‫سلام خاله.
‫اون چیه؟
‫از طرف مامانه.
‫بیا داخل.
‫جدی؟
‫همینو گفت.
‫- صبح بخیر. ‫- سلام.
‫سلام دده.
‫بیا، بذارش اینجا.
‫بفرما.
‫سلام جنارینو.
‫سلام ایمارلا.
‫- کمک می‌خوای؟ ‫- آره، ممنون.
‫میشه با این بازی کنی؟
‫فکر کنم آره.
‫این تیکه...
‫جنارو.
‫به نظر خوب میای.
‫آفرین.
‫دده، با این خیلی سریع‌تر می‌تونی ‫واسه امتحانا آماده شی.
‫راست میگه مامان.
‫با این می‌تونم واسه امتحان نهایی یادداشت بردارم.
‫آره.
‫یه سیستم عامل جدید داره.
‫حالا اینو می‌ذاریم.
‫مامانت بالاست؟
‫کجا می‌خواد باشه مگه؟
‫راستی خاله...
‫یه آقایی اومد،
‫اینو برات گذاشت.
‫گفت از طرف جواهرفروشی مونته‌سانتوئه.
‫واسه من؟
‫دیروز اومد ولی خونه نبودی.
‫منو ببخش ‫مارچلو
‫این کامپیوتر چیه؟
‫بیا داخل.
‫یه کامپیوتر از شرکته.
‫دیگه لازمش نداری؟
‫نه.
‫اگه انزو بتونه تنهایی از پسش بربیاد که خوبه.
‫وگرنه می‌فروشیمش.
‫می‌خوای «بیسیک سایت» رو بفروشی؟
‫بعدش می‌خوای چیکار کنی؟
‫مگه همیشه باید یه کاری کرد؟
‫می‌خوام وقتمو تلف کنم.
‫لیلا، تو انزو رو داری، جنارو رو داری،
‫باید به فکرشون باشی.
‫جنارو ۲۳ سالشه.
‫به اندازه کافی هواشو داشتم.
‫انزو هم باید ازم دور بمونه.
‫چرا؟
‫چون می‌خوام دوباره تنها باشم.
‫تنها بودن خیلی بده.
‫چرا؟
‫دیگه انزو رو دوست نداری؟
‫چرا.
‫ولی دیگه حسش نیست،
‫نه با اون نه با هیچکس دیگه.
‫پیر شدم.
‫وقتی خوابم، نمی‌خوام کسی مزاحمم بشه.
‫دده داره جنارو رو عوض می‌کنه.
‫جنارو فقط به اعتماد به نفس نیاز داره.
‫آره، می‌دونم جنارو به چی نیاز داره.
‫ولی اگه نمی‌خوای کار کنی،
‫پس می‌خوای چیکار کنی؟
‫خوب نیست هیچ کاری نکنی.
‫کی گفته هیچ کاری نمی‌کنم؟
‫کلی کار می‌کنم.
‫وقتی میری بیرون، کجا میری؟
‫تو ناپل می‌چرخم.
‫ولی کجا؟
‫مگه باید به تو جواب پس بدم؟
‫بحثو عوض نکن.
‫فکر می‌کنی جنارو به درد دده نمی‌خوره.
‫منظورت چیه؟
‫خودت بهتر از من می‌دونی که قصدش جدیه.
‫چرا اینو انداختی؟
‫مارچلو برام درستش کرده.
‫درش بیار.
‫به دخترات هم نده ازش استفاده کنن.
‫این دستبند مامانمه.
‫باید اون دو تا رو فراموش کنی.
‫اونا رو کشتن، النا،
‫و حقشون بود.
‫آدمای آشغالی بودن.
‫فقط به خاطر خواهرت متأسفم، واقعاً،
‫تنها و درمونده.
‫اگه عقل داشت، ‫باهاش ازدواج نمی‌کرد.
‫آخر و عاقبت آدمایی مثل اون ‫همیشه بده.
‫منم به خاطر الیزا ناراحتم.
‫باید خدا رو شکر کنی که ‫داداشات هنوز زنده‌ن.
‫خونه دارن، زندگی دارن،
‫و می‌تونن از بابات مراقبت کنن.
‫چی شده؟
‫تو هم اینجایی. چه خوب.
‫نادیا رو گرفتن، و الان
‫مطمئنم پاسکوآله رو هم می‌گیرن.
‫کجا دستگیر شده؟
‫پلیس سوئیس گرفتش.
‫روزنامه‌ها میگن ‫خودش رو تسلیم کرده.
‫پاسکوآله از دست سولاراها فرار کرده و حالا پلیس می‌کشتش.
‫نه، اگه خودشو تسلیم کنه نه.
‫به کی؟
‫به دولت.
‫دولت؟
‫می‌دونی دولت واقعاً چیه؟
‫یه مشت آشغال،
‫وزیرایی که با بدترین مجرمای زندان دوستن،
‫پلیس و قاضی‌هایی که خودشونو فروختن.
‫سرویس‌های مخفی که پر از فاشیستن.
‫شرط می‌بندی نادیا
‫یه دو ماه تو زندان می‌مونه و میاد بیرون؟
‫این اتفاقیه که واسه بچه‌های طبقه متوسط میفته.
‫ولی اگه پاسکوآله رو بگیرن،
‫میندازنش تو یه سلول و کلیدشو گم می‌کنن.
‫ولی مسئله اصول نیست.
