‫شش سال بود که نیومده بودم به این محله.
‫از وقتی با مامان تو فلورانس جر و بحث کردیم، ندیدمش.
‫می‌ترسیدم که نخواد منو ببینه.
‫شاید واسه همین بود که بهش زنگ نزدم تا بگم دارم میام.
‫ولی راستش رو بخوای
‫یه دلیل دیگه‌ام داشت، یه دلیل مخفی‌تر.
‫برای من، محله بیشتر از خانواده‌ام
‫لیلا رو به یادم می‌آورد.
‫اگه می‌گفتم دارم میام، یعنی
‫باید از خودم می‌پرسیدم که ‫می‌خوام باهاش چطور رفتار کنم.
‫می‌خواستم ببینمش؟
‫آماده بودم؟
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫آخی بچه‌های کوچولو، مامان‌بزرگشون رو یادشون نمیاد.
‫این حرفا چیه؟
‫برید داخل.
‫السا، یه ماچ بده.
‫دده، ببین چقدر خوشگلی.
‫مامان‌بزرگ، می‌شه یکم بیشتر بخورم؟
‫تا می‌تونی بخور، تخم‌مرغ‌ها تازه‌ان.
‫می‌تونیم بریم بازی کنیم؟
‫برید پایین، دم در بازی کنید.
‫نه، بیرون نه. همونجا بازی کنید.
‫مامان‌بزرگ، می‌تونیم بریم؟
‫گفتم آره.
‫همون پایین بمونید، دور نرید.
‫اومدم اینجا زندگی کنم.
‫تو خیابون پترارکا یه خونه گرفتم.
‫خوبه.
‫باید یه کتاب دیگه بنویسم،
‫ولی نمی‌تونم، تمرکز ندارم.
‫به من چه؟
‫چرا لیموناد؟
‫چون همینی که می‌بینمت حالم بد می‌شه.
‫حالت خوب نیست؟
‫خیلی هم خوبم.
‫نه، نیستی.
‫الیزا می‌دونه حالت خوب نیست؟
‫الیزا حامله‌اس.
‫چی؟ چرا هیچ‌کس بهم نگفته؟
‫می‌برمت دکتر.
‫حالت چطوره؟
‫همه کارایی که کردی اینو به بار آورد.
‫بخاطر تو بود که یه ورید تو معده‌م ترکید.
‫چی داری می‌گی؟
‫آره، تو باعث شدی که دل و روده‌ام بترکن.
‫مامان
‫دوستت دارم.
‫منو نه.
‫تنها با دخترها اومدی ناپل؟
‫آره.
‫شوهرتم نمیاد؟
‫این روزها دیگه اوضاع مثل قبل نیست.
‫می‌تونی آدم سرشناسی باشی ‫حتی اگه شوهرت رو بذاری بری.
‫- راست می‌گی؟ ‫- آره!
‫ولی از الیزا حرفی نمی‌زنی، که حامله‌اس و خبر نداشتم!
‫تو که الیزا نیستی.
‫فکر کردی همون‌جوری که از خواهرت انتظار داشتم...
‫از تو هم دارم؟
‫دارم کارهایی می‌کنم که باعث افتخارته.
‫گریکو داره یه اسم مهم می‌شه.
‫کلا در مورد تو اشتباه کردم.
‫فکر کردم لیلا اون حق به جانبه‌ست، ‫ولی این تو بودی.
‫لیلا همه رو روی یه انگشت می‌چرخونه، ‫حتی میکله سولارا،
‫تو با کی این‌کار رو می‌کنی؟
‫همون نینو ساراتورهٔ احمق رو؟
‫لیلا الان واسه خودش کار و کاسبی داره.
‫اون و انزو بلد بودن چطور پیش برن.
‫بریم، سریع.
‫- کجا می‌ریم؟ ‫- خونه.
‫منتظر بابابزرگ نمی‌مونیم؟
‫بمونه واسه یه بار دیگه.
‫وقتی بچه بودی اینجا رو دوست داشتی؟
‫خیلی با الان فرق داشت.
‫حالا همه چی عوض شده.
‫- خداحافظ ‫- خداحافظ
‫آیا واقعاً همه چیز عوض شده بود، حقیقت داشت؟
‫یا این من بودم که آماده نبودم با گذشته‌ام ارتباط برقرار کنم؟
‫توی ماه‌های بعدی که می‌رفتم و می‌اومدم تا به مادرم سر بزنم،
‫موفق شده بودم از لیلا دوری کنم.
