‫«دوست نابغه من» ‫فصل دوم قسمت سوم ‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫مترجم: شهریار نادرمحمد
‫این باید اینجا باشه!
‫خانم، بهم بگین چیکار کنم تا انجامش بدم!
‫لیلا، با این وضع الانت، باید مراقب باشی.
‫مراقب اون قفسه ها باش، وگرنه می افتن.
‫باید به دیوار محکم شن.
‫- این ششمین باریه که این رو بهم گفتین. ‫- اینم بار هفتم!
‫حتما. هر طور که شما بخواین.
‫اینم خوب آویزون کن.
‫چرا می خواد همه کار رو خودش انجام بده؟ ‫نباید زیاد از خودش کار بکشه.
‫من از کجا بدونم؟
‫فکر می کنی آروم شدم؟
‫نه، اینطور به نظر نمیاد.
‫اینجا به کارملا پول خیلی بیشتری نسبت به بقالی ‫می دم.
‫استفانو رو مجبور کردم حقوق آدا رو زیاد کنه.
‫و به پاشکال پول دادم که به دندون پزشک بره.
‫نمی خوام از هیچکس حرف بشنوم.
‫باشه، ولی باید آروم باشی. ‫نمی تونی هر روز اینطوری کار کنی.
‫- بذار یکی کمکت کنه. ‫- از سر راهم برو کنار.
‫اون دو تا عوضی، برادرم و شوهرم، ازم سوءاستفاده ‫کردن.
‫اونا به من نه به چشم یه آدم، بلکه به چشم یه ‫شیء نگاه می کنن.
‫اونا میکل رو مثل مارچلو خوشحال نگه می دارن.
‫«ما لیلا رو بهش می دیم. اصلا اون رو از دیوار مغازه آویزون ‫می کنیم، چون اون هیچی نیست.»
‫اگه می خوان از عکسم استفاده کنن باید اول از روی ‫نعشم رد بشن.
‫این چیز خوبیه، مردم فقط پوستر هنرپیشه ها رو ‫به دیوار می زنن.
‫بازم این رو می گی؟ من بازیگر نیستم.
‫اون صندوق پول رو کجا می بری؟ ‫جاش اینجاست!
‫متوجه نمی شی که خیلی پایینه؟ ‫یک، دو، سه...
‫اون چیزی رو پیدا کرده بود که باهاش حواسش رو از ‫آشفتگی دائمی ذهنش منحرف کنه.
‫یه انفجار خشن و واقعی...
‫تا انرژی ذخیره شده ذهن و بدنش رو خالی کنه.
‫این حس من در دهمین هفته حاملگی اثبات شد.
‫لیلا با چشمان سوزان و درخشان به نزد من اومد.
‫اون با خودش چسب، قیچی و رنگ آورده بود.
‫اون راه حلی برای مسئله عکس پیدا کرده بود...
‫و از می خواست که بهش کمک کنم، ‫حمایتش کنم.
‫مشکل قابه، دیواره یا نوره؟
‫باید ببینمش.
‫و بعدش، دیگه بسه، باشه؟
‫آره، بسه.
‫بانوی دوست داشتنی، می شه الان بگین چی توی ذهنتون ‫هست؟
‫یا صرفا می خواین عصر ما رو خراب کنین؟
‫- بذارینش زمین. ‫- برای چی؟
‫الان بهتون نشون می دم.
‫احمق نشو.
‫هیچ ایده ای نداری که چقدر پولشه! ‫اگه خرابش کنی، پشیمون می شی!
‫بذارینش روی زمین.
‫لنو، بهم کمک کن.
‫کاتر رو بهم بده.
‫قیچی رو بده.
‫من متوجه اون حالت چهره اش شدم،
‫حالتی که وقتی یه فکر بکر و آتشین به ذهنش می رسه، ‫روی صورتش شکل می گیره.
‫چقدر اون لحظات هیجان انگیز بودن، ‫چقدر کنارش بودن رو دوست داشتم،
‫این که درگیر مقاصدش بشم، ‫سعی کنم پیش بینیشون کنم.
