‫نگاه کن!
‫اینجا عالی نیست؟
‫بیا اینجا رو ببین.
‫خورشید همه جا می‌تابه.
‫نگران اجاره نباش
‫من همه چی رو ردیف می‌کنم.
‫یه کار خوب پیشنهاد دادن.
‫مشکلات مالی‌مون حل می‌شه.
‫کی می‌خواستی بهم بگی؟
‫می‌خواستم اینجا بهت بگم.
‫دوست داری یا نه؟
‫به‌نظرم عالیه!
‫امروز چته تو؟
‫می‌خوام فردا النورا رو ببینم.
‫چرا؟
‫باید باهاش حرف بزنم.
‫می‌خوام بدونم چی درباره ما می‌دونه،
‫وقتی از خونه رفتی، چقدر گذشته
‫از وقتی پیش هم بودین.
‫پدر و مادرش می‌دونن
‫که ازدواجتون تموم شده؟
‫از من بپرس، اگر چیزی برات مبهمه
‫برات توضیح می‌دم.
‫نه،
‫فقط به اون اعتماد دارم.
‫تو دروغگویی.
‫این چرت و پرتا چیه؟
‫بس کن، عوضی!
‫فکر کردی با کی طرفی؟
‫نمیذارم یه آشغال مثل تو باهام بازی کنه!
‫چه‌کار می‌کنی؟
‫آروم باش!
‫آروم باش، لطفا.
‫آروم باش.
‫بیا بشینیم.
‫آروم باشیم.
‫بیا بشینیم.
‫همه چی رو توضیح می‌دم.
‫بیا بشینیم.
‫لطفا.
‫قبل از اینکه برم فرانسه،
‫همه چیز رو به النورا گفتم،
‫ولی وقتی برگشتم اوضاع پیچیده شد.
‫شروع کرد به دیوونه‌بازی،
‫کارایی می‌کرد...
‫یه بار خواست خودش رو با چاقو بزنه،
‫بعدش می‌خواست از بالکن بپره،
‫من ترسیدم.
‫آخرش، بله،
‫بهش گفتم که طلاق نمی‌گیریم.
‫ولی اون همهٔ نبودنام،
‫و بهانه‌هام رو فهمید که واسه دیدن تو بود،
‫برا همین شروع کرد به ‫تظاهر این که هیچ‌چیز نشده،
‫که واقعا میرم کنفرانس
‫و دیگه تو رو نمی‌بینم.
‫حالا یه جورایی توی یه دنیای خیالی زندگی می‌کنیم.
‫همه چی خوب پیش می‌ره،
‫اونقدر که اینجام.
‫می‌تونم با تو باشم، با تو ازدواج کنم، ‫با تو برم و بیام.
‫اون خوب می‌دونه
‫ولی تظاهر می‌کنه که نمی‌دونه.
‫النا...
‫نمی‌خوام منو ببخشی،
‫من فقط می‌خوام منو بفهمی.
‫به من دروغ گفتی، به اونم دروغ گفتی.
‫ واسه دوست داشتن هیچ‌کدوم از ما نبوده.
‫نه، این درست نیست.
‫چرا هست.
‫فقط واسه خاطر خودت این کارا رو کردی.
‫تو یه ترسویی که جرات نداری تصمیماتو بگیری.
‫النا، شاید اشتباه کرده باشم،
‫ولی عذر می‌خوام.
‫این کار رو کردم که از یه فاجعه جلوگیری کنم.
‫می‌تونم هر کاری که بخوام انجام بدم.
‫حتی می‌تونیم یه آپارتمان با هم بگیریم.
‫تموم شد دیگه.
‫چرا اینجوری می‌کنی؟
‫دیگه هیچ‌وقت بهم زنگ نزن، فهمیدی؟
‫فهمیدم.
‫باید بذاری راحت باشم.
‫- چطور می‌تونم؟ ‫- نینو، لعنتی، تمومش کن!
‫تمومش کن!
‫بگو چی کار کنم.
