‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»
‫قبل از این که واسه همیشه شهر رو ترک کنم
‫تصمیم گرفتم که برم دیدن خانوم گالیانی.
‫بهش زنگ زدم.
‫تعجب نکرده بود و ‫برای جلسه فردا صبح دعوتم کرد.
‫چرا دوستت رو با خودت نیاوردی؟
‫درخواستش اذیتم کرد، ‫امیدوار بودم لیلا قبول نکنه.
‫- مطمئنی باید بیام؟ ‫- تو رو هم دعوت کرده.
‫به جاش قیافه ی ناراحت به خودش گرفت و گفت
‫خیلی خب، باهات میام.
‫شمایید.
‫اومدیم که مادرت رو ببینیم.
‫اینجا نیست.
‫شلوار نپوشیده.
‫- اینجا چی کار می کنی؟ ‫- خودت این جا چی کار می کنی؟
‫با خانوم گالیانی یه قرار ملاقات داریم.
‫- خوب شدی؟ ‫- به اندازهٔ کافی.
‫- خوشحالم. ‫- تازه حالش خوب شده.
‫یه درس حسابی به کارخونهٔ سوسیس دادیم.
‫هر چیزی که بدهیشون بود رو بهش دادن.
‫درسته... ‫شنیدی؟
‫- ساکت باش. ‫- ولش کن، درست میگن.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫ببخشید که دیر کردم، ‫بریم اونجا.
‫وقتی مهمون داری بهم بگو.
‫سلام.
‫بی ادبیش تحمل ناپذیره.
‫لطفاً، بشین.
‫می خواستم قبلاً بیام احوال بپرسم.
‫ببخشید که در تماس نبودم، خیلی درگیر بودم.
‫کتاب...
‫- می خوام ازدواج کنم. ‫- تبریک میگم!
‫توی کلیسا ازدواج می کنی؟
‫مراسم شلوغی می گیری؟
‫نه، مراسمی نیست، ‫فقط یه جشن خونوادگیه.
‫- تو چطور ازدواج کردی؟ ‫- توی کلیسا.
‫- معتقدی؟ ‫- نه، ولی دیگه بقیه هم این کار رو کردن.
‫آدم نباید کاری رو کنه چون بقیه انجامش دادن.
‫همیشه این کار رو می کنیم.
‫عروسی النا رو میری؟
‫- دعوتم نکرده. ‫- درست نیست
‫- چرا، ازم خجالت می کشه. ‫- چی داری میگی؟
‫برادر و خواهرام رو هم دعوت نکردم.
‫می خواستم اینو بهت بدم.
‫ممنون، خودم دارمش.
‫شوهرت چی کار می کنه؟
‫توی فلورانس ادبیات لاتین درس میده.
‫- پس، ازت بزرگ تره؟ ‫- نه، ۲۷ سالشه، فقط خیلی باهوشه.
‫- اسمش چیه؟ ‫- پیترو ایروتا
‫از بستگان گوئیدو ایروتاست؟
‫بله، پسرشه.
‫ازدواج خوبیه.
‫هم دیگه رو دوست داریم.
‫نوشتن کتاب جدیدت رو شروع کردی؟
‫تو فکرشم.
‫می دونم برای لونیتا مطلب نوشتی.
‫یه چندتایی.
‫من دیگه واسه اون روزنامهٔ دولتی چیزی نمی نویسم.
‫شنیدم که کار تحسین برانگیزی ‫توی کارخونه کردی.
‫- کار خاصی نکردم. ‫- حقیقت نداره.
‫فقط کارم رو از دست دادم.
‫نادیا بهم گفت که اینا چیزاییه که گفتی.
‫- نه، نیست. ‫- دیگه گذشته ها گذشته به هرحال.
‫چیزای مهمی هستن. ‫باریکلا.
‫- امضاش کنم به هرحال؟ ‫- البته.
‫- به اسم خانوم گالیانی، یا...؟ ‫- خانوم گالیانی.
‫دیدی اون زن چطور باهات رفتار کرد؟
‫بهش زور داره که تو کتاب و مقاله نوشتی
‫یا این که قراره ازدواج خوبی داشته باشی.
‫به خصوص نمی تونه تحمل کنه ‫که نادیا رو بزرگ کرده
‫که تهش بره با یه بنّا ازدواج کنه.
‫و جلوش خیلی بدرفتاری می کنه.
‫اشتباه کردی که برات مهم بود، ‫برن به جهنم.
‫نباید بهش کتابت رو می دادی
‫نباید ازش می پرسیدی که امضاش کنی یا نه.
‫باید دمار از روزگار همچین آدمایی در بیاری.
‫مشکلت اینه که زیادی مهربونی.
‫وقتی با یکی که بهت چیزی یاد داده حرف می زنی
‫باید یه جوری بهش گوش بدی که انگار ‫از همه باهوش ترن، درحالی که واقعیت نداره.
‫ازدواج کن و ماه عسل عالی ای رو داشته باش.
‫زیادی واسه م نگرانی.
‫هر جور می تونستم بهش کمک کردم ‫ولی طرف پازکواله و نادیا بود
‫که کلی منو نقد کرده بودن.
‫خانوم گالیانی اونو تحسین کرد ‫که منو تحقیر کنه.
‫و حالا دیگه همه می دونن.
‫به زخم نمک پاشید و بدترش کرد
‫و حالا، دیگه نمی تونم اتفاقایی ‫که افتاده رو نادیده بگیرم.
‫کاش متخصص قلب اشتباه می کرد ‫که شدیداً مریضه، و داره می میره
‫به هرحال، همدیگه رو چندسالی هست که ندیدیم.
‫- در هر صورت غیرقانونیه. ‫- الکی شلوغش نکن، پیترو
‫توی داروخونه فروخته میشه
‫فقط یه نسخه لازمه و این که ازدواج کرده باشی.
‫دارو رو واسه منظم کردن بدن میدن
‫قرص پیش گیری از مریضی نیست ‫که همه ش بخوای بخوری.
‫خودت خیلی خوب می دونی که هست.
‫اگه یه دارو واسه پیشگیری از ‫بیماری ای وجود داشت، آره.
‫این داروها عوارض دارن، نمیشه ‫دم به دقیقه مصرف کنی.
‫ممکنه خیلی خطرناک باشن. ‫بریم دیگه.
‫می خوام مصرفش کنم.
‫حتماً از این همه روز ‫باید امروز دیرمون بشه؟
‫- میشه بریم؟ ‫- نشنیدی چی گفتم؟
‫می خوایم ازدواج کنیم، به اون فکر کن.
‫- مگه آدم ازدواج نمی کنه که بچه دار بشه؟ ‫- میشه اول یه کتاب دیگه بنویسم؟
‫می تونی هر وقت خواستی ‫یه کتاب دیگه بنویسی.
‫می تونه تموم بشه. ‫می تونیم بریم دیگه؟
‫طبق مادهٔ ۱۴۷
‫ازدواج بر پایهٔ تشکیل خونواده ست
‫و تربیت و بزرگ کردن بچه ها ‫و برآورده کردن نیازهاشون.
‫آقای پیدرو ایروتا، النا گرکو رو ‫به همسری خود قبول می کنید؟
‫بله.
‫خانوم النا گرکو
‫پیترو ایروتا رو به همسری خود قبول می کنید؟
‫بله.
‫علاوه بر تأیید شما
‫با قدرتی که توسط شهر فلورانس ‫به من عطا شده
‫شما را رسماً زن و شوهر اعلام می کنم.
‫می تونید حلقه ها رو به هم بدید.
‫خانوم گریکو، کتابتون خیلی خوبه، تبریک میگم.
‫ممنونم.
‫پیترو چیزی از زندگی نمی خواد
‫و من می خوام ثابت کنم ‫که متعلق به دنیای مادرم نیستم.
‫قانعش کردم که یه عروسی ساده بگیریم ‫و بعد بریم خونه.
‫ولی ادل طبق برنامه پیش نرفت ‫و به کسی هم چیزی نگفت.
‫گفتی که مراسم نمی گیریم.
‫من چیزی نمی دونستم، خودت بگو.
‫اینا از کارای خودسرانهٔ مادرمه
‫غیرقابل پیش بینی هستن.
‫- ولی زود تموم میشه؟ ‫- بله.
‫تقصیر پیترو نبود. ‫فکر مارچلا بود.
‫چیزی نمی دونستم، ‫بهتر بود اول به خودمون می گفتید
‫قشنگ نیست اینجا؟
‫زشته، دکمهٔ کتت رو ببند.
