‫سؤال رو تکرار می کنم:
‫حس نوستالژی برای شکوه باستانیِ امپراطوری روم ‫در شعر «در راه بازگشت»...
‫اثر روتیلیوس ناماتیانوس.
‫«برحذر باش که زیباترین ملکۀ جهان...
‫وارد امپراطوری روم می شود ‫و همه را مجذوب خود می کند.»
‫از این دو بیت، چیزی دستگیرت میشه؟
‫نه.
‫اصلاً می دونی روتیلیوس ناماتیانوس کیه؟
‫نه، در ضمن نمی دونم چرا باید بشناسمش.
‫تو از این آدمای ارتجاعی هستی، آره؟ (فاشیست)
‫از انقلاب می ترسی؟
‫از خود انقلاب که نه،
‫ولی از آدمای بدرد نخور، آره.
‫بیا.
‫یه بار دیگه بهم بگو «بدرد نخور» ‫تا گلوله های این تفنگ رو روت خالی کنم.
‫یا واقعاً شلیک کن،
‫یا اینکه بهت پیشنهاد می کنم ‫فوراً از شر اون اسلحه خلاص شو...
‫چون اگه تا یک دقیقۀ دیگه شلیک نکنی ‫می رم ازت شکایت می کنم.
‫کثافت عوضی! کثافت عوضی!
‫ادامۀ امتحانات شفاهی، یک ساعت دیگه!
‫از کِی تا حالا یه پسر خوب، ‫سمت استادش اسلحه نشونه می گیره؟
‫صرفاً چون پدرش همکار توئه،
‫شکایتم رو پس نمی گیرم.
‫نه... پدر!
‫- اصلاً حواست به طرز برخوردت هست؟ ‫- میگی چیکار کنم؟
‫- خونسرد باش. ‫- واقعاً درکت نمی کنم.
‫مثل این استادهای غیرقابل تحملمون توی پیزا ‫رفتار می کنی.
‫- اصلاً قابل قیاس نیست. ‫- چرا هست!
‫یادت رفته چقدر زحمت کشیدیم ‫تا درس های بدرد نخور رو پاس کنیم.
‫- درس من بدرد نخور نیست. ‫- اینو باید از دانشجوهات بپرسی.
‫باید نظر آدمایی رو پرسید که لیاقت دارن!
‫من اگه دانشجوت بودم، ازم می پرسیدی؟
‫رابطۀ من و دانشجوهام خیلی خوبه.
‫آره، از اونایی که پاچه خواری می کنن خوشت میاد.
‫تو هم از آدمای لاف زن خوشت میاد، ‫مثل اون دوستت که ناپله.
‫آره، از آدمای لاف زن خوشم میاد.
‫چرا خودت توی دانشگاه همیشه از همه ‫بیشتر حرف شنوی داشتی؟
‫چون فقیر بودم و همین که اونجا بودم ‫خودش یه معجزه بود.
‫اون پسر هیچ نقطه اشتراکی با تو نداره.
‫درسته، اون پسر یه اشراف زاده ـست.
‫نقاط اشتراکش با تو خیلی بیشتره.
‫دیگه لازم نبود ازش شکایت کنی. ‫درسش رو انداختی دیگه.
‫- اون مرتکب یه جرم شد! ‫- فقط داشت مسخره بازی در میاورد.
‫تفنگ که اسباب بازی نیست.
‫- بهت تیر نزد که. ‫- اگه زده بود چی؟
‫ولی نزد!
‫باید صبر می کردم بهم تیر بزنه، ‫بعداً ازش شکایت می کردم؟
‫- کلاً اعصابت به هم ریخته. ‫- به فکر اعصاب خودت باش.
‫تو می ترسی.
‫نمی ترسم.
‫به اینجور چیزا عادت دارم.
‫بیا دیگه همینجا تمومش کنیم. بسه.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫مترجم: «محمد سید»
‫- همینجا پارک کردی؟ ‫- آره، اونجا.
‫منم همینطور.
‫با موتورسیکلت اومدی؟
‫بس کن.
‫- سیلویا با موتورسیکلتش اومده. ‫- بهم قرض دادن.
‫پس همراه خانمِ جوان می ریم.
‫بس کن دیگه. ‫اصلاً نمیشه تحملت کرد.
‫- از طرف من میرکو رو ببوس. باشه؟ ‫- باشه.
‫سلام، فرانکو.
‫سلام، بچه ها.
‫صبر کن.
‫صبر کن دیگه.
‫سیلویا، فرار کن!
‫فرار کن، سیلویا!
‫داری کجا می ری؟
‫فاشیست های لعنتی!
‫عوضیا!
‫دارید چه غلطی می کنید؟
‫تکون نخور.
‫ولش کنید!
‫عوضیا!
‫چیزی نیست.
‫وقتی از بلایی که سر سیلویا و فرانکو اومده ‫خبردار شدم...
‫رفتم میلان تا ببینمشون.
‫شهر فلورنس و پیترو و بداخلاقی هاش رو ول کردم.
‫- خسته ای؟ ‫- یه کم.
‫- تو هم خسته ای، نه؟ ‫- آره، واضحه!
‫واضحه!
‫کفش هام رو در میارم.
‫حالت چطوره؟
‫خیلی نمیشه دور و بر فرانکو رفت.
‫درک می کنم.
‫به خاطر اتفاقی که برای سیلویا افتاد ‫عذاب وجدان داره.
‫اینجاست ولی انگار دلش می خواد بذاره بره.
‫اینجاست ولی واقعاً اینجا نیست.
‫- چشمش چی شد؟ ‫- هیچ کاریش نمی شد کرد.
‫- ماریارزا، کی اومده؟ ‫- النا.
‫من می رم تو.
‫- میشه منم بیام؟ ‫- نه، نه، ما همینجا می مونیم.
‫بهم یه چند تا چیز نشون می دین؟
‫چیا با خودتون آوردین؟
‫قبل از اینکه با مامان راه بیفتیم بیایم...
‫یه بازیِ «بگرد و پیدا کن» انجام دادیم.
‫فرانکو؟
‫الان وقت خوبی نیست، النا.
‫چرا؟
‫دارم میام تو.
‫خواهش می کنم.
‫چرا این همه راه رو تا میلان اومدی؟
‫- می تونستی فقط زنگ بزنی. ‫- ولی تو که جواب نمی دادی.
‫می خواستی چی بگی؟
‫برو، النا.
‫می خواستم یه مدت کنار هم باشیم.
‫نمی خوام اینجا باشی، برو پِی کارِت.
‫چرا؟
‫عزیزم، برو بیرون. ‫من الان میام.
‫خواهش می کنم، بفرستش بره.
‫- میشه بمونم؟ ‫- نه! نمیشه بمونی!
‫نشنیدی مادرت چی گفت؟ ‫برو! چه بچۀ بی ادبیه.
‫دختر بچۀ خیلی بی ادبیه.
‫خودت خیلی بی ادبی.
‫عمه گفت فرانکو قبلاً نامزدت بوده.
‫- قبلاً! ‫- الان عمه با فرانکو نامزد کرده؟
‫- بگی نگی. ‫- حسودیت میشه؟
‫نه، حسودیم نمیشه.
‫الان خیلی ساله که با باباتون هستم.
‫حالا بگیرید بخوابید.
‫شب بخیر.
‫بوس بدید.
‫شب بخیر.
‫خوب بخوابید.
‫میشه در رو باز بذاری؟
‫لاش رو باز می ذارم.
‫شب بخیر.
‫متأسفم که فرانکو اینجوری شده.
‫به مرور زمان درست میشه.
‫وقتی پیزا بودم، خیلی در حقم لطف کرد.
‫ولی کل علاقه ای که به من داشت...
‫فقط به خاطر این بود ‫که شبیه اون زنِ مدلی بودم...
‫که توی تصوراتش ساخته بود.
‫اون موقع، دختر جوونی بودم.
‫و نمی دونستم اینکه می خواست تبدیل به ‫همچین زنِ مدلی بشم...
‫ثابت می کرد ‫که منو همینطور که هستم دوست نداشت.
‫می خواست یه آدم دیگه بشم.
‫می خواست زنی بشم...
‫که توی خیالاتش اگه زن بود، ‫خودش اون شکلی می شد.
‫و منو جوری شکل می داد ‫که به اون نامزد ایدئالی که می خواست برسه.
‫شاید میل مردها برای آموزش دادن به ما ‫یه مشکلی داشته باشه.
‫از مردهای باهوشی که ‫بهم می گن چه جوری باید باشم متنفرم.
‫فرانکو رو همینجوری ترجیح می دم، ‫همینجوری که ناراحته و داره رنج می کشه.
