه، بذارین خودم بردارم.
‫درسته.
‫برای هرکی که بخواد بلندشون کنه سنگین‌ـه، ‫من مشکلی ندارم.
‫واقعاً سنگین‌ـه.
‫خدای من.
‫آدرس رو بدین.
‫- چی؟ ‫- حدودی می‌دونم کجاست،
‫ولی باید آدرس دقیق رو داشته باشم، ‫چون اون دوستمـه.
‫آهان، آدرس...
‫اون روز که اومدین موهاتون رو درست کنین
‫می‌خواستین درمورد ائون‌ها پرس و جو کنین؟
‫اون روز بارونی هم دنبالش می‌گشتین.
‫رئیس‌تون...
‫از ائون‌ها خوشش میاد؟
‫خب، راستـش...
‫محض اطلاع‌تون، من قبلاً ورزشکار بودم.
‫اگه بلایی سرش بیاد، ‫میام میارمش خونه.
‫گفتم در جریان باشین.
‫باشه.
‫تا الان سه بار اومدین اینجا
‫و هردفعه برای کارهای رئیس‌تون بوده.
‫همین‌جوری گفتم بدونین.
‫باید برامون تعریف کنه اون روزی که
‫مرخصی گرفت و رفت اونجا چی شد.
‫فقط گفت سئو جی‌هوان رو دیده.
‫می‌خواد از کنجکاوی بمیرم؟
‫مطمئنم بیشتر از یه برخورد ساده بوده.
‫خب...
‫به طرز مردونه‌ای خوشتیپ بود.
‫- همین؟ ‫- آره.
‫حالا که دیدیش باید باهاش قرار می‌ذاشتی.
‫باید قرار بذاریم.
‫- جدی؟ ‫- کِی خوبه؟
‫عقلش رو از دست داده؟
‫خانم سونگ، لطفاً به ستوان یانگ بگو
‫ما رو در جریان پروسه‌ی تحقیقات پرونده‌ی
‫مواد مخدر تایلند، قرار بده.
‫رئیس اوه، لطفاً بازم خونه‌ی جونگ یون‌تک
‫و خونه‌ی مادربزرگـش رو زیرنظر بگیر.
‫حتی اگه با یون‌تک به جایی نرسیم،
‫شاید بتونیم چیزی از کو یانگ‌هی ‫یا سئو جی‌هوان به دست بیاریم.
‫پس تمام حرکات‌شون رو زیرنظر بگیر.
‫خبرچین‌مون چی؟
‫مطمئنم خبرچین‌مون به زودی ‫باهامون تماس می‌گیره.
‫کجا می‌ری؟
‫مطمئنی باید بری جایی؟
‫اینم اتاق خواب‌ـه؟
‫چقدر اتاق دارن.
‫این گوزن‌ـه؟
‫قبلاً این در به بیرون باز می‌شد.
‫می‌بینم که راه پله هم گذاشته.
‫خدای من.
‫رئیس!
‫اول اون موش رو آوردین توی خونه‌مون،
‫حالا می‌خواین بهمون درس هم بده؟
‫چطور می‌تونین این کار رو با ما بکنین؟
‫چطور می‌تونین انقدر بی‌رحم باشین؟
‫درضمن اون کانگ یه‌نا ‫یا اسمش هرچی که هست
‫بهترین محتواسازه.
‫باید به هونگ‌کی جایزه می‌دادین ‫که تونسته باهاش قرارداد ببنده.
‫جایزه می‌دادم؟
‫چون شرکت گریت کینگ میت ‫ توی این صنعت پیشتازه،
‫همیشه به ما نگاه تحقیرآمیز داشته.
‫هونگ‌کی می‌خواسته موفق شیم ‫برای همین این اشتباه رو کرده.
