‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫مترجم: «محمد سید»
‫خب...
‫خوابید؟
‫حالش خوب نیست.
‫از کارخونه اومده بیرون.
‫دیگه نباید کار کنه.
‫لیلا زندگی بدی داشت، کاملاً درسته،
‫انگار همه ازش سوء استفاده کردن.
‫اگه همینطور پیش بره می میره.
‫برای لیلا خیلی چیزا مقدّر شده، ‫الان نمی تونه دست نگه داره.
‫درگیریِ توی کارخونۀ سوکاوو خیلی جدیه.
‫توی سرتاسر دنیا داره جنگ میشه و...
‫همیشه داری برای مردم سخنرانی می کنی.
‫همه ـمون از حقایق مطلعیم،
‫ولی الان بحثِ سلامتِ لیلاست.
‫سلامتِ لیلا؟
‫دوستت به خاطر یه تب کوچولو، ‫می تونه مثل این زن ها توی خونه بمونه؟
‫- زنی مثل تو! ‫- مگه من چه جورم؟
‫- از این روشنفکرهایی. ‫- خب که چی؟
‫یه شهروند ناچیزِ طبقۀ متوسط ‫که بیشتر از طبقۀ کارگر به دوستش اهمیت میده.
‫خیلی از کارگرها می تونن سوکاوو رو وارد جنگ کنن.
‫می دونستم یه جای کار می لنگه، ‫می دونستم تو دردسر افتاده...
‫و داره از پا در میاد. ‫لیلا خیلی مریضه.
‫حق داشت استعفا بده.
‫منو برسون خونه.
‫- بیا بریم. ‫- انزو...
‫بعداً می بینمت.
‫نذار پازکواله به لیلا نزدیک شه.
‫لیلا مثل گیاهی بود ‫که برگ های سبزش رو از دست داده بود...
‫و بدونِ هیچ مقاومتی خاکستری شده بود.
‫با حضور ما در اطرافش و کمک بهش، ‫حالش خوب میشه...
‫و کم کم دوباره به زندگیش می رسه.
‫این موضوع یه جور حس وحشتناکِ قدرت ‫در وجودم نمایان کرد...
‫و جوری بود که انگار بهم قدرت اینو داد ‫که خودمو کشف کنم.
‫چی شده؟
‫چقدر به موقع اومدی خونه! ‫کجا بودی؟
‫خونۀ لیلا بودم.
‫می دونستم پیش اون دخترۀ عوضی بودی.
‫حالش خوب نیست، کمک لازم داره.
‫اون دختره تو رو به راه بدی می کشونه.
‫هیچکس از اهالی محل نمی خوادش، ‫حتی خانوادۀ خودش هم نمی خوانش.
‫اون وقت تو می خوایش؟
‫میشه یه بار توی زندگیت به حرفم گوش کنی؟
‫به این فکر کن که چه جور آدمی شدی ‫و اون آخر و عاقبتش چی شد.
‫نوشتنِ یه کتاب پر از اراجیف برات کافی نبود؟
‫می خوای با اونم دوست بمونی؟
‫چیکار می کنی؟ ‫این وقتِ شب به کی زنگ می زنی؟
‫سلام، پیترو.
‫بیدارت کردم؟
‫بازشون نکن، خواهرت خوابه ها!
‫با همه سر و صدا همه ـمون بیداریم.
‫به لطف خواهرتونه!
‫باید کمکش کنم. ‫چیکار می تونم بکنم؟
‫برای اینکه استعفا بده و یه کم پول بهش برسه، ‫یه وکیل لازم داره.
‫- خیلی مهمه! ‫- از کی بخوام؟
‫از ماریارزا می پرسم.
‫فکر کنم با یه وکیل ناپلی قرار گذاشته بوده.
‫بعدش باید به رفیقش کمک کنیم.
‫انزو.
‫اون یه نخبۀ یونانی از پیزاست...
‫که خوراکش کامپیوترهاست.
‫لطفاً به ماریارزا و نخبۀ یونانی زنگ بزن، لطفاً.
‫- خیلی خب. ‫- فقط قول نده، عمل کن!
‫با همون لحنی گفتی که مادرم می گفت.
‫متأسفانه با ادل فرق می کنم.
‫خدا رو شکر که فرق می کنی.
‫توی اینجور چیزا خیلی به درد بخوره.
‫پس قضیۀ رفیقت رو بهش بگو. ‫کمکت می کنه.
‫خیلی خب، امشب باهات صحبت می کنم.
‫داری به خاطر کسی زنگ می زنی ‫که شوهرش رو ول کرده...
‫و داره با یکی دیگه زندگی می کنه.
‫بیدار شو! ‫حتی با داد و بیداد هم چشمات رو باز نمی کنی.
‫مامان، تو همیشه داد می زنی. ‫ما دیگه عادت کردیم.
‫ادل، النا هستم.
‫سر صبحی چی شده باز؟
‫لنوچا.
‫بدونِ اینکه به ما خبر بده ‫رفته خونۀ اون آشغال خوابیده.
‫می خوای یه نصیحتی بهت بکنم؟ الو؟
‫النا، صدامو می شنوی؟
‫بله، می شنوم.
‫عزیزم، شلوغش نکن. آروم باش.
