‫این یکی بهتر به نظر میاد.
‫موافقم.
‫این عالیه.
‫خیلی مطمئن نیستم.
‫تو هم خوب به نظر میای، لنو.
‫فکر می‌کنی؟
‫- هر دوتون خوب به نظر میاید. ‫- آلفونسو، توصیه بد به من نکن.
‫یه لباسی مثل اینو می‌پوشی؟
‫لیلا، فقط تو می‌تونی ‫یه لباس مثل این بپوشی.
‫فقط من می‌تونم؟
‫فقط تو.
‫میکله عقلشو از دست داده،
‫و آلفونسو کار خودشو می‌کنه.
‫منظورت چیه؟
‫هنوز تظاهر می‌کنیم نمی‌دونیم؟
‫بیا با من بریم «باسیک»،
‫دفتر رو نشونت می‌دم.
‫بعدش می‌تونی بری پیش مادرت.
‫باید برم.
‫می‌خوای بری پیشش؟
‫نه، به دخترها قول دادم ‫زود برگردم خونه.
‫می‌ترسی باهام حرف بزنی.
‫- آره جون خودت. ‫- ولی می‌ترسی.
‫همه کارام رو بهت می‌گم،
‫ولی به نظر می‌رسه ‫یه هویت دوگانه داری:
‫یکی برای من و یکی برای خونه.
‫چرا می‌گی این حرفا رو، یعنی چی؟
‫همینی که گفتم.
‫می‌دونی دارم درباره چی حرف می‌زنم.
‫چیه؟ ناراحتت کردم؟
‫اذیتت می‌کنه؟
‫چرا نمی‌خوای بدونی که چی فکر می‌کنم؟
‫جیگیولا!
‫- دوتایی کجا دارید می‌رید؟ ‫- فقط رفتیم قدم بزنیم.
‫- حالت خوبه؟ ‫- مثل توپ! نمی‌بینی؟
‫میکله یه هیولاس.
‫باور کن.
‫می‌دونی وقتی تهدید کردم که خودم رو می‌کشم ‫چی سرم فریاد زد؟
‫گفت چرا این کار رو نمی‌کنی؟
‫از بالکن بپر
‫و فوری بمیر.
‫به حرفش گوش نده.
‫بعد وقتی می‌خواست آشتی کنه،
‫می‌اومد دسته‌های پول ‫۱۰۰ هزار لیره‌ای می‌ذاشت تو جیبم
‫و می‌خواست خرم کنه.
‫و همون بود.
‫حق با تو بود، لیلا،
‫که ازش یه عالمه پول بگیری، ‫بعد بهش بگی، «خداحافظ.»
‫و اگه تیغش می‌زدی هم می‌کردی، بهتر.
‫باید بمیره اون لعنتی، ‫اون تیکه آشغال!
‫درسته، بذار اون لعنتی بمیره!
‫چند ماهته؟
‫ششم.
‫ششم؟
‫زمان چقدر زود می‌گذره، نه؟
‫بعضی زنا بچه‌هاشون رو ‫برای همیشه تو خودشون نگه می‌دارن،
‫نمی‌خوان به دنیا بیارنشون.
‫تو از اون دسته‌ای.
‫اونم تو ماه ششمه.
‫خوبه، چون میکله وقتی که شکمتو می‌بینه عذاب میکشه،
‫پس تا می‌تونی طولش بده،
‫می‌کُشیمش، از پا در میاریمش.
‫باید برم حالا، خیلی کار دارم.
‫بیشتر همدیگه رو ببینیم، ‫مثل وقتی که بچه بودیم.
‫شکمم چه مشکلی داره؟
‫هیچی.
‫- و من؟ ‫- هیچی، نگران نباش.
‫نمی‌دونم چی شده.
‫این چیز خیلی بزرگه.
‫مبالغه نکنیم.
‫هنوز اینقدر بزرگ نیست.
‫مطمئنی همه‌چی مرتبه؟
‫کاملاً مطمئنم.
‫پس مشکل چیه؟
‫هیچی ربطی به بارداریت نداره.
‫پس، چی هست؟
‫سرت.
‫سرم؟
‫دوستت نینو کلی ازت تعریف کرد.
‫درباره شما دو نفر بهم گفت.