‫- ولی مهمونی قشنگیه. ‫- غافل گیریه
‫خوشگله! چطور راضیش کردی زنت بشه؟
‫- ممنون، مارچلا ‫- لطفاً، برید داخل.
‫سلام، روز خوبی داشته باشی.
‫ممنون، استاد آنتونیون!
‫- ایشون استاد ادبیاتم هستن. ‫- مارچلا
‫- گرکو، باعث افتخارمه. ‫- لطفاً، بیاید داخل.
‫- اجازه هست؟ ‫- چه خونهٔ قشنگی
‫ممنونم. ‫خونهٔ قدیمی خونوادگیه.
‫بیا، بذار معرفیت کنم.
‫ویتوریو، می خواید نوشیدنی بخورید؟
‫نه، سرم درد می کنه.
‫اگه دومادمون می خواد جشن بگیره، ‫یه کم بخوریم.
‫- باشه پس. ‫- چیه؟
‫- نوشیدنی. ‫- چطوره؟
‫- با هم بریم؟ ‫- جناب ویتوریو، خیلی خب.
‫- النا گرکو توی خونواده ی ایروتا. ‫- باعث افتخاره، برونو سانتینی
‫- باعث افتخاره. ‫- نوربرت لوتشیگ
‫باعث افتخاره.
‫مارچلا، به این دوتا کلّاش معرفیش کردی؟
‫بله!
‫نمی دونی کی جلوت وایساده.
‫بیا، النا.
‫بریم داخل باهات آشناش می کنم.
‫- کجا درس میدی؟ ‫- نه، نه.
‫النا درس نمیده، نویسنده ست.
‫همین اخیراً یه رمان منتشر کرده ‫و با لونیتا هم همکاری داره.
‫- در مورد ادبیات می نویسی؟ ‫- نه، مقاله می نویسم
‫درباره ی وضعیت زنان در کارخونه ها.
‫خدا رو شکر، نسل جدید دارن ‫سری تو سرا در میارن!
‫یه مقالهٔ خیلی جالب توی «دنیای کار» خوندم
‫در مورد وضعیت دموکراسی در ایتالیا.
‫متنی خیلی جدی با کلی اطلاعات بود.
‫کی نوشته؟
‫یه استاد جغرافیای اقتصادی جوان، ‫به اسم سارانو، فکر کنم.
‫- ساراتوره. ‫- جیوانی ساراتوره.
‫- البته، می شناسیمش. ‫- البته، نینو دوست بچگیه.
‫الان استاد دانشگاه دولتی توی میلانه.
‫ادل، در مورد نینو ساراتوره صحبت می کردیم.
‫البته، ما هم می شناسیمش.
‫ولی اومدم النا رو قرض بگیرم.
‫با ادل از یه گروه به گروه دیگه ای رفتم.
‫مامان، بابا و پیترو رو یادم رفت کلا.
‫می خواستم بهت بگم که ‫کتاب بی نظیری نوشتی.
‫ممنونم.
‫توی ایتالیا زن ها این جوری نمی نویسن.
‫الکی بزرگش نکن.
‫بزرگش نمی کنم، چون تو...
‫اصیلی، مثل بقیه فقط حرف های گل و بلبل ‫و احساسی نمی زنی...
‫انرژی خالصی.
‫چیز دیگه ای می نویسی؟
‫- یه سری چیزا نوشتم. ‫- واقعاً؟
‫- می خوای بعداً بنویسی یا... ‫- به این شاعر درپیت گوش نده.
‫سلام، النا. ‫از دیدنت خوشحالم.
‫اسم من ماریو جویاست ‫و زیاد شبیه بقیه نیستم.
‫من مهندسم، شماها همه تون اهل قلم، ‫من چیز خاصی نمیگم.
‫- ولی می خواستم باهات آشنا بشم. ‫- مگه تو سرت شلوغ نبود؟
‫خیلی خجالت می کشم که کتابت رو نخونده ام.
‫شرمنده، ولی همه ی مقالاتت رو خوندم
‫- هیچی نخونده. ‫- واقعاً خوندمشون
‫- و کارت خوبه، واقعاً میگم. ‫- ممنون.
‫در واقع، بیا یه قرار بذاریم ‫تو هم شاهدش.
‫باید به این مسیر ادامه بدی.
‫- دفعهٔ بعدی که لونیتا رو باز کنم.... ‫- کی لونیتا رو باز می کنی؟
‫مسخره بازی در نیار!
‫می خوام نوشته هات رو اونجا ببینم ‫چون تو مثل هوا می مونی.
‫آره، یه نفس از هوای تازه ای...
‫داری چی کار می کنی؟
‫باید یه سری کارها رو واسه فردا تموم کنم.
‫ولی تو که خواب بودی.
‫برو بخواب، منم الان میام.
‫درگیر حاملگی شدم
‫مسئولیت خودم بود.
‫خوشحال بودم که با لیلا صحبت نکرده بودم.
‫ولی یه روز، بهش زنگ زدم. ‫نمی دونم چرا...
‫- چه عجب. از دستم دلخوری؟ ‫- نه، چرا باشم؟
‫چیزی بهم نگفتی.
‫مادرت همه جا جار زده، ‫حتی گنجشک ها هم می دونن حامله ای.
‫تازه خودم مطمئن شدم.
‫- دارو مصرف نکردی؟ ‫- تصمیم گرفتم نکنم.
‫- کتاب؟ ‫- تو فکرشم.
‫باید نهایت سعیت رو بکنی.
‫من دارو می خورم.
‫با انزو خوبید؟
‫به حد کافی، ولی دیگه نمی خوام بچه دار بشم.
‫دردش خیلی زیاده ‫بدنم از تغییر و تحول خوشش نمیاد.
‫زندگی یکی دیگه توی شکمت بهت وصله
‫که تا ابد تو رو عقب میندازه.
‫انگار خودت طالب دردی.
‫اگه چیزی لازم داری بهم بگو.
‫تو به من کمک کردی، حالا من می خوام کمکت کنم.
‫لیلا می خواست مثل اون باشم، ولی ‫من اینجوری نبودم.
‫دقیقاً برعکس چیزی بود که گفت
‫برای من، حاملگی بی نظیر بود ‫و خیلی خوشحال بودم.
‫حس می کنم توقف ناپذیرم، ‫احساس قدرت زیادی می کردم.
‫کسی نمی تونست به من و بچه ام صدمه ای بزنه.
‫ما تنها حقیقت پایدار بودیم
‫دستم رو فشار بده. ‫دستم رو فشار بده.
‫نفس بکش! دختر خوب ‫یکی دیگه مونده، دیگه تمومه.
‫- می تونم سرش رو ببینم. ‫- خیلی خوبه! فشار بده
‫داره میاد، اومده بیرون. ‫ادامه بده!
‫باریکلا! دختره.
‫یه دختر کوچولوی قشنگ
‫یه نوزاد خوشگل و پر از انرژی بود.
‫وقتی متولد شد اون قدر احساس قدرت کردم
‫که تا حالا همچین حس خوب و قشنگی نداشتم.
‫- شیر خورده؟ ‫- آره
‫- حالت چطوره؟ ‫- خوبم
‫دخترکمون.
‫خیلی خوشگله! ‫یه چیزی واسه ات آوردم.
‫بازش می کنم. ‫یه دفترچه یادداشته.
‫- اگه می خوای دوباره بنویسی. ‫- ممنون.
‫از اونایی که تیک دارن گرفتم ‫که دوست داری.
‫- می ذارمش اونجا. ‫- آره، بذارش اونجا
‫- که دیگه عادتت رو یادت نره. ‫- ممنون.
‫ادل...
‫چه حسی داری که اسم مادرت رو روش گذاشتی؟
‫به دنیا اومده، دختره.
‫- اسمش چیه؟ ‫- ادل
‫- خوشت نمیاد؟ ‫- اسم قدیمیه.
‫مادرشوهرمم همینو میگه.
‫- چطور بود؟ ‫- تجربه ی قشنگی بود.
‫چی بود؟
‫حاملگی، زایمان. ‫ادل قشنگه، خیلی خوبه.
‫حالا باید مراقبش باشه. ‫چرا این قدر نگرانی؟
‫- نوبت توئه. ‫- چرا ناراحتی؟
‫دیگه نمی تونم تحمل کنم. ‫خسته شدم.
‫داری میگی تقصیر منه که نمی خوابه؟
‫شاید بچه می تونه حسش کنه.
‫دارم میگم شاید تو بی قرارش کردی.
‫- آروم باش و در رو ببند. ‫- نه، آروم نمی گیرم.