‫بیش از یک سال بود که باهاش حرف نزده بودم.
‫دوباره ناپدید شده بودم.
‫نمی‌خواستم ببینمش،
‫نمی‌خواستم دوباره به دنیای اون جذب بشم.
‫سلام.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫دیگه بهت زنگ نمی‌زنم.
‫اگه خواستی، تو بهم زنگ بزن.
‫خونه‌ات منظره دریا داره؟
‫آره.
‫از اون جا دریا چطوریه؟
‫یه تیکه رنگ!
‫اگه نزدیکتر بری بهتره،
‫اینطوری متوجه می‌شی
‫که فقط گل ‌و ‌لای، کثافت و ادراره،
‫آب آلوده‌اس.
‫آدمایی مثل تو که کتاب می‌نویسین ‫دوست دارین دروغ بگین.
‫دوست ندارین حقیقت رو بگین.
‫الان اونجا زندگی می‌کنم.
‫می‌تونی عوض بشی.
‫چند بار یه چیزی می‌گیم و یه کار دیگه می‌کنیم؟
‫یه خونه اینجا بگیر.
‫می‌بینمت.
‫- سلام بابا. ‫- لنو.
‫با لیلا برخورد کردم.
‫اومده بود منو ببینه.
‫هیچ‌وقت دخترهات رو نمی‌بینم.
‫چرا بیشتر نمیاریشون؟
‫- از ما خجالت می‌کشی؟ ‫- البته که نه.
‫بعدازظهرها مشغول مشق و درسشونن.
‫همیشه سرمون شلوغه.
‫باید بری پیش یه متخصص.
‫بس کنید دیگه، همه‌تون!
‫پول دکتر نمیدم!
‫سلام بابا.
‫نمیرم دکتر،
‫سر ملت فقیر کلاه می‌ذارن.
‫- چی شده؟ ‫- از خواهرت بپرس.
‫فکر می‌کنه باهوشه ‫و می‌گه من چرت و پرت می‌گم.
‫فقط گفتم باید بری دکتر. بهش بگو.
‫حق نداری چیزی بگی!
‫دیگه نمی‌خوام چیزی بشنوم!
‫- اعصابم رو خرد کردین! ‫- هی، بچه‌ها!
‫بس کنید!
‫بعد از اینکه میکله جون کند ‫تا بیشتر از همه پول در بیاره
‫دوستت شجاعت داشت ‫از سولاراها جدا بشه.
‫و حالا با کسب و کارش ‫یه عالمه پول در میاره.
‫خیلی باهوشه، خیلی باهوش.
‫یه کاری انجام می‌ده که هیچ‌کس نمی‌فهمه چیه.
‫انزو باهوشه.
‫نه، نیست.
‫انزو هیچی نیست.
‫لیلا همه کاره‌اس،
‫هر کاری می‌خواد می‌کنه.
‫و بهترین قسمتش اینه که ‫سولاراها حتی نفهمیدن.
‫اون دل‌رحمه، سخاوتمنده.
‫تو چی می‌دونی...
‫یه چیزی بخوریم؟
‫نه، عصر تو دانشگاه گرسنه‌ام شد و یه چیزی خوردم.
‫ولی منتظرم موندیم.
‫یه لیوان نوشیدنی می‌خورم که پیشت باشم.
‫بی خیال، ‫دیگه گرسنه‌ام نیست.
‫وقتی خبر جدیدم رو بشنوی منو می‌بخشی.
‫دوست داری بشنوی؟
‫نه
‫دخترها.
‫می‌خواید یه خبر خوب بشنوید؟
‫آره!
‫بگو بشنویم.
‫خب...
‫منو به نیویورک دعوت کردن.
‫ برای یه سری سخنرانی.
‫همه چیو هم خودشون پرداخت می‌کنن: پرواز، هتل...
‫نیویورک کجاست؟
‫توی آمریکاست، خنگ.
‫ما هم می‌ریم؟
‫نه، این دفعه فقط مامان رو می‌برم. ‫دفعه بعد هممون می‌ریم.
‫من نمیام.
