‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫ایما خونه‌ست؟
‫تینا!
‫تو بالرین هستی؟
‫ایما.
‫اول آماده شو، بعد می‌تونی بازی کنی.
‫باشه، فقط یه دقیقه.
‫عزیزم، بیا بریم دست و صورتت رو ‫ بشوریم و لباس بپوشی.
‫بعدش می‌تونی با تینا بازی کنی.
‫- چرا؟ ‫- چون که.
‫نمی‌خوام بابا رو ببینم.
‫داری اذیتم می‌کنی!
‫می‌تونم موهاش رو درست کنم؟
‫منم می‌خوام موهام مثل اون بافته بشه.
‫نینو دیگه به محله نمی‌اومد،
‫دخترش رو خیلی کم می‌دید.
‫معمولاً می‌بردمش یه رستوران یا کافه
‫تا بتونه چند دقیقه باهاش ملاقات کنه.
‫اون روز بالاخره گفت میاد اینجا.
‫دیگه برام مهم نبود،
‫ولی نمی‌خواستم منو بی‌توجه و پیر ببینه.
‫می‌ترسیدم لیلا یهو پیداش بشه.
‫و می‌دونستم اگه بخواد،
‫می‌تونه توجه یه مرد رو به خودش جلب کنه.
‫یه نامه برای نینو نوشته بودم
‫که توش مشکلاتی رو که ‫فکر می‌کردم روی زندگی
‫دخترمون تأثیر می‌ذاره، لیست کرده بودم.
‫پس تصمیم گرفتم بهش زنگ بزنم و فهمیدم چقدر سخته
‫که با یه نماینده مجلس تماس بگیری.
‫دخترا، اومد!
‫عجیبه که سر وقت اومدی.
‫سلام، لنو.
‫برای یه بار.
‫خب، واضح گفتم؟
‫با من گپ نزن.
‫با دده و السا شوخی نکن.
‫تمرکزت رو بذار روی ایما.
‫اگه دوست داری، اصلاً باهات حرف نمی‌زنم.
‫فقط کاری رو که توی نامه نوشتم انجام بده.
‫خوندیش؟
‫چی رو خوندم؟
‫نامه‌م رو.
‫کدوم نامه؟
‫یه ماه پیش برات نوشتم.
‫چیزی به دستم نرسید، کجا فرستادیش؟
‫بیخیالش.
‫به هر حال، ایما به یه پدر نیاز داره.
‫آره...
‫اگه می‌دیدی چقدر به انزو علاقه داره،
‫چطور دنبال توجه پیترو می‌گرده
‫وقتی میاد دده و السا رو ببینه.
‫می‌تونم تصور کنم.
‫خوب می‌شه اگه حداقل هفته‌ای یه بار بیای.
‫سعی می‌کنم، ولی الان خیلی سرم شلوغه.
‫از این به بعد وقت پیدا می‌کنی.
‫قول می‌دم که پیدا می‌کنم.
‫ایما کوچولو کجاست؟
‫می‌خوام سه تا بوس و یه گاز کوچولو ازش بگیرم.
‫چقدر خوشگل شدی!
‫چه موهای بافته قشنگی!
‫کی موهات رو درست کرده؟
‫من.
‫تو کی هستی؟
‫تینا.
‫دختر لیلا.
‫از آشناییت خوشبختم. من نینو هستم.
‫خوشبختم.
‫حالا، برای شما هم یه چیزی دارم.
‫- این برای تو. ‫- ممنون.
‫- اینم برای تو. ‫- ممنون.
‫- خوشت اومد؟ ‫- عالیه.
‫ولی حالا...
‫برای ایما سورپرایز داریم!
‫بیا اینجا.
‫ببینیم.
‫اولین هدیه
‫اینه.
‫بذار ببینیم.
‫ماژیک‌های نمدیه، روی پارچه هم می‌نویسن.
‫نشونم بده.
‫خوبه.
‫دو تا هدیه کوچولوی دیگه هم
‫برای ایما هست!
‫مال منه!
‫بذار ببینیم.
‫اینا چیه؟
‫پاک‌کن‌های رنگی؟
‫دوستشون داری، عزیزم؟
‫آره.