‫اون خیلی احترام و محبت داره.
‫لیلا، اینطوری نباش.
‫چرا بهم نگفتی ‫که دوست نینوئه؟
‫باید دنبال یه متخصص زنان دیگه بگردم.
‫نه، اون خیلی خوبه.
‫علاوه بر این، ما با هم میایم.
‫شوهر تو قطعاً دوست من نیست.
‫منظورت چیه؟
‫فراموشش کن.
‫لیلا قبلاً بهم نشون داده بود که چیزهایی
‫درباره‌اش می‌دونه که من نمی‌دونم.
‫حالا او به من اشاره می‌کرد که
‫حقایق دیگه‌ای وجود دارن که ‫می‌دونه ولی من نمی‌دونم.
‫سلام.
‫دخترها کجان؟
‫اونا تو فلورانس هستن.
‫اوه، درسته.
‫نمی‌دونستی؟
‫آره، کاملاً فراموش کردم.
‫برات یه چیزی درست کنم؟
‫نه، مرسی، قبلاً خوردم.
‫پیشت می‌شینم.
‫تمومش کردم.
‫نیازی نبود ‫در مورد کارمون صحبت کنید،
‫به خصوص درباره لیلا،
‫با همسر همکارت.
‫داری در مورد چی حرف می‌زنی؟
‫متخصص زنان به نظر می‌رسه ‫خیلی چیزها درباره ما می‌دونه،
‫کی بهش گفته؟
‫فکر می‌کنی وقتی تو عمرم دو بار بیشتر ندیدمش
‫ می‌رم به راسلا زندگیمون رو می‌گم؟
‫اگه راسلا مرد بود ‫مسائل خصوصی رو نمی‌گفتی.
‫ولی با زنا فقط خصوصی حرف می‌زنی.
‫الان داری حسودی می‌کنی؟
‫چه مشکلی داره مگه؟
‫حتی نمی‌تونم حسود باشم؟
‫این رو نمی‌گم، ولی انگار که
‫من برات کی هستم؟
‫برام توضیح بده.
‫چرا من توی این شهرم؟
‫چرا هر شب منتظرت می‌مونم ‫و این وضعیت رو تحمل می‌کنم؟ بهم بگو.
‫این چطور به متخصص زنان ربط داره؟
‫می‌خوام بدونم
‫غیرممکنه که این موضوع رو با تو مطرح کنم.
‫من به متخصص زنان حسادت نمی‌کنم،
‫ولی واسه اینکه خوب به نظر برسی، ‫تو صحبتای متفرقه فرو میری.
‫خسته‌ام، می‌رم بخوابم.
‫شکی که حرف لیلا
‫به چیزی واقعی اشاره داره باهام موند.
‫چی درباره نینو می‌دونست
‫که من نمی‌دونستم؟
‫سلام.
‫دنبال لیلا چرولو می‌گردم. ‫سرش شلوغه؟
‫منم منتظرشم.
‫لنو!
‫نمی‌شناسی منو؟
‫رینو؟
‫چطوری؟
‫مثل سگ داشتم کار می‌کردم.
‫کامپیوتر تو اینجا تجارت بزرگیه،
‫پول زیادی داره.
‫همه چی رو کنترل می‌کنم، می‌دونی، درسته؟
‫نه، نمی‌دونستم.
‫انگار اون خواهر خنگم ‫هیچ‌وقت ازم خوب حرف نمی‌زنه!
‫ببین چقدر منتظرم می‌ذاره.
‫منو در نظر نمی‌گیره، ‫گوشت و خون خودشو!
‫چقدر تغییر کرده!
‫منو آورده که یه روز یکشنبه بیام ‫و بعد منو منتظر بذاره.
‫فکر می‌کنه رئیسه ناپله، ‫ولی من حسابشو می‌رسم!
‫همیشه طوری باهام رفتار کرده ‫انگار من یه احمقم!
‫چیه؟
‫باعث شده خون بالا بیارم.
‫صبر کن! کجا میری؟
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫تو اینجا چیکار می‌کنی، آنتونیو؟
‫باید با لیلا حرف بزنم.
‫صبر کن.
‫چرا اینجا هستی؟
‫چیزی نیست، باید از لیلا یه چیزی می‌پرسیدم.
