‫بعد از زمین‌لرزه، ‫امیدوار بودم روزای بد تموم شده.
‫آرزو داشتم دنیای اطرافم ‫به حالت عادی برگرده،
‫اما وقتی از خیابون‌های بسته عبور می‌کردم
‫حس می‌کردم خاطره زلزله هنوز زنده‌ست،
‫ناپل هنوز اونو تو خودش داشت.
‫دیگه نمی‌تونستم بنویسم،
‫تصمیمی بگیرم،
‫وانمود می‌کردم همه چیز با نینو خوبه.
‫همش توی آوارهایی که حالا توی وجود من هم
‫ عمیق شده بودن، گیر می‌کردم.
‫لنو، به نظر خسته میای.
‫باید بیشتر گوشت بخوری، عزیزم.
‫من گوشت دوست ندارم.
‫یاد بگیر دوست داشته باشی.
‫بشین، من انجامش می‌دم.
‫لیلا رو دیدی؟
‫نه، باهاش تلفنی حرف زدم.
‫حالش چطوره؟
‫خوبه.
‫ازش درباره پپه و جیانی پرسیدی؟
‫نه.
‫کی می‌خوای بپرسی؟
‫دوست ندارم زیر دست سولاراها کار کنن!
‫دوست ندارم.
‫ولی لیلا نمی‌تونه بهشون کار بده.
‫باید با رینو که غرق مواد شده سر و کله بزنه.
‫و نگران جنارو هم هست. ‫ازش خیلی انتظار داری!
‫نگران نباش،
‫یه راهی پیدا می‌کنیم.
‫قول می‌دم.
‫اون قبلاً مشکلی نداشت
‫که برادرام زیر دست مارچلو کار کنن.
‫ولی حالا ترسیده.
‫گفت که من مسئولم
‫چون بهشون کمک نکردم درس بخونن.
‫گاهی واقعاً باعث می‌شد حس گناه کنم.
‫حالا برو پی کارت!
‫چی می‌خوای؟
‫دوست داری از بدبختی مردم پول دربیاری؟
‫- منظورت چیه؟ ‫- چی؟
‫حالت اون دو تا رو دیدی؟
‫همه این راه رو اومدی که اینو بگی؟
‫یه کار دیگه بکن،
‫ولی این کار رو نکن، نابودت می‌کنه.
‫کاری نیست، لنو.
‫نمی‌فهمی،
‫ولی تو و جیانی
‫مامان رو از نگرانی می‌کشید.
‫آره، بخند...
‫بدون پول من، مامان تا حالا مرده بود.
‫نگران نباش. خداحافظ.
‫خداحافظ، مواظب خودت باش.
‫عجب دردسری.
‫لنو، بذار ماچت کنم.
‫سلام، آدا.
‫- چقدر مونده؟ ‫- نه زیاد، آخر ماه.
‫مثل ماریا.
‫بین ۲۷ و ۲۸ ژانویه ساعت ۱۱:۳۰ شب به دنیا اومد.
‫لیلا با یه مشتریه. ‫انزو زود برمی‌گرده.
‫- منتظر می‌مونی؟ ‫- آره.
‫- یکی رو صدا می‌کنم تا باهات باشه. ‫- نیازی نیست.
‫آلفونسو، بیا.
‫لنوچیا اینجاست.
‫لنو.
‫بیا.
‫میکله هم اینجاست.
‫سلام، میکله.
‫از کی تا حالا اینقدر رسمی شدی؟
‫الان دیگه معروف شدی، آدم می‌ترسه.
‫ما بهش عادت نداریم.
‫بی‌خیال!
‫خوبه.
‫تو خوبی و شجاع.
‫چرا؟
‫تو که دو تا بچه داری.
‫جیلیولا بهم گفت که جدا شدی.
‫منم جدا شدم.
‫می‌دونم.
‫و می‌دونم با کی هستی.
‫آدم باید کاری که دلش می‌خواد رو بکنه، ‫وگرنه مریض می‌شه.
‫منم دارم جدا می‌شم.
‫ماریسا، خواهر کوچیک نینو ‫فقط به پول فکر می‌کنه.
‫هر چی داشتم بهش دادم، ‫ولی هیچ‌وقت کافی نیست.
‫پول کاراچی‌ها تموم شد،
‫پول برادرم هم همینطور.
