‫مردم اغلب از کلمه‌ی «زوال» سوءاستفاده می‌کنن.
‫به نظر میاد می‌شه برای هر چیزی به کار بردش.
‫اما در این مورد
‫«زوال» یه کلمه‌ی درست و شاید حتی دقیق هست.
‫منم قبلاً زیاد ازش استفاده می‌کردم،
‫ولی دیگه نمی‌تونم ازش استفاده کنم
‫برای توصیف جایی که بزرگ شدم صحبت کنم
‫و جایی که خانواده و دوستام زندگی می‌کنن.
‫جای پیچیده‌ایه.
‫آره، جای پیچیده‌ایه.
‫اما شاید اونجا جاییه که بیشترین چیزها رو یاد گرفتم.
‫فکر می‌کنم اون محله یه خلاصه‌ی واضح از ناپل باشه،
‫که بعد از زلزله حتی به شهر سخت‌تری تبدیل شد
‫و باور دارم که ناپل یه خلاصه‌ی واضح از کشورمونه،
‫از بدبختیاش، از قانونی بودن کاذبی
‫که توش همه‌مون زندگی می‌کنیم
‫و قبول می‌کنیم توش زندگی کنیم.
‫اگه بری،
‫باید بدونی که هیچ‌وقت
‫چیزایی که اتفاق می‌افته رو کامل نمی‌فهمی،
‫اما هم‌زمان، به طرز متناقضی،
‫فقط اگه بتونی از بیرون بهشون نگاه کنی،
‫می‌تونی واضح درکشون کنی.
‫حالا که دخترامم تو ناپل زندگی می‌کنن،
‫تنها کاری که می‌تونم بکنم
‫اینه که بهشون نشون بدم سرنوشتشون
‫حقشونه.
‫ممنون از النا گرکو.
‫همین‌طور به هر جا که دعوتم می‌کردن می‌رفتم.
‫دور بودن از دخترا خیلی زود برام عادی شد.
‫اسمت چیه؟
‫احساس گناه
‫جاشو به نیاز خوب جلوه کردن داد.
‫اگه اولش فقط به دخترا فکر می‌کردم،
‫یهو یادم رفت بهشون فکر کنم.
‫پیوندهای مادری ضعیف می‌شدن.
‫گاهی یادم می‌رفت به لیلا زنگ بزنم
‫تا به دخترا شب‌بخیر بگم.
‫نمی‌تونستم رضایتی که
‫از دستاوردهام داشتم رو کنار بذارم.
‫اسم من،از هر کسی،
‫قطعاً به یه اسم مهم تبدیل شده بود.
‫به نظر نرسید خیلی ترسیدی.
‫ولی ترسیدم. همیشه می‌ترسم.
‫ولی یاد گرفتم که چجوری پنهانش کنم.
‫چی یاد گرفتی؟ بگو بهم.
‫خب، مثلاً،
‫قبلاً همه چیز رو تو ذهنم مرور ‫می‌کردم مثل یه امتحان دانشگاه.
‫و بعد، کم کم فهمیدم که نیازی نیست آماده بشم،
‫فقط باید واقعاً به سؤال‌ها جواب بدم.
‫ببینیم واقعاً به سؤال‌ها جواب می‌دی یا نه.
‫می‌تونم بیام بالا با هم یه نوشیدنی بخوریم؟
‫- الو؟ ‫- انزو، منم، چی شده؟
‫سلام. ببین، لیلا نمی‌خواست بهت زنگ بزنه، اما...
‫می‌تونی بگی چی شده؟
‫النا
‫لیلا!
‫سلام.
‫نگران نباش، خوابیده.
‫چطوره؟
‫یه کم بهتره.
‫داره کم کم خوب می‌شه.
‫چرا هیچی بهم نگفتی؟
‫چون حالش خوب بود.
‫من همیشه پیشش بودم.
‫ولی یه جایی دیگه به سختی نفس می‌کشید.
‫می‌دونستم باید تصمیمی گرفته بشه و آوردمش اینجا.
‫ذات‌الریه همینه.
‫ولی چرا همون موقع بهم زنگ نزدی؟
‫شماره همه هتل‌هایی که می‌رفتم رو گذاشته بودم.
‫چون تو از این ور به اون ور می‌ری.
‫کلی کار داری.
‫من می‌تونم مراقب دخترا باشم.
‫به محض اینکه دیدم لازمه، آوردمش اینجا.
‫می‌خوام ببینمش.
‫باشه
‫آره، ولی باید ساکت بمونیم.
‫می‌گن اینکه خوابیده نشونه خوبیه.
‫آره.
‫ممنون، لیلا.
‫هی
‫چجوری با کارت کنار اومدی؟
‫خودمو سازماندهی کردم.