‫کمکت می کنم. ‫از خدام هم هست.
‫ولی باید یاد بگیری که یه جناح رو انتخاب کنی، ‫نمی خواد خجالت بکشی.
‫با اون اراذل و اوباش شروع کن. ‫بگو که موضعت چیه.
‫تو یه نویسنده ای، باید نقش خودتو ایفا کنی.
‫حرفتو بزن و صدات رو به گوش جهانیان برسون.
‫- چطور این کار رو بکنم؟ ‫- با نویسندگی!
‫صاحب کارخونه رو تا سر حد مرگ بترسون.
‫هم اون رو، هم اونایی که مثل اونن. ‫قول بده این کار رو می کنی.
‫سعیم رو می کنم.
‫شمارۀ یه مرد خوب ‫توی هیئت مدیرۀ روزنامۀ لونیتا رو بهت میدم.
‫شماره رو یادداشت کن.
‫تا کِی باید ازش حمایت کنیم؟
‫ممنونم، به زودی دوباره صحبت می کنیم.
‫نگران نباشید، من می تونم به الیسا ‫یه مقدار پول بدم.
‫ببینید امروز صبح چقدر دست و دلباز شده!
‫نِگاش کن!
‫سیلی نزن!
‫جیانی کجاست؟
‫رفت بیرون. صبحونه نخورد.
‫چی شده، لنو؟ ‫می خوای چیزی بگی؟
‫- مامان... ‫- مامان؟
‫اولین حرفِ امروز صبحش اینه: ‫«مامان، کلوچه خریدی؟»
‫بدون شیرینی جات و شیر نمی تونه از جاش بلند شه.
‫دیگه اون دخترک کبریت فروشی نبودم ‫که فقط آخرین کبریتش مونده.
‫الان دیگه یه عالمه کبریت داشتم. ‫می تونستم خیلی کارها برای لیلا بکنم.
‫داشتم از خانوادۀ خودم جدا می شدم ‫و می رفتم توی یه خانوادۀ قدرتمند...
‫و به شدت محافظه گر!
‫نجاتِ لیلا از طرفی هم برام راهی شد ‫که علی الخصوص به خودم نشون بدم...
‫که چه جور آدمی می تونم باشم.
‫بیا، می برمت جیونتینی رو ببینی.
‫خجالت نکش، به ظاهرش نمی خوره ولی آدم مهربونیه.
‫جیونتینی؟ اون اومد.
‫صبح بخیر، آقای جیونتینی. ‫من...
‫تو النا گرکو هستی، می دونم.
‫روزنامه نصف یه صفحه ـش رو به تو اختصاص داد، ‫یه نقد طوفانی!
‫- کتابت بد نبود. ‫- ممنونم، آقا.
‫ما اینجا خیلی با هم رسمی صحبت نمی کنیم، رفیق. ‫رفیق هستی دیگه، نه؟
‫یادم نمیاد می خواستی در مورد چی بنویسی.
‫- کارگران اسکله؟ معدن چی ها؟ ‫- کارخونۀ سوسیس.
‫آهان، اونی که توی «سن جووانی» ـه.
‫حالا چرا رُمان نویس های جوانِ موفق...
‫می خوان خودشون رو درگیرِ شیفت های کاری ‫و اضافه حقوق بکنن؟
‫- مقاله رو نیاوردی؟ ‫- فکر کردم باید قبلش در موردش صحبت کنیم.
‫فکر می کنی بخش های روزنامه رو چطوری جمع می کنیم؟ ‫با حرف زدن؟
‫- یه دستگاه تحریر پیدا کن و بنویس. ‫- الان؟
‫چقدر باید منتظر بمونم؟
‫بشین اونجا و 30 خط برام بنویس. ‫نه، الان که فکرش رو می کنم...
‫خوب می نویسی، 60 خط بنویس.
‫این «گرکو» ـه. ‫امروز ما رو همراهی می کنه.
‫- سلام. ‫- سلام، صبح بخیر.
‫وقتی در خیابان ها با چشم هایی رو به زمین ‫قدم می زنیم،
‫متوجه افراد دیگری نمی شویم ‫که از کنارمان عبور می کنند،
‫از آن ها نمی پرسیم چه کسی هستند و ‫چگونه زندگی می کنند.
‫از فداکاری هایشان نمی پرسیم. ‫چشم های ناامیدشان را نمی بینیم...
‫و متوجه خشمشان نمی شویم.
‫وقتی دست های زخمی ـشان را که از جدا کردنِ ‫گوشت حیوانات، مجروح شده نشانمان می دهند،
‫جراحتی همیشگی را نظاره می کنیم ‫که حاصل اهمالِ شغلی و کار طاقت فرساست.
‫دستان کارگرانی که فرا رسیدنِ شب، ‫سخنی بر لب نمی آورند.
‫و زنان جوانی که...
‫نمی توانند به مردها و رئیس هایشان ‫ناگهان بگویند...
‫که تصمیم گرفته اند دیگر ‫غرقِ در آبِ آشپزی های آشپزخانه نشوند...
‫تا گوشتی بپزند که...
‫همونطور که بهم گفته بودی نوشتم.
‫بچه های کمونیستِ معلم، ‫از این روش انجام کارها خوششون نمیاد.