‫فقط باید به فکر خیر و صلاح پاسکوآله باشیم.
‫بهتره تو زندان باشه
‫تا اینکه کشته بشه.
‫آره.
‫شما دو تا احمق و بی‌عرضه‌این.
‫ترسو و بی‌غیرت.
‫برید تحقیر شید،
‫فقط همین از دستتون بر میاد.
‫کجا رفت؟
‫هر وقت که غیبش می‌زنه کجا میره،
‫تو می‌دونی؟
‫النا.
‫فکر کنم لیلا میره دوگانلا، ‫قبرستون.
‫قبر یه دختر تصادفی رو انتخاب کرده که به تینا فکر کنه.
‫اونجا یه دختر هست که ‫تاریخ تولد و مرگش معلومه.
‫لیلا اینو نداره،
‫و واسه همینه که داره دیوونه میشه.
‫دیدیش؟
‫نه.
‫ولی مطمئنم حق با منه.
‫کارمن، تو خیلی خیال‌پردازی می‌کنی.
‫چطور شد؟
‫خیلی خوب.
‫عالی!
‫مامان، السا کجاست؟
‫با چندتا از دوستاش رفته بیرون.
‫یا چندتا بزرگ‌تر.
‫منظورت چیه؟
‫نمی‌دونستی السا ‫با بزرگتر از خودش می‌پره؟
‫باغچهٔ خودت رو بیل بزن.
‫خیلی وقته می‌خوام ازت بپرسم.
‫تصمیمت در مورد جنارو جدیه؟
‫آره.
‫اون چی؟
‫نمی‌دونم.
‫از کی اینجوری حس می‌کنی؟
‫همیشه.
‫اگه اون جدی نباشه چی؟
‫زندگیم دیگه معنی نداره.
‫و حالا می‌ریم سراغ خبرهای دیگه،
‫با دستگیری پاسکوآله پلوزو،
‫بخش قابل توجهی از سازمان تروریستی
‫مستقر در ناپل.
‫خیلی خوشمزه‌ست، دده بازم می‌خوام.
‫ساکت عزیزم.
‫با کمک اطلاعاتی که مخبرها دادن،
‫پلیس تونست چندتا از مخفیگاه‌ها رو پیدا کنه.
‫بعد از بازجویی‌هایی که
‫این روزا انجام میشه
‫خبرهای بیشتری در راهه.
‫بریم سراغ گزارش.
‫پلیس اون خونه‌ی روستایی متروکه رو
‫تو حومه‌ی کازرتا پیدا کرده بود
‫که یه گروه تروریست ‫شاید ماه‌ها اونجا مخفی شده بودن.
‫قبل از اینکه شبونه حمله کنن صبر کردن
‫و به پاسکوآله پلوزو که سال‌ها فراری بود دستور دادن
‫بدون مقاومت تسلیم بشه.
‫فراری الان داره توسط پلیس ‫بازجویی میشه
‫تا همدست‌هاشو پیدا کنن.
‫نقش مخبرها تو این پرونده ‫تعیین‌کننده بود...
‫تا چند هفته، بیشتر ‫نگران زندانی شدن پاسکوآله بودم
‫تا امتحان‌های دده.
‫ولی قتل سولاراها
‫جزو اتهامات زیادی که بهش زدن نبود.
‫اون فقط یه شک بود
‫از طرف من و خواهرش کارمن.
‫سلام، جناب ساراتوره ‫منتظر ما هستن.
‫این دخترشه، ایما ساراتوره.
‫بله، از همکارم تو راهرو بپرسید.
‫ممنون.
‫بیا.
‫آخرش از نینو کمک خواستم.
‫بله، جناب ریکاردی.
‫الان وصل می‌کنم، یه لحظه.
‫[با ما، ایتالیا رشد می‌کنه ‫به ساراتوره رأی بدید]
‫«جناب» یعنی چی، مامان؟
‫اون نماینده‌ی مردمه،
‫بابات الان به خاطر همین سرش شلوغه.
‫اگه مردم نگهش دارن چی؟
‫مردم نگهش نمی‌دارن.
‫اوناهاش.
‫کی اینجاست؟
‫هلوی خوشگل من.
‫چطور ممکنه؟
‫هر دفعه که می‌بینمت، ‫خوشگل‌تر از قبل شدی.
‫سلام، النا.
‫سلام.
‫خیلی خوب به نظر میای.
‫تو هم همینطور.
‫می‌دونی که معلمم بهت رأی داده؟
‫راست میگی؟
‫می‌برمت یه جای خیلی خوب ‫غذا بخوریم
‫و می‌خوام همه چیزو برام تعریف کنی
‫درباره مدرسه، همکلاسی‌هات، و اون معلم.
‫بذار یه کم با مامان حرف بزنم
‫بعد می‌ریم. باشه؟
‫می‌خوایم بدونیم حالش خوبه
‫و همه تضمین‌های قانونی ‫رعایت میشه یا نه.
‫تو هم با این داستانا موافقی؟
‫می‌دونی تصمیم گرفته همکاری کنه یا نه؟
‫نه، نمی‌دونم،
‫ولی فکر نمی‌کنم این کارو بکنه.
‫بهتره که همکاری کنه.
‫مثل نادیا؟
‫النا، نادیا داره تنها کاری رو می‌کنه که می‌تونه
‫مگه اینکه بخواد بقیه عمرشو تو زندون بگذرونه.