‫با همه کارایی که داری.
‫واقعاً ازت ممنونم.
‫مهم نیست. اشکالی نداره.
‫مهم اینه که ایما خوبه.
‫الان مشکلات دیگه‌ای هست که باید بهشون فکر کرد.
‫منظورت چیه؟
‫می‌خوان ازت شکایت کنن.
‫شکایت؟
‫کارمن.
‫داری چی می‌گی؟
‫چرا؟
‫دلیلشو بهم نگفت.
‫می‌خوام همین الان باهاش حرف بزنم.
‫نه.
‫الان وقتش نیست.
‫صبر کن.
‫ببینیم چی می‌شه.
‫در اون لحظه، مرحله هیجان‌انگیز موفقیت تموم شد.
‫تو چند ثانیه، احساس گناه از
‫اینکه ایما رو نادیده گرفته بودم
‫اضافه شد به ترس اینکه قانونی همه چیزو ازم بگیرن:
‫شادی، اعتبار، پول.
‫از خودم، از آرزوهام خجالت می‌کشیدم.
‫رفتم خونه کارمن ولی کسی جواب نداد،
‫پس رفتم شوهرش، روبرتو رو ببینم،
‫که یه پمپ بنزین تو خیابون اصلی داشت.
‫دنبال کارمن می‌گردم، باید باهاش حرف بزنم.
‫سلام النا.
‫رفتم خونه ولی اونجا نبود.
‫کارمن با بچه‌ها رفتن جیوگلیانو.
‫اونجا فامیل داره.
‫گفت یه مدت اونجا می‌مونه، متوجهی؟
‫چرا؟
‫ببخشید، سرم شلوغه.
‫- بله؟ ‫- پرش کن.
‫حتماً.
‫آنتونیو!
‫سلام النا.
‫سلام.
‫چی شده؟
‫دیگه اینجا رو نمی‌فهمم، النا.
‫دارم از اینجا می‌رم.
‫در واقع، خوشحالم که همدیگه رو دیدیم
‫تا بتونم باهات خداحافظی کنم.
‫کجا می‌ری؟
‫دارم برمی‌گردم آلمان.
‫کی؟
‫هنوز نمی‌دونم.
‫پس چرا الان خداحافظی می‌کنی؟
‫ما زیاد همدیگه رو نمی‌بینیم،
‫تو همیشه سرت شلوغه.
‫این تویی که دنبال من نمیای.
‫تو هم دنبال من نمیای.
‫دارم می‌رم... آره، می‌فهمم.
‫چرا؟
‫چون خانوادم اینجا خوشحال نیستن.
‫میکله داره میندازتت بیرون؟
‫اون دستور می‌ده، من اطاعت می‌کنم.
‫پس به خاطر اونه.
‫ببین خودت!
‫دوباره اعصابم داغون شده.
‫همچنین، مادرم دوباره حال روحیش خوب نیست.
‫داری اینجا تنهاش می‌ذاری؟
‫نه، باهام میاد.
‫آدا مشکلات خودشو داره.
‫به علاوه، من خیلی شبیه مادرم هستم.
‫بهتره مراقبش باشم تا بدونم قراره چی سرم بیاد.
‫ملینا همیشه اینجا زندگی کرده.
‫خیلی رنج می‌کشه.
‫همه جا آدم رنج می‌کشه، النا.
‫می‌خوای یه نصیحت بهت بکنم؟
‫بگو.
‫تو هم برو.
‫چرا؟
‫چون لیلا فکر می‌کنه شما دوتا،
‫وقتی با هم هستید، شکست‌ناپذیرید،
‫ولی نیستید.
‫و الان دیگه نمی‌تونم کمکتون کنم.
‫توی چی به ما کمک کنی؟
‫النا،
‫با سولاراها.
‫اونا عصبانی‌ان، خیلی عصبانی.
‫دیدی مردم محله چطور رأی دادن؟
‫اونا دیگه انتخابات رو کنترل نمی‌کنن.
‫خب، که چی؟
‫لیلا تونست خیلی رأی برای کمونیستا بگیره.
‫این به من چه ربطی داره؟
‫مارچلو و میکله،
‫لیلا رو پشت همه چیز و همه کس می‌بینن،
‫به خصوص پشت تو.
‫چیزی درباره یه شکایت علیه من می‌دونی؟
‫قبلاً ارائه شده.
‫و وکلای کارمن
‫وکلای سولاراها هستن.
‫کجا داری می‌ری؟
‫بیرون.
‫چی میگی، دده؟ می‌خوای با من بیای بیرون؟
‫ایتالیایی حرف بزن،
‫دده می‌تونه بفهمه،
‫برعکس مثل اون دوستای احمقت.
‫مامان نمی‌ذاره برم.