‫چه روشی؟
‫توی دفتر روزنامه ازم کلی تعریف کردن،
‫ازم خواستن براشون کار کنم.
‫نادیا، منظورت چیه؟
‫خودِ اون انقدر برای خودش ارزش قائل نیست ‫که تو براش قائلی!
‫- آرماندو هم همینطور. ‫- خیلی خب، فراموشش کن.
‫نمی رم پیش متخصص قلب.
‫- چرا؟ ‫- چون نمی خوام.
‫با نصف دنیا تماس گرفتم ‫تا این قرار ملاقات رو جور کنم. نباید اینجوری کنی.
‫- برای همین باید برم؟ ‫- می ری! دیگه حرف نباشه.
‫خیلی مهمه.
‫کفش هامون رو می پوشیم و ‫می ریم توی محل می گردیم.
‫تو هم حاضر شو.
‫خودت برو پیش متخصص قلب.
‫خداحافظ، جنارینو. ‫خداحافظ، تیتینا، ممنونم.
‫خوبی؟
‫آره. می خوام برگردم و توی محله زندگی کنم.
‫تو قوی هستی، ‫من هیچوقت قوی نبودم.
‫تو، هر چی می ری جلوتر، ‫احساس واقعی تری بهت دست می ده،
‫من، اگه برم توی یه تونل، می ترسم.
‫اون موقع رو یادته که می خواستیم بریم ساحل ‫ولی بارون گرفت؟
‫آره.
‫کی می خواست با وجود بارون بره ‫و کی می خواست برگرده؟
‫ولی نمی تونی برگردی محله.
‫استفانو و خانواده ـت رو می خوای چیکار کنی؟
‫یادت رفته با مادرت چه جوری رفتار کردن؟
‫پدرت هم که دیگه نمی خواد ببینتت.
‫از کجا این چیزا رو می دونی؟
‫ملت حرف می زنن.
‫داره ازدواج می کنه و می خواد بذاره بره.
‫شایعه ها زود توی محله می پیچن.
‫تا حالا همچین چیزی رو نفهمیده بودی؟
‫بیا.
‫برگشتن خیلی احمقانه ـست.
‫داشتم برگشتن رو به کل فراموش می کردم،
‫ولی اون می خواست برگرده به زندگی قبلیش.
‫مثل این تندیس خوشگلی.
‫تو بانویی و من خدمتکار.
‫نمی فهمم،
‫ولی فکر می کنم اون احساس تنهایی و ترس می کنه،
‫هم توی کارخونه، هم بیرون!
‫در اون حد که دوباره توی محله حس راحتی می کنه.
‫اگه حالم خوب شه، برمی گردم توی محله.
‫- چرولو، با من بیا. ‫- میشه دوستم هم باهام بیاد تو؟
‫- نه، ایشون باید همینجا منتظر بمونن. ‫- برو، نگران نباش.
‫اگه اون نیاد، از اینجا میرم.
‫خیلی خب، پس جفتتون دنبالم بیاید.
‫لیلا، باید بهم بگی ‫کِی با انزو توی شرکت «آی بی ام» قرار بذارم.
‫باید همین الان بهت بگم؟
‫پسرم چند سال قبل از تو...
‫از دانشگاه نرمال فارغ التحصیل شد.
‫حالا دراز بکِش.
‫ادل رو از کجا می شناسید؟
‫عموزاده ـش، یه پزشک مشهور در سطح جهانیه ‫که از دوستای منه.
‫پس داری با پیترو ازدواج می کنی.
‫خوبه، می دونم اون مرد جوانیه که هوش سرشاری داره.
‫خیلی خوش شانسی.
‫حالا راحت باش.
‫- عروسیتون کِیه؟ ‫- 17 مِه.
‫17؟ ولی عدد نحسی ـه.
‫- تاریخ رو عوض کنید. ‫- فکر نکنم شدنی باشه.
‫برای بیدار شدن به زحمت می افتی؟
‫برای هیچ کاری به زحمت نمی افتم.
‫الکی میگه، اون بیشتر وقتا خسته ـست و انرژی نداره
‫- خوراکش خوبه؟ ‫- خیلی کم می خوره.
‫- اون وقت تو از کجا می دونی؟ ‫- معلومه دیگه.
‫می تونی بلند شی.
‫قلبش سالمه...
‫ولی برای سلامتِ دوستت ‫باید فوراً اقدام کنیم.
‫یه داروی تقویتی نیاز داره.
‫به محض اینکه دوباره جون بگیره، ‫اکثر این علائم از بین می رن.
‫شنیدی؟
‫در هر صورت، پیشنهاد می کنم ‫یه معاینۀ عصب شناسی هم بکنید.
‫بیماری عصبی دارم؟
‫نه اصلاً! ‫فقط دارم پیشنهاد می کنم یه چکاپ بکنی.
‫آخه مگه حرف بدی زدم؟
‫نگران نباش، اگه معاینه کنی ‫کامل متوجه وضعیتت می شی.
‫یکی از فامیل هامون، یعنی دختر خالۀ مامانم...
‫همیشه توی زندگیش ناراحت بوده.
‫بچه که بودم از پنجره صدای داد و بیداد...