‫نادیا یه بچه لوسه، پاسکوآله نه.
‫من اینجام که مطمئن بشم
‫حقوق همه رعایت میشه،
‫از جمله خونواده‌ی کسایی که پاسکوآله کشته.
‫نمی‌تونی با ریختن خون واقعی
‫نقش شورشی‌ها رو بازی کنی
‫و بعد راه بیفتی داد بزنی «ما حق داریم.»
‫مگه نه؟
‫و اگه کسی تو مدرسه اذیتت کرد،
‫به بابا زنگ بزن.
‫باشه؟
‫چشم بابا.
‫نه.
‫اگه کسی اذیتش کرد،
‫خودش از خودش دفاع می‌کنه.
‫مثل پاسکوآله پلوزو؟
‫پاسکوآله هیچوقت کسی رو نداشت
‫که ازش حمایت کنه.
‫- و این توجیهش می‌کنه؟ ‫- نه.
‫ولی به نظرم مهمه که وقتی ایما می‌خواد حقشو بگیره،
‫بهش میگی «به من زنگ بزن.»
‫ولی، ببخشید،
‫مگه تو منو صدا نکردی ‫که به دوستت پاسکوآله پلوزو کمک کنم؟
‫- بریم اون میز بشینیم؟ ‫- همه چی آماده‌ست قربان.
‫دیدی عزیزم؟
‫اینجا پیتزا هم درست می‌کنن.
‫ولی با مال ما فرق داره،
‫چون نازک‌تر و ترد‌تره.
‫الان برمی‌گردم.
‫نظرت درباره سخنرانی سیلوسترو اوردیناتو چیه؟
‫حرف تو دهنم نمی‌چرخه.
‫همون سخنرانی چند ماه پیش.
‫باورم نمی‌شد.
‫تو مجلس می‌بینمت، خداحافظ.
‫به کی تبدیل شدی؟
‫دیگه نمی‌شناسمت.
‫نمی‌فهمم، ‫الان مشکل چیه؟
‫ما تو فقر به دنیا اومدیم، تو جرم و جنایت.
‫سولاراها مجرم بودن ‫و همه چیزو به دست گرفتن.
‫ولی شما بدترید.
‫همتون
‫یه مشت غارتگرید که علیه غارت بقیه ‫قانون وضع می‌کنین.
‫خدای من، چه شعاری دادی.
‫آره.
‫النا، تو خیلی خوب می‌نویسی.
‫ولی هیچوقت چیزی از سیاست نفهمیدی.
‫می‌تونم یه نصیحتی بکنم؟
‫با ادبیات بازی کن، با دوستت،
‫ولی درباره چیزایی که نمی‌دونی حرف نزن.
‫به نفع خودته.
‫آماده‌این سفارش بدیم؟
‫گارسونو صدا کنیم؟
‫چه پیتزایی انتخاب کردی؟
‫مارگاریتا.
‫مارگاریتا؟
‫سلام.
‫از نینو خبری نشده.
‫می‌بینی آخرش کمکمون می‌کنه.
‫جنارو رفته.
‫کجا؟
‫وقتی بچه بود خیلی خوب می‌نوشت.
‫ولی الان بی‌سواد شده.
‫«مامان، دیگه نمی‌تونم تو این ‫شهر داغون با تو زندگی کنم.
‫ولی نگران من نباش.»
‫تنها رفته؟
‫با کی می‌خواست بره؟
‫می‌ترسی با دده رفته باشه؟
‫دده؟
‫دده؟ السا؟
‫کسی خونه هست؟
‫اینجایی.
‫می‌دونم خیلی بده.
‫می‌دونم. ولی می‌گذره.
‫چی میگی واسه خودت؟
‫تو هیچی نمی‌دونی،
‫هیچی نمی‌فهمی!
‫فقط به خودت فکر می‌کنی ‫و چرت و پرتایی که می‌نویسی.
‫«دده عزیز،
‫فقط چون می‌دونم یه مدت نمی‌بینمت
‫جرئت پیدا می‌کنم برات بنویسم.
‫کلمات زیادی نیست
‫چون نمی‌تونی احساساتو کنترل کنی.
‫جنارو خیلی وقته با من قصد ازدواج داشت
‫و منم کم کم وابسته‌ش شدم.
‫می‌دونم این خیلی اذیتت می‌کنه
‫و خیلی متأسفم
‫ولی اینم می‌دونم که اگه از جنارو می‌گذشتم،
‫نمی‌تونستم...
‫مامان عزیز، مجبورم به تو هم آسیب بزنم.
‫تصمیم گرفتم مدرسه رو ول کنم.
‫اینو با عشق بهت میگم،
‫این رسم درس خوندنت ‫همیشه به نظرم مزخرف بود.
‫این کتابا نیستن که آدما رو خوب می‌کنن،
‫در بهترین حالت، آدمای خوب کتابای خوب می‌نویسن.
‫ جنارو رو ببین، یه کتابم نخونده ‫ولی از همه بهتره.
‫و بابا رو ببین، ‫هم خوبه هم کتابای عالی نوشته.
‫دوستت دارم، زیاد عصبانی نشو.
‫دده و ایما حتماً اون رضایتی رو
‫که من دیگه نمی‌تونم بهت بدم، بهت میدن.»
‫باید می‌دونستی.
‫می‌دونی که خواهرت ‫می‌خواد همه چیزو ازت بگیره.