‫اشتباه؟
‫ممکنه از نظر ما فقط یه اشتباه باشه،
‫ولی بقیه هم همین نظر رو دارن؟
‫درضمن از کِی تا حالا
‫هدف ما شده پیشتازی توی این صنعت؟
‫برای اینکه پیشتاز شیم سر بقیه کلاه بذاریم،
‫وجدان‌مون رو بفروشیم
‫و به روش‌های قدیمی‌مون رو بیاریم؟
‫بچه‌ها،
‫اتفاق اخیر چیزی بهتون یاد نداد؟
‫مردم ما رو آدم‌های عادی نمی‌بینن.
‫اشتباهِ ما از نظر بقیه‌ی آدم‌ها اشتباه نیست.
‫بیا صادق باشیم.
‫پدر و مادرها اجازه می‌دن بچه‌ها ‫محصولات ما رو بخورن؟
‫امکان نداره.
‫اگه بخوایم صبر کنیم تا مردم ‫ما رو به خونه‌شون راه بدن،
‫تا ابد دم در می‌مونیم.
‫رعایت ترتیب کارها باید از همه‌چی ‫برات مهم‌تر باشه.
‫قول مثل یه بدهی پرداخت نشده می‌مونه.
‫تو نتونستی بدهیـت رو پرداخت کنی.
‫خدای من.
‫ترسیدم!
‫خدای من.
‫شما اینجا چیکار می‌کنی؟
‫اینجا اتاق منـه.
‫آهان، پس اون اتاق شما بود.
‫فکر نمی‌کردم اتاق‌هامون انقدر نزدیک باشن.
‫آدم‌های دیگه بدجنسـن. ‫شما رو درک نمی‌کنن.
‫مطمئنم خودت هم از این مسئله ناراحتی.
‫ممکنه ترسناک باشی
‫ولی کوته‌فکر نیستی، درست نمی‌گم؟
‫وقتی لازمه دیگران رو تنبیه می‌کنی
‫و هروقت بتونی بخشنده می‌شی ‫و می‌بخشی‌شون.
‫خب، مردم چندبار گفتن خوش‌قلب هستم،
‫ولی تاحالا کسی بهم نگفته بود ‫کوته‌فکر نیستی.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫واقعاً؟
‫آره.
‫چیه؟ چیزی روی صورتمـه؟
‫- آره. ‫- خدای من.
‫حالا شوخی هم می‌کنی؟
‫یه حشره روی صورتتـه.
‫کجاست؟ بگو کجاست؟
‫کجاست؟
‫اینجاست.
‫- اینجا؟ ‫- نه، اون طرف.
‫- اون طرف. ‫- کجا؟
‫نزدیک اون یکی چشمتـه.
‫- کجاست؟ ‫- بذار من برش دارم.
‫تکون نخور.
‫گرفتمـش.
‫من یکم چربـم.
‫یعنی پوست صورتـم قسمت پیشونی ‫و پایین‌ترش چرب‌ـه.
‫بذار صورتـم رو بشورم ‫تا حشره‌های بیشتری روش نشینن.
‫چرا به خاطر یه حشره ‫انقدر قلبم تند تند می‌زد؟
‫آهان، شاید چون خجالت کشیده بودم ‫تند تند می‌زد؟
‫اوضاع خوب پیش می‌ره؟
‫آره، همه‌چی بی‌دردسر پیش می‌ره.
‫اون دختره که با سئو جی‌هوان بود، چی شد؟
‫یادتونه شرکت گوزن تشنه اخیراً به خاطر
‫ویدیویی که توی کانال بچگانه پخش شد ‫به مشکل خورده بوده؟
‫به نظر می‌رسه سئو جی‌هوان ‫اون محتواساز رو
‫توی خونه‌ش نگه داشته.
‫چرا نگه‌ش داشته؟
‫
‫آهان، یعنی گروگان گرفته؟
‫هنوز داریم درموردش تحقیق می‌کنیم.