‫خیلی هم عوضی شده!
‫عوضی هم شده، ‫ولی الان حق داره عوضی بازی در بیاره.
‫آره.
‫می خوای یه چیزی در مورد همین قضیه بنویسی؟
‫منظورت چیه؟
‫چیزایی که الان گفتی رو بنویس.
‫حتی پیترو هم می خواد ‫طرز تفکرات خودشو بهم تحمیل کنه...
‫پیترو اگه همت کنه ‫سر از مسائل مردونگی خودش در میاره.
‫عمراً بتونه یه زنونگیِ ایدئال رو ‫به تو تحمیل کنه!
‫حاضر بودم قسم بخورم باهاش ازدواج نمی کنی.
‫تو دختر خیلی خوبی هستی.
‫شوخی نکردما.
‫حرفایی که الان زدی رو بنویس.
‫دیگه به این بُرهه رسیده بودیم،
‫خواهر شوهرم، ازدواجم رو یه اشتباه می دونست...
‫و صراحتاً اینو بهم گفت.
‫بیدارید؟
‫بخوابید.
‫من تنهای تنها هستم و قدرت دارم! ‫من تنهای تنها هستم و قدرت دارم!
‫[زنان هر روز با خشونت دیگران مواجه می شوند]
‫[نه تنها به آن ها حمله می شود، ‫بلکه سرزنش هم می شوند...]
‫باید برابریِ حقوق زن و مرد رو قبول کنیم.
‫تنها مردی که بین اون زن ها بود، میرکو بود.
‫یعنی پسر سیلویا و نینو؛
‫بچه ای که می دونه چطور بزرگ شده.
‫- نباید برابری حقوق رو قبول کنیم. ‫- کثافت های فاشیست!
‫اونا فقط به فکر خودشونن.
‫وقتی دیگه جون ندارن ‫که خودشون روی زن ها دست بلند کنن...
‫میان از اون چرت و پرت ها استفاده می کنن:
‫میله های آهنی، چماق یا حتی ارتش!
‫بیاید دیگه کاری به مردها نداشته باشیم.
‫- حتی رفقامون هم فاشیست هستن. ‫- بسه!
‫بیا ادای زن و شوهرها رو در بیاریم.
‫- بهم بگو ظرف ها رو بشور. ‫- ظرف ها رو بشور.
‫من اصلاً و ابداً نمی شورمشون، خودت بشور.
‫- من خسته ام، از صبح تا حالا داشتم کار می کردم. ‫- منم همینطور.
‫- حالا باید چیکار کنم؟ ‫- یه سیلی بهم بزن.
‫- نه. ‫- یه سیلی بهم بزن.
‫علیرغم همۀ تلاش هامون، ‫این نظام جدید هم فرقی با قبلی نداشت.
‫ما زنجیره ای از سایه هایی بودیم...
‫که با همون عشق، نفرت، میل و خشونت ‫به روی صحنه می رفتیم.
‫بلوغ فکری شامل پذیرفتنِ این موضوع بود ‫که تحول نظام هستی رو...
‫بدون اینکه خیلی ناراحت بشیم، بپذیریم.
‫من خانوم ایروتا بودم. ‫زنی که از منفعل بودنِ دیگران ناراحت بود.
‫زنی که به هر حال، برای مقابله با غمِ خودش...
‫در خفا، شروع به مطالعۀ کتاب های نویسنده های ‫مَردی کرده بود که در وصف زنان نوشته بودند.
‫کتاب فلاندرز اثر دفو، مادام بوواری اثر فلوبر، ‫آنا کارنینا اثر تولستوی!
‫متوجه زن های ماشینی ای شدم ‫که مردها در خیالاتشون ساخته بودند.
‫چیز خوبی در مورد ما نبود و ‫همون چیزایی هم که بود...
‫مادی سازی شده بود ‫تا مردها بتونن بسازننشون.
‫کتاب مادام بووری رو خوندی؟
‫هیچوقت نخونش.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- دوستِ بابا اومده. ‫- دوستِ بابا؟
‫فکر کنم یکی از همکارهاش باشه.
‫- فکر کنم! ‫- بریم ببینیم کیه.
‫بیا.
‫ببین کیو آوردم.
‫- سلام. ‫- چطوری؟
‫- خوبم، تو چی؟ ‫- خوبم.
‫«دده» رو قبلاً دیدم، ‫تو باید السا باشی!
‫خیلی خوشگلی.
‫خیلی خوشگلن!
‫ببخشید که مزاحم شدم.
‫توی دانشگاه بهش برخوردم ‫و برای ناهار دعوتش کردم.
‫- شیرینی هم آوردم. ‫- ایرادی نداره.
‫جایی که به اندازۀ چهار نفر آدم جا باشه ‫به اندازۀ پنج نفر هم هست.
‫نینو، بیا.
‫- این خونه خیلی خوشگله، لنو. ‫- ممنون.
‫بشین اینجا.
‫توی دانشگاه فلورنس چیکار می کردی؟
‫یه گردهمایی سوسیالیستی توی رُم بود ‫که اونجا پدر پیترو رو دیدم،
‫و اون بهم گفت...
‫پیترو برای کتابی که داره می نویسه ‫نیاز به یه معرفی نامه داره.
‫منم پیشنهاد دادم براش بیارم.
‫من می رم میز رو بچینم.
‫- منم میام کمکت. ‫- نه، همینجا بمون. خود النا می کنه.
‫بشین.
‫بشین، نینو.
‫خیلی وقتا برای مسائل کاری میام فلورنس. ‫نمی دونستم اینجا زندگی می کنی.
‫تازه اینکه دوتا دختر ناز هم داری.
‫ولی خیلی شیطونیم.
‫مشخصه!
‫- هنوزم توی میلان درس می دی؟ ‫- نه، رفتم ناپل.
‫- چه درسی؟ ‫- جغرافیای شهری.
‫- چی شد برگشتی؟ ‫- حال مادرم خیلی خوب نیست.
‫- متأسفم. چِش شده؟ ‫- قلبش!
‫- خواهر و برادرهات چطورن؟ ‫- خوبن، خوبن.
‫پدرت چی؟
‫مثل همیشه ـست، ‫ولی با گذر زمان، آدم بزرگ می شه.
‫با هم آشتی کردیم
‫آدم به مرور می فهمه که همه انسانن ‫و مزیت ها و نقص های خودشون رو دارن...
‫و یاد می گیری قبولشون کنی.
‫یادته چقدر برای پدرهامون ‫دردسر درست کردیم، پیترو؟
‫اون وقت، الان که باید جبران کنیم ‫داریم چیکار می کنیم؟
‫من که وضعم خوبه.
‫از این بابت شک ندارم، ‫رفتی یه زن فوق العاده گرفتی...
‫و دوتا دختر داری که مؤدب و با وقار هستن.
‫دده، اون لباس واقعاً بهت میاد.
‫- مامان! همه چی رو مامان بهمون می ده. ‫- و بابا!
‫- مامان. ‫- فقط مامان که نه.
‫- چطوری پوستش رو مارپیچ می کنی؟ ‫- کلی سال تمرین کردم!
‫ببین.
‫یه قارچ سیب می خوری؟
‫مگه تو سیب هم می خوری؟
‫تو چی؟ تو هم یه قارچ سیب می خوری؟
‫مطمئنی؟
‫یه پسر دارم هم سن و سال شماست. ‫اسمش «آلبرتینو» ـه.
‫بهتون نشونش می دم.
‫توی این عکس به نظر آروم و مؤدب میاد،
‫ولی خیلی آتیش پاره ـست، ببین.
‫اونم از اونجور بچه هاست ‫که به نظر مؤدب میاد ولی نیست؟
‫دقیقاً، آتیش پاره ـست.
‫ولی وقتی می خنده، قند تو دلم آب میشه.
‫خیلی خوشگله.
‫نازه.
‫همه چی خیلی خوشمزه بود. ‫آشپز عالی ای شدی.
‫- من برم میز رو تمیز کنم. ‫- نه، من می کنم، راحت باش.
‫نه، حال میده، ‫«دده» تو هم کمکم می کنی؟
‫- آره. ‫- کمک کن ظرف ها رو جمع کنیم.
‫- مطمئنی؟ ‫- آره، آره، از پسش برمیام. بگیر بشین.
‫- اگه سطل آشغال رو پیدا نکردی، همینجاست. ‫- ایول! عالیه.
‫قهوه می خوری؟
‫- آره. ‫- آره، لطفاً.
‫من...