‫الان توام براش کار می‌کنی؟
‫واقعاً برات مهمه ‫که ما تو محله چیکار می‌کنیم؟
‫داری متواضع بازی در میاری؟
‫می‌دونی که کتابت رو به آلمانی خوندم؟
‫به آلمانی!
‫به همه گفتم دوستم بودی،
‫از محله‌ام.
‫تو آلمان فقط تو خریدیش.
‫- نه، تو معروفی. ‫- این حقیقت نداره.
‫زنت چی؟ بچه‌هات خوبن؟
‫همه خوبن.
‫به هر حال که باید زندگی کنیم، ‫ولی بچه‌ها عالی‌ان.
‫تو با ساراتوره‌ای، درسته؟
‫تو درباره نینو خیلی چیزا می‌دونی.
‫ما همه اینجا بهت احترام می‌ذاریم
‫باید برم حالا.
‫لنو!
‫بیا تو.
‫- الان می‌ریم. ‫- آره.
‫چطور شد که آنتونیو برات کار می‌کنه؟
‫چیکار می‌کنه؟
‫کارای منو.
‫نگرانش نباش.
‫برای سولاراها کار نمی‌کرد؟
‫اینا چه ربطی به تو داره؟ ‫نگرانش نباش.
‫رینو منتظرت بود، رفت.
‫حال خوبی نداره، چی شده؟
‫بهتره که داداشم رو فراموش کنی.
‫امروز سرت شلوغه؟
‫دخترها پیش پدرشون ‫توی فلورانس هستن.
‫انزو رفته تا بستگان رو تو آولینو ‫ببینه و جنارینو رو برده.
‫بیا روز رو خونه‌ من بگذرونیم.
‫از اینجا بودن خسته شدم.
‫اینجا قشنگه
‫آره.
‫- صبح بخیر. ‫- یک‌شنبه خوبی داشته باشید.
‫صبح بخیر، لیلا. این نوه‌ام مائوریتسیو،
‫که درباره‌اش بهتون گفتم.
‫صبح بخیر، خانم.
‫صبح بخیر.
‫بفرستش دفترم، ‫ببینیم چیکار می‌تونیم بکنیم.
‫خدا خیرتون بده.
‫خیلی ممنونم.
‫مامانم هم نگران پپه و جانیه.
‫از من خواست که ببینم ‫ شاید تو توی دفتر کار کمک لازم داشته باشی.
‫نه، لنو.
‫نمیتونم اونا رو با خودم ببرم.
‫رینو واسم کافیه.
‫دیگه نگم این محلهٔ لامصب ‫چه خطراتی ممکنه واسه جنارینو داشته باشه.
‫چه خطراتی؟
‫نمی‌بینی اینجا چطوریه؟
‫بیا.
‫کجا داری میری؟
‫یک‌شنبه‌س.
‫یادم اومد وقتی که لیلا، به عنوان بچه،
‫رفت تو کافه سولاراها ‫تا به چالش بکشونه‌شون.
‫عوض نشده بود.
‫- چی براتون بیارم؟ ‫- نه، صبر می‌کنم نوبتم بشه.
‫نیازی نیست، برید جلو.
‫- همون همیشگی؟ ‫- آره.
‫- نون خامه‌ای نمی‌خوام، جنارینو اینجا نیست. ‫- هر طور مایلید.
‫- بفرمایید. ‫- ممنون.
‫چقدر میشه؟
‫می‌‌خوای برادران سولارا منو بندازن بیرون؟
‫اگه نذاری کارت بکشم، ‫شیرینی‌ها رو می‌ذارم اینجا.
‫اونوقت حتماً اخراجت می‌کنن.
‫عصبانی نشو، عذرخواهی می‌کنم.
‫من از کسی صدقه نمی‌خوام.
‫اگه چیزی بخوام، می‌گیرمش.
‫خیلی‌خب، خانم چقدر می‌پردازه؟
‫۷۰۰۰ لیره.
‫اما حالا تو تجارت هم داشت ‫سولاراها رو به چالش می‌کشید.
‫چی‌کار کرد که اینقد قوی شد
‫و اینقد بین همه محترم؟
‫در ازای این‌همه احترام چی داد؟
‫بریم.
