‫خوابیده؟
‫تقریباً.
‫- حاضری؟ ‫- آره، آره
‫آلفونسو پایین منتظره.
‫یکی دو ساعت دیگه برمی‌گردم.
‫برو، نگران نباش.
‫مشکلی نیست.
‫ممنون.
‫می‌ترسم یه چیزی بشه مامان.
‫نمی‌خوام اگه اتفاقی افتاد تنها باشه.
‫برو دیگه.
‫باشه.
‫ماریسا همیشه آزاد بود اگه می‌خواست بهم نارو بزنه.
‫به بچه‌هاش اسم و رسم دادم.
‫ولی بازم از دستم عصبانیه.
‫هیچ‌وقت به اونجا نمی‌رسیم.
‫چند بار تف انداخت تو صورتم.
‫می‌گه گولش زدم.
‫گولش زدی؟
‫مگه می‌تونستم؟
‫آدم باهوشی هستی، روشنفکری، می‌فهمی چی می‌گم.
‫بیشتر از همه خودم گول خوردم.
‫گول خودم رو.
‫- بیشعور، کوری مگه؟ ‫- گمشو!
‫خدا لعنتت کنه!
‫خر.
‫و اگه لیلا کمکم نمی‌کرد...
‫گول می‌خوردم و می‌مردم.
‫بهترین کاری که کرد این بود که وادارم کرد بفهمم.
‫یادم داد که بفهمم
‫اگه دست کسی رو لمس کنم،
‫هیچ حسی ندارم...
‫ولی دلم می‌خواد کنارشون باشم.
‫و دستاشو نوازش کنم،
‫ناخن‌هاشو با قیچی بگیرم،
‫جوش‌های صورتشو فشار بدم.
‫یادت میاد بچه بودیم؟
‫تو و لیلا اومدین از بابام خواستید عروسک‌هاتونو پس بده.
‫کی می‌تونه یادش بره؟
‫یادت میاد صدام کرد
‫و با مسخره‌بازی پرسید،
‫«آلفونسو تو برداشتیشون؟»
‫و همه خندیدن.
‫ننگ خانواده‌ام بودم،
‫با عروسک‌های خواهرم بازی می‌کردم
‫و گردنبندهای مامان رو می‌انداختم گردنم.
‫از بچگی می‌دونستم اونی نیستم که بقیه فکر می‌کنن،
‫یا حتی اونی که خودم فکر می‌کردم هستم.
‫«من یه چیز دیگه‌ام،» می‌گفتم.
‫یه چیز بی‌نام و نشون که
‫ته رگ‌هام قایم شده بود و منتظر بود.
‫نمی‌دونستم چیه،
‫تا اینکه لیلا مجبورم کرد...
‫نمی‌دونم چطوری توضیحش بدم.
‫که یه ذره ازش بگیرم.
‫بره کوچولوی من
‫چیکار کردی
‫وقتی افتادی تو دهن گرگ؟
‫با هم قاطی شدیم،
‫و حالا دیگه اونی نیستم که قبلاً بودم.
‫لیلا هم نیستم.
‫یه چیز دیگه‌ام،
‫که کم‌کم داره شکل می‌گیره.
‫سلام، مارچلو.
‫سلام، لنو.
‫- سلام، مارچلو. ‫- حال مادرت امروز بهتره.
‫خوبه.
‫فکر می‌کنه میشل به خاطر من دیوونه شده.
‫لیلا تشویقم کرد مثل خودش باشم.
‫دوست داره ببینه چطور ازش تقلید می‌کنم
‫و دوست داره ببینه این تقلید چه تاثیری روی میشل داره.
‫و من هم دوست دارم.
‫حقیقتش همینه.
‫اگه منو کشتن، یادت باشه، کار مارچلو بوده.
‫چی داری می‌گی؟
‫- دید پایه. ‫- آدا، انزو رو بیار.
‫رفته بیرون. بعدش میاد دنبالت.
‫بهش بگو دارم زایمان می‌کنم.
‫چی شده؟
‫بچه تو گهواره‌اشه. مراقبش باش.
‫باید برم.
‫می‌خوای بیای تو؟
‫باید برم وگرنه نمی‌رسم.
‫- بچه! ‫- من مراقبشم، نگران نباش.
‫کمک کن!
‫کمک!
‫کمکم کن، دارم زایمان می‌کنم.