‫بیا این یکی رو هم ببینیم.
‫یه جامدادی برای یه شاهزاده خانوم!
‫تینا.
‫بیا پیش خاله.
‫دده، کتم رو بده.
‫صبر کن.
‫هدیه تینا رو یادمون رفت.
‫ببین؟
‫اینجا یه خودکار خیلی خوب برای تو هست.
‫ممنون.
‫خوشت اومد؟
‫می‌خوای اسمت رو برات بنویسم؟
‫بلدی اسمت رو بنویسی؟
‫آره.
‫درست مثل مادرشه.
‫بذار ببینیم.
‫بفرما.
‫چه باهوشه.
‫ولی فکر کنم ایما هم توی نوشتن اسمش باهوشه.
‫بذار ببینیم.
‫مطمئن بودم که خیلی باهوشه.
‫بریم قشنگ‌ترین ماشین دنیا رو ببینیم؟
‫آره.
‫بریم!
‫ما هم میایم.
‫حتماً.
‫می‌ریم پایین، باشه؟
‫زیاد طول نکشه، بعدش ناهار می‌خوریم.
‫کدومتون می‌تونه حدس بزنه
‫رنگ ماشین چیه؟
‫هر کی درست حدس بزنه جایزه می‌گیره.
‫نینو هنوز دنبال لیلا بود؟
‫و لیلا هنوز مخفیانه نینو رو دوست داشت؟
‫لیلا دخترش رو کنار اون مرد قد بلند و لاغر تصور کرد،
‫و فکر کرد اگه اوضاع جور دیگه‌ای پیش می‌رفت
‫تینا می‌تونست دختر اون باشه.
‫کی می‌دونه چند بار لیلا
‫صورت نینو رو تو ایما دیده.
‫همونطور که اون الان صورت لیلا رو
‫تو تینا دید.
‫نینو!
‫نینو
‫چرا بغلشی؟ تو دیگه دختر بزرگی شدی.
‫از پنجره بیرون رو نگاه کردن
‫و دیدن ابرها زیر پامون... چه حسی داره!
‫غذا آماده‌ست.
‫دخترا باید غذا بخورن.
‫الان می‌ریم.
‫من تا حالا سوار هواپیما نشدم.
‫باید سوار بشی.
‫تینا کجاست؟
‫پیش دده و السا.
‫نه، پیش اونا نیست.
‫همین‌جا بود.
‫بچه‌ها همینطورین.
‫یه بار نتونستم جنارو رو پیدا کنم،
‫رفتم مدرسه و اونجا هم نبود.
‫وحشت کرده بودم!
‫ولی تو خیابون اصلی بود.
‫دخترا، تینا رو ندیدین؟
‫نه.
‫جست‌وجوی دیشب‌تون چطور بود، خانوم؟
‫تمام شب رو گشتیم، همه جای محله رو.
‫پدرش داشت دیوونه می‌شد.
‫بعضی‌ها می‌گن با یکی نزدیک تونل دیدنش،
‫بقیه تو باغ دیگه دیدنش.
‫تاجرهایی که تو این محله به دنیا اومدن و بزرگ شدن،
‫صاحبان یه شیرینی‌فروشی معروف
‫و کسب و کارهای دیگه،
‫که تو اخبار ملی شناخته شدن
‫بعد از تحقیقی که در ال‌اسپرسو
‫توسط نویسنده النا ‫گرکو منتشر شد، که اونم
‫تو همین محله به دنیا ‫اومده و بزرگ شده...
‫مزاحمتون شدیم؟
‫سلام، انزو.
‫چی می‌خواین؟
‫از طرف همه اومدیم اینجا.
‫همه کیا؟
‫مردم محله.
‫همه اینجا دوستت دارن.
‫داریم هر کاری از دستمون بر میاد می‌کنیم ‫تا تینا رو برگردونیم خونه.
‫دیروز رفتیم اردوگاه کولی‌ها رو بگردیم،
‫هر کلبه و کاروانی رو گشتیم.
‫می‌دونی که، هیچکس نمی‌تونه سر ما رو شیره بماله.
‫ما همه چیز رو می‌فهمیم.
