‫[این سریال تخیلی است و هر شباهتی به افراد] ‫[یا اتفاقات واقعی، کاملاً اتفاقی است]
‫بجنب! ‫[قسمت هشتم]
‫بابا.
‫ببخشید، معلم‌ها.
‫از حالا به بعد یه راننده جدید ‫برای سرویس مهدمون داریم.
‫آقای گیل، یه لحظه بیاین اینجا.
‫لطفاً باهاشون احوال‌پرسی کنین.
‫وای.
‫خوشحالم می‌بینمتون.
‫گیل هوسه هستم.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫بیاین این ماه همه با هم خوب کار کنیم.
‫- از آشناییتون خوشحالم. ‫- از آشناییتون خوشحالم.
‫آدرس بچه‌ها رو حفظ کردن سخت بود؟
‫نه، این جزو کارمه.
‫لطفاً حواستون به شیفت بعدازظهر هم باشه.
‫بله، خانم مدیر.
‫- بریم داخل. ‫- بریم.
‫یه دزد پیداش شده! ‫دزده رو بگیرین!
‫خانم مدیر.
‫بله.
‫آقای گیل هوسه رو از کجا پیدا کردین؟
‫از یه سایت استخدامی.
‫قبل از اینکه پاش آسیب ببینه، ‫توی چند تا شرکت حمل‌ونقل کار کرده.
‫می‌تونم رزومه‌ش رو ببینم؟
‫چرا؟
‫یه چیزی مشکوک به نظر میاد؟
‫غریبه‌ست.
‫نگرانم هویتم لو بره.
‫وای.
‫به این فکر نکرده بودم.
‫بریم. رزومه توی دفترمه.
‫ایناهاش.
‫من میرم کلاس رو درس بدم،
‫شما وقت دارین رزومه رو چک کنین.
‫- خیلی‌خب. ‫- خیلی‌خب.
‫[حمل‌ونقل ده‌هوانگ]
‫حمل‌ونقل ده‌هوانگ.
‫سلام، اینجا دفتر حمل‌ونقل ده‌هوانگه.
‫می‌خوام سوابق یه نفر که ‫قبلاً اونجا کار می‌کرده رو چک کنم.
‫اسمش گیل هوسه‌ست.
‫ما فقط تا پنج سال سوابق رو نگه می‌داریم.
‫اگه قبل از اون بوده، تأییدش سخته.
‫دوره استخدامش کی بوده؟ ‫[حمل‌ونقل ده‌هوانگ ۲۰۱۵/۱۰ تا ۲۰۱۸/۱۱]
‫هفت سال پیش. ‫[سوابق کاری]
‫باشه، فهمیدم، ممنون.
‫ببخشید، فکر کردم مدیر اینجاست.
‫چیکار می‌تونم براتون بکنم؟
‫ماشین نیاز به سرویس دوره‌ای داره.
‫برای همین باید قبل از شیفت بعدازظهر ‫درستش کنم.
‫به مدیر میگم.
‫ممنون.
‫- ممنون از زحماتتون. ‫- خیلی‌خب.
‫عجله کن! ‫[شرکت کار گئوم‌چئون]
‫سرپرست.
‫اون آدم اونجا. قبلاً ندیدمش.
‫کاملاً تازه‌وارد نیست؟
‫اون؟
‫اولین باره اینجاست، ‫ولی جاهای دیگه کلی کار کرده.
‫یه کاری بهش بده، ببین چطوره.
‫اگه از پسش برنیاد،
‫فوری میندازیمش بیرون، می‌دونی که؟
‫راستی، ساخت‌وساز سیلورتاون چی شد؟
‫باید تمومش کنیم تا یه پولی دربیاریم.
‫یه کم صبر کن.
‫اونم داره منو دیوونه می‌کنه.
‫ولی تا قبل از این زمستون تمومش می‌کنم.
‫- روت حساب می‌کنم. ‫- بله.
‫خانم بو، امروز با ما میای؟
‫آره، امروز من بچه‌ها رو می‌رسونم.
‫خیلی‌خب.
‫در رو می‌بندم.
‫خیلی دوستش دارم.
‫- منم همین‌طور. ‫- عاشقشم.
‫خانم بو سه‌می جلوی من نشسته.
‫خانم بو سه‌می کنار من نشسته.
‫- من با خانم بو میرم. ‫- ولی مگه تو عقب ننشستی؟
‫امروز عالیه.
‫خب بچه‌ها.
‫آهنگ مهدکودکمون رو با هم بخونیم؟
‫- آره. ‫- آره.
‫- شروع. ‫- شروع می‌کنیم.