‫- النا، لیوان ها رو بیارم؟ ‫- آره
‫اینکه می بینم دوتا مرد دارن ظرف ها رو می شورن ‫برام عجیبه!
‫اون قدرها هم عجیب نیست.
‫نکنه بابات به اندازۀ کافی کار نمی کنه؟
‫- خیلی خوشحال شدم دیدمت. ‫- منم همینطور.
‫ببخشید که انقدر با عجله دارم می رم، ‫آخه یه جلسه دارم.
‫- تصور کن سر جلسۀ «کلداجلی» دیر برسم. ‫- خدا نکنه!
‫هفتۀ بعد برمی گردم.
‫- بهمون زنگ بزن. ‫- حتماً.
‫خداحافظ، خواهر کوچولوها! ‫بچه های خوبی باشید.
‫- پیترو، ممنون بابت همه چی. ‫- خواهش می کنم.
‫- خداحافظ، النا. ‫- خداحافظ، نینو.
‫خیلی زود دوباره میام، بازم ممنون.
‫خداحافظ، نینو.
‫بالاخره یه آدمی رو دیدیم ‫که ارزش داره باهاش وقت بگذرونیم.
‫ امیدوار بودم که نینو بلافاصله روز بعد ‫زنگ بزنه.
‫ولی یه هفته گذشت و هیچ خبری ازش نشد.
‫احساس می کردم یه سرماخوردگیِ بد گرفتم.
‫بی دل و دماغ شدم. ‫دیگه مطالعه نمی کردم و یادداشت برنمی داشتم.
‫برای اون انتظار احمقانه از دست خودم عصبانی بودم.
‫رسیدیم!
‫آماده ـست، مامان؟
‫دده!
‫اونو برش دار و دست هات رو بشور.
‫- نه. ‫- گفتم برو!
‫- نه. ‫- فوراً.
‫نینو امروز اومد دانشگاه. ‫با هم قهوه خوردیم.
‫هر چی اصرار کردم قبول نکرد ناهار بیاد اینجا.
‫برگشته؟
‫یکی دو روز اینجا می مونه ‫ولی اصلاً وقت نداشت.
‫دعوتمون کرد که یکشنبه با دخترها ‫ناهار باهاش بریم بیرون.
‫تا توی خونه، زحمت ناهار درست کردن نکشی.
‫کِی خودمون دوتا می ریم بیرون یه چیزی بخوریم؟
‫- اوناهاششون! ‫- نینو!
‫- سلام کوچولو. ‫- سلام.
‫خوشگل شدی.
‫میشه با مربا خوردشون، ‫با فرنی و...
‫10 تا دیگه می خوام.
‫توی فلورنس زندگی می کنید ‫اون وقت، رستورانِ لوشانو رو نمی شناسید؟
‫ما خیلی بیرون نمی ریم.
‫خیلی خوبه.
‫چرا هیچ چیز جدیدی منتشر نکردی؟
‫مشغول کارهای دیگه بودم.
‫- رُمانت عالی بود. ‫- ممنون.
‫همیشه نویسندۀ خوبی بودی.
‫- الان هم می نویسی؟ ‫- توی اوقات فراغتم.
‫- رُمانه؟ ‫- نمی دونم چی چیه.
‫- موضوعش؟ ‫- مردهایی که زن ها رو از نو می سازن.
‫جالبه.
‫کتاب «خلق برابری طلبی» ‫از ژان استاروبینسکی رو خوندم.
‫می شناسیش؟
‫- آره، ولی تا حالا کارهاش رو نخوندم. ‫- کتابیه در مورد قرن هیجده.
‫توی فصل «قلمروی خیالیِ زنان»، ‫توضیح می ده که...
‫اینکه با زن ها مثل ملکه ها رفتار بشه ‫فقط یه توهم بوده.
‫چون وعدۀ رسیدن به خوشی ها ‫تحت الشعاع اوناست.
‫- منظورت چیه؟ ‫- یعنی...
‫عشق یه بازی بوده، یه دروغ! ‫و اون دروغ، نفرت انگیز نبوده.
‫اتفاقاً برعکس، خیلی هم پالاینده بوده.
‫اینجوری یه مرد می تونسته دوتا زن داشته باشه.
‫مثل دوتا خونه که یکیش توی شهره، یکیش توی روستا.
‫دستیابی به خوشی، ‫یه زندگی دوگانه رو توجیه می کنه.
‫در حقیقت قرن هیجده، عصر آزادی هاست.
‫گرچه، این یه خوشیِ مردونه ـست.
‫ولی عشق و عاشقی، یه چیز دو طرفه ـست. ‫اونا هم زن های خیلی آزادی بودن.
‫ولی آزادیشون ابزاری برای خوشی مردها بوده.
‫شروع کن به نوشتن، دلم می خواد بخونمش.
‫کی بازم فریتل می خوره؟
‫من!
‫لوشانو، میشه 10 تا فریتل دیگه برامون بیاری؟
‫زیادی هم نگیر. ‫نفری یه دونه کافیه.
‫الان میارم.
‫- من 10 تا می خوام. ‫- نه، نفری یه دونه کافیه.
‫من 10 تا می خوام.
‫بهشون می گیم 10 تا بیارن ‫ولی به تو دوتا می رسه.
‫باشه.
‫باید بیشتر برای زنت وقت بذاری.
‫اگه منظم تر بود، کل روز رو می ذاشتم برای اون.
‫دارم جدی می گم.
‫اگه این کار رو نکنی، ‫هم از نظر انسانی، هم از نظر سیاسی گناهکاری.
‫- به چه جرمی؟ ‫- هدر دادن هوش!
‫جامعه ای که هوش سرشار زنان رو با خانه داری...
‫و بزرگ کردنِ بچه ها، خفه می کنه، ‫در حقیقت دشمن خودشه!
‫النا می تونه آزادانه از هوش خودش استفاده کنه...
‫به شرط اینکه وقت کاریِ منو نگیره.
‫اگه وقت تو رو نگیره، ‫وقت کیو بگیره؟
‫وقتی وظایفمون رو از سر عشق و علاقه انجام بدیم...
‫هیچی نمی تونه جلودارمون باشه ‫که تکمیلشون نکنیم.
‫داره میگه هیچ علاقه ای به این کارها ندارم.
‫- نداری دیگه. ‫- راست میگه؟
‫نداری؟
‫همه ـشون رو براتون آوردیم. ‫دیگه آخری هاش بودن.
‫- ولی برای مشتری هامون... ‫- ممنون.
‫خب، شروع می کنیم.
‫من یه دونه می خورم،
‫مامان هم یه دونه، بابا هم یه دونه.
‫ولی به تو دوتا می دیم، ‫بعدش دیگه بسه.
‫لوشانو، من 30 روز دیگه ‫با این دوتا دختر خوشگل برمی گردم.
‫می خوام یه کوه فریتل آماده کرده باشید!
‫- باشه. ‫- نمی خواد پولت رو هدی بدی،
‫ما یه اتاق مهمان داریم. ‫می تونی بیای پیش ما.
‫گفتیم النا باید برای خودش تنها باشه،
‫بهتره من با حضورم براش مزاحمت ایجاد نکنم.
‫هم من خوشحال می شم، هم دخترها.
‫حالا بهش فکر می کنم، ‫ولی همینجوریش هم خیلی زحمت دادم.
‫- البته امروز مهمون منید! ‫- عمراً!
‫خواهش می کنم!
‫دفعۀ بعدی من خواهش می کنم.
‫قبل از اینکه کسی رو دعوت کنی، ‫یه مشورتی هم با من بکن.
‫فکر می کردم خوشت میاد.
‫معلومه که خوشم میاد.
‫اون 30 روز خیلی سریع گذشتند.
‫به ذهنم خطور نکرد که زنگ بزنم لیلا. ‫به ماریارزا هم زنگ نزدم.
‫به دخترا هم خیلی توجه نمی کردم.
‫فقط کمر به نوشتن بسته بودم.
‫تمام فکر و ذکرم این بود ‫که به موقع، یه متن قابل خوندن آماده کنم.
‫ولی یه ماه گذشت و اون زنگ نزد.
‫این بازی منو دیوونه می کنه.
‫چی گفته بودم؟ ‫سر میز...
‫بازی کردن ممنوع!
‫- بخور. ‫- از نینو خبری نداری؟
‫چرا، این هفته های اخیر ‫خیلی با هم صحبت کردیم.
‫- خیلی باهاش صحبت کردی؟ ‫- آره.
‫اون وقت به من نگفتی؟
‫- چیش رو بهت می گفتم؟ ‫- اینکه خیلی باهاش صحبت کردی.
‫تماس های کاری بودن.