‫باید جلوشو می‌گرفتی.
‫تو این‌قدر باهوشی،
‫چطور گذاشتی یه دختر خودخواه و مکار گولت بزنه؟
‫لیلا.
‫لیلا!
‫چی شده؟
‫پسرت تنها نرفته.
‫جنارو السا رو برده.
‫السا؟
‫السا هنوز یه بچه‌ست.
‫جنارو نه سال ازش بزرگتره.
‫به خدا قسم، ‫میرم پلیس ازش شکایت می‌کنم.
‫پسرهٔ احمق!
‫باورم نمیشه.
‫دست کم گرفته بودمش.
‫باعث شد دو تا دختر دسته گلت ‫عقلشونو از دست بدن.
‫بیا، بیا تو، آروم باش.
‫اگه فکر کنی، خیلی هم خنده‌داره.
‫من اصلاً خنده‌دار نمی‌بینمش.
‫کاری که جنارو کرده خیلی جدیه.
‫واقعاً می‌خوام برم پیش پلیس.
‫خب برو.
‫منتظر چی هستی؟
‫برو.
‫برو پیش پلیس، برو.
‫می‌خوام بدونم اون دو تا ‫کدوم گوری رفتن.
‫همین الان بهم بگو.
‫من از کجا بدونم؟
‫معلومه که می‌دونی.
‫منو مسخره نکن دده، دیگه بسه.
‫یادمه السا با یه دوست جنارو از بولونیا
‫که یه بار اومد محله آشنا شد.
‫می‌دونی اسمش چیه؟
‫مورنو.
‫آدرسشو داری؟
‫یه شماره تلفن؟
‫داری ازش محافظت می‌کنی؟
‫نه، نه...
‫همه پولا غیب شده
‫با جواهرات.
‫- شوخی می‌کنی؟ ‫- نه.
‫دده، شماره اون پسره از بولونیا رو بده،
‫دیگه نمی‌خوام تکرار کنم.
‫لیلا.
‫سلام، النا.
‫تو هم اینجایی.
‫بیا تو، بشین.
‫خبردار شدی؟
‫یه فکری می‌کنیم.
‫ممکنه بولونیا باشن.
‫می‌خوام همین الان برم اونجا.
‫با من میای؟
‫نیازی نیست.
‫وقتی پولاشون ته بکشه، ‫فوری برمی‌گردن خونه.
‫جنارو چقدر ازت برداشت؟
‫هیچی.
‫می‌دونه اگه به ده لیرمم دست بزنه ‫پاهاشو خرد می‌کنم.
‫السا همه پول و جواهراتمو برداشت.
‫بلد نبودی تربیتش کنی.
‫بسه، لیلا.
‫هر چی دلم بخواد میگم.
‫بذار یه چیزی بگم.
‫پسر من مواد مصرف کرد، درس نخوند،
‫حرف زدن و نوشتنش افتضاح بود،
‫تنبل بود، هر عیبی داشت.
‫ولی دختر توئه که دزدی می‌کنه،
‫اونی که به خواهرش از پشت خنجر زد السا بود.
‫لیلا.
‫شاید باید به پیترو بگم.
‫النا، پیترو آمریکاست، ‫چی‌کار می‌تونه بکنه؟
‫بیا سعی کنیم این وضع رو حل کنیم.
‫سعی کنیم زندگی پسره رو خراب نکنیم.
‫نمی‌خوام ازش شکایت کنم.
‫از سر عصبانیت گفتم.
‫فقط می‌خوام السا رو پیدا کنم.
‫پیداش می‌کنیم، نگران نباش.
‫فقط می‌خوام دخترمو پس بگیرم و برم خونه،
‫ساکمو جمع کنم
‫و یه دقیقه هم تو محله، تو ناپل نمونم.
‫معنی نداره من و لیلا دعوا کنیم
‫که کی بچه‌هاشو بهتر بزرگ کرده
‫و اینکه مقصر اون بود یا من.
‫مسخره‌ست.
‫النا، باید لیلا رو درک کنی.
‫اگه یه بچه کوچولو بمیره،
‫کاری از دستت برنمیاد،
‫باید باهاش کنار بیای.
‫ولی اگه ناپدید بشه
‫و هیچکس نتونه خبری ازش بده،
‫چی جاش می‌مونه؟
‫تینا اصلا برنمی‌گرده یا برمی‌گرده؟
‫پیداش می‌کنیم؟
‫چجوری؟ زنده یا مرده؟
‫هر لحظه، النا،
‫هر لحظه از خودم می‌پرسم کجاست.
‫یه کولی تو خیابونه؟
‫پیش آدمای پولداریه ‫که نمی‌تونستن بچه‌دار بشن؟
‫مجبورش می‌کنن کارایی که باب میلش نیست انجام بده
‫یا تیکه تیکه‌ش کردن و ‫قلبشو به یه دختر دیگه دادن؟
‫و اگه زنده‌ست و داره بزرگ میشه،
‫کجاست؟
‫اگه تو خیابون از کنارش رد بشیم، ‫می‌شناسیمش؟
‫و حتی اگه پیداش کنیم،
‫کی زمانی که از دست دادیم ‫رو بهمون برمی‌گردونه؟
‫اگه تینا فکر کنه ما ولش کردیم چی؟
‫کارت چطور پیش میره؟
‫کار من یه کار آرومه.