‫♪ با انرژی سبز کوه‌ها ♪ ‫♪ مهدکودک ایسون موچانگ‌مون ♪
‫[سوپرمارکت موچانگ]
‫- خداحافظ. ‫- فردا می‌بینمت.
‫- خداحافظ. ‫- می‌بینمت.
‫مامان هه‌نا.
‫مامان، من اومدم خونه.
‫ها؟
‫امروز شما اومدی، نه؟
‫خانم جنی کلی کار داره.
‫این آدما رو قبلاً ندیده بودم، درسته؟
‫فصل کاریه، ‫برای همین سونگ‌ته اونا رو آورده.
‫توی روستا کمبود کارگر داریم.
‫حتماً کلی کاره.
‫من دیگه برم.
‫خداحافظ.
‫ممنون. خانم، خداحافظ.
‫- مواظب باش. ‫- خیلی‌خب.
‫خونه جو وون آخریه.
‫آقای گیل، منم با جو وون پیاده میشم.
‫شما هم؟
‫- آره. ‫- اون با ما زندگی می‌کنه.
‫واقعاً؟
‫وای، جو وون. حتماً حس خوبیه.
‫رسیدیم.
‫خب، رسیدیم.
‫جو وون، بریم خونه.
‫بریم.
‫ممنون.
‫بله، خانم. خداحافظ.
‫فردا می‌بینمت، جو وون.
‫آره.
‫- خداحافظ. ‫- می‌بینمت.
‫آره.
‫جو وون، بریم.
‫آره.
‫[روان‌پریش]
‫حتی پیام رو چک نکرده.
‫این زنه فقط حرف می‌زنه، نه؟
‫اون پولی که از دخترم گرفتم، ‫همه‌ش مال خودمه.
‫یونگ‌ران.
‫تو قراره ثروت اون پیرمرد،
‫رئیس گا سونگ‌هو رو به ارث ببری، درسته؟
‫فکرش رو کردم.
‫چطوره ماهی ۱۰ میلیون وون بهم بدی
‫به شرطی که ساکت بمونم؟
‫توی اینترنت سرچ کردم، ‫اون پیرمرد کلی پول داره.
‫به نظرم ۱۰ میلیون وون ماهیانه،
‫برای حفظ آبروی مادرزن رئیس گا سونگ‌هو، ‫واقعاً معامله خوبیه.
‫موافقی؟
‫یه هفته بهت وقت میدم.
‫خوب فکر کن.
‫یونگ‌ران.
‫لی دون انگار داره بازی می‌کنه.
‫[سون‌وو]
‫چند وقته توی هتل قایم شده؟
‫خواهر، منم.
‫سون‌وو.
‫الان کجایی؟
‫خفه شو و خوب گوش کن.
‫اون سهام‌هایی که داری،
‫همه‌شون رو به من منتقل کن.
‫این حرف‌ها یعنی چی؟
‫«این حرف‌ها یعنی چی»؟
‫خودتو به اون راه نزن!
‫دوباره! دوباره! دوباره!
‫اون روز رو یادت نمیاد؟
‫روزی که یه ریم مُرد.
‫تو نیویورک بودی، درسته؟
‫خب.
‫من یه ویدیو از اون روز دارم.
‫سون‌وو.
‫بیا همدیگه رو ببینیم و حرف بزنیم.
‫چطوره؟
‫اگه پیشنهادم رو قبول می‌کنی،
‫همین الام بیا سوئیت ۸۵۸، هتل سوجئونگ.
‫اگه پیشنهادم رو رد کنی،
‫اینو برای کیم یونگ‌ران می‌فرستم.
‫هر جور راحتی.
‫[سون‌وو]
‫وای... این خواهر و برادر، واقعاً...
‫سون‌وو توی سوئیت ۸۵۸ هتل سوجئونگه.
‫هر جور شده، ‫همین حالا بیارش پیش من.
‫بله، استاد.
‫[خانم بو سه‌می]
‫[رزومه گیل هوسه]
‫بله؟
‫خانم.
‫گا سون‌وو مدرک قطعی داره،
‫که گا سون‌یونگ ‫توی مرگ یه ریم دست داشته.
‫مدرکش قابل اعتماده؟
‫بله، تأییدش کردم.
‫اگه این مدرک رو به دست بیاریم،
‫این بازی سریع و بدون خونریزی تموم میشه.
‫باشه، فهمیدم.
‫فعلاً لطفاً مدرک رو به دست بیار، وکیل لی.
‫باید به قولی که به رئیس دادیم عمل کنیم.
‫فهمیدم، خانم.
‫اوضاع داره به نفعمون پیش میره،
‫پس لطفاً زنده بمونین.
‫این دسته‌گل چیه؟
‫- برای اعترافه؟ ‫- ساکت.
‫وای خدا.