‫خدای من! سریع بیا تو.
‫می‌برمت بیمارستان.
‫لیلا!
‫شوهرته؟
‫چی شده؟
‫بیا عجله کنیم، وقتشه.
‫جدی؟ وقتشه؟
‫نگه ندار، فشار بده!
‫بیرونش بیار!
‫شکممو باز کن، لعنتی!
‫بیا فشار بده.
‫شکمم رو باز کن!
‫یالا دیگه!
‫نمی‌تونم!
‫یالا دیگه!
‫چی داری می‌گی لعنتی!
‫لعنتی، این بچه رو از شکمم بیرون بیار!
‫کثافت!
‫داری منو می‌کشی!
‫کمک کن!
‫دختره.
‫درسته که می‌گن فقط با بچه اول درد می‌کشی
‫و بعدش راحت‌تر می‌شه.
‫هر بار درد می‌کشی، لنو.
‫بدنت تبدیل به دشمن خودش می‌شه
‫و وحشتناک‌ترین درد رو به خودش وارد می‌کنه.
‫داری اغراق می‌کنی.
‫دارم اغراق می‌کنم؟
‫تو چه دروغ‌گویی.
‫چه تجربه‌ی زیبایی؟
‫قسم می‌خورم دیگه باردار نمی‌شم.
‫خیلی خوشگله.
‫می‌دونی اسمش رو از روی عروسکم گذاشتی؟
‫کدوم عروسک؟
‫تینا.
‫یادت میاد؟ نونزیا تینا.
‫راست می‌گی.
‫عمدی این کار رو نکردم.
‫عروسک زیبایی بود.
‫خیلی بهش وابسته بودم.
‫دخترم از اون خوشگل‌تره.
‫سلام، چطوری؟ اومدی دوستتو ببینی؟
‫آره.
‫خیلی خسته‌ پیداش کردم.
‫اگه بهش اهمیت می‌دی، کمکش کن روی چیزای خوب تمرکز کنه،
‫وگرنه با اون مغز رقصانش
‫هم خودش و هم بقیه رو به دردسر می‌ندازه.
‫چرا اینو می‌گی؟
‫زایمانش با مال تو فرق داشت.
‫توی اتاق زایمان دیدم که چطور با طبیعت جنگید،
‫یه برخورد وحشتناک بین مادر و بچه‌اش.
‫تجربه واقعاً ناخوشایندی بود.
‫شنیدن این حرفا از زبون تو ناخوشاینده.
‫بچه‌ها بهونه‌ای شدن که بیشتر با هم باشیم.
‫من و لیلا با هم تلفنی حرف می‌زدیم،
‫با هم قرار می‌ذاشتیم که بچه‌هامونو ببریم بیرون،
‫تا بی‌نهایت حرف می‌زدیم، دیگه نه درباره خودمون، بلکه درباره اونا.
‫یا حداقل اینطور به نظر می‌رسید.
‫یه غنا و پیچیدگی جدیدی تو رابطه‌مون شروع به ظهور کرد
‫از طریق توجه مشترک به دو دخترمون.
‫و این باعث شد از نگرانی درباره مادرم راحت بشم.
‫راسته که لیلا بهت پیشنهاد کار داده؟
‫نمی‌دونم بهش بگم کار...
‫می‌خواد برای یکی از مشتریاش تو بایانو کار کنیم.
‫و تو؟
‫قراره تو بایانو چیکار کنیم؟
‫شما عوضی‌ها قراره تو بایانو چیکار کنید؟
‫خفه شو، لنو.
‫اینطوری نباش.
‫اون زن بیچاره از روی ترحم برای من این کار رو می‌کنه
‫و از روی دوستی برای خواهرت.
‫می‌دونه شما لیاقت هیچی رو ندارید!
‫آروم باش، برای تو خوب نیست...
‫- خفه شو، احمق! ‫- مامان.
‫می‌دونم شما دوتا لایق چی هستین،
‫که همون جایی که هستید بمونید،
‫توی کثافتی که زندگی می‌کنید زندگی کنید.
‫نه، مامان.
‫چرا گریه می‌کنی؟
‫چون متاسفم.
‫اینطوری با ما رفتار نکن.
‫چرا، دوستم داری؟
‫البته، چه سوالیه؟
‫خب، اگه دوستم داری،
‫باید بذاری با دل راحت بمیرم.
