‫با عزم راسخ برگشتم به خیابان پترارکا
‫تا ارتباطم با نینو رو قطع کنم.
‫زندگی توی اون آپارتمان تمام شد.
‫ناگهان دلیل‌های حضورم ‫در ناپل انگار به ته رسیدند.
‫با اضطراب فزاینده‌ای ‫منتظر شنیدن خبری از اون بودم.
‫الو؟
‫منم.
‫آنتونیو؟
‫بله، پایین هستم.
‫میای پایین؟
‫لیلا تو رو فرستاده؟
‫می‌ترسه که یه کار احمقانه کنی.
‫کُتت رو در بیار.
‫گوش کن، لنو...
‫باید باهات صحبت کنم.
‫چیزایی هست که باید ‫بهت بگم، واقعاً باید بگم.
‫اما...
‫فقط بدون که از این موضوع خوشحال نیستم.
‫بگو.
‫نینو ساراتوره...
‫بارها و بارها بهت بی‌وفایی کرده.
‫نمی‌تونی تصور کنی چند بار.
‫و همه اون افراد،
‫دوستاش بودن.
‫و دوستای تو هم.
‫با اون دانشجوئه می‌رفت.
‫میرلا، همون که قبلاً از ‫دخترات نگهداری می‌کرد.
‫یادت میادش؟
‫بله.
‫بعد دکتره بود.
‫کی؟
‫متخصص زنان.
‫چند نفر بودن؟
‫خیلی.
‫معلم، وکیل،
‫حتی یه پرستار.
‫می‌تونم همه رو یکی‌یکی
‫به اسم و فامیل بگم، ولی
‫اگه می‌خوای که نگم،
‫نمی‌گم، چون خیلی مهم نیست.
‫حالا می‌دونی چه جور مردیه.
‫نمی‌تونه بدون زن‌ها زندگی کنه.
‫کی این اتفاق افتاد؟
‫چطور ندیدم؟
‫نینو باهوشه،
‫او برای مدتی اونا را مرتباً می‌بینه،
‫بعد یکی دیگه رو پیدا می‌کنه و عوض می‌کنه،
‫ولی هیچ‌وقت با فرد قبلی قطع رابطه نمی‌کنه.
‫اون هیچ وقت کسی رو تنها نمی‌ذاره.
‫میشه گفت بهشون وفاداره.
‫از یکی میره پیش یکی دیگه.
‫لیلا می‌دونه؟
‫آره.
‫چرا همون موقع به من نگفتی؟
‫می‌خواستم بهت بگم
‫ولی لیلا گفت صبر کنم.
‫و تو به حرفش گوش دادی؟
‫اگه به من بگن کاری بکنم، انجامش می‌دم.
‫این مسائل باید توی زمان درست برملا بشه.
‫وگرنه بی‌فایده‌ست.
‫اول باید از فاز عاشقی بیرون بیای.
‫وقتی عاشقی
‫همه چیز رو می‌بخشی.
‫کور می‌شی.
‫اگه فقط به دستورات گوش بدی هم کور می‌شی.
‫درست نیست.
‫بعضی وقتا به پول
‫گوش می‌کنم و
‫بعضی وقتا به خودم.
‫چند سال پیش که سولاراها از من
‫خواستن لیلا و نینو رو زیر نظر داشته باشم،
‫و لیلا رو به میکله بسپارم...
‫خب، خودم تصمیم گرفتم.
‫به انزو رو زدم، اون تنها کسی بود
‫که واقعا می‌تونست به لیلا کمک کنه.
‫و به هر حال نینو رو هم یه کتک جانانه زدم.
‫ولی این کار رو کردم چون ‫تو اونو دوست داشتی، نه منو.
‫و نمی‌خواستم
‫نینو برگرده پیش لیلا.
‫می‌دونستم لیلا دوباره برمی‌گرده پیشش
‫اون هم زندگیشو برای همیشه خراب می‌کرد.
‫لیلا هیچ‌وقت به من گوش نمی‌داد، چون
‫عشق نه تنها چشم نداره، گوش هم نداره.
‫در تمام این سال‌ها هیچ‌وقت به لیلا نگفتی.