‫اون مرد حوصله‌سربر ‫یه دختر توی زندگیـش داره؟
‫مگه سن بلوغشـه؟
‫تازه توی سن ۳۵ سالگی
‫فهمیده دخترها وجود دارن.
‫[دفتر مدیرکل]
‫توی گزارش نوشته شده تا سن ۱۲ سالگی ‫خونه‌ش توی چانسانگ‌دونگ بوده.
‫آدرسـش...
‫[جزئیات سوابق دانش‌آموز]
‫نزدیک‌ـه.
‫از بچگی همدیگه رو می‌شناسین؟
‫همین کافیه.
‫مطمئنم یه جایی این اطراف بود.
‫اینه؟
‫صبر کن، ائون‌ها؟
‫چی...
‫- آقای سئو؟ ‫- ببخشید، حالت خوبه؟
‫آره، چون خوابم نمی‌برد اومدم قدم بزنم.
‫شاید اینطور به نظر میومد که اومدم دزدی.
‫ببخشید، فکر کردم یه نفر دزدکی وارد شده.
‫کمرت خوبه؟
‫- آره. ‫- خدای من.
‫بیا.
‫خدای من، ببخشید.
‫حتماً سابقه داشته کسی دزدکی ‫وارد خونه‌تون شه.
‫نه، فقط عادت دارم همیشه ‫در حالت دفاعی باشم.
‫واقعاً منو ترسوندی.
‫- ببخشید. ‫- اشکال نداره.
‫راستی،
‫اون روز...
‫- خانم مینی. ‫- اینجا چیکار می‌کنی؟
‫دلیل خاصی داشت که اومده بودی ‫دم این خونه؟
‫وقتی بچه بودم این اطراف زندگی می‌کردم.
‫وقتی دیدم جایی برای رفتن ندارم ‫یهو اینجا به ذهنم رسید.
‫از اینجا کلی خاطره دارم.
‫خاطره‌های خوب؟
‫آره، قطعاً خاطرات خوبی بودن.
‫با یه آدم خوب.
‫- سنگ، کاغذ، قیچی. ‫- کاغذ، قیچی.
‫من بردم!
‫سنگ، کاغذ، قیچی.
‫چراغ قرمز، چراغ سبز.
‫الان تکون خوردی؟
‫هی! می‌گیرمـت!
‫بین تمام کسایی که توی زندگیم شناختم،
‫اون از همه مهربون‌تر بود.
‫بعدش چی شد؟
‫بعد از اینکه پدر و مادرش طلاق گرفتن ‫رفت یه جای دیگه.
‫ممنون.
‫برای چی؟
‫برای اون روز. ‫اون روز بارونی.
‫خوشحالم که شما از این خونه بیرون اومدی.
‫[گزارش پرونده‌ی درگیری فیزیکی ‫در کلوپ گربه]
‫[اسم: کو ائون‌ها]
‫- صبح بخیر، آقای سئو. ‫- صبح بخیر، خوب خوابیدی؟
‫- آره، دارین می‌رین سرکار؟ ‫- آره.
‫راستی،
‫چیز خاصی نیست‌ها،
‫ولی اگه امشب وقتـت آزاده
‫چطوره به صورت رسمی
‫به بقیه معرفیـت کنم؟
‫- یعنی پاگشایی تحقیرآمیز؟ ‫- نه واقعاً.
‫بیشتر یه جور مهمونی خوش‌آمدگویی.
‫چه خوب، من پایه‌ام.
‫چی آماده کنم؟
‫نیازی نیست چیز خاصی آماده کنی.
‫آقای سئو، دست‌تون روی سرمـه.
‫ببخشید. ‫من چرا این کار رو کردم؟
‫به هرحال،
‫- امروز عصر می‌بینمت. ‫- باشه.
‫- موفق باشی. ‫- ممنون.
‫[شرکت گوزن تشنه]
‫فروش ماه پیش‌مون ۱۷ درصد کاهش داشته.