‫بله، مامان.
‫امروز برو پیش لیلا،
‫بهش بگو کار عالیه، ازش تشکر کن...
‫بهش بگو با کمال میل قبول می‌کنی.
‫واضح بود؟
‫بله، مامان.
‫نشنیدم چی گفتی، پپینو.
‫باشه، مامان.
‫و می‌دونی که نمی‌تونی گولم بزنی.
‫لیلا همه چیز رو بهم می‌گه.
‫باید همین حالا انجامش بدی.
‫حالا مارچلو رو بفرست تو.
‫دوستت دارم، مامان.
‫خداحافظ، مامان.
‫نباید اینقدر خودتو ناراحت کنی.
‫چطور می‌تونم نکنم؟
‫برای تو بده.
‫می‌خوام با مارچلو حرف بزنم.
‫داره میاد.
‫ایما...
‫مامان.
‫چیزی لازم داری؟
‫اینکه با دخترم ازدواج کنی.
‫جدی می‌گم.
‫می‌دونم.
‫تنها دلیلی که هنوز ازدواج نکردیم
‫اینه که منتظریم تو خوب بشی.
‫و حالا که بهتری،
‫دیروز تصمیم گرفتیم کارهای اداری رو انجام بدیم.
‫پس، کارهای اداری رو انجام بدید و هر چه زودتر ازدواج کنید.
‫بله، مامان.
‫می‌خوای پپه و جیانی رو نجات بدی
‫و دخترتو به مارچلو شوهر بدی؟
‫ساکت باش.
‫مامان، دخترا می‌خوان ببیننت.
‫دخترا اینجان.
‫بیا، نترس.
‫بیا.
‫بشین.
‫آروم، دده.
‫بیا پیش مامان‌بزرگ.
‫حالا خیالم راحته.
‫واقعاً.
‫تو تنها کسی هستی که هنوز نگرانتم.
‫ولی تو خودتی،
‫همیشه کارها رو همونطور که می‌خوای درست کردی.
‫پس باید بهت اعتماد کنم.
‫حالا که دارم برمی‌گردم خونه، می‌خوای چی درست کنم؟
‫سیب‌زمینی سرخ‌کرده.
‫- برای تو هم؟ ‫- آره.
‫مامان بلده درست کنه؟
‫بلده درست کنه؟
‫همون موقع، برای اولین بار، تاثیر زمان رو حس کردم،
‫نیرویی که منو به سمت چهل سالگی می‌برد،
‫سرعتی که زندگی رو مصرف می‌کرد،
‫واقعیت مواجهه با مرگ.
‫اگه برای اون اتفاق افتاده،
‫فکر کردم، هیچ راه فراری نیست،
‫برای منم اتفاق می‌افته.
‫قبول مرگ مادرم برام سخت بود.
‫با اینکه یه قطره اشک نریختم،
‫غمم مدت زیادی طول کشید.
‫و شاید، هیچ‌وقت واقعاً از بین نرفت.
‫تسلیت می‌گم.
‫متاسفم،
‫ولی این همینه که هست:
‫آدمای محله‌ای که به دنیا میان و می‌میرن.
‫نمی‌تونیم خودمونو گول بزنیم که قراره کی بشیم.
‫این برای تو و دوستت هم صدق می‌کنه.
‫متاسفم.
‫در روزهای بعد، حس کردم مثل وقتی که یه دفعه بارون می‌گیره،
‫نگاه می‌کنی و نمی‌تونی جایی برای پناه گرفتن پیدا کنی.
‫هفته‌ها بود که همه جا می‌دیدمش و می‌شنیدمش،
‫شب و روز.
‫اون یه شعله بود که توی تخیلم،
‫بدون فتیله می‌سوخت.
‫کی رسیدی؟
‫دیروز.
‫کجا موندی؟
‫هتل جولی.
‫تقریباً یه سال گذشته بود،
‫ولی مادرم هنوز منو تکون می‌داد،
‫انگار می‌خواست بدنمو تسخیر کنه،
‫و نشونه‌های لنگیدنش رو توی من بذاره.
‫عزیزم.
‫چرا بیداری؟
‫عزیز دلم
‫دختر خوب
‫بخواب عزیزم، بخواب.
‫دده، السا، دسر هست.
‫توش رام داره؟
‫یه ذره.
‫بفرما.
‫ممنونم.