‫حس می کردم اون چیزی رو می بینه که وجود ‫نداره...
‫و تلاش می کنه که ما هم بتونیم ببینیمش.
‫تمومه.
‫- من این فاجعه رو توی مغازه ام آویزون نمی کنم! ‫- موافقم.
‫باید جنس بفروشیم، اگه این رو به دیوار آویزون کنیم ‫مردم فرار می کنن!
‫بهش بگو که این مسخره است، لطفا!
‫بهت که گفتم، نمی شه باهاش منطقی حرف زد.
‫فقط می تونی جواب مثبت و منفی بهش بدی، همین.
‫وگرنه فقط وقتت تلف می شه.
‫تو یه مجله دیدم که روسانو براتزی یه همچین عکسی ‫توی خونه اش داره.
‫- می بینین؟ ‫- و این یعنی چی؟
‫که روسانو براتزی همه چیز رو می دونه؟
‫که تو همه چیز رو می دونی و من و پینا نمی دونیم؟
‫خفه شو.
‫- یا همین رو آویزون می کنین یا کلا بیخیال می شین. ‫- متوجه نمی شم، نمی تونم...
‫خفه شو، جیلیو.
‫من ازش خوشم میاد، خانم.
‫متوجه حرفی که می خواستین بزنین، می شم.
‫می شه کفش ها رو به خوبی دید، ‫جلب نظر می کنن.
‫احسنت.
‫شما کله شقین، ولی وقتی یه کاری انجام می دین، ‫درست انجامش می دین.
‫باید تصمیم بگیریم، ‫فردا مغازه باز می شه.
‫تصمیمیش گرفته شده، من ازش خوشم میاد.
‫آره، منم راضی کردی.
‫آماده ایم که روشنش کنیم.
‫بیاین بریم تابلو رو ببینیم.
‫چه خوشگله.
‫اگه اونا کفشای چرولوئن، پس چرا اسم مغازه ‫سولاراست؟
‫چرا باید همیشه رو مخ بری؟ ‫می خوای دردسر بیشتری درست کنی؟
‫عکس رو که خراب کردی و اون دوتا احمقم ‫باهات موافقت کردن.
‫- واسه یه بارم که شده راضی باش. ‫- تو از سولاراها پول می گیری؟
‫استفانو هم می گیره؟
‫برای همین گوش به حرفشونین، ‫بهشون بدهکارین!
‫از الان به بعد، دیگه تو و شوهرم رو به حساب ‫نمیارم.
‫من با میکل حرف می زنم.
‫- لیلا، کجا می ری؟ ‫- هیچ جا.
‫منم.
‫یکم خون اومد.
‫این یعنی بچه مرده؟
‫چه کسی نماد عشقیه که همه چیز رو به ‫جریان می اندازه؟
‫آنجلیکا.
‫آنجلیکا شخصیت محوری این اثره،
‫همه چیز حول اون می چرخه.
‫رینالدو عاشق ناکام اونه.
‫اون باعث می شه اورلاندو از حسادت عقلش ‫رو از دست بده.
‫مثل این می مونه که جایی...
‫وجود داره که در قلب اون...
‫زنی جذاب که نمی شه در مقابلش مقاومت کرد وجود داره، ‫زنی که احساس همه مردان رو بر می انگیزه.
‫- و همینطور رنجشون رو. ‫- بله، همینطور رنجشون رو.
‫ولی آریوستو ماه رو مثل یه جایی به تصویر می کشه که...
‫در اون هر آنچه در زمین از دست رفته، نگهداری ‫می شن.
‫جایی که مقصد نهایی اندوه ناشی از عشق ما به دیگرانه.
‫ممنون، گرکو.
‫دوست دارم ادامه بدیم، ولی وقتشه که بریم ‫خونه.
‫برو سر جات.
‫برای پس فردا، ‫کتاب اورلاندو فوریوزو،
‫بخش 35 رو بخونین و تفسیر کنین.
‫می تونین برین.