‫گاهی برای روزنامه‌ها می‌نویسم،
‫ولی نوشتن یه کتاب خیلی وقتم رو می‌گیره.
‫یا باید صبر کنم تا حسش بیاد.
‫شب و روز به چیزی که ‫می‌خوام بنویسم فکر می‌کنم.
‫وقتی حرف می‌زنی خیلی با احساسی.
‫تو تو دنیایی هستی که انتخاب کردی، ‫کاملاً گرفتارت کرده.
‫دنیا رو سر لیلا خراب شد.
‫انگار رفته تو خلأیی که دخترمون به جا گذاشت.
‫و همونجا موند.
‫النا، خواهش می‌کنم پیشش بمون.
‫آدمیه که حال خوبی با خودش نداره.
‫پیری سختی در پیش داره.
‫تو چی؟
‫تصمیم گرفتیم همه چیو بفروشیم.
‫انگار خیلی وقته از هم جدا شدیم.
‫دنبال کار تو میلان می‌گردم.
‫ببینم چی پیدا می‌کنم.
‫النا، همین‌جاست.
‫صبح بخیر.
‫شما مورنو هستید؟
‫آره.
‫چطور؟
‫جنارو اینجاست؟
‫- جنارو کاراچی؟ ‫- آره.
‫با دخترم السا اینجاست.
‫تو ناپل دیدیش.
‫چرا اینجا دنبالشون می‌گردید؟
‫جنارو گفت میاد اینجا.
‫من ندیدمش و هیچی هم ازش نمی‌دونم.
‫ببینید، می‌تونیم نگاه کنیم؟
‫حرفمو باور نمی‌کنید؟
‫بفرمایید
‫ممنون.
‫هیچی نیست.
‫بیا زنگ بزنیم خونه.
‫شاید پیداشون شده باشه.
‫تلفن اونجاست.
‫الو، لیلا، منم، خبری نشده؟
‫باشه، خبرت می‌کنم.
‫بعداً حرف می‌زنیم.
‫خداحافظ.
‫النا، لیلا میگه دده ‫می‌خواد باهات حرف بزنه.
‫اجازه هست؟
‫آره، مشکلی نیست.
‫الو؟
‫دده، چی شده؟
‫مامان، فردا میرم.
‫با بابا میرم آمریکا درس بخونم.
‫الان وقت این حرفا نیست.
‫یه چیزی رو خوب گوش کن،
‫السا تا وقتی من اینجام برنمی‌گرده این خونه.
‫باشه.
‫ولی الان مهم‌ترین چیز اینه که
‫بدونیم کجاست.
‫اون عوضی همین الان زنگ زد.
‫خونه مادربزرگه.
‫پیش مادربزرگ، آره. ممنون عزیزم.
‫خداحافظ.
‫پیداشون کردم.
‫الو؟
‫گوئیدو، النام.
‫السا اونجاست؟
‫سلام، النا. آره، اینجاست.
‫- خدای من. ‫- تنها نیست.
‫وصلت می‌کنم به آدله.
‫باشه.
‫النا؟
‫سلام، آدله.
‫آروم باش.
‫- اینجان. ‫- آره.
‫اشکالی نداره بیام اونجا؟
‫منتظرت می‌مونیم.
‫خیلی خوب. خداحافظ.
‫النا.
‫کجان؟
‫- بیا عزیزم. ‫- سلام خانوم.
‫سلام.
‫آفرین النا،
‫کار درستی کردی که اومدی.
‫بیا، منتظرتن.
‫فکر کنم پیترو از همه چی خبر داره.
‫آره، حق با توئه.
‫اصلاً خوشحال نیست.
‫مامان.
‫جنارو، میشه لطفاً تنهامون بذاری؟
‫اول، هر چی ازم برداشتی پس بده.
‫باشه، حتماً.
‫خب؟
‫الان؟
‫پس کی؟
‫دیگه به وسایل من دست نزن.
‫پولا؟
‫یکمشو خرج کردیم.
‫باشه.
‫بقیه پولا.
‫نزدیک بود به خاطر دزدی ‫از تو و جنارو شکایت کنم.
‫ازت متنفرم، دیگه نمی‌خوام ببینمت.
‫و برنمی‌گردم به اون محله آشغالی
‫که مجبورمون کردی توش زندگی کنیم.
‫السا، این کارو می‌کنیم.
‫می‌ذارم کل تابستون اینجا بمونی،
‫و بعد...
‫و بعد چی؟
‫و بعد برمی‌گردی خونه،
‫میری مدرسه، شروع می‌کنی به درس خوندن...
‫و با جنارو و تو پیش خودمون زندگی می‌کنید
‫تا وقتی که ازش خسته بشی.
‫جدی میگی؟
‫آره.
‫هیچوقت از جنارو خسته نمیشم.
‫حالا می‌بینیم.
‫خاله لیلا چی؟
‫خاله لیلا راضی میشه.
‫نمی‌خواستم دده رو اذیت کنم.
‫همه‌چی خیلی یهویی شد.
‫هزار بار دیگه هم اتفاق می‌افته.
‫دروغه.
‫بفرمایید، وصلش می‌کنم.
‫پیتروئه.
‫ممنون.
‫پیترو.
‫باهاش حرف زدی؟
‫آره.
‫فکر کردم یه مدت اینجا بمونه.
‫اگه آدله و گوئیدو موافق باشن.