‫نمی خوام آروم باشم. ‫حالا که میگی نمی تونم
‫خودت برو بخوابونش و بهش غذا بده.
‫دیگه نمی کشم.
‫لیلا یه جادوگره ‫قدرت وحشتناکی داره.
‫طلسم اجرا می کنه و بچه ها رو ‫تو شکمش می کشه.
‫اون عوضی، دوستت تو رو جادو کرده.
‫فقط هنوز متوجه اش نشدی.
‫دیگه نباید ببینیش یا باهاش حرف بزنی
‫سیر به اندازه ی کافی خوب نیست واسه طلسم
‫از چشم زخم دورت می کنه
‫و طلسم رو برگردون به اجراکننده ش.
‫شروع کردم به لنگ زدن ‫و خیلی ترسیده بودم
‫رفتم پیش یه متخصص
‫گفت که مشکلی ندارم، و لنگیدن ‫به خاطر سیاتیک بوده
‫پرسید چرا نگران بودم ‫و به دروغ گفتم که نگران نبودم.
‫ولی حقیقت این بود که ‫خیلی خوب می دونستم چرا.
‫همیشه نگران بودم که مثل مادرم لنگ بزنم.
‫حالا فکر کنم باید ‫تا آخر عمرم با این لنگ زدن سر کنم
‫و این که همیشه مثل مادرم لنگ می زنم.
‫می تونستی از مادرت بخوای که بیاد کمکت کنه.
‫اگه اون بیاد که محاله بتونم چیزی بنویسم.
‫اگه می خوای می تونم به مادرم زنگ بزنم.
‫فرقی نداره. ‫باید تمرکز کنم، مطالعه کنم.
‫دوستت لیلا چی؟
‫کمکش کردی، اونم کمکت می کنه؟
‫چه ربطی به لیلا داره؟
‫به حرف ادل گوش می کنیم. ‫توی فلورانس پرستار پیدا می کنیم.
‫نه، ترجیح میدم نباشه. ‫نمی خوام تو خونه ام کلفَت باشه.
‫پس یعنی من باید کلفَت باشم؟
‫لباسات رو می شورم و اتو می کنم. ‫برات غذا درست می کنم.
‫خونه ات رو تمیز می کنم. ‫بچه ات رو بزرگ می کنم.
‫و تو؟ فقط می نویسی.
‫با آدما در ارتباطی، میری دانشگاه، ‫کار خودت رو داری.
‫دقیقاً مثل بقیهٔ مردایی.
‫تو همسر نمی خوای، ‫یه نوکر وفادار می خوای.
‫و هیچ کس دعوتمون نمی کنه ‫به یه مهمونی، یا کنسرت.
‫حتی دیگه دوستای پدرت هم ما رو دعوت نمی کنن.
‫می دونی چیه؟ واقعاً دیگه خسته شدم.
‫ماه ها گذشت و من توهم ها رو فراموش کرده بودم
‫دخترم و من خوب شدیم، ‫شبا خوب می خوابید.
‫پیترو قبول کرد که ‫یه خدمتکار باهامون زندگی کنه.
‫یه سال و نیم گذشته
‫و ماشین تایپ جلوی دسمته.
‫خانوم؟ بچه رو می برم بیرون ‫اگه گرسنه تون شد
‫یه چیزی توی آشپزخونه گذاشتم.
‫- باشه، ممنون. ‫- با مامانی خداحافظی کن.
‫- خداحافظ. ‫- بریم؟
‫مامانی کار داره. ‫بریم بیرون؟
‫علی رغم کمک خدمتکار، من پیشرفتی نکردم
‫باید یه چیز خوب و قابل درک می نوشتم
‫ده صفحه بدون هیچ محتوایی نوشتم.
‫نمی تونستم قبول کنم که لیلا ‫هنوز الگوی من بود
‫علی رغم سرسختی باور نکردنیش
‫و با وجود فاصله ای که ما رو جدا کرده بود
‫با این حال، می خواستم چیزی رو بگم ‫و کاری رو بکنم که فکر می کردم اون می کنه.
‫اگه اون همچین امکاناتی رو داشت
‫اگه خودش رو از بقیه دور نکرده بود.
‫یه جور سادیسمه که انتظار گرفتن همون نتایج
‫از آمادیی که فرصت های ‫متفاوتی دارن رو داشته باشی.
‫- کی گفته؟ ‫- تو خیلی به دانش آموزات سخت می گیری.
‫باید سخت تلاش کنی ‫و گرنه نمی تونی دنیا رو عوض کنی.
‫مسئله این نیست...
‫همکارام به باب میلِ ‫مغرورترین دانشجوها رفتار می کنن.
‫بذار حرف بزنم، لطفاً.
‫و واسه ضعیف ها هیچ ترحمی ندارن.
‫اونا ضعیف تر نیستن، از تغییر می ترسن
‫همونایی که بهشون میگی خشن ‫سعی دارن دنیا رو عوض کنن
‫و شاید حتی کارگر باشن.
‫- تو دانشجوی کارگر داری؟ ‫- غیرقابل تحملی.
‫با پیترو موافقم، یه استاد خوب ‫هم باید صمیمی باشه
‫هم پرتلاش.
‫یه دانشجو ابزار کافی رو ‫برای پر کردن خلأهای گذشته...
‫تو بیشتر مهندسی تا دستیار.
‫من خیلی به دانشجوهام اهمیت میدم.
‫- ماریارزا هم همین طور! ‫- که این طور.
‫من دیگه برم، یه مقالهٔ مهم دارم ‫که باید تمومش کنم.
‫گذشت کن، ولی نه خیلی.
‫بعداً می بینمت.
‫- شب به خیر. ‫- شب به خیر.
‫نه، ممنون.
‫حالا انگار کار مهمی داریم.
‫بریم رو مبل بشینیم.
‫یه سیگار دیگه می کشیم.
‫- کم کم داره حالم بد میشه. ‫- ای بابا، استاد ایروتا
‫برای انقلاب کردن نیازی به این کارا هست؟
‫الان این جوریه؟ ‫نظر تو چیه، النا؟
‫من از محله ای میام که
‫از این حرفا همیشه زده میشه.
‫هیچ وقت جایگزینی براشون پیدا نکردیم.
‫اخیراً چیزی ازت توی لونیتا نخوندم ‫دیگه نمی نویسی؟
‫سخته که تمرکز کنم.
‫نوشتن توی آشپزخونه با یه بچه سخته.
‫ولی تو خیلی خوبی، نباید متوقفش کنی
‫- کتابخونه ای، جایی نیست؟ ‫- چرا، ولی پیترو ازش استفاده می کنه.
‫همیشه اونجاست.
‫اگه می خوای، استودیو من خیلی از اینجا دور نیست.
‫همیشه اونجام.
‫می تونی بیای و هر چه قدر خواستی بنویسی.
‫- واقعا. ‫- نمی دونم...
‫- آدرس پیدا کردنت چطوریه؟ ‫- هر جا برم گم میشم.
‫توضیح میدم کجاست.
‫این فلورانسه و این خط خاکریز آرنوئه
‫و همون طور که خودت می دونی ‫اینجا میدون سانتا کروتچه ست.
‫استودیم اونجاست، می دونی؟
‫میدون سانتا کروتچه رو بلدم.
‫عالیه، پس می دونی چطور بیای اونجا، شمارهٔ نوزده.
‫بیا و هر وقت خواستی بنویس.
‫استودیوییه که توش نقاشی می کنی؟
‫بیش تر از کشیدن، پاک می کنم، ولی آره.
‫بریم؟
‫بریم.
‫النا، منتظرتم.
‫- النا؟ ‫- بیرون می بینمت.
‫لباسامون رو میدی؟
‫می خواستم آزاد باشم ‫درست مثل بقیهٔ دنیا.
‫می خواستم همه چی زندگی رو ول کنم.
‫هر چیزی که یاد گرفته بودم ‫یا نوشته بودم
‫و هر چیزی که الان می نویسم ‫و بچه ای به دنیا آوردم.
‫ازدواج برام یه زندان بود.
‫داشتم خفه می شدم.
‫کسی باورش نمیشد چقدر خسته بودم
‫اون قدر که دیگه چیزی برام مهم نبود.
‫می خواستم کاری که دوست شجاعم، ‫ لیلا کرد رو بکنم.
‫همه چی رو به خطر انداخت و از پیشش رفت.
‫- سلام، لنو ‫- حال خودت و جنارو چطوره؟
‫- تو مدرسه کارش خوبه. ‫- انزو چی؟
‫اونم تو کار جدیدش خیلی خوبه.