‫با این عجله کجا داره میره؟
‫هی، من یه کار فوری دارم. برمی‌گردم.
‫با اعترافت موفق باشی.
‫دونگ مین، هی.
‫کجا رفت؟
‫ذرت.
‫وقتی ذرت بلند بلند بلند میشه،
‫ذرت رو بچین، تق تق تق،
‫پوستش رو بکن، شلپ شلپ شلپ،
‫بعد ذرت پر و پیمونه، تپل تپل تپل!
‫وای خیلی ترسوندیم.
‫خانم بک هه‌جی.
‫وقتی راه میری یه صدایی بده!
‫من صاحب این خونه‌ام،
‫ولی انگار توی خونه خودم مستأجرم.
‫چقدر ترسیدم.
‫هیچ‌کس اینجا نرمال نیست، حتی خانم.
‫چیکار کنم؟
‫باید اینو سریع آپلود کنم. ‫[تکلیف عملی برای تمرین میدانی]
‫امشب ماه،
‫تیره‌ست.
‫تو کی هستی؟
‫جواب بده!
‫خانم.
‫حالت خوبه؟
‫اونجا...
‫نزدیک اینجا غیبش زد، درسته؟
‫آره.
‫اصلاً ما کجاییم؟
‫اینجا خوابگاه کارگرهای مزرعه‌ست.
‫فکر کنم تنها جایی که ‫می‌تونست فرار کنه اینجاست.
‫میرم یه نگاهی بندازم.
‫صبر کن.
‫اینجا خوابگاه مردهاست.
‫من میرم چک کنم. ‫تو یه کم اینجا صبر کن.
‫نه، اینطور نیست.
‫نیست.
‫دنبال کی می‌گردی؟
‫هیچی.
‫به هر حال، یه آدم مشکوک هست.
‫امروز دیگه دیره،
‫فردا با سونگ‌ته چک می‌کنم.
‫فعلاً بریم.
‫اون آدم یه زخم روی ترقوه‌ش داشت.
‫اگه اینم یادت باشه به‌درد می‌خوره.
‫زخم روی ترقوه...
‫گرفتم.
‫صبر کن.
‫گوشیتو بده.
‫گوشیم؟
‫چرا گوشیمو می‌خوای؟
‫منو توی مخاطب‌هات چطور سیو کردی؟
‫جون دونگ مین.
‫جون دونگ مین؟
‫نه آقای جون دونگ مین، ‫نه آقای جون، نه معلم.
‫واقعاً همین‌جوری سیو کردی، نه؟
‫برات شماره سریع گذاشتم.
‫اگه کار فوری داشتی، فقط ۱ رو بزن.
‫از پلیس هم سریع‌تر می‌رسم، خیلی‌خب؟
‫نیازی به این چیزا نیست.
‫وای، عجب شخصیتی داره.
‫ته‌مین، اونجا چیکار می‌کنی؟
‫این، این چیز.
‫همونی که دفعه پیش گفتی.
‫ته‌مین.
‫بله.
‫از من خوشت میاد، درسته؟
‫خب.
‫این...
‫صبر کن.
‫نه.
‫نه، الان نه. نه.
‫بک هه‌جی.
‫بله.
‫من تحسینش می‌کنم.
‫ژنرال.
‫چیه؟
‫این روزا این‌جوری اعتراف نمی‌کنن.
‫خیلی قدیمیه.
‫قدیمی؟
‫برام مهم نیست مد روز چیه.
‫ته‌مین نگرانت شده بود.
‫فقط اینو یادت باشه.
‫این...
‫ها؟ ژنرال.
‫- ته‌مین. ‫- بله.
‫من خسته‌ام. میرم داخل.
‫صبر کن.
‫ژنرال! ژنرال!
‫لطفاً، این اعتراف بود یا نه؟
‫چیکار کنم؟
‫مامان.
‫پس کجان؟
‫چرا هنوز نرسیدن؟
‫می‌دونستم گا سون‌یونگ خودش نمیاد.
‫نباید بذارم گا سون‌وو گیر بیفته.
‫نایب‌رئیس.
‫در رو باز کن!
‫نایب‌رئیس.
‫باز کن.
‫چی؟
‫فقط منشی هان اومده؟
‫لعنتی!
‫آره.
‫خواهرم همیشه این کارو می‌کنه.
‫فکر کردی نمی‌دونم سعی داری منو زندانی کنی ‫و مثل بابا بکشی؟
‫بیا بیرون.
‫نایب‌رئیس.
‫بیا بیرون.
‫نایب‌رئیس.
‫بیا بیرون.
‫ها؟
‫نایب‌رئیس.
‫ببخشید، ‫بذارین براتون بازش کنم.