‫هیچی نمی‌فهمی، برو گمشو!
‫من جواب می‌دم.
‫الو؟
‫لیلا هستم. النا رو می‌خوام.
‫بله.
‫همین الان صداش می‌کنم.
‫دوستت پشت خطه.
‫- الو؟ ‫- لنو، اوضاع چطوره؟
‫تو چی فکر می‌کنی؟
‫هنوز تورینی؟
‫آره، کجا باید باشم؟
‫حالت چطوره؟
‫خوبم، نگران نباش.
‫یالا دیگه، حرف بزن.
‫سرم شلوغه، مراقب خودت باش.
‫داری چه کار می‌کنی؟
‫دارم سعی می‌کنم که
‫نذارم حرفای چرت و پرت بزنی
‫خوب نیست.
‫دیگ به دیگ میگه روت سیاه.
‫یعنی چی؟
‫خودت می‌دونی.
‫نه، هیچ‌چیز نمی‌دونم.
‫پییترو بهم گفت که زندگی زناشویی‌ات چطور بوده.
‫- من؟ ‫- آره، تو.
‫اونجوری تعجب نکن.
‫من مسئولیت‌هام رو جلوی همه قبول کردم،
‫حتی جلوی دده و السا، و دارم عواقب
‫کارام رو تحمل می‌کنم.
‫ولی تو، خیلی خودت رو دست بالا گرفتی،
‫تو فقط یه بورژوای ریاکار حقیری
‫که گنداش رو ماست‌مالی می‌کنه.
‫تو آدم بدی هستی.
‫نمی‌دونی یعنی چی که
‫واقعا کسی رو دوست داشته باشی و بذاری بری.
‫ظاهرت رام و خجالتیه،
‫ولی تو یه حریص پنهان‌کاری
‫که نه مطالعه نه کتاب نمی‌تونه تغییرش بده.
‫تانیا!
‫ببخشید خانم.
‫فقط متاسفم
‫برای اینکه دخترا اینجا بزرگ نمی‌شن،
‫می‌تونستن سعی کنن مثل تو نباشن.
‫تانیا، لطفا،
‫به النا و دخترا کمک کن
‫که چمدوناشون رو ببندن.
‫خودم می‌بندمشون.
‫قطار فلورانس داره روی سکوی ۱۳ میاد.
‫امشب کجا بخوابیم؟
‫کی برمی‌گردیم خونه مامان‌بزرگ‌ اینا؟
‫من گشنمه.
‫آروم باشید.
‫داریم می‌ریم ناپل.
‫چرا؟
‫- چون می‌ریم. ‫- پیش نینو؟
‫قطار ناپل داره از سکوی ۶ حرکت می‌کنه.
‫بیا بریم.
‫عجله کنید. ‫به این فکر کردم که بدون خبر
‫برم پیش نینو و النورا
‫که بهش بگم اگر من و دخترا
‫توی این وضعیتیم،
‫تقصیر اونم هست و باید جواب پس بده.
‫می‌خواستم درد و رنج من بهش منتقل بشه
‫همونجوری که منو غرق خودش کرده بود.
‫قطار میلان داره از سکوی ۱۹ در حال حرکته.
‫- بیا. ‫- کجا می‌ریم؟
‫زود باش.
‫صبر کن.
‫برو بالا.
‫زود باش.
‫کمکم کن.
‫السا، برو تو.
‫- مال منم بذاری؟ ‫- خودت بذار.
‫من گشنمه.
‫یکی یکی.
‫ساندویچای مامان‌بزرگ رو بخوریم؟
‫قطار میلان داره حرکت می‌کنه.
‫مسافرای غیرمجاز باید پیاده بشن.
‫چرا الان تصمیم گرفتی بری میلان؟
‫ساندویچ سالامی مال منه.
‫- مامان‌بزرگ داد به من. ‫- نه این درست نیست.
‫خفه شو و بخور!
‫من مال تو رو می‌خوام!
‫بس کنید!
