‫اونجا رو. ‫یه هواپیما داره رد می‌شه.
‫خدای من.
‫حتماً اون بالا خیلی خوشحالن.
‫دارن از روی ابرها ما رو نگاه می‌کنن.
‫کسی که این پایین‌ـه، چی؟
‫خوشحالـه؟
‫خب...
‫الان یکم خوشحالم.
‫بازم ویدیو درست کن.
‫چی؟
‫ویدیو...
‫بازم درست کن.
‫آهان.
‫«بازی با مینی» رو می‌گی؟
‫گفتم که برای ابراز پشیمانی ‫یه مدت استراحت می‌کنم.
‫با این وجود بازم ویدیو درست کن.
‫اگه ویدیو درست کنم، ‫پس چطوری بفهمن پشیمونم؟
‫پس من چی؟
‫تو چی؟
‫من...
‫دلم برات تنگ می‌شه.
‫صبر کن، ساعت چنده؟
‫باید برم خونه.
‫خدای من.
‫خانم مینی،
‫از چیزی که به نظر می‌رسه سنگین‌تری.
‫چی؟ صبر کن.
‫تقصیر توـه
‫که پاهات بی‌دلیل درازن.
‫حالا پا نمی‌شی بریم؟
‫بریم.
‫موبایل من نیست.
‫کسی داره بهت زنگ می‌زنه؟
‫[جو ایل‌یونگ]
‫فقط یه لیوان خورد،
‫نمی‌دونم چرا اینجوری شد.
‫درسته.
‫با همون یه لیوان به اوج شیرینی می‌رسه.
‫چی؟ اوج شیرینی؟
‫یعنی خیلی مهربون و شیرین می‌شه.
‫حتی با یه لیوان.
‫که اینطور.
‫شما هم با ما بیاین، می‌رسونمتـون.
‫نیازی نیست، هوش و حواسم اومده سرجاش.
‫خونه‌ام هم نزدیکـه.
‫خب، پس...
‫شب خوبی داشته باشین.
‫ایل‌یونگ.
‫بله، رئیس؟
‫امروز بهم خوش گذشت.
‫پس از اوقات فراغت‌تون لذت بردین؟
‫آره.
‫حس...
‫خوبی دارم.
‫لایک و سابسکرایب فراموش نشه.
‫[گنگستر دوست‌داشتنیِ من]
‫- الان فرود میام. ‫- آقای سئو.
‫خانم مینی!
‫ببین چطوری می‌چرخونمـت.
‫تغییر شکل، فلش‌من!
‫گردنـم.
‫من...
‫دلم برات تنگ می‌شه.
‫باید دیروز کتـش رو پس می‌دادم.
‫لطفاً هروقت ماشین لازم داشتین زنگ بزنین.
‫هرجا خواستین می‌ریم.
‫[مدیرعامل سئو جی‌هوان، ‫شرکت گوزن تشنه]
‫فکر می‌کردم کارت راننده‌ست.
‫لعنتی.
‫این کارها چی بود؟
‫عقلم رو از دست داده بودم؟
‫صبر کن، توی اون سودا مواد ریخته بودن؟
‫تنها توجیه منطقی همینـه.
‫همه‌چی رو دید.
‫لعنتی.
‫دیگه چیکار کردم؟ تاب‌بازی هم کردم؟
‫لعنتی، فلش‌من چی بود؟
‫دیگه چیکار کردم؟
‫[یانگ هونگ‌کی]
‫
‫- بله؟ ‫- چرا موبایل‌تون رو جواب نمی‌دین؟
‫ما برای جلسه آماده‌ایم، بیاین پایین.
‫باشه.
‫چی؟
‫دیشب به سلامت رسیدین خونه؟
‫نتونستـم کت‌تون رو پس بدم.
‫کِی بیارمـش؟
‫[خدمات دادستانی]
‫از این طرفـه.
‫
‫[دفاتر دادستانی ۳۰۱ تا ۳۰۷]
‫آهان، ممنون.
‫از کجا می‌دونست؟
‫
‫خانم کو ائون‌ها.
‫اینجاست.
‫با منیـن؟
‫بله، بفرمایید داخل.
‫[دفتر دادستان ۳۰۲]
‫
‫[دادستان: جانگ هیون‌وو]
‫امیدوارم اینجا اومدن براتون سخت نبوده باشه.
‫نه، اصلاً سخت نبود.
‫شما واقعاً اسمتـون جانگ هیون‌ووـه؟
‫بله، جانگ هیون‌وو هستم.
‫از اول اسم‌تون همین بوده؟ ‫تغییرش ندادین؟
‫درسته.
‫پس شروع کنیم؟
‫شما اسم‌تون...
‫کو ائون‌هاست.
‫سی سال‌تونـه...
‫شما چی؟
‫- چی؟ ‫- شما چند سال‌تونه؟
‫من سال ۱۹۸۸ به دنیا اومدم.
‫واقعاً؟
‫پس ۳۶ سال‌تونه؟
‫از بچگی آرزو داشتین دادستان بشین؟
‫چی؟
‫خانم کو.
‫همون‌طور که می‌دونین،
‫کسی که قراره سوال بپرسه، منم.
‫شما فقط سوال‌ها رو جواب بدین.
‫بله، ببخشید.
‫بپرسین.
‫باشه، پس ادامه می‌دیم.
‫محل زندگی‌تون... سئول...
‫فعلاً سوال‌های شخصی کافیه.
‫روز ۲۰ مارس توی کلوپ گربه،
‫شما گزارش دادین که سئو جی‌هوان ‫به کسی حمله کرده.
‫خب، دوستم به پلیس زنگ زده بود
‫و من بهش دستبند زدم...
‫شما هم مثل ما مامور قانون هستین؟
‫- چی؟ ‫- چهره‌ی کسایی که
‫توی اون درگیری حضور داشتن رو یادتون میاد؟
‫کارکنی که روی زمین بود رو یادمه.
‫- پلیس‌ـه. ‫- آقای سئو رو هم دیدم.
‫و...
‫- برو جلو. ‫- پلیس؟
‫یه مردی هم بود که روی صورتـش ‫جای زخم بود.
‫ایشونـه؟
‫بله، خودشه.
‫می‌دونین این مرد و سئو جی‌هوان
‫درمورد چی حرف می‌زدن؟
‫وقتی من رسیدم به صحنه،
‫مشاجره‌شون تموم شده بود.