‫و خندیدنش رو می شنیدم.
‫ولی خنده هاش هم از روی ناراحتی بود، ‫هیچوقت نرفت دکتر.
‫- باید می رفت دیگه. ‫- بیماری های عصبی برای خانم هاست.
‫اون وقت این دختر خالۀ مادرت «خانم» نبوده؟
‫- نه. ‫- تو چی؟
‫- من از اونم کمترم. ‫- حس ناراحتی می کنی؟
‫حالم خوبه.
‫حواست باشه که دائماً ‫نوشته های توی این نسخه رو رعایت کنه.
‫استراحت مطلق!
‫اگه بتونی یه مدت ببریش روستا، بهتره!
‫یه بار یه دکتر منو فرستاد یه منطقۀ ساحلی ‫و بعدش تو کلی دردسر افتادم.
‫قانع کردنِ لیلا، کار سختی بود.
‫اون همه ـش مقاومت می کرد و گوشش بدهکار نبود.
‫ولی همیشه آخرش قانعش می کردم ‫از این دکتر به اون دکتر بریم.
‫هم افراد تندخو و هم افراد شاد، ‫از آدمای منطقی موفق ترن.
‫بیا تا سلامت جسمانیت رو ترمیم کنیم ‫تا سلامت روانیت ترمیم بشه.
‫میشه از اون قرص ها بهم بدین ‫که نمی ذاره بچه دار بشم؟
‫- متأهلی؟ ‫- بودم ولی دیگه نیستم.
‫- یعنی چی؟ ‫- یعنی جدا شدم.
‫هنوز متأهلی!
‫- بچه داری؟ ‫- یه دونه.
‫- کمه! ‫- برای من کفایت می کنه.
‫حاملگی می تونه بهت کمک کنه، ‫هیچ دارویی برای یه زن بهتر از این نیست.
‫زن هایی رو می شناسم که با حاملگی نابود شدند. ‫قرص ها بهترن!
‫من قرص ضدباروری نمی شناسم.
‫اگه همچین قرص هایی هم باشه، غیرقانونی ـه.
‫یه سری قرص ها هستن که بدنت رو تنظیم می کنن،
‫ولی اون فقط برای زن هاییه ‫که قانوناً متأهل باشن.
‫و اگه به اونا نیازی داری، از من نخواه.
‫خلاصه، یه نسخه با داروهات رو می نویسم ‫و میدم به این دوستت.
‫بیا.
‫همسرم کتابت رو خوند و خیلی خوشش اومد.
‫از طرف من از همسرتون تشکر کنید.
‫چرا اخم هات تو هم ـه؟ ‫این چیز خوبیه.
‫باشه، بهت شمارۀ یه خانم دکتر می دم...
‫که یکی از دوست هامه.
‫- بیا. ‫- ممنونم.
‫- چقدر بهتون بدهکارم؟ ‫- حرفش هم نزن!
‫- چه نمایی داره. ‫- نباید می اومدیم اینجا.
‫بیا بریم.
‫اون داروهایی که اون عوضی بهم داد رو مصرف نمی کنم.
‫همینجوریش سرم داره می پوکه!
‫به نظرم اشتباه می کنی ‫ولی هر کار خودت می خوای بکن.
‫از دست تو عصبانی نیستم که. ‫از دکترها عصبانی ام.
‫اون قرص ها رو برای چی می خوای؟
‫- تو خبر داشتی همچین قرص هایی هست؟ ‫- آره.
‫دکتر برای اینکه ادب رو رعایت کنه، ‫گفت برای تنظیم سیستم بدن استفاده میشه.
‫- مصرفشون کردی؟ ‫- نه.
‫نه، ولی به محض اینکه ازدواج کنم استفاده می کنم.
‫- بچه نمی خوای؟ ‫- چرا می خوام.
‫ولی قبلش باید یه کتاب دیگه بنویسم.
‫شوهرت از این تصمیمت خبر داره؟
‫- بهش می گم. ‫- هنوز نگفتی؟
‫نه. هنوز نه.
‫پس بیا جفتمون برای اون قرصه نسخه بگیریم.
‫اون قرص ها که آب نبات نیستن.
‫اصلاً تو برای چی همچین چیزی می خوای؟
‫فعلاً دلیل خاصی ندارم ولی بعداً رو خدا می دونه!
‫- جدی؟ ‫- یعنی اجازه ندارم؟
‫چرا.
‫ولی از خانم دکتر بپرس.
‫نه، تو ازش بپرس. ‫من خجالت می کشم.
‫منم خجالت می کشم.
‫ازدواج، اون لذتی که ‫بچگی هام فکر می کردم رو نداشت.
‫راستش، اذیتم کرد.
‫همیشه هر خواسته ای که ‫یه مرد ممکنه از یه زن داشته باشه رو انجام دادم.
‫یا مجبور بودم یا از سر کنجکاوی بوده،
‫یا از از سرِ اشتیاق.
‫با نینو حتی یه بچه هم به دنیا آوردم.
‫ولی الان نمی تونم یه مرد درست و حسابی ‫مثل انزو رو، برای خودم قبول کنم.
‫اینکه می گن در حدی خوشحال می شی ‫که به سرت می زنه، به نظرم اغراقه.