‫اون نباید به هر قیمتی دنبالت بیاد...
‫منم می‌تونستم بدون اون زندگی کنم،
‫ولی حتی یه نویسنده هم نیست
‫که به ضرب‌الاجلش رسیده باشه.
‫می‌بینی...
‫ممنون.
‫دو سوم کتابو نوشتم
‫و برای بقیه‌اش یادداشت دارم.
‫به زودی تمومش می‌کنم.
‫هر وقت بخوای، برات می‌فرستمش. تهدید نیست.
‫باشه.
‫یه ناشر مهم مثل تو، نمی‌تونه با فیات سر و کار نداشته باشه.
‫این رو صرف‌نظر از کتابم می‌گم.
‫به ذهنم رسید که روباتیزه شدن فیات
‫یه مجاز کامل برای دنیای کاره.
‫در واقع، برای دنیا.
‫ولی چپ متقاعد شده که سرمایه‌داری متوقف شده،
‫ولی در عوض حرکت کرده.
‫ولی ما از فرمول‌های قدیمی استفاده می‌کنیم که تغییر رو درک نمی‌کنن.
‫در عوض باید مطالعه کنیم، چشم‌بندها رو برداریم.
‫خوشتون اومد؟
‫خیلی خوبه.
‫چی خوندی؟
‫زیست‌شناس هستم.
‫خدا رو شکر، یه دانشمند!
‫می‌بینی؟
‫مارکس یه دانشمند بود.
‫ولی امروز اگه بود، آستین‌هاشو بالا می‌زد
‫و داده‌ها رو جمع می‌کرد، فرضیه‌ها رو بازنویسی می‌کرد،
‫و خودش رو غیرمارکسیست اعلام می‌کرد.
‫و اگه این یه پارادوکس نباشه...
‫وقتی فرمول‌ها کهنه می‌شن،
‫باید جرات کنار گذاشتنشون رو داشته باشی.
‫چپ می‌دونه، ولی جرات گفتنش رو نداره
‫چون توی حصارش گیر کرده.
‫باید از این حصارها بیرون بیایم، هوای تازه بخوریم.
‫باید جرات کنیم وارد احزاب، بانک‌ها،
‫تلویزیون، به اصطلاح سالن‌های قدرت بشیم.
‫باید واردشون بشیم،
‫بازشون کنیم و دوباره طراحی‌شون کنیم.
‫کتاب من درباره دکوراسیون نیست،
‫بلکه درباره کاره، مطمئنم.
‫جالبه، شاید بعداً بتونیم دربارش صحبت کنیم.
‫و تو؟
‫من؟
‫می‌خواستم باهات حرف بزنم.
‫درباره چی؟
‫می‌تونم انتشار کتابتو برای پاییز برنامه‌ریزی کنم؟
‫این پاییز؟
‫پاییز ۱۹۸۲؟
‫پاییز ۱۹۸۲، البته.
‫شاید، به زودی بهتر می‌دونم.
‫باید الان بدونی.
‫احساس آمادگی نمی‌کنم.
‫تا حالا خیلی خوش‌شانس بودی.
‫کتاب آخرت خیلی خوب فروش رفت، مورد احترام هستی،
‫خیلی خواننده پیدا کردی.
‫ولی باید خواننده‌ها رو پرورش بدی،
‫چون اگه از دستشون بدی،
‫فرصت انتشار کتابای دیگه رو از دست می‌دی.
‫اون مقاله درباره نویسنده‌های جدید رو خوندی؟
‫«النا گرکو یه شهاب‌سنگه.»
‫هر چی دلشون می‌خواد می‌نویسن.
‫با این حال نوشتنش.
‫این پیشنهاد آدل بود، همونطور که هر دو می‌دونیم.
‫نمی‌خوای خلافش رو به بقیه ثابت کنی؟
‫نینو، تو هم نویسنده کُندی؟
‫خیلی بی‌نظمم.
‫روی چند پروژه همزمان کار می‌کنم، پس...
‫اگه ازم یه کتاب برای اکتبر بخوای، تو اکتبر می‌گیریش.
‫ولی همونطور که می‌بینی، این لزوماً یه فضیلت نیست.
‫حقیقت اینه که الان زمان خوبی برای مقاله‌ها نیست.
‫- خسته‌ای؟ بهتره بریم. ‫- آره، آره.