‫وقتی شنیدیم یه کامیون با عجله اوراق شده،
‫رفتیم سراغ همه اوراقی‌ها.
‫بس کنین!
‫شما تینا رو بردین!
‫سر به نیستش کردین چون همه چیز رو می‌خواین،
‫حتی یه سهم از شرکت ما رو ‫که هیچوقت بهتون ندادیم.
‫حالا جرأت کردین پاتون رو
‫اینجا بذارین، کثافتا؟
‫- چی داری می‌گی؟ ‫- این فکر از کجا اومده تو سرت؟
‫برین بیرون.
‫دیگه هم هیچوقت اینجا نیاین.
‫عصبانی نشو، ما اومدیم کمک کنیم.
‫می‌تونیم درکت کنیم که چه دردی می‌کشی.
‫نه، نمی‌تونین درکش کنین.
‫هیچکس نمی‌تونه درکش کنه.
‫حالا برین بیرون.
‫شنیدین چی گفتم؟
‫انزو، بس کن.
‫تمومش کن، اونا دارن می‌رن.
‫می‌تونیم درک کنیم چه حسی داری.
‫اگه سیلویو رو برده بودن، ‫منم مثل تو دیوونه می‌شدم.
‫حتی بدتر.
‫نگران نباش، دختر رو برات میاریم.
‫لیلا هیچوقت به دخالت سولاراها اشاره نکرد.
‫در عوض، برای مدت طولانی،
‫فکر می‌کرد تینا رو یکی از مشتری‌هاش برده،
‫که می‌دونست بِیسیک سایت چقدر می‌ارزه
‫و می‌خواست در ازای دختر پول بگیره.
‫چند هفته بعد،
‫اوضاع حتی بدتر شد.
‫یه صبح یه نفر دیگه هم ناپدید شد.
‫نونزیا گفت رینو شب نیومده خونه بخوابه
‫و پینوچا داشت کل محله رو دنبالش می‌گشت.
‫هیچکس خبری نداشت،
‫هیچکس دنبالش نمی‌گشت، به جز اون.
‫هیچکس به خودش زحمت نمی‌داد دنبال یه معتاد بگرده.
‫از جنارینو پرسیدن خبری از عموش داره
‫و اونم مقاومت کرد.
‫تا اینکه روز بعد تصمیم گرفت همکاری کنه.
‫نذاشت لیلا و انزو تو جستجو همراهیش کنن،
‫ولی مجبور شد قبول کنه پدرش باهاش بیاد.
‫نمی‌تونم نفس بکشم.
‫بچه که بودی آشغال بودی، هنوزم هستی.
‫حقت بود اینجوری بمیری!
‫حقت بود!
‫نگاه کن، تو هم همینجوری میشی!
‫چی از جونم می‌خوای؟
‫فکر می‌کنی از اون یا من بهتری؟
‫الان می‌خوای پدری کنی؟
‫حالم از اینکه پسرتم به هم می‌خوره!
‫می‌دونی چیه؟
‫از امروز، تنها کسایی که تو محله ‫براشون احترام قائلم
‫مامان و انزو هستن.
‫لایق کشته شدنی.
‫همین الان!
‫یه مشت آشغال!
‫حتی بمیرین هم آرامش ندارین!
‫حتی تو جهنم هم راهت نمی‌دن!
‫با مرگ برادرش،
‫لیلا تو مدت کوتاهی از مادری که ترحم بر می‌انگیخت
‫تبدیل شد به یه دیوونه که وحشت‌افکنی می‌کرد.
‫و مثل اتفاقی که برای ملینا تو بچگی‌مون افتاد،
‫همه ازش دوری می‌کردن،
‫انگار که صرف دیدنش بدشانسی میاره.
‫این یقین که تینا هنوز زنده‌ست
‫کاملاً مسخرش کرده بود
‫و این، به نظر من، اون رو به سمت ایما می‌کشوند.
‫همیشه می‌خواست ایما پیشش باشه.
‫حتی می‌ذاشتم شب بمونه.
‫نمی‌فهمم، الان کجاست؟
‫نمی‌دونم.
‫به زودی برمی‌گرده.
‫ولی کی؟
‫تنهایی؟
‫نمی‌دونم با کی بازی کنم.