‫النا.
‫تو کدوم روزنامه ها رو می خونی؟
‫نمی دونم...روما.
‫این رو بگیر، من خوندمش.
‫بازم روزنامه میارم تا هر روز بتونی بخونیشون.
‫ممنون، خانم.
‫پیاتزا دل مارتیری - مغازه ای جدید در مرکز ناپل.
‫- سلام لنو. ‫- سلام.
‫بفرمایین. امتحانش کنین.
‫شما هم امتحان کنین. ‫می بینین که شیر تازه است.
‫بعد از انداختن بچه، دورانی طولانی ‫وجود داشت که در اون...
‫جنب و جوشش متوقف شده بود...
‫و به نظر می رسید که مصممه که تمام زندگیش رو...
‫در اون فضای کوچیک که بوی پنیر،
‫ژامبون و نون می داد خلاصه کنه.
‫- کی بیشتر می خواد؟ ‫- من 250 تا می خوام!
‫مامان، هواش رو داشته باش.
‫ممنون.
‫خواهش می کنم.
‫بانو ماریا، حال عروستون خوب شده.
‫می دونین که قدیمیا چی میگن؟
‫خداوند به ما فرزند می ده و بعدش اونا رو ازمون می گیره.
‫درسته...
‫لنو، بیا اینجا.
‫انزو این رو فرستاده، اون تو یه جای ‫دورافتاده در پیمونته.
‫حالش خوبه.
‫خوشحالم، انزو باحاله.
‫آنتونیو یه کارت پستال برای لیلا به مغازه فرستاد.
‫- حالش خوب نیست، نه؟ ‫- نه.
‫کارملا، حواست به مشتریا باشه.
‫لنو، باهام بیا.
‫- خانم، دیگه چی می خواین؟ ‫- یه بطری نوشیدنی استرگا هم برداشتم.
‫خانم، مصرفه ـتون زیاد شده ها.
‫آلفونسو بهم گفت که دنبالم می گردی.
‫وایسا.
‫می خواستم این رو بهت نشون بدم.
‫دیدمش، میکل سولارا مجبورشون کرد که بنویسنش.
‫دیدی؟ اون اینجا بود.
‫همیشه اینجاست. نمی فهمم چرا.
‫بلند بخونش.
‫«مهربانی، محبت و ظرافت دو پری زیبا...
‫خانم جیلیولا اسپانیولو و خانم جوسپینا کاراچی،
‫دوشیزگان شگفت انگیزی شکوفایی که سرنوشت ‫یک کسب و کار را...
‫نه، برو پایین تر.
‫«آن عکس یک وصله زشت،
‫یک نت فالش، در فضایی باشکوه است.»
‫دیدی کی نوشتتش؟
‫دوناتو ساراتوره.
‫آره.
‫و حرفی نداری؟
‫- چی می تونم بگم؟ ‫- پسره هم مثل باباشه.
‫در هر صورت، اون فقط واقعیت رو نوشته.
‫بقیه روزنامه ها حتی یه کلمه راست هم ننوشتن.
‫به همه ـشون پول دادن.
‫با این.
‫ببین چه بوی گندی می ده.
‫- لیلا، مامان اینجاست، اومده. ‫- بفرستش داخل.
‫- جوسپینا. ‫- عصر بخیر.
‫- سلام لنو. ‫- سلام جوسپینا.
‫حالتون چطوره؟
‫می گذرونیم.
‫- این برای شماست. ‫- تو خیلی مهربونی.
‫یه سری وسیله گذاشتم که برای شوهرت به زندان ‫ببری.
‫- خدا خیرت بده. ‫- این چیزی نیست.
‫بذار ببوسمت.
‫می بینمت.
‫بازم ممنون.
‫کارملا، الان میام.
‫پاشکال راست می گفت،
‫تمام اینا با پولا استفانو ساخته شده...
‫و استفانو پول درآوردن رو از کار توی مغازه باباش ‫شروع کرد.