‫باید سعی کنیم بفهمیم ‫چجور والدینی بودیم
‫و کجا به دخترامون لطمه زدیم.
‫اینجوری می‌خوای بهم بگی
‫که من مادر خوبی نبودم و نیستم؟
‫نه، النا، می‌خوام بگم محبت به تداوم نیاز داره،
‫و هیچکدوممون نتونستیم اینو بهشون بدیم.
‫این فرصت توئه که به دده ثابتش کنی.
‫تصمیم گرفته همین الان بیاد پیش تو.
‫نه، النا، من تازه رسیدم.
‫هنوز دارم عادت می‌کنم. ‫چند ماه بهم وقت بده.
‫تو دده رو می‌شناسی،
‫عین خودته.
‫حتی اگه بهش بگی نه،
‫خودش میاد اونجا.
‫مامان.
‫دده، چی شده؟
‫نمی‌تونم نفس بکشم.
‫دده دیگه نمیره؟
‫از سنگینیش تعجب کردم،
‫از گرمیش، بدنش که متورم شده بود.
‫سال‌ها، قبل از اون شب،
‫اگه اتفاقی به هم می‌خوردیم،
‫با حالت انزجار فرار می‌کرد.
‫دده چطور قبول کرد؟
‫چند هفته دیگه میره. ‫پیش باباش می‌مونه.
‫بهش بگو بیاد خداحافظی کنه.
‫فکر نکنم این کارو بکنه.
‫پس بگو سلام منو به پیترو برسونه.
‫آره، حتماً، بهش میگم.
‫چند روز دیگه جفتشون رفتن.
‫اینجوری نگو.
‫نرفتن.
‫در واقع، الان یه پسر هم داری.
‫تو همونی هستی ‫که تو این مسیر هلش دادی.
‫منظورت چیه؟
‫تو همیشه تحریک می‌کنی،
‫ضربه می‌زنی و تشویق می‌کنی.
‫می‌خوای کارایی که دخترات می‌کنن رو هم
‫گردن من بندازی؟
‫خسته‌م.
‫خداحافظ عزیزم.
‫راهی هست که یه رابطه عادی داشته باشیم؟
‫از من می‌پرسی؟
‫تو فقط به خاله لیلا و کارت اهمیت میدی.
‫همه چی حول اینا می‌چرخه.
‫تنبیه واقعی السا اینه که اینجا بمونه.
‫خداحافظ، مامان.
‫خداحافظ.
‫اون روز، دده رفت.
‫خبری از وضعیت پاسکوآله نبود
‫و هنوز تو زندان بود.
‫حال لیلا داشت بدتر می‌شد.
‫انزو همونطور که گفته بود رفت میلان،
‫و السا، بعد از دو سال بالا و پایین با جنارو،
‫و بعد از گرفتن دیپلم، فیزیک ثبت‌نام کرد.
‫ولی چون حالش خوب نبود،
‫اون هم رفت آمریکا، مصمم بود اونجا درس بخونه.
‫زمان گذشت.
‫اغلب برای تبلیغات، دعوت‌ها سفر می‌کردم،
‫و فکر می‌کردم ترک محله بهترین کاره،
‫ولی جرئت نداشتم به لیلا بگم.
‫السا هم مثل دده بدون خداحافظی با لیلا رفت،
‫ولی بعد، در کمال تعجب ازش تعریف کرد.
‫می‌گفت می‌فهمه چرا این‌همه سال باهاش دوست بودم
‫و بدون هیچ طعنه‌ای می‌گفت،
‫که بهترین آدمی بود که تا حالا دیده.
‫ولی جنارو این نظر رو نداشت.
‫رفتن السا مانع این نشد،
‫هر چقدر هم عجیب به نظر برسه،
‫که به زندگی با من ادامه بده.
‫کسی خونه هست؟
‫جنارو.
‫خاله، برگشتی؟
‫هنوز اینجایی.
‫مامانت کو؟
‫با ایما رفته بیرون.
‫حالت چطوره؟
‫خوب.
‫ببخشید خاله،
‫اینجا برام بهتره.
‫مامان حتی بهم سلامم نمی‌کنه.
‫همش جلو کامپیوتره، می‌نویسه.
‫چی می‌نویسه؟
‫من از کجا بدونم؟
‫- سلام، ایما. ‫- سلام، جنارو.
‫- خوبی؟ ‫- آره.
‫دیدی کی اینجاست؟
‫سلام، مامان!
‫سلام.
‫باورت نمیشه خاله لیلا ‫چه جایی نشونم داد.
‫یه ساختمون متروکه که میگه
‫توش روح زندگی می‌کنه.
‫اغراق می‌کنه.
‫نه، مامان.
‫می‌دونستی تو پورتا نولانا میگن ‫یه دختر مرده هست
‫که شب‌ها تو خیابون‌ها پرسه می‌زنه؟
‫و فکر می‌کنی واقعاً وجود داره؟
‫خاله میگه روح مرده‌ها برمی‌گردن
‫تا زنده‌ها رو امتحان کنن،
‫تو چشمای مردم پیداشون می‌کنن، تو گوشاشون،
‫تو صداشون وقتی حرف می‌زنن، ‫تو ذهنشون وقتی فکر می‌کنن.
‫اگه خاله لیلا میگه، شاید درست باشه.
‫- الو؟ ‫- سلام، النا.
‫تلویزیون رو روشن کن ‫و بزن اخبار.