‫منم همینطور.
‫کی برمی‌گرده؟
‫به تو ربطی نداره!
‫ساکت شو حالا!
‫بخور!
‫صبح بخیر.
‫تنهایی خوابید؟
‫آره.
‫صبح زود صدام کرد که بره دستشویی
‫و بعدش اومد پیش ما خوابید.
‫انزو رو بیدار کرد؟
‫نگران نباش.
‫خب، ممنون.
‫خداحافظ.
‫من لیلا رو به خاطر زیاده‌روی‌هاش بخشیده بودم،
‫ولی این رو نمی‌تونستم قبول کنم.
‫با ایما همونقدر تند رفتار می‌کرد
‫که با ما بزرگترها رفتار می‌کرد
‫و علاقه‌ش به دده و السا کمتر و کمتر می‌شد.
‫با تمسخر آشکار بهشون می‌گفت «خانم کوچولوها».
‫دخترای منم رفتارشون با اون تغییر کرد.
‫از نظر اونا ناپدید شدن تینا
‫اقتدار لیلا رو از بین برد.
‫چی می‌خوای؟
‫یه کم نوشیدنی.
‫مامان، من ۱۶ سالمه.
‫منم می‌تونم بخورم؟
‫دیگه از دست شما دو تا خسته شدم.
‫پس چرا ما رو به دنیا آوردی؟
‫بعضی وقتا خودمم همین رو می‌پرسم.
‫خاله لیلا قطعاً یه بچه دیگه نمی‌خواست.
‫چرا اینو می‌گی؟
‫حتی یه قطره اشک هم نریخت.
‫غم به اشک ریختن نیست.
‫ولی بدون اشک، از کجا معلوم که غم وجود داره؟
‫هست و اغلب غم حتی بزرگتریه.
‫می‌خوای بدونی من چی فکر می‌کنم؟
‫بگو ببینم.
‫عمداً تینا رو از دست داد
‫و حالا می‌خواد جنارو رو هم از دست بده.
‫انزو که جای خود داره.
‫می‌بینی باهاش چطور رفتار می‌کنه؟
‫همچین فکرایی از کجا میاد؟
‫دیگه این حرف رو نزن!
‫حالم ازت به هم می‌خوره!
‫دلم رو می‌زنی! ‫گمشو برو بیرون!
‫من حالت رو به هم می‌زنم؟ ‫تو هم حال منو به هم می‌زنی!
‫باید یه کاری بکنیم.
‫مامان، خواهش می‌کنم!
‫باید به پلیس زنگ بزنیم وگرنه می‌کشتش!
‫خاله لیلا حق داره کتکش بزنه.
‫به هر کاری دست می‌زنه تا هروئین بخره.
‫تو دقیقاً شبیه اونی.
‫دده، خواهش می‌کنم نرو!
‫لیلا!
‫لیلا
‫- لنو، چی می‌خوای؟ ‫- داری زیاده‌روی می‌کنی.
‫دده می‌خواد به پلیس زنگ بزنه.
‫برو تو.
‫به دخترات بگو می‌تونن گوشاشون رو بگیرن.
‫از وقتی معتاد شده، یه وحشی شده.
‫تو مدرسه ازت متنفرن چون احترام نمی‌ذاری.
‫باید به کی احترام بذارم؟
‫تو بدجنسی!
‫بس کن!
‫داری چیزای بدی می‌گی!
‫برو اتاقت.
‫نمی‌خوام دیگه صدات رو بشنوم.
‫آره، نمی‌خوای ببینی و بشنوی.
‫می‌دونی همش از مدرسه در می‌ره؟
‫امضات رو جعل می‌کنه.
‫عوضی!
‫دیگه فحش نده!
‫برو اتاقت!
‫کجا می‌ری؟
‫اوضاع هر روز بدتر می‌شد.
‫بیا.
‫بعد از آخرین سفر کاریم به میلان،
‫تصمیم گرفتم دیگه از لیلا نخوام مراقب دخترام باشه.
‫هی
‫برو خونه، همین الان!
‫خب؟ گفتم بریم خونه.
‫چرا؟
‫بیرون خطرناکه.
‫چی؟ دیوونه شدی؟
‫گفتم باید بریم!