‫اون مال منه!
‫گفتم تمومش کنید!
‫فقط توی قطار فهمیدم
‫که چرا برنامه به این ناگهانی عوض شد.
‫علیرغم همه چیز، عشق
‫با شدت درونم می‌جوشید
‫فکر اینکه به نینو آسیب بزنم
‫برام منزجر کننده بود.
‫حتی با اینکه تو اون زمان فقط درباره
‫استقلال زنان می‌نوشتم و فکر می‌کردم،
‫نمی‌دونستم چطور بدون حضورش
‫ صدا، و هوشش زندگی کنم.
‫وحشتناک بود که اعتراف کنم،
‫ولی هنوزم می‌خواستمش،
‫بیشتر از دخترهای خودم دوستش داشتم.
‫خونه رو بهشون نشون می‌دم.
‫سلام.
‫و از این طرف...
‫آشپزخونه سمت راسته.
‫این‌جا یه اتاقه که می‌تونین غذا بخورین.
‫و این طرف...
‫این سه‌تا دوستای انگلیسی من هستن.
‫ولی فردا می‌رن.
‫- سلام! ‫- سلام!
‫همه دوستای من هستن.
‫و اتاق ما کجاست؟
‫اونجاست.
‫فرانکو؟
‫بله.
‫ببین کی اینجاست.
‫سلام النا.
‫حالت چطوره؟
‫معمولی.
‫مامان، بیا ببین!
‫تو... السا هستی.
‫و تو، دختربزرگه، دده هستی.
‫چقدر خوشگلی!
‫خوشحالم می‌بینمت.
‫منم همینطور.
‫یه صندلی خیلی بزرگ اینجاست!
‫من اینجا می‌خوابم.
‫نه، من اونجا می‌خوابم،
‫چون می‌خوام کنار مامان بخوابم.
‫وسایلتون رو بیارید.
‫باید تخت رو درست کنیم.
‫بعدا انجامش می‌دیم.
‫می‌تونید هر چقدر بخواهید بمونید،
‫خودتون می‌دونید اینجا چه جوریه.
‫می‌دونی چقدر دوستت دارم.
‫ولی نباید با مادرم اینجوری رفتار می‌کردی.
‫- خیلی بد رفتار کرد. ‫- حالا.
‫ولی قبلا کمکت کرده بود.
‫تنها برای این که پسرش بد ‫به‌نظر نیاد این کارا رو می‌کرد.
‫- داری بی‌انصافی می‌کنی... ‫- نه، دارم واضح می‌گم.
‫منم واضح می‌گم:
‫مادر من، مادر منه،
‫هر چی دوست داری درباره پدر
‫و برادرم بگو، ولی مادرمو بذار کنار.
‫اینجا، ملحفه‌ها
‫و حوله‌هاست.
‫همیشه اونجا پتو پیدا می‌کنی،
‫و دستشویی هم اینجاست.
‫و با این، دیگه به عنوان یه مهمون بهت رسیدگی نمی‌کنم.
‫این خونه مال تو و همه‌ست، ‫هر جور می‌خوای رفتار کن.
‫من شروع می‌کنم به ملحفه گذاشتن.
‫دستاتو بشور.
‫دستشویی اونجاست.
‫الو؟
‫نینو.
‫النا.
‫کجایی؟
‫تو میلان، خونه ماریا روزا.
‫میلان؟
‫چرا نیومدی ناپل؟
‫واسه چی؟
‫بس کن دیگه، باشه؟
‫چطور بدون تو زندگی کنم؟
‫یک ماهه منتظرتم.
‫همونجوری که تا الان صبر کردی.
‫لطفا بس کن.
‫چرا اینجوری حرف می‌زنی؟
‫همه چیز درست می‌شه.
‫من از پیترو طلاق گرفتم.
‫ولی تو از النورا نگرفتی.
‫بس کن گیر نده به این موضوع.
‫قبلا توضیح دادم...