‫و حق داره.
‫من دارم با اون دوستای احمقم می‌رم بیرون، درسته؟
‫باشه.
‫«با خودش فکر کرد که خوبه که گرم باشی و بخوابی.
‫دلش برای گرمای خورشید روی پشتش تنگ شده بود.»
‫«همه این حرکت‌ها...»
‫ایما،
‫داریم کتاب می‌خونیم، تلویزیون نگاه نکن.
‫این کتاب درباره چیه؟
‫درباره یه خرسه.
‫تینا، من از اون پرسیدم. صبر کن.
‫بگو بهم، درباره چیه؟
‫خیلی خوندیمش.
‫داستان یه خرسه که...
‫ایما
‫بذار راحت باشه.
‫میرم کارامو تموم کنم.
‫چی شده؟
‫کمرش درد می‌کنه.
‫چیز مهمی نیست.
‫افسری که اینو برام آورد
‫گفت که نمی‌تونه چیزی بهم بگه،
‫که همه چیز اونجا نوشته شده.
‫کارمن درخواست کرده کتاب ‫فوراً از فروش جمع‌آوری بشه
‫و یه مبلغ نامتناسب پول می‌خواد
‫چون به خاطره مادرش، جوزپینا، توهین کردم.
‫الان باید چیکار کنم؟
‫شلوغش کن
‫منظورت چیه؟
‫به روزنامه‌ها بگو چه اتفاقی داره برات می‌افته.
‫دیوانه‌ای.
‫من رمان می‌نویسم، لیلا.
‫به علاوه، آنتونیو بهم گفت
‫که وکلای سولاراها پشت کارمن هستن.
‫نکنه نمی‌دونستی اینو.
‫چطور می‌تونستم ندونم؟
‫پس چرا بهم نگفتی؟
‫ببین چطوری فوری نگران می‌شی؟
‫ولی اشتباه می‌کنی.
‫تو نگران قانونی،
‫از طرف دیگه سولاراها نگران کتابتن،
‫چون معلومه اذیتشون می‌کنه.
‫می‌ترسم با اون همه پولی که دارن، بتونن نابودم کنن.
‫دقیقاً، تو باید با پولشون بازی کنی.
‫بنویس، النا.
‫بنویس.
‫هر چی بیشتر درباره کثافت‌کاری‌هاشون
‫بنویسی، بیشتر کار و ‫کاسبی‌شونو خراب می‌کنی.
‫می‌تونم از ویراستارم بخوام.
‫می‌تونم ازش بخوام یه مقاله تو «کوریره» بنویسه،
‫اونجا می‌نویسه.
‫چرا اون باید بنویسه؟
‫خودت بنویس!
‫ناشر طرف منو گرفته،
‫اونا می‌تونن از پس این مشکل بر بیان.
‫نگران اون نباش.
‫تنها چیزی که براشون مهمه فروش کتابه.
‫مگه بده؟ معلومه که نه.
‫ولی تو باید مقاله رو بنویسی.
‫چرا من؟
‫چون تو خوبی.
‫یادت میاد وقتی مقاله علیه برونو سکاوو نوشتی؟
‫اون مقاله علیه برونو سکاوو نبود،
‫درباره کارخونه و کارگرها بود.
‫به هر حال، تو حالشو گرفتی.
‫حالا مهم‌تر شدی، می‌تونی حتی بهتر عمل کنی.
‫سولاراها نباید پشت کارمن قایم بشن.
‫باید اونا رو رسوا کنیم
‫و دیگه نباید قدرت داشته باشن.
‫«کوریره» علاقه‌ای نداره
‫به اینکه کارمن روحش رو فروخته
‫و سولاراها خریدنش.
‫برای اینکه یه روزنامه بزرگ یه مقاله چاپ کنه
‫باید برای عموم مردم معنی داشته باشه،
‫وگرنه چاپش نمی‌کنن.
‫فکر می‌کنی کارمن براش مهمه
‫که کتابتو از فروشگاه‌ها جمع کنن؟
‫فکر می‌کنی واقعاً از خاطره جوزپینا ناراحت شده؟
‫کارمن دوستته، النا.
‫اون کسی رو نفروخته.
‫سولاراها مجبورش کردن.
‫توضیح بده.
‫هیچی بهت توضیح نمی‌دم.
‫تو کتابا رو نوشتی و تویی که باید توضیح بدی.
‫فقط می‌دونم اینجا ناشری از ‫میلان نداریم که ازمون محافظت کنه.
‫این یه مسئله محلیه،
‫به قول خودت
‫و باید هر جور شده از پسش بر بیایم.
‫اگه می‌خوای بهمون کمک کنی، خوبه،
‫وگرنه، خودمون تنهایی انجامش می‌دیم،
‫چون این قطعاً اینجا تموم نمی‌شه.