‫باشه.
‫خداحافظ.
‫چند ساعت دیگه ‫قاضی ازش بازجویی می‌کنه.
‫عضو حزب سوسیالیسته،
‫رئیس کمیسیون ایتالیای جنوبی،
‫و رئیس کنفدراسیون تجارت.
‫بریم سراغ گزارش.
‫جناب نینو ساراتوره
‫امروز صبح دستگیر شد.
‫پلیس جلوی خونه‌ش در رم
‫وقتی داشت به جلسه کمیته پارلمانی می‌رفت دستگیرش کرد.
‫اتهاماتی که بهش زدن جدیه،
‫ولی نه خودش نه وکیلش
‫حاضر به اظهارنظر نشدن.
‫اسمش مدت‌ها بود که تو تحقیقاتی
‫که الان چندین نماینده حزب سوسیالیست و احزاب دیگه رو
‫درگیر کرده به میون اومده بود.
‫همیشه دوست داشت تو روزنامه‌ها باشه،
‫و حالا همه روزنامه‌های ایتالیا
‫درباره جناب نینو ساراتوره حرف می‌زنن.
‫نباید اینجوری بهش نگاه کنی.
‫- النا، زندگی تو همیشه... ‫- میرم تورین، لیلا.
‫می‌خوام از اینجا برم.
‫و میری شهر پیترو،
‫و آدله.
‫نه، گوئیدو و آدله رفتن جنوا. ‫گوئیدو اهل اونجاست.
‫از ایما راضی‌ای؟
‫- دیدی چقدر تو امتحاناش خوب شد؟ ‫- آره.
‫باید ازت ممنون باشم که تو ‫دوران سختش کمکش کردی.
‫النا، من وقتی ایما کوچیک بود ‫ازش مراقبت کردم.
‫به این خاطر هم کردم ‫که تینا خیلی دوستش داشت.
‫شاید حتی بیشتر از من.
‫من تو رو نمی‌فهمم، النا.
‫چیو نمی‌فهمی؟
‫نمی‌فهمم چطور ممکنه
‫که تو این همه مدت
‫حتی یه بارم به این فکر نکردی.
‫به چی؟
‫اون عکس تو روزنامه یادته؟
‫همونی که با تینا بودی،
‫همونی که می‌گفت دخترته.
‫آره، معلومه که یادمه.
‫مدت‌ها فکر می‌کردم تینا رو
‫به خاطر اون عکس بردن.
‫منظورت چیه؟
‫فکر می‌کردن دختر تو رو می‌برن،
‫ولی مال منو بردن.
‫تو همیشه تو روزنامه‌ها بودی،
‫تو تلویزیون.
‫این‌قدر خوشگل، این‌قدر بور، این‌قدر شیک.
‫شاید پول تو رو می‌خواستن نه من رو.
‫کی می‌دونه؟
‫دیگه هیچی نمی‌دونم.
‫انزو به پلیس گفت، من به آنتونیو گفتم.
‫ولی هیچکس این احتمال رو جدی نگرفت.
‫به نظر مطمئن بود ‫همه چیز همینجوری اتفاق افتاده.
‫تینا رو به جای ایما برده بودن؟
‫موفقیت من باعث دزدیده شدن ‫دخترش شده بود؟
‫و رابطه‌ش با ایما
‫از روی نگرانی و محافظت بود؟
‫فکر می‌کرد دزدها،
‫بعد از خلاص شدن از شر دختر اشتباهی،
‫برمی‌گردن و دختر درست رو می‌برن؟
‫چرا الان داره اینو بهم میگه؟
‫می‌خواد یه زهر آخر بهم بزنه
‫تا تنبیهم کنه چون می‌خوام تنهاش بذارم؟
‫وقتی زیادی سکوت میشه، ‫فکرای زیادی میاد تو سرم.
‫به حرفام گوش نده.
‫شر از زمین می‌جوشه و جایی که
‫انتظارشو نداری سر در میاره.
‫شاید فکرای اشتباه می‌کنم، النا،
‫ولی فقط تو رمان‌های بد مردم ‫فکرا و حرفای درست می‌زنن.
‫لیلا.
‫اگه قرار بود یه چیزی بنویسی،
‫که این فقط یه فرضه،
‫می‌ذاشتی من بخونمش؟
‫چی مثلاً؟
‫هر چیزی.
‫جنارو میگه همش پای کامپیوتری.
‫جنارو چرت و پرت میگه.
‫من نمی‌نویسم.
‫مطمئنی؟
‫معلومه.
‫هیچی برای هیچکس نمی‌نویسم.
‫خیلی خب.
‫ولی اگه یه وقت چیزی نوشتی، هر چی،
‫می‌ذاری بخونمش؟
‫می‌ذاری چاپش کنم؟
‫تو نویسنده‌ای.
‫جوابمو ندادی.
‫جوابتو دادم،
‫ولی خودتو می‌زنی به نفهمی.
‫برای نوشتن باید بخوای یه چیزی ازت به جا بمونه،
‫و من حتی نمی‌خوام زنده باشم، النا.
‫هیچوقت خواسته‌ای به قدرت تو نداشتم.
‫اگه می‌تونستم همین الان که داریم حرف می‌زنیم
‫ خودمو محو کنم، می‌کردم.
‫و خیلی هم خوشحال‌تر می‌شدم.
‫حالا تصور کن بخوام شروع کنم به نوشتن.