‫اگه برنگردی، چه کار کنم؟
‫نمی‌تونم همینجوری ادامه بدم.
‫تصمیم گرفتی؟
‫در مورد چی؟
‫داری ازم می‌پرسی در مورد چی؟
‫الو؟
‫النا.
‫باید بذاری برات توضیح بدم.
‫دیگه نمی‌خوام.
‫فقط بخور!
‫این چه حرفیه، واسه چی اجاره‌ش کردم؟
‫- برو تو اتاقت. ‫- لنو، صدای منو می‌شنوی؟
‫آره، اینجام.
‫می‌خوام دخترا رو بیاری ‫که توی خیابون پترارکا زندگی کنن.
‫نمی‌تونید برای همیشه اونجا زندگی کنید.
‫یادت میاد آپارتمان چقدر قشنگه؟
‫دیروز رفتم اونجا، ‫پر از نوره.
‫پس خودت چی؟
‫من میام پیش شما.
‫آره، بعدش چی؟
‫- بعدش چی؟ ‫- النورا چی؟
‫بذار خودم تصمیم بگیرم.
‫کم‌کم همه چیز رو درست می‌کنم. ‫به عشقمون قسم می‌خورم.
‫صدای منو می‌شنوی؟
‫باید برم، کار دارم.
‫اینجا قایم شدم.
‫به کسی نگو.
‫پس قایم شو. زیر تخت.
‫- هیچ‌کس اینجا نیست. ‫- ولی شنیدم اومد.
‫اشتباه می‌کنی.
‫- می‌گیرمت! ‫- نه، تو همیشه می‌بازی.
‫نه، من میذارم تو ببری. تو خیلی کندی.
‫یه زن بدن خودش رو به بچه‌هاش می‌ده،
‫اونها بدن زن رو تصاحب می‌کنن و
‫ما باید با این موضوع بجنگیم.
‫هیچ زنی نمی‌تونه خودش رو آزاد بدونه
‫اگر کنترلی روی بدنش نداشته باشه.
‫این موضوعیه که باید حلش کنیم.
‫می‌گیم این موضوع تو همه‌چی صدق می‌کنه
‫ولی هیچ‌وقت توی مادری بهش نمی‌پردازیم.
‫و از اونجایی که من این شانس رو دارم
‫که النا گریکو مهمونمونه،
‫می‌خوام چند کلمه‌ای صحبت کنه.
‫برو جلو، النا.
‫می‌تونم با السا مورانته شروع کنم،
‫که می‌گه هیچ‌کس فکر نمی‌کنه ‫مادر بدن یه زن رو داره.
‫برای پسرا و دخترا
‫مادرا بدن بی‌شکلی دارن.
‫ما هم اینطوری فکر کردیم و شاید
‫هنوزم راجع به مادرامون اینطوری فکر می‌کنیم.
‫باید خجالت بکشیم.
‫بعدش دخترای من، ایناهاشون.
‫شاید اونا هم اینطوری فکر می‌کنن،
‫منو اینطوری می‌بینن.
‫به عنوان یه پیرزن نه یه قدیس.
‫من باز کنم؟
‫آره.
‫برو جلو.
‫پلیسه.
‫عصر بخیر، می‌تونم کمکتون کنم؟
‫یه همسایه شکایت کرده.
‫راجع به چی؟
‫گفتن یه عده دارن سروصدا می‌کنن.
‫چند تا از دوستام اینجان، ‫داریم درباره مادری صحبت می‌کنیم.
‫نمی‌دونم می‌شه اسم این ‫رو گذاشت سروصدا.
‫دیر نیست،
‫چون بچه‌ها هنوز بیدارن.
‫ولی دوست دارم بیاید داخل.
‫نیازی نیست، خانم.
‫یا دوشیزه.
‫نمی‌تونید تصمیم بگیرید
‫که نامزد، متاهل یا مجردم؟
‫ماریا روزا کافیه.
‫بفرمایید داخل.
‫نیازی نیست.