‫درمقایسه با سال پیش همین موقع،
‫بیست درصد کاهش داشته.
‫چون این مدت کسایی که شناختی از ما ندارن ‫با گوزن تشنه آشنا شدن،
‫تاثیرات منفی‌ای روی فروش‌مون ‫گذاشته شده.
‫
‫توی همچین موقعیت‌هایی ‫بیشتر تمرکزت رو بذار روی کنترل کیفیت.
‫باقی چیزها رو به مرور درست می‌کنیم.
‫امروز با تیم روابط عمومی...
‫هونگ‌کی چیکار می‌کنه؟
‫خودتون که می‌شناسینـش.
‫وقتی ولش می‌کنی به حال خودش، ‫دیوانه می‌شه.
‫ظاهرش فوق‌العاده‌ست.
‫حالا امتحانش کنیم.
‫لعنتی.
‫می‌تونم کمک‌تون کنم؟
‫- این گوشت مال کدوم شرکتـه؟ ‫- چی؟
‫گوشت راسته با استخونی که خوب باشه
‫ترکیب متعادل از چربی لذیذ و گوشت آبداره.
‫باید طعم دودی داشته باشه.
‫باید خیلی خوشمزه باشه.
‫ولی این خیلی خشک و سفت‌ـه.
‫از گریت کینگ میت گرفتین، درسته؟
‫اجازه بدین چک کنم.
‫شرایط فرآوری گوشت خیلی مهمـه.
‫توی شرکت گوزن تشنه، ما...
‫چی؟
‫یه شرکتی هست به اسم گوزن تشنه.
‫یه چک بکنین. ‫محصولات‌شون خیلی خوشمزه‌ست.
‫معذرت می‌خوام.
‫چی؟
‫اگه تصادفی اینجا نیومدی، ‫پس اطلاعات شخصیم یه‌جوری داره لو می‌ره.
‫از کجا فهمیدی من اینجام؟
‫فهمیدنـش سخت نیست.
‫همه‌چی رو پُست می‌کنی تا همه بتونن ببینن.
‫می‌تونم باهاتون سلفی بگیرم؟
‫- می‌تونین بیاین نزدیک‌تر. ‫- باشه.
‫[درحال آپلود]
‫
‫خدای من، یعنی آقای سئو اون روز ‫از کجا فهمید باید بیاد سونا؟
‫من فقط نمی‌خواستم ‫حق دونستنِ دنبال کننده‌هام رو
‫ازشون دریغ کنم.
‫- برای چی اومدی اینجا؟ ‫- که پول پیک رو بگیرم.
‫چقدر سمجی.
‫الان پول همراهـم نیست.
‫بیا، شماره کارتـت رو بنویس.
‫بعداً کارت به کارت می‌کنم.
‫شنیدم مستقر شدی.
‫کجا؟
‫آهان، خدای من. ‫واقعاً جای خوبیـه.
‫هرروز صبح صبحانه‌ی فوق‌العاده می‌خورم.
‫اتاقـم خیلی بزرگـه. ‫حیاط خیلی خوشگلی داره.
‫و پتوم انقدر نرمـه که درجا خوابم می‌بره.
‫ولی حتماً هتل بهتره.
‫خب...
‫رئیس بزرگ چیزی از من نمی‌گه؟
‫مثلاً چی بگه؟
‫معلومه که نمی‌گه.
‫اون نگرانِ من نمی‌شه.
‫اینکه گفت خونه بدون تو
‫انگار خالی شده رو می‌گی؟
‫یا اینکه گفت وقتی تو بودی ‫انگار فضای خونه گرم‌تر بود؟
‫واقعاً همچین حرفی زده؟
‫راستـش آقای سئو باهات تند حرف زد، ‫جون به نظرش کار درستی بود.
‫تو هم برای همین اون کار رو کردی.
‫چون به نظرت کار درستی بود، نه؟
‫خدای من.
