‫شب بخیر.
‫می‌خوام با ایتالیا تماس بگیرم.
‫خیلی خب.
‫می‌تونید شماره رو بگیرید.
‫- الو؟ ‫- پیترو، منم النا.
‫بچه‌ها چطورن؟
‫به تو چه؟
‫اونا دخترای منن.
‫چی می‌خوای؟
‫ناشرای فرانسوی می‌خوان برای تبلیغ کتاب ‫چندتا برنامه دیگه تو پاریس بذارن.
‫گفتم قبول میکنم.
‫برای شب کریسمس برمی‌گردم.
‫تو این دو ماه دوبار رفتی فرانسه
‫از وقتی تصمیم گرفتی خانوادمونو نابود کنی.
‫زحمت نکش برگردی.
‫توی این مدت که با نینو به فرانسه فرار می‌کردم،
‫دِده و اِلسا و پیترو دائم تو فکرم بودن،
‫ولی انگار تو یه دنیای موازی معلق بودن.
‫چند روز ازشون خبری نداشتم،
‫و وقتی به این موضوع پی ‌می‌بردم ‫بدجوری حالم بد می‌شد.
‫ولی با تمام غیرقابل تحمل بودنش،
‫نمی‌تونستم دعوت ناشرای کتاب رو،
‫که به کتابم باور داشتن رد کنم.
‫چند روز عقب انداختن بازگشتم
‫تفاوت زیادی ایجاد نمی‌کرد.
‫یا شاید همه‌چی رو اشتباه گرفته بودم؟
‫نمی‌تونم پشت تلفن بمونم. ‫یه‌کم بعد حرف بزنیم.
‫نه، نمی‌تونم بهت بگم.
‫نینو.
‫ببخشید، صداتو نشنیدم.
‫با النورا حرف می‌زدی؟
‫به هیچ وجه.
‫دروغگو.
‫- حقیقتو گفتم! ‫- تو دروغگویی.
‫قسم می‌خورم اون پروفسور کسل‌کننده از اوترخت بود.
‫یه کلمه از حرفاشم نمی‌فهمیدم.
‫«ترجمه از وحید فرحناکی»
‫حالا باهام حرف نمی‌زنی؟
‫حداقل بگو چرا. زنگ بزن.
‫جواب نمی‌دی؟
‫از دستم ناراحتی؟ برای کریسمس میای ناپل؟
‫لیلا هستم دوباره. ‫خیلی عصبانیم کردی!
‫یه ماه دارم بهت زنگ می‌زنم. چی کار می‌کنی؟
‫- الو؟ ‫- ماریا روزا، منم.
‫- چی شده؟ ‫- تو بهم بگو، هیچ‌کس خونه نیست.
‫- ساعت چنده؟ ‫- سه صبحه.
‫- تازه برگشتی؟ ‫- آره، چی شده؟
‫- بچه‌ها خوبن؟ ‫- آره، آروم باش.
‫اونا خوبن، ‫پیش والدینم تو تورین هستن.
‫پیترو گفت برای شام کریسمس منتظر من هستن.
‫ولی اونا رو برده تورین.
‫نه، مامانم اومد ‫و بچه‌ها رو برد.
‫بدون اینکه به من بگه؟
‫چه جوری جرأت کرده؟
‫فکر می‌کرد بهتره ‫تو و پیترو تنها باشین
‫که بتونین شرایط رو آزادانه مدیریت کنین.
‫فکر می‌کرد؟ ‫اون تصمیم‌گیرنده نیست!
‫تو ساعت سه صبح برگشتی،
‫چه جور کریسمس افتضاحی می‌شد؟
‫تاخیرها به خاطر تعطیلات بود.
‫- نیاز نیست توجیه کنی. ‫- نمی‌کنم!
‫تو حق داری و وظیفه‌ت اینه که ‫به تحصیل و نوشتن ادامه بدی.
‫در مورد بقیه چیزا، ‫نمی‌تونم بهت مشورتی بدم.
‫ارائه کتابت تو میلان رو فراموش نکنی.
‫فرانکو ماری بزرگم اون جاست، ‫نمی‌تونه صبر کنه تا ببینتت.
‫آره، آره.
‫خب، شب به خیر.
‫خداحافظ.
‫کجا بودی؟
‫چرا گذاشتی مادرت بچه‌ها رو ببره؟
‫شنیدی چی گفتم؟
‫تو فرانسه بودی، برای کار.
‫من به موقع می‌رسیدم ‫ولی قطارها تاخیر داشتن.