‫پس چیزی ندیدم.
‫آقای سئو یه بطری شکسته دستـش بود
‫که باعث شد برام سوءتفاهم ایجاد شه.
‫ببخشید می‌پرسم، ‫ولی شما آقای سئو رو می‌شناسین؟
‫- چی؟ ‫- آخه اسمـش رو
‫خیلی راحت به زبون میارین.
‫آهان.
‫بعد از اون ماجرا ‫چند باری باهم برخورد داشتیم.
‫شنیدم یکی از ویدیوهاتون
‫باعث ایجاد دشمنی بین شما ‫و شرکت گوزن تشنه شده.
‫شما رو تهدیدی چیزی کردن؟
‫انگار دادستان‌ها از همه‌چی خبر دارن.
‫در جریان این موضوع هم هستین؟
‫ولی نه اصلاً.
‫اون ویدیو هم یه سوءتفاهم بزرگ بود.
‫شاید اینطور نباشه.
‫چون اون روز سوءتفاهم بوده،
‫دلیل نمی‌شه همیشه همین‌جوری باشه.
‫کارمندهای اون شرکت همه‌شون سابقه‌دارن.
‫یعنی یه روزی همه‌ی اونا،
‫واقعاً گناه‌کار بودن.
‫خب مان‌هو، بگو شعار شرکت‌مون چیه؟
‫- «گوشت و استخون». ‫- آره، گوشت و استخون.
‫کوتاه شده‌ش می‌شه «گ‌ا».
‫[شعار شرکت: گوشت و استخون]
‫شعار خوبیـه ولی عبارت خشنیـه.
‫کلاً وجهه‌ی شرکت‌مون زیادی خشن‌ـه.
‫پس پیشنهاد می‌دم یه سفیر برای برندمون ‫انتخاب کنیم که بچه‌ها دوستـش داشته باشن
‫و وجهه‌مون رو بکوبیم از اول بسازیم...
‫یعنی شرکت‌مون رو از شرکت‌های دیگه ‫متمایز کنیم.
‫به طور مثال،
‫یه سفیر برند در حد کانگ یه‌نا،
‫باعث می‌شه مردم با محصول‌مون
‫از طریق تبلیغات اون آشنا شن،
‫نه از طریق...
‫نه از طریق ما.
‫ولی این اتفاق هیچ‌وقت نیفته.
‫به هرحال، راه انداختن یه کانال ‫مخصوص بچه‌ها
‫که درمورد آشپزی باشه
‫و از محصولات ما استفاده بشه، ‫فعلاً در مرحله‌ی برنامه‌ریزی‌ـه.
‫راستـش با همین کار هم...
‫دیشب راحت رسیدی خونه؟
‫چی؟
‫خدای من، آره.
‫با شرمندگی تمام، راحت رسیدم خونه.
‫خیلی معذرت می‌خوام.
‫باید می‌رسوندمت خونه
‫و بابت اون موضوع هم معذرت می‌خوام.
‫کِی می‌تونم...
‫کتـت رو بهت پس بدم؟
‫کتـم؟ آهان.
‫اگه آدرسـت رو بهم بدی، ‫خودم میام می‌گیرمش.
‫نه، صبر کن. ‫اینکه آدرس خونه‌ت رو بپرسم
‫می‌تونه زشت و یه‌جورایی ترسناک باشه.
‫پس چیکار کنم؟
‫شاید بتونیم یه جایی که وسط باشه ‫قرار بذاریم.
‫خب...
‫یه جایی که وسط باشه خوبه.
‫ولی اینکه خودت بیاریش شاید...
‫ترسناک باشه... نه، ترسناک نیست.
‫خدای من، ببخشید.
‫ترسناک نیست ولی اون کت سنگین‌ـه.
‫نه!
‫و اینم پایان ارائه‌ی من
‫برای تبلیغ سوسیس فرانکفورتر کودکان.
‫
‫اول باید حالش رو بپرسم.
‫آره، درستـش اینه.
‫رئیس.
‫رئیس؟
‫- چیه؟ ‫- ارائه تموم شد.
‫آهان، درسته.
‫هونگ‌کی، کارت عالی بود.
‫آفرین همگی، حالا می‌تونین برین.
‫
‫چی؟
‫[بله، تو ...]
‫تو چی؟
‫صبر کن، چی؟
‫چی؟
‫من چرا...
‫نه! نه! نه!
‫
‫به نظرم برای امروز کافیه.
‫الان یادم افتاد کارتم رو بهتون ندادم.
‫لطفاً اگه چیزی به ذهن‌تون رسید
‫با من تماس بگیرین.
‫حتماً.
‫ممنون که وقت گذاشتین.
‫خدای من، مراقب باشین.
‫یواش، یواش.
‫[درحال ساخت و ساز]
‫[دادستان جانگ هیون‌وو]
‫دادستان جانگ هیون‌وو.
‫رویات چیه؟
‫می‌خوام وقتی بزرگ شدم
‫دادستان شم.
‫واقعاً؟ چه باحال.
‫[«با مینی بازی کن»]
‫- حالتون خوبه؟ ‫- دادستان.
‫صبر کن، این چتر...
‫[«با مینی بازی کن»]
‫منو یادتون میاد؟
‫بگیرینـش. ‫خیس شین سرما می‌خورین.
‫من یکی دیگه دارم.
‫صبر کنین، شما همونی هستی ‫که یه خانم ردش کرد؟
‫چی؟
‫شما همون آقایی دیگه، نه؟
‫وای، چقدر جالب.
‫اون روز راحت رفتین خونه؟
‫بگیرینـش. ‫خیس میشین...
‫- ماشین نیاوردین؟ ‫- خب، نه.
‫پس من می‌رم.
‫اونی که جوابـش منفی‌ـه، منم.
‫درسته. ‫به هرحال، من بهتون مدیونم.
‫خیالم راحت شد.
‫خیلی بده آدم بعد از رد شدن ‫زیر بارون بمونه.
‫- کسی منو رد نکرد ولی... ‫- پیش میاد دیگه.
‫نمی‌شه که همه آدم رو دوست داشته باشن.
‫انگار اشتباه برداشت کردین ‫چون کسی منو رد نکرده...