‫خداحافظ.
‫چرا مارچلو میگه ‫تو برادرشو بیچاره کردی؟
‫چه بلایی سر میکله آوردی؟
‫لنو، تو الان خانومی،
‫چه اهمیتی می‌دی به کار من، محله‌، ‫حرفات و مارچلو؟
‫چیه؟
‫بچه‌ام خیلی تکون می‌خوره.
‫- حتماً به خاطر هوای سنگینه. ‫- مال منم.
‫امروز کلی لگد میزنه.
‫فکر کنم باید یه‌کم راه بریم.
‫کجا بریم؟
‫نمی‌تونم راه برم، خیلی خسته‌ام.
‫بعدا تو رو می‌رسونم خونه.
‫نه، با اتوبوس می‌رم، طولانی نیست.
‫جواب سوال درباره مارچلو رو ندادی.
‫مارچلو
‫هیچوقت کارایی که تو بچگی ‫باهاش کردم رو فراموش نکرد.
‫اما ترسوئه و همه‌چی رو تو روم نمی‌گه.
‫و میکله؟
‫می‌دونی مردا چه شکلی‌ان،
‫اونا اهمیت زیادی به زنا می‌دن.
‫میکله دیوونه‌ست، به من وسواس دارد.
‫حتی سایه‌ من رو هم دنبال می‌کنه.
‫و به خاطر همینه که با آلفونسو کنار میاد.
‫و بخاطر همینه که مارچلو ازت عصبانیه.
‫میگه برادرش غیرقابل اطمینانه،
‫و من اونو به زنجیر کشیدم،
‫و کاری می‌کنم چیزایی که می‌خوام رو بگه.
‫مارچلو
‫فکر می‌کنه منو می‌ترسونه،
‫اما تنها کسی‌که ازش ترسیدم، مادرش بود.
‫و دیدی که چی شد.
‫چیه؟
‫خیلی گرممه.
‫مارچلو مواد رو به محله آورد.
‫پسر خانم پالمیری دو هفته پیش ‫با دوز بالا مرد.
‫توی باغچه‌ها پیداش کردن.
‫داداشم رینو
‫ندیدیش؟
‫همیشه کلی از اون آشغال رو مصرف می‌کنه.
‫خسته شدم.
‫نمی‌خوام یک‌شنبه‌م رو با حرف زدن ‫درباره آشغالای سولارا بگذرونم.
‫خدایا، چقدر تکون می‌خوره.
‫داره رو اعصابم می‌ره.
‫لیلا
‫به من بگو چی درباره نینو می‌دونی.
‫زلزله!
‫بهم دست نزن!
‫باید بریم پایین.
‫باید بریم پایین!
‫عجله کن!
‫اگه یه زلزله دیگه بیاد ‫اینجا می‌میریم.
‫شهر خطرناکه.
‫همه دارن به روستا می‌رن ‫چون اونجا امن‌تره.
‫ببین موشا دارن فرار می‌کنن.
‫این ماشین توئه؟
‫آلفونسو.
‫آنتونیو!
‫حالم بده.
‫مامان، کجا داری میری؟
‫چی شده؟
‫نمی‌دونم چطور باید توضیح بدم.
‫چی باید بگم؟
‫اون ماشین
‫تار شده.
‫مرزاش حل شده.
‫خطوط بیرونی
‫خطوط بیرونی چیزا و آدم‌ها نازکه،
‫مثل نخ‌پنبه پاره میشه.
‫برای من همیشه اینطوری بوده،
‫یه شئ لبه‌هاش رو از دست میده، ‫توی چیزی دیگه حل می‌شه
‫و همه‌چیز باهم قاطی می‌شه.
‫هیچ‌وقت نمی‌تونم حواس پرت بشم
‫و گرنه چیزای واقعی کنترل رو در دست می‌گیرن ‫و دیگه هیچی معنا نداره.
‫فکر می‌کردم اون لحظه‌ها میان و می‌رن،
‫مثل تب‌های بچگی،
‫مثل وقتی که بهت گفتم ‫قابلمه مسی منفجر شده.
‫یا توی شب سال نو ۱۹۵۸ وقتی
‫سولاراها بهمون ترقه پرتاب کردن.