‫برای من این شکلی نیست.
‫توی کتابت که جور دیگه ای نوشته بودی.
‫پس خوندیش!
‫من اصلاً نمی دونستم اونجا چه اتفاقاتی می افته.
‫اونجا همه جور خلافی می کنن، لنو.
‫حرفایی زده می شه که مردها نمی خوان بشنون ‫و زن ها می ترسن بگن.
‫الان قایم شدی؟
‫در رابطه با آسیب های رابطه نوشته بودی.
‫و چون نوشتی، پس حتماً می دونی.
‫- فایده ای نداره بگم اینطوری نیست. ‫- شاید حقیقت داشته باشه، نمی دونم.
‫متأسفم که انقدر توی رابطه ـت سختی کشیدی.
‫بیا یه کم دیگه اینجا بمونیم ‫و بعدش بریم خانم دکتر رو ببینیم.
‫صدف ها رو نگاه کن.
‫هیچوقت اینجور جزئیات رو به هم نمی گفتیم.
‫فقط گوش می کردم و ‫حرفایی رو می زدم که اگه نینو بود می زد.
‫حتی وقتی نینو در اشتباه بود، ‫لیلا خودشو به اون راه می زد
‫منم مثل اون بودم. ‫به زندگی ساده عادت کرده بودم.
‫سعی می کردم با همۀ سختی ها ‫یه زندگی خوب به هم بزنم.
‫ولی همیشه می ترسیدم که تحت کنترل کسی باشم.
‫همیشه از مردها می ترسیدم.
‫اونا بهمون می گن چطور رفتار کنیم ‫و بهمون امر و نهی می کنن.
‫و برای انجام دادنِ کاری که خودشون بهمون گفتن ‫ازمون انتقاد می کنن.
‫نینو اینو می دونست ولی بازم همین کار رو می کرد.
‫مردها همیشه به خودشون اجازه می دن ‫تا هر کاری دلشون می خواد بکنن،
‫و براشون مهم نیست اون کارشون ‫ما رو آزار می ده یا نه.
‫این رفتارها زندگی رو خراب می کنه...
‫و به چیزی تبدیلش می کنه ‫که عاری از هر گونه رنگی ـه.
‫صبح بخیر.
‫- حالتون چطوره؟ ‫- خوب! ممنون.
‫- خیلی وقته منتظرید؟ ‫- نه.
‫- اسماتون چیه؟ ‫- رافائلا چرولو.
‫النا گرکو.
‫قبل از هر چیزی بگم که من متخصص زنان نیستم.
‫منظورت چیه که نیستی؟
‫اینش مهم نیست ولی می تونم کمکتون کنم.
‫می دونید که این قرصی که مصرف میشه ‫غیرقانونی ـه.
‫- من که نمی دونم. ‫- یعنی چی؟
‫تظاهر می کنیم که برای کار دیگه ای می خوایدش.
‫- چرا؟ ‫- می خوایم متظاهر باشیم!
‫این قرص فقط برای مقاصد درمانی استفاده می شه...
‫تا سیستم بدنش رو تنظیم کنه ‫و فقط به زنان متأهل داده می شه.
‫من هنوز متأهلم ‫ولی از خونه ام رفتم.
‫اونم در آستانۀ ازدواجه. ‫می شه گفت جفتمون واجد شرایطیم.
‫حالا چند تا سؤال در مورد سلامتتون ازتون می پرسم...
‫و بعدش اون قرص ها رو می کنم توی کیف هاتون.
‫خب؟
‫حسی که دارم اینه که مثل فرشتۀ نجاتم.
‫من خیلی نگرانِ لیلا هستم ‫و دنبال همۀ کارهاش می رم.
‫قدم بعدی مشخص می کنه که خطر تا چه حد جدیه،
‫و تصمیم می گیره برگرده محله یا نه.
‫آخر آخرش، همه ـتون اون خانواده رو ول کردید.
‫من و لیلا یه نقطه اشتراک که داریم...
‫اینه که توی خانوادۀ کراچی ‫مثل آدم فضایی بودیم، مریخی بودیم!
‫نمی تونستیم دووم بیاریم.
‫استفانو هنوز از دستش عصبانیه؟
‫برادرم ازش متنفره ولی اون خیلی مشکل داره.
‫لیلا جزو کوچیکترین مشکلاتشه.
‫خوشحالی که می خوای ازدواج کنی؟
‫از زندگی نامزدی راضی بودم...
‫ولی ماریسا اینطور می خواست ‫و رفت به میکله گفت.
‫می تونی توضیح بدی؟
‫نمی فهمم.
‫به خاطر اینکه ماریسا رفته به میکله گفته ‫داری ازدواج می کنی؟
‫- دنیا خیلی جای کثیفی ـه. ‫- چرا قبول کردی؟
‫می خواستم میکله ناراحت نشه.
‫اون منو گذاشته اینجا. بهم اعتماد داره.
‫و بعضی وقتا که همه با هم می ریم بیرون، ‫میکله ما رو می بره.
‫ماریسا هم بارداره.
‫تبریک می گم. ‫ماریسا یه همسر خوب و یه مادر فوق العاده می شه.