‫اون کار رو کردم ‫چون فکر می‌کردم به نفع‌مونـه.
‫ولی اون گفت نتونستم بدهیـم رو صاف کنم.
‫انگار نزول‌خوری چیزی باشه.
‫نزول‌خورها فقط به پول اهمیت می‌دن،
‫آدم‌ها براشون مهم نیستن.
‫اما برای آقای سئو فقط تو مهم بودی.
‫همون‌طور که می‌دونین این قرارداد...
‫برای باطل کردنِ قرارداد، ‫باید سه برابر خسارت بدین.
‫درضمن می‌تونم از آقای یانگ
‫به خاطر جعل سند شکایت کنم، درسته؟
‫بذارین حرفـم رو تموم کنم.
‫مهم نیست پروسه چطوری بوده، ‫بالاخره ما روی این قرارداد مهر زدیم.
‫تقصیر منـه که نتونستم کارمندم رو کنترل کنم.
‫پس قرارداد رو همین‌جوری که هست پیش می‌بریم.
‫لطفاً برای محصولات کودکان‌مون ‫الگوی خوبی باشین.
‫حالا که قراره زیاد همدیگه رو ببینیم ‫دیگه نیازی نیست فاصله‌مون رو حفظ کنیم.
‫فکر نکنم نیازی باشه زیاد همدیگه رو ببینیم.
‫مگه مقررات ویژه‌ی قرارداد رو نخوندین؟
‫«مقررات ویژه»؟
‫«آقای سئو باید همیشه سر فیلم‌برداری ‫حاضر باشه.»
‫خب، واقعاً نیازی نیست باشه.
‫«آقای سئو بعد از فیلم‌برداری
‫اینفلوئنسر رو به خونه می‌رسونه.»
‫می‌خواین رئیس‌مون راننده‌ی شخصی‌تون باشه؟
‫اگه اینا رو توی قرارداد لحاظ کنین، ‫براتون مجانی تبلیغ می‌کنم.
‫[ماده ۱۱، مقررات ویژه]
‫[۱. آقای سئو در تمام ‫فیلم‌برداری‌ها حاضر باشد]
‫[۲. آقای سئو اینفلوئنسر رو به خونه برسوند.]
‫خبرش رو منتشر می‌کنیم.
‫همین خبر به تنهایی فروش‌تون رو بالا می‌بره.
‫چرا به خاطر ۲۰ هزار دلار، ‫انقدر تلاش می‌کنی؟
‫از کجا می‌دونین ۲۰ هزار دلاره؟
‫توی قرارداد نوشته شده بود...
‫توی قرارداد نوشته شده بود ۸۰ هزار دلار.
‫شما ۲۰ هزار دلار اصلی رو ‫به جای من پرداخت کردین.
‫پس منو یادتون میاد؟
‫دادستان جانگ، صبر کن.
‫باید مدارکی که روی میزت هست رو امضاء کنی.
‫ولی تنهایی کجا می‌ری؟
‫خب، کار امروزم تموم شده.
‫فردا بهشون رسیدگی می‌کنم.
‫این مدارک خیلی شیطونـن.
‫اگه الان نگاه‌شون نکنی ‫جنجال به پا می‌کنن.
‫فردا بهشون رسیدگی می‌کنم.
‫- خب، فردا می‌بینمتـون. ‫- دادستان جانگ.
‫ستوان یانگ دارن میان اینجا.
‫- الان؟ ‫- بله.
‫بله، دادستان جانگ؟
‫ببخشید، شاید یکم دیر برسم، اشکال نداره؟
‫آهان، اشکال نداره. ‫عجله نکنین.
‫کارم تموم شد تماس می‌گیرم.
‫- باشه. ‫- ببخشید.