‫که نینو داشت اون شب برمی‌گشت پیشش؟
‫نه.
‫باید می‌فهمیدی.
‫وقتی عقلم می‌گه «بهتره این کارو بکنی»،
‫من همون کاری که عقلم می‌گه رو می‌کنم
‫و دیگه بهش فکر نمی‌کنم.
‫الان دستورت چیه؟
‫قبل از اینکه بیام اینجا،
‫لیلا بهم گفت که صورت اون عوضی رو داغون نکنم.
‫ولی فقط کافیه لب تر کنی و اگه می‌خوای
‫نینو از به دنیا اومدنش پشیمون بشه،
‫کاری می‌کنم پشیمون بشه!
‫نخند.
‫نخند، می‌دونم که خوب نمی‌تونم منظورمو بیان کنم.
‫آلمانی رو بهتر از ایتالیایی حرف می‌زنم.
‫به این وضعیت می‌خندم.
‫دارم بهت می‌خندم، به تو که ‫همیشه می‌خواستی نینو رو بکشی.
‫و من که، اگر همین حالا پیداش بشه، می‌گم، «بکشش!»
‫دارم می‌خندم...
‫از ناامیدی می‌خندم!
‫دارم می‌خندم چون خیلی تحقیر شدم
‫حتی نمی‌تونی تصور کنی.
‫حالم خیلی بده،
‫حس می‌کنم دارم غش می‌کنم.
‫چیزی شده؟
‫حالت خوب نیست؟
‫- حالم بده. ‫- بشین.
‫من تو رو می‌خواستم، یادت هست؟
‫من تو رو می‌خواستم و تو مقاومت می‌کردی.
‫فراموش کردی؟
‫من نکردم.
‫هیچ وقت عصرهامون رو ‫نزدیک کارخونه فراموش نکردم
‫خوبه، تو خونه‌ای، الان میام.
‫نه.
‫من این نزدیکی‌ام.
‫گفتم نه.
‫کی، پس؟
‫فردا.
‫نه.
‫الان باید برات توضیح بدم.
‫خیلی ضروریه. لطفاً.
‫نینو،
‫من همین الان با آنتونیو حرف زدم
‫آرامشی گرفتم که تا حالا نداشتم.
‫نینو روز بعد نیومد.
‫و زمان بدون هیچ خبری از اون گذشت.
‫وزن زندگی روی دوش خودم
‫روزهایی که پر از وظایف مادری بودند رو
‫تبدیل به جریانی بی‌فکر و بی‌حس کرد.
‫سلام، عزیز دلم.
‫سلام
‫السا و اما کجا هستن؟
‫تو اتاقشون.
‫آنا.
‫خانم.
‫می‌تونی خریدها رو بذاری سر جاشون؟
‫اگه به من زنگ می‌زدی می‌اومدم کمک.
‫مردی با لهجه میلانی تماس گرفت: انریکو.
‫کی؟
‫همین تازگی.
‫گفت که زنگ می‌زنه.
‫الو؟
‫لنو، منم.
‫لیلا، حالت چطوره؟
‫الزا، قطب‌نمای من!
‫خوبم، تو چطوری؟
‫خیلی وقته ازت خبری ندارم.
‫نمی‌بینی که دارم با تلفن حرف می‌زنم؟
‫خاله لیلاست.
‫یک لحظه صبر کن.
‫- چرا همیشه من رو مقصر می‌کنی؟ ‫- تکالیف من مهمه!
‫و تو؟
‫- تو خیلی عوضی‌ای! ‫- نه، خودتی!
‫بس کن!
‫گفتم بس کن!
‫کارت زشته، خیلی زشت.
‫برو اتاقت!
‫لیلا، هستی؟
‫حالا می‌فهمی چرا هیچ‌وقت زنگ نمی‌زنم؟
‫گوش کن.
‫یه آپارتمان درست زیر آپارتمان من داره خالی میشه.
‫دو تا اتاق و یه آشپزخونه.
‫هزینه زیادی نداره.
‫پس می‌تونی یه کم صرفه‌جویی کنی.
‫تو می‌تونی از پنجره خیابان رو ببینی.