‫می بینم که با هم دوست های جون جونی شدین!
‫همۀ کارها رو که من می کنم، ‫حداقل دلم می خواد زودتر بهم خبر بدی.
‫قراره پس فردا بیاد.
‫توی یه هتل پیش زن و بچه ـشه.
‫می ریم فریتل بخوریم؟
‫- می تونست بهمون خبر بده. ‫- یه تصمیم آخرین لحظه ای بوده.
‫- خیلی بی ادبه! ‫- حالا مگه چی شده؟
‫- فریتل هم می خوریم؟ ‫- آره، می ریم رستوران لوشانو.
‫- می خوای بریم رستوران لوشانو؟ ‫- آره.
‫الو؟
‫سلام.
‫گوشی رو می دم بهش.
‫- پیترو، با تو کار دارن. ‫- باشه.
‫- نینوئه. ‫- فریتل رو بهش یادآوری کن.
‫اومدم.
‫بده من.
‫به محض اینکه اینجا گفتن نینو زنگ زده، ‫حرف فریتل اومد وسط.
‫چطوری؟
‫آره، جا رزرو کردی؟
‫توی رستوران لوشانو؟
‫خب، چی شده؟
‫- چه شکلی شدم؟ ‫- خیلی خوشگل!
‫نظر تو چیه؟ ‫خوشت اومده؟
‫پیترو؟
‫- چه شکلی شدم؟ ‫- قشنگ!
‫- خوشت اومده؟ ‫- خیلی قشنگه.
‫به دلم نمی چسبه.
‫وایستا ببینم...
‫قشنگه.
‫- این قشنگ تره یا اون؟ ‫- اون بنفشه.
‫- بنفشه بهتره؟ ‫- آره.
‫از کدوم بیشتر خوشت اومد؟
‫صرفاً نمی خواستم لباسم بهتر از لباس قبلی باشه.
‫می خواستم عالی باشه!
‫اصلاً دوست نداشتم برای سر و وضعم ‫با زن های دیگه مقایسه بشم.
‫مخصوصاً از نظر یه مرد!
‫و فقط پیترو و دخترها رو بفرستم ‫تا برن پیش نینو و خانواده ـش.
‫ولی نمی تونستم مقاومت کنم.
‫النا هستم.
‫- الئونورا هستم. ‫- خوشوقتم، پیترو هستم.
‫می ترسیدم زنِ نینو منو ورانداز کنه.
‫تک تک جزئیاتم رو بررسی کنه،
‫با همون غروری که یه زن جوان پولدار داره،
‫زنی که از وقتی به دنیا اومده ‫بهش یاد دادن، به خودش برسه.
‫نینو گفت حقوق می خونی.
‫می خوندم!
‫الان بیشتر از دانشگاه، دنبال آلبرتینو می دوئم.
‫پدرم یه شرکت حقوقی داره، ‫وکیل خیلی خوبیه ولی...
‫چی بگم.
‫النا، نینو گفت توی دانشگاه پیزا ادبیات می خوندی ‫چرا پیزا؟
‫بورسیۀ تحصیلی برنده شدم. ‫وگرنه نمی تونستم اونجا تحصیل کنم.
‫- النا نویسندۀ خیلی خوبیه. ‫- نه بابا.
‫- واقعاً؟ ‫- هشت سال پیش یه رُمان چاپ کردم.
‫- النا. ‫- بله؟
‫فردا که نینو می ره سرِ کار، ‫میای با هم بریم خرید؟
‫باشه.
‫- عزیزم، چیکار می کنی؟ ‫- پیترو، اینو می گیری؟
‫- آره. ‫- چی می خونی؟
‫به زنت وقت می دی کارش رو بکنه؟
‫آره، معلومه.
‫- چطور پیش می ره؟ ‫- دست نویس اول رو تموم کردم.
‫- تو نخوندیش؟ ‫- النا هیچوقت نمی ذاره چیزی بخونم.
‫خودت نمی خوای.
‫چون خودت خیلی چیزا رو باید بخونی، درسته؟
‫آره، درس ها و نشریه ها و از اینجور چیزا.
‫دلم می خواد بیام توی یکی از کلاس هات.
‫هر وقت دوست داشتی بیا.
‫پسرم امروز به نظر آروم میاد.
‫می خوای یه نگاه به دست نوشته ام بندازی؟
‫- واقعاً می خوای بخونمش؟ ‫- اگه حوصله ـت رو سر نمی بره، آره.
‫معلومه که می خوام.
‫النا، لنو!
‫- النا. ‫- بله؟
‫مزاحم شدم؟
‫نه، داشتیم صبحونه می خوردیم. ‫بیا تو.
‫الئونورا و پسرم منتظرن. ‫اومدم ببرمت.
‫- الان میام بیرون. ‫- صبر کن.
‫چون می خواستم تنهایی باهات صحبت کنم ‫بدون زنم اومدم اینجا.
‫- خوندمش. ‫- به این زودی؟
‫کتاب فوق العاده ایه، النا.
‫تو توانایی محشری برای بررسیِ ‫ظرافت های ستودنی...
‫و خلاقانه داری ‫که منو به حیرت میاره.
‫همیشه به این خصوصیتت حسودیم می شد ‫که توانایی خیلی خوبی در روایتگری داری.
‫نمی دونم چطور توصیفش کنم. ‫که این یه مقاله ـست یا داستانه.
‫ولی فوق العاده ـست. ‫آفرین!
‫- این یه نقطه ضعف حساب میشه؟ ‫- چی؟
‫- که نمیشه طبقه بندیش کرد. ‫- نه، یه نقطه قوت ـه.
‫- همینجوری چاپش کنم؟ ‫- معلومه که آره.
‫ممنون.
‫فردا برمی گردم ناپل. ‫اگه خواستی زنگ می زنم و صحبت می کنیم.
‫اگه خواستی بیای فلورنس، کمک خواستی بگو.
‫نه، یه مهمونخونۀ کوچولو کنار ایستگاه هست.
‫همونجا راحتم.
‫- مطمئنی مزاحم نیستم؟ ‫- آره.
‫بچه که بودیم، لیلا جفتمون رو گیج کرد.
‫منظورت چیه؟
‫تو خصوصیاتی که مال خودت بودن رو ‫به اون نسبت می دادی.
‫تازه کار من بدتر بود. ‫چیزایی که در وجود تو می دیدم...
‫مثل احمق ها توی اون دنبالشون می گشتم.
‫زود برمی گردی؟
‫آره، زود برمی گردم.
‫فقط عجله کن.
‫اونا منتظرمونن.
‫من می رم. دیرم شده.
‫- خداحافظ، لنو. ‫- خداحافظ.
‫ببین کی اینجاست.
‫خداحافظ، عزیزم.
‫خوش بگذره.
‫بریم به گلدوزی ها نگاه کنیم؟
‫فروشگاه گلدوزی اینجا می شناسی؟
‫آره، بریم.
‫بریم.
‫اینم قفسۀ بچه هاست. ‫گلدوزی های دستی ـه.
‫مامان، میشه اینو بگیریم؟
‫نه، عزیزم. ‫نمیشه که همه چی داشتی باشی.
‫- خواهش می کنم! ‫- نه.
‫خیلی خب.
‫واقعاً تحسینت می کنم. ‫بچه هات خیلی مؤدبن.
‫میشه بچه ها رو بذاریم اینجا؟
‫البته!
‫نینو همه چی رو در موردت بهم گفته بود.
‫ولی یه کم حسودیم میشه.
‫نه به خاطر اینکه باهوشی،
‫به خاطر اینکه خیلی وقته می شناسیش، ولی من نه.
‫دوست داشتم از بچگی می شناختمش...
‫و می دونستم مثلاً یازده سالگیش چه جوری بوده.
‫بچه که بود صداش چه جوری بود؟
‫چه جوری می خندید؟
‫خوشبختانه آلبرتینو کپی برابر اصل اونه.
‫- صبر می کنی اینو بپوشم؟ ‫- آره.
‫بهت اعتماد دارم.
‫چیکار می کنی، لنو؟
‫خودتو جلوی آینه دیدی؟
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫مترجم: «محمد سید»
‫سؤال رو تکرار می کنم:
‫حس نوستالژی برای شکوه باستانیِ امپراطوری روم ‫در شعر «در راه بازگشت»...
‫اثر روتیلیوس ناماتیانوس.
‫«برحذر باش که زیباترین ملکۀ جهان...
‫وارد امپراطوری روم می شود ‫و همه را مجذوب خود می کند.»
‫از این دو بیت، چیزی دستگیرت میشه؟
‫نه.