‫بدون پول بازار سیاه و شرخری،
‫نه این مغازه و نه مغازه کفش فروشی وجود خارجی ‫نمی داشتن.
‫و این تازه همه اش نیست، نه استفانو، نه رینو، ‫نه پدرم،
‫بدون کمک رابطای سولارس ها و شرخرا نمی تونستن ‫حتی...
‫یه دون کفشم بفروشن.
‫سولارس ها و کاراچی ها بهم ملحق شدن تا جریان رو به رشد ‫پول رو حفظ کنن.
‫در نتیجه حتی پولی که من و کارملا درمیاریم هم پاک نیست.
‫هرگز نمی شه پول رو پاک کرد.
‫مشخصه که تو چه کلاهبرداری ای گیر افتادم؟
‫از کاری که کردم و دارم می کنم ‫خوشم نمیاد،
‫برای همین می خوام از پول به روش خودم استفاده کنم.
‫یادت باشه، باید معدلت الف بشه.
‫من از جون و دلم مایه گذاشتم.
‫وضعم خوبه.
‫می دونم که حسابی داری به خودت فشار میاری.
شما باید همه چیز را بدست آورید به آن سر شما.
‫خب؟
‫چیه؟
‫اینا برای توئن، نمی خوایشون؟
‫لیلا، نباید این کار رو می کردی.
‫من اونا رو برای آغاز سال تحصیلی سفارش داده بودم، ‫ولی الان رسیدن.
‫- ازت ممنونم. ‫- اونا نوئن.
‫دیگه نمی خواد اون کتابای رنگ و رو رفته ای رو که خانم ‫اولیویرو بهت می ده بخونی.
‫ماریو؟
‫لطفا دوستم رو به خونه اش برسون، ساکاش سنگینن.
‫بسیار خب، خانم.
‫- اینا رو به مامانت بده. ‫- مرسی.
‫من باید برگردم سر کار.
‫ببخشید، کلیدهام رو یادم رفته بود.
‫عصر بخیر، خانم. اینا رو می تونم کجا بذارم؟
‫روی میز بذارشون.
‫بفرمایین.
‫خدانگهدار.
‫اینا چیه؟
‫از طرف لیلاست.
‫یه دونه کامل؟
‫اون اینا رو هم بهم داد.
‫- اینا چی ان؟ ‫- کتابای امسال مدرسه.
‫بوی خوبی دارن.
‫اونا نوئن.
‫لیلا هم باید باشه، وگرنه این جلسه به چه دردی می خوره؟
‫ما اینجاییم، کافی نیست؟
‫باید این جلسه رو برای این که تعیین کنیم چه کسی ‫رییسه، برگذار کنیم.
‫- یه بار این رو گفتی، خفه شو. ‫- من هر وقت دلم بخواد حرف می زنم!
‫نه، همین الان خفه شو!
‫ما به مدلای جدید نیاز داریم و لیلا هم این رو می دونه، ‫چرا نیومده؟
‫بهت که گفتم، حالش خوب نیست.
‫من و بابا کارمون رو شروع کردیم، به زودی ‫اونا رو خواهید دید.
‫کفشای خوب رو خواهرت می سازه.
‫اگه کفشا فروش می رن، بخاطر زحمت کسانی که ‫تمام روز رو اینجا کار می کنن.
‫همسرت قابل جایگزینی نیست، باید مجبورش کنی ‫که بیاد.
‫همسرم تمام روزش رو در بقالی می گذرونه.
‫برای همین جلسه رو زمان ناهار گذاشتیم، تا ‫همه مغازه ها بسته باشن.
‫اون باید در زمان ناهار استراحت کنه.
‫همسرت توی بقالی هدر می ره.
‫اینجا می تونه تو یه ماه اندازه 100 سال خواهرت و ‫جیلیولا پول دربیاره.
‫لیلا باید دستور بده، اختراع کنه، کفش طراحی کنه.
‫اون مثل همیشه هر کاری که دوست داشته باشه ‫انجام می ده.
‫بیا، باید یه چیزی رو بهت توضیح بدم.
‫مارچلو.