‫چرا؟
‫کی مراقبشون باشه؟
‫می‌ریم پیش خاله‌تون تو میلان.
‫من می‌خوام برم پیش مامان‌بزرگ و بابابزرگ.
‫متاسفم، پیش من می‌مونی.
‫برید پیژامه‌تون رو بپوشید، دیره.
‫بفرمایید.
‫حالا بیاید یه لیست آرزو
‫برای هدیه‌ها از نیویورک بنویسیم.
‫السا.
‫می‌خوام اسکیت داشته باشم.
‫«نیویورک. السا: اسکیت.»
‫نه از اون سفیدا، رنگی.
‫«اسکیت رنگی.»
‫دده.
‫نمی‌دونم.
‫بگو دیگه.
‫کتابم اخیراً تو بوستون توسط یه انتشاراتی کوچیک چاپ شده.
‫نمی‌دونستم، خیلی عالیه.
‫می‌تونم برم سر بزنم،
‫روی انتشارش کار کنم.
‫خوبه، می‌تونی هر دو تا رو انجام بدی.
‫ولی نمی‌دونم بچه‌ها رو پیش کی بذارم.
‫نمی‌تونیم بذاریم پیش پیترو؟
‫الان خیلی کار داره.
‫نمی‌خوام از مادرش بخوام،
‫و مدتیه از خواهرش خبری ندارم.
‫و مادرم خسته‌اس، حالش خوب نیست.
‫خب...
‫چرا از لیلا نمی‌خوای؟
‫لیلا؟
‫می‌دونم خیلی سرش شلوغه.
‫حداقل امتحان کن.
‫با وجود فاصله‌ای که بین ما بود،
‫اونو تنها کسی می‌دونستم که می‌شناختم
‫که خودش رو کاملاً وقف راحتی بچه‌ها می‌کنه.
‫ولی این یعنی دوباره به اون تکیه می‌کردم.
‫من بر می‌دارم.
‫ده دقیقه دیگه حاضره.
‫الو؟
‫لیلا، داری شام می‌خوری؟
‫نه، نگران نباش.
‫بعداً زنگ بزنم؟
‫موضوع چیه؟
‫به کمکت احتیاج دارم.
‫حالا به نظر میاد ‫فقط برای همین بهت زنگ زدم.
‫ببین، به زور رو پام وایسادم.
‫این‌قدر طفره نرو ‫سرم درد گرفت.
‫بگو، نگران نباش.
‫یه فرصت پیش اومده برم نیویورک،
‫یه انتشارات کوچیک ‫داره کتابم رو منتشر می‌کنه.
‫ولی نمی‌دونم ‫بچه‌ها رو پیش کی بذارم.
‫می‌تونی اونا رو نگه داری؟
‫دخترهات برام از بچه‌ی خودمم بیشتر اهمیت دارن.
‫هر وقت خواستی بیارشون.
‫و هر چقدر لازمه کارات رو بکن.
‫وقتی از نیویورک به ناپل زنگ زدم
‫دخترهام نمی‌خواستن باهام حرف بزنن.
‫واضح بود که پیش لیلا بهشون خوش می‌گذره.
‫پس سفر یه تجربه بی‌نظیر بود.
‫دوباره احساس می‌کردم بی‌محدودیتم،
‫طوری که می‌تونم از اقیانوس‌ها بگذرم،
‫طوری که می‌تونم خودم رو
‫روی تمام جهان پخش کنم.
‫وقتی برگشتم،
‫مطمئن بودم که باردارم.
‫سعی کردم تصور کنم ‫دده و السا چیکار می‌کنن و چی می‌گن.
‫به هیچ کس نگفته بودم،
‫حتی به نینو
‫و در تمام تعطیلات مخفیانه
‫با لذتی بی‌پروا،
‫از وضعیت جدیدم لذت می‌بردم.
‫بیا، بذار ببینم.
‫مدل موهاتو عوض کردی!
‫انزو.
‫سلام
‫- خوش اومدی. ‫- ممنونم.
‫مامان اینجاست.
‫عزیزم، سلام!
‫چه مدل موی قشنگی!
‫ممنون.
‫سلام، جنارینو.
‫سلام، خاله لنو.
‫بیا، یه عالمه کادو دارم.
‫اسکیت!
‫اینا مال توئه.
‫مرسی!
‫عالی‌ان.
‫ملکه!