‫- لیلا بهت نگفته؟ ‫- چیو؟
‫اگه به تو نگفته، پس یعنی به هیچکس نگفته.
‫اون آدم خیلی خاصی ـه.
‫اونا بهت میان.
‫چنده؟
‫بهت یه قیمت ویژه می دم.
‫اینو فهمیدم که کراچی تو دردسر بود.
‫می خواست یه زندگی لوکس داشته باشه ‫تا حرص لیلا رو در بیاره.
‫لنو، چطوری؟
‫فقط باید می فهمیدم سولارا هدفش چی بود.
‫برای همین رفتم یه سر به جیلیولا بزنم.
‫- چقدر قشنگه! ‫- اونم داشت ازدواج می کرد.
‫- و اونا جفتشون خیلی خطرناک بودن. ‫- نگران نباش، بیا تو.
‫توی این ساختمون، ‫ مهندس و وکیل و اساتید مهم دانشگاه داریم.
‫ببین چه نمایی داره.
‫ببین. تا حالا دریا رو این شکلی دیدی؟
‫ناپل... ‫اون پشت کوه آتشفشان ـه.
‫تا حالا توی این محله، آسمون رو دیده بودی؟
‫فوق العاده ـست.
‫در مقایسه با خونه ای که لیلا توی این محل داره ‫هیچی نیست!
‫خونه ای که الان مال «آدا»ـست.
‫نه، قابل قیاس نیستن.
‫اینجا طبقۀ بالای جامعه می شینن.
‫- آره... ‫- خوشت نیومده.
‫معلومه که خوشم اومده، جیلیولا. ‫خیلی واست خوشحالم.
‫هر کسی از یه چیزی خوشش میاد.
‫تو درس خوندی و کتاب می نویسی، ‫منم اینو دارم!
‫اگه پول هات رو جمع کنی، ‫می تونی یه خونه مثل این بخری.
‫- فکر نکنم. ‫- اون نمی خواد توی ناپل زندگی کنید؟
‫بعید می دونم.
‫معلومه که مرد خوبیه.
‫مثل میکله نیست. ‫کاری که تو بخوای رو می کنه.
‫این مدت خیلی شانس آوردی.
‫البته منم خیلی شانس آوردم.
‫پینوچا به خاطر اون مرتیکه «رینو» ‫زندگی فلاکت باری داره.
‫آدا مثل خدمتکارِ استفانو می مونه ‫و من میکله رو دارم که رئیس همه ـست.
‫می بینی منو به کجا رسونده؟
‫می خوایم عروسی ای بگیریم ‫که در خورِ شاه باشه.
‫من خیلی زیرک بودم، ‫بچه که بودم میکله رو گرفتم.
‫اینم شد نتیجه ـش.
‫اینجا همیشه تنها هستم.
‫- انگار با خودم می خوام ازدواج کنم. ‫- اینطور نیست.
‫فکر می کنی وجود خارجی دارم؟
‫یه نگاه بهم بنداز. ‫فکر می کنی وجود خارجی دارم؟
‫بیا یه چیزی بخوریم.
‫25 سالَم بود که فهمیدم منو دوست نداره.
‫حالم به هم می خوره وقتی ازمون می پرسن ‫چند تا بچه می خوایم...
‫و اون جواب می ده:
‫«من الانش هم بچه دارم ولی نمی دونم چند تا هستن».
‫پیترو هم از این حرفا می زنه؟
‫اون هیچوقت منو دوست نداشت.
‫مردها فقط ازدواج می کنن ‫که یه کدبانوی باوفا داشته باشن.
‫همیشه بهم می گه: ‫«آخه من تو رو کجای دلم بذارم؟»
‫ببخشید. ‫برای این دارم اینطوری صحبت می کنم که...
‫تو اون کتابه رو نوشتی ‫و می دونی عذاب کشیدن یعنی چی.
‫چرا می ذاری باهات اونطوری صحبت کنه؟
‫چون در غیر اینصورت باهام ازدواج نمی کنه.
‫بعد از ازدواج، یه کاری کن از دلت در بیاره.
‫چطور؟ اون پشیزی به من اهمیت نمی ده.
‫همینجوریش هم هیچوقت نمی بینمش، ‫فرض کن بعداً چی بشه.
‫شرمنده، درک نمی کنم.
‫درک نمی کنی چون من نیستی!
‫حاضری با کسی ازدواج کنی که دلش جای دیگه ای بنده؟
‫میکله زن دیگه ای داره؟
‫اون مَرده، هر کیو دلش بخواد می گیره.
‫- ولی مشکل این نیست. ‫- پس چیه؟
‫بشین.
‫اون لیلا رو دوست داره،
‫جوری دوستش داره که ‫ هیچوقت منو اونجوری دوست نداشته.
‫جوری که هیچوقت کسی رو دوست نمی داره.
‫اینا رو از خودم در نمیارم. خودش بهم گفت.
‫یه شب مواد زده بود ‫و از دهنش پرید که چند تا زن داره.
‫اسم چندتاشون رو هم بهم گفت.
‫بهم گفت منم یکی مثل اونا هستم.
‫گفت: «ولی تو جزو بهترین زن هام نیستی،
‫چون احمقی...
‫و از خصوصیاتِ یه زن خوب، اینه که باهوش باشه.