‫مامان منو مسئول خواهرام کرده، من تصمیم می‌گیرم.
‫برام مهم نیست،
‫وقتی مامانت نیست من مادرتونم.
‫یه مادر گوه.
‫دخترت رو گم کردی و گریه هم نکردی.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫گفتم می‌ریم خونه!
‫تو فقط جواب ندادی،
‫یه چیز وحشتناک گفتی.
‫خاله لیلا عقلش رو از دست داده.
‫فکر می‌کنه باید خودت رو تو خونه حبس کنی
‫تا از خطر در امان بمونی.
‫ده روز بود که بیرون نرفته بودیم.
‫حتی نمی‌رفت خرید.
‫همش چیزای یخ‌زده می‌خوردیم.
‫من غذای یخ‌زده دوست ندارم.
‫لیلا دیوونه نشده،
‫شاید زیاده‌روی کرده ولی می‌خواست ازتون محافظت کنه.
‫تو یه جایی به اسم چرنوبیل
‫یه نیروگاه اتمی منفجر شده.
‫تشعشعاتش می‌تونه به ما هم برسه.
‫حتی نمی‌ذاشت تلویزیون رو روشن کنیم.
‫چرا نمی‌گفت چه خبر شده؟
‫نمی‌دونم.
‫نمی‌بینی دیوونه شده؟
‫اصلاً حرف نمی‌زد،
‫با ما بدتر از جنارو رفتار می‌کرد.
‫خاله لیلا با تینا هم همین کار رو می‌کرد.
‫فقط فکر کن چه عذابی بوده که از شما مراقبت کنه
‫و تصور کنه دخترش یه جایی هست
‫که هیچکس ازش مراقبت نمی‌کنه.
‫بیا.
‫می‌تونیم پیش تو بخوابیم؟
‫باشه.
‫باور نمی‌کنم،
‫ولی مهم نیست.
‫فکر کردم منم یخچال رو پر کنم از غذای یخ‌زده،
‫تا اگه دیر کردم، بتونن خودشون شام درست کنن.
‫غذای یخ‌زده گرونه.
‫راستی، چقدر بهت بدهکارم؟
‫وقتی بیشتر از من درآمد داشتی، حرفش رو می‌زنیم.
‫هنوزم از کارت لذت می‌بری؟
‫هیچوقت لذت نبردم.
‫یادمه قبلاً واقعاً دوستش داشتی.
‫نه، درست یادت نیست.
‫انزو دوستش داشت و منم خودم رو
‫مجبور کردم دوستش داشته باشم.
‫همیشه همین کار رو کردم،
‫حتی با کفش‌ها.
‫برام مهم نبود کفش‌ها چی می‌شن.
‫ایده رینو بود
‫و من می‌خواستم کمکش کنم چون خیلی خوب بود،
‫خیلی بهتر از پدرم.
‫واقعاً می‌تونست معروف بشه.
‫ثروتمند و معروف، ‫مثل فراگامو طراح.
‫اگه این کار رو دوست نداری،
‫یه کار دیگه پیدا کن.
‫اینجوری خوبه.
‫تازه، انزو که کلا تو باغ نیست،
‫اگه کمکش نکنم، باید تعطیل کنیم.
‫هر دوتون باید از غمتون بیاین بیرون.
‫چه غمی، لنو؟
‫باید از خشممون بیایم بیرون.
‫پس از خشمت بیا بیرون.
‫داریم سعی می‌کنیم.
‫با اراده بیشتری سعی کنید.
‫تینا لیاقتش این نیست.
‫تینا رو ولش کن.
‫به فکر دخترای خودت باش.
‫- هستم. ‫- نه به اندازه کافی.
‫به دخترا گفتی من برای تینا یه قطره اشک هم نریختم؟
‫بس کن!
‫فکر می‌کنی من همچین حرفی می‌زنم؟
‫دده به من گفت مادر گوهی هستم.
‫اون فقط یه بچه‌ست.
‫یه بچه بی‌ادب.
‫لنو، چه مرگته؟
‫من اینجوری‌ام چون دخترم رو از دست دادم.