‫ولی دوست دارم که بیاید، لطفا، داخل بیاید.
‫از این طرف.
‫بفرمایید.
‫ماریا روزا، دستگیر شدی؟
‫بفرما، جا پیدا کن.
‫می‌تونم تضمین کنم که عمه‌م استاده.
‫بهتون اطمینان می‌دم که اسمش ماریا روزا ایروتاست
‫ و هنر تدریس می‌کنه.
‫متوجه شدم.
‫شاید بتونیم از دوستامون
‫بپرسیم که درباره مادراشون
‫چه فکرایی می‌کردن ‫از وقتی بچه بودن.
‫متاسفانه، ما باید بریم، ماموریت داریم.
‫ولی تایید کردیم...
‫تایید کردید؟
‫ممنون از مهربونیتون.
‫بریم.
‫خوبه. خب؟
‫خب بازوهای مردم عادی
‫باید کار کنن که شکم ثروتمندا
‫پر بشه وگرنه مشکل‌ساز می‌شه.
‫ولی؟
‫ولی مننیوس آگریپا گولشون می‌زنه.
‫گوش کن.
‫اگر السا بخوره، ‫آیا گرسنگی تو از بین می‌ره؟
‫نه و همینطور ‫گرسنگی مردم عادی هم از بین نمی‌ره.
‫چون کارشون تو شکم ثروتمندها می‌ره.
‫معذرت می‌خوام، توی انتشارات درگیر بودم..
‫و ماریا روزا؟
‫اون بعدا با یه سورپرایز میاد.
‫- چه سورپرایزی؟ ‫- چی؟
‫بعدا.
‫من له شدم.
‫داری درس ‌می‌خونی؟
‫دارم در مورد «آپولوگ» می‌نویسم، یه آشغاله.
‫- چرا اینو می‌گی؟ ‫- اون می‌گه.
‫می‌گه، من می‌خورم ولی تو چاق می‌شی.
‫- چی؟ ‫- راست می‌گه.
‫تموم شد؟
‫بستگی به تو داره.
‫آره.
‫روز خسته‌کننده‌ای بود.
‫می‌تونستن مال ما باشن.
‫الان یکم بزرگتر بودن.
‫دخترا، پدرتون اینجاست.
‫- سورپرایز رسیده. ‫- چی؟
‫بابا!
‫اینجان!
‫بذار یه نگاهی بهت بندازم.
‫چقدر بزرگ شدی!
‫سلام، النا.
‫بیا.
‫اینجا رو دوست داری؟
‫خیلی.
‫هر وقت بخوایم می‌خوابیم.
‫چی؟
‫شب‌ها خوش می‌گذره،
‫همیشه اینجا آدم هست.
‫همیشه نه، اغراق نکن.
‫چطوری صبح زود بیدار می‌شی؟
‫وقتی بیدار می‌شیم درس می‌خونیم.
‫پس راست می‌گن مدرسه نمی‌ری.
‫اینجا درس می‌خونن.
‫پلیس‌ها هم اومدن.
‫- پلیس‌ها اینجا بودن؟ ‫- آره، همین‌جا.
‫و دوریانا
‫دوریانا؟
‫- چطوری اینجا درس می‌خونن؟ ‫- کمکشون می‌کنیم.
‫- موقته، اگه بمونن... ‫- موقته؟
‫و معیار «موقت» چی هست؟
‫تو و خواهر من این‌جوری زندگی می‌کنید؟
‫من هر جوری که دلم بخواد زندگی می‌کنم.
‫در مورد اونا، نه ناراحت ‫به نظر می‌رسن نه کم‌سواد،
‫و همیشه یکی از ما کمکشون می‌کنه.
‫یکی از شما؟
‫هر کی اینجا باشه.
‫هر دوتون بی‌مسئولیتین!
‫اونا رو از یه خونه‌ای ‫که نظم داشت برداشتین
‫و تبدیلشون کردین به آواره!