‫[هیون‌وو: نزول‌خور، وقتی منو دید فرار کرد]
‫[پارک هیون‌وو: پلیس، زیادی پیره]
‫[کیم هیون‌وو: اواسط ۳۰ سالگی]
‫[جانگ هیون‌وو: دادستان]
‫دادستان کارش چیه؟
‫کارش اینه که آدم‌های بد رو مجازات می‌کنه.
‫ائون‌ها.
‫ببخشید معطل شدی.
‫اشکال نداره، خودم هم تازه رسیدم.
‫خب.
‫اینجا عصرها خوشگل‌تره.
‫آره، خیلی قشنگـه.
‫اینا سنگ‌ریزه‌ست؟
‫بچه بودم کلی با اینا بازی می‌کردم.
‫زوج یا فرد؟
‫می‌خوای حدس بزنی؟
‫زوج یا فرد؟ حدس بزن.
‫فرد؟
‫یک، دو، سه، چهار، پنج.
‫آفرین، چقدر خوب حدس زدی.
‫می‌خوای دوباره حدس بزنی؟
‫خدای من، شبیه پیرمردها شدم؟
‫ائون‌ها، به چی فکر می‌کنی؟
‫چی؟
‫آهان، هیچی.
‫هیچی.
‫آهان.
‫راستی چی می‌خواستی ازم بپرسی؟
‫خب.
‫من خیلی وقتـه دنبال یه نفر می‌گردم.
‫کسی که بچه بودم می‌شناختمش ‫و از خودم یکم بزرگ‌تر بود.
‫ولی بعد از اینکه رفت ‫دیگه خبری ازش نشنیدم.
‫کِی این اتفاق افتاد؟
‫وقتی ۷ سالم بود.
‫اسم اونم هیون‌وو بود.
‫آهان.
‫اگه ۷ سالت بوده، پس خیلی گذشته.
‫می‌تونم بپرسم چرا این همه مدت ‫دنبالش می‌گردی؟
‫به خاطر اشتباهِ من،
‫مجبور شدیم از هم جدا شیم.
‫برای همین،
‫واقعاً دلم می‌خواد ببینمـش.
‫لعنتی.
‫حالا که کمک می‌خوایم، هونگ‌کی نیست.
‫حتی موبایلش رو هم جواب نمی‌ده.
‫هی، فراموشش کن.
‫هروقت گشنه‌ش شد ‫خودش با پای خودش برمی‌گرده.
‫حالا اون زالوی مفت‌خور کجاست؟
‫اون باید زودتر از همه میومد ‫بهمون کمک می‌کرد.
‫ما داریم پاگشایی تحقیرآمیز می‌گیریم، ‫اون فکر کرده ستاره‌ی مهمونی‌ـه.
‫مگه مهمونی خوش‌آمدگویی نبود؟ ‫پاگشایی تحقیرآمیز چیه؟
‫انگار واقعاً قراره یه نفر ‫به خانواده‌مون اضافه شه.
‫کسی به خانواده‌مون اضافه نمی‌شه.
‫هی، چرا انقدر لفتـش دادی؟
‫ژنرال‌های ۳ و ۴ ستاره اینجان،
‫بعد تویی که یه سرباز ساده‌ای،
‫آخرین نفر اومدی، چه بی‌ادب!
‫یه نفر رو با خودم آوردم.
‫زودباش بیا.
‫- کیه؟ ‫- سورپرایز!
‫هی، کجا بودی؟
‫می‌خواست توی پاگشایی شرکت کنه.
‫حرفـت رو بزن.
‫باشه.
‫می‌خوام گزارش بدم.
‫من با حیله‌های مسخره، رئیس بزرگ ‫رو گول زدم...
‫همین‌طور جه‌سو، ایل‌یونگ، مان‌هو،
‫دونگ‌هوی و کل شرکت رو.
‫بهونه نمیارم
‫ولی...
‫می‌خوام بدونین که من ‫واقعاً معذرت می‌خوام.
‫هی، عوضی.
‫گزارشت برام مهم نیست. ‫خودم با دست‌های خودم می‌کشمـت.