‫شاید زنده‌ست، شاید مرده،
‫ولی نمی‌تونم با هیچکدوم از این احتمالات کنار بیام.
‫چون اگه زنده‌ست،
‫داره دور از من زندگی می‌کنه،
‫جایی که اتفاقای وحشتناکی می‌افته،
‫که من به وضوح می‌بینمشون.
‫شب و روز جلوی چشمامن.
‫ولی اگه مرده،
‫پس منم مردم.
‫از درون مردم.
‫از مرگ واقعی غیرقابل تحمل‌تره،
‫که مرگ بی‌حسیه،
‫در حالی که این مرگ مجبورت می‌کنه
‫هر روز همه چیز رو حس کنی.
‫بیدار شدن،
‫شستن، لباس پوشیدن، غذا خوردن، کار کردن،
‫حرف زدن با تو،
‫که نمی‌فهمی
‫یا نمی‌خوای بفهمی.
‫با تو، که همین که می‌بینمت قشنگ آرایش کردی، تازه از آرایشگاه اومدی،
‫با دخترات که تو مدرسه خوب پیش می‌رن،
‫که همیشه همه چیز رو عالی انجام می‌دن،
‫که این گودال لعنتی خردشون نکرده،
‫در واقع، بهشون می‌سازه،
‫باعث می‌شه حتی با اعتماد به نفس و حق به جانب‌تر بشن،
‫حتی مطمئن‌تر از اینکه حق دارن همه چیز رو مال خودشون کنن...
‫خونم رو به جوش میاره.
‫پس، برو.
‫برو، تنهام بذار.
‫تینا قرار بود از همه‌تون بهتر باشه،
‫ولی بردنش.
‫و دیگه نمی‌تونم تحمل کنم.
‫هیچوقت همچین حرفی نزده بود،
‫هیچوقت درباره تینا حرف نمی‌زد،
‫ولی اغلب درباره رینو حرف می‌زد.
‫همه موفقیت‌های کسب و کار کفش
‫رو به برادرش نسبت می‌داد،
‫تا چهره پسری که در برابر پدر خشنشون
‫ازش دفاع کرده بود رو زنده و یکپارچه نگه داره.
‫می‌دونستم آدما خاطراتشون رو طوری ذخیره می‌کنن که به نفعشون باشه.
‫احساس می‌کردم، اگه تصمیم می‌گرفت،
‫از توده درهم مغزش
‫کلماتی از این دست بیرون می‌کشید.
‫گاهی فکر می‌کردم فکرهای ناگفتنی تو ذهنش داره،
‫که من حتی نمی‌تونستم تصورشون کنم.
‫یادته وقتی،
‫تو همین خیابون،
‫می‌ذاشتمش رو شونه‌هام؟
‫اگه می‌تونستم بخشی از ‫غمت رو به دوش بکشم،
‫این کار رو می‌کردم.
‫ممنون، لنو.
‫تو همین الانشم خیلی کمک می‌کنی.
‫ممنون بابت همه کارایی که برامون می‌کنی،
‫ولی باید با لیلا صبوری کنی.
‫تو بهتر از من می‌شناسیش،
‫دیر یا زود حالش خوب می‌شه.
‫لنو، گوش کن،
‫جمعه می‌رم آولینو.
‫باید چند روزی پیش یه خاله پیرم که مریضه بمونم.
‫می‌تونی همراهیش کنی؟
‫آره، حتماً.
‫لنو.
‫حالت خوبه؟
‫سلام.
‫سلام، لنو.
‫سلام
‫حدس بزن داریم چیکار می‌کنیم.
‫می‌ریم کتابخونه و بعدش ناهار.
‫می‌خوای بیای؟
‫اینجایی! نمی‌تونستم پیدات کنم.
‫بریم کتابخونه.
‫نه، باید بریم.
‫یه وقت دیگه، با کمال میل.
‫روت حساب می‌کنم، لنو.
‫تا به بچه‌ها بگی چی بخونن.
‫تو و دخترات برای ما الگو هستین.
‫درس خوندن آدم رو خوب می‌کنه.
‫ولی اگه درس نخونی، کتاب نخونی،
‫مثل لیلا و بقیه‌مون،
‫بد می‌مونی.