‫حالا ماهی ۱۵۰ هزار لیره در میاره ‫منم استخدام کردن
‫من ماهی ۸۰هزارتا در میارم.
‫دیدی؟ ‫پولدار شدیم.
‫خوشحالم که اوضاع با انزو خوبه ‫و همه چی مرتبه.
‫همه چی که خوب پیش نمیره.
‫داریو رو کشتن، می دونی؟ ‫اونو یادته؟
‫- نه. ‫- همون عضو اتحادیه.
‫کی کشتش؟
‫کسی هنوز نمی دونه، ولی من مطمئنم ‫کار فاشیست ها بوده.
‫همه جا هستن، ‫مثل یه سایه سیاه محله رو گرفتن.
‫به همه حمله می کنن، پازکواله رو دوبار زدن.
‫دندونش رو شکستن.
‫جینو به بیرون از خونه ‫به انزو حمله کرده بود
‫- خدایا. ‫- شرایط هیچ وقت عوض نمیشه.
‫این چیزا جدید نیست، ‫می دونی از کی شروع کردن؟
‫یادته دون آکیلهٔ فاشیست ‫و نزول خور رو با چاقو زدن کشتن؟
‫از اون موقع، دیگه دادگاه مسیر راحت رو انتخاب کرده.
‫بهش فکر کن.
‫کی واقعاً از اون مرگ نفع می کرد؟
‫کی نهایتاً نزول رو کنترل کرد؟
‫بهش فکر کن.
‫کی شروع کرد به پول قرض دادن؟ ‫کی پولدار شد؟
‫مانوئلا سولارا؟
‫یعنی داری میگی دون آکیله رو اون کشته؟
‫فکر کردی چون زنه نمی تونه آدم بکشه؟
‫بین فک و ترقوه ش...
‫یه زخم چاقو.
‫ظرف مسی اون قدر براق بود که خون انگاری..
‫یه جوهر سیاه بود که ازش می چکه پایین.
‫- چطور همهٔ اینا رو می دونی؟ ‫- نمی دونم.
‫تصورشون می کنم و به زبون میارم.
‫کار یه زن بود، لنو.
‫با مامانت صحبت کردی؟
‫نه اخیراً، چرا؟
‫یه ماهی هست که کتاب رو براش فرستادم.
‫چطور برای مادرم فرستادیش ‫ولی برای من نه؟
‫اگه می خواستی بخونیش یه نسخه ازش ‫توی پذیرایی هست.
‫می تونی بهش زنگ بزنی.
‫شاید تمومش نکرده.
‫با توجه به شناختی که ازش دارم، به نظرم کرده ‫من اگه جات بودم بهش زنگ می زدم.
‫بابا می خواد بره سر کار، بوس بده. ‫ای جانم.
‫- خدانگهدار، استاد. ‫- بهم بگو پیترو.
‫نمی تونم.
‫پس می دونی که خونده یا نه؟
‫نمی دونم، النا. ‫چیزی نمی دونم.
‫بعداً می بینمت. ‫خداحافظ.
‫بریم.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- خوشگل شدی. ‫- ممنون.
‫- ببخشید که دیر کردم. ‫- اشکال نداره.
‫چرا باهامون نیومدین؟ ‫دده خیلی خوشحال میشد.
‫باشه واسه یه وقت دیگه، ‫امروز می خوام با تو صحبت کنم.
‫خیلی کار دارم، امروز نمی تونم مامان بزرگ باشم.
‫پسر کوچولوی شیطونم چطوره؟
‫خوبه.
‫- چی براتون بیارم؟ ‫- من چایی می خورم.
‫- منم چایی. ‫- عالی.
‫- خب، خوندیش؟ ‫- آره.
‫خوشت نیومده.
‫نه، حقیقتش اینه که ‫خوشم نیومده.
‫چرا؟
‫قهرمان داستان دل پسند نیست.
‫نوشتارش تصنعیه. ‫آشفته ست.
‫شاید می خواستی مدرن باشه ‫ولی نتیجه اش داغون شده.
‫راحت نبود.
‫اولین رمان رو بدون آگاهی نوشتم
‫این یکی رو سعی کردم یه شیوهٔ جدید ‫از نوشتار رو امتحان کنم، حتی آشفته.
‫حسابی روش کار کردم. اون قدر که...
‫- ممنونم. ‫- اجازه هست؟
‫بگو.
‫روش کار کردم، ولی بعد فهمیدم ‫چی می خوام بگم.
‫فلورانس و ناپل رو با هم ترکیب کردم ‫روی صداهای دوردست کار کردم
‫روی این که چه سختی های کشیدم ‫که از اون محله و اصالتم جدا شدم.
‫اولین رمانت جدید بود، ‫ولی این قدیمیه.
‫اون قدر متظاهره که کلمات پوچ به نظر میان.
‫متوجه ام که می خواستی چی کار کنی، ‫ولی کافی نیست.
‫و پایانش خیلی خشنه.
‫یه توهین به هوش و ذکاوتته.
‫شاید بقیهٔ ناشرها خوششون بیاد.
‫بفرست براشون.
‫ولی کاملاً مطمئنم که ‫نخونده چاپش نمی کنن.
‫- به پیترو دادیش؟ ‫- آره، ولی نخونده اش.
‫شاید اون بتونه یه توصیه ای کنه.
‫بعید می دونم.
‫چیزی می خوای؟
‫نه.
‫- مزاحم شدم؟ ‫- نه.
‫- خوندیش؟ ‫- خوندم.
‫- خب؟ ‫- خوبه.
‫- چه قدر خوب؟ ‫- باعث میشه به خوندن ادامه بدی.
‫دروغ میگی.
‫تو این جوری سطحی حرف نمی زنی.
‫دیگه نمی تونم بخونم، بهت گفته بودم.
‫تو یه کار می کنی، من یه کار دیگه.
‫تو بهتر از من می دونی بنویسی، ‫تحصیل کرده ای.
‫من بهت احتیاج دارم، و تو برات مهم نیست
‫کمکت کردم، و حالا باید تو هم کمکم کنی.
‫نباید این چیزا رو می نوشتی، لنو.
‫تو همچین آدمی نیستی.
‫هیچ کدوم از این چیزایی که خوندم ‫من رو یاد تو نمیندازه.
‫کتاب بدیه.
‫قبلیه هم بد بود.
‫می خوام بهتر از اینا عمل کنی.
‫اگه تو خوب نباشی، من کی باشم؟
‫اتفاقای خوب و بدی که افتادن به اندازه ای ‫خوب نیستن که بخوای توی کتاب بیاری.
‫بدون تصویرپردازی حتی خوب هم نیستن
‫ببخشید که مثل احمق ها دارم گریه می کنم. ‫خیلی ببخشید.
‫باید برم. ‫باید دده رو بخوابونم.
‫باشه، مراقب خودت باش.
‫اون شب خواب السا رو دیدم، ‫دختر دوممون.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»
‫قبل از این که واسه همیشه شهر رو ترک کنم
‫تصمیم گرفتم که برم دیدن خانوم گالیانی.
‫بهش زنگ زدم.
‫تعجب نکرده بود و ‫برای جلسه فردا صبح دعوتم کرد.
‫چرا دوستت رو با خودت نیاوردی؟
‫درخواستش اذیتم کرد، ‫امیدوار بودم لیلا قبول نکنه.
‫- مطمئنی باید بیام؟ ‫- تو رو هم دعوت کرده.
‫به جاش قیافه ی ناراحت به خودش گرفت و گفت
‫خیلی خب، باهات میام.
‫شمایید.
‫اومدیم که مادرت رو ببینیم.
‫اینجا نیست.
‫یه کم دیگه میاد.
‫بیاید داخل، اگه می خواید.
‫شلوار نپوشیده.
‫- اینجا چی کار می کنی؟ ‫- خودت این جا چی کار می کنی؟
‫با خانوم گالیانی یه قرار ملاقات داریم.
‫- خوب شدی؟ ‫- به اندازهٔ کافی.
‫- خوشحالم. ‫- تازه حالش خوب شده.
‫یه درس حسابی به کارخونهٔ سوسیس دادیم.
‫هر چیزی که بدهیشون بود رو بهش دادن.
‫درسته... ‫شنیدی؟
‫- خانوم گرکو به سوکاوو یه درس عبرت داده. ‫- واقعا؟
‫- نه، من نه. ‫- نه، اون نه.
‫خدای بزرگ داده.
‫فقط سعی کردم به لیلا کمک کنم.
‫یعن توی کارخونه ها، و سرکار
‫هر وقت کارکنان توی خطر بیفتن ‫ما به النا گرکو زنگ می زنیم.