‫شروع کردم واضح‌تر ببینم که اون به من
‫اون قدرتی رو که ما به نویسنده ‫«زنان کوچک» می‌دادیم، بخشیده.
‫آیا به همین دلیل بود که می‌خواست به محله برگردم؟
‫این نقشه‌اش بود؟
‫می‌خواست من با سولاراها درگیر بشم؟
‫- چیزی ازم پنهون می‌کنی؟ ‫- نه.
‫پس چرا بهم نمی‌گی؟
‫- اعتراف کن که از جنارو خوشت میاد. ‫- این‌طور نیست.
‫چرا کنار پنجره می‌ایستی و منتظری برگرده؟
‫کی؟
‫وقتی اون اینجاست حتی نمی‌تونی حرف بزنی.
‫این درست نیست.
‫هست.
‫- دده دلباخته شده. ‫- این‌طور نیست!
‫دده دلباخته شده.
‫احمق!
‫دده دلباخته شده. ‫تو یه احمقی!
‫- ولم کن. ‫- احمق.
‫- تو احمقی. ‫- احمق.
‫- تو یه احمقی! ‫- داری چیکار می‌کنی؟ دیوونه‌ای؟
‫این احمق داره دروغ می‌گه!
‫درسته، برای همینه که عصبانی می‌شی.
‫می‌دونستی که اون دلباختهٔ جناروئه؟
‫این درست نیست
‫تو دلباخته جنارو شدی؟
‫این درست نیست! بس کن، دست از سرم بردار.
‫- کاملاً دلباخته شده. ‫- این‌طور نیست.
‫- آره، درسته. ‫- بسه دیگه!
‫این درست نیست
‫بیا اینجا، ایما.
‫دده، آروم باش.
‫آروم باش.
‫پاسکواله، یه نفر مرده. بیا!
‫عجله کن!
‫اون دیگه خودش نبود.
‫نمی‌شد بهش اعتماد کرد.
‫می‌دونست که دیگه نمی‌تونه با من کار کنه.
‫جلوی مشتری‌ها مثل زن‌ها حرف می‌زد!
‫نوبت داشت و نیومد.
‫با آرایش می‌اومد جلسه،
‫و می‌گفت: «ببخشید دیر کردم،
‫من تو فروش خوبم.»
‫جلوی مشتری‌ها من رو خجالت‌زده می‌کرد.
‫مثل زن‌ها حرف می‌زد.
‫ولی اون فقط یه بیچاره احمق بود.
‫فقط یه احمق.
‫آروم باش، لیلا.
‫برات یه لیوان آب میارم.
‫آروم باش. بسه دیگه!
‫بسه دیگه
‫لیلا
‫آروم باش
‫احساس کردم که اون بیشتر از من دوستش داشت،
‫حتی بیشتر از ماریسا،
‫بیشتر از هر کس دیگه‌ای.
‫و بیشتر از هر کس دیگه‌ای بهش کمک کرده بود.
‫تا روز تشییع جنازه‌اش از غم مبهوت بود.
‫احساس کردم نبود ماریا، مادرش رو،
‫و برادرانش، پینوچیا و استفانو هم نبودند،
‫و نه ماریسا با بچه‌هایی که
‫شاید از او بودند، شاید هم نه.
‫بسه دیگه، لیلا.
‫خداوند پشت و پناهتون.
‫و با روح تو.
‫خداوند قادر متعال شما را برکت دهد،
‫به نام پدر، پسر و روح‌القدس.
‫- آمین. ‫- آمین.
‫مراسم تمام شد.
‫النا، من تینا رو به پارک می‌برم،
‫می‌خوای ایما رو هم ببرم؟
‫- آره. با انزو برو. ‫- بیا بریم.
‫مرسی، بعداً می‌بینمت.
‫خونه می‌بینمت.
‫کارمن.
‫دنبالت می‌گشتم، بهت نگفتن؟
‫ببخشید، عجله دارم، النا.
‫می‌خوام بدونی که ازت ناراحت نیستم.
‫چرا باید ناراحت باشی؟
‫چی از دست دادی؟
‫تو توی روزنامه‌ها میای، تبلیغ بیشتری گرفتی.
‫با من بیا.
‫کجا؟
‫با اون دوتا حرف بزنیم.
‫این کارو نکن.
‫اگه می‌ترسی، مهم نیست.
‫خودم تنهایی می‌رم.
‫چرا اومدی؟
‫احساس پشیمونی کردی؟
‫منو تحریک نکن.
‫دوران تو و برادرت تموم شده،
‫باید محله رو ترک کنین.
‫بهتره برید، هنوز وقت دارین.
‫داری منو تهدید می‌کنی؟
‫آره.