‫اینم یه چیزی برای جنارینو هست.
‫شوخی می‌کنی؟
‫این چرم واقعیه؟
‫بپوش
‫- اینم برای توئه، انزو. ‫- چرا زحمت کشیدی.
‫- زود نری دور دور ‫- باهم می‌ریم.
‫گفتن خوبه، ‫ولی من زیاد وارد نیستم.
‫پلیس!
‫این خیلی خوبه.
‫دده.
‫کمکت می‌کنم.
‫همه چی رو تعریف کن.
‫یه کشور فوق‌العاده‌اس، مدرن.
‫فراموش کردم...
‫این چیه؟
‫- نیازی نبود. ‫- چرا، بود.
‫فوق‌العاده‌ان.
‫واقعاً دوست‌شون داری؟
‫- آره. ‫- برگردوندنشون سخت میشه.
‫- بمونید واسه ناهار. ‫- نه، ما می‌ریم.
‫نه، من یه چیزی درست می‌کنم
‫و می‌تونید با لیلا وقت بگذرانید.
‫اینجا اوضاع چطور بود؟ ‫خوب رفتار کردن؟
‫آره، خیلی خوب.
‫خیلی خوش گذشت.
‫بی‌صبرانه منتظر بودم برگردی، ‫یه چیزی باید بهت بگم.
‫من باردارم.
‫لی'...
‫منم همینطور.
‫جدی؟
‫آره.
‫و به پدرش گفتی؟
‫به هیچ‌کس نگفتم، فقط به تو.
‫اگه نینو بگه نمی‌خوام ‫همه‌چی معلومه.
‫چی معلومه؟
‫که دیگه براش مهم نیستی.
‫اینطور نیست.
‫اشتباه برداشت نکن.
‫لیلا، نینو خیلی مهربونه،
‫هر وقت می‌تونه میاد می‌مونه.
‫از دده و السا مثل بچه‌های ‫خودش مراقبت می‌کنه.
‫پس امشب بهش بگو.
‫و کی به دده و السا می‌گی؟
‫اون سخته.
‫چطور بهشون بگم؟
‫باید چیزها رو واضح و مختصر بگی.
‫دده!
‫السا!
‫یه لحظه بیاید اینجا.
‫یه چیزی باید بهتون بگم.
‫می‌دونستید...
‫که یه بچه تو دلم دارم؟
‫می‌تونیم با هم بازی کنیم؟
‫البته، وقتی بزرگتر بشه.
‫و تو؟
‫دوست داری یه داداش کوچولو داشته باشی؟
‫یا یه آبجی کوچولو؟
‫آره، دیگه از اینکه بچه آخر باشم خسته شدم.
‫و تو؟
‫قراره بچه بیاری؟
‫آره.
‫پسره یا دختر؟
‫هنوز نمی‌دونم.
‫اگه دختر بود، من اسمشو انتخاب کنم؟
‫البته، تو انتخابش کن.
‫هنوز بیداری؟
‫این استاده فوق‌العاده‌اس،
‫۲۰ سال از من بزرگتره، ‫ولی خسته نمیشه.
‫چیزهایی برای بحث داشتیم، ‫پس رفتیم همون رستوران همیشگی.
‫خیلی به کتابم علاقه‌منده.
‫پرسید چرا فروش نمیره.
‫تازه از نیویورک برگشتیم
‫و تو با پروفسور شام می‌خوری؟
‫اون همیشه می‌خواد بیرون بره.
‫فکر کنم دیگه حوصله زنش رو نداره.
‫کجا شام خوردین؟
‫یه رستورانی که اون می‌شناسه، ‫مال دوستشه.
‫ولی گفتی همیشگیه.
‫آره، ما بارها رفتیم اونجا.
‫دخترها از هدیه‌هاشون خوششون اومد؟
‫آره، خیلی.
‫چی می‌خونی؟
‫آخرین کتاب پیترو.
‫چطوره؟
‫فقط چند صفحه‌اشو خوندم،
‫اما به نظر میاد فوق‌العادست.
‫در دایره‌های آکادمیک و خارج از اون تحسین شده.
‫«تقدیم به النا، که با رنج دوست‌داشتن به من آموخت.»
‫کی جرات می‌کنه چیزی بد ‫درباره چیزی که یه آیروتا نوشته بگه؟
‫حسود شدی.