‫ما می‌تونیم با همدیگه با بچه‌ها کمک کنیم.
‫ممنون، ولی نمی‌دونم...
‫حداقل درباره‌اش می‌دونی.
‫هر کار دوست داری بکن.
‫آره.
‫بهش فکر کن. باید برم.
‫خداحافظ.
‫لیلا، چیه؟
‫لیلا کیه؟
‫انریکو، سلام.
‫داشتم زنگ می‌زدم بهت.
‫کتاب رو به کجا رسوندی؟
‫قولش رو برای پاییز داده بودی.
‫شش ماه از شامی که با هم داشتیم، گذشته.
‫دیروز تموم کردم.
‫جدی؟
‫امروز بفرستش.
‫فردا میرم اداره پست.
‫به محض اینکه بخونمش بهت خبر میدم.
‫خدافظ.
‫خیلی خسته بودم،
‫اعصابم خرد شده بود.
‫من حتی یک کلمه هم ننوشته بودم و قول
‫داده بودم برای روز بعد یک رمان بنویسم.
‫داشتم چیکار می‌کردم؟
‫من توی یه گرداب افتاده بودم
‫که داشت منو پایین می‌کشید.
‫[کوبیدن درها] ‫[اثر النا گرکو]
‫این دست‌نوشته‌ای بود ‫که در فلورانس نوشتم.
‫که نه ادل و نه لیلا اونو دوست داشتند.
‫رمان خوب نبود؟
‫خب، پس منتشر نمی‌شد.
‫اما من سخت کار کرده بودم
‫و به کسی کلک نزده بودم.
‫«دست‌نویس - نسخه ناشر.»
‫ببخشید، کلیدها رو هنوز پیش خودم دارم.
‫بهت زنگ زدم ولی نتونستم بهت برسم.
‫چی می‌خوای؟
‫ببینمت.
‫خیلی وقته ندیدمش.
‫ما همیشه اینجاییم.
‫ولی تو نمی‌خوای منو ببینی.
‫حق ندارم؟
‫این‌جا خونه تو هم میشه
‫وقتی اجاره رو یادت باشه
‫پولم تمام شده.
‫ببخشید بابت اجاره، یادم رفت.
‫امروز پرداختش می‌کنم.
‫بیا تلویزیون ببینیم؟
‫ببینیم چی پخش میشه.
‫خوشت میاد از این؟
‫میشه صحبت کنیم؟
‫بیا صحبت کنیم.
‫اولین چیزی که می‌خوام بهت بگم،
‫و سر حرفم هم می‌مونم...
‫لیلا این حرف‌ها را از روی حسادت زد
‫تا رابطه‌مون رو خراب کنه.
‫خودت می‌دونی، درسته؟
‫داستان‌هایی که اون برات تعریف کرد، بی‌معنی‌ هستند.
‫شاید برای شما خانم‌ها فرق داشته باشه،
‫شما بیشتر اهل فکر هستید، اما من...
‫نمی‌دونم چی سرم میاد...
‫اما وقتی با هوس گاه‌به‌گاه روبرو می‌شم،
‫حتی احمق‌ترین، مسخره‌ترینش...
‫نمی‌تونم مقاومت کنم.
‫همه این هوس برای زن‌ها
‫شاید نشونهٔ یه بیماری باشه،
‫که واسه استحکامش
‫نیاز به تکرار مداوم داره.
‫به هر حال، من قبلاً بهت گفتم،
‫این لیلا نبود که این چیزها ‫رو به من گفت، بلکه آنتونیو بود.
‫البته که گفته.
‫اون عوضی همه اون حرفا رو زد
‫که فقط بهت نارو بزنه.
‫درسته که با اون بیشتر از من خوش گذشت؟
‫نخند، جوابمو بده.
‫جوابم رو بده.
‫آره!
‫باور نمی‌کنم.
‫تسلیم شدی
‫از روی لج.
‫نه.
‫پس تو رفتی پیش بقیه، درسته؟
‫برو بیرون!
‫کلیدها رو روی میز بذار.
‫همون موقع، با تعجب فهمیدم که
‫دیگه هیچ احساسی نسبت بهش ندارم.