‫مثلاً وقتی برام چایی میاری، چاییت رنگ نداره.
‫قشنگ معلومه تا حالا دست به سیاه و سفید نزدی.
‫به خاطر احترامی که برای پدرت قائلم ‫دارم باهات ازدواج می کنم.
‫ولی فکر نکن به خاطر خودت می خوامت.»
‫بعدش دیگه داشت می زد زیر گریه.
‫گفت: «برای من، زن ها عروسک هایی هستن ‫که فقط خوشگلن.
‫همه ـشون همینطورن.
‫همه ـشون بجز یکی. لیلا!
‫اون تنها زنیه که دوستش دارم و بهش احترام می ذارم.»
‫اینا رو تو صورتم گفت.
‫گفتش با اون، می تونه واقعاً آدم مهمی باشه.
‫گفت اونو فقط برای خوشگلیش نمی خواد،
‫می خواد دوستش داشته باشه و بهش عشق بورزه.
‫می خواست بزرگ شدنش رو ببینه و باهاش صحبت کنه.
‫میگه فقط خودش می فهمه اون دختر چه جور آدمیه...
‫و خوب می شناستش.
‫تو چی گفتی؟
‫هیچی! چیزی نگفتم. ‫با خودم گفتم:
‫«الان خوابش می بره و بهش چاقو می زنم...
‫و میکلۀ خودمو پس می گیرم.»
‫از دست لیلا عصبانی نیستم. ‫نه دیگه.
‫وقتی میکله منو از کفش فروشی آورد بیرون...
‫و برم گردوند توی شیرینی فروشی، ‫می خواستم لیلا رو بکُشم.
‫ولی دیگه از دست کسی عصبانی نیستم.
‫اتفاقاً خوشحالم، ‫چون اون هیچوقت میکله رو قبول نمی کنه.
‫کاری می کنه میکله خون بالا بیاره.
‫به نظرت ممکنه یه بلایی سر لیلا در بیاره؟
‫کی، اون؟ سرِ لیلا؟
‫مگه این سال ها رفتارش رو ندیدی؟
‫ممکنه یه بلایی سر من بیاره، ‫سر مادرش بیاره، سر برادرش بیاره،
‫ممکنه یه بلایی سرِ همۀ نزدیکانِ لیلا بیاره، ‫مخصوصاً انزو.
‫ولی سرِ اون نه، هیچوقت آسیبی به لیلا نمی زنه.
‫همون چیزی که انتظارش رو داشتم شد.
‫مقاله ها تأثیر خیلی مهمی گذاشتن.
‫«برونو سوکاوو» باهام تماس گرفت.
‫در مورد ایسکیا صحبت کرد و گفت با هم دوستیم.
‫اون هیچ کاری برامون نکرد، فقط دردسر درست کرد.
‫الکی نمی خواد جوگیر بشی. ‫من به لیلا اعتماد دارم، نه تو!
‫حالا بهشون دستور بده ‫تا حقوقش رو تا آخرین قرون بهش بدن.
‫کاری از دستم برنمیاد.
‫من که مدیر مالی نیستم.
‫یه سری بالادستی دارم که خیلی خوب می شناسیشون.
‫منظورت چیه؟
‫شاید یادت رفته یه سری آدمای خاص توی محله ـتون ‫چه جوری هستن.
‫لیلا!
‫اینو ببین، انزو.
‫اون سوکاووی عوضی تا قرون آخرِ بدهیش رو داد.
‫ممنونم.
‫اون مَردی که فرستادی بیاد پیشم، خیلی مهربون بود.
‫زیر و بمِ نامزدت رو می دونست.
‫بهم گفت پدرش خیلی آدم مهمیه.
‫ولی گفت باید صبر کنی.
‫گفت شرکت «آی بی ام» ‫داره یه کامپیوتر جدید توی ایتالیا می سازه...
‫و به یه متخصصِ ناپلی نیاز دارن.
‫اعتبار پدرخونده ام خیلی فایده ای نداره.
‫این مرد فقط چون آدم خوبی هستی بهت کمک می کنه.
‫راننده! در رو باز کن.
‫اون خیلی خوبه.
‫آره. ‫من تا حالا کامپیوتر از نزدیک ندیدم.
‫حتماً اون یارو یه جوری فهمیده که ‫آدم مطلعی هستی.
‫اونجا خونۀ بیوۀ دون کارلوس ـه؟
‫- آره. ‫- کرایه ـش چقدره؟
‫خونه های توی محله ‫ارزون تر از «سن جووانی» هستن.
‫بیا، به پدربزرگت معرفیت کنم.
‫حالا بذار برای بعد. ‫الان بریم آپارتمان رو ببینیم.
‫چرا؟ یعنی این بچه حق نداره پدربزرگش رو ببینه؟
‫بابا!
‫سلام، بابا.
‫این «جناریو» ـه.
‫سلام جناریو،
‫وقتی مادرت رو دیدی،
‫بهش بگو خیلی آدم عوضی ایه، ‫فهمیدی؟
‫نگران نباش، بابابزرگ داشت شوخی می کرد.
‫مردمِ این محل دوست دارن شوخی کنن. ‫مگه بهت نگفته بودم؟
‫من و خاله لنو، قدیما اینجا پیاده روی می کردیم.