‫هیچ راهی نیست،
‫زن‌ها مردها رو از زن‌های دیگه می‌گیرن،
‫بدون هیچ عذاب وجدانی.
‫در واقع، با رضایت کامل.
‫کار دنیا رو ببین
‫آدا استفانو رو از لیلا گرفت ‫و حالا ماریسا داره...
‫آلفونسو، می‌تونم با لنوچیا حرف بزنم؟
‫حال مادرت چطوره؟
‫خوب نیست.
‫دارن یه درمان جدید رو امتحان می‌کنن،
‫ولی خیلی خسته‌ست.
‫خوشحال نیست که برادرام ‫برای برادرت کار می‌کنن.
‫مارچلو چه مشکلی داره؟
‫تو بگو.
‫می‌دونم که با هم نمی‌سازید.
‫اطلاعات اشتباه داری.
‫اگه مادرت پول مارچلو رو دوست نداره،
‫می‌تونه بفرستتشون جای دیگه کار کنن.
‫جمع‌تون جمعه!
‫باید با من حرف بزنی؟
‫طول می‌کشه؟
‫پس، اول با لنوچیا حرف می‌زنم.
‫اون اینجا برای کار نیست.
‫بهانه میاره.
‫ولی تو دخالت نکن.
‫دیگه نمی‌گم.
‫نمی‌تونم دخالت نکنم،
‫مارچلو داره پپه و جیانی رو نابود می‌کنه.
‫باید باهاش روبرو بشم.
‫اینم نمی‌تونی دخالت کنی
‫بعد برگردی به ویا پترارکا.
‫نمی‌تونم بذارم مادرم آخرین نفسش رو ‫با نگرانی برای پسراش بکشه.
آرومش کن.
چطور؟
‫با دروغ.
‫دروغ از قرص آرام‌بخش بهتره.
‫به من دروغ می‌گی؟
‫هیچی نمی‌گم.
‫هیچ‌کس ناشنواتر از کسی نیست ‫که نمی‌خواد بشنوه.
‫امتیاز شرکت‌کننده پایین اومده،
‫از ۳۰۰۰۰ به ۲۰۰۰۰ رسیده.
‫جایزه بزرگ از ۳ میلیون به ۲ میلیون رسیده.
‫فقط می‌خواستم اینو روشن کنم.
‫به نظرتون، چه مسائل کلیدی ‫در ایتالیا در سال ۱۹۸۰ هستن
‫ که در سال‌های آینده به یاد می‌مونن؟
‫افزایش قیمت‌ها...
‫«کوزیمو دیگه هرگز از درخت‌ها پایین نمیاد.»
‫برای یه بشقاب حلزون؟
‫- تو می‌خوردیشون؟ ‫- من نه، اه!
‫چه اسم خنده‌داری، کوزیمو دی روندُ.
‫اون یه نجیب‌زاده بود ‫و نجیب‌زاده‌ها اسم‌های خنده‌دار دارن.
‫دوباره ویولا رو می‌بینه؟
‫ازدواج می‌کنن؟
‫دفعه بعد بهت می‌گم، دیروقت شده.
‫بریم بخوابیم.
‫- نه. ‫- آره.
‫دختر خوب.
‫بیا این کار رو بکنیم.
‫الان بخواب
‫و فردا بهت می‌گم چطور تموم می‌شه.
‫اگه نیای چی؟
‫میام.
‫این اولین قدم از یه ابتکار مهم
‫برای تلاش‌های بعد از زلزله‌ست.
‫یه ابتکار که بعد از بحث طولانی ‫توسط شهرداری تصویب شده...
‫چی درباره پسرت می‌دونی؟
‫منظورت چیه؟
‫پسر سیلویا، میرکو.
‫وقتی پیش ماریا روزا بودم، دیدمش.
‫به رسمیت شناختیش؟
‫تا حالا کاری براش کردی؟
‫کنجکاو نیستی ببینیش؟ ‫عین توئه.
‫گاهی نمی‌دونم باهات چیکار کنم، کمکم کن.
‫چیکار کنم؟ توضیح بده.
‫نمی‌دونم.
‫تو زن باهوشی هستی، ولی گاهی
‫مثل اینه که کس دیگه‌ای هستی.
‫یعنی چی؟
‫غیرمنطقی، احمق؟
‫خیلی به لیلا گوش می‌دی.