‫می‌خوای اونا رو ببری؟
‫تو و دوریانا بزرگشون کنید؟
‫فکر می‌کنی توانشو ندارم؟
‫نظرت چیه؟
‫اونا نمی‌تونن توی یه وضعیت «موقت» زندگی کنن،
‫با هر کی اونجا بود درس بخونن،
‫به مدرسه نرن مثل بقیه بچه‌ها!
‫آروم باش.
‫ببخشید که وسط صحبتتون می‌پرم ‫ولی منم بهشون کمک می‌کنم.
‫درسته، اونا با هر کی بود درس می‌خونن
‫ و وقتی خوش‌شانس باشن با تو.
‫دخترات باهوشن،
‫اونا به اندازه کافی درس می‌خونن،
‫سطح یادگیریشون خیلی بالاست.
‫نیاز به یه زندگی عادی دارن.
‫لازم نیست من بهت بگم ‫که دخترات به چی نیاز دارن.
‫در واقع، بهت می‌گم.
‫به همتون.
‫اونا به روش، یه معیار نیاز دارن.
‫این خونه پر از آدماییه که
‫موسیقی گوش میدن، بحث می‌کنن...
‫منم خوشم نمیاد،
‫همیشه تو اتاقم خودمو حبس می‌کنم.
‫اما اینم یه معیار دیگه‌ست،
‫قطعا موقته.
‫نه النا و نه دخترا ‫زیاد اینجا نمی‌مونن.
‫ولی وقتی که بزرگ شدن،
‫از بهترین خاطراتشون ‫روزاییه که اینجا گذروندن
‫توی خونه ماریا روزا.
‫احتمالا این درسته
‫و نباید ازش ناراحت باشم،
‫ولی سوالی که باید بپرسیم اینه:
‫آیا اونا می‌تونن دوباره ‫به زندگی عادی برگردن؟
‫اگر بزرگترا برای این کار مشکل دارن،
‫اونا رو تصور کن.
‫خونه پدر و مادرت خانواده داشتن،
‫ولی اینجا هم خانواده دارن.
‫و اینجا بیشتر بهشون خوش می‌گذره.
‫به سوالم جواب ندادی.
‫مجبور می‌شن، مبارزه می‌کنن
‫ولی بعدش قبول می‌کنن
‫منو ببخش.
‫ولی نگرانتم، من فقط
‫بهترین چیزها رو براتون می‌خوام.
‫در این مورد مادرت و من موافقیم.
‫آره، درسته.
‫پیترو راست می‌گفت.
‫اون چیزی که برای دخترام درست بود
‫اونی نبود که من خودمو باهاش قانع کرده بودم.
‫اونا نیاز داشتن که با دیگران باشن،
‫برنامه داشته باشن، ‫تکلیف داشته باشن، هم‌کلاسی داشته باشن.
‫می‌تونم باهات بیام خونه؟
‫غصه نخور.
‫منو می‌بری داخل؟
‫الان بیشتر از دو هفته گذشته،
‫معلم گفت باید مستقل‌تر بشی.
‫برو، من نگاهت می‌کنم.
‫دارم نگات می‌کنم، برو.
‫اون روزها از خودم بدم می‌اومد،
‫نمی‌تونستم نینو رو از ذهنم بیرون کنم.
‫نزدیک سه ماه بود که ندیده بودمش
‫و به خودم اعتراف کردم
‫که خیلی دلم براش تنگ شده.
‫همیشه بهش فکر می‌کردم.
‫حتی خیابونای شهر منو به تصور وا می‌داشت
‫که چه احساسی داره اگه باهاش قدم بزنم،
‫اگه با هم از مدرسه
‫وقتی دخترارو می‌ذاریم و ‫برمی‌گردیم چه حسی داریم.
‫اینجا چه کار می‌کنی؟
‫دیشب ناپل رو ترک کردم.
‫یه لحظه صبر کن، دارم دیوونه می‌شم.
‫- اگه... ‫- ولم کن!
‫گفتم، ولم کن!