‫به لیلا زنگ زدم و باهاش هماهنگ کردم.
‫که من آپارتمان زیر واحد اون رو اجاره کنم.
‫از وقتی که به محله برگشتم
‫دوباره صدام رو به دست آوردم.
‫سلام، خاله.
‫سلام، جنارینو.
‫با خودم گفتم، وقتی بچه بودم، همهٔ اینها من رو عذاب می‌داد.
‫ببینم الآن می‌تونم کنترلش کنم یا نه!
‫اگرچه انریکو از نسخه اولیه خوشش آمده بود،
‫ولی از اول، دوباره نوشتمش.
‫من لیلا رو بررسی کردم، نگاهش، حرکاتش،
‫بدجنسی و سخاوتش.
‫همون گویش نزدیک و صمیمی ‫که با زادگاه‌مون پیوند خورده است.
‫سر از کتاب درآورده بود.
‫وقتی کتاب منتشر شد بعضی ‫از منتقدان ازش قدردانی کردند،
‫ولی در اون زمان خیلی موفق نبود.
‫بعد دو اتفاق افتاد:
‫این کتاب در فرانسه ترجمه و منتشر شد.
‫و یک سیاستمدار مهم ایتالیایی
‫در تلویزیون به اون اشاره کرد.
‫فقط اون موقع بود که همه متوجه من شدند.
‫برای روشنفکران و خبرنگاران
‫من یک راه جدید پیدا کرده بودم.
‫برای محکوم کردن جرمی
‫که ناپل را غرق کرده بود.
‫من فقط از پنجره‌ام به محله نگاه کردم.
‫و حتی با اینکه بعضی اسم‌ها رو تغییر دادم،
‫اون کتاب درباره من،
‫لیلا، دون آکیله بود.
‫و مرگ مانوئلا سولارا بود.
‫مشاهده کردم و گوش دادم.
‫دیدم که آدا هر روز افسرده‌تر می‌شه،
‫دشمن ماريسا که استفانو رو از اون دزدیده بود.
‫ آلفونسو رو دیدم که اغلب ‫چشم کبود و لب شکافته داشت
‫خدا می‌دونه از کی کتک خورده.
‫دیدم که آنتونیو وقتش رو بین دفتر لیلا
‫و کافه سولارا تقسیم می‌کرد.
‫دقیقاً نمی‌دونستم چیکار می‌کرد،
‫اما شایعات بدی توی ‫محله درباره‌اش پخش شد.
‫ایما
‫بریم.
‫شایعه‌ شده بود ‫استفانو کاراچی داشت
‫سوپرمارکتش رو می‌بست
‫که پاسکواله پلوسو، که هنوز آزاده،
‫یکی رو دزدیده بود
‫که سولاراها در محله جدید
‫یک کافه باز می‌کنن
‫زنان و مواد مخدر،
‫و این‌که در امتداد استرادونه در شب،
‫کامیون‌های بزرگ وسایلی رو حمل می‌کردن
‫خطرناک‌تر از بمب اتم.
‫سلام عزیزم، چطور پیش رفت؟
‫خوب.
‫ایمّا، تو هم یکی می‌خوای؟
‫کی می‌ریم؟
‫به دده گفتم بیاد اینجا.
‫به محض اینکه برسه، می‌ریم.
‫ما تینا رو هم با خودمون می‌بریم.
‫لیلا، تو هم میایی؟
‫نه.
‫من هیچ‌وقت ناهار نمی‌خورم.
‫خوش به حالت، ولی من باید بخورم.
‫اگه قبل از عروسی الیسا وزن اضافه نکنم،
‫لباس خیلی گشاد به نظر می‌رسه.
‫ایده‌ای برای هدیه داری؟
‫هیچ، اونا همه چیزو دارن.
‫مارچلو کم و کسری نمی‌ذاره..
‫چقدر کسل‌کننده.
‫نمی‌خوام برم عروسی...
‫تا همه اون آدمای ناجور رو ببینم.
‫من هم نمی‌خوام.
‫اما من برای مادرم خوشحالم.
‫برای اون مهم بود.
‫اما بعد از این همه مدت، ‫امیدم رو از دست داده بودم.