‫بد بودن چیز وحشتناکیه، نه؟
‫نه؟
‫لعنتی!
‫شکست.
‫مهم نیست.
‫من درستش می‌کنم،
‫می‌برمش پیش جواهرساز.
‫گفتم مهم نیست.
‫اصلاً نمی‌شه، وظیفمه.
‫مثل روز اولش درستش می‌کنم برات.
‫بریم، سیلویو باید غذا بخوره.
‫بره غذا بخوره؟ عمراً.
‫می‌ریم کتابخونه.
‫الان حتی بدتر از قبل هم ‫از خودت دفاع می‌کنی.
‫دیگه هیچوقت اون دستبند رو نمی‌بینی.
‫لیلا!
‫صدای باد رو شنیدی؟
‫آره.
‫اگه قوی‌تر بشه محله فرو می‌ریزه.
‫شوخی کردم!
‫بادمجون تو فر دارم، کوفته و پیتزای اسفناج.
‫بیا با ما شام بخور.
‫نه، برام شام بیار اینجا.
‫نمی‌خوام بیام خونه‌ت.
‫دخترات رو مخمن.
‫لیلا!
‫تو دستشویی‌ام، بیا.
‫اول دده شبیه تو بود.
‫حالا داره دقیقاً شبیه باباش می‌شه.
‫السا برعکسه، شبیه باباش بود،
‫حالا شبیه تو.
‫یه خواسته، یه خیال
‫سریع‌تر از خون تو رگ‌ها می‌چرخه.
‫نمی‌فهمم.
‫یادته وقتی فکر می‌کردم ‫جنارو پسر نینوئه؟
‫آره.
‫واقعاً باورم شده بود.
‫پسره دقیقاً شبیهش بود.
‫عین خودش.
‫منظورت اینه که...
‫یه خواسته می‌تونه اونقدر قوی باشه
‫که انگار از قبل به واقعیت تبدیل شده؟
‫نه.
‫منظورم اینه که چند سال
‫جنارو واقعاً پسر نینو بود.
‫اغراق نکن.
‫دارم اغراق می‌کنم؟
‫مسخره‌م نکن.
‫وقتی کمرم درد می‌کنه، یه کم لنگ می‌زنم.
‫تو هیچ دردی نداری.
‫لنگ زدنت رو اختراع کردی ‫تا مادرت کاملاً نمیره.
‫و آخرش واقعاً لنگ می‌زنی.
‫اشکالی نداره.
‫نگاهت می‌کنم.
‫دیگه دختر نیستی و مادر شدی.
‫من فقط یه کم درد دارم.
‫فکر می‌کنی
‫وقتی تینا ۴۲ سالش بشه همینجوری می‌شه؟
‫احتمالاً.
‫می‌فهمی چی می‌گم؟
‫من واقعاً یه بچه از نینو بزرگ کردم.
‫همونطور که تو با ایما کردی.
‫مدت زیادی هیچ شباهتی از نینو تو ایما نمی‌دیدم،
‫هیچ شباهت عمیقی،
‫به جز رنگ پوستش.
‫بعد اون روز دستش رو تو موهاش کشید...
‫اینجوری.
‫یه حرکتی که هزار بار از پدرش دیده بودم.
‫فکر نمی‌کنم ایما از روش تقلید کرده باشه.
‫نمی‌دونم از کجا اومده.
‫حرف زدن با تو کمکم می‌کنه.
‫باعث می‌شی فکر کنم.
‫سعی می‌کنم بنویسم، ‫ولی نمی‌تونم مسیرم رو پیدا کنم.
‫چند صفحه می‌نویسم، راضی‌ام،
‫بعد روز بعد دوباره می‌خونمشون و گیج می‌شم.
‫نمی‌دونم از کجا شروع کنم.
‫تو کمکم می‌کنی بین چیزای دور از هم ارتباط پیدا کنم.
‫دونستن اینکه بهم نیاز داری، حالم رو بهتر می‌کنه.
‫مامان!
‫نمی‌تونم دماسنج رو پیدا کنم.
‫دده می‌گه تب داره.
‫دارم میام.
‫اگه به چیزی نیاز داشتی، هر موقع زنگ بزن.