‫اینجا بزرگ شدیم.
‫اونجا مدرسه می رفتم.
‫لنو، حالت چطوره؟
‫- خوبم، تو چطوری؟ ‫- ممنون، خوبم.
‫چیزایی که در موردت شنیدیم رو باور نمی کنم! ‫شنیدم داری ازدواج می کنی.
‫می خوای بری فلورنس زندگی کنی؟
‫آره، به زودی می رم.
‫فلورنس شهر قشنگیه. ‫من و آدا چند ماه پیش اونجا بودیم.
‫خدا، عجب شهری! ‫خیلی خوش شانسی.
‫وقتی برگشتی یه سر به ما هم بزن.
‫دوستایی که توی محله داری رو فراموش نکن.
‫- فهمیدی؟ ‫- آره.
‫- چطوری؟ ‫- خوبم.
‫خوب؟
‫یالا! دخترِ بابا! سلام.
‫- به بابا سلام کن. ‫- یه بوس بده.
‫- دختر خوب! ‫- داری کجا می بریش؟
‫- می برمش خونه ـت. ‫- به آدا بگو امشب دیر میام.
‫باشه. بعداً می بینمت.
‫- خداحافظ، ماریا. خداحافظ، مرد کوچولو! ‫- خداحافظ.
‫شماها هم که اینجایید! ‫سلام نکردم بهتون!
‫لنو!
‫سلام.
‫آنتونیو هنوز آلمانه.
‫توی نامه هاش همیشه سراغ تو رو می گیره.
‫خیلی خوشگل شدی.
‫خیلی خب...
‫من بعداً این شکلی می شم.
‫این پسرته؟
‫لیلا، لاغر و زشت شدی!
‫نِگاش کن، عین این جنازه ها شده.
‫بیخود نیست استفانو ولت کرد.
‫مردها زنی رو می خوان که گوشتالو باشه. ‫جسد که نمی خوان!
‫می دونستی این خواهرته؟
‫ها؟ اسمش ماریاست.
‫همدیگه رو بغل کنید.
‫چقدر ناز!
‫بذار ببینم. ‫کنار هم وایستید.
‫کپیِ پدرشون هستن. ‫انگار کلۀ اون رو کَندن.
‫دیگه باید بریم. ‫اگه دیر کنیم مادرت پوستمون رو می کَنه.
‫بیا بریم.
‫یه چیزی بخور. شبیه این جنازه ها شدی.
‫پوست و استخوون و سفید! ‫یه گوشت استیکِ درست و حسابی بخور.
‫یه استیکِ خوب بخور!
‫- دیدی چقدر شبیه هم بودن؟ ‫- چه شباهتی؟
‫ملینا راست می گفت. ‫اونا جفتشون کپیِ استفانو هستن.
‫- اصلاً هم اینطور نیست. ‫- مثل یه سیب بودن که از وسط نصف شده.
‫جنارینو بچۀ استفانوئه، نه نینو!
‫این آپارتمانتونه.
‫اینجا دستشویی ـه.
‫این اتاق غذاخوری ـه، اینم آشپزخونه ـست.
‫پنجرۀ اتاق خواب رو باز می کنم.
‫اگه بخوایم بیایم اینجا زندگی کنیم، ‫باید قبلش یه نوسازیِ اساسی بکنیم.
‫اینجا رو داشته باش، جنارینو.
‫توی جای خوبی از محله ـست.
‫ولی وسطش نیست.
‫حتی می تونیم فرار هم بکنیم.
‫میشه پمپ بنزینِ نامزد کارمن رو هم از اینجا دید.
‫اینش هم باحاله!
‫این بهترین آپارتمان برای توئه، مگه نه؟
‫اگه لیلا به این نتیجه رسیده که جای مناسبیه...
‫باید بگیریمش. مگه نه؟
‫ولی باید باهامون راه بیای.
‫باید هر شب روی نوسازیِ اینجا کار کنم.
‫- نگران نباش، یه کم قیمتش رو میارم پایین. ‫- یه کم؟
‫آره، یه کم.
‫یه سری مشکلات براتون پیش میاد. می دونی؟
‫توی «سن جووانی» هم مشکل داشتیم.
‫- اینجا، مشکلاتتون بیشتر می شه. ‫- حالا معلوم می شه.
‫همیشه کنارش می مونی؟
‫تا هر وقت که خودش بخواد.
‫من و جنارینو اونجا می خوابیم.
‫ولی اونجوری شب ها صدای ماشین ها رو می شنوید!
‫- من از ماشین خوشم میاد. ‫- منم همینطور.
‫دیگه تعریف نکنید، ‫وگرنه این خانم نرخ رو می بره بالاتر.
‫- چیو باید امضا کنم؟ ‫- یه قرارداد می بندیم.
‫- اونجوری همه ـتون راضی می شید. ‫- خوبه.
‫- گفتی یه کم نرخ رو میاری پایین. ‫- آره، یه کم! نگران نباش.
‫چیکار میشه کرد؟
‫- از تصمیمت مطمئنی؟ ‫- کاملاً مطمئنم.
‫پس حرفی نمی مونه.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫مترجم: «محمد سید»