‫مامان، کی می‌ریم؟
‫الان.
‫تینا.
‫خیلی قشنگه.
‫چقدر زیبا.
‫سلام.
‫سلام عزیزم.
‫خب؟
‫چطور پیش رفت؟
‫ترجمه لاتین سخت بود.
‫این یه متن بدون نویسنده بود.
‫معلمه پیر و بدجنسه.
‫کلاس‌ها هم قدیمی هستن.
‫زمان من هم همین‌جوری بودن.
‫عمو انزو یه کامپیوتر جدید خرید.
‫بریم.
‫شما اعداد و داده‌ها رو وارد می‌کنید.
‫و برنامه بلافاصله بهت نتیجه رو می‌ده.
‫محاسبات با ماشین حساب
‫طولانی‌تر و پیچیده‌تر است.
‫تو امتحان کن.
‫اینجا بشین.
‫لیلا، دارم می‌رم،
‫باید یه کاری انجام بدم.
‫می‌بینمت، لنو.
‫امتحانش کن، عزیزم. آسونه.
‫ببین چقدر تینا زرنگه.
‫دستت رو بذار اینجا.
‫لیلا، می‌تونی یه لحظه بیای؟
‫الان برمی‌گردم.
‫- چیه؟ ‫- باز هم آقای میناپولی.
‫بهش گفتم فایده‌ای نداره ولی ‫اصرار داره باهات حرف بزنه.
‫برنامه رو بده بعد بهت پول میدم.
‫برام مهم نیست!
‫باید پول بدی.
‫و نه فردا یا پس فردا.
‫من از بهانه‌هات خسته شدم!
‫تو قبلاً سعی کردی منو دور بزنی!
‫ایناهاش، اینا کلیدای درست هستن.
‫من امشب همه اون پول رو می‌خوام!
‫بعداً پرداخت می‌کنم.
‫یکم بهم وقت بده.
‫- باید به فلانی زنگ بزنم؟ ‫- نه!
‫دارم برای بار آخر بهت میگم.
‫وگرنه بد تموم میشه!
‫- حالا برو از اینجا! ‫- خیلی خب، پس...
‫کثافت حقه‌باز!
‫خدا ازت نگذره.
‫اون می‌خواست محله رو تغییر بده.
‫با خودم گفتم، آیا اون منظورش ‫این بوده که این‌جوری انجامش بده؟
‫لیلا به من گفت وقتی که ‫می‌خواست پولش رو پس بگیره،
‫اون به آنتونیو رو می‌کرد.
‫من اون روش رو می‌شناختم،
‫این روش سولاراها بود.
‫در گذشته فکر می‌کردم که موفق شده
‫با تبدیل آلفونسو به یک نسخه بد از خودش،
‫میکل رو تبدیل به یه سگ مطیع کردن.
‫اما از وقتی که به محله‌ برگشته بودم،
‫میکل دیگه به کلاس بینایی پایه نیومد.
‫چه خبر بود؟
‫زنده باد تازه عروس و داماد!
‫می‌خوام چند کلمه بگم.
‫صبر کن.
‫آروم.
‫می‌خواستم...
‫خواستم از همگی‌تون برای اومدن تشکر کنم
‫که به جشن دخترم الیسا، مارچلو
‫و نوه‌ام سیلویا اومدین.
‫دعای خیرم نصیب‌شون بشه.
‫تشکر ویژه از مارچلو
‫برای سازماندهی این پذیرایی فوق‌العاده.
‫حتی با اینکه خیلی طولش داد.
‫اما چیزی که مهمه اینه
‫که بالاخره امروز اینجاییم.
‫امروز یه روز شاده.
‫اجازه بدید لحظه‌ای برای همسرم، ایماکولاتا، وقت بذارم.
‫من مطمئنم که اون بالا خوشحاله،
‫همون‌طور که من خوشحالم.
‫- صدام رو دارین؟ ‫- آره.
‫صدام رو دارین؟
‫لیوان‌هاتون رو پر کردید؟
‫باریکلا
‫خجالت نکشین
‫به اندازه‌ی کافی نوشیدنی داریم برای دو عروسی دیگه.