‫میکله،
‫جرات نداری به جنارو یا انزو دست بزنی.
‫فهمیدی؟
‫یادت باشه من چیزایی می‌دونم که می‌تونه نابودت کنه،
‫برای همیشه،
‫تو و اون برادر هیولات رو.
‫تو هیچی نمی‌دونی،
‫هیچی دستت نیست،
‫و از همه مهم‌تر، هیچی نمی‌فهمی.
‫تو خیلی باهوشی ولی نمی‌فهمی
‫که دیگه برام هیچی مهم نیست؟
‫وقتمون رو تلف نکنیم.
‫فکر می‌کنی چون النا تو روزنامه‌هاست ‫منو می‌ترسونی؟
‫وقتمون رو تلف نکنیم.
‫همین فکر رو می‌کنی؟
‫فکر می‌کنی از کسی که
‫درباره محله رمان می‌نویسه می‌ترسم؟
‫ولی اون هیچ‌کسی نیست!
‫تو واسه خودت کسی هستی.
‫سایه تو بیشتر از آدم‌های زنده ارزش داره.
‫ولی تصمیم گرفتی که نخوای اینو بفهمی.
‫اشکال از خودته.
‫هر چی که داری رو ازت می‌گیرم.
‫بیا، بیا.
‫مواظب باش، النا.
‫سریع سوار ماشین شو، باید بریم.
‫سوار شو.
‫باید اینو تو رمان بعدیت بنویسی، النا.
‫و به لیلا بگو که من و برادرم دیگه نمی‌خوایمش.
‫به خدا قسم می‌کشمت.
‫هر دوتاشون مُردن.
‫مردای آشغال!
‫باید هر چی درباره سولاراها می‌دونی بهم بگی.
‫بهت می‌گم،
‫ولی نباید به انزو چیزی درباره اتفاقی که افتاد بگی.
‫اگه چیزایی بهت بدم که بنویسی، می‌نویسی؟
‫آره.
‫و بعد چیزی که می‌نویسی رو منتشر می‌کنی؟
‫نمی‌دونم.
‫می‌بینیم.
‫به چی بستگی داره؟
‫می‌خوام مطمئن شم که به سولاراها ضربه می‌زنه،
‫ولی نه به من و دخترهام.
‫اینا همه چیزیه که نیاز داری.
‫به نظر آشفته بی‌معنی میاد،
‫ولی همه رو برات توضیح می‌دم.
‫از دفتر حساب مادرشون شروع می‌کنیم.
‫می‌دونستم که اون‌ها بخشی از چیزی بودن
‫ که محله همیشه بهش می‌گفت
‫«کتاب قرمزِ» مانوئلا سولارا
‫روزها کار کردیم،
‫اون رو مرتب و خلاصه کردیم.
‫به مبلغ پول نگاه کن.
‫چقدر گذشته بود از آخرین باری
‫که با هم روی چیزی کار کردیم؟
‫به نظر خوشحال می‌رسید،
‫این چیزی بود که می‌خواست و از من انتظار داشت.
‫اورلاندو اسپانیولو.
‫همشون اینجا هستن.
‫متن از آسمان به زمین نزول کرد
‫از میان صدای چاپگر
‫و در نقاط سیاه روی کاغذ تجسم یافت.
‫دوباره خواندمش و در ذهنم با کتاب خودم مقایسه کردم،
‫که داشت موفقیت بزرگی کسب می‌کرد.
‫فهمیدم که لیلا حق داشت:
‫بد بود.
‫بد بود چون خیلی منظم بود،
‫با دقت بیش از حد نوشته شده بود.
‫نمی‌دونستم چطور مثل الان که
‫با هم انجام دادیم، خلاصه کنم،
‫بی‌نظمی‌ها، نازیبایی‌ها،
‫ابتذال غیرمنطقی و تحریف‌شده‌ی چیزها رو مرتب کنم.
‫- باید نابودشون کنیم. ‫- آره.
‫و اگه این کافی نباشه،
‫می‌رم و هر دوشون رو می‌کشم.
‫الو؟
‫انریکو، منم.
‫النا، بگو.
‫من و دوستم تمومش کردیم.
‫دارم برات می‌فرستمش تا با وکلا نگاهش کنید.
‫و لطفاً،
‫باید بدونم که آیا این برای
‫فرستادن سولاراها به زندان کافیه؟
‫همین الان می‌خونمش و بهت خبر می‌دم.
‫باشه.
‫بهت زنگ می‌زنم.
‫مرسی. خداحافظ.
‫و اگه یه خبرنگار، یکی از همکاران شما،
‫جرئت کنه حکمی رو نقد کنه،
‫باید به اتهام افترا تحت پیگرد قرار بگیره،
‫به خاطر تهمت شدید، چون نمی‌شه که...