‫اصلاً می دونی روتیلیوس ناماتیانوس کیه؟
‫نه، در ضمن نمی دونم چرا باید بشناسمش.
‫تو از این آدمای ارتجاعی هستی، آره؟ (فاشیست)
‫از انقلاب می ترسی؟
‫از خود انقلاب که نه،
‫ولی از آدمای بدرد نخور، آره.
‫بیا.
‫یه بار دیگه بهم بگو «بدرد نخور» ‫تا گلوله های این تفنگ رو روت خالی کنم.
‫یا واقعاً شلیک کن،
‫یا اینکه بهت پیشنهاد می کنم ‫فوراً از شر اون اسلحه خلاص شو...
‫چون اگه تا یک دقیقۀ دیگه شلیک نکنی ‫می رم ازت شکایت می کنم.
‫کثافت عوضی! کثافت عوضی!
‫ادامۀ امتحانات شفاهی، یک ساعت دیگه!
‫از کِی تا حالا یه پسر خوب، ‫سمت استادش اسلحه نشونه می گیره؟
‫صرفاً چون پدرش همکار توئه،
‫شکایتم رو پس نمی گیرم.
‫نه... پدر!
‫- اصلاً حواست به طرز برخوردت هست؟ ‫- میگی چیکار کنم؟
‫- خونسرد باش. ‫- واقعاً درکت نمی کنم.
‫مثل این استادهای غیرقابل تحملمون توی پیزا ‫رفتار می کنی.
‫- اصلاً قابل قیاس نیست. ‫- چرا هست!
‫یادت رفته چقدر زحمت کشیدیم ‫تا درس های بدرد نخور رو پاس کنیم.
‫- درس من بدرد نخور نیست. ‫- اینو باید از دانشجوهات بپرسی.
‫باید نظر آدمایی رو پرسید که لیاقت دارن!
‫من اگه دانشجوت بودم، ازم می پرسیدی؟
‫رابطۀ من و دانشجوهام خیلی خوبه.
‫آره، از اونایی که پاچه خواری می کنن خوشت میاد.
‫تو هم از آدمای لاف زن خوشت میاد، ‫مثل اون دوستت که ناپله.
‫آره، از آدمای لاف زن خوشم میاد.
‫چرا خودت توی دانشگاه همیشه از همه ‫بیشتر حرف شنوی داشتی؟
‫چون فقیر بودم و همین که اونجا بودم ‫خودش یه معجزه بود.
‫اون پسر هیچ نقطه اشتراکی با تو نداره.
‫درسته، اون پسر یه اشراف زاده ـست.
‫نقاط اشتراکش با تو خیلی بیشتره.
‫دیگه لازم نبود ازش شکایت کنی. ‫درسش رو انداختی دیگه.
‫- اون مرتکب یه جرم شد! ‫- فقط داشت مسخره بازی در میاورد.
‫تفنگ که اسباب بازی نیست.
‫- بهت تیر نزد که. ‫- اگه زده بود چی؟
‫ولی نزد!
‫باید صبر می کردم بهم تیر بزنه، ‫بعداً ازش شکایت می کردم؟
‫- کلاً اعصابت به هم ریخته. ‫- به فکر اعصاب خودت باش.
‫تو می ترسی.
‫نمی ترسم.
‫به اینجور چیزا عادت دارم.
‫بیا دیگه همینجا تمومش کنیم. بسه.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫مترجم: «محمد سید»
‫- همینجا پارک کردی؟ ‫- آره، اونجا.
‫منم همینطور.
‫با موتورسیکلت اومدی؟
‫بس کن.
‫- سیلویا با موتورسیکلتش اومده. ‫- بهم قرض دادن.
‫پس همراه خانمِ جوان می ریم.
‫بس کن دیگه. ‫اصلاً نمیشه تحملت کرد.
‫- از طرف من میرکو رو ببوس. باشه؟ ‫- باشه.
‫- شب بخیر. ‫- خداحافظ.
‫مراقب خودت باش.
‫سلام، فرانکو.
‫سلام، بچه ها.
‫صبر کن.
‫صبر کن دیگه.
‫سیلویا، فرار کن!
‫فرار کن، سیلویا!
‫داری کجا می ری؟
‫فاشیست های لعنتی!
‫عوضیا!
‫دارید چه غلطی می کنید؟
‫تکون نخور.
‫ولش کنید!
‫تکون نخور.
‫عوضیا!
‫چیزی نیست.
‫بیا ببینم.
‫وقتی از بلایی که سر سیلویا و فرانکو اومده ‫خبردار شدم...
‫رفتم میلان تا ببینمشون.
‫شهر فلورنس و پیترو و بداخلاقی هاش رو ول کردم.
‫- خسته ای؟ ‫- یه کم.
‫- تو هم خسته ای، نه؟ ‫- آره، واضحه!
‫واضحه!
‫کفش هام رو در میارم.
‫حالت چطوره؟
‫خیلی نمیشه دور و بر فرانکو رفت.
‫درک می کنم.
‫به خاطر اتفاقی که برای سیلویا افتاد ‫عذاب وجدان داره.
‫اینجاست ولی انگار دلش می خواد بذاره بره.
‫اینجاست ولی واقعاً اینجا نیست.
‫- چشمش چی شد؟ ‫- هیچ کاریش نمی شد کرد.
‫- ماریارزا، کی اومده؟ ‫- النا.
‫من می رم تو.
‫- میشه منم بیام؟ ‫- نه، نه، ما همینجا می مونیم.
‫بهم یه چند تا چیز نشون می دین؟
‫چیا با خودتون آوردین؟
‫قبل از اینکه با مامان راه بیفتیم بیایم...
‫یه بازیِ «بگرد و پیدا کن» انجام دادیم.
‫فرانکو؟
‫الان وقت خوبی نیست، النا.
‫چرا؟
‫دارم میام تو.
‫خواهش می کنم.
‫چرا این همه راه رو تا میلان اومدی؟
‫- می تونستی فقط زنگ بزنی. ‫- ولی تو که جواب نمی دادی.
‫می خواستی چی بگی؟
‫برو، النا.
‫می خواستم یه مدت کنار هم باشیم.
‫نمی خوام اینجا باشی، برو پِی کارِت.
‫چرا؟
‫نه، نه.
‫عزیزم، برو بیرون. ‫من الان میام.
‫خواهش می کنم، بفرستش بره.
‫- میشه بمونم؟ ‫- نه! نمیشه بمونی!
‫نشنیدی مادرت چی گفت؟ ‫برو! چه بچۀ بی ادبیه.
‫دختر بچۀ خیلی بی ادبیه.
‫خودت خیلی بی ادبی.
‫عمه گفت فرانکو قبلاً نامزدت بوده.
‫- قبلاً! ‫- الان عمه با فرانکو نامزد کرده؟
‫- بگی نگی. ‫- حسودیت میشه؟
‫نه، حسودیم نمیشه.
‫الان خیلی ساله که با باباتون هستم.
‫حالا بگیرید بخوابید.
‫شب بخیر.
‫بوس بدید.
‫شب بخیر.
‫خوب بخوابید.
‫میشه در رو باز بذاری؟
‫لاش رو باز می ذارم.
‫شب بخیر.
‫متأسفم که فرانکو اینجوری شده.
‫به مرور زمان درست میشه.
‫وقتی پیزا بودم، خیلی در حقم لطف کرد.
‫ولی کل علاقه ای که به من داشت...
‫فقط به خاطر این بود ‫که شبیه اون زنِ مدلی بودم...
‫که توی تصوراتش ساخته بود.
‫اون موقع، دختر جوونی بودم.
‫و نمی دونستم اینکه می خواست تبدیل به ‫همچین زنِ مدلی بشم...
‫ثابت می کرد ‫که منو همینطور که هستم دوست نداشت.
‫می خواست یه آدم دیگه بشم.
‫می خواست زنی بشم...
‫که توی خیالاتش اگه زن بود، ‫خودش اون شکلی می شد.
‫و منو جوری شکل می داد ‫که به اون نامزد ایدئالی که می خواست برسه.
‫شاید میل مردها برای آموزش دادن به ما ‫یه مشکلی داشته باشه.
‫از مردهای باهوشی که ‫بهم می گن چه جوری باید باشم متنفرم.
‫فرانکو رو همینجوری ترجیح می دم، ‫همینجوری که ناراحته و داره رنج می کشه.
‫خیلی هم عوضی شده!
‫عوضی هم شده، ‫ولی الان حق داره عوضی بازی در بیاره.
‫آره.
‫می خوای یه چیزی در مورد همین قضیه بنویسی؟
‫منظورت چیه؟
‫چیزایی که الان گفتی رو بنویس.