‫این کفشا رو می بینی؟ ‫ما چرولوها درستشون می کنیم!
‫اگه بخاطر میکل نبود، تو هنوز توی محله گیر افتاده بودی.
‫راستش، این به لطف برادر منه.
‫قصد بی احترامی ندارم، ولی بدون سولاراها، برادرت ‫هیچی نیست.
‫اون هیچوقت به چیزی نیاز نداشته، ‫تو بدون میکل هیچی نیستی!
‫گوش کن ببین چی می گم! ‫فکر کردی کی هستی لامصب؟
‫رییس؟ تو هیچی نیستی.
‫اگه بخوام می تونم بفرستمت تا دوباره شیرینی ‫درست کنی. فهمیدی؟
‫چه خبر شده؟
‫لنو، بهتره که بری.
‫یه جادوگر بدذات اینجاست.
‫حالا می خوای چیکار کنی؟ ‫هنوز نقاشی می کشی؟
‫حقیقت اینه که من تلاشم رو کردم،
‫ولی دیگه چیزی تراوش نمی کنه.
‫بازم سعی کن.
‫دیگه مثل اون موقع که 12 سالمون بود، نیست.
‫دیگه چیزی از اینجا تراوش نمی کنه، ‫دیگه نه.
‫بوی چرم، پوست، حالم رو به هم می زنه.
‫من این کار رو برای تو انجام می دادم،
‫تا بهت نشون بدم که با این که به مدرسه نمی رفتم، ‫می تونستم یه کاری کنم.
‫هیچوقت تموم نمی شه،
‫من همیشه توی سرم یه تمایلاتی دارم.
‫همیشه می خوام ثابت کنم که بلدم کارا رو درست ‫انجام بدم.
‫وقتی که بقالی رو باز کردیم،
‫استفانو بهم یاد داد که چطوری عدد وزنه رو بیشتر کنم.
‫اولش سرش داد زدم و بهش گفتم که یه دزده،
‫که از این راه پول درمیاره،
‫ولی بعدش می خواستم بهش نشون بدم که می تونم ‫بهتر از اون کلاهبرداری کنم.
‫و بعدش صدها راه برای این کار پیدا کردم.
‫من سر همه کلاه می ذارم، لنو.
‫روی وزنه و هزاران چیز دیگه.
‫من سر کل محله کلاه می ذارم.
‫بهم اعتماد نکن.
‫به حرفام و کارام اعتماد نکن.
‫من اینجا چیکار می کنم؟ ‫باید بهت جواب پس بدم؟
‫نه، استفانو!
‫تو هم که اینجایی...
‫- در هر صورت، همه می فهمن. ‫- در مورد چی حرف می زنی؟
‫برادرش با پینوچیا برای خوش گذرونی میان اینجا.
‫- به این خونه! کی بهشون کلید داده؟ ‫- اینجا خونه منم هست.
‫خفه شو، حتی نفسم نکش.
‫در اثر اتفاقاتی
‫اونا الان مجبورن که ازدواج کنن.
‫می دونی چی واقعا عصبانیم می کنه؟
‫وقتی پینوچیا رو زدم، می دونی چی گفت؟
‫گفت، «تو حسودیت می شه چون من یه زنم و ‫زنت نیست،
‫چون رینو می دونه که باید چیکار کنه و تو نمی تونی!»
‫آخه چه وضعیه لامصبا!
‫لعنت به این زندگی!
‫چرا باید این بلا رو سرم بیاری؟
‫بهتره برم وگرنه می کشمت! ‫ولی این لطف رو در حقت نمی کنم!
‫عوضی لعنتی!
‫تو فقط یه عوضی ای!
‫فقط دردسر درست می کنی!
‫خب، من رو می بری؟
‫و اینکه زیباییش مثل یه ستاره منفجر شه،
‫و همه سعی کنن ذراتش رو در دست بگیرن.
‫می ترسیدم با لهجه حرف بزنه، حرفای زشت بزنه،
‫ولی همچنین، می ترسیدم که صرفا دهنش رو باز ‫کنه،
‫و با هوشش همه رو مسحور کنه...