‫تو هیچ‌وقت برای دخترات این جا نیستی.
‫پیترو، بیا حرف بزنیم.
‫باید به توافق برسیم.
‫چه توافقی؟
‫بچه‌ها میان پیش من زندگی کنن،
‫تو آخر هفته‌ها می‌بینیشون.
‫کجا می‌بینمشون؟
‫خونه من.
‫و اون کجاست؟
‫نمی‌دونم، تصمیم می‌گیرم.
‫اینجا...
‫تو میلان، تو ناپل.
‫تو ناپل؟
‫هرگز نمی‌ذارم دخترام ‫با تو تو ناپل زندگی کنن!
‫هرگز قبول نمی‌کنم!
‫آروم باش.
‫آروم باش، پیترو.
‫نمی‌تونم اینجوری رانندگی کنم.
‫کجا باید بری؟
‫ایستگاه قطار.
‫برای چی؟
‫که برم دنبال مادرت.
‫مادرم؟
‫باید یکی بهش می‌گفت.
‫وظیفه من بود!
‫بهش دروغ می‌گفتی ‫همون‌طور که به من گفتی.
‫دیدی؟ آسونه.
‫به هم میاین، دوتاتون ‫دوست دارین مطالعه کنید، درس بخونین.
‫باهوشین.
‫ولی به چه دردی می‌خوره ‫اگه وقتی شرایط سخت می‌شه تسلیم بشین؟
‫به بچه‌ها فکر کن.
‫دِده حالا بزرگ شده و درست نیست ‫که اذیتش کنیم.
‫پیترو، ممنون برای همه کارایی ‫که برای دخترم کردی،
‫ولی تا تو نبخشی من نمی‌رم.
‫به جون بچه‌هام قسم،
‫تا آشتی نکنین نمی‌رم!
‫زود باشین آشتی کنین.
‫لنو، عذرخواهی کن ‫و بگو که اشتباه کردی.
‫- لنو، یالا دیگه! ‫- بی‌خیال شو مامان!
‫هیچ فایده‌ای نداره. ‫ من اونو دوست ندارم.
‫خفه شو، زنیکه!
‫دیگه نمی‌تونم تحملت کنم!
‫می‌خوای زندگیتو خراب کنی بری دنبال کسی
‫که از پدر آشغالش هم بدتره!
‫فکر می‌کردم این لیلائه ‫که تو رو به بیراهه می‌کشونه،
‫ولی اشتباه می‌کردم، ‫تو اون گستاخ بی‌شرمی!
‫تو بی‌شرمی!
‫بدون تو لیلا آدم خوبی شده.
‫باید وقتی کوچیک بودی پاهاتو می‌شکستم!
‫شوهرت طلاست!
‫تو رو تو خونه قشنگی اسکان داده!
‫دوتا بچه بهت داده!
‫و این جوری ازش تشکر می‌کنی؟ احمق!
‫می‌کشمت!
‫بس کن!
‫دیگه دخترم نیستی.
‫اون پسرمه.
‫امیدوارم پسر ساراتوره ‫زندگی رو برات جهنم کنه!
‫چی کار کردم که روزی برسه اینو ببینم؟
‫حقم این بود؟
‫خدایا، همین الان منو بکش!
‫همین الان منو بکش!
‫در رو باز نکن.
‫نمی‌خوام بگم بذار بیام تو.
‫فقط می‌خوام بگم ‫نمی‌خواستم این جوری بشه.
‫خیلی زیاده.
‫حتی تو هم مستحقش نیستی.
‫از خجالت آب شدم که هلش دادم،
‫از خودم و از اون شرمنده بودم.
‫می‌خواستم عذرخواهی کنم، بغلش کنم.
‫ولی ترسیدم
‫که فکر کنه تسلیم شدم.
‫بدون اینکه حرف بزنیم رفت.
‫آرزوی بهترین‌ها رو برای پیترو کرد
‫و تا لحظه‌ای که قطار حرکت کرد، ‫ازش خواست که بهش
‫از وضعیت دست زخمی‌ش و بچه‌ها خبر بده.
‫الو؟
‫سلام، آدل.
‫فردا میام بچه‌هام رو بردارم.
‫النا، چه سورپرایزی. ‫کریسمس مبارک.
‫نگران نباش،
‫می‌تونی بچه‌ها رو تا هر ‫وقت لازمه پیش من بذاری...
‫دده مدرسه داره.
‫اینجا هم می‌تونه بره مدرسه،
‫نزدیکش یک مدرسه هست...