‫اگه برم ‫همه چی به هم می‌ریزه!
‫می‌دونم.
‫و نتیجش چی میشه؟
‫اینکه دیگه نتونم با آرامش با تو زندگی کنم.
‫باید به حرفم گوش بدی.
‫من النورا رو می‌شناسم،
‫می‌دونم که چه اتفاقایی ممکنه بیفته.
‫چی داری می‌گی؟
‫نمی‌تونم النورا رو طلاق بدم،
‫ولی نمی‌تونم بدون تو زندگی کنم.
‫می‌فهمم،
‫داری یه راه حل منطقی پیشنهاد می‌دی
‫که من رو قانع کنی
‫تا زن دومت بشم.
‫- من این رو نگفتم! ‫- آره!
‫- همینه! ‫- نه.
‫برو بیرون!
‫برگرد به جایی که اومدی!
‫اومدم بهت چیزی بگم که
‫نمی‌خوام از دیگران بشنوی.
‫بشنویم ببینیم.
‫می‌خوای بدونی چرا اینجوری رفتار کردم؟
‫النورا هفت ماهه بارداره.
‫برای همینه که الان ترک کردنش اینقدر سخته.
‫فرانکو.
‫بندازش بیرون.
‫لطفا، بندازش بیرون.
‫اونجا منتظر باش.
‫بیا.
‫بندازش بیرون!
‫بیا اینجا.
‫النا.
‫بشین.
‫بیا. بشین.
‫لطفا، بندازش بیرون.
‫فرانکو، بندازش بیرون.
‫زنش هفت ماهه بارداره،
‫کل این مدت به من دروغ می‌گفت.
‫باشه.
‫فرار نکرده،
‫این همه راه برگشته که بهت بگه.
‫کل شب رو سفر کرده.
‫- باید یه معنایی داشته باشه. ‫- یعنی که اون دروغگوعه.
‫یعنی که بی‌فکره،
‫نمی‌تونه تصمیم‌گیری کنه.
‫می‌دونم.
‫می‌دونم، حق با توئه.
‫اگه این تنها راهی باشه که می‌تونه دوستت داشته باشه چی؟
‫لعنت به تو.
‫باید عادت کنم به زندگی بدون تو.
‫الان سخته.
‫ولی نمی‌تونم بدون تو زندگی کنم.
‫تو ناتوانی از اینکه از
‫هیچ‌چیز یا هیچ‌کس جدا بشی.
‫نه، این درست نیست.
‫برای اینکه تو رو نگه دارم ‫باید همه چیز رو نگه دارم.
‫برو پی کارت.
‫حالا چه کار می‌کنی؟
‫چرا عمه با ما شام نخورد؟
‫ماریا روزا رفته بوردو
‫تا چند روز دیگه برمی‌گرده.
‫بوردو کجاست؟
‫توی فرانسه.
‫ولی فرانکو اینجاست؟
‫بله.
‫اگه نیاد بیرون
‫یعنی گرسنه نیست.
‫تموم کردید؟
‫برید پیژامه‌هاتون رو بپوشید.
‫ما الان پیژامه‌هامون رو پوشیدیم.
‫مامان خنگ.
‫فرانکو چه کاری می‌کنه؟
‫می‌نویسه، مطالعه می‌کنه.
‫ما توی پیزا، تو دانشگاه همدیگه رو دیدیم.
‫خیلی چیزا بهم یاد داد.
‫توی دانشکدمون معروف‌ترین بود.
‫همه دنبالش بودن.
‫باهاش دوست بودی؟
‫آره.
‫بشین، یه چیزی بخور.
‫بخور،
‫برات خوبه.
‫حالا برو اون تو بازی کن.
‫چی شده؟
‫اوضاع انتشارات چطوره؟
‫قرارداد رو امضا کردم،
‫ولی هنوز یه کلمه هم ننوشتم.
‫انتشارات می‌خواد هر چه زودتر چاپ کنه.
‫ولی من نمی‌تونم،
‫ذهنم جای دیگه‌ست، تمرکز ندارم.