‫یادت میاد؟
‫اون شلیک‌ها اینقدرم منو نترسوندن.
‫چیزی که منو ترسوند این بود که ‫رنگای ترقه‌ها انقدر تیز بودن
‫که می‌تونستن ما رو ببرن.
‫رد موشک‌ها رو بدن رینو خراش انداخت،
‫مثل گلوله‌هایی که می‌تونستن پوستش رو باز کنن
‫و یه برادر دیگه‌ی چندش‌تر ‫سرازیر بشه ازش.
‫تمام زندگیم هیچ ‌کار نکردم
‫جز جا به جا کردن اون لحظه‌ها.
‫مارچلو منو ترسوند ‫و با استفانو از خودم محافظت کردم.
‫استفانو منو ترسوند ‫و با میکله از خودم محافظت کردم،
‫میکله منو ترسوند ‫و با نینو از خودم محافظت کردم،
‫نینو منو ترسوند ‫و با اون از خودم محافظت کردم.
‫کاش می‌دونستی چقدر نقاب ساختم
‫تا خودمو پشت‌شون قایم کنم.
‫ولی هیچ فایده‌ای نداشتن.
‫سرم همیشه راهی پیدا می‌کنه که نگاه کنه.
‫همیشه مشکل همین بوده.
‫سرم.
‫نمی‌تونم متوقفش کنم.
‫همیشه باید کاری بکنم، همیشه.
‫باید بسازم، خراب کنم، بپوشونم، دوباره
‫بپوشونم و بعد در نهایت بشکنم، خردش کنم.
‫به آلفونسو نگاه کن، برای مثال.
‫همیشه حس کردم که نخ پنبه‌ای ‫که او را کنار هم نگه‌داشته بود در حال شکستنه.
‫میکله که فکر می‌کرد همه‌چیز رو می‌دونه
‫همه‌کاری که لازم بود بکنم ‫اینه که مرزش رو پیدا کنم و بکشم،
‫و اون رو شکوندم.
‫پاره‌اش کردم، با آلفونسو قاطیش کردم.
‫ولی فایده نداره،
‫ترس باقی می‌مونه، اونجا،
‫بین یه چیز نرمال و یه چیز دیگه،
‫منتظرمه.
‫احساسات خوب شکننده‌ان،
‫عشق برا من موندگار نیست.
‫عشق به مرد موندگار نیست ‫و حتی عشق به بچه‌هام،
‫سریع خراب می‌شه.
‫دوست داشتن همراه نفرت میاد.
‫خانم الیویرو حق داشت،
‫من شیطونم، بدم
‫نمی‌تونم دوستی رو حفظ کنم.
‫ولی تو مهربانی،
‫و همیشه خیلی صبور بودی.
‫بنابراین، لطفاً، ‫اگه چیزای زشت می‌گم، اگه ناراحتت می‌کنم،
‫گوش‌هات رو ببند چون دست خودم نیست.
‫ترکم نکن.
‫ترکم نکن وگرنه نابود میشم.
‫نه، ترکت نمی‌کنم.
‫نابود نمیشی، بیا اینجا.
‫ترس نمی‌تونست تو من ریشه کنه.
‫تمام ترسی که فروپاشی ‫لیلا در من بوجود آورد
‫تو جملات مرتب جا گرفت،
‫تو تصاویر هماهنگ
‫که همیشه در مرکزش بودم.
‫به خودم ثبات دادم،
‫می‌تونستم این کار رو بکنم، علی‌رغم همه‌چیز.
‫ولی لیلا تلاش کرد حس ثبات کنه.
‫وقتی، با وجود مهندسیِ تدافعیش از آدم‌ها و چیزها،
‫جریان غالب می‌شد،
‫لیلا لیلا رو از دست داد،
‫و اون، چقدر فعال،
‫چقدر شجاع،
‫خودش رو کنار زد، و با ترس،
‫تبدیل به هیچ شد.
‫لیلا.
‫حالم خوب نبود و با حرفای بی‌معنی مختو پر کردم. منو ببخش.
‫ولی شانس آوردم که با هم بودیم.
‫می‌دونی من چطوریم،
‫هر چند وقت یک بار ‫یه چیزی تو قفسه سینه‌ام گیر می‌کنه.