‫و خود خانم گالیانی هم تحت تاثیر جادوش قرار بگیره.
‫می ترسیدم که خانم گالیانی من رو به عنوان سایه ‫کم رنگی از اون ببینه.
‫بازم به دیدنش بره و سعی کنه که اون رو به مدرسه ‫برگردونه.
‫- من اینجا بودم. ‫- بیا بالکن، همه اونجان.
‫- چیکار می کنن؟ ‫- حرف می زنن، هوا می خورن.
‫تو برو.
‫حوصله ات سر رفته؟
‫دارم کتابا رو نگاه می کنم.
‫دیدی چندتا کتاب دارن؟
‫آره.
‫اعتماد. ‫بدون اعتماد، چیزی عوض نمی شه.
‫دنیا همین الان هم ظرفیت های فنی و انسانی...
‫لازم برای پایان دادن به استعمارگری، گرسنگی ‫و جنگ رو داره.
‫ببینین دنیلو دولچی توی سیسیل و تراپتو داره چیکار ‫می کنه،
‫اون اعتصاب غذا کرده...
‫تا علیه مرگ یه بچه بخاطر نارسایی خوراکی، ‫اعتراض کنه...
‫بندتو بارتا، بچه بیچاره.
‫موارد تکی به حساب نمیان.
‫مارتین لوتر کینگ یه مورد تکیه؟
‫یا رییس جمهور شهاب، که بعد از بحران ‫سال 1958، بین جوامع لبنانی...
‫صلح برقرار کرد؟
‫به لطف اونه که الان می تونین به بیروت، جوری که انگار ‫پاریسه، سفر کنین.
‫چیزی که تو اسمش رو موارد تکی می ذاری، خیلی ‫پرتکرار و قدرتمنده.
‫من دوست دارم به اونا به چشم مبارزان صلح جهانی ‫نگاه کنم.
‫دوباره شروع کرد!
‫تو فقط از اسم «مبارزان جهانی» خوشت میاد.
‫شاید حق با تو باشه، من از این اسم خوشم میاد.
‫تو امید به چیزای بهتری داری؟
‫تو متوحمی، یا ترسیدی.
‫نینو راست می گه.
‫ما نباید اشتباهات نسل های گذشته رو تکرار کنیم.
‫من نمی خوام توی دنیایی که دوباره در جنگه ‫زندگی کنم.
‫جنگ امروز باید علیه تسلیحات اتمی باشه.
‫باید علیه خود جنگ باشه.
‫اگه اجازه استفاده از این سلاح ها رو بدیم، همه ـمون ‫گناه کاریم.
‫خیلی بیشتر از نازی ها.
‫دیکتاتورهایی وجود دارن که همچنان مردم رو به برده داری ‫می گیرن.
‫دنیا فورا به تغییر نیاز داره،
‫ولی این تغییر باید از طریق صلح رخ بده.
‫کاملا باهات موافقم.
‫سعی کن این رو به این انقلابی کله شق ‫بفهمونی.
‫کوآزیمودو رو یادتونه؟
‫«ای پسران، ابرهای خونین از زمین برخاسته ‫را فراموش کنید،
‫پدران را فراموش کنید...»
‫«معابد آن ها غرق در خاکسترند،
‫کلاغان، باد،
‫قلب هایشان را می پوشانند.»
‫تو خیلی خوبی. باهوشی، شجاعی.
‫برای من که این حرفا شجاعانه به نظر نمیان.
‫اگه حرف متفاوتی با دیگران بزنی، از شجاع هم بالاتری.
‫...نه با قربانیان یا ظالمان،
‫به استفانو زنگ زدم، اون پایینه.
‫یکم دیگه وایسا.
‫نه دیگه، بسه. حالم از اینجا بهم می خوره.
‫- پنج دقیقه دیگه وایسا. ‫- نه.
‫مشکل چیه؟ چی شده؟
‫از وقتی به دنیا اومدم، انقدر حوصله ام سر نرفته بود.