‫وقتی بهش گوش می‌دی، احمق می‌شی.
‫امشب می‌خوام تنها بخوابم.
‫باشه.
‫- الو؟ ‫- پیترو، ببخشید، اینقدر دیر وقت زنگ زدم.
‫- چی شده؟ ‫- فکر کنم وقتش رسیده.
‫- فردا بیا دخترا رو ببر. ‫- درد داری؟
‫نه، خوبم.
‫- چطور می‌ری؟ ‫- از همسایه‌ام می‌خوام.
‫لطفاً منو در جریان بذار.
‫آره، بعداً زنگ می‌زنم. خداحافظ.
‫مینا!
‫وقتشه، باید برم بیمارستان.
‫مواظب دخترا می‌شی؟
‫صبر کن، جیاکومو می‌تونه برسونتت.
‫- نه، خودم می‌رم. ‫- چطور می‌ری؟
‫خودم می‌رونم.
‫- لطفاً سریع برو. ‫- باشه.
‫- مرسی. ‫- قابلی نداره.
‫صبح بخیر.
‫کی بهت گفت؟
‫امروز صبح اومدم خونه ‫تا باهات وقت بگذرونم.
‫کسی نبود، وحشت کردم و اومدم اینجا.
‫این کیه؟
‫چطوری؟
‫سلام.
‫خوابه؟
‫حالا دیگه چهارتا زنیم، ‫اگه ترکم کنی درک می‌کنم.
‫نمی‌تونم بدون تو زندگی کنم.
‫و بدون اون.
‫خوبه.
‫یه چیزی برات گرفتم.
‫- قشنگه. ‫- دوستش داری؟
‫آره، مرسی.
‫می‌ندازیش برام؟
‫موهاتو بزن بالا.
‫الو؟
‫- النا. ‫- پیترو، سلام.
‫خوبی؟
‫آره، همه چی خوبه.
‫بچه چطوره؟
‫سه کیلو وزن داره.
‫یه کم کچله، ولی بامزه‌ست.
‫شاید یه کم شبیه دده باشه.
‫- نمی‌تونم صبر کنم ببینمش. ‫- درسته.
‫هر چه زودتر.
‫می‌خوام همه ببیننش.
‫- نینو پیشته؟ ‫- آره.
‫من مواظب دخترا هستم، تو استراحت کن.
‫- دوستت دارم. ‫- منم همینطور.
‫- زود می‌بینمت. ‫- باشه. خداحافظ.
‫می‌خوام به دون کلودیو زنگ بزنم.
‫یه دوست قدیمی منه.
‫واقعاً می‌خوای غسل تعمیدش بدی؟
‫بچه‌ها غسل تعمید داده می‌شن.
‫- آلبرتینو و لیدیا غسل تعمید شدن؟ ‫- البته.
‫ولی تو معتقدی؟
‫نه.
‫فکر می‌کردم تو هستی.
‫من؟
‫چرا فکر کردی؟
‫تو دبیرستان با معلم دینی بحث می‌کردی.
‫بهش اعتراض می‌کردی، ‫ولی خیلی بهش علاقه داشتی.
‫به هر حال، معتقد یا نه، ‫بچه‌ها غسل تعمید داده می‌شن.
‫این چه جور منطقیه؟
‫منطق نیست.
‫یه حسه.
‫می‌خوام ثابت‌قدم باشم،
‫دده و السا رو غسل تعمید ندادم
‫و نمی‌خوام اونو هم غسل تعمید بدم.
‫وقتی بزرگ شدن خودشون تصمیم بگیرن.
‫کی اهمیت می‌ده، ‫یه بهانه برای جشن گرفتنه.
‫- پس بیا یه جشن بگیریم. ‫- آره؟
‫همه چیز تموم شد.
‫ببخشید، هنوز نمی‌دونم
‫چطور از دستگاه کپی استفاده کنم.
‫خانم گرکو، شما با ‫جیووانی ساراتوره که اینجا هست ازدواج اولتونه؟
‫بله.
‫نه، ببخشید.
‫من از پیترو آیرُتا جدا شدم.
‫و بنابراین، الان عروسی گرفتین؟
‫- نه. ‫- هنوز نه.
‫- آدرس محل سکونت شما؟ ‫- ۱۲۷ ویا پترارکا.