‫- هی. ‫- تو واقعاً...
‫- خدای من. ‫- این کار رو نکن.
‫خدای من.
‫رئیس.
‫خودش رو تحویل داده.
‫می‌شه درموردش تجدیدنظر کنی؟
‫حالا که گیر افتاده دیگه نمی‌تونه ‫خودش رو تحویل بده.
‫برای اینکه خودش رو تحویل بده ‫خیلی دیر شده.
‫عذرخواهی کتبی چی؟
‫عذرخواهی کتبی بنویسه ‫تجدیدنظر می‌کنی؟
‫«عذرخواهی کتبی»؟
‫عذرخواهی کتبی؟ یکم زیادیه.
‫«عذرخواهی کتبی»؟
‫روی یه کاغذ بنویس و تحویل بده.
‫- رئیس. ‫- چی؟
‫اگه عذرخواهی کتبی بدم منو می‌بخشین؟
‫تمام تلاشم رو می‌کنم عذرخواهیم رو ‫بنویسم و تحویل بدم.
‫حالا می‌شه منم توی مهمونی شرکت کنم؟
‫چی؟
‫ممنون، رئیس.
‫حالا نوبت منـه؟
‫سلام، شما احتمالاً منو به اسم ‫خانم مینی می‌شناسین.
‫ولی من دیگه خانم مینی نیستم. ‫کو ائون‌ها هستم.
‫سی سالمـه.
‫بچه‌ها رو دوست دارم. ‫کتاب‌های بچگانه دوست دارم.
‫تنقلات هم دوست دارم.
‫خلاصه‌ش کن. ‫کسی نمی‌خواد این چیزها رو بدونه.
‫- بی‌خیال، بذار حرف بزنه. ‫- خب.
‫چی می‌گی؟ من می‌خوام بدونم.
‫از چه چیزهایی متنفرین؟
‫چیزهایی که ازشون متنفرم...
‫دعوا،
‫دروغ،
‫اینکه کسی ضعیف‌تر از خودش رو ‫تهدید کنه و براش قلدری کنه.
‫اون موادها رو کی بهت داده بود؟
‫چی؟ کدوم مواد؟
‫همون چیزهای قرمز، زرد و آبی ‫که اونجا پخش می‌کردی.
‫چیزهای قرمز، زرد و آبی؟
‫فکر می‌کنی آدمی مثل من ‫که یه مرد رو لت و پار می‌کنه،
‫زن‌ها رو نمی‌زنه؟
‫از کسایی که به فکر دیگران نیستن
‫و از کسایی که داد می‌زنن و فحش می‌دن.
‫پنجاه متر فاصله بگیر!
‫یارو دیوانه‌ست.
‫درضمن از کسایی که روی بدن‌شون ‫نقاشی می‌کنن هم خوشم نمیاد.
‫تتوی اژدها و چیزهای دیگه ‫ترسناک و چندشن، مگه نه؟
‫راستـش از این که همدیگه رو ‫«رئیس» صدا می‌کنن هم خوشم نمیاد.
‫انگار یه‌جور قدرت طلبی‌ـه.
‫چرا از همه‌چی متنفری؟
‫یهو بگو نمی‌خوای اینجا باشی دیگه.
‫نه، می‌تونه هرچی می‌خواد بگه.
‫بالاخره دموکراسی‌ـه دیگه.
‫پس...
‫منم اینایی که گفتم رو بنویسم ‫و تحویل‌تون بدم؟
‫حتماً، اگه بنویسی‌شون،
‫- به نوبت می‌خونیم. ‫- باشه.
‫رئیس!
‫به جمع ما خوش اومدی.
‫- چی؟ ‫- بشین دیگه.
‫بریم بخش بعدی.
‫
‫خب.
‫این نوشیدنی‌ها رو خودم درست کردم.
‫چئونگ‌جو، سوجو و تاک‌جوـه.