‫ایما، دده کیو دوست داره؟
‫از یه طرف در مورد بازجویی متقابل سختگیر شده
‫اون متحیره.
‫فکر می‌کنم این ایده که دستگاه قضایی
‫انتقاد رو قبول نمی‌کنه
‫و تحمل پاسخگویی برای اشتباهات رو نداره
‫که از طریق تفسیر اجباری قانون مرتکب شده،
‫این ایده به نقطه‌ای رسیده که
‫نینو متقاعدکننده‌ست، نه؟
‫آره.
‫بعضی موارد نشون دادن که اون‌ها بی‌خطا نیستن.
‫خب، ایما؟
‫دده کیو دوست داره؟
‫یالا دیگه، خودت می‌دونی.
‫خیلی خوبه، ایما.
‫تینا همیشه اینو می‌گه.
‫اون روز گفت،
‫«دده و جنارینو همیشه دنبال هم می‌گردن.»
‫در واقع، «با نگاهشون دنبال هم می‌گردن.»
‫تینا واقعاً فوق‌العاده‌ست.
‫دیدی چقدر خوب نقاشی می‌کشه؟
‫نه مثل مزخرفاتی که ایما می‌کشه.
‫بعضی وقتا واقعاً می‌تونی احمق باشی.
‫- دده... ‫- بس کن!
‫بیا، بیا.
‫یه تنبیه.
‫ولی نه فقط از نظر کارایی،
‫بلکه بالاتر از همه از خود فضیلت عدالت
‫و این‌که چطور در کشور ما اجرا می‌شه.
‫الو؟
‫النا، انریکو هستم، سرت شلوغه؟
‫انریکو، نه.
‫یه لحظه.
‫دده، می‌رم اونجا جواب بدم، بیا.
‫دلایلی وجود داره که... چی فکر می‌کنی؟
‫دده، قطع کن.
‫نه درباره بعضی قضات خاص.
‫فکر می‌کنم دقیقاً برعکسش ممکنه اتفاق بیفته.
‫یعنی، به نام فضیلت بعضی‌ها
‫تو در دوره‌ای درخشان هستی.
‫به من بگو وکلا چی گفتن.
‫مدارک کافی نیست که حتی
‫برای یک روز هم به زندان برن.
‫وکلا اینو واضح گفتن.
‫واقعاً؟
‫انتظار نداشتم.
‫ممکنه برات رضایت زیادی بیاره،
‫ولی اون سولاراها به زندان نمی‌رن.
‫مخصوصاً اگه، همون‌طور که می‌گی،
‫تو سیاست محلی خیلی نفوذ دارن
‫و پول دارن که هر کی رو بخوان بخرن.
‫اونا بدتر از چیزایی هستن که نوشتم.
‫ولی اشتیاقی که تو این صفحات گذاشتی
‫خیلی بیشتر می‌ارزه از اینکه نتونی خرابشون کنی.
‫در واقع، فکر می‌کنم باید منتشرش کنی.
‫نمی‌دونم.
‫به «اسپرسو» زنگ می‌زنم.
‫اگه همچین کاری رو بدی بیرون، بزرگ می‌شه.
‫نشون می‌ده ایتالیایی ‫که توش زندگی می‌کنیم
‫خیلی بدتر از چیزیه که می‌خوایم ببینیم.
‫این به یه دادخواست جدید ختم می‌شه،
‫به مشکلات زیادی ختم می‌شه
‫و در نهایت باور می‌کنم که قانون
‫برای کسایی کار می‌کنه که ازش می‌ترسن،
‫نه برای کسایی که می‌شکننش.
‫و نمی‌خوام این‌جوری فکر کنم، به‌خاطر دخترهام.
‫این کارو می‌کنیم،
‫بذار دوباره متن رو برای وکلا بفرستم،
‫ببینیم چه ریسک‌هایی ممکنه کنی.
‫و اگه نیاز به حذف چیزی هست
‫باشه، آره.
‫ولی لطفاً، فوراً بهم خبر بده.
‫باشه.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ، النا.
‫ما باید ادامه بدیم به تضمین احترام
‫برای کسانی که در مبارزه با
‫جرم سازمان‌یافته درگیر هستن،
‫با این باور که یک دولت مدرن
‫بالاتر از همه، یک دولت تضمین‌کننده‌ست.
‫به این سردبیر اعتماد داری؟
‫آره، بهش اعتماد دارم،
‫آدم خوبیه.
‫و چرا نمی‌خوای مقاله رو منتشر کنی؟
‫تو «اسپرسو»؟
‫چون بی‌فایده‌ست.
‫چه فایده‌ای داره؟
‫برای روشن کردن اوضاع.
‫ولی همه چیز الان روشنه.