‫بعضی وقتا می‌پرسم، ‫«چرا باید یه کتاب دیگه بنویسم؟»
‫این کار خودکار نیست، شغل نیست،
‫حس اجبار بهش بی‌مورده.
‫جای دیگه، کجا؟
‫خودت می‌دونی.
‫ذهنم تو ناپله.
‫نینو اونجاست،
‫فکر می‌کنم برگردم.
‫اگه بیشتر از خودت دوستش داری،
‫همینجوری که هست قبولش کن.
‫با یه زن و بچه‌هاش
‫و این تمایل دائمی که به زنای دیگه داره.
‫و چیزای ناخوشایندی که ممکنه انجام بده.
‫النا، النا.
‫هیچ راه دیگه‌ای وجود نداره...
‫در عشق وقتی تمام می‌شه که بتونی
‫دوباره خودت بشی، بدون ترس،
‫یا نفرت.
‫چرا می‌دوی؟
‫- باید دستشویی برم! ‫- تو شلوارت بکن، خنگول.
‫نگو خنگول.
‫و تو، تو شلوارت نکن.
‫بذار راحت باشه.
‫دده.
‫کمکم می‌کنی میز رو بچینیم؟
‫- می‌تونیم اونجا غذا بخوریم؟ ‫- آره.
‫مامان، نگاه کن.
‫این بیرون اتاق فرانکو بود.
‫چرا آوردیش پایین؟
‫زیاد اذیتش کردید اخیرا؟
‫نه.
‫اصلا.
‫بذارید راحت باشه.
‫«النا، نذار دخترا بیان داخل.»
‫فرانکو.
‫همانند آهنگی که داریم
‫که باید بخوانیم
‫کفش‌های کهنه
‫و با این حال باید راه بریم
‫دده.
‫السا.
‫ماریا روزا.
‫سیلویا.
‫میرکو.
‫نینو؟
‫نینو!
‫چرا؟
‫ترجیح می‌دادم قبل از رفتن صبر کنم،
‫نزدیک ماریا روزا بمونم،
‫ولی دیگه مثل خواهر باهام رفتار نمی‌کرد
‫و نسبت به من روزبه‌روز خصمانه‌تر می‌شد.
‫اگه دخترا سر و صدا می‌کردن عصبانی می‌شد،
‫اگه اون‌ها رو به خاطر سر و صداشون
‫سرزنش می‌کردم بیشتر عصبانی می‌شد،
‫بنابراین چمدون‌ها رو بسته بودم ‫و به ناپل برگشتم.
‫النورا هنوز باردار بود وقتی
‫که دوباره با هم زندگی کردیم.
‫و تا وقتی که دخترش به نام لیدیا به دنیا اومد،
‫من و نینو دوباره برگشته بودیم
‫به یه زوج عاشق با عادات خودمون،
‫یه خونه قشنگ، دو دختر
‫و یه زندگی نسبتا پر هیجان.
‫ولی من و دخترام تو ناپل چی کار می‌کردیم؟
‫ما اونجا بودیم فقط برای خوشحال کردن نینو.
‫وقتی وانمود می‌کردم آزاد و مستقل هستم، دروغ می‌گفتم،
‫و به مخاطبانم هم دروغ می‌گفتم،
‫علیرغم همه صحبت‌هام،
‫چون گذاشته بودم یه مرد منو کنترل کنه
‫تا جایی که نیازهای اون
‫بر من و دخترام ارجحیت پیدا کرده بود.
‫از خیابون پترارکا،
‫محله یه خاطره کم‌رنگ و دور بود.
‫می‌تونستم بگم که حالا یه آدم دیگه‌ام
‫و دیگه هیچ ربطی بهش ندارم
‫ولی اینطور نبود.
‫ادامه می‌دادم به سر زدن بهش.
‫می‌دونستم دیگه بهونه‌ای ندارم،
‫وقتشه که باهاش مواجه بشم.