‫اونم به دوستاش زنگ می زنه
‫فرشته های نجات بالادستی ‫که همه چی رو حل می کنن!
‫بعد از مقاله ات، چی رو حل کردی؟
‫- چی عوض شد؟ ‫- هیچی.
‫همه چیز به حالت قبل برگشته و اونایی ‫که صحبت کرده بودن تو دردسر افتادن.
‫فاشیست ها برادرم رو کتک زدن.
‫دکتر؟
‫بله، دکتر، برادرم.
‫اونایی که ساکت بمونن بهشون پول میدن.
‫فکر کردی چی رو حل کردی؟
‫آدم نباید رفیق هاش رو ول کنه.
‫نمیشه با جزوه و کتاب یا ‫جنگیدن با فاشیست ها برنده شد.
‫- پس چطوری؟ ‫- با بسیج کردنِ بچه های رؤسا
‫و اهمیت ندادن به بقیه.
‫تمومش کن، این اتفاقی نبود که اتفاد.
‫- ساکت باش. ‫- ولش کن، درست میگن.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫ببخشید که دیر کردم، ‫بریم اونجا.
‫وقتی مهمون داری بهم بگو.
‫سلام.
‫بی ادبیش تحمل ناپذیره.
‫لطفاً، بشین.
‫می خواستم قبلاً بیام احوال بپرسم.
‫ببخشید که در تماس نبودم، خیلی درگیر بودم.
‫کتاب...
‫- می خوام ازدواج کنم. ‫- تبریک میگم!
‫توی کلیسا ازدواج می کنی؟
‫مراسم شلوغی می گیری؟
‫نه، مراسمی نیست، ‫فقط یه جشن خونوادگیه.
‫- تو چطور ازدواج کردی؟ ‫- توی کلیسا.
‫- معتقدی؟ ‫- نه، ولی دیگه بقیه هم این کار رو کردن.
‫آدم نباید کاری رو کنه چون بقیه انجامش دادن.
‫همیشه این کار رو می کنیم.
‫عروسی النا رو میری؟
‫- دعوتم نکرده. ‫- درست نیست
‫- چرا، ازم خجالت می کشه. ‫- چی داری میگی؟
‫برادر و خواهرام رو هم دعوت نکردم.
‫می خواستم اینو بهت بدم.
‫ممنون، خودم دارمش.
‫شوهرت چی کار می کنه؟
‫توی فلورانس ادبیات لاتین درس میده.
‫- پس، ازت بزرگ تره؟ ‫- نه، ۲۷ سالشه، فقط خیلی باهوشه.
‫- اسمش چیه؟ ‫- پیترو ایروتا
‫از بستگان گوئیدو ایروتاست؟
‫بله، پسرشه.
‫ازدواج خوبیه.
‫هم دیگه رو دوست داریم.
‫نوشتن کتاب جدیدت رو شروع کردی؟
‫تو فکرشم.
‫می دونم برای لونیتا مطلب نوشتی.
‫یه چندتایی.
‫من دیگه واسه اون روزنامهٔ دولتی چیزی نمی نویسم.
‫شنیدم که کار تحسین برانگیزی ‫توی کارخونه کردی.
‫- کار خاصی نکردم. ‫- حقیقت نداره.
‫فقط کارم رو از دست دادم.
‫نادیا بهم گفت که اینا چیزاییه که گفتی.
‫- نه، نیست. ‫- دیگه گذشته ها گذشته به هرحال.
‫چیزای مهمی هستن. ‫باریکلا.
‫- امضاش کنم به هرحال؟ ‫- البته.
‫- به اسم خانوم گالیانی، یا...؟ ‫- خانوم گالیانی.
‫دیدی اون زن چطور باهات رفتار کرد؟
‫بهش زور داره که تو کتاب و مقاله نوشتی
‫یا این که قراره ازدواج خوبی داشته باشی.
‫به خصوص نمی تونه تحمل کنه ‫که نادیا رو بزرگ کرده
‫که تهش بره با یه بنّا ازدواج کنه.
‫و جلوش خیلی بدرفتاری می کنه.
‫اشتباه کردی که برات مهم بود، ‫برن به جهنم.
‫نباید بهش کتابت رو می دادی
‫نباید ازش می پرسیدی که امضاش کنی یا نه.
‫باید دمار از روزگار همچین آدمایی در بیاری.
‫مشکلت اینه که زیادی مهربونی.
‫وقتی با یکی که بهت چیزی یاد داده حرف می زنی
‫باید یه جوری بهش گوش بدی که انگار ‫از همه باهوش ترن، درحالی که واقعیت نداره.
‫ازدواج کن و ماه عسل عالی ای رو داشته باش.
‫زیادی واسه م نگرانی.
‫هر جور می تونستم بهش کمک کردم ‫ولی طرف پازکواله و نادیا بود
‫که کلی منو نقد کرده بودن.
‫خانوم گالیانی اونو تحسین کرد ‫که منو تحقیر کنه.
‫و حالا دیگه همه می دونن.
‫به زخم نمک پاشید و بدترش کرد
‫و حالا، دیگه نمی تونم اتفاقایی ‫که افتاده رو نادیده بگیرم.
‫کاش متخصص قلب اشتباه می کرد ‫که شدیداً مریضه، و داره می میره
‫به هرحال، همدیگه رو چندسالی هست که ندیدیم.
‫- در هر صورت غیرقانونیه. ‫- الکی شلوغش نکن، پیترو
‫توی داروخونه فروخته میشه
‫فقط یه نسخه لازمه و این که ازدواج کرده باشی.
‫دارو رو واسه منظم کردن بدن میدن
‫قرص پیش گیری از مریضی نیست ‫که همه ش بخوای بخوری.
‫خودت خیلی خوب می دونی که هست.
‫اگه یه دارو واسه پیشگیری از ‫بیماری ای وجود داشت، آره.
‫این داروها عوارض دارن، نمیشه ‫دم به دقیقه مصرف کنی.
‫ممکنه خیلی خطرناک باشن. ‫بریم دیگه.
‫می خوام مصرفش کنم.
‫حتماً از این همه روز ‫باید امروز دیرمون بشه؟
‫- میشه بریم؟ ‫- نشنیدی چی گفتم؟
‫می خوایم ازدواج کنیم، به اون فکر کن.
‫- مگه آدم ازدواج نمی کنه که بچه دار بشه؟ ‫- میشه اول یه کتاب دیگه بنویسم؟
‫می تونی هر وقت خواستی ‫یه کتاب دیگه بنویسی.
‫می تونه تموم بشه. ‫می تونیم بریم دیگه؟
‫طبق مادهٔ ۱۴۷
‫ازدواج بر پایهٔ تشکیل خونواده ست
‫و تربیت و بزرگ کردن بچه ها ‫و برآورده کردن نیازهاشون.
‫آقای پیدرو ایروتا، النا گرکو رو ‫به همسری خود قبول می کنید؟
‫بله.
‫خانوم النا گرکو
‫پیترو ایروتا رو به همسری خود قبول می کنید؟
‫بله.
‫علاوه بر تأیید شما
‫با قدرتی که توسط شهر فلورانس ‫به من عطا شده
‫شما را رسماً زن و شوهر اعلام می کنم.
‫می تونید حلقه ها رو به هم بدید.
‫خانوم گریکو، کتابتون خیلی خوبه، تبریک میگم.
‫ممنونم.
‫پیترو چیزی از زندگی نمی خواد
‫و من می خوام ثابت کنم ‫که متعلق به دنیای مادرم نیستم.
‫قانعش کردم که یه عروسی ساده بگیریم ‫و بعد بریم خونه.
‫ولی ادل طبق برنامه پیش نرفت ‫و به کسی هم چیزی نگفت.
‫مارچلا دعتمون کرده به خونه اش.
‫گفتی که مراسم نمی گیریم.
‫من چیزی نمی دونستم، خودت بگو.
‫اینا از کارای خودسرانهٔ مادرمه
‫غیرقابل پیش بینی هستن.
‫- ولی زود تموم میشه؟ ‫- بله.
‫تقصیر پیترو نبود. ‫فکر مارچلا بود.
‫چیزی نمی دونستم، ‫بهتر بود اول به خودمون می گفتید
‫قشنگ نیست اینجا؟
‫زشته، دکمهٔ کتت رو ببند.
‫- ولی مهمونی قشنگیه. ‫- غافل گیریه
‫سلام، خوش اومدین.
‫خوشگله! چطور راضیش کردی زنت بشه؟
‫- ممنون، مارچلا ‫- لطفاً، برید داخل.