‫پس چون منو شناخته بودین چتر رو آوردین؟
‫ولی از کجا شناختین؟
‫کانالم رو دنبال می‌کنین؟
‫نمی‌تونم بگم طرفدار پر و پا قرصـم ولی...
‫تا حالا برام کامنت گذاشتین؟
‫آخه من بیشتر نام کاربری‌ها رو حفظـم.
‫نگین که نام کاربری‌تون «عدالت‌»ـه.
‫ براساس ماده‌ی ۳۰۷ و ۳۱۱ قانون، ‫تهمت و هتک آبرو چه رو در رو
‫و چه در فضای مجازی،
‫ شامل مجازات می‌شه.
‫پس لطفاً قبل از کامنت گذاشتن ‫فکر کنید.
‫«عدالت»؟
‫خدای من، نه. ‫یه دادستان انقدر خودش رو تابلو نمی‌کنه.
‫ولی جالبـه.
‫«عدالت»؟ خدای من.
‫من باید برگردم سرکار، پس...
‫- دادستان. ‫- من عدالت نیستم.
‫گفتین اگه چیزی به ذهنم رسید
‫باهاتون تماس بگیرم.
‫درسته.
‫راستـش یه سوالی می‌خوام ازتون بپرسم.
‫درمورد چی؟
‫ببخشید.
‫بله، رئیس اوه؟
‫الان؟
‫باشه، فهمیدم.
‫ببخشید ولی باید برگردم سرکار.
‫می‌شه تلفنی بهم بگین؟
‫باهاتون تماس می‌گیرم.
‫- باشه. ‫- خوبه.
‫درضمن،
‫این هدیه‌ست، پس می‌تونین نگه‌ش دارین.
‫- هدیه؟ ‫- آره.
‫باشه، پس باهاتون تماس می‌گیرم.
‫
‫[بله، تو...]
‫تو ...؟
‫- سلام، رئیس. ‫- تو...؟
‫[کلمه‌هایی که با ش شروع می‌شن]
‫[شعله، شمع، شلیک]
‫[شربت، شکر، شتر]
‫[شرم و...]
‫[شیر]
‫شیر؟
‫[شیر]
‫
‫شیر...
‫[شیر]
‫
‫نه، لعنتی.
‫- سلام، رئیس. ‫- سلام.
‫لعنتی.
‫خیلی‌خب.
‫دادستان جانگ هیون‌وو.
‫- الو؟ ‫- بله، سلام.
‫متاسفانه من اشتباه بزرگی کردم.
‫- چی؟ ‫- چیز جدی‌ای نیست،
‫ولی متنی که فرستادم اشتباه تایپی‌ـه.
‫پس لطفاً بدون اینکه بخونی پاکش کن.
‫چیکار دارین می‌کنین؟
‫ببخشید، من انقدر نادونم ‫که نمی‌دونم دارم چیکار می‌کنم.
‫اینجا خونه‌ی منـه.
‫من اینجا زندگی می‌کنم.
‫ولی من الان شرکتـم.
‫چرا وسایلـم رو آوردین بیرون؟
‫الو؟
‫- شما اینجا زندگی می‌کنین؟ ‫- بله.
‫به من گفتن اینجا رو خالی کنم.
‫- کی گفته؟ ‫- رئیس‌تون.
‫آقای ما، چی شده؟
‫ساکت.
‫ائون‌ها،
‫- امروز چندمـه؟ ‫- دهم.
‫پارسال این موقع چندم بود؟
‫- دهـم. ‫- دقیقاً.
‫دقیقاً یک سال پیش،
‫تو با ماکارون سافت قرارداد بستی.
‫امروز قراردادت به پایان می‌رسه.
‫ولی... یعنی...
‫- من اخراج شدم؟ ‫- خدای من، نه.
‫من آدمی نیستم که زندگی مردم رو آتش بزنم.
‫تنها کاری که باید بکنی ‫اینه که کلید رو پس بدی
‫و مثل همیشه از دفتر بری بیرون.
‫از اول نقشه‌تون این بود که منو اخراج کنین؟
‫از اولش نه.
‫از اول نمی‌شه چیزی رو درست ‫تشخیص داد.
‫من که آینده‌بین نیستم.
‫آدم به مرور زمان متوجه می‌شه
‫که طرف ارزش نگه داشتن داره
‫یا باید روش سیفون کشید.
‫یعنی می‌گین من خنگم؟
‫نه، منظورم این بود که
‫تو خودتو ضایع کردی
‫پس خنگ محسوب می‌شی.
‫این نظر منـه.
‫به هرحال خوش گذشت.
‫بدرود.
‫خدای من.
‫بدرود؟
‫آقای ما، صبر کنین! ‫آقای ما!
‫قطعاً بهم فحش داد.
‫اگه از ایده‌ام خوشت نمیاد، خب بگو.
‫کل جلسه،
‫به طرز ترسناکی اخم کرده بود ‫و کاغذ پاره می‌کرد.
‫الان من بازم روی این ایده کار کنم یا نه؟
‫[مدیر تیم مارکتینگ یانگ هونگ‌کی]
‫الو؟
‫سلام، مدیر یانگ.
‫کانگ یه‌نا هستم.
‫باید کارتون رو هم بگین.
‫توی کره فقط یه دونه کانگ یه‌نا نداریم که.
‫کانگ یه‌نا؟
‫آقای ما، الان که من رفتم استراحت ‫نمی‌تونین این کار رو بکنین.
‫ائون‌ها، دلیلش اینه که...
‫- فردا ناهار چطوره؟ ‫- نمی‌فهمی؟
‫ولی نمی‌تونین اینجوری اخراجـم کنین.
‫- مدیر لی، جلوش رو بگیر. ‫- این کار اشتباهـه.
‫- مدیر لی، صبر کن. ‫- ائون‌ها!
‫- ولی... ‫- می‌شه بس کنی؟
‫مطمئنم آقای ما برای خودش دلایلی داره.
‫آقای ما، من با بچه‌ها خداحافظی نکردم!
‫امروز بهش اطلاع دادن که ‫قراردادش تموم شده
‫و از خونه‌ش بیرونـش کردن.
‫خانواده داره؟
‫اهل سئول‌ـه، نه؟
‫جزئیات زندگیـش رو نمی‌دونم
‫ولی توی سئول خانواده‌ای نداره.