‫حتی پیترو هم می خواد ‫طرز تفکرات خودشو بهم تحمیل کنه...
‫پیترو اگه همت کنه ‫سر از مسائل مردونگی خودش در میاره.
‫عمراً بتونه یه زنونگیِ ایدئال رو ‫به تو تحمیل کنه!
‫حاضر بودم قسم بخورم باهاش ازدواج نمی کنی.
‫تو دختر خیلی خوبی هستی.
‫شوخی نکردما.
‫حرفایی که الان زدی رو بنویس.
‫دیگه به این بُرهه رسیده بودیم،
‫خواهر شوهرم، ازدواجم رو یه اشتباه می دونست...
‫و صراحتاً اینو بهم گفت.
‫بیدارید؟
‫بخوابید.
‫من تنهای تنها هستم و قدرت دارم! ‫من تنهای تنها هستم و قدرت دارم!
‫[زنان هر روز با خشونت دیگران مواجه می شوند]
‫[نه تنها به آن ها حمله می شود، ‫بلکه سرزنش هم می شوند...]
‫باید برابریِ حقوق زن و مرد رو قبول کنیم.
‫تنها مردی که بین اون زن ها بود، میرکو بود.
‫یعنی پسر سیلویا و نینو؛
‫بچه ای که می دونه چطور بزرگ شده.
‫- نباید برابری حقوق رو قبول کنیم. ‫- کثافت های فاشیست!
‫اونا فقط به فکر خودشونن.
‫وقتی دیگه جون ندارن ‫که خودشون روی زن ها دست بلند کنن...
‫میان از اون چرت و پرت ها استفاده می کنن:
‫میله های آهنی، چماق یا حتی ارتش!
‫بیاید دیگه کاری به مردها نداشته باشیم.
‫- حتی رفقامون هم فاشیست هستن. ‫- بسه!
‫بیا ادای زن و شوهرها رو در بیاریم.
‫- بهم بگو ظرف ها رو بشور. ‫- ظرف ها رو بشور.
‫من اصلاً و ابداً نمی شورمشون، خودت بشور.
‫- من خسته ام، از صبح تا حالا داشتم کار می کردم. ‫- منم همینطور.
‫- حالا باید چیکار کنم؟ ‫- یه سیلی بهم بزن.
‫- نه. ‫- یه سیلی بهم بزن.
‫علیرغم همۀ تلاش هامون، ‫این نظام جدید هم فرقی با قبلی نداشت.
‫ما زنجیره ای از سایه هایی بودیم...
‫که با همون عشق، نفرت، میل و خشونت ‫به روی صحنه می رفتیم.
‫بلوغ فکری شامل پذیرفتنِ این موضوع بود ‫که تحول نظام هستی رو...
‫بدون اینکه خیلی ناراحت بشیم، بپذیریم.
‫من خانوم ایروتا بودم. ‫زنی که از منفعل بودنِ دیگران ناراحت بود.
‫زنی که به هر حال، برای مقابله با غمِ خودش...
‫در خفا، شروع به مطالعۀ کتاب های نویسنده های ‫مَردی کرده بود که در وصف زنان نوشته بودند.
‫کتاب فلاندرز اثر دفو، مادام بوواری اثر فلوبر، ‫آنا کارنینا اثر تولستوی!
‫متوجه زن های ماشینی ای شدم ‫که مردها در خیالاتشون ساخته بودند.
‫چیز خوبی در مورد ما نبود و ‫همون چیزایی هم که بود...
‫مادی سازی شده بود ‫تا مردها بتونن بسازننشون.
‫کتاب مادام بووری رو خوندی؟
‫هیچوقت نخونش.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- دوستِ بابا اومده. ‫- دوستِ بابا؟
‫فکر کنم یکی از همکارهاش باشه.
‫- فکر کنم! ‫- بریم ببینیم کیه.
‫بیا.
‫ببین کیو آوردم.
‫- سلام. ‫- چطوری؟
‫- خوبم، تو چی؟ ‫- خوبم.
‫«دده» رو قبلاً دیدم، ‫تو باید السا باشی!
‫خیلی خوشگلی.
‫خیلی خوشگلن!
‫ببخشید که مزاحم شدم.
‫توی دانشگاه بهش برخوردم ‫و برای ناهار دعوتش کردم.
‫- شیرینی هم آوردم. ‫- ایرادی نداره.
‫جایی که به اندازۀ چهار نفر آدم جا باشه ‫به اندازۀ پنج نفر هم هست.
‫نینو، بیا.
‫- این خونه خیلی خوشگله، لنو. ‫- ممنون.
‫بشین اینجا.
‫توی دانشگاه فلورنس چیکار می کردی؟
‫یه گردهمایی سوسیالیستی توی رُم بود ‫که اونجا پدر پیترو رو دیدم،
‫و اون بهم گفت...
‫پیترو برای کتابی که داره می نویسه ‫نیاز به یه معرفی نامه داره.
‫منم پیشنهاد دادم براش بیارم.
‫من می رم میز رو بچینم.
‫- منم میام کمکت. ‫- نه، همینجا بمون. خود النا می کنه.
‫بشین.
‫بشین، نینو.
‫خیلی وقتا برای مسائل کاری میام فلورنس. ‫نمی دونستم اینجا زندگی می کنی.
‫تازه اینکه دوتا دختر ناز هم داری.
‫ولی خیلی شیطونیم.
‫مشخصه!
‫- هنوزم توی میلان درس می دی؟ ‫- نه، رفتم ناپل.
‫- چه درسی؟ ‫- جغرافیای شهری.
‫- چی شد برگشتی؟ ‫- حال مادرم خیلی خوب نیست.
‫- متأسفم. چِش شده؟ ‫- قلبش!
‫- خواهر و برادرهات چطورن؟ ‫- خوبن، خوبن.
‫پدرت چی؟
‫مثل همیشه ـست، ‫ولی با گذر زمان، آدم بزرگ می شه.
‫با هم آشتی کردیم
‫آدم به مرور می فهمه که همه انسانن ‫و مزیت ها و نقص های خودشون رو دارن...
‫و یاد می گیری قبولشون کنی.
‫یادته چقدر برای پدرهامون ‫دردسر درست کردیم، پیترو؟
‫اون وقت، الان که باید جبران کنیم ‫داریم چیکار می کنیم؟
‫من که وضعم خوبه.
‫از این بابت شک ندارم، ‫رفتی یه زن فوق العاده گرفتی...
‫و دوتا دختر داری که مؤدب و با وقار هستن.
‫دده، اون لباس واقعاً بهت میاد.
‫تو هم که با اون سنجاق سر خوشگلت... ‫کی بهت داده ـش؟
‫- مامان! همه چی رو مامان بهمون می ده. ‫- و بابا!
‫- مامان. ‫- فقط مامان که نه.
‫- چطوری پوستش رو مارپیچ می کنی؟ ‫- کلی سال تمرین کردم!
‫ببین.
‫یه قارچ سیب می خوری؟
‫مگه تو سیب هم می خوری؟
‫تو چی؟ تو هم یه قارچ سیب می خوری؟
‫مطمئنی؟
‫یه پسر دارم هم سن و سال شماست. ‫اسمش «آلبرتینو» ـه.
‫بهتون نشونش می دم.
‫توی این عکس به نظر آروم و مؤدب میاد،
‫ولی خیلی آتیش پاره ـست، ببین.
‫اونم از اونجور بچه هاست ‫که به نظر مؤدب میاد ولی نیست؟
‫دقیقاً، آتیش پاره ـست.
‫ولی وقتی می خنده، قند تو دلم آب میشه.
‫خیلی خوشگله.
‫نازه.
‫همه چی خیلی خوشمزه بود. ‫آشپز عالی ای شدی.
‫- من برم میز رو تمیز کنم. ‫- نه، من می کنم، راحت باش.
‫نه، حال میده، ‫«دده» تو هم کمکم می کنی؟
‫- آره. ‫- کمک کن ظرف ها رو جمع کنیم.
‫- مطمئنی؟ ‫- آره، آره، از پسش برمیام. بگیر بشین.
‫- اگه سطل آشغال رو پیدا نکردی، همینجاست. ‫- ایول! عالیه.
‫قهوه می خوری؟
‫- آره. ‫- آره، لطفاً.
‫من...
‫- النا، لیوان ها رو بیارم؟ ‫- آره
‫اینکه می بینم دوتا مرد دارن ظرف ها رو می شورن ‫برام عجیبه!
‫اون قدرها هم عجیب نیست.