‫کامپیوتر رو دیدی؟
‫مجبورت می‌کنه همه جا ‫رد پا از خودت به جا بذاری.
‫انگار همش داری خرابکاری می‌کنی.
‫نمی‌خوام چیزی از خودم به جا بذارم.
‫و به چیزی که درباره تینا گفتم فکر نکن.
‫کی می‌دونه؟
‫شاید امشب برگرده،
‫بعد شم کی اهمیت میده چی شد، چجوری اتفاق افتاد.
‫مهم اینه که برگشته...
‫و منو به خاطر بی‌دقتیم می‌بخشه.
‫منم ببخش.
‫و حالا برو، برو تورین،
‫و کارای قشنگ‌تری از قبل بکن.
‫از ترس اینکه یکی ایما رو ببره ‫ازش مراقبت کردم،
‫و تو از جنارو مراقبت کردی
‫حتی وقتی دخترت ولش کرد.
‫ممنون.
‫خیلی خوشحالم که این همه مدت دوست بودیم.
‫و هنوزم هستیم.
‫هر رابطه عمیقی بین آدما
‫پر از دامه
‫و اگه می‌خوای ادامه پیدا کنه،
‫باید یاد بگیری ازشون دوری کنی.
‫اون موقع من این کارو کردم
‫و در آخر، به نظرم یه آزمایش دیگه بود
‫که نشون می‌داد دوستی‌مون
‫چقدر باشکوه و تاریک بود،
‫درد لیلا چقدر طولانی و پیچیده بود،
‫چطور هنوز ادامه داشت
‫و همیشه خواهد داشت.
‫الو؟
‫مامان رو پیدا نمی‌کنم.
‫چند وقته؟
‫دو هفته.
‫فکر می‌کردم مثل همیشه داره ‫تو شهر می‌چرخه.
‫خیلی وقته ندیدیش،
‫خیلی بدتر شده.
‫پیش توئه؟
‫نه، اینجا نیست.
‫مطمئنی؟
‫رینو، خواهش می‌کنم.
‫بهت گفتم اینجا نیست.
‫پس کجا رفته؟
‫تو کمدش رو نگاه کردی؟
‫برای چی؟
‫هیچی اونجا نیست.
‫هیچ کدوم از لباساش نیست.
‫همه چیو برداشته.
‫یه کشو هست که ‫عکساشو توش نگه می‌داره.
‫قیچی رو برداشته
‫و خودشو از همه عکسا بریده.
‫همه عکسایی که با هم بودیم.
‫حتی وقتی بچه بودم.
‫تو همیشه دوست داشتی اغراق کنی، لیلا.
‫وقتی بچه بودیم،
‫و حتی حالا که پیر شدیم.
‫بهت قول داده بودم ‫هیچوقت این کارو نکنم،
‫ولی خیلی عصبانی‌ام،
‫پس کل داستانت رو می‌نویسم.
‫سال‌ها از تماس جنارو گذشته
‫که بهم خبر داد لیلا ناپدید شده.
‫زمانی که صرف نوشتن این کتاب کردم.
‫گاهی به خاطر تصمیمش که ‫منو کنار گذاشت ازش متنفرم،
‫اون هم حالا، تو پیری،
‫وقتی به نزدیکی و همدردی نیاز داریم.
‫همیشه همین کارو می‌کرد،
‫وقتی تسلیم نمی‌شدم،
‫کنارم می‌ذاشت،
‫تنبیهم می‌کرد.
‫بعضی وقتا از خودم می‌پرسم ‫کجا غیب شد.
‫ته دریا، تو یه شکاف،
‫یا تو یه تونل زیرزمینی ‫که فقط خودش می‌شناسه؟
‫تو یه وان قدیمی
‫پر از اسید قوی؟
‫تو سردابه یه کلیسای متروکه تو کوهستان؟
‫تو یکی از بُعدهایی که هنوز نمی‌شناسیم،
‫ولی لیلا می‌شناسه؟
‫و همونجا مونده،
‫پیش دخترش.
‫فوراً عروسکامونو شناختم،
‫که یکی بعد از دیگری، تقریباً شصت سال پیش،
‫پرت شده بودن،
‫مال من توسط لیلا، مال لیلا توسط من،
‫تو یه زیرزمین تو محله.
‫خودشون بودن، تینا و نو.
‫با پولی که دون آکیله بهمون داد
‫«زنان کوچک» رو خریدیم،
‫رمانی که باعث شد لیلا
‫«پری آبی» رو بنویسه،
‫و من بشم اینی که الان هستم.
‫این کاریه که کرده بود:
‫گولم زده بود،
‫منو برده بود جایی که می‌خواست.
‫یا شایدم نه.
‫شاید این دو تا عروسک
‫که بیشتر از نیم قرن گذشته بود ازشون
‫و رسیده بودن به تورین
‫یعنی که حالش خوبه و دوستم داره.
‫شاید مرزهاشو شکسته بود و
‫بالاخره می‌خواست تو دنیا سفر کنه،
‫نه تو دنیای کوچیک خودش،
‫تو پیری طبق یه حقیقت تازه زندگی کنه،
‫که در جوانی براش ممنوع بود
‫و خودش رو ازش دریغ کرده بود.
‫حالا که لیلا خودش رو این‌قدر واضح نشون داده بود
‫باید خودم رو قانع کنم ‫که دیگه هرگز نبینمش.