‫- حالا چی؟ ‫- سلام، بله؟
‫آرایشگاه نیستی؟
‫امروز تولد بابامـه، برای همین زودتر ‫تعطیل کردم.
‫تولد باباته؟
‫صبر کن، اگه ائون‌هاست ‫بهش بگو شام بیاد اینجا.
‫- غذا زیاد درست کردیم. ‫- ائون‌ها، تویی؟
‫بیا اینجا نوشیدنی بخوریم!
‫آره، بیا.
‫تا الان چند لیوان خورده،
‫برای همین حالش خوبه خوبه.
‫گوشی رو بده من.
‫- بس کن. ‫- بده من دیگه.
‫حالا برای چی زنگ زدی؟
‫باورم نمی‌شه یادم رفته بود تولدشـه.
‫کاری نداشتم.
‫از طرف من تولدش رو تبریک بگو.
‫- چی؟ ‫- بده من.
‫صدات رو خوب نمی‌شنوم.
‫پس بعداً بهت زنگ می‌زنم.
‫باشه.
‫خدای من.
‫چی می‌خوای بخوری؟
‫- همبرگر! ‫- همبرگر، دیگه چی؟
‫- و کیک. ‫- کیک.
‫هیون‌وو.
‫هیون‌وو!
‫زود باش بیا بالا.
‫خسته شدی؟ می‌خوای یواش‌تر بریم؟
‫آره.
‫خیلی وقت بود اینجا نیومده بودم.
‫باورم نمی‌شه هنوز اینجاست.
‫داغـه، مراقب باشین.
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫نصفـش رو می‌دم به تو.
‫- بیا، این مال تو. ‫- ممنون.
‫- داغـه، صبر کن خنک شه. ‫- باشه.
‫- خوشمزه‌ست. ‫- خیلی خوبه.
‫هنوز همون شکلیـه.
‫هیون‌وو.
‫منم.
‫هیون‌وو.
‫هیون‌وو!
‫چی شده، ائون‌ها؟
‫حالت خوبه؟
‫بیا بریم داخل.
‫هیون‌وو.
‫زود باش بلند شو.
‫چیزی نیست.
‫گوش بده ببین چی می‌گم.
‫الان می‌خوایم قایم باشک بازی کنیم.
‫پس تا پیدات نکردم از اینجا بیرون نیا.
‫- فهمیدی؟ ‫- باشه.
‫
‫نه، ولم کن.
‫- نه... ‫- ولـم کن!
‫بسته شده.
‫آقای سئو.
‫خانم مینی.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫من باید این سوال رو بپرسم.
‫صبر کن، اول اینو بگیر.
‫خیس خالی شدی.
‫- خدای من، ممنون. ‫- اون رو بده به من.
‫آهان.
‫گرفته بودم روی سرم که خیس نشم.
‫مطمئنم پلاستیک نذاشته خیس شه.
‫سر و ته‌ش رو محکم بستم.
‫الان این موضوع اهمیتی نداره.
‫می‌خواستم برم سفر،
‫ولی به خاطر بارون لحظه‌ی آخر ‫نظرم عوض شد.
‫انگار شما این اطراف زندگی می‌کنی.
‫آره، خونه‌ام اون بالاست.
‫- یعنی اون خونه؟ ‫- آره.
‫چی؟ از کِی؟
‫از ۸ سال پیش.
‫هشت سال پیش؟
‫که اینطور، پس تازه اومدین توی این محل.
‫باورم نمی‌شه اینجا زندگی می‌کنی.
‫به هرحال،
‫ممنون بابت این دستمال. ‫من دیگه می‌رم.
‫خانم مینی،
‫این کت خیلی گرون‌قیمتـه،
‫باید چک کنم ببینم لکه‌ای که روش بود
‫پاک شده یا نه.
‫آهان.
‫بیا یه دقیقه بریم داخل.
‫- معذرت می‌خوام. ‫- اشکال نداره.
‫خیالم راحت شد، باشه.
‫پس زود نمیام.
‫چی گفت؟ پیداش کرده؟
‫کجاست؟
‫حالش خوبه؟
‫نگران نباشین.
‫با رئیسمـه.
‫آهان، پس با رئیس‌تونـه.
‫خیالم راحت شد...
‫صبر کن، رئیس‌تون یعنی
‫همون مردی که قبلاً دیدم؟
‫درسته که ظاهرش ترسناکـه،
‫ولی قابل اعتماده.
‫هیچی مشکوک‌تر از این نیست ‫که یکی از آدم‌هاش
‫بگه اون قابل اعتماده.
‫شما دست راستـش هستی؟
‫خب، می‌شه گفت.
‫پس شما هم...
‫سابقه‌دارم؟
‫نیستم ولی می‌تونستم باشم.
‫آهان.
‫مثل وقتی که مردم می‌گن
‫ناهوشیار رانندگی نکردن، ولی کردن؟
‫من ناهوشیار رانندگی کردم
‫ولی گیر نیفتادم، شانس آوردم.
‫چی؟ این شانس آوردن محسوب نمی‌شه‌ها.
‫باید گیر میفتادین و با عواقبـش ‫رو به رو می‌شدین
‫تا دیگه این اشتباه رو تکرار نکنین.
‫درسته.
‫ببخشید که روز بارونی مزاحمتـون شدم.
‫بفرمایید داخل.
‫شما...
‫غذا خوردین؟
‫غذا؟
‫حتماً کل روز دنبالش می‌گشتین.
‫اگه غذا نخوردین، ‫بیاین داخل یه چیزی بخورین.
‫امروز جشن خانوادگی داشتیم ‫برای همین یه عالمه غذا داریم.
‫که اینطور ولی من زیاد اشتها ندارم.
‫برای غذا خوردن که نباید اشتها داشته باشی.
‫مگه مردم هروقت وقتـش شد غذا نمی‌خورن؟
‫آهان، باشه.
‫هروقت اشتها پیدا کردین، برگردین.
‫پس...
‫خداحافظ.
‫[اعلامیه‌ی جدید «بازی با مینی»]
‫[کانال «بازی با مینی» موقتاً بسته می‌شود]
‫[بعد از تجدید قوا برمی‌گردیم!]
‫
‫خانم مینی، باید برگردی.
‫خانم مینی، دلم برات تنگ شده.