‫مگه میشه!
‫نینو، من باردارم.
‫از کی می‌دونی؟
‫از نیویورک،
‫ولی می‌ترسیدم عصبانی شی.
‫کمک!
‫خیلی عالیه!
‫کمک کن، با این حال!
‫بیا اینجا.
‫خیلی عالیه.
‫به النورا می‌گی؟
‫بهش ربطی نداره.
‫هنوز کارای طلاق مونده.
‫این فقط ظاهره، می‌دونی که.
‫باید اسمت رو بچه‌مون باشه.
‫- میشه ‫- نه، نمیشه
‫- نمی‌کنی. ‫- چرا؟
‫وانمود می‌کنی هیچ‌چیز نیست، ‫مثل‌ همه چی تا الان.
‫یه چیزی بهم بگو.
‫با من خوشحال نیستی؟
‫آیا بهت کم‌محلی می‌کنم؟
‫نه.
‫خب؟
‫النا.
‫زندگی من تو هستی.
‫زندگی من دختراتن،
‫و این بچه‌ای که در راهه.
‫بقیه...
‫فقط پیش‌زمینه لازمه.
‫لازم برای کی؟
‫برای تو؟
‫قطعاً برای من نیست.
‫باید بهم اعتماد کنی.
‫واقعاً بگو.
‫اعتماد کن به من.
‫هفته‌های بعدی برای لیلا پیچیده بود،
‫بعضی وقت‌ها فکر می‌کردم خوش‌شانس‌ام،
‫بدنم خیلی طبیعی به بارداری واکنش نشون داد.
‫اگه تو وضع لیلا بودم
‫دووم نمی‌آوردم.
‫بدنش به نظر میومد مقاومت نشون میده،
‫یا حداقل این چیزی بود که می‌گفت
‫مخصوصاً تو ماه‌های اول،
‫وقتی که از بعضی بوها ‫متنفر شده بود، مرتباً بالا می‌آورد
‫و نتیجه‌اش این بود که فکر کرد ‫اون چیزی که داخلشه ازش عصبانیه.
‫هیچ‌وقت به حرف‌هام گوش نمی‌دی.
‫به بابام زنگ زدی؟
‫چهار بار بهش زنگ زدم.
‫کی؟
‫دیشب بهش زنگ زدم.
‫چه وقت؟
‫نینو!
‫سلام.
‫چطوری؟
‫خوبم، تو چطوری؟
‫خوبم.
‫هنوز معلوم نیست، ‫ولی زودی به یه سری لباس جدید احتیاج دارم.
‫بریم.
‫وگرنه اون زنیکه رو می‌کشم.
‫بعداً باهات حرف می‌زنم.
‫ازم خواست بچه‌ها رو ببرم دکتر!
‫قرار بود چیکار کنم؟
‫به نظر می‌اومد یه خانواده کوچولوی خوشگلید که در حال گشت و گذارین!
‫نیازی نبود انقدر عصبانی باشی.
‫واقعاً؟ اما کافی نبود.
‫به اندازه کافی بهش حرف نزدم.
‫وقتمو واسه آشپزی کردن واست تلف می‌کنم،
‫لباسات رو میشورم.
‫اگه تو دانشگاه مشکل داری ‫بهت گوش می‌دم،
‫همیشه اینجام که با لب خندون بهت خوشامد بگم.
‫- ولی زنت یه نفر دیگه‌اس! ‫- حالا آروم باشیم.
‫لنو، بیا.
‫قهوه آماده‌اس.
‫حالا منم باید بشینم،
‫نیاز دارم به پاهام استراحت بدم.
‫مامان، اینجا بشین، ‫راحت‌تره.
‫نه.
‫می‌خوام کنار لنوچیا بشینم.
‫خیلی خوشحالم بابت این بچه که تو راهه.
‫خیلی خوشگلی.
‫دده و السا خیلی مودب هستن.
‫تو هم همین‌طور بودی.
‫یادم میاد همیشه کتاب می‌خوندی.
‫به جای اومدن به ساحل، می‌خوندی.
‫شب‌ها، واسه این‌که راحت بخوابم،
‫برام از چیزایی که ‫می‌خوندی تعریف می‌کردی.
‫باعث می‌شی حس پیری کنم.
‫پیر نیستی!