‫نه، باید بچه‌ها با خودم باشن.
‫لطفاً، فقط بهش فکر کن.
‫یک زن جداشده با دو دختر و جاه‌طلبی‌هات
‫باید واقعیت رو ببینی
‫و تصمیم بگیری که از چی بگذری.
‫فردا می‌بینمت.
‫قرار نبود فردا بری میلان ‫پیش ماریا روزا؟
‫پس جمعه اولین قطار رو می‌گیرم.
‫لعنتی!
‫من توی یک محله فقیر ‫و داغون به دنیا اومدم،
‫خیلی داغون...
‫که خشونت مردها،
‫کاملاً روزمرگی بود.
‫دیدم که پدری ‫دخترش رو از پنجره پرت کنه بیرون
‫فقط به خاطر اینکه می‌خواست درسش رو ادامه بده.
‫دیدم که زنی خودکشی کرد
‫چون بیوه شده بود و باید دوتا بچه رو سرپرستی می‌کرد.
‫کبودی‌های روی صورت دوستم رو دیدم
‫چون با مردی ازدواج کرده بود که دوستش نداشت.
‫مردی که شب عروسیش بهش تعرض کرده بود.
‫و تو؟
‫تو چه گناهی کردی؟
‫از رفتن، از ترک کردن همه‌چی؟
‫از یاد گرفتن زبان مردها
‫برای موفقیت بیشتر کتاب‌هات؟
‫من النا رو دقیقاً به خاطر ‫توانایی‌های مردونه‌ش تحسین می‌کنم.
‫و اصرار دارم که اون‌ها رو بیشتر کنه
‫بدون اینکه تو وظایف زنونه غرق بشه.
‫تو با چیزهایی که در دست داری انقلاب می‌کنی، نه؟
‫دیگه کسی نمی‌خواد انقلاب کنه.
‫نمی‌تونم بگم، سیلویا.
‫ولی حق باهاشه.
‫دوران انقلابی‌ها داره از بین می‌ره،
‫همین‌طور همه دسته‌بندی‌هایی که راهنمای اون بودن.
‫میرکو، استر، دسر!
‫فرانکو، این جوری نیست.
‫تو ایتالیا وضعیت خیلی ‫پویا و جنگجویانه‌ست.
‫تو اینو می‌گی چون پویایی ‫و جنگجویانه می‌جنگی.
‫از خودت راضی‌ای.
‫نه اصلاً، افسرده‌ام.
‫آدم افسرده کتاب نمی‌نویسه.
‫کتاب‌ها را آدم‌های خوشحال می‌نویسن،
‫که سفر می‌کنن، عاشق می‌شن
‫و با باور اینکه کلمات خودشون جا می‌افتن صحبت می‌کنن.
‫راحت‌تره ‫وقتی چالشی برای مواجه شدن نداری.
‫زخمی نیست که عفونت کنه
‫یا بریدگی‌ای نیست که بخیه بخواد،
‫اتاق تاریکی نیست که ازش بترسی.
‫آخرش، اون حقه دیگه کار نمی‌کنه.
‫منظورت چیه؟
‫چرت و پرت، النا.
‫کلمات دارن معنیشونو از دست می‌دن.
‫با تو کار دارن
‫کیه؟
‫نینو.
‫الو؟
‫سلام.
‫اتفاقی افتاده؟
‫آره، دلم برات خیلی تنگ شده.
‫با توجه به اینکه یه ‫وقت‌مون آزاده الان،
‫چطوره یه سر بریم ساحل؟
‫وسط راه همدیگه رو ببینیم،
‫تو آرجنتاریو، فقط من و تو.
‫بعد از اتفاقی که با مادرت افتاد، ‫یه استراحت برات خوبه.
‫ولی کی؟
‫فردا یا پس‌فردا نهایتاً.
‫باید برم تورین بچه‌ها رو بردارم، نمی‌تونم.
‫به زودی تو دانشگاه کلی کار دارم، ‫سخت میشه وقت پیدا کنم.
‫بله، می‌دونم.
‫نمی‌دونم چی کار کنم.
‫فقط دو روزه، چیزی نمی‌شه.
‫دیگه دلت برام تنگ نمی‌شه؟
‫دیگه نیازم نداری؟
‫شوخی می‌کنی؟
‫- نمی‌تونم صبر کنم دوباره پیشت باشم. ‫- مطمئنی؟
‫آره.
‫به نظر میاد خیلی سرت شلوغه.
‫نینو، اشتباه می‌کنی.