‫- آتیش! ‫- آتیش!
‫آتیش، آتیش!
‫- آتیش، آتیش! ‫- از آتیش دور بشین.
‫از آتیش دور بشین.
‫از اون‌طرف برین.
‫آتیش!
‫- لعنتی. سریع برو بیرون! ‫- نه.
‫بریم.
‫می‌خوای یه امتحانی بکنی؟
‫دیگه قرار نیست بیکار بشینم.
‫اون چیه؟
‫لیست کارهای امروز.
‫اول، بریم پیش سونگ‌ته،
‫درباره آدمای غریبه اطلاعات بگیریم.
‫خیلی‌خب.
‫راستی اون یاروی دیروزی.
‫گفتی روی ترقوه‌ش زخم داشت، درسته؟
‫کدوم طرفش بود؟
‫تو کی هستی؟
‫جواب بده!
‫- سمت چپ. ‫- چپ.
‫زخم روی ترقوه چپ.
‫احتمالاً یه آدم ورزشکاره.
‫حواسمو حسابی جمع می‌کنم.
‫بریم.
‫باید هرچه زودتر این کارو بکنیم.
‫خیلی‌خب؟
‫سونگ‌ته.
‫الان از یه نفر شنیدم
‫که آدمات ‫شهرت خوبی توی کار کردن دارن.
‫واقعاً خوبن.
‫راستی،
‫اگه شماره تماس یا اطلاعات شخصی داری، ‫می‌تونی به منم بدی؟
‫به همین سادگی؟
‫راستی، هه‌نا دیروز مدادپاک‌کنش رو ‫جا گذاشته.
‫فکر کردم وقتی میرم سوپرمارکت، ‫براش ببرم.
‫الان برات پیامک می‌کنم.
‫عجله کن، بجنب.
‫بد نبود.
‫اینجا باید از هم جدا بشیم.
‫چی؟
‫حالا که تازه با هم تیم شدیم، ‫می‌خوای بری؟
‫باید برم سر کار.
‫راست میگی.
‫از اونجایی که من آزادم، ‫یه کم دیگه می‌گردم.
‫سلام.
‫ببخشید، احیاناً
‫کسی اینجا هست که
‫روی ترقوه‌ش زخم داشته باشه؟
‫یه نفر با صورت تیره و قد بلند؟
‫تا حالا با همچین کسی کار کردین؟
‫نه.
‫ممنون.
‫جونگ وو!
‫دونگ مین.
‫این موقع صبح اینجا چیکار می‌کنی؟ ‫[پلیس موچانگ]
‫سلام.
‫خب، راستش،
‫دیشب داشتم راه می‌رفتم
‫و یه آدم مشکوک دیدم ‫که دوروبر ورودی دهکده پرسه می‌زد.
‫واقعاً؟ چرا گزارش نکردی؟
‫لطفاً گشت‌های شبانه رو بیشتر کنین.
‫گرفتم، گرفتم. ‫گشت‌ها رو بیشتر می‌کنیم.
‫خوب کار کنین.
‫- بله. ‫- خداحافظ.
‫باید گشت‌های شبانه‌مون رو ادامه بدیم.
‫گشت‌ها قوی‌تر، لیست آماده‌ست.
‫حالا فقط باید از خانم بو سه‌می محافظت کنم.
‫خانم.
‫یکی به اسم لی سه‌جون اینجاست.
‫هر روز شیفت شب کار می‌کنه.
‫باید یه نگاهی بهش بندازیم.
‫خیلی‌خب.
‫اینجا بمون. من میرم تحقیق کنم.
‫خانم!
‫کجایی؟
‫همین الان رفت توی کوچه سوپرمارکت موچانگ.
‫فکر کنم همونه.
‫گرفتم، دارم میام.
‫لعنتی.
‫بلند شو.
‫دردم اومد.
‫زخم نداره.
‫هی، شماها چتون شده؟
‫تو بودی، درسته؟
‫تو بودی که دیروز بهش حمله کردی، نه؟
‫دارین در مورد چی حرف می‌زنین؟
‫مگه تو دوربین مداربسته رو نشکستی؟
‫شنیدم توی بازار مو سی ‫آدم استخدام می‌کردن،
‫فقط کاری که گفتن رو کردم و پول گرفتم.
‫خدایا، می‌دونستم یه مشکلی این وسط هست.
‫اون یارو لنگ می‌زد؟
‫فقط تلفنی حرف زدیم.
‫هیچی در موردش نمی‌دونم.
‫فقط کاری که گفتن رو کردم، ‫گفتن برای هر دوربینی که بشکنم ۵۰ هزار میدن،
‫برای همین حسابی روش کار کردم.