‫- نه، فقط اونجا ساکن هستم. ‫- درست.
‫من ساکن فلورانس هستم.
‫۲۴ پیاتزا سانتیسیما آنونزیاتا.
‫حداقل اسم بچه رو دارید؟
‫چی تصمیم گرفتیم؟
‫ایماکولاتا.
‫ایماکولاتا؟
‫ایماکولاتا ساراتوره.
‫بله، ایماکولاتا ساراتوره.
‫درسته.
‫خدای من.
‫همزمان خوشحال و گیج بودم.
‫آیا اون مردی بود که همیشه دوستش داشتم،
‫یا یه غریبه که مجبورش می‌کردم
‫نقش پدر دخترمون رو به طور قطعی بپذیره؟
‫در اون روزهای اول، نینو ‫تعهدات بی‌شمارش رو نادیده گرفت.
‫داشت نشون می‌داد ‫که من چقدر براش مهمم.
‫کیسه‌ها رو می‌ذارم پایین.
‫هیچ‌کدوم از بستگانم به کلینیک نیومدن.
‫هیچ‌کدوم از دوستای محله‌ام.
‫خودم رو از گذشته‌ام دور کردم
‫تا بتونم حس کنم یه جدایی واضح
‫از دوره‌های شکننده زندگیم دارم.
‫این نشانه‌ای از ناپختگی بود.
‫الو؟
‫لنو، مادرت می‌خواد بیاد ببینتت.
‫میارمش.
‫ولی...
‫تو این سرما، بیرون رفتن براش بده.
‫بهش گفتم، ولی گوش نمی‌ده.
‫چند روز دیگه یه مهمونی می‌گیرم ‫و همه‌تون رو دعوت می‌کنم.
‫زود می‌بینتش.
‫نینو اینجاست.
‫گوشی رو میدم بهش، می‌تونی بهش بگی.
‫نه، نکن.
‫منتظرتونم، پس.
‫لیلا بود.
‫مادرم می‌خواد بیاد.
‫خوبه.
‫حالا، الان دارن میان.
‫یه کم مرتب می‌کنیم، چه اشکالی داره؟
‫تو برو داروخانه ‫تا من باهاشون قهوه بخورم.
‫نه، منتظرشون می‌مونم.
‫دوست دارم به مادرت سلام کنم.
‫درسته، کوچولو؟
‫مواظبش می‌شی؟
‫ببین چقدر خوشگله.
‫- مواظبش می‌شی؟ ‫- آره.
‫اون دیدار رو مثل یه مزاحمت حس کردم.
‫هنوز خسته بودم
‫و از همه مهم‌تر، نینو توی خونه بود.
‫نمی‌خواستم مادرم رو ناراحت کنم،
‫ولی همچنین نگران بودم
‫که نینو و لیلا دوباره کنار هم باشن،
‫در زمانی که هنوز آماده نبودم.
‫بیا تو.
‫ببندش، سرده.
‫مامان، نینو هم اینجاست.
‫صبح بخیر، خانم ایماکولاتا.
‫اینجا بشین، منظره قشنگی داره.
‫خلیج چقدر قشنگه.
‫بشین.
‫می‌تونم چیزی براتون بیارم؟
‫یه لیوان آب؟
‫بفرمایید.
‫بریم بچه رو بیاریم.
‫اون چیه؟
‫نینو بهم داده.
‫دوستش داری؟
‫آره.
‫کی می‌دونه بچه من چطوره.
‫اونم خوشگل و خوب می‌شه.
‫اگه نشد می‌تونیم عوض کنیم.
‫با این برف کم‌کم، ‫وسوویوس امسال خیلی قشنگه.
‫اونجایی که خونه‌های پایینی هستن، سورنتوئه.
‫کاپری اونجاست.
‫نمی‌تونی ایسکیا رو ببینی چون پشتشه.
‫یه کم آب بدم؟
‫ببین کی اینجاست.
‫این ایماکولاتاست.
‫اسم قشنگیه، خانم.
‫نه، نیست.
‫ولی می‌تونی بهش بگی ایما، مدرن‌تره.
‫- قهوه چی؟ ‫- یادم رفت.
‫من درست می‌کنم.
‫بذار یه لحظه بغلش کنم.
‫می‌تونی؟
‫فنجون‌ها اینجان.
‫خوشگل، خوشگل.
‫شبیه توئه.