‫دوباره بگو.
‫اشتباه می‌کنی.
‫اون جمعه ‫برای برداشتن بچه‌ها نرفتم
‫و آدل هم اصلاً متعجب به نظر نمی‌رسید.
‫فهمیدم که مادرشوهرم یه مشکل واقعی مطرح کرده بود،
‫چطور می‌تونستم زندگیم با نینو رو ‫با دخترام کنار هم نگه دارم؟
‫توی اون سال‌ها من و نینو ‫دائماً در حرکت بودیم.
‫می‌خواستیم حضور داشته باشیم، ‫مشاهده کنیم، مطالعه کنیم،
‫درک کنیم، استدلال کنیم، ‫شاهد باشیم
‫و از همه مهم‌تر، همدیگرو دوست داشته باشیم.
‫آژیرهای پلیس که ناله می‌کردند، ‫موانع جاده‌ای،
‫صدای تیغه‌های هلیکوپترها، ‫آدم‌هایی که توسط بریگاد سرخ کشته شدند،
‫این فصل از رابطه ما رو نشون دادند.
‫هفته‌ها، ماه‌ها،
‫یک سال و بعدش یک سال و نیم،
‫هر رویداد عمومی فقط از اون شب معنا پیدا کرد
‫توی خونه‌م تو فلورانس ‫که رفتم پیش نینو.
‫اون موقع بود که، به‌هم گفتیم، ‫زندگی واقعی‌مون شروع شده بود.
‫و چیزی که زندگی واقعی می‌نامیدیم
‫اون حس شکوه معجزه‌آسایی بود
‫که هیچ‌وقت از ما دور نمی‌شد
‫حتی وقتی دور و برمون وحشت‌های روزمره رخ می‌داد.
‫مورو، رهبر حزب دموکرات مسیحی
‫امروز صبح توسط یگان تروریست‌ها ربوده شد...
‫همکاران، دقیقاً در این لحظه دراماتیک،
‫باید صداقت فکری داشته باشیم که به خودمون یادآوری کنیم
‫که کسی که به دولت افترا زد،
‫که بدترین چهره‌اش را نشان داد،
‫و همچنین شرایطی رو برای تشکیل بریگادهای سرخ ایجاد کرد...
‫متاسفانه علی‌رغم اوضاعی که ‫توش قرار داره، مجبورم بگم
‫ولی اون شخص مورو بود.
‫پنهان کردن حقایق ناخوشایند ‫برای حزب فاسدش.
‫به واقع، شناسایی حزب به عنوان خود دولت!
‫چی داری می‌گی، که تقصیر موروئه؟
‫نه، حرفایی که نزدم رو به من نسبت نده.
‫می‌گم باید از نهادها دفاع کنیم
‫نه با مخفی کردن خطاهاشون، ‫بلکه با شفاف‌سازی،
‫بدون هیچ کتمانی.
‫طرف کی هستی؟
‫من طرف عقلمم.
‫الان وقت این جور بحث‌ها نیست.
‫پس کنفرانس‌ها رو تعطیل کنیم
‫چون همیشه یه بحران دیگه هم هست.
‫فقط مورو روندهای آزادی‌بخش زمان ما رو فهمید.
‫او قدرت حرکات جوانان و فمینیست‌ها رو شناخت،
‫درحالی که حتی چپ‌ها هم ما رو رها کردن!
‫- چه کسی خلافش رو گفت؟ ‫- تو.
‫اصلاً، من باهات موافقم.
‫به مردی که جونش در خطره ‫هیچ ترحمی نداری!
‫نه، ترحم من از تو بیشتره.
‫ترحم یعنی دیدن واقعیت ‫و بعد حس کردنش.
‫من می‌تونم برم، مشکلی نیست.
‫چه جوری جرأت می‌کنی این حرفا رو بزنی؟
‫تو دو ماه پیش چیزای مشابه اینو می‌گفتی.
‫اشتباه می‌کنی، اون من نبودم.
‫- داری قاطیش می‌کنی! ‫- حافظه‌ت ضعیفه.
‫ادامه بده کنفرانستو.
‫ولی دهنتو با نام گائتانو سالوِمینی پر نکن.
‫اول آثارش رو بخون.
‫مردم از خستگی، جشن دورویی!
‫- «طرف کی هستی؟» ‫- خوشت اومد؟
‫فقط ما اهمیت داشتیم و هر بار ‫همه چی به خودمون برمی‌گشت.
‫اگه با هم بودیم، ‫هیچ انتقادی نمی‌تونست بهمون لطمه بزنه.