‫خب، جای دوربین‌ها رو از کجا می‌دونستی؟
‫اون یارو همه جزئیات رو برام فرستاد.
‫از جمله همه مسیرهای گشت پلیس.
‫[بازار مو سی]
‫وای، عجب تیز میره.
‫گمش کردیم.
‫راستی، قبلاً،
‫پرسیدی که لنگ می‌زنه، درسته؟
‫داری در مورد اون راننده حرف می‌زنی؟
‫آره.
‫تنها کسایی که تازه به موچانگ اومدن
‫راننده و کارگرهای فصلی مزرعه‌ان.
‫درسته.
‫هی، برای امروز فعلاً کافیه.
‫خیلی‌خب.
‫چرا اینو چک نکرده؟ ‫[رزومه گیل هوسه]
‫[وکیل لی]
‫مشترک مورد نظر در دسترس نیست. ‫لطفاً پیغام بگذارید.
‫شماها دیگه کی هستین؟
‫هی.
‫گا سون‌وو کجاست؟
‫منم همینو می‌خوام بدونم.
‫اون دیوونه.
‫رئیس، پولمون چی؟
‫می‌دونین من کی‌ام؟
‫وکیل لی دون.
‫حوصله بازی نداریم.
‫چرا؟
‫گا سون‌وو سرتون کلاه گذاشته؟
‫مردیکه‌ی عوضی.
‫همه دارن برای من زبون‌درازی می‌کنن.
‫کل پولی که گا سون‌وو ‫بهتون بدهکاره رو میدم.
‫پولدارم.
‫ولی چرا باید بهت اعتماد کنیم؟
‫چطور پیدام کردین؟
‫این تخصص ماست.
‫واقعاً؟
‫منم دنبال گا سون‌وو می‌گردم.
‫۱۰۰ میلیون میدم ‫اگه گا سون‌وو رو پیدا کنین.
‫هر روزی که طول بکشه ‫۱۰ میلیون کم می‌کنم. قبوله؟
‫دیگه دارم دیوونه میشم.
‫یه روزش داره می‌گذره.
‫داری شوخی می‌کنی، عوضی؟
‫به زودی ۱۰ میلیون وون کسر میشه.
‫۵۰ میلیون وون پیش‌پرداخت بده.
‫قبوله. حالا ولم کنین.
‫هی.
‫۵۰ میلیون وون برای پیش‌پرداخت.
‫انتقالش بده.
‫[خانم بو سه‌می]
‫[رزومه گیل هوسه]
‫[راننده سرویس مهدکودک]
‫[اواسط ۴۰ سالگی] ‫[توی تصادف، پاش آسیب دیده]
‫[گیل هوسه]
‫یه آدم دیگه هم می‌تونی پیدا کنی؟
‫۱۰۰ میلیون وون اضافه میشه.
‫با همون شرایط.
‫قبوله.
‫انتقال بده.
‫بیا اینجا.
‫شنیدم اینجا کارتون خیلی خوبه، ‫برای همین اومدم.
‫یه پاسپورت لازم دارم.
‫چقدر طول می‌کشه؟
‫پاسپورت سه روز طول می‌کشه.
‫برای آمریکا یا اروپا موجود نیست،
‫ولی برای جنوب شرق آسیا مشکلی نیست.
‫پولش مشکلی نیست،
‫هر چی سریع‌تر، بهتر.
‫عجله باعث اشتباه میشه.
‫گفتم پولشو میدم.
‫فقط تا موعد مقرر آماده‌ش کن.
‫سه روز دیگه بیا.
‫خانم بو سه‌می، یه اطلاعیه‌ست.
‫این هفته یه مسابقه روستایی ‫توی زمین بازی دبستان برگزار میشه.
‫لطفاً شرکت کنین.
‫بعدش هم یه مهمونی هست.
‫بیاین با هم جشن بگیریم و شام بخوریم.
‫- خانم مدیر. ‫- بله؟
‫کسی از دهکده‌های دیگه میاد؟
‫خب،
‫دونگ مین و جونگ وو از وای‌بی‌اس،
‫و دونگ‌وارو و ‫کدخدای دهکده بالایی از اوبی‌اس.
‫بیشتر آدما از دهکده بالایی‌ان.
‫که اینطور.
‫بله.
‫صبح‌به‌خیر، خانم مدیر.
‫صبح‌به‌خیر.
‫خانم بک هه‌جی.
‫یه دقیقه بیا حرف بزنیم.
‫باید قبل از کلاس وسایل رو آماده کنم.
‫بعد از کلاس میام کلاس توت‌فرنگی.
‫کلاس خوبی داشته باشی.
‫نگران نباش.
‫بعد می‌بینمت.
‫خیلی‌خب.
‫یه گاز بده.