‫ممنون.
‫باشه.
‫بله، کتابمو به موقع می‌دم که تو پاییز منتشرش کنی.
‫بالاخره یه خبر خوب.
‫بزن بریم یه نوشیدنی بخوریم.
‫واضحه که آدل هنوز با من سر جنگ داره.
‫حالا من تو دردسرم.
‫گیر نقشه‌های آیروتا نشو.
‫خوب پیش رفت، نه؟
‫همه کاری که باید می‌کردی این بود
‫که قول بدی کار کنی. خیلی خوشحال شد.
‫آروم شد.
‫اون آروم شد، ولی من نه.
‫نگو...
‫چی می‌گی؟
‫هیچی، هیچی.
‫کی می‌خوام این کتابو بنویسم؟
‫چطور وقت پیدا کنم که تمرکز کنم و متعهد بشم؟
‫می‌دونی زندگیم چطوریه؟
‫بی‌خیال، یه راهی پیدا می‌کنی.
‫مادرم مریض شد و بعد مرد،
‫هنوز باید از دده و السا مراقب کنم، ‫ کارای خونه هم بود
‫و علاوه بر اون، بارداریم، ایما...
‫که هیچ کدومش رو کمک نکردی.
‫در واقع، اصلاً علاقه‌ای نداری.
‫من علاقه ندارم؟
‫چی داری می‌گی؟
‫از یه کنفرانس به کنفرانس دیگه می‌ری،
‫بیشتر اوقات بدون من.
‫قراره به خاطر اینکه نمی‌تونی سفر کنی کنفرانس‌ها رو کنار بذارم؟
‫دیگه بحث انزجار نباشه.
‫انزجار، آره
‫از اینکه تو رو با الئونورا شریک بشم.
‫باز شروع شد!
‫همیشه الئونورا رو می‌کشی وسط.
‫- حالا من می‌کشمش وسط؟ ‫- صداتو بیار پایین.
‫دارم از پیترو طلاق می‌گیرم،
‫فقط نگاه کن کجایی.
‫تو حتی ازش طلاق نگرفتی.
‫می‌تونم تو این همه تنش بنویسم؟
‫فقط تو مهمی.
‫تو باید آرامش داشته باشی، هیچ مشکلی نداشته باشی ‫یا، بیچاره، نمی‌تونی کار کنی...
‫ولی ما سیلوانا رو استخدام کردیم
‫که بهت کمک کنه برای دخترا و خونه.
‫نه، سیلوانا با دخترا تکالیف انجام نمی‌ده،
‫اونا رو بیرون نمی‌بره.
‫و مهم‌تر از همه، مشکل واقعی رو حل نمی‌کنه:
‫که تو زنت رو طلاق ندادی.
‫وقتی اینطوری هستی، نمی‌شه باهات حرف زد.
‫و همچنین ناعادل هستی...
‫چون دوستت دارم.
‫هر کاری که بتونم می‌کنم. ‫دوستت دارم، دخترا رو،
‫نمی‌تونم بدون ایما زندگی کنم.
‫دوستم داری، آره...
‫ولی حتی به کارم هم اهمیت نمی‌دی.
‫چی داری می‌گی؟
‫وقتی می‌اومدی فلورانس، ‫تشویقم می‌کردی که بنویسم،
‫تحریکم می‌کردی، بهم تحمیلش می‌کردی.
‫حالا حتی نمی‌دونی چی می‌خوام بنویسم،
‫چی توی سرمه.
‫صبر کن...
‫اگه خودت گفتی نمی‌دونی چی بنویسی،
‫من چطور باید بدونم؟
‫می‌بینی چیکار می‌کنی...
‫باور نکردنیه.
‫حرفایی که مادرم آخرش بهم زد،
‫مدت زیادی تو ذهنم موند.
‫مطمئن مُرد که،
‫به خاطر خلق و خوی من،
‫منابعی که به دست آورده بودم،
‫هیچ‌چیز هرگز منو تحت‌الشعاع قرار نمی‌ده.
‫این ایده راهشو به درونم باز کرد
‫و در نهایت کمکم کرد.
‫تصمیم گرفتم ثابت کنم حق با اونه،
‫و شروع کردم به مراقبت از خودم.
‫باید به آینده‌ام فکر می‌کردم،
‫گور بابای خرید روزمره کردن و این چیزا.