‫سلام، روز خوبی داشته باشی.
‫ممنون، استاد آنتونیون!
‫- ایشون استاد ادبیاتم هستن. ‫- مارچلا
‫- گرکو، باعث افتخارمه. ‫- لطفاً، بیاید داخل.
‫- اجازه هست؟ ‫- چه خونهٔ قشنگی
‫ممنونم. ‫خونهٔ قدیمی خونوادگیه.
‫بیا، بذار معرفیت کنم.
‫ویتوریو، می خواید نوشیدنی بخورید؟
‫نه، سرم درد می کنه.
‫اگه دومادمون می خواد جشن بگیره، ‫یه کم بخوریم.
‫- باشه پس. ‫- چیه؟
‫- نوشیدنی. ‫- چطوره؟
‫به امید صد سالگیتون.
‫به امید صدسالگی. ‫بزنم به تخته.
‫- با هم بریم؟ ‫- جناب ویتوریو، خیلی خب.
‫- النا گرکو توی خونواده ی ایروتا. ‫- باعث افتخاره، برونو سانتینی
‫- باعث افتخاره. ‫- نوربرت لوتشیگ
‫باعث افتخاره.
‫مارچلا، به این دوتا کلّاش معرفیش کردی؟
‫بله!
‫نمی دونی کی جلوت وایساده.
‫بیا، النا.
‫بریم داخل باهات آشناش می کنم.
‫- کجا درس میدی؟ ‫- نه، نه.
‫النا درس نمیده، نویسنده ست.
‫همین اخیراً یه رمان منتشر کرده ‫و با لونیتا هم همکاری داره.
‫- در مورد ادبیات می نویسی؟ ‫- نه، مقاله می نویسم
‫درباره ی وضعیت زنان در کارخونه ها.
‫خدا رو شکر، نسل جدید دارن ‫سری تو سرا در میارن!
‫یه مقالهٔ خیلی جالب توی «دنیای کار» خوندم
‫در مورد وضعیت دموکراسی در ایتالیا.
‫متنی خیلی جدی با کلی اطلاعات بود.
‫کی نوشته؟
‫یه استاد جغرافیای اقتصادی جوان، ‫به اسم سارانو، فکر کنم.
‫- ساراتوره. ‫- جیوانی ساراتوره.
‫- البته، می شناسیمش. ‫- البته، نینو دوست بچگیه.
‫الان استاد دانشگاه دولتی توی میلانه.
‫ادل، در مورد نینو ساراتوره صحبت می کردیم.
‫البته، ما هم می شناسیمش.
‫ولی اومدم النا رو قرض بگیرم.
‫با ادل از یه گروه به گروه دیگه ای رفتم.
‫مامان، بابا و پیترو رو یادم رفت کلا.
‫می خواستم بهت بگم که ‫کتاب بی نظیری نوشتی.
‫ممنونم.
‫توی ایتالیا زن ها این جوری نمی نویسن.
‫الکی بزرگش نکن.
‫بزرگش نمی کنم، چون تو...
‫اصیلی، مثل بقیه فقط حرف های گل و بلبل ‫و احساسی نمی زنی...
‫انرژی خالصی.
‫چیز دیگه ای می نویسی؟
‫- یه سری چیزا نوشتم. ‫- واقعاً؟
‫- می خوای بعداً بنویسی یا... ‫- به این شاعر درپیت گوش نده.
‫سلام، النا. ‫از دیدنت خوشحالم.
‫اسم من ماریو جویاست ‫و زیاد شبیه بقیه نیستم.
‫من مهندسم، شماها همه تون اهل قلم، ‫من چیز خاصی نمیگم.
‫- ولی می خواستم باهات آشنا بشم. ‫- مگه تو سرت شلوغ نبود؟
‫خیلی خجالت می کشم که کتابت رو نخونده ام.
‫شرمنده، ولی همه ی مقالاتت رو خوندم
‫- هیچی نخونده. ‫- واقعاً خوندمشون
‫- و کارت خوبه، واقعاً میگم. ‫- ممنون.
‫در واقع، بیا یه قرار بذاریم ‫تو هم شاهدش.
‫باید به این مسیر ادامه بدی.
‫- دفعهٔ بعدی که لونیتا رو باز کنم.... ‫- کی لونیتا رو باز می کنی؟
‫مسخره بازی در نیار!
‫می خوام نوشته هات رو اونجا ببینم ‫چون تو مثل هوا می مونی.
‫آره، یه نفس از هوای تازه ای...
‫همه چیز بهتر از اون چه تصور می شد پیش رفت
‫بیشتر از قبل دوستش داشتم
‫ولی متوجه نبودم که یاد آنتونیو افتادم
‫یه لحظه کافی بود
‫فرانکو هم دووم آورد، ولی نه خیلی.
‫پیترو منو گیج کرده بود. ‫به کارش ادامه میداد
‫و مشخص بود که جونی براش نمونده
‫من هم همراهش اذیت میشدم.
‫و می دونم اتفاقی که افتاد چیزی نبود که اونم بخواد.
‫داری چی کار می کنی؟
‫باید یه سری کارها رو واسه فردا تموم کنم.
‫ولی تو که خواب بودی.
‫برو بخواب، منم الان میام.
‫درگیر حاملگی شدم
‫مسئولیت خودم بود.
‫خوشحال بودم که با لیلا صحبت نکرده بودم.
‫ولی یه روز، بهش زنگ زدم. ‫نمی دونم چرا...
‫- چه عجب. از دستم دلخوری؟ ‫- نه، چرا باشم؟
‫چیزی بهم نگفتی.
‫مادرت همه جا جار زده، ‫حتی گنجشک ها هم می دونن حامله ای.
‫تازه خودم مطمئن شدم.
‫- دارو مصرف نکردی؟ ‫- تصمیم گرفتم نکنم.
‫- کتاب؟ ‫- تو فکرشم.
‫باید نهایت سعیت رو بکنی.
‫من دارو می خورم.
‫با انزو خوبید؟
‫به حد کافی، ولی دیگه نمی خوام بچه دار بشم.
‫دردش خیلی زیاده ‫بدنم از تغییر و تحول خوشش نمیاد.
‫زندگی یکی دیگه توی شکمت بهت وصله
‫که تا ابد تو رو عقب میندازه.
‫انگار خودت طالب دردی.
‫اگه چیزی لازم داری بهم بگو.
‫تو به من کمک کردی، حالا من می خوام کمکت کنم.
‫لیلا می خواست مثل اون باشم، ولی ‫من اینجوری نبودم.
‫دقیقاً برعکس چیزی بود که گفت
‫برای من، حاملگی بی نظیر بود ‫و خیلی خوشحال بودم.
‫حس می کنم توقف ناپذیرم، ‫احساس قدرت زیادی می کردم.
‫کسی نمی تونست به من و بچه ام صدمه ای بزنه.
‫ما تنها حقیقت پایدار بودیم
‫دستم رو فشار بده. ‫دستم رو فشار بده.
‫نفس بکش! دختر خوب ‫یکی دیگه مونده، دیگه تمومه.
‫- می تونم سرش رو ببینم. ‫- خیلی خوبه! فشار بده
‫داره میاد، اومده بیرون. ‫ادامه بده!
‫باریکلا! دختره.
‫یه دختر کوچولوی قشنگ
‫یه نوزاد خوشگل و پر از انرژی بود.
‫وقتی متولد شد اون قدر احساس قدرت کردم
‫که تا حالا همچین حس خوب و قشنگی نداشتم.
‫- شیر خورده؟ ‫- آره
‫- حالت چطوره؟ ‫- خوبم
‫دخترکمون.
‫خیلی خوشگله! ‫یه چیزی واسه ات آوردم.
‫بازش می کنم. ‫یه دفترچه یادداشته.
‫- اگه می خوای دوباره بنویسی. ‫- ممنون.
‫از اونایی که تیک دارن گرفتم ‫که دوست داری.
‫- می ذارمش اونجا. ‫- آره، بذارش اونجا
‫- که دیگه عادتت رو یادت نره. ‫- ممنون.
‫ادل...
‫چه حسی داری که اسم مادرت رو روش گذاشتی؟
‫به دنیا اومده، دختره.
‫- اسمش چیه؟ ‫- ادل
‫- خوشت نمیاد؟ ‫- اسم قدیمیه.
‫مادرشوهرمم همینو میگه.
‫- چطور بود؟ ‫- تجربه ی قشنگی بود.
‫چی بود؟
‫حاملگی، زایمان. ‫ادل قشنگه، خیلی خوبه.