‫برعکس، ما مغرور شدیم،
‫هیچ چیز جز نظرات خودمون معنی نداشت.
‫می‌دویدیم به سمت شام‌ها، ‫غذای خوب، نوشیدنی، عشق.
‫تمام چیزی که می‌خواستیم این بود ‫که پیش هم باشیم.
‫پیترو!
‫النا.
‫سلام.
‫حالت چطوره؟
‫می‌تونست بدتر باشه.
‫النا، این دوریاناست.
‫- سلام
‫چجوری این اتفاق افتاد؟
‫خیلی خوب یادم نمیاد،
‫دو تا مرد با چوب بهم حمله کردن ‫و بعد یه ضربه سنگین...
‫فکر کنم غش کردم.
‫- کی بودن؟ ‫- فاشیست‌ها، آدمای خشن.
‫درد داره؟
‫نمی‌دونم اینجا چی دادن بهم ‫ولی تا حالا اینقدر خوب نبودم.
‫دکتر گفته باید زیاد مایعات بخوری.
‫حالت چطوره؟
‫خوبم.
‫یه کم خسته‌م.
‫هنوزم در سفر؟
‫آره.
‫بابا! حالت خوبه؟
‫آروم، نمی‌تونه تکون بخوره.
‫- هنوزم درد داره؟ ‫- صبح بخیر، دوریانا.
‫- حالت چطوره؟ ‫- خوبم.
‫النا، خیلی زود رسیدی.
‫آره، اولین قطار رو گرفتم.
‫دده، السا، به مامان سلام کنید.
‫سلام.
‫- سلام، مامان. ‫- سلام.
‫سلام، عزیزم.
‫سلام، دده.
‫بزرگ شدی.
‫خیلی بزرگ شدی.
‫- بابا، تو ایتالیایی نمره ۱۹ گرفتم. ‫- آفرین!
‫می‌تونستم ۲۰ بگیرم ‫ولی از موضوع خارج شدم.
‫اشکالی نداره.
‫- یه هدیه واست درست کردم. ‫- واقعاً؟
‫مامان بزرگ، کجاست؟
‫عزیزم، معذرت می‌خوام،
‫فکر کنم خونه جا گذاشتیمش.
‫باورم نمی‌شه، ‫چندین روز زمان گذاشتم درستش کنم!
‫مخصوص بابا درست کرده بودم!
‫مشکلی نیست، فردا بده.
‫عزیزم.
‫کی میاد با من سیب‌زمینی سرخ‌کرده بگیره؟
‫- من. ‫- من، ولی یه کوکاکولا هم می‌خوام.
‫میشه؟
‫باشه، ولی باید با هم قسمت کنین.
‫منم میام، یه قهوه لازم دارم.
‫بشین.
‫خیلی مهربونه.
‫عاشقش شدی؟
‫خیلی وقت بود اینقدر خوشحال نبودم.
‫می‌خواد بیاد باهات زندگی کنه؟
‫هنوز برای گفتنش زوده.
‫ولی آره، شاید آره.
‫باید به فکر دخترامون باشیم.
‫می‌خوام برگردم ناپل زندگی کنم.
‫- با نینو؟ ‫- بله.
‫ولی اون هنوز نمی‌دونه.
‫- طلاق گرفته بود؟ ‫- بله.
‫داره با یکی از همکاراش نزدیکی دانشگاه زندگی می‌کنه.
‫مثل یه دانشجو؟
‫می‌خوام هر چی زودتر برم ناپل.
‫و آپارتمانی پیدا کنم برای خودم و بچه‌ها.
‫خیلی خب.
‫یه خبری دارم.
‫یه خبر خیلی خوب.
‫می‌خوام یه خونه بزرگ و جدید پیدا کنم، ‫فقط برای خودمون،
‫با یه اتاق بازی ‫و یه اتاق خواب.
‫و کجا می‌خوای این ‫خونه جدید رو پیدا کنی؟
‫با پیترو صحبت کردم.
‫منظورت چیه؟
‫الان برمی‌گردم.
‫تا حالا بچه‌ها رو از روی نیاز ‫پیش شما نگه داشتم
‫و چون پیترو نیاز داشت دوباره عادت کنه،
‫ولی حالا که خودش زندگی مستقلی داره، ‫شرایط عوض می‌شه.
‫منم حق دارم یه ثبات بگیرم.
‫و بنابراین؟
‫من دارم میام ناپل.
‫- من اونجا با دخترام زندگی می‌کنم. ‫- نه، من بهت اعتماد ندارم!