‫بهتر بود به سینما می رفتیم.
‫حتی تماشای تلویزیون هم از بودن با اون گنده دماغا ‫بهتره.
‫چه خونه حال بهم زنی!
‫خونه ای پر از وسایل کهنه.
‫مبلمانی که مال 100 سال پیشه،
‫اون خونه قدمتش 300 ساله.
‫کتاباشون خاک گرفتن، اونا هم خیلی کهنه ان.
‫هیچ کدومشون اونا رو به دست نیاوردن،
‫با اون وسایل قدیمی به دنیا اومدن و فکر می کنن ‫خدان.
‫اینطوری غذا می خورن، اینطوری حرف می زنن، اینطوری ‫راه می رن...
‫ولی هیچکدومشون فکر جدیدی ندارن.
‫اونا می دونن، می دونن، ولی هیچی نمی دونن.
‫تو هیچی از حرفاشون نمی فهمیدی.
‫و فکر کنم خودشون هم نمی فهمیدن.
‫استقبال از چپ گرایان، تسلیحات اتمی...
‫دفعه بعدی من رو با خودت نیار،
‫پاشکال رو ببر، اون حالشون رو جا میاره.
‫اونا مثل میمونایی می مونن که به جای زمین، روی ‫دستشویی کارشون رو انجام می دن.
‫ولی این رو یادشون رفته،
‫برای همین فکر می کنن خیلی بالان.
‫تو هم همینطور، حواست رو جمع کن،
‫داری به طوطی طوطیا تبدیل می شی.
‫این رو می بینی، لنو؟
‫خوب یا بد، من یه مرد دارم.
‫تو چیزای زیادی می دونی،
‫ولی نمی دونی این چه حسی داره.
‫به دل نگیر، لیلا شوخی می کنه.
‫بابا باهوش!
‫بابا ذکاوتمند!
‫بابا شجاع!
‫خاطره لحن طعنه آمیز اون در اون شب،
‫به جدای رنگ باختن، برجسته شد...
‫و این تلخی مدام قوی تر شد.
‫به نظر می رسید که هیچ جوره نمی شه رفتارش ‫رو توجیه کرد.
‫این جلد در مورد کییرکگارد و نیچه است.
‫اسم اون یکی رو متوجه نمی شم.
‫ساین اوند سایت... ‫(هستی و زمان به زبان آلمانی)
‫ببخشید، ولی متوجه نمی شم.
‫من دنبال کتاب هستی و زمان به قلم هایدگرم ‫که سال 1953 توسط چیودی ترجمه شد.
‫براتون میارمش، استاد.
‫بفرمایین.
‫همینه.
‫برو و کنار کتابایی که امروز صبح اومدن، بذارش.
‫این تنها ترجمه رسمی ایتالیاییه.
‫من احترام زیادی برای این ناشر قائلم.
‫حق با تو بود، می دونستم اینجا پیداش می کنم.
‫مطمئنم که ترجمه های بیشتری ازش انجام می شه.
‫بیاین امیدوار باشیم.
‫این کار اقدامات مهمی...
‫النا، کجا می ری؟
‫- ما دنبالت می گشتیم. ‫- چی؟
‫می دونستیم که توی یکی از این کتابفروشی ها کار ‫می کنی، ولی نمی دونستیم کدوم.
‫همه ـشون رو گشتیم.
‫من پشت یه قفسه بودم، ولی دیدمتون.
‫- می خوای باهامون به سینما بیای؟ ‫- مرسی، ولی نمی تونم.
‫بعدا بهت سر می زنیم.
‫باید برم خونه.
‫- ولی تو محله که می تونیم قدم بزنیم؟ ‫- آره.
‫یکی از همین روزا میایم پیشت.
‫خیله خب.
‫- بریم سینما؟ ‫- بریم.
‫می بینیمت.
‫خداحافظ.
‫ممنون.
‫چقدر با اون موهاش بهم ریختش جذاب بود،
‫چقدر با بقیه مردا فرق می کرد...