‫مارسلو، درست میگم؟
‫کسی دیگه هم امروز می‌خواد ازدواج کنه؟
‫نمی‌تونی بیای داخل. برو.
‫- چرا؟ ‫- شلوغش نکن.
‫بذار بیام تو.
‫باید بری.
‫نفهمیدی؟
‫بذار بیام تو.
‫اینجا داریم یونانی صحبت می‌کنیم؟
‫داری مهمونی رو خراب می‌کنی.
‫میکل!
‫بیا این آشغال رو دور بندازیم.
‫دستت رو بکش!
‫میکل! نگاه کن!
‫کسی دیگه اینجا هست که ‫عقلشو از دست داده باشه؟
‫بله، چون الیسا و مارچلو
‫دیوانه هستند.
‫ولش کن!
‫نه!
‫چون عاشق هم هستند.
‫من خیلی خوب برادرم رو می‌شناسم.
‫من هرگز ندیدم اینقدر عاشق باشه. ‫لیلا!
‫می‌تونی اون دخترا رو ساکت کنی؟
‫بس کن!
‫بیا اینجا!
‫بياید به افتخار دخترها هم نوشيدنی بخوريم.
‫داماد و عروس تازه ازدواج کرده، زنده باد!
‫می‌بینی؟ شوهر خواهرم عوض شده.
‫او دیگر تحت تأثیر لیلا نیست.
‫آلفونسو.
‫چه خبره؟
‫تو بهم بگو.
‫من چه کار اشتباهی کردم؟
‫من ده سال براشون کار کردم و منو دعوت نکردند.
‫چه مشکلی دارم؟
‫دارم چاق می‌شم.
‫دارم زشت‌تر می‌شم.
‫من دیگه شبیه تو نیستم.
‫شاید بهتر باشه اگه بری.
‫نباید اینجا باشی.
‫همه‌چی اینجا درد می‌کنه.
‫این چیه؟
‫تا پایینِ کمرم درد می‌کنه.
‫میشه نگاه کنی؟
‫داری چیکار می‌کنی؟ آروم باش.
‫وقتی اینجوری رفتار می‌کنی، به نظر دیوونه میای.
‫اما آلفونسو آرام نشد.
‫روز بعد، با چشمانی که ‫از گریه قرمز شده بودند،
‫او از بیسیک سایت بیرون رفت تا
‫توی کافه سولاراها قهوه‌ بخوره.
‫- چی می‌خوای؟ ‫- چرا منو دعوت نکردی؟
‫بهم بگو چرا.
‫بزن به چاک.
‫به من بگو چرا.
‫میکل، نه...
‫برو گمشو! شنیدی چی گفتم؟
‫کمکم کن!
‫داره منو می‌کُشه!
‫داری بهم آسیب می‌زنی!
‫- من تا الان خیلی تحمل کردم! ‫- انزو، بس کن!
‫فقط به ضعیفا زورش می‌رسه!
‫- بذار ببینم با من چی‌کار می‌کنه. ‫- خواهش میکنم، نه!
‫چه خبر شده؟
‫- برگرد بالا. ‫- چه خبر شده؟
‫می‌خوام به کسی کمک کنم که
‫بدون هیچ دلیلی کتک می‌خوره!
‫- بابا، نکن! ‫- عزیزم.
‫دیدی؟
‫داری بچه رو می‌ترسونی!
‫اذیت نکن!
‫فکر می‌کنی راحته ‫که من با همه اینا کنار بیام؟
‫لیلا دوباره از میکله ترسیده بود.
‫مارچلو تونسته بود برادرش
‫رو از طلسم آلفونسو که لیلا با ‫هنرمندی ساخته بود نجات بده.
‫میکل که نمی‌تونست لیلا رو داشته باشه،
‫آلفونسو را انتخاب کرده بود.
‫آلفونسو!
‫اون خشونت، احتمالاً،
‫ نمایشی عملی بود
‫از چیزهایی که توی ذهن میکل بود،
‫دوباره به حالت قبلی برگشته بود.
‫النا؟
‫النا
‫مجله من رو برای عکس‌ها فرستاد.