‫اون یعنی چی؟
‫بهت اعتماد ندارم اونا رو بسپارم بهت.
‫تو اون‌قدر سرت به خودت گرمه ‫که ازشون مراقبت نکنی.
‫تو تصمیم‌گیرنده نیستی.
‫نمی‌خوام نوه‌هام ‫تو شهری مثل ناپل بزرگ بشن.
‫می‌فهمی داری چی می‌گی؟
‫یه شهر خشن و پر از بی‌نظمیه،
‫تو همیشه خیلی افراطی هستی.
‫«تو»؟ داری در مورد کی حرف می‌زنی؟
‫در مورد خودت، در مورد همتون.
‫در مورد خانواده‌ت، در مورد مادرت،
‫در مورد بلبشوهایی که به پا می‌کنی.
‫وقتی سفر می‌کنی دده و السا ‫رو پیش مادرت می‌ذاری؟
‫- می‌ذارمشون پیش هر کی دلم بخواد. ‫- اصلاً!
‫نمی‌خوام دده و السا ‫با آدمای بی‌کنترل در تماس باشن.
‫فکر می‌کردم تو اون تصویر مادر ‫که همیشه نیاز داشتم رو داری.
‫اشتباه می‌کردم.
‫مادرم از تو بهتره.
‫النا
‫اگه دوست داری دوش بگیر،
‫وقتی گویدو برگشت شام می‌خوریم.
‫خیلی خوب.
‫اتاق مهمان رو برات آماده کردم.
‫من با بچه‌ها می‌خوابم.
‫دوستت بهت زنگ زده.
‫چرا اینجا زنگ زد؟
‫شاید می‌دونه که هر از ‫گاهی اینجا سر می‌زنی.
‫«لیلا زنگ زد»
‫- این باید اینجا بره. ‫- نه...
‫وقت خوابه.
‫- شب بخیر، مامان. ‫- شب بخیر.
‫- شب بخیر، بابابزرگ. ‫- شب بخیر، مامان.
‫شب بخیر، بابابزرگ.
‫اسم این دو تا خانم خوشگل چیه؟
‫دده.
‫السا.
‫بابابزرگ می‌خواد اسم کاملتونو بدونه.
‫دده آیروتا.
‫السا آیروتا.
‫آیروتا مثل کی؟
‫مثل بابا.
‫بعدش؟
‫مثل بابابزرگ.
‫و مامان اسمش چیه؟
‫النا گرکو.
‫و اسمت گرکوئه یا آیروتا؟
‫آیروتا.
‫درسته.
‫شب بخیر، عزیزای من.
‫نینو ساراتوره چطوره؟
‫ارزشش رو داشت؟
‫مرد باهوشیه، ‫کار خودشو بلده،
‫ولی بی‌ثباته.
‫چیزایی که اخیراً نوشته رو دوست ندارم.
‫بالاخره، پیدا کردن راه آدم
‫وسط بحران ایتالیا کار آسونی نیست،
‫به خصوص برای کسایی مثل اون ‫که می‌خوان کارایی انجام بدن.
‫می‌خوام یه کم کار کنم.
‫ولی کار کردن با کار کردن فرق داره.
‫ساراتوره یه آدم باهوش بدون سنته،
‫ترجیح می‌ده روی قدرتمندان تاثیر خوب بذاره
‫تا اینکه از یه ایده دفاع کنه.
‫«نینو آدم باهوشی بدون سنته» یعنی چی؟
‫یعنی اون هیچی نیست.
‫و برای آدمایی مثل اون، کسی شدن
‫از هر چیز دیگه‌ای مهم‌تره.
‫به همین خاطر ‫آقای ساراتوره غیرقابل اعتماده.
‫منم یه باهوش بدون سنت هستم.
‫بله، و در واقع...
‫منظورت چیه؟
‫پسری رو بهت سپردم ‫و تو بهش از پشت خنجر زدی.
‫اگه مرد دیگه‌ای می‌خواستی، ‫چرا باهاش ازدواج کردی؟
‫- نمی‌دونستم مرد دیگه‌ای می‌خوام. ‫- داری دروغ می‌گی.
‫درسته، دروغ می‌گم،
‫چون تو داری مجبورم می‌کنی ‫یه توضیح ساده بدم.
‫و توضیح‌های ساده ‫تقریباً همیشه دروغن.
‫تو در مورد پیترو هم بد گفتی.