‫لطفاً زود برگرد.
‫خانم مینی، ما دوستـت داریم!
‫خانم مینی، قوی باش!
‫خانم مینی، ما منتظرتیـم.
‫- ما همیشه هوات رو داریم. ‫- لطفاً زود برگرد.
‫- طاقت بیار، خانم مینی. ‫- خانم مینی، زود سرحال شو!
‫سلام همگی، من خانم مینی هستم.
‫امروز می‌خوایم با شن بازی کنیم!
‫آخ جون! خیلی حال می‌ده!
‫اینو با شن پر کنین.
‫فشارش بدین.
‫بفرما. ‫خدای من، ریخت.
‫ائون‌ها، یه کار فوری دارم، باید برم.
‫- اینجا رو تمیز کن. ‫- باشه، خداحافظ.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫ائون‌ها، می‌شه اینجا رو سریع جمع کنی؟
‫باشه.
‫بیاین تا یه‌نا نرسیده همه‌چی رو آماده کنیم.
‫[شبکه‌ی یه‌نا]
‫چرا؟ چرا اسباب‌بازی‌ها و لوازم آرایش‌ها رو
‫- تبلیغ نمی‌کنی؟ ‫- قربان.
‫ائون‌ها، سرت پیداست.
‫آهان، سرم پیداست؟ ‫بذار دوباره امتحان کنم.
‫«سه خوک کوچولو...»
‫«آقا، چرا...»
‫خدای من، ائون‌ها! پرده رو انداختی.
‫- بذار یه بار دیگه برم. ‫- یه بار دیگه برو، تمرکز کن.
‫دخترم طرفدارتونـه.
‫ممنون که با دخترم بازی کردی.
‫- ببین، خیلی خوب شد. ‫- بذار ببینم.
‫بزن قدش.
‫[دادستانی مرکزی سئول]
‫[کانال «بازی با مینی» موقتاً بسته می‌شود]
‫[بعد از تجدید قوا برمی‌گردیم!]
‫
‫دیگه اعتماد به نفسـش رو ندارم.
‫ازش نپرسیدم حالش خوبه یا نه.
‫راستـش یه سوالی می‌خوام ازتون بپرسم.
‫[اسم: کو ائون‌ها]
‫امروز بهش اطلاع دادن که ‫قراردادش تموم شده
‫و از خونه‌ش بیرونـش کردن.
‫خانواده داره؟ اهل سئول‌ـه، نه؟
‫جزئیات زندگیـش رو نمی‌دونم
‫ولی توی سئول خانواده‌ای نداره.
‫راستی، این خونه خیلی بزرگـه.
‫آهان، با بقیه اینجا زندگی می‌کنیم.
‫آهان، همخونه داری؟
‫ولی فقط یه مسواک توی دست‌شویی بود.
‫شش‌تایی توی این خونه زندگی می‌کنیم.
‫ازدواج کردی؟
‫- آهان، گمونم نکردی. ‫- نه.
‫باشه.
‫ممنون.
‫خواهش می‌کنم.
‫صبر کن.
‫اگه اشکال نداره،
‫- باهم رامیون بخوریم؟ ‫- چی؟
‫قبل از رفتن رامیون بخوریم؟
‫- نظرت درمورد رامیون چیه؟ ‫- رامیون؟
‫- خب، بارون هم میاد. ‫- رامیون خوشمزه‌ست.
‫رامیون.
‫
‫هیون‌وو.
‫هیون‌وو...
‫منم برم یه چیزی بخورم و بیام؟
‫توی پیش‌بینی آب و هوا بارندگی نبود. ‫چرا بارون گرفت؟
‫دفتر خاطرات‌مون نباید قسمت آب و هوا ‫داشته باشه.
‫تا بخوایم خاطرات روزمون رو بنویسیم ‫آب و هوا تغییر کرده.
‫خجالت کشیدم با این چتر رفتم بیرون.
‫به این نمی‌شه گفت چتر. ‫نیم‌چتره.
‫ از چتر من استفاده کردی؟
‫چاره‌ای نداشتم. ‫باید حداقل سرم رو می‌پوشوندم.
‫اگه به دردت نمی‌خوره، ‫می‌شه بدمش به دخترم؟
‫با چتر شمشیربازی می‌کنه.
‫بگیر که اومد!
‫جالبه که همیشه چترهاش رو می‌شکونه.
‫رئیس اوه.
‫بله؟
‫پرونده‌ی سال پیش رو یادته؟ ‫همون که یه خانم پیری
‫دوچرخه‌ی همسایه‌ش رو برداشته بود ‫و به جرم دزدی متهم شد؟
‫واقعاً همچین پرونده‌ای داشتیم؟
‫برای مدت کوتاه ازش استفاده کرده بود ‫و به همسایه پس داده بود.
‫چون نفس کارش برداشتن غیرقانونی ‫اموال دیگران بود،
‫مجازات شد.
‫یادت نمیاد؟
‫فکر کنم یه چیزهایی یادمه.
‫ولی چرا الان این موضوع رو پیش کشیدی؟
‫یادت میاد یا نه؟
‫یه‌جورایی هم یادم میاد هم نمیاد.
‫«یه‌جورایی»؟ خدای من. ‫بالاخره یادت میاد یا نمیاد؟
‫- جوابـش آره یا نه‌ـه. ‫- خب...
‫مگه شغلت تحقیق درمورد پرونده‌ها نیست؟
‫چطور نمی‌فهمی چه خبره؟
‫خب، لطفاً اون پرونده رو برام پیدا کن.
‫برای «سول» چتر می‌خرم.
‫چون باهاش شمشیربازی می‌کنه، ‫باید چترش محکم و درست حسابی باشه.
‫باید همه‌چی رو بهم می‌گفتی.
‫برام سوال شده بود که چرا ‫یهو کانال‌های بچگانه نگاه می‌کنی
‫و به چترهای بچگانه علاقه‌مند شدی.
‫همون چیزیـه که من فکر می‌کنم؟
‫منظورت چیه؟
‫خواهرزاده یا برادرزاده داری، درسته؟
‫برای همین ازت خوشم میاد.
‫خیلی باهوشی.
‫نود درصد موفقیتـم توی کار رو ‫مدیون هوشم هستم.
‫باید زود ازدواج کنی و بچه‌دار شی،
‫تا بتونیم سروقت بریم خونه.