‫نکنه بابات به اندازۀ کافی کار نمی کنه؟
‫- خیلی خوشحال شدم دیدمت. ‫- منم همینطور.
‫ببخشید که انقدر با عجله دارم می رم، ‫آخه یه جلسه دارم.
‫- تصور کن سر جلسۀ «کلداجلی» دیر برسم. ‫- خدا نکنه!
‫هفتۀ بعد برمی گردم.
‫- بهمون زنگ بزن. ‫- حتماً.
‫خداحافظ، خواهر کوچولوها! ‫بچه های خوبی باشید.
‫- پیترو، ممنون بابت همه چی. ‫- خواهش می کنم.
‫- خداحافظ، النا. ‫- خداحافظ، نینو.
‫خیلی زود دوباره میام، بازم ممنون.
‫خداحافظ، نینو.
‫بالاخره یه آدمی رو دیدیم ‫که ارزش داره باهاش وقت بگذرونیم.
‫ امیدوار بودم که نینو بلافاصله روز بعد ‫زنگ بزنه.
‫ولی یه هفته گذشت و هیچ خبری ازش نشد.
‫احساس می کردم یه سرماخوردگیِ بد گرفتم.
‫بی دل و دماغ شدم. ‫دیگه مطالعه نمی کردم و یادداشت برنمی داشتم.
‫برای اون انتظار احمقانه از دست خودم عصبانی بودم.
‫رسیدیم!
‫آماده ـست، مامان؟
‫دده!
‫اونو برش دار و دست هات رو بشور.
‫- نه. ‫- گفتم برو!
‫- نه. ‫- فوراً.
‫نینو امروز اومد دانشگاه. ‫با هم قهوه خوردیم.
‫هر چی اصرار کردم قبول نکرد ناهار بیاد اینجا.
‫برگشته؟
‫یکی دو روز اینجا می مونه ‫ولی اصلاً وقت نداشت.
‫دعوتمون کرد که یکشنبه با دخترها ‫ناهار باهاش بریم بیرون.
‫تا توی خونه، زحمت ناهار درست کردن نکشی.
‫کِی خودمون دوتا می ریم بیرون یه چیزی بخوریم؟
‫بیا بریم.
‫من و تو می تونیم...
‫بریم پیک نیک؟
‫آره. می ریم پیک نیک.
‫- اوناهاششون! ‫- نینو!
‫- سلام کوچولو. ‫- سلام.
‫می ریم یه جا که غذاش فوق العاده ـست.
‫- سلام. ‫- اونجاست.
‫بریم.
‫خوشمزه ترین فریتل ها رو درست می کنن. ‫(نوعی کیک)
‫خوشگل شدی.
‫میشه با مربا خوردشون، ‫با فرنی و...
‫10 تا دیگه می خوام.
‫توی فلورنس زندگی می کنید ‫اون وقت، رستورانِ لوشانو رو نمی شناسید؟
‫ما خیلی بیرون نمی ریم.
‫خیلی خوبه.
‫چرا هیچ چیز جدیدی منتشر نکردی؟
‫مشغول کارهای دیگه بودم.
‫- رُمانت عالی بود. ‫- ممنون.
‫همیشه نویسندۀ خوبی بودی.
‫- الان هم می نویسی؟ ‫- توی اوقات فراغتم.
‫- رُمانه؟ ‫- نمی دونم چی چیه.
‫- موضوعش؟ ‫- مردهایی که زن ها رو از نو می سازن.
‫جالبه.
‫کتاب «خلق برابری طلبی» ‫از ژان استاروبینسکی رو خوندم.
‫می شناسیش؟
‫- آره، ولی تا حالا کارهاش رو نخوندم. ‫- کتابیه در مورد قرن هیجده.
‫توی فصل «قلمروی خیالیِ زنان»، ‫توضیح می ده که...
‫اینکه با زن ها مثل ملکه ها رفتار بشه ‫فقط یه توهم بوده.
‫چون وعدۀ رسیدن به خوشی ها ‫تحت الشعاع اوناست.
‫- منظورت چیه؟ ‫- یعنی...
‫عشق یه بازی بوده، یه دروغ! ‫و اون دروغ، نفرت انگیز نبوده.
‫اتفاقاً برعکس، خیلی هم پالاینده بوده.
‫اینجوری یه مرد می تونسته دوتا زن داشته باشه.
‫مثل دوتا خونه که یکیش توی شهره، یکیش توی روستا.
‫دستیابی به خوشی، ‫یه زندگی دوگانه رو توجیه می کنه.
‫در حقیقت قرن هیجده، عصر آزادی هاست.
‫گرچه، این یه خوشیِ مردونه ـست.
‫ولی عشق و عاشقی، یه چیز دو طرفه ـست. ‫اونا هم زن های خیلی آزادی بودن.
‫ولی آزادیشون ابزاری برای خوشی مردها بوده.
‫شروع کن به نوشتن، دلم می خواد بخونمش.
‫کی بازم فریتل می خوره؟
‫من!
‫لوشانو، میشه 10 تا فریتل دیگه برامون بیاری؟
‫زیادی هم نگیر. ‫نفری یه دونه کافیه.
‫الان میارم.
‫- من 10 تا می خوام. ‫- نه، نفری یه دونه کافیه.
‫من 10 تا می خوام.
‫بهشون می گیم 10 تا بیارن ‫ولی به تو دوتا می رسه.
‫باشه.
‫باید بیشتر برای زنت وقت بذاری.
‫اگه منظم تر بود، کل روز رو می ذاشتم برای اون.
‫دارم جدی می گم.
‫اگه این کار رو نکنی، ‫هم از نظر انسانی، هم از نظر سیاسی گناهکاری.
‫- به چه جرمی؟ ‫- هدر دادن هوش!
‫جامعه ای که هوش سرشار زنان رو با خانه داری...
‫و بزرگ کردنِ بچه ها، خفه می کنه، ‫در حقیقت دشمن خودشه!
‫النا می تونه آزادانه از هوش خودش استفاده کنه...
‫به شرط اینکه وقت کاریِ منو نگیره.
‫اگه وقت تو رو نگیره، ‫وقت کیو بگیره؟
‫وقتی وظایفمون رو از سر عشق و علاقه انجام بدیم...
‫هیچی نمی تونه جلودارمون باشه ‫که تکمیلشون نکنیم.
‫داره میگه هیچ علاقه ای به این کارها ندارم.
‫- نداری دیگه. ‫- راست میگه؟
‫نداری؟
‫همه ـشون رو براتون آوردیم. ‫دیگه آخری هاش بودن.
‫- ولی برای مشتری هامون... ‫- ممنون.
‫خب، شروع می کنیم.
‫من یه دونه می خورم،
‫مامان هم یه دونه، بابا هم یه دونه.
‫ولی به تو دوتا می دیم، ‫بعدش دیگه بسه.
‫لوشانو، من 30 روز دیگه ‫با این دوتا دختر خوشگل برمی گردم.
‫می خوام یه کوه فریتل آماده کرده باشید!
‫- باشه. ‫- نمی خواد پولت رو هدی بدی،
‫ما یه اتاق مهمان داریم. ‫می تونی بیای پیش ما.
‫گفتیم النا باید برای خودش تنها باشه،
‫بهتره من با حضورم براش مزاحمت ایجاد نکنم.
‫هم من خوشحال می شم، هم دخترها.
‫حالا بهش فکر می کنم، ‫ولی همینجوریش هم خیلی زحمت دادم.
‫- البته امروز مهمون منید! ‫- عمراً!
‫خواهش می کنم!
‫دفعۀ بعدی من خواهش می کنم.
‫قبل از اینکه کسی رو دعوت کنی، ‫یه مشورتی هم با من بکن.
‫فکر می کردم خوشت میاد.
‫معلومه که خوشم میاد.
‫اون 30 روز خیلی سریع گذشتند.
‫به ذهنم خطور نکرد که زنگ بزنم لیلا. ‫به ماریارزا هم زنگ نزدم.
‫به دخترا هم خیلی توجه نمی کردم.
‫فقط کمر به نوشتن بسته بودم.
‫تمام فکر و ذکرم این بود ‫که به موقع، یه متن قابل خوندن آماده کنم.
‫ولی یه ماه گذشت و اون زنگ نزد.
‫این بازی منو دیوونه می کنه.
‫چی گفته بودم؟ ‫سر میز...
‫بازی کردن ممنوع!
‫- بخور. ‫- از نینو خبری نداری؟
‫چرا، این هفته های اخیر ‫خیلی با هم صحبت کردیم.
‫- خیلی باهاش صحبت کردی؟ ‫- آره.