‫در واقع، پشتم رو در مقابل اون گرفتی. ‫دروغ گفتی؟
‫نه، من همیشه طرف تو ‫بودم، اما در چهارچوب
‫یه تعهدی که باید احترام می‌ذاشتی.
‫- اون چی بود؟ ‫- اینکه با شوهرت و دخترات بمونی.
‫ولی اینجوری نشد.
‫تعهد شکسته شد و همه چیز تغییر می‌کنه.
‫هر کاری دوست داری بکن، آدل،
‫من النا گرکو هستم ‫و دخترام مال منن.
‫من اصلاً به شما آیروتاها اهمیت نمی‌دم.
‫معلومه که النا گرکو هستی.
‫همه چیز خیلی واضحه.
‫ولی دخترام مال پسرمن،
‫اون‌ها دو ساله دارن با ما زندگی می‌کنن
‫و نمی‌ذاریم ‫اونا رو خراب کنی.
‫«به آسیبی که به بچه‌هات می‌زنی فکر کن»
‫لیلا اینو گفت وقتی داشتم خانوادمو ترک می‌کردم.
‫ولی چی برای دخترای من بد بود،
‫چی براشون خوب بود؟
‫و چی برای من بد بود و چی خوب؟
‫چطور با چیزی که خوب و بد براشون بود
‫همخوانی داشت یا نداشت؟
‫می‌خوای تمام دنیات رو برای نینو دور بریزی؟
‫داری به خاطر اون خانوادتو نابود می‌کنی؟
‫نکن، لنو.
‫ازت استفاده می‌کنه، خونتو می‌مکه،
‫ارادهٔ زندگیت رو می‌گیره ‫و بعد رهات می‌کنه.
‫چرا اینقدر درس خوندی؟
‫چرا وقتمو با تصور اینکه تو
‫زندگی فوق‌العاده‌ای برای منم ‫خواهی داشت تلف کردم؟
‫اشتباه می‌کردم، تو فقط یه ابلهی.
‫سفر به ناپل ‫خیلی طولانی به نظر می‌رسید.
‫هر چه قطار بیشتر کند می‌شد، ‫هر چی بیشتر وارد فضای شهری می‌شد،
‫اضطراب و خستگی بیشتری منو می‌گرفت.
‫به نظر می‌رسید ناپلی که با اون پیوند داشتم،
‫که داشتم بهش برمی‌گشتم،
‫حالا به نینو خلاصه شده بود.
‫چه تصمیمی می‌گرفتیم،
‫وقتی هیچ سرنخی از شکل عملیِ رابطه‌مون نداشتیم؟
‫چطور به ایده زندگی همه‌مون با ‫هم تو ناپل واکنش نشون میداد؟
‫فقط می‌دونستم که از شوق می‌سوختم
‫و نمی‌تونستم برای دیدنش دوباره صبر کنم.
‫الو؟
‫می‌تونم بعداً بهت زنگ بزنم؟
‫چی گفتم؟
‫یه رومخ از دانشگاه بود.
‫یادم رفت بگم لیلا بهم زنگ زده.
‫اصرار داره که باهاش تماس بگیری،
‫مرتب زنگ می‌زنه، ‫حتی به خونه النورا.
‫آخرش باهاش ملاقات کردم ‫و بهش گفتم بی‌خیال شه.
‫باهاش ملاقات کردی؟
‫یه قهوه باهاش و کارمن خوردم.
‫چرا به من نگفتی؟
‫نمی‌خواستم ناراحتت کنم، ‫اون دوتا مشکل دارن.
‫لیلا فقط در مورد تو سوال می‌پرسید:
‫چجوری لباس می‌پوشی،
‫اگه مدل موهات تغییر کرده،
‫چجوری هستی وقتی تو ملأ عام حرف می‌زنی.
‫اون دیوونه دیگه می‌خواد که ‫تو با خانم گالیانی صحبت کنی،
‫چون نادیا پناهنده فرانسه شده
‫و شاید اون خبرهایی از ‫برادرش پاسکواله داشته باشه.
‫تو هیچ وقت یه لحظه آزاد نداری، ‫ولی رفتی وقت گذاشتی...
‫به اون دوتا حسادت می‌کنی؟
‫الو؟
‫گفتم الان سرم شلوغه.
‫بعداً در موردش حرف می‌زنیم.
‫از تماس گرفتن با لیلا برای گفتن تصمیمم
‫برای برگشتن به ناپل خودداری می‌کردم.
‫نمی‌خواستم توی کارام دخالت کنه.