‫این سوپرایز رو بهم دادی.
‫قهوه آماده شد.
‫خدا!
‫مامان!
‫چی شده؟
‫بذار بنشونمش.
‫آروم باش.
‫چیزی نیست.
‫آروم آروم.
‫بریم بیمارستان.
‫نه، نمی‌رم بیمارستان.
‫- آمبولانس صدا می‌کنم. ‫- آره.
‫آمبولانس خیلی طول می‌کشه.
‫- خودم می‌برمش. ‫- آره. قطع کن.
‫دکتری که مادرم رو درمان می‌کنه ‫خانواده النورا رو می‌شناسه.
‫بهتره نینو ببرتش.
‫نمی‌خوام تو بیمارستان بمیرم!
‫می‌خوام بچه رو ببینم...
‫نمی‌خوام برم!
‫فقط برای چکاپه.
‫لیلا، بیا بریم.
‫بگیرم بهت.
‫بچه رو بذار پیش من و تو هم برو.
‫النا، بهتره تو با بچه بمونی.
‫نگران نباش،
‫من همه چیز رو درست می‌کنم.
‫لیلا، بیا بریم، لطفاً!
‫در رو باز کن.
‫برو. بهم زنگ بزن.
‫لیلا، در رو باز کن!
‫پالتوها رو بیار.
‫حالا همه چیز رو درست می‌کنیم. ‫بیا لیلا.
‫فقط وقتی در بسته شد،
‫زخم اون وضعیت رو حس کردم.
‫لیلا و نینو دوباره با هم، ‫داشتن مادرم رو می‌بردن.
‫الو؟
‫الیزا، مامان حالش خوب نیست،
‫دارن می‌برنش بیمارستان.
‫- چی؟ ‫- خونریزی داشت، نزدیک بود غش کنه.
‫از کجا خونریزی داشت؟
‫نمی‌دونم، از پایین.
‫حواسم پرت بود.
‫کجایی؟
‫خونه‌ام. اون با لیلاست.
‫لعنتی، با لیلا؟
‫نمی‌تونستی آمبولانس صدا کنی؟
‫فوری بود، حالش خوب نبود.
‫تو هم باید می‌رفتی!
‫فقط کارایی رو می‌کنی که به نفعت باشه!
‫اگه مامان بمیره، ‫تا آخر عمر عذاب وجدان خواهی داشت!
‫مارچلو!
‫الیزا؟
‫الو؟
‫خانم افتاد؟
‫نه، یهو شروع کرد به خونریزی.
‫مواظب سرش باش.
‫- لیلا، پیشم بمون. ‫- اینجام.
‫- باهام چیکار می‌کنن؟ ‫- هیچی.
‫همه چیز خوبه.
‫خوبی؟
‫الو؟
‫لنو، تصمیم گرفتن بستریش کنن.
‫باشه.
‫نینو دکترا رو می‌شناسه،
‫می‌گن همه چیز تحت کنترله.
‫آروم باش.
‫تنهاست؟
‫آره.
‫نمی‌ذارن کسی بره تو.
‫نمی‌خواد تنها بمیره.
‫نمی‌میره.
‫دیگه مثل قبل نیست،
‫ترسیده. یه کاری بکن.
‫می‌دونم، ولی این قوانین بیمارستانه.
‫در مورد من پرسید؟
‫گفت بچه رو بیارین.
‫باشه.
‫شما دوتا حالا چیکار می‌کنین؟
‫نینو یه مدت با دکترا می‌مونه، بعد من می‌رم.
‫خوبه، خودتو خسته نکن.
‫نینو به محض اینکه بتونه زنگ می‌زنه، باشه؟
‫آروم باش.
‫و استراحت کن.
‫وگرنه شیرت خشک می‌شه.
‫آره.
‫مرسی.
‫الو؟
‫لنو، یه مشکلی داریم.
‫حال مامان بدتر شده؟
‫خانم رو همین حالا بیارین اینجا.
‫دکترا خیلی نگران نیستن،
‫مارچلو داره دیوونه‌بازی درمیاره.
‫چرا مارچلو؟
‫نمی‌دونم!
‫من دکترا رو شخصاً می‌شناسم.
‫بخش آنکولوژی این بیمارستان عالیه.
‫دکترای خوب جایی هستن که پول باشه ‫نه با امثال تو.