‫آینده‌ام این بود که تو چند ماه یه رمان بنویسم.
‫و اون رمان باید خیلی خوب می‌بود.
‫هیچ چیز، حتی نینو، نمی‌تونست
‫مانع بشه که کارمو درست انجام بدم.
‫چرا؟
‫ممکنه که زن‌های احمق وجود نداشته باشن؟
‫من نگفتم اینو.
‫ولی در کل، شما همیشه از ما بهترین.
‫- من از تو بهترم؟ ‫- قطعاً بله.
‫و اینو خیلی وقته می‌دونم.
‫از روی کنجکاوی،
‫تو زندگیت تا حالا یه زن بدجنس دیدی؟
‫آره.
‫اسمشو بگو.
‫بگو.
‫نه، عصبانی می‌شی.
‫عصبانی نمی‌شم.
‫لیلا.
‫عجله کن، دیر شده!
‫السا کنده.
‫سیلوانا، دستاتو خشک کن. بچه رو بگیر.
‫پوشک تموم کردیم.
‫الان می‌رم بخرم.
‫در همین حین، از پارچه مثل قدیما استفاده می‌کنم.
‫آره، فکر خوبیه.
‫نذار گریه کنه، نینو خوابه.
‫- بیا. ‫- آره.
‫ناهار رو از قبل درست کردم، ‫ولی صبر کن تا من بهش غذا بدم.
‫لباس‌ها رو پهن کن.
‫دختر خوبی باش.
‫نگران نباش، اگه چیزی لازم داشتی صدام کن.
‫نذار تمام صبح بخوابه.
‫برو، عجله کن.
‫وقتی میام دنبالتون، ‫پایین منتظرتون می‌مونم.
‫- آره. ‫- هر روز همینو می‌گی.
‫حواس‌پرت.
‫خدافظ.
‫اون صبح فقط به اون فکر می‌کردم،
‫ترکش کرده بودم که بخوابه،
‫ولی امیدوار بودم وقتی بیدار شد ‫با ایما بازی کنه،
‫و فقط اونو به سیلوانا نسپاره.
‫البته، انتظار زیادی نداشتم.
‫با این حال برای چند دقیقه
‫خودمو به تفکر آزاد و ‫بدون قید و بند سپردم.
‫به نظر می‌رسید ارتباطی که برقرار کرده بودم
‫بین علاقه‌ام به اون تو محله و بعد تو دبیرستان،
‫و عشقی که وقتی تو کتابفروشی میلان دوباره دیدمش
‫دیگه وجود نداشت.
‫حالا فکر می‌کردم می‌تونم ببینم
‫شکافی که عشقش به لیلا ایجاد کرده بود.
‫اون شکاف باید نینو رو برای همیشه از زندگیم پاک می‌کرد،
‫ولی نمی‌خواستم بهش فکر کنم.
‫نمی‌خواستم ببینمش.
‫ترجیح می‌دادم اون زوج رو فراموش کنم
‫که جلوی چشمام به دنیا اومده بود.
‫«می‌تونم بنویسم،» تصور کردم،
‫«داستان زنی که با مردی ازدواج می‌کنه
‫که از بچگی عاشقش بوده.
‫ولی شب عروسیش می‌بینه
‫که در حالی که بخشی از بدنش متعلق به اونه،
‫بخش دیگه‌ای از بدنش توسط دوست بچگی‌اش اشغال شده،
‫یه زن کوچیک سرزنده و مغرور.»
‫لعنتی، پوشک‌ها!
‫خودتو خیس کردی.
‫نمی‌تونستم باور کنم.
‫ممکن بود که نینویی که کشف کرده بودم
‫خودشو به یه زن مسن‌تر تحمیل می‌کنه،
‫همون پسری بود که تو نوجوانی‌ام دیدم؟
‫احساس کردم انگار وارد خونه شدم،
‫و یه‌دفعه توی حمومم،
‫یه بیگانه پیدا کردم.
‫در واقع هیچ شکافی وجود نداشت
‫بین مردی که بعد از لیلا اومد
‫و پسری که، قبل از لیلا،
‫از بچگی عاشقش بودم.
‫فقط یه نینو وجود داشت.
‫اون همون چیزی بود که نمی‌خواست باشه
‫و با این حال همون چیزی که همیشه بود.
‫ایما اینجاست!