‫هرکدوم رو دوست دارین انتخاب کنین ‫و هرچقدر دوست دارین بریزین.
‫این کاسه رو پر کنین
‫و بنوشین.
‫امیدوارم از این نوشیدنی‌ها لذت ببرین.
‫ممنون.
‫پاشو بریز.
‫هی، ما دیگه مراسم نوشیدن ‫از کاسه رو برگزار نمی‌کنیم.
‫هرکی هرچی می‌خواد بخوره.
‫ولی همه‌مون قبلاً این کار رو کردیم.
‫- هونگ‌کی و دونگ‌هوی هم انجامش دادن. ‫- درسته.
‫توی دنیای دموکراسی مردها و زن‌ها ‫برابرن، مگه نه؟
‫درسته، همه‌مون انجامش دادیم.
‫ولی تو از کجا می‌دونی دموکراسی چیه؟
‫- لعنتی. ‫- منم انجامش می‌دم.
‫یادم رفت بگم، من عاشق نوشیدنی‌ام.
‫قبلاً خیلی نوشیدنی می‌خوردم.
‫ولی عادی نوشیدنی خوردن حال نمی‌ده.
‫بازی کنیم؟
‫- بازی سه کلمه. ‫- بازی سه کلمه.
‫- صبح کله سحر ‫- من گوشت خوردم
‫- و اون گوشت ‫- رو بقیه بردن
‫کی برده بود؟
‫- من که نبردم. ‫- پس کی برد؟
‫گفتم من که نبردم!
‫- «گفتم من که نبردم!» ‫- بیشتر از سه کلمه شد.
‫ولی من گفتم «من که نبردم».
‫- بخور. ‫- بخور.
‫- زودباش. ‫- بخور.
‫حالا که همه‌مون سرحال شدیم، ‫بازی «دوست دارم» رو بکنیم.
‫- دوست دارم. ‫- دوست دارم.
‫
‫صفر، صفر، هفت، بنگ!
‫چرا همه‌ش من؟
‫چرا فقط من نوشیدنی می‌خورم؟
‫- چرا منو درک نمی‌کنه؟ ‫- آهان.
‫اون موش کوچولو مجبورم کرد....
‫ائون‌ها.
‫هی، جی‌هوان اومده.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫چون حالم خیلی خوبه اومدم یکم هوا بخورم.
‫فکر کنم زیادی نوشیدنی خوردی.
‫چرا نمی‌ری بخوابی؟
‫نه، چی می‌گی؟ حالم خوبِ خوبه.
‫بشین، کلی نوشیدنی داریم. ‫یه بطری بخور.
‫نه.
‫تو نمی‌تونی نوشیدنی بخوری.
‫بازی کنیم؟
‫بیا بازی کنیم.
‫این دفعه می‌خوای چه بازی‌ای بکنیم؟
‫- ائون‌ها، دیروقتـه. ‫- بیا بازی کنیم.
‫ولی مثل دفعه‌ی قبل نه.
‫
‫به نظرم عجیب اومد که اجازه داده ‫یه زن بیاد توی خونه،
‫تازه خانم ماست فروش رو هم رد کرد.
‫از این به بعد زن داداش صداش کنیم؟
‫چی؟ موش کوچولو. ‫به چی نگاه می‌کنی؟
‫- دختره‌ی حیله‌گر. ‫- من به چیزی نگاه نکردم.
‫درمورد کسی که احتمالش زیاده ‫هیون‌وو باشه تحقیق کردی؟
‫به‌جای رئیس بزرگ چی می‌تونیم بگیم؟
‫[گنگستر چهارشونه]
‫گنگستر چهارشونه؟
‫«گنگستر.»
‫یئون‌هی گم شده؟
‫واقعاً خانم کو ائون‌ها حالش خوبه؟
‫در قفل‌ـه.
‫ائون‌ها، طاقت بیار.
‫کمک!