‫برای کی؟
‫برای تو، برای من، برای سردبیر.
‫صبور باش، النا،
‫ولی الان سرم شلوغه.
‫بی‌خیال دیگه، لیلا.
‫عجله دارم.
‫از وقتی آلفونسو رفته، کار پیچیده‌تر شده.
‫لطفاً برو.
‫چرا عصبانی هستی؟
‫گفتم برو!
‫الو؟
‫النا!
‫سلام، انریکو.
‫آفرین، خوشحالم که بالاخره تصمیم گرفتی.
‫منظورت چیه؟
‫یه دوستم از «اسپرسو» باهام تماس گرفت،
‫شماره‌ت رو می‌خواست.
‫گفت که مقاله‌ت این هفته میاد بیرون،
‫ولی با چند تا حذفیات.
‫چرا بهم نگفتی که نظرت عوض شده؟
‫همه چیز خیلی سریع اتفاق افتاد.
‫خوب کاری کردی.
‫باشه، بعداً حرف می‌زنیم. خداحافظ.
‫چیکار کردی؟
‫از اونجایی که نمی‌تونستی تصمیم بگیری، من گرفتم.
‫ایما؟
‫اینا اینجان، دارن نقاشی می‌کشن.
‫من تصمیم گرفته بودم منتشرش نکنم!
‫ولی من نه.
‫پس خودت امضاش کن.
‫چی می‌گی؟
‫تویی که می‌نویسی.
‫با اسم خودت امضاش کردی.
‫امضات رو برداشتی؟
‫برداشتی چون دوست داری پنهون بمونی،
‫دوست داری سنگ رو بندازی و
‫دستت رو قایم کنی. دیگه بسمه!
‫النا
‫دوست ندارم این‌طور فکر کنی.
‫من مقاله رو برای «سپرسو» فرستادم
‫فقط با امضای تو چون کسی به من اهمیت نمی‌ده.
‫توئی که درس خوندی و مشهوری.
‫فقط تو می‌تونی درس بدی.
‫بسه دیگه، لیلا.
‫تو بیش از حد توانایی یه ‫نویسنده رو دست بالا می‌گیری.
‫نه، این تویی که خودت رو دست کم می‌گیری، النا.
‫می‌خوام افراد بیشتری بدونن.
‫مردم باید بدونن شایستگی‌هات چیه.
‫خواهی دید چه بلایی سر سولاراها میاد.
‫اینا هیولاهایی هستن که ما رو تعقیب می‌کنن
‫و اینا شاهزاده‌هایی هستن که تو و من رو نجات می‌دن.
‫نه من.
‫تو هم، باشه؟
‫کسی منو نجات نمی‌ده.
‫شاهزاده تو رو نجات می‌ده!
‫من شاهزاده‌ای ندارم.
‫می‌ذارم مال من نجاتت بده.
‫گفتم نه!
‫ایما!
‫ایما...
‫منتظرم باش.
‫صبر کن، ایما.
‫- آشتی کنیم؟ ‫- نه، نمی‌خوام.
‫در مورد ایما، فقط مشکلاتی که می‌خوای رو می‌بینی
‫و چه مشکلاتی رو من نمی‌بینم؟
‫تیک چشمش،
‫ندیدیش؟
‫چرا.
‫ولی خیلی کم پیش میاد.
‫اون زیاد این کارو می‌کنه.
‫و فکر می‌کنی یعنی چی؟
‫نمی‌دونم.
‫فقط می‌دونم که احساس می‌کنه پدر نداره.
‫مقاله جنجال به پا کرد،
‫ولی هیچ اتفاقی نیفتاد.
‫لیلا خیلی عصبانی بود،
‫من مواظب بودم که بهش خرده نگیرم
‫که تصمیم برای انتشار از طرف او بود،
‫ولی نمی‌تونست از شواهد
‫اشتباه در ارزیابیش فرار کنه.
‫اون با قدرت بخشیدن به چیزهایی مثل الفبا،
‫نوشتن، کتاب‌ها، زندگی کرده بود،
‫که با این حال، وقتی به تحقیق و آزمایش تبدیل می‌شدن،
‫تحقق نمیافتن.
‫امروز فکر می‌کنم که او،
‫که این‌قدر بالغ و ‫سرخورده به نظر می‌رسید،
‫فقط در آن روزها به کودکی‌اش پایان داد.
‫النا، بذار کمکت کنم.
‫نه، خودم می‌تونم.
‫- بده دیگه، سنگینه. ‫- واقعاً، خودم می‌تونم.
‫همراهیت می‌کنم، بریم.
‫بیا.
‫صبح بخیر. صبح بخیر.