‫حالا باید مراقبش باشه. ‫چرا این قدر نگرانی؟
‫- نوبت توئه. ‫- چرا ناراحتی؟
‫دیگه نمی تونم تحمل کنم. ‫خسته شدم.
‫داری میگی تقصیر منه که نمی خوابه؟
‫شاید بچه می تونه حسش کنه.
‫دارم میگم شاید تو بی قرارش کردی.
‫- آروم باش و در رو ببند. ‫- نه، آروم نمی گیرم.
‫نمی خوام آروم باشم. ‫حالا که میگی نمی تونم
‫خودت برو بخوابونش و بهش غذا بده.
‫دیگه نمی کشم.
‫لیلا یه جادوگره ‫قدرت وحشتناکی داره.
‫طلسم اجرا می کنه و بچه ها رو ‫تو شکمش می کشه.
‫اون عوضی، دوستت تو رو جادو کرده.
‫فقط هنوز متوجه اش نشدی.
‫دیگه نباید ببینیش یا باهاش حرف بزنی
‫سیر به اندازه ی کافی خوب نیست واسه طلسم
‫از چشم زخم دورت می کنه
‫و طلسم رو برگردون به اجراکننده ش.
‫شروع کردم به لنگ زدن ‫و خیلی ترسیده بودم
‫رفتم پیش یه متخصص
‫گفت که مشکلی ندارم، و لنگیدن ‫به خاطر سیاتیک بوده
‫پرسید چرا نگران بودم ‫و به دروغ گفتم که نگران نبودم.
‫ولی حقیقت این بود که ‫خیلی خوب می دونستم چرا.
‫همیشه نگران بودم که مثل مادرم لنگ بزنم.
‫حالا فکر کنم باید ‫تا آخر عمرم با این لنگ زدن سر کنم
‫و این که همیشه مثل مادرم لنگ می زنم.
‫می تونستی از مادرت بخوای که بیاد کمکت کنه.
‫اگه اون بیاد که محاله بتونم چیزی بنویسم.
‫اگه می خوای می تونم به مادرم زنگ بزنم.
‫فرقی نداره. ‫باید تمرکز کنم، مطالعه کنم.
‫دوستت لیلا چی؟
‫کمکش کردی، اونم کمکت می کنه؟
‫چه ربطی به لیلا داره؟
‫به حرف ادل گوش می کنیم. ‫توی فلورانس پرستار پیدا می کنیم.
‫نه، ترجیح میدم نباشه. ‫نمی خوام تو خونه ام کلفَت باشه.
‫پس یعنی من باید کلفَت باشم؟
‫لباسات رو می شورم و اتو می کنم. ‫برات غذا درست می کنم.
‫خونه ات رو تمیز می کنم. ‫بچه ات رو بزرگ می کنم.
‫و تو؟ فقط می نویسی.
‫با آدما در ارتباطی، میری دانشگاه، ‫کار خودت رو داری.
‫دقیقاً مثل بقیهٔ مردایی.
‫تو همسر نمی خوای، ‫یه نوکر وفادار می خوای.
‫و هیچ کس دعوتمون نمی کنه ‫به یه مهمونی، یا کنسرت.
‫حتی دیگه دوستای پدرت هم ما رو دعوت نمی کنن.
‫می دونی چیه؟ واقعاً دیگه خسته شدم.
‫ماه ها گذشت و من توهم ها رو فراموش کرده بودم
‫دخترم و من خوب شدیم، ‫شبا خوب می خوابید.
‫پیترو قبول کرد که ‫یه خدمتکار باهامون زندگی کنه.
‫یه سال و نیم گذشته
‫و ماشین تایپ جلوی دسمته.
‫خانوم؟ بچه رو می برم بیرون ‫اگه گرسنه تون شد
‫یه چیزی توی آشپزخونه گذاشتم.
‫- باشه، ممنون. ‫- با مامانی خداحافظی کن.
‫- خداحافظ. ‫- بریم؟
‫مامانی کار داره. ‫بریم بیرون؟
‫علی رغم کمک خدمتکار، من پیشرفتی نکردم
‫باید یه چیز خوب و قابل درک می نوشتم
‫ده صفحه بدون هیچ محتوایی نوشتم.
‫نمی تونستم قبول کنم که لیلا ‫هنوز الگوی من بود
‫علی رغم سرسختی باور نکردنیش
‫و با وجود فاصله ای که ما رو جدا کرده بود
‫با این حال، می خواستم چیزی رو بگم ‫و کاری رو بکنم که فکر می کردم اون می کنه.
‫اگه اون همچین امکاناتی رو داشت
‫اگه خودش رو از بقیه دور نکرده بود.
‫یه جور سادیسمه که انتظار گرفتن همون نتایج
‫از آمادیی که فرصت های ‫متفاوتی دارن رو داشته باشی.
‫- کی گفته؟ ‫- تو خیلی به دانش آموزات سخت می گیری.
‫باید سخت تلاش کنی ‫و گرنه نمی تونی دنیا رو عوض کنی.
‫مسئله این نیست...
‫همکارام به باب میلِ ‫مغرورترین دانشجوها رفتار می کنن.
‫بذار حرف بزنم، لطفاً.
‫و واسه ضعیف ها هیچ ترحمی ندارن.
‫اونا ضعیف تر نیستن، از تغییر می ترسن
‫همونایی که بهشون میگی خشن ‫سعی دارن دنیا رو عوض کنن
‫و شاید حتی کارگر باشن.
‫- تو دانشجوی کارگر داری؟ ‫- غیرقابل تحملی.
‫با پیترو موافقم، یه استاد خوب ‫هم باید صمیمی باشه
‫هم پرتلاش.
‫یه دانشجو ابزار کافی رو ‫برای پر کردن خلأهای گذشته...
‫تو بیشتر مهندسی تا دستیار.
‫من خیلی به دانشجوهام اهمیت میدم.
‫- ماریارزا هم همین طور! ‫- که این طور.
‫من دیگه برم، یه مقالهٔ مهم دارم ‫که باید تمومش کنم.
‫گذشت کن، ولی نه خیلی.
‫بعداً می بینمت.
‫- شب به خیر. ‫- شب به خیر.
‫نه، ممنون.
‫حالا انگار کار مهمی داریم.
‫بریم رو مبل بشینیم.
‫یه سیگار دیگه می کشیم.
‫- کم کم داره حالم بد میشه. ‫- ای بابا، استاد ایروتا
‫برای انقلاب کردن نیازی به این کارا هست؟
‫الان این جوریه؟ ‫نظر تو چیه، النا؟
‫من از محله ای میام که
‫از این حرفا همیشه زده میشه.
‫هیچ وقت جایگزینی براشون پیدا نکردیم.
‫اخیراً چیزی ازت توی لونیتا نخوندم ‫دیگه نمی نویسی؟
‫سخته که تمرکز کنم.
‫نوشتن توی آشپزخونه با یه بچه سخته.
‫ولی تو خیلی خوبی، نباید متوقفش کنی
‫- کتابخونه ای، جایی نیست؟ ‫- چرا، ولی پیترو ازش استفاده می کنه.
‫همیشه اونجاست.
‫اگه می خوای، استودیو من خیلی از اینجا دور نیست.
‫همیشه اونجام.
‫می تونی بیای و هر چه قدر خواستی بنویسی.
‫- واقعا. ‫- نمی دونم...
‫- آدرس پیدا کردنت چطوریه؟ ‫- هر جا برم گم میشم.
‫توضیح میدم کجاست.
‫این فلورانسه و این خط خاکریز آرنوئه
‫و همون طور که خودت می دونی ‫اینجا میدون سانتا کروتچه ست.
‫استودیم اونجاست، می دونی؟
‫میدون سانتا کروتچه رو بلدم.
‫عالیه، پس می دونی چطور بیای اونجا، شمارهٔ نوزده.
‫بیا و هر وقت خواستی بنویس.
‫استودیوییه که توش نقاشی می کنی؟
‫بیش تر از کشیدن، پاک می کنم، ولی آره.
‫بریم؟
‫بریم.
‫النا، منتظرتم.
‫بریم، کازانوا.
‫- النا؟ ‫- بیرون می بینمت.
‫لباسامون رو میدی؟
‫همه اش منتظر بودم برن.
‫بیا.
‫- نه، نمی خوام. ‫- بیا.
‫- صبر کن، اینو بگیر. ‫- باشه.
‫چیزی شده؟
‫- از دستم عصبانی هستی؟ ‫- نه، پیترو.
‫هوش و دانشت رو تحسین می کنم.
‫دخترمون حرف نداره، ولی دیگه بچه نمی خوام.