‫اون وقت به من نگفتی؟
‫- چیش رو بهت می گفتم؟ ‫- اینکه خیلی باهاش صحبت کردی.
‫تماس های کاری بودن.
‫می بینم که با هم دوست های جون جونی شدین!
‫همۀ کارها رو که من می کنم، ‫حداقل دلم می خواد زودتر بهم خبر بدی.
‫قراره پس فردا بیاد.
‫توی یه هتل پیش زن و بچه ـشه.
‫می ریم فریتل بخوریم؟
‫- می تونست بهمون خبر بده. ‫- یه تصمیم آخرین لحظه ای بوده.
‫- خیلی بی ادبه! ‫- حالا مگه چی شده؟
‫- فریتل هم می خوریم؟ ‫- آره، می ریم رستوران لوشانو.
‫- می خوای بریم رستوران لوشانو؟ ‫- آره.
‫الو؟
‫سلام.
‫گوشی رو می دم بهش.
‫- پیترو، با تو کار دارن. ‫- باشه.
‫- نینوئه. ‫- فریتل رو بهش یادآوری کن.
‫اومدم.
‫بده من.
‫به محض اینکه اینجا گفتن نینو زنگ زده، ‫حرف فریتل اومد وسط.
‫چطوری؟
‫آره، جا رزرو کردی؟
‫توی رستوران لوشانو؟
‫خب، چی شده؟
‫- چه شکلی شدم؟ ‫- خیلی خوشگل!
‫نظر تو چیه؟ ‫خوشت اومده؟
‫پیترو؟
‫- چه شکلی شدم؟ ‫- قشنگ!
‫- خوشت اومده؟ ‫- خیلی قشنگه.
‫به دلم نمی چسبه.
‫وایستا ببینم...
‫قشنگه.
‫- این قشنگ تره یا اون؟ ‫- اون بنفشه.
‫- بنفشه بهتره؟ ‫- آره.
‫از کدوم بیشتر خوشت اومد؟
‫صرفاً نمی خواستم لباسم بهتر از لباس قبلی باشه.
‫می خواستم عالی باشه!
‫می خواستم گوشواره هام و موهام ‫خیلی قشنگ بشن.
‫می خواستم کفش هام هم خیلی خوشگل بشن.
‫اصلاً دوست نداشتم برای سر و وضعم ‫با زن های دیگه مقایسه بشم.
‫مخصوصاً از نظر یه مرد!
‫دلم می خواست یه بهانه در بیارم...
‫و فقط پیترو و دخترها رو بفرستم ‫تا برن پیش نینو و خانواده ـش.
‫ولی نمی تونستم مقاومت کنم.
‫النا هستم.
‫- الئونورا هستم. ‫- خوشوقتم، پیترو هستم.
‫می ترسیدم زنِ نینو منو ورانداز کنه.
‫تک تک جزئیاتم رو بررسی کنه،
‫با همون غروری که یه زن جوان پولدار داره،
‫زنی که از وقتی به دنیا اومده ‫بهش یاد دادن، به خودش برسه.
‫نینو گفت حقوق می خونی.
‫می خوندم!
‫الان بیشتر از دانشگاه، دنبال آلبرتینو می دوئم.
‫پدرم یه شرکت حقوقی داره، ‫وکیل خیلی خوبیه ولی...
‫چی بگم.
‫النا، نینو گفت توی دانشگاه پیزا ادبیات می خوندی ‫چرا پیزا؟
‫بورسیۀ تحصیلی برنده شدم. ‫وگرنه نمی تونستم اونجا تحصیل کنم.
‫- النا نویسندۀ خیلی خوبیه. ‫- نه بابا.
‫- واقعاً؟ ‫- هشت سال پیش یه رُمان چاپ کردم.
‫- النا. ‫- بله؟
‫فردا که نینو می ره سرِ کار، ‫میای با هم بریم خرید؟
‫باشه.
‫- عزیزم، چیکار می کنی؟ ‫- پیترو، اینو می گیری؟
‫- آره. ‫- چی می خونی؟
‫به زنت وقت می دی کارش رو بکنه؟
‫آره، معلومه.
‫- چطور پیش می ره؟ ‫- دست نویس اول رو تموم کردم.
‫- تو نخوندیش؟ ‫- النا هیچوقت نمی ذاره چیزی بخونم.
‫خودت نمی خوای.
‫چون خودت خیلی چیزا رو باید بخونی، درسته؟
‫آره، درس ها و نشریه ها و از اینجور چیزا.
‫دلم می خواد بیام توی یکی از کلاس هات.
‫هر وقت دوست داشتی بیا.
‫پسرم امروز به نظر آروم میاد.
‫می خوای یه نگاه به دست نوشته ام بندازی؟
‫- واقعاً می خوای بخونمش؟ ‫- اگه حوصله ـت رو سر نمی بره، آره.
‫معلومه که می خوام.
‫النا، لنو!
‫- النا. ‫- بله؟
‫مزاحم شدم؟
‫نه، داشتیم صبحونه می خوردیم. ‫بیا تو.
‫الئونورا و پسرم منتظرن. ‫اومدم ببرمت.
‫- الان میام بیرون. ‫- صبر کن.
‫چون می خواستم تنهایی باهات صحبت کنم ‫بدون زنم اومدم اینجا.
‫- خوندمش. ‫- به این زودی؟
‫کتاب فوق العاده ایه، النا.
‫تو توانایی محشری برای بررسیِ ‫ظرافت های ستودنی...
‫و خلاقانه داری ‫که منو به حیرت میاره.
‫همیشه به این خصوصیتت حسودیم می شد ‫که توانایی خیلی خوبی در روایتگری داری.
‫نمی دونم چطور توصیفش کنم. ‫که این یه مقاله ـست یا داستانه.
‫ولی فوق العاده ـست. ‫آفرین!
‫- این یه نقطه ضعف حساب میشه؟ ‫- چی؟
‫- که نمیشه طبقه بندیش کرد. ‫- نه، یه نقطه قوت ـه.
‫- همینجوری چاپش کنم؟ ‫- معلومه که آره.
‫ممنون.
‫فردا برمی گردم ناپل. ‫اگه خواستی زنگ می زنم و صحبت می کنیم.
‫اگه خواستی بیای فلورنس، هتل نرو. ‫همینجا بمون.
‫نه، یه مهمونخونۀ کوچولو کنار ایستگاه هست.
‫همونجا راحتم.
‫- مطمئنی مزاحم نیستم؟ ‫- آره.
‫بچه که بودیم، لیلا جفتمون رو گیج کرد.
‫منظورت چیه؟
‫تو خصوصیاتی که مال خودت بودن رو ‫به اون نسبت می دادی.
‫تازه کار من بدتر بود. ‫چیزایی که در وجود تو می دیدم...
‫مثل احمق ها توی اون دنبالشون می گشتم.
‫زود برمی گردی؟
‫آره، زود برمی گردم.
‫فقط عجله کن.
‫اونا منتظرمونن.
‫- الئونورا! ‫- دده!
‫من می رم. دیرم شده.
‫- خداحافظ، لنو. ‫- خداحافظ.
‫ببین کی اینجاست.
‫خداحافظ، عزیزم.
‫مامان رو اذیت نکنید!
‫خوش بگذره.
‫بریم به گلدوزی ها نگاه کنیم؟
‫فروشگاه گلدوزی اینجا می شناسی؟
‫آره، بریم.
‫بریم.
‫اینم قفسۀ بچه هاست. ‫گلدوزی های دستی ـه.
‫مامان، میشه اینو بگیریم؟
‫نه، عزیزم. ‫نمیشه که همه چی داشتی باشی.
‫- خواهش می کنم! ‫- نه.
‫خیلی خب.
‫واقعاً تحسینت می کنم. ‫بچه هات خیلی مؤدبن.
‫میشه بچه ها رو بذاریم اینجا؟
‫البته!
‫نینو همه چی رو در موردت بهم گفته بود.
‫ولی یه کم حسودیم میشه.
‫نه به خاطر اینکه باهوشی،
‫به خاطر اینکه خیلی وقته می شناسیش، ولی من نه.
‫دوست داشتم از بچگی می شناختمش...
‫و می دونستم مثلاً یازده سالگیش چه جوری بوده.
‫بچه که بود صداش چه جوری بود؟
‫چه جوری می خندید؟
‫خوشبختانه آلبرتینو کپی برابر اصل اونه.
‫- صبر می کنی اینو بپوشم؟ ‫- آره.
‫بهت اعتماد دارم.
‫چیکار می کنی، لنو؟
‫خودتو جلوی آینه دیدی؟
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫مترجم: «محمد سید»