‫ولی مهم نیست.
‫و علاوه بر این برای همه وحشتناک بود،
‫پایانی نداشت.
‫از هیچ‌کس خبری نداریم.
‫انزو، جنارینو؟
‫نمی‌دونم کجا هستن.
‫بیا.
‫سکه واسه تلفن داری؟
‫بذار ببینم.
‫آره، بیا
‫- مرسی. ‫- قابلی نداره.
‫به انزو زنگ بزن.
‫کسی جواب نمی‌ده.
‫داری به کی زنگ می‌زنی؟
‫خونه، ببینم نینو اونجاست.
‫به اون یکی خونه‌ش زنگ بزن.
‫می‌دونی کجا زندگی می‌کنه؟
‫آره، البته.
‫بریم اونجا. می‌رم کلید بیارم.
‫نه، نمی‌دونم
‫فکر کنم نینو دنبال من می‌گرده.
‫می‌رسونمت.
‫به پیترو زنگ می‌زنم.
‫الو؟
‫پیترو.
‫النا، حالت خوبه؟
‫اتفاقی برات افتاده؟
‫خیلی ترسیدم.
‫شکر خدا دخترها اینجا بودن.
‫حالشون خوبه؟
‫خوبن، ولی تو چطور؟
‫منم خوبم.
‫تو ناپل به نظر میاد خسارات محدوده،
‫ولی هنوز اطلاعات زیادی ندارن.
‫توی منطقه آولینو خیلی فاجعه بود.
‫آولینو؟
‫آره، آولینو.
‫آولینو گفتی؟
‫انزو و جنارینو اونجان.
‫واقعاً؟
‫چرا الان نمیای اینجا؟
‫چند روز بیشتر دخترها رو نگه دار،
‫برای من عیبی نداره.
‫البته، دخترها می‌تونن بمونن، ‫به هر حال همه‌چیزو می‌دونن.
‫هنوز خوابن.
‫- زود بهت زنگ می‌زنم. ‫- باشه.
‫خداحافظ.
‫همه‌چی مرتبه؟
‫آره، دخترها خوبن.
‫و چی درباره آولینو گفت؟
‫هیچی، نگران نباش.
‫آروم باش، لطفاً.
‫- دنبال کی هستید؟ ‫- دارم دنبال خانواده ساراتوره رو می‌گردم.
‫- ساراتوره؟ ‫- بله
‫پاسکواله، ببین این خانما چی میخوان.
‫خداحافظ.
‫مرسی.
‫- دنبال کسی هستید؟ ‫- آره.
‫نینو ساراتوره. ‫خبری ازش داری؟
‫همه رفتن.
‫- کی می‌دونه الان کجان. ‫- اما اونا رو دیدی؟
‫البته، خانومه و شوهرش ‫با بچه‌هاشون رفتن.
‫می‌خوای پیامی بذاری
‫اگه برگشتن؟
‫نه، اشکالی نداره، ممنون.
‫دنیا به جای خودش برگشته.
‫بریم به محله خودمون.
‫انزو!
‫مامان!
‫نمی‌تونی تصور کنی چی دیدیم، ‫چه اتفاقی افتاده!
‫تو منطقه آولینو
‫خیلی ترسناکه.
‫می‌رم خونه.
‫چی؟
‫عقلت رو از دست دادی؟
‫نمی‌تونی تو خونه بمونی.
‫بمون تو محله،
‫ما تو ماشین جا درست می‌کنیم.
‫چطوری؟
‫جمع و جور می‌شینم
‫نگران نباش.
‫بیا، اینجا بمون.
‫چیزی برای خوردن پیدا می‌کنم.
‫- الو؟ ‫- النا، حالت خوبه؟
‫کجا بودی؟
‫اینجا بودم.
‫چندین بار بهت زنگ زدم.
‫نمی‌تونستم تو خونه بمونم، ‫تو خیابون بودم.
‫کجایی؟
‫تو مینتورنو، ‫داخل ویلای خانواده النورا،
‫والدینش هستن، بستگانش.
‫وقتی زلزله اومد، خیلی ترسیدم، ‫بچه‌هام رو گرفتم و فرار کردم.
‫ببخشید، خسته‌ام،
‫بعداً باهات صحبت می‌کنم.