‫خیلی خوب به نظر میای، خوش‌تیپ.
‫لنو.
‫لنو
‫- بیا. ‫- ولش کن، دوناتو.
‫غیرقابل‌تصوره که وقتی بچه بودم،
‫تو اون ساحل،
‫چه بلاهایی که سرم نیومده.
‫به واقع نمی‌تونه اتفاق افتاده باشه.
‫کچل، شلخته،
‫کنار آلفونسو،
‫همکلاسی دبیرستانی‌م، ‫که عمداً زنونه به نظر میومد.
‫بیا اینجا.
‫بیا.
‫و من توی همون خونه‌ام.
‫چقدر نسبت به منی که تو ایسکیا بودم فرق داره.
‫الان چه وقتیه؟
‫یه نویسنده که هیچ همتایی ‫در هیچ کجای دنیا نداره.
‫افتخار میکنم که اونو از بچگی می‌شناختم.
‫تو ایسکیا...
‫وقتی که با ما اومد مسافرت
‫و یه بچه بود،
‫اون ادبیات را از طریق
‫اشعار ناچیز من کشف کرد.
‫درسته که شبها کتاب منو می‌خوندی، نه؟
‫درسته.
‫نمی‌تونستم باور کنم کسی رو می‌شناسم
‫که یه کتاب شعر نوشته بود.
‫تو برای روزنامه‌ها هم می‌نوشتی.
‫باید هنوز بابت نقد زیبای
‫کتابم ازت تشکر کنم.
‫خیلی به کارم اومد.
‫حسادت افراد متوسط ‫مانع شهرتی شد که سزاوارش بودم.
‫همین طوره.
‫می‌تونم یه کلمه حرف بزنم؟
‫از این همه آدم خسته شدم.
‫بیا بریم خونه.
‫آره، باشه.
‫ما می‌ریم.
‫دخترا، بریم.
‫نه، جدی؟
‫خوبه.
‫آب باید گرم باشه،
‫حتی اگه تابستونه و هوا گرمه.
‫دیشب یه دقیقه هم نخوابید.
‫و منم همینطور.
‫ببین چقدر خوشش میاد؟
‫امتحان کن.
‫- سرش رو بگیر. ‫- باشه.
‫باریکلا، خوبه.
‫سلام، مارچلو.
‫خیلی ممنون.
‫لازم نبود که بیای.
‫الیزا باید یاد بگیره ‫همه چیزو خودش انجام بده، نه؟
‫چند دقیقه میرم بیرون.
‫حوله رو بیار.
‫می‌تونی انجامش بدی.
‫می‌شنوی؟
‫می‌تونی انجامش بدی.
‫در ایستگاه قطار بولونیا
‫یک انفجار خشونت‌آمیز رخ داده است.
‫متاسفانه، تعداد کشته‌ها ‫خیلی زیاد به نظر می‌رسه.
‫ما را بابت این بلبشو ببخشید،
‫ولی ما تازه از صحنه ‫فاجعه برگشته‌ایم، وحشتناکه.
‫انفجار بسیار قدرت‌مند
‫بخشی از ایستگاه مرکزی ‫بولونیا رو تخریب کرده.
‫این‌ها اولین تصاویر ما هستند...
‫لنو، جواب میدی؟
‫جواب بده دیگه
‫بله؟
‫بله، اورژانس خبر کنید! ‫الان می‌رم اونجا!
‫چی شده؟
‫پپه‌اس
‫مامان حالش بد شده.
‫باید برم. بعداً زنگ می‌زنم.
‫بهم خبر بده.
‫- کجاس؟ ‫- اینجاس.
‫مامان!
‫پنجره رو باز کن
‫تا بتونه نفس بکشه.
‫- آمبولانسو خبر کردید؟ ‫- هنوز نیومده.
‫یه کم آب قند بیارید.
‫باشه.
‫نگران نباش، آمبولانس داره میاد.
‫نه، نمی‌خوام برم بیمارستان.
‫آروم باش، ایماکولاتا.
‫یه جرعه آب بخور، آروم‌ آروم.
‫نمی‌خوام برم بیمارستان.
‫حالا بهترم.
‫کافیه، کمک کنید ببریمش پایین.
‫گفت حالش بهتره.
‫این‌قدر رو مخ نباش ‫و کاری رو که بهت گفتم انجام بده!