‫آره، به خاطر تو تمام تلاشم رو می‌کنم.
‫آهان، این چیه؟
‫اون؟ بعد از اینکه جونگ یون‌تک ‫از زندان آزاد شد،
‫توی شرکت گوزن تشنه استخدام شد ‫و بعد ناپدید شد.
‫سئو جی‌هوان دنبال جونگ می‌گرده.
‫اگه سئو جی‌هوان توی کلوپ گربه ‫با زیر دست لی کانگ‌گیل،
‫یعنی کو یانگ‌هی دعوا کرده،
‫مطمئنم موضوع مربوط به مواد مخدر می‌شه.
‫احتمالاً حق با توـه.
‫منم چیزهای زیادی درمورد ‫گنگ کو یانگ‌هی شنیدم.
‫[اطلاعات شخصی، اسم: جونگ یون‌تک]
‫باید قبل از اونا
‫جونگ یون‌تک رو پیدا کنیم.
‫من کجام؟
‫چی؟
‫صبر کن.
‫آره، آفرین.
‫عجب اجرای منحصر به فردی.
‫خدای من، چه بوی خوبی داره.
‫[کیمچی کلم]
‫خدای من، قشنگ تخمیر شده.
‫فکرش رو نکن.
‫تنده، برو اونور.
‫توی خونه یه مهمون ناشناس داریم.
‫- تو می‌دونی کیه؟ ‫- منم نمی‌دونم.
‫هی، این کیمچی تخمیر شده رو ببینین. ‫خیلی قرمزه. خوشمزه‌ست، نه؟
‫بی‌خیال، کی با استیک کیمچی می‌خوره؟
‫باید بدونی چی رو با چی ترکیب کنی.
‫درضمن، بهت گفتم دستکش پلاستیکی ‫دستـت کن.
‫کیمچی رو با دست درست کردیم دیگه.
‫واقعاً نادونی، خدای من.
‫حتی دستـم هم قرمز شده.
‫- باید بشورمش. ‫- بیارش اینجا.
‫خدای من، هرچی از دهنش درمیاد ‫شبیه فحش‌ـه.
‫واقعاً منو دیوانه می‌کنه.
‫عجب صبح هیجان‌انگیزی‌ـه.
‫قراره روز خیلی «قرمزی» باشه.
‫باید قبل از درآوردن کیمچی دستـت رو می‌شستی.
‫الان چه فایده‌ای داره؟
‫خدای من، گوشت گاو «هان‌وو»ـه. ‫[نژاد گاو در کره]
‫- مال کدوم کشوره؟ ‫- چی؟
‫هان‌ووـه دیگه.
‫آره، می‌دونم هان‌ووـه،
‫می‌گم مال کدوم کشوره؟
‫چی می‌گه؟ ‫هی، عجب گوشت آبداریـه.
‫به نظر خوشمزه میاد.
‫ترسیدم!
‫تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫چطوری وارد خونه شدی؟
‫بقیه‌ی گروه‌تون کجان؟
‫- بیاین بیرون! ‫- نه.
‫نه، فقط منـم.
‫آهان.
‫پس شما مهمون رئیس بزرگ هستین؟
‫مهمون چیه؟ دزدکی وارد شده.
‫درها رو قفل کنین که نتونه بره بیرون.
‫بیدار شدین؟
‫بشینین اینجا. ‫بیاین دورهم صبحانه بخوریم.
‫که اینطور، پس همه‌تون باهم زندگی می‌کنین.
‫هی، می‌شه حداقل به من توضیح بدی ‫اینجا چه خبره؟
‫چه خبر شده؟
‫دختره‌ی...
‫- صبح بخیر، قربان. ‫- صبح بخیر، قربان.
‫چرا همه‌تون وایستادین؟
‫روی زمین سوسکی چیزی دیدین؟
‫سوسک نه ولی یه موش اومده ‫توی خونه‌مون.
‫بشینین.
‫- منم بشینم؟ ‫- بله، لطفاً بشین.
‫- بفرمایید. ‫- لطفاً بشینین.
‫باشه، ممنون. ‫پس می‌شینم.
‫- دختره‌ی.... ‫- ترسیدم، مراقب باش.
‫- می‌خواین بذارین قسر در بره؟ ‫- جه‌سو.
‫بله، قربان.
‫اینم گل.
‫- نوبت کیه دعا کنه؟ ‫- موضوع مهم‌تری داریم.
‫نوبت منـه، قربان.
‫مثل همیشه ممنون بابت این غذا.
‫ولی همراه غذا برامون موش هم فرستادی،
‫تا صبر ما رو امتحان کنی.
‫ما تمام سوراخ موش‌ها رو می‌بندیم
‫و از انواع تله‌ها و چسب‌ها ‫برای گرفتن موش استفاده می‌کنیم،
‫تا آرامش رو به خونه‌مون برگردونیم.
‫- آمین. ‫- آمین.
‫- بیاین بخوریم. ‫- ممنون بابت غذا.
‫- قهوه می‌خواین؟ ‫- خدای من.
‫قربان، من نمی‌تونم با دشمنـم ‫سر یه میز بشینم.
‫فکر می‌کردم سوءتفاهم اون روز ‫برطرف شده.
‫خانم مینی فیلم اصلی رو ‫به خاطر ما پُست کرد
‫که باعث شد خیلی راحت‌تر ‫بتونیم مقاله رو منتشر کنیم.
‫بابت اون موضوع معذرت می‌خوام.
‫خدای من، شنیدم مدیر شرکت‌تون ‫پشت اون ماجرا بوده.
‫رئیس بزرگ همه‌چی رو بهمون گفت.
‫هرکی نمی‌تونه قدردان این غذا باشه ‫و ازش لذت ببره،
‫میز رو ترک کنه و مزاحم بقیه نشه.
‫از غذا لذت می‌برم، قربان.
‫تو هم می‌خوای اعتصاب غذا کنی؟
‫نه.
‫فقط باورم نمی‌شه یه خانم توی خونه‌مونـه.
‫زود باش، امتحانـش کن.
‫امتحانـش کن.
‫بذارین من ظرف‌ها رو بشورم.
‫اجازه نمی‌دم دیگران به آشپزخونه‌ام ‫دست بزنن.