‫فقط نصف جمله از لیلا کافی بود
‫تا مغزم فعال بشه و هوشم آزاد بشه.
‫حالا می‌دونستم که می‌تونم خوب کار کنم، ‫خصوصاً وقتی،
‫حتی با چند تا کلمه پراکنده،
‫به بخش مطمئن‌تر وجودم اطمینان می‌داد
‫که در مسیر درست هستم.
‫درباره کمرم نوشتم، درباره مادرم.
‫به خودم گفتم بزرگ شدن همینه:
‫اینکه بفهمم به تلنگرهای لیلا نیاز دارم.
‫من خودم بودم و دقیقاً به همین دلیل
‫می‌تونستم درونم براش جا باز کنم
‫و یه شکل ماندگار بهش بدم.
‫ولی اون نمی‌خواست خودش باشه،
‫پس نمی‌تونست همین کار رو بکنه.
‫صبح بخیر.
‫تا دیروقت نوشتم.
‫قهوه آماده‌ست.
‫ممنون.
‫حالت چطوره؟
‫خوبم. امروز صبح تب نداشتم.
‫خوبه.
‫- ایما سرفه می‌کنه. ‫- شنیدم.
‫تب نداری. چه حسی داری؟
‫گلوم خیلی درد می‌کنه.
‫نشونم بده.
‫دهنت رو باز کن.
‫بیشتر.
‫آره، یه کم قرمزه.
‫می‌رم صبحونه لیلا رو می‌برم ‫بعد گلوت رو غرغره می‌کنیم.
‫شکر رو از روش برندار!
‫کی می‌تونه این موقع صبح باشه؟
‫آدم نمی‌تونه یه خواب راحت بکنه دیگه!
‫برات صبحونه آوردم.
‫واسه چی؟
‫تمام شب نخوابیدم.
‫روده‌هام داره از شکمم می‌زنه بیرون.
‫چرا اونجا وایسادی؟
‫بیا تو!
‫بهتره برات یه چای بابونه درست کنم.
‫منم همون چیزایی رو خوردم که تو خوردی
‫و من حالم خوبه.
‫پس من چمه؟
‫نمی‌دونم.
‫وقتی دل‌درد می‌شم هیچوقت اینجوری نیست.
‫بعداً از داروخونه برات یه چیزی می‌گیرم.
‫خونه چیزی نداری؟
‫نه، فقط آسپرین.
‫دده و السا چیزی ندارن؟
‫نه، نیازی ندارن.
‫آره درسته...
‫ببخشید، شماها همه کامل هستین،
‫به هیچی نیاز ندارین.
‫می‌خوای دعوا کنی؟
‫نه، تو می‌خوای!
‫می‌گی من دردم فقط یه دل‌درده!
‫بابونه‌ت رو بخور.
‫می‌رم داروخونه و برمی‌گردم.
‫سلام، لنو.
‫کارمن.
‫خیلی وقته می‌خوام یه چیزی بهت بگم.
‫نمی‌خواستم ازت شکایت کنم.
‫منو ببخش.
‫سولاراها مجبورم کردن،
‫من هیچوقت این کار رو نمی‌کردم.
‫دیگه درباره‌ش حرف نزنیم.
‫چه خبر شده؟
‫- بریم ببینیم. ‫- خطرناکه!
‫بیا!
‫از اینجا برین، حرکت کنین!
‫زن‌هاشون کجان؟
‫یکیشون سریع فرار کرد و بچه‌هاش رو ول کرد.
‫اون یکی بچه‌ش رو برداشت
‫و کی می‌دونه کجاست.
‫کی بهشون شلیک کرد؟
‫خدا می‌دونه.
‫یه مرد که لباس مشکی پوشیده بود شلیک کرد
‫و با خونسردی سوار یه فورد قرمز شد.
‫دیدیش؟
‫نه، شنیدم.
‫- تو چیزی دیدی؟ ‫- نه.
‫لطفاً برین عقب.
‫باشه.
‫لیلا!
‫سولاراها رو کشتن.
‫الان، جلوی کلیسا.
‫تینا دوباره از شکمم اومد بیرون
‫و داره انتقامش رو از همه می‌گیره.
‫اون کشت‌شون!