‫مگه منتظرم نبودی؟
‫نه، راستش نه.
‫شماره‌ات رو گم کردم،
‫نتونستم باهات تماس بگیرم.
‫رسیدن به اینجا واقعاً سخت بود، جای افتضاحیه.
‫ولی خب لازمه.
‫- تو اینجا زندگی می‌کنی، درسته؟ ‫- آره.
‫کجا داری میری؟
‫می‌ریم باغ
‫مراقب باش.
‫باشه.
‫راحت باش...
‫سلام.
‫سلام
‫این عروسک‌های کوچولو ‫دخترای شما هستن؟
‫بله، یکی مال خودمه و اون یکی مال دوستم.
‫نه، صبر کن.
‫وسایل رو جمع می‌کنم ‫و لباس عوض می‌کنم.
‫همین‌طور که هستی عالی‌ای.
‫بریم دفترت.
‫ندارم.
‫کجا می‌نویسی؟
‫هر جا.
‫اینجا، توی آشپزخونه، توی اتاقم...
‫خوبه. بریم از آشپزخونه شروع کنیم.
‫مثل این.
‫ نسخه‌ای از کتابت داری؟
‫نه، دارن دوباره چاپش می‌کنن.
‫تا چند روز دیگه می‌رسه.
‫یه کپی از قبلیه؟
‫دستت رو ببر کنار.
‫عالیه.
‫همین‌طور. زیبا.
‫چه صورت کوچولوی بامزه‌ای.
‫هر دو ثابت بمونید.
‫یکی با دخترتون می‌گیریم.
‫ایما، بیا اینجا.
‫من دوباره خواننده‌هام رو پیدا کردم.
‫ناشر مجبور شد کتاب رو دوباره چاپ کنه
‫و ارائه‌ها رو سازماندهی کنه.
‫بعضی‌ها از لذت خوندنش سر ذوق اومدن،
‫بقیه در مورد این‌که چقدر ماهرانه شخصیت
‫قهرمان رو پرورش داده بودم تحسین کردند.
‫نقدهای مثبت رسیدند
‫اما با نظرات مخالف.
‫انگار منتقدها اون کتابی که
‫تو کتابفروشی‌ها بود رو نخونده بودن،
‫بلکه هر کدام کتاب فانتزی ‫خودشان را مجسم کرده بودن
‫که از پیش‌داوری‌های خودشون ساخته شده‌.
‫تو اون کتاب چی نوشتی، لعنتی؟
‫چیزهای شرم‌آور درباره جایی که به دنیا اومدی؟
‫درباره آدم‌هایی که دیدن چطور بزرگ شدی،
‫بهت احترام می‌ذارن و دوستت دارن؟
‫داری آبروی این شهر زیبای ما رو می‌بری؟
‫آبروی خانواده‌ام رو؟
‫دوست داری چرت و پرت بگی؟
‫النا گرکو با دخترش تینا.
‫اونا اشتباه کردن.
‫اونا اشتباهی نکردن.
‫تو کردی، هر دوتاتون.
‫هر دوی کی؟
‫تو و دوستت.
‫من نمی‌فهمم.
‫بی‌خیال.
‫این لیلاست که مخش رو شسته.
‫حتی خودش هم متوجه نیست.
‫نمی‌فهمی؟
‫اون نمی‌فهمه...
‫چی شده؟
‫بهت میگم.
‫برام یه قهوه درست می‌کنی؟
‫سلام، مامان.
‫بیا، همین الان درستش کردم.
‫سلام، خاله لنو.
‫سلام، تینا.
‫«النا گرکو با دخترش تینا.»
‫می‌دونی کی این مجله رو بهم داد؟
‫نه.
‫میکل سولارا.
‫او توی خیابون جلو منو گرفت، با مارچلو بود
‫که حتی سلام هم نکرد.
‫میکل دیوانه بازی در می‌آورد، داشت داد می‌زد.
‫او گفت من به اونا تهمت زدم، به خانواده‌شان، به محله.
‫نظر تو چیه؟
‫عکس قشنگیه.
‫بس کن. بگو نظرت چیه.