‫- نه. ‫- فقط یه گاز.
‫- نه، همه‌شو خودم می‌خورم. ‫- یه گاز.
‫فقط یه گاز.
‫آقا، ببخشید.
‫نه، حالت خوبه؟
‫من خوبم.
‫می‌تونم لباسمو عوض کنم، ‫اشکالی نداره.
‫نه.
‫ریختیش.
‫دویدن خطرناکه، درسته؟
‫بریم داخل.
‫برو داخل و بازی کن.
‫مچمو گرفتی.
‫دیگه صدای پاهامو می‌شناسی؟
‫خانم بک هه‌جی.
‫چرا دیشب دنبالم کردی؟
‫داری جاسوسیمو می‌کنی؟
‫آره.
‫دارم جاسوسیتو می‌کنم.
‫نمی‌پرسم کی بهت گفته این کارو بکنی،
‫ولی دیگه بازی‌درآوردن رو تموم کن ‫و از موچانگ برو.
‫دیگه نمی‌خوام نگران تو باشم.
‫لطفاً.
‫هه‌جیه.
‫[بک هه‌جی]
‫سی دقیقه دیگه بهم زنگ بزن.
‫بله، خانم.
‫داری میری خونه؟
‫آره.
‫پس لطفاً منو تا خونه برسون.
‫حتماً، سوار شو.
‫- ممنون. ‫- بله.
‫خب، بریم.
‫خانم، دنبال چی می‌گردی؟
‫خب، همیشه برام سوال بود که
‫صندلی‌های جلوی سرویس چه شکلی‌ان.
‫چیز خاصی نیست.
‫آقای گیل، کجا زندگی می‌کنی؟
‫چرا می‌پرسی؟
‫خب، من تازه اومدم اینجا
‫و پیش مدیر موندم.
‫دارم دنبال یه جا برای زندگی می‌گردم.
‫تازه از طریق یکی که می‌شناسم ‫یه جا پیدا کردم.
‫اینجا کسی رو می‌شناسی؟ کیه؟
‫خب، توی مهمونی خوشامدگویی دهکده ‫با بیشتر آدمای اینجا آشنا شدم،
‫برای همین تقریباً همه رو ‫توی این محله می‌شناسم.
‫که اینطور.
‫کیه؟
‫واقعاً می‌خوای بدونی؟
‫۳۰، ۲۹، ۲۸، ۲۷.
‫۲۶، ۲۵، ۲۴، ۲۳...
‫امکان نداره...
‫کدخداست؟
‫کدخداست.
‫درسته.
‫از کجا فهمیدی؟
‫همه‌چی و همه‌کس اینجا
‫از زیر دست کدخدا رد میشن.
‫دقیقاً.
‫راستی، این روزا،
‫مد شده که پسرای ‌هیکلی
‫یکی دو تا دکمه پیرهن‌شونو باز بذارن.
‫گرمت نیست؟
‫من یه کم به سرما حساس‌ام.
‫۲، ۱، وقت تموم شد.
‫سلام، ته‌مین؟
‫آره، الان میام پایین.
‫خیلی‌خب.
‫بله. ها؟
‫این دیگه چی بود؟
‫[پلاک ۲۸، خیابان اومجئون‌رو] ‫[موچانگ‌میون، شهرستان موچانگ، گیونگنام]
‫[استاد، فردا درستش می‌کنم.]
‫هویتش رو عوض کرده؟
‫اگه به‌جای کیم یونگ‌ران، ‫اون زنه بمیره،
‫چه اتفاقی برای کیم یونگ‌ران می‌افته؟
‫اگه یه بزرگسال گم‌شده ‫تا ۵ سال هیچ نشونه‌ای از زنده بودنش نباشه،
‫مُرده اعلام میشه.
‫اگه کیم یونگ‌ران الان بمیره، ‫کار پیچیده میشه.
‫شاید اگه یکی دیگه بمیره بد نباشه.
‫[مامان]
‫سلام.
‫بیا دنبالم، یونگ‌ران.
‫خانم، چیزی شده؟
‫می‌تونی منو تا دونگ‌وارو برسونی؟
‫حتماً، سوار شو.
‫خانم!
‫وقتشه بری خونه!
‫داری در مورد چی حرف می‌زنی؟
‫دخترم میاد دنبالم.
‫خانم، صورتحساب چی...
‫دخترم رو نمی‌شناسی؟
‫دخترم، کیم... سه‌می.
‫منظورتون خانم بو سه‌میه، درسته؟
‫اینجا هیچ‌کس بار اول نمی‌گیره.
‫سلام، اومدین دنبالش؟
‫ببخشید.
‫هنوز پول نداده.
‫خونه که رسیدم بهتون میدم.