‫این سرگرمیِ مان‌هوـه.
‫بذارین همون‌جا و بیاین بیرون.
‫بذار کمکـت کنم.
‫نیازی نیست، تموم شد.
‫کمکـت کنم؟
‫نه، همین‌که توی عکسـم نباشین کافیه.
‫آهان.
‫- بذارین کمک‌تون کنم. ‫- وای، ترسیدم.
‫تف‌تون پاشید روی صورتـم.
‫استیک هان‌ووی مجانی خوردی ‫برات کافی نبود،
‫نوشیدنی مجانی هم می‌خوای؟
‫اصلاً وجدان نداری.
‫- برو ببینم. ‫- ببخشید.
‫تنها می‌رین؟
‫آره، همه سرشون شلوغـه. ‫باید تنها برم، چطور؟
‫وقتی رسیدین اونجا چی می‌خواین بگین؟
‫باید بپرسم تک کجاست.
‫این سوال رو بدون هیچ مقدمه‌ای
‫از یه بچه‌ی ۷ ساله می‌پرسین؟
‫خب، چاره‌ی دیگه‌ای نداریم.
‫آخرین باری که با یه بچه‌ی زیر ۱۰ سال ‫حرف زدین کِی بود؟
‫- چی؟ ‫- توی خیابون چی؟
‫به بچه‌ای لبخند زدین؟
‫یه بار اشک یه بچه رو در آوردین، نه؟
‫این مال توـه، بچه جون؟
‫بیا، انداخته بودیـش.
‫هان؟
‫خدای من.
‫مطمئنم به هیچ نتیجه‌ای نمی‌رسین.
‫چرا از کسی که با بچه‌ها خوبه ‫کمک نمی‌گیرین؟
‫مثلاً کی؟
‫به کمک من احتیاج دارین؟
‫
‫بله، بگو.
‫امروز؟
‫منم می‌تونم باهاتون بیام؟
‫تو اصلاً نمی‌دونی کجا می‌رم. ‫چرا اصرار داری بیای؟
‫می‌خواین برین خونه‌ی کارمندتون ‫که به بچه‌ی ۷ ساله هم اونجا زندگی می‌کنه.
‫اجازه دادین یه شب مجانی توی خونه‌تون بمونم.
‫تازه صبحانه‌ی مجانی هم خوردم.
‫اگه کمک نکنم، فرقی با یه دزد ندارم.
‫اون دفعه که به خونه‌شون سر زدم، ‫چیز مشکوکی ندیدم.
‫خطرناک نیست.
‫ولی... خدای من.
‫پس بذار حداقل دونگ‌هوی رو ببرم.
‫من به دونگ‌هوی نیاز دارم.
‫هنوز درمورد مسائلی که توی جلسه ‫مطرح شد صحبت نکردیم.
‫ولی...
‫خدای من...
‫مسیر طولانیـه، مراقب خودتون باشین.
‫باشه.
‫می‌تونی امروز رو مرخصی بگیری.
‫- مرخصی بگیرم؟ ‫- آره.
‫- هوا خیلی خوبه. ‫- آهنگ بذارم؟
‫- هرچی دوست داری... ‫- هوا خیلی... خدای من.
‫باشه، یه چیزی می‌ذارم.
‫دفعه‌ی پیش...
‫خدای من، صبر کن.
‫
‫خب، بفرمایید.
‫می‌خواستم به خاطر ماجرای کلوپ ‫عذرخواهی کنم.
‫اشتباهی فکر کردم شما به اون آقا حمله کردی.
‫به خاطر اون موضوع درست و حسابی ‫عذرخواهی نکرده بودم.
‫آهان، اون موضوع رو می‌گی؟ ‫منم عذر می‌خوام.
‫- از من عذرخواهی می‌کنی؟ ‫- آره، خب...
‫به خاطر آبنبات.
‫جفت‌مون درمورد همدیگه اشتباه فکر کردیم.
‫پس واقعاً مواد مخدری وجود داره ‫که شبیه آبنبات‌ـه؟
‫مواد مخدر خطرناکـه.
‫نباید ظاهرش بانمک یا هوس‌انگیز باشه.
‫شاید بعضی‌ها با آبنبات واقعی ‫اشتباه بگیرنش.
‫ممکنه بچه‌ها بخورنش.
‫درسته، درست می‌گی. ‫موافقم.
‫پس کارمندی که دنبالش می‌گردی...
‫قبلاً توی کار مواد مخدر بوده.
‫ولی یهو ناپدید شد، ‫برای همین الان دارم دنبالش می‌گردم.
‫خواهر کوچیکـش رو خیلی دوست داشت.
‫ولی چرا توی شرکت‌تون
‫فقط سابقه‌دارها رو استخدام می‌کنین؟
‫برای مجرم‌های سابقه‌دار
‫برگشتن به کار خلاف ‫راحت‌تر از بقیه‌ی آدم‌هاست.
‫چون قبلاً اون مسیر رو رفتن.
‫به خاطر آشنایی با محیط و ارتباطاتی که دارن
‫براشون راحت‌تره که تسلیم وسوسه‌هاشون شن.
‫با این حال هنوز بهشون اعتماد دارین؟
‫چون به کارمندتون اعتماد دارین،
‫این مسیر طولانی رو می‌رین که پیداش کنین؟
‫راستـش، اعتماد ندارم.
‫چون بهش اعتماد ندارم استخدامش کردم.
‫چون بهش اعتماد ندارم، دارم می‌رم خونه‌ش.
‫من مدیر یانگ هونگ‌کی هستم.
‫خب، چرا خواستین منو ببینین؟
‫- ببخشید. ‫- خواهش می‌کنم.
‫بله، آقای پارک.
‫سوسیس برای کودکان؟
‫برای من معامله‌ی بدی نیست.
‫بالاخره شرکت «گریت کینگ میت» ‫هم شرکت بزرگیـه.
‫- گریت کینگ میت؟ ‫- من الان توی جلسه‌ام.
‫اجازه بدین بعداً باهاتون تماس بگیرم. ‫باشه.
‫جسارتاً می‌تونم بپرسم
‫الان داشتین با آقای پارک ‫از شرکت گریت کینگ میت حرف می‌زدین؟
‫حتماً چون توی یه صنعت هستین ‫ایشون رو می‌شناسین.