‫داره با نینو دعوا می‌کنه.
‫مادرشوهرم رو می‌بریم ‫یه کلینیک خوب، حالش خوب می‌شه.
‫چه حقی داری؟
‫تو کی هستی؟
‫مارچلو، خفه شو!
‫گمشو!
‫الو؟
‫به نینو بگو بهش توجه نکنه.
‫از این موضوع دور بمون، دیگه نمی‌گم.
‫- دیگه نمی‌گم. ‫- ازت نمی‌ترسم.
‫نمی‌خوام تو این موضوع درگیر بشم.
‫باشه.
‫تو با این احمق حرف بزن.
‫بده من!
‫- لنو. ‫- الو؟
‫گوش کن، الیزا نمی‌خواد ‫مادرت تو بیمارستان بمونه.
‫می‌برمش یه کلینیک خوب ‫تو کاپودیمونته، بد میگم؟
‫بد میگم یا نه؟ جواب بده!
‫اولاً، آروم باش.
‫آرومم.
‫تو توی کلینیک زایمان کردی،
‫الیزا هم همینطور،
‫چرا مادرت باید تو این بیمارستان مزخرف بمیره؟
‫دکترایی که دارن درمانش می‌کنن ‫اونجا کار می‌کنن.
‫کی اینجا مسئولیت داره؟
‫تو، لیلا یا این آشغالی که جلو منه؟
‫- مسئله مسئولیت نیست. ‫- ولی هست.
‫یا به دوستات بگو ‫می‌تونم ببرمش کاپودیمونته،
‫یا پاهای کسی رو می‌شکنم ‫و به هر حال می‌برمش.
‫گوشی رو بده لیلا
‫لنو.
‫از نینو بپرس مادرم رو می‌شه جابجا کرد.
‫بذار از دکترا بپرسه و زنگ بزنه.
‫بله.
‫النو، مارچلو هنوز با پرستارا دعوا می‌کنه.
‫اگه این حیوان آروم نشه، ‫زنگ بزنم به پلیس؟
‫بله.
‫پرسیدی می‌شه جابجاش کرد؟
‫نه، نمی‌شه!
‫پرسیدی یا نه؟
‫نمی‌خواد تو بیمارستان باشه.
‫از نظر درمان، کلینیک‌های خصوصی بدترینن!
‫بله، ولی آروم باش.
‫خیلی آرومم.
‫باشه، الان بیا خونه.
‫و اینجا چی؟
‫لیلا می‌تونه از پسش بربیاد.
‫نمی‌تونم لیلا رو با اون حیوان تنها بذارم.
‫لیلا می‌دونه چطور از خودش مراقبت کنه! بیا خونه!
‫سلام.
‫چطوری؟
‫خوبم.
‫ایما؟
‫شیر خورده و حالا خوابه.
‫گرسنه‌ای؟
‫نه، اینقدر عصبانی‌ام که اشتها ندارم!
‫نمی‌دونی اون حیوان مارچلو سولارا چطور رفتار کرد!
‫ببینیم کی برنده می‌شه.
‫فراموش کرده منم از همون محله‌ام.
‫احساس حماقت می‌کردم، هنوز توی جوونی‌ام گیر کرده بودم،
‫شکننده و حسود.
‫نمی‌تونستم اون خیال‌های غیرقابل تحمل رو از خودم دور کنم.
‫برسونمت؟
‫نه، انزو میاد.
‫خانم.
‫لیلام
‫پیشتم.
‫می‌رم، حالا صبح شده،
‫پرستارا دارن میان.
‫چطورین؟
‫خوبم.
‫مطمئنی؟
‫کاملاً.
‫برو استراحت کن.
‫به محض اینکه مارچلو و خواهرت برسن، می‌رم.
‫فکر می‌کنی برمی‌گردن؟
‫انگار که بخوان یه نمایش راه بندازن.
‫برو خونه، بیشتر از حد وظیفه انجام دادی.
‫حالا ایما رو آماده می‌کنم و میام.
‫- ساعات ملاقات کیه؟ ‫- نمی‌دونم.
‫لیلاست؟
‫بعداً حرف می‌زنیم.
‫بذار باهاش حرف بزنم.
‫قطع کرد.
‫حالش چطوره؟
‫کی؟
‫لیلا.
‫به لیلا چه ربطی داره؟