‫- چرا توی کتت پیچیدیش؟ ‫- سرده.
‫- داره کثیفش می‌کنه. ‫- مهم نیست. ‫یه بار من کثیفش کردم و تو بهم سیلی زدی.
‫- اینطور نیست. ‫- کاملاً هست!
‫چرا پوشک نداره؟
‫اینطوری خوبه.
‫یه اتفاقی افتاده.
‫نه.
‫هیچ‌وقت نیومدی دنبالمون با ایما.
‫امروز، می‌ریم ناهار پیش خاله لیلا.
‫جدی؟
‫آره، سوار شو.
‫من ایما رو نگه می‌دارم.
‫- انصاف نیست، تو همیشه نگهش می‌داری. ‫- بس کن این بازی همیشگی رو!
‫من نگهش می‌دارم.
‫- من می‌خوام نگهش دارم. ‫- ولش کن.
‫مامان، چرا اون نگهش داره؟
‫نکشینش، داری به گریه می‌ندازیش!
‫گمشو بابا، تو نگهش دار!
‫کی اینو یادت داده؟
‫- تو نگهش دار، می‌تونی کثیف بشی! ‫- بس کنید!
‫کافیه!
‫گفتم کافیه!
‫ببین؟ به گریه انداختیش.
‫حالا جفتتون خفه شید.
‫پوشک داری؟
‫البته.
‫بیا تو.
‫می‌تونیم یه مدت اینجا بمونیم؟
‫تینا اونجاست.
‫تینا
‫سلام، تینا.
‫این رو تنش کن.
‫چیزی شده؟
‫آره.
‫چی شده؟
‫همونی که پیش‌بینی کردی.
‫با نینو دعوا کردی؟
‫امروز صبح، یه چیز شوکه‌کننده اتفاق افتاد.
‫ولی اگه صادق باشم، فقط اون نیست.
‫دیدم که چی‌کار کرد با اون زنه.
‫همون خانمی که کمکمون می‌کنه.
‫لیلا، اون پیر شده.
‫موهاش خاکستریه، بدنش شل و چاقه.
‫چیزی که دیدم مسخره بود.
‫اون احمق بیدار شد،
‫قبل از این‌که صبحونه‌ش رو کوفت کنه
‫تصمیم گرفت همچین کار احمقانه‌ای کنه.
‫قبلاً می‌دونستی؟
‫نینو بهت زنگ زد؟
‫زنگ زد؟
‫آره.
‫چی بهت گفت؟
‫که چیزی نبوده،
‫که باید کمکت کنم بفهمی که اینطوری زندگی می‌کنیم.
‫فقط حرف بود.
‫و تو؟
‫قطعش کردم.
‫دوباره زنگ می‌زنه.
‫محاله زنگ نزنه.
‫نمی‌دونم چطور بدون اون زندگی کنم.
‫خیلی کم دوام آورد.
‫ازدواجم رو به هم زدم
‫با دخترا اومدم اینجا، یه دختر دیگه به دنیا آوردم، ولی چرا؟
‫چون اشتباه کردی.
‫باید باهاش حرف بزنم.
‫باید باهاش روبرو بشم.
‫واقعاً می‌خوای باهاش بمونی؟
‫چی کار کنم؟
‫تنها کاری که ممکنه:
‫ترکش کن.
‫لنو
‫نمی‌تونی خودتو اینطوری دور بندازی.
‫سرنوشتت فرق داره،
‫برای داشتنش خون دل خوردی.
‫اگه اینطوری ادامه بدی، ‫خودتو از دست می‌دی.
‫اگه چیزی برای گفتن به من داری، بگو.
‫نینو چند بار اومد سراغم.
‫و چند بار خواست دوباره با هم باشیم.
‫هم قبل از اینکه با تو باشه
‫و هم بعد از اون.
‫یادت میاد وقتی مادرت رو بردیم بیمارستان؟
‫اون موقع خیلی اصرار داشت.
‫و در حالی که منتظر بودیم با دکترا حرف بزنیم،
‫به من گفت با توئه فقط برای اینکه به من نزدیک‌تر باشه.
‫قسم خورد که راست می‌گه.
‫نگام کن، لنو.
‫نگام کن.
‫من بدجنسم که این چیزا رو بهت می‌گم،
‫ولی نینو خیلی بدتر از منه.
‫بدجنسی اون بدتره، خودنمایی محضه.