‫می‌خواین یه سوسیس مخصوص کودکان ‫تولید کنن.
‫ازم خواستن محصول‌شون رو تبلیغ کنم.
‫خدای من، از دست اون عوضی‌ها. ‫همیشه استراتژی ما رو تقلید می‌کنن.
‫خدای من، شما که قبول نمی‌کنین، نه؟
‫چرا قبول نکنم؟
‫اونا بهترین شرکت تامین کننده‌ی گوشت هستن.
‫بهترین شرکت؟
‫البته می‌تونم به یه دلیل ‫پیشنهادشون رو قبول نکنم.
‫چی؟
‫چه دلیلی؟
‫من یه بدهی شخصی دارم.
‫- ولم کن. ‫- چقدر سر و صدا می‌کنی، ساکت باش.
‫من که پولی قرض نگرفتم. ‫چرا باید پسـش بدم؟
‫من هیچ کار اشتباهی نکردم.
‫ولم کن!
‫هی.
‫این ثابت می‌کنه که پدرت به ما ‫هشتاد هزار دلار بدهکاره.
‫پدرت بدون اینکه بدهیـش رو صاف کنه ‫فرار کرده.
‫پس دخترش باید بدهیـش رو بده.
‫چطوری ۲۰ هزار دلار در عرض ۲ سال ‫تبدیل شده به ۸۰ هزار دلار؟
‫- بده‌ش به من. ‫- نه.
‫این چیزی نیست که بتونی راحت پارش کنی.
‫خیلی هم راحت بود.
‫[کارائوکه رویال]
‫هی، آقا!
‫با توئم گردن‌کلفت!
‫[کارائوکه رویال]
‫چی می‌خوای؟
‫می‌خوای با این بدهی منو بخری؟
‫آدم‌ها رو نمی‌شه با پول خرید.
‫انتظار داری باور کنم
‫که بدون هیچ چشم‌داشتی بهم کمک کردی؟
‫مگه نگفتی بدهیِ تو نیست؟
‫برو پی کارت.
‫
‫انگار رسیدیم.
‫آره.
‫صبر کن.
‫ببخشید.
‫اشکال نداره.
‫می‌شه یه دقیقه توی ماشین بمونی؟
‫بذار من برم یه سر و گوشی آب بدم.
‫باشه.
‫حق ندارین بیاین اینجا.
‫- بسپرش به من. ‫- خب، اون بچه... ممنون.
‫سلام.
‫تو یئون‌هی هستی؟
‫من خانم مینی هستم.
‫مردی که اونجاست
‫صاحب شرکتیـه که برادرت توش کار می‌کنه.
‫می‌خواد یه نگاهی به خونه‌تون بندازه.
‫ولی باید تو بهمون اجازه بدی.
‫بدون اجازه‌ی تو، نمیره داخل.
‫برادرم هیچ کار بدی نکرده.
‫درسته.
‫این مرد نمی‌خواد برادرت رو با خودش ببره.
‫فقط می‌خواد پیداش کنه.
‫به نظر من خیلی نگران برادرتـه.
‫بهمون اجازه داد.
‫باشه، ممنون.
‫خدای من، این بادبادک‌ـه؟
‫برادرت برات درست کرده؟
‫ولی خراب شده. ‫حتماً خیلی ناراحتی.
‫برات درستـش کنم؟
‫شاید اینطور به نظر نرسه
‫ولی من جادوگرم ‫و می‌تونم همه‌چی رو درست کنم.
‫بیا باهم درستـش کنیم، بیا.
‫[لباس‌های مامان‌بزرگ]
‫[لباس‌های تک]
‫[لی گئوم‌یی]
‫[جونگ یون‌تک]
‫[قول کتبی]
‫[قول می‌دم دیگه هیچ‌وقت کار بد نکنم.]
‫[برادر بزرگ جونگ یون‌تک]
‫می‌خوام توی این شرکت شرافتمندانه کار کنم.
‫سریع‌ترین و راحت‌ترین راه ‫برای نابود کردن زندگی آدم
‫مواد مخدره، اینو می‌دونستی؟
‫حتماً به راحت پول درآوردن عادت کردی.
‫چطور می‌تونم مطمئن باشم ‫که به روش قدیمت برنمی‌گردی؟
‫قربان، صبر کنین!
‫من یه خواهر کوچک‌تر دارم.
‫فاصله‌ی سنی‌مون ۲۰ سال‌ـه.
‫[قول می‌دم دیگه هیچ‌وقت کار بد نکنم.]
‫من...
‫نمی‌خوام خواهرم ازم خجالت بکشه.
‫حتی اگه نتونم برادر باحالی باشم،
‫نمی‌خوام مایه‌ی آبرو ریزیش باشم.
‫خیلی وقت پیش یه پسر بزرگ‌تر ‫برام بادبادک درست کرد.
‫همیشه آرزوهاش رو روی بادبادک می‌نوشت.
‫می‌گفت اینجوری وقتی بادبادک رو باد می‌دیم ‫آرزومون به آسمون می‌رسه.
‫تو هم می‌خوای آرزوت رو بنویسی؟
‫اینجا بنویسـش.
‫[می‌خوام برادرم هرچی زودتر...]
‫خدای من، اگه آرزوت برآورده شه چی؟
‫[می‌خوام بابام هرچی زودتر برگرده.]
‫برای اینکه برآورده شه باید بزرگ بنویسیم.
‫پرواز کن!
‫[می‌خوام برادرم هرچی زودتر برگرده.]
‫ما می‌خوایم بادبادک رو باد بدیم. ‫شما هم باهامون میای؟
‫آره!
‫بیا بادش بدیم!
‫پرواز کن.
‫دادستان جانگ.
‫ائون‌ها.
‫
‫به کسی مثل من اعتماد نکن ‫و دنبالش نرو.
‫سئو جی‌هوان یه مدیرعامل معمولی نیست.
‫قربان.
‫خدای من، ببخشید.
‫دلیل خاصی داره که میای توی این خونه؟
‫بین تمام آدم‌هایی که دیدم ‫اون از همه مهربون‌تر بود.
‫بریم.
‫می‌خوام یادتون بدم.
‫سه بخش‌ـه.
‫ائون‌ها، من ازت خوشم میاد.
‫چرا انقدر با من مهربونی؟
‫من برات چه ارزشی دارم؟