‫یک، دو، سه!
‫لنو.
‫تو تنها دختر واقعی منی.
‫فقط نگران تو بودم، همیشه.
‫همیشه و فقط تو.
‫و حالا باید ببینم که ‫تو بدتر از من شدی.
‫من ادامه میدم، نگران نباشی.
‫باور نمی‌کنم، تو متوقف شدی.
‫تو رو خوشحال می‌کنم.
‫همه‌مون خوشحالت می‌کنیم،
‫من و خواهر و برادرام.
‫خواهر و برادراتو ول کردم، شرمسارم.
‫واقعیت نداره،
‫الیزا هر چی که لازم داره داره.
‫پپه و جانی کار می‌کنن و پول در میارن، ‫دیگه چی می‌خوای؟
‫می‌خوام جبران کنم.
‫هر سه‌اشون رو به مارچلو سپردم
‫و اشتباه کردم.
‫مارچلو از میکله هم عوضی‌تره، ‫پسرامو به کثافت کشیده.
‫خیلی نگران می‌شی.
‫چون چیزایی رو می‌دونم که تو نمی‌دونی.
‫محله واقعاً رو به تباهیه.
‫اگه باور نمی‌کنی از لیلا بپرس.
‫اون تنها کسیه که می‌تونه چیزها رو درست کنه،
‫فقط اون بلده ‫مهربون باشه وقتی لازمه
‫و بد باشه وقتی نمی‌شه ازش اجتناب کرد.
‫باید یه لطفی بهم بکنی.
‫با لیلا و انزو حرف بزن،
‫ازشون بخواه به برادرات کار بدن،
‫از خیابون بیارنشون بیرون.
‫هر چی بخوای انجام می‌دم،
‫ولی پپه و جانی، ‫حتی اگر لیلا قبولشون کنه،
‫برای پول کمتر براش کار نمی‌کنن.
‫با سولاراها بیشتر پول در میارن.
‫بازم امتحان کن.
‫مدتی دور بودی، ‫نمی‌دونی اینجا چطور می‌گذره.
‫همه می‌دونن چطور لیلا ‫میکله سولارا رو عوض کرد.
‫روزی‌ که تصمیم بگیره،
‫پاشونو می‌شکنه.
‫خانوم گریکو، حال‌تون چطوره؟
‫- بهترم، مرسی. ‫- دکتر می‌خواد با شما صحبت کنه.
‫بلند شید و دمپایی‌هاتونو بپوشید.
‫- می‌تونید راه برید؟ ‫- آره.
‫اینجا رو می‌بینید؟
‫این یه کارسینومه،
‫کامل پخش شده.
‫ما هنوز نمی‌دونیم دقیقاً چیه،
‫با نمونه‌برداری می‌فهمیم.
‫مسئله جدیه؟
‫بله، متأسفانه این موضوع جدیه.
‫اما می‌تونید جراحی کنید؟
‫باید وضعیت رو ارزیابی کنیم، ‫ آزمایش‌های بیشتری لازمه.
‫باید امیدوار باشیم ‫که غدد لنفاوی درگیر نشده باشن.
‫باید بفهمیم آیا تومور اولیه‌اس
‫یا در اندام‌های دیگه پخش شده.
‫ ممکنه اعضای دیگه هم درگیر باشن؟
‫بله، متأسفانه.
‫دارم می‌میرم؟
‫ببینید، خانم ایماکولاتا،
‫وضعیت بالینی شما پیچیده‌اس.
‫باید تست‌های بیشتری بگیریم ‫و درباره درمان تصمیم بگیریم...
‫عزرائیل تو همون بچگی منو لمس کرده بود،
‫با همین بیماری.
‫درباره پات حرف می‌زنی؟
‫فکر می‌کنی پات یه بیماری جدی داشته؟
‫ولی از دستش در رفتم، ‫حتی وقتی بچه بودم.
‫بازم فرار می‌کنم، می‌بینی.
‫می‌دونم چطور رنج کشیدن رو تحمل کنم،
‫تو ده‌ سالگی یاد گرفتم ‫و از اون موقع متوقف نشده‌ام.
‫وقتی می‌تونی تحملش کنی ‫حتی عزرائیل هم بهت احترام می‌ذاره.
‫و بعد از مدتی می‌ره.