‫می‌بینی، عزیزم؟
‫فکر می‌کنند تو دخترِ خاله لِنو هستی.
‫یه نامه می‌فرستم، اعتراض می‌کنم.
‫بذار اون‌ها یه گزارش درباره ناپل تهیه کنن.
‫در مورد آدم‌ربایی چیریلو،
‫در مورد مرگ‌های کامورا،
‫اما نباید از کتاب من به نفع خودشون استفاده کنن!
‫چرا که نه؟
‫چون که ادبیاته،
‫درباره اتفاقات واقعی چیزی ننوشتم.
‫به‌نظرم که نوشتی
‫منظورت چیه؟
‫تو از اسم‌های واقعی استفاده نکردی.
‫اما خیلی‌هاش قابل تشخیصه.
‫چرا بهم نگفتی؟
‫بهت گفتم کتابت رو دوست نداشتم.
‫آدم یا داستان واقعی تعریف می‌کنه، یا نمی‌کنه.
‫اما تو این وسط موندی.
‫یه رمان بود.
‫تا حدی بله، تا حدی نه.
‫چیکار کنم؟
‫باید آروم باشی.
‫فکر می‌کنی سولارا‌ها کیا هستن؟
‫کتابت منتشر شده،
‫تو حتی دوباره‌نویسیش کردی و
‫موندن تو اینجا کمک کرد که واقعی‌تر بشه.
‫اما حالا دست مردمه و راه بازگشتی نیست.
‫آیا سولاراها عصبانی‌ان؟
‫که چی؟
‫آیا میکله تو رو تهدید کرد؟
‫کی اهمیت میده!
‫ممکنه یه زلزله دیگه بیاد، خیلی قوی‌تر.
‫ممکنه کل جهان فرو بریزه.
‫و بعدشم، مگه این میکله سولارا دیگه کیه؟
‫بهت میگم، هیچی نیست.
‫و مارچلو هم هیچی نیست.
‫سولاراها همیشه حیوانات خطرناکی خواهند بود،
‫کاری از دستمون برنمیاد.
‫یکی‌شون رو رام کردم، ‫ولی برادرش دوباره وحشیش کرد.
‫دیدی که چطور میکل اون بنده خدا رو زد؟
‫آلفونسو.
‫دوست داره منو کتک بزنه ولی جرئتشو نداره.
‫و خشمش درباره‌ی مقاله، عکس...
‫همه‌اش خشم علیه منه.
‫بی‌خیالش شو.
‫به هیچ چی اهمیت نده، مثل من!
‫تو اونا رو تو یه مجله گذاشتی
‫و اونا نمی‌تونن تحملش کنن،
‫چون برای کسب‌وکار ضرر داره.
‫و همه کارهای کثیف‌شون.
‫و ما دوستش داریم، درسته؟
‫مامان.
‫چیه؟
‫تینا می‌خواد بدونه که ‫من دختر تو هستم یا اون.
‫و می‌خوای بدونی؟
‫آره.
‫ما مادر هر دوی شما هستیم.
‫ما هر دوی شما رو دوست داریم.
‫وایسا
‫ایما
‫می‌بینی؟
‫بابات تو تلویزیونه.
‫این سوال حتی نباید پرسیده بشه.
‫اما بیننده‌ها خیلی خوب می‌دونن
‫که داریم درباره چی حرف می‌زنیم.
‫فکر می‌کنم دخالت دولت واضحه.
‫شاید به خاطر رابطه‌...
‫من می‌خوام در این مورد روشن باشم
‫هم برای خودم، هم برای مخاطب ما...
‫باباست، میشناسیش؟
‫مداخله دولت در شبکه‌های تلویزیونی خصوصی
‫نباید به رابطه‌های کراکسی ‫و برلوسکونی تقلیل پیدا کنه.
‫این یه عوام‌فریبی خالصه.
‫این مداخله دو مسئله
‫آزادی و مدرنیته.
‫دولت تصمیم گرفته که حکم قاضی بی‌ارزشه.
‫آیا محدود کردن پخش
‫در سراسر قلمرو ملی توسط شبکه‌های فین‌اینوست
‫ موضوعیه که قاضی‌ها باید درگیرش بشن؟