‫پینوچیا، چه سورپرایزی!
‫چیزی شده؟
‫- بیا داخل. ‫- نه، عجله دارم.
‫کسی اینجا نیست، همه ـشون رفتن کلیسا.
‫دیدمشون. برات کارت دعوت عروسی رو آوردم.
‫فقط برای توئه، می خوایم که بیای.
‫تقصیر استفانو شد.
‫اون نه تنها برام خونه نمی خره،
‫بلکه از اونجایی که پول لباس، عکسا و تالار رو داده،
‫نصف محله رو دعوت کرده.
‫رینو هم معذرت می خواد، ولی ما نمی تونیم ‫خانواده ات رو دعوت کنیم.
‫استفانو می گه که همه پولش رو خرج بقالیا و ‫کفش فروشی کرده...
‫و الان آه در بساط نداره.
‫حالا ولخرجی رینو به کنار.
‫اون یه ماشین خریده.
‫نگران نباش.
‫ما یه عروسی مثل مال لیلا با یه خونه کنار ‫خط راه آهن می خواستیم،
‫بجاش مامان داره اتاقش رو بهمون می ده.
‫استفانو جلوی من ادای ورشکسته ها رو درمیاره ولی ‫برای زنش ولخرجی می کنه.
‫- بازم ببخشید. ‫- مهم نیست، نگران نباش.
‫سلام! تو اینجا چیکار می کنی؟
‫بیا پایین. بیا بریم قدم بزنیم.
‫باشه، الان میام.
‫سلام.
‫تو اینجا چیکار می کنی؟
‫این رو برات آوردم که بخونی.
‫می خونیش؟
‫البته.
‫بریم.
‫یه طرح اولیه است، مثل کارای گالیانی و آرماندو.
‫ولی چیزای خوبی درش هست.
‫جدی می گم.
‫خانم گالیانی برای من هم خیلی تاثیرگذار بوده،
‫ولی اون نمی تونه ایده های متفاوت با خودش رو تحمل ‫کنه.
‫هر چیزی که نیاز داری رو از دانششون برداشت کن، ‫ولی با عقل خودت تفسیرشون کن.
‫اگه خواستی، به لیلا هم نشونش بده.
‫نادیا کجاست؟
‫نادیا خونه پیش چندتا از دوستای باباشه،
‫می خواد با اونا به نروژ بره.
‫تو با والدینت به ایشکیا می ری؟
‫با پدرم؟ ‫مگه اینکه جنازم رو ببرن.
‫من به ایشکیا می رم، ‫ولی می رم خونه دوستم.
‫باید درس بخونم. تو؟
‫نمی دونم، دنبال یه کار تابستونی می گردم که بعد از ‫تعطیلی کتابفروشی برم سراغش.
‫چرا به دیدن من نمیای؟
‫چطوری؟
‫چرا انقدر گندش می کنی؟ ‫بیا بابا.
‫من حرف زدن باهات رو دوست دارم.
‫منم همینطور.
‫و می خوام نظرت در مورد این مقاله رو بدونم.
‫خیلی وقت بود به اینجا نیومده بودم.
‫- می خوای یه قهوه بخوریم؟ ‫- آره.
‫دوناتو!
‫اون کیه؟
‫ملیناست، اون رو یادت نمیاد؟
‫داره با من حرف می زنه؟
‫نمی دونم.
‫دوناتو!
‫چرا «دوناتو» صدام می کنه؟ تو فکر می کنی من شبیه پدرمم؟ ‫- نه.
‫- مطمئنی؟ ‫- آره.
‫منتظرم بمون، دوناتو!
‫- شاید بهتره برم. ‫- نه، وایسا...
‫نه، لنو...من می رم.
‫دارم میام، دوناتو!
‫آره، شاید بهتر باشه بری.
‫قول بده که به ایشکیا میای.
‫دوناتو، کجا می ری؟
‫من دارم میام!
‫دارم میام، دوناتو!
‫دوناتو، کجا می ری؟