‫در عوض با کارمن تماس گرفتم
‫که موافقت کرد در یه کافه تو ‫مرکز شهر همدیگه رو ببینیم.
‫و خیلی سرحالی!
‫نه، همیشه عجله دارم، ‫به خودم نمی‌رسم.
‫تو سرحالی.
‫نه، نیستم.
‫خیلی نگرانی دارم.
‫بیا قهوه بخوریم و
‫برام تعریف کن.
‫وقت زیادی ندارم بمونم، ‫ولی به زودی همدیگه رو می‌بینیم.
‫دو تا قهوه لطفاً.
‫داری به این زودی میری؟
‫دارم می‌رم با نینو یه آپارتمان ‫تو ویا پترارکا ببینم.
‫صبر کن، لیلا زود می‌رسه.
‫لیلا؟
‫فکر کردم فقط من و توایم.
‫یه قهوه می‌خورم و بعد واقعاً باید برم.
‫می‌ذاریم برای یه وقت دیگه.
‫لیلا خیلی بهم کمک کرده.
‫برای پاسکواله هر کاری می‌کنه.
‫این عادلانه نیست که همیشه پولدارها برنده‌ن.
‫فقط آدم فقیرایی مثل ما باید تاوان پس بدن.
‫لیلا به همه کمک می‌کنه، ‫نگران دوستاشه، خانوادش.
‫حتی استِفانو.
‫اون کمک کرد که آنتونیو خونه پیدا کنه
‫و با زن آلمانیش دوست شد.
‫به من بگو چطور می‌تونم کمکت کنم،
‫چون واقعاً باید برم.
‫با استاد صحبت کن، مادر نادیا.
‫مطمئنم که اون خبرهایی از برادرم داره.
‫خیلی خب، فردا بهش زنگ می‌زنم.
‫نمی‌فهمی،
‫بهش تلفنی زنگ نزن،
‫توی تلفن هیچی بهت نمی‌گه.
‫خیلی خب، می‌رم ببینمش.
‫قهوه پای من.
‫یه کم بیشتر بمون.
‫لیلا چیز مهمی باید بهت بگه.
‫تو بگو.
‫به من مربوط نیست.
‫خب، بالاخره تصمیمت رو گرفتی؟
‫داری برمی‌گردی ناپل؟
‫آره.
‫هنوز باهاشی؟
‫لیلا، من نینو رو دوست دارم
‫و اونم منو دوست داره.
‫اگه اون نبود من کتابو نمی‌نوشتم،
‫دیگه نمی‌تونستم.
‫اون بهم قدرت شروع دوباره رو داد.
‫پس داری برمی‌گردی اینجا.
‫به کارمن می‌گی ولی به من نمیگی؟
‫بهت می‌گفتم.
‫والدینت می‌دونن؟
‫نه.
‫حتی الیزا هم نه؟
‫نه.
‫مادرت حالش خوب نیست.
‫چی شده؟
‫یه سرفه داره، ولی نمی‌ره دکتر.
‫می‌دونم.
‫کارمن می‌گه یه چیز مهمی داری بهم بگی.
‫چیز خوشایندی نیست.
‫بگو بشنوم.
‫از آنتونیو خواستم لطف کنه نینو رو دنبال کنه.
‫چه جوری؟
‫ببینه چی کار می‌کنه.
‫چرا؟
‫به خاطر خودت.
‫خودم از خودم مراقبت می‌کنم.
‫ازم ناراحت شدی،
‫ولی اشتباه می‌کنی.
‫نینو رو از تو بهتر می‌شناسم،
‫واسه همین از آنتونیو خواستم دنبالش کنه.
‫ازت ناراحت نشدم،
‫ولی زودتر بگو.
‫نینو هیچ‌وقت زنش رو ترک نکرد.
‫هنوزم باهاش زندگی می‌کنه.
‫تازه اونو مدیر یه موسسه تحقیقاتی مهم بانکی کردن
‫اونم زیر حمایت پدرزنش.
‫چی شده؟
‫می‌دونستی؟
‫نه.
‫اگه باور نداری، برو پیشش،
‫حرفامو کلمه به کلمه جلوی روش تکرار می‌کنم،
‫مثل همین چیزی که بهت گفتم.
‫باورت دارم.
‫اگه بری، منم باهات میام.
‫یه درسی بهش می‌دیم.
‫دستش رو می‌بریم.
‫معذرت می‌خوام،
‫ولی الان واقعاً باید برم.
‫خداحافظ، کارمن. خداحافظ، لیلا.
‫«ترجمه از وحید فرحناکی»