‫مامان، بیا بریم.
‫مامان، چرا تنهایی اینقدر خوردی؟
‫بیا بریم.
‫این شهر عجیبه.
‫اینجا هیچ‌کس بار اول نمی‌گیره.
‫اشکالی نداره.
‫[پلیس چانگ‌هیون]
‫چه شده؟
‫اینجوری وسط خیابون افتاده بود.
‫انگار اصلاً حال خودش نیست.
‫خیلی خورده، ‫حتی درست نمی‌تونه حرف بزنه.
‫می‌شناسیش؟
‫ها؟
‫کیم یونگ‌ران.
‫دخترم.
‫دخترم، کیم یونگ‌ران.
‫غریبه‌ست. ‫[کارت شناسایی معلم: بو سه‌می]
‫فکر کنم زیادی خورده.
‫حتماً سخت بوده. ممنون.
‫وقتی حالش بهتر شد، ‫مطمئن میشیم سالم برسه خونه.
‫لطفاً مواظبش باشین.
‫هی!
‫خانم.
‫خودتو جمع‌وجور کن ‫و زندگیتو درست کن.
‫نذار بچه‌هات عذاب بکشن.
‫کیم یونگ‌ران!
‫صبر کن، خانم.
‫اینجوری ولش کنیم اشکالی نداره؟
‫چرا؟
‫یه کم نگرانم.
‫در مورد چی؟
‫دقیقاً نگران چی هستی؟
‫ها؟
‫فکر می‌کنی زیادی تند رفتم؟
‫اتهام دزدی که توی اخبار دارن جار می‌زنن.
‫من هیچی ندزدیدم.
‫فکر دزدیدن بودم، ‫ولی پشیمون شدم و گذاشتمشون سر جاش.
‫ولی درست توی بدترین لحظه گیر افتادم.
‫صاحب اون فروشگاه ‫همه‌ی دزدی‌ها رو انداخت گردن من.
‫بعد پول خواست که رضایت بده.
‫می‌دونی مامانم وقتی پیداش شد چی گفت؟
‫«یونگ‌ران، یه مدت برو کانون اصلاح و تربیت.»
‫«نمی‌تونم پول بدم.»
‫این خیلی بی‌رحمانه‌ست، می‌دونی؟
‫کیم یونگ‌ران!
‫ای بدجنس...
‫بیا بریم خونه.
‫سلام.
‫وای.
‫عزیزم.
‫سلام.
‫هی، بلندش کن. سریع.
‫یک، دو، سه.
‫هی، ته‌مین.
‫خیلی‌خب.
‫عزیزم.
‫خانم مدیر.
‫- این... ‫- آقای گیل.
‫- می‌تونین همین‌جا بذارینش. ‫- سلام.
‫این روزا خیلی مد شده.
‫سلام.
‫جنی، چند تا صندلی ببر اون‌طرف.
‫این‌طرف هم چند تا بذار.
‫خیلی‌خب.
‫خانم چوی، یه عکس برام بگیر.
‫آماده‌؟
‫یک، دو، سه.
‫واقعاً که سلیقه رئیس‌مون خیلی خاص بود.
‫هی، اگه اینا رو دست‌دوم بفروشیم ‫چقدر گیرمون میاد؟
‫احتمالاً حدود ۳۰ میلیون وون؟
‫اینقدر زیاد؟
‫هی، اگه فقط چندتاشو بفروشیم، ‫از حقوق سالیانه‌مون بیشتر میشه.
‫دقیقاً.
‫وصیت‌نامه رو پیدا نمی‌کنیم، ‫پولی هم گیرمون نمیاد.
‫آفرین داری. ‫دود از کنده‌های پیر بلند میشه.
‫چی گفتی؟
‫تعریفه. تعریف!
‫هی، خودت عکستو بگیر.
‫گفتم تعریفه. واقعاً!
‫حالا که خانم این خونه‌ام،
‫یه کم زهرماری می‌خوام...
‫زهرماری چیه؟ خیلی قدیمیه.
‫چه نوشیدنی چه زهرماری، همه‌ش یکیه.
‫خدمتکار چوی، ‫تو مکتب رفتی، نه؟
‫آره.
‫من دبستان رفتم.
‫فاصله‌ی نسلی...
‫آره، واقعاً محشری.
‫خیلی‌خب.
‫بعد از مدت‌ها یه عکس بذارم؟
‫کارگر رستوران، خدمتکار خونه، پرستار بچه. ‫[رزومه]
‫وظیفه شستن لباس.
‫خانم، اینو کجا بذارم؟
‫خانم...
‫آره...
‫بذار ببینم.
‫گوشت هانوو رو
‫بذار توی طبقه سوم یخچال.