‫یه زندگی فعال تر می خوام. ‫احساس انزوا می کنم.
‫کل عمرم رو درس نخوندم ‫که آخر به مادری و همسری قانع بشم.
‫باید برم بیرون، بقیه رو ببینم.
‫نمی تونم همه اش توی خونه باشم.
‫دارم می پوسم اینجا.
‫از این حرف ها برای ‫کمتر کردن حساسیتش استفاده کردم.
‫راضی بودم، ولی بازم حوصله ام سر می رفت.
‫می خواستم همه چی رو ول کنم و فرار کنم.
‫می خواستم آزاد باشم ‫درست مثل بقیهٔ دنیا.
‫می خواستم همه چی زندگی رو ول کنم.
‫هر چیزی که یاد گرفته بودم ‫یا نوشته بودم
‫و هر چیزی که الان می نویسم ‫و بچه ای به دنیا آوردم.
‫ازدواج برام یه زندان بود.
‫داشتم خفه می شدم.
‫کسی باورش نمیشد چقدر خسته بودم
‫اون قدر که دیگه چیزی برام مهم نبود.
‫می خواستم کاری که دوست شجاعم، ‫ لیلا کرد رو بکنم.
‫همه چی رو به خطر انداخت و از پیشش رفت.
‫یه پاک کن دیگه برات آوردم.
‫هوا خیلی سرد نیست، راحت باش.
‫روسری هم؟
‫وایسا.
‫نمی تونم این کار رو کنم.
‫- سلام، لنو ‫- حال خودت و جنارو چطوره؟
‫- تو مدرسه کارش خوبه. ‫- انزو چی؟
‫اونم تو کار جدیدش خیلی خوبه.
‫حالا ماهی ۱۵۰ هزار لیره در میاره ‫منم استخدام کردن
‫من ماهی ۸۰هزارتا در میارم.
‫دیدی؟ ‫پولدار شدیم.
‫خوشحالم که اوضاع با انزو خوبه ‫و همه چی مرتبه.
‫همه چی که خوب پیش نمیره.
‫داریو رو کشتن، می دونی؟ ‫اونو یادته؟
‫- نه. ‫- همون عضو اتحادیه.
‫کی کشتش؟
‫کسی هنوز نمی دونه، ولی من مطمئنم ‫کار فاشیست ها بوده.
‫همه جا هستن، ‫مثل یه سایه سیاه محله رو گرفتن.
‫به همه حمله می کنن، پازکواله رو دوبار زدن.
‫دندونش رو شکستن.
‫جینو به بیرون از خونه ‫به انزو حمله کرده بود
‫- خدایا. ‫- شرایط هیچ وقت عوض نمیشه.
‫این چیزا جدید نیست، ‫می دونی از کی شروع کردن؟
‫یادته دون آکیلهٔ فاشیست ‫و نزول خور رو با چاقو زدن کشتن؟
‫از اون موقع، دیگه دادگاه مسیر راحت رو انتخاب کرده.
‫بهش فکر کن.
‫کی واقعاً از اون مرگ نفع می کرد؟
‫کی نهایتاً نزول رو کنترل کرد؟
‫بهش فکر کن.
‫کی شروع کرد به پول قرض دادن؟ ‫کی پولدار شد؟
‫مانوئلا سولارا؟
‫یعنی داری میگی دون آکیله رو اون کشته؟
‫فکر کردی چون زنه نمی تونه آدم بکشه؟
‫بین فک و ترقوه ش...
‫یه زخم چاقو.
‫ظرف مسی اون قدر براق بود که خون انگاری..
‫یه جوهر سیاه بود که ازش می چکه پایین.
‫- چطور همهٔ اینا رو می دونی؟ ‫- نمی دونم.
‫تصورشون می کنم و به زبون میارم.
‫کار یه زن بود، لنو.
‫با مامانت صحبت کردی؟
‫نه اخیراً، چرا؟
‫یه ماهی هست که کتاب رو براش فرستادم.
‫چطور برای مادرم فرستادیش ‫ولی برای من نه؟
‫اگه می خواستی بخونیش یه نسخه ازش ‫توی پذیرایی هست.
‫می تونی بهش زنگ بزنی.
‫شاید تمومش نکرده.
‫با توجه به شناختی که ازش دارم، به نظرم کرده ‫من اگه جات بودم بهش زنگ می زدم.
‫بابا می خواد بره سر کار، بوس بده. ‫ای جانم.
‫- خدانگهدار، استاد. ‫- بهم بگو پیترو.
‫نمی تونم.
‫پس می دونی که خونده یا نه؟
‫نمی دونم، النا. ‫چیزی نمی دونم.
‫بعداً می بینمت. ‫خداحافظ.
‫بریم.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- خوشگل شدی. ‫- ممنون.
‫- ببخشید که دیر کردم. ‫- اشکال نداره.
‫چرا باهامون نیومدین؟ ‫دده خیلی خوشحال میشد.
‫باشه واسه یه وقت دیگه، ‫امروز می خوام با تو صحبت کنم.
‫خیلی کار دارم، امروز نمی تونم مامان بزرگ باشم.
‫پسر کوچولوی شیطونم چطوره؟
‫خوبه.
‫- چی براتون بیارم؟ ‫- من چایی می خورم.
‫- منم چایی. ‫- عالی.
‫- خب، خوندیش؟ ‫- آره.
‫خوشت نیومده.
‫نه، حقیقتش اینه که ‫خوشم نیومده.
‫چرا؟
‫قهرمان داستان دل پسند نیست.
‫نوشتارش تصنعیه. ‫آشفته ست.
‫شاید می خواستی مدرن باشه ‫ولی نتیجه اش داغون شده.
‫راحت نبود.
‫اولین رمان رو بدون آگاهی نوشتم
‫این یکی رو سعی کردم یه شیوهٔ جدید ‫از نوشتار رو امتحان کنم، حتی آشفته.
‫حسابی روش کار کردم. اون قدر که...
‫- ممنونم. ‫- اجازه هست؟
‫بگو.
‫روش کار کردم، ولی بعد فهمیدم ‫چی می خوام بگم.
‫فلورانس و ناپل رو با هم ترکیب کردم ‫روی صداهای دوردست کار کردم
‫روی این که چه سختی های کشیدم ‫که از اون محله و اصالتم جدا شدم.
‫اولین رمانت جدید بود، ‫ولی این قدیمیه.
‫اون قدر متظاهره که کلمات پوچ به نظر میان.
‫متوجه ام که می خواستی چی کار کنی، ‫ولی کافی نیست.
‫و پایانش خیلی خشنه.
‫یه توهین به هوش و ذکاوتته.
‫شاید بقیهٔ ناشرها خوششون بیاد.
‫بفرست براشون.
‫ولی کاملاً مطمئنم که ‫نخونده چاپش نمی کنن.
‫- به پیترو دادیش؟ ‫- آره، ولی نخونده اش.
‫شاید اون بتونه یه توصیه ای کنه.
‫بعید می دونم.
‫چیزی می خوای؟
‫نه.
‫- مزاحم شدم؟ ‫- نه.
‫- خوندیش؟ ‫- خوندم.
‫- خب؟ ‫- خوبه.
‫- چه قدر خوب؟ ‫- باعث میشه به خوندن ادامه بدی.
‫دروغ میگی.
‫تو این جوری سطحی حرف نمی زنی.
‫دیگه نمی تونم بخونم، بهت گفته بودم.
‫تو یه کار می کنی، من یه کار دیگه.
‫تو بهتر از من می دونی بنویسی، ‫تحصیل کرده ای.
‫من بهت احتیاج دارم، و تو برات مهم نیست
‫کمکت کردم، و حالا باید تو هم کمکم کنی.
‫نباید این چیزا رو می نوشتی، لنو.
‫تو همچین آدمی نیستی.
‫هیچ کدوم از این چیزایی که خوندم ‫من رو یاد تو نمیندازه.
‫کتاب بدیه.
‫قبلیه هم بد بود.
‫می خوام بهتر از اینا عمل کنی.
‫اگه تو خوب نباشی، من کی باشم؟
‫اتفاقای خوب و بدی که افتادن به اندازه ای ‫خوب نیستن که بخوای توی کتاب بیاری.
‫بدون تصویرپردازی حتی خوب هم نیستن
‫ببخشید که مثل احمق ها دارم گریه می کنم. ‫خیلی ببخشید.
‫باید برم. ‫باید دده رو بخوابونم.
‫باشه، مراقب خودت باش.
‫اون شب خواب السا رو دیدم، ‫دختر دوممون.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»