‫در نهایت، النا، نوشتی،
‫مقاله رو توی روزنامه منتشر کردی،
‫و اون همه کلمات به چه دردی خوردن؟
‫هیچ.
‫منو می‌بینی؟
‫من همیشه اینجام.
‫کلمات میان و میرن،
‫ولی ما، سولاراها، می‌مونیم.
‫صبح بخیر.
‫ولی از دستت ناراحت نیستم.
‫می‌دونم اگه به تو بود،
‫این کارو نمی‌کردی.
‫تقصیر تو نیست،
‫و در خونه‌م همیشه به روت بازه.
‫هست؟
‫چقدر عجیبه، چون دیروز الیزا تلفن رو روم قطع کرد.
‫خواهرت رئیس خونه‌ست، چیکار کنم؟
‫النا.
‫سلام.
‫صبح بخیر، استاد.
‫صبح بخیر.
‫چه افتخاری.
‫حالت چطوره؟
‫خوبم.
‫دوریانا، مارچلو.
‫استاد خیلی مهربونه.
‫کیف‌ها رو به پیترو بده، مارچلو.
‫ممنون، مارچلو.
‫باعث افتخار بود، استاد.
‫خداحافظ، النا.
‫بیا.
‫دخترها منتظرت هستن.
‫اون‌ها چمدون‌ها رو آماده کردن.
‫- خوبه، عجله داریم، نه؟ ‫- آره.
‫سفر چطور بود؟
‫خوب. کمی طولانی.
‫دخترها
‫بابا! بابا!
‫سلام!
‫چقدر خوشگل شدین!
‫- کی می‌ریم؟ ‫- اگه آماده‌این، الان.
‫ما آماده‌ایم.
‫- سلام، دوریانا. ‫- سلام.
‫برید چمدون‌هاتون رو بیارید.
‫باشه.
‫به من سلام نمی‌کنی؟
‫حدس بزن چی برات آوردم.
‫یه هدیه!
‫مرسی.
‫بفرما.
‫چیکار می‌کنی، بازش نمی‌کنی؟
‫ایما
‫خداحافظ، ایما.
‫خداحافظ، مامان، به محض رسیدن بهت زنگ می‌زنیم.
‫یادتون نره.
‫خداحافظ، مامان. خداحافظ، عزیزم.
‫خداحافظ، دوریانا. خداحافظ.
‫ناراحته چون خواهرهاش می‌رن و اون اینجا می‌مونه.
‫کمی نازش کن و ببین چطور بهتر می‌شه.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫کجا میری؟
‫این زندگی منه و هر کاری دلم بخواد می‌کنم!
‫زندگی توئه، بهتره خفه شی!
‫اگه قراره بمیری، به خاطر ‫اینه که من می‌کشمت، فهمیدی؟
‫منو زخمی کردی!
‫منو زخمی کردی، ولم کن!
‫می‌خوام صورتت رو داغون کنم!
‫فراموش می‌کنم مادرتم و نابودت می‌کنم.
‫بسپرش به من.
‫- ساکت باش. ‫- چی شده؟
‫اگه نکشیش، من می‌کشمش.
‫بسه دیگه!
‫می‌خوای بمیری؟
‫ما می‌کشیمت.
‫کافیه!
‫می‌خوام از روی زمین محوت کنم.
‫کی می‌خواد منو بکشه؟ ‫اونایی که اون آشغالا رو بهت می‌دن؟
‫بهشون بگو منتظرم!
‫چی شده، مامان؟
‫جنارینو!
‫بذار بیان!
‫نذار بلند شه!
‫کافیه! جنارینو
‫بس کن!
‫بکشمش؟
‫ببین، به این نگاه کن!
‫از هر دوتون خسته شدم!
‫دهنت رو ببند.
‫تینا.
‫بیا.
‫من می‌برمش.
‫زندگیت تمومه.
‫پیترو، بهتره بری.
‫چرا عمه لیلا این کارو کرد؟
‫جنارو کاری کرد که نباید می‌کرد.
‫اون به اندازه کافی بزرگه ‫که هر کاری بخواد بکنه.
‫نه کاری که ممکنه بکشتش.
‫چی شده؟
‫فهمیده که پسرش مواد تزریق می‌کنه.
‫- لطفاً، الان ببریدشون. ‫- باشه.
‫دده، السا، بیا بریم.
‫- خداحافظ. ‫- دوریانا، بیا.
‫منتظرت می‌مونم، فهمیدی؟
‫می‌خوام از اینجا برم.
‫هیچ جا نمی‌ری.
‫دست از سرم بردار.
‫الان، همین‌جا بمونید.
‫برمی‌گردم.
‫خفه شو، درباره اون آشغالا حرف نزن، فهمیدی؟
‫عمو تنها کسیه که به من توجه می‌کنه.
‫ساکت باش.