‫و گلابی‌ها رو توی کشوی پایین یخچال.
‫قارچ‌های کاج وحشی رو ‫همین‌جا روی میز بذار.
‫بعداً برای شام می‌خوریمشون.
‫آفرین.
‫خوبه.
‫اشکالی نداره! اشکالی نداره!
‫آفرین.
‫نوش جان.
‫ممنون.
‫نوش جان.
‫خانم بو، بیا بشین غذا بخور.
‫بعداً می‌خورم.
‫[کارت شناسایی زندانی: گیل هوسه]
‫[رزومه گیل هوسه]
‫[اواسط ۴۰ سالگی، راننده سرویس مهدکودک] ‫[پای چپ توی تصادف آسیب دیده]
‫کلاس سیب و کلاس توت‌فرنگی، ‫غذاها نوش جان.
‫- آره. ‫- آره.
‫خوشمزه‌ست.
‫گوشت خیلی خوشمزه‌ست. ‫[وکیل لی]
‫اگه بازم خواستین، فقط بهم بگین.
‫خیلی‌خب.
‫خوشمزه‌ست.
‫نوش جان.
‫بله، خودمم.
‫خانم.
‫خانم، فکر کنم گیل هوسه، ‫همونیه که دنبالشی.
‫فهمیدم.
‫[راننده گیل هوسه]
‫آقا، می‌تونین ساعت ۹ بیاین خونه‌مون؟ ‫[خانم بو سه‌می]
‫یه درخواستی ازتون دارم.
‫خیلی خوبه.
‫نوش جان.
‫هوسه!
‫بیا اینجا یه چیزی بخور!
‫سریع میرم دستشویی و میام.
‫- عجله کن. ‫- خیلی‌خب.
‫- نوشیدنی تموم شد. ‫- درسته.
‫من...
‫نه.
‫من این‌جوری فکر نمی‌کنم.
‫صبر کن، نگاه کن.
‫جونگ هوای خوشگلمون، ‫چطور می‌تونه...
‫- راستش من... ‫- خانم مدیر.
‫- بله؟ ‫- خانم بو سه‌می کجاست؟
‫- من... ‫- ها؟
‫صبر کن،
‫یه لحظه پیش اینجا بود.
‫کجا رفت؟
‫چرا؟ چی شده؟
‫راستش من جونگ وو رو دوست دارم.
‫- من... ‫- جونگ وو رو دوست دارم.
‫جونگ وو خوبه.
‫آدم خیلی مهربونیه.
‫جونگ وو... جونگ وو؟
‫جونگ وو، یادت نمیاد؟
‫باحاله.
‫- می‌سون. ‫- ته‌مین.
‫هه‌جی کجاست؟
‫بستنی وانیلی خواسته بود.
‫ها؟ هه‌جی همین‌جاست.
‫- نگاه کن. ‫- یه لحظه صبر کن.
‫نه، همین‌جاست، ته‌مین.
‫هه‌جی همین‌جاست.
‫همین‌جا بهش بده.
‫- این مال هه‌جیه. ‫- خیلی‌خب، هه‌جی.
‫هه‌جی عاشق وانیله.
‫یه کم به منم بده.
‫راستی، قبلاً،
‫پرسیدی که لنگ می‌زنه، درسته؟
‫داری در مورد اون راننده حرف می‌زنی؟
‫آره، تنها کسایی که تازگی به موچانگ اومدن
‫راننده و کارگرهای فصلی مزرعه‌ان.
‫از اونجایی که جونگ وو این‌جوریه...
‫- می‌سون، می‌سون. ‫- ها؟
‫آقای گیل کجا رفت؟
‫آقای گیل؟
‫باید یه جایی باشه.
‫هوسه؟
‫رفت دستشویی.
‫کجا رفت؟
‫اگه رفته دستشویی، توی دستشوییه.
‫چرا جای دیگه دنبالش می‌گردی؟
‫دونگ مین، چی شده؟
‫دونگ مین.
‫دونگ مین!
‫خانم بو سه‌می.
‫تو دقیقاً کی هستی؟
‫خانم، آروم باش.
‫[جون دونگ مین]
‫دوست جون! خوبی؟
‫به هوش بیا، دوست جون!
‫منو می‌بینی؟
‫یونگ‌ران، آسیبی دیدی؟
‫هه‌جی.
‫بک هه‌جی.
‫نه.
‫خداحافظ.
‫خانم بو سه‌می.
‫اینجا اتاق گیل هوسه بود.
‫باید یه چیزی اینجا باشه.
‫لی می‌سون، مدیر مهدکودک ایسون.
‫بیا خانواده رو قاطی نکنیم.
‫بذار یه پیشنهاد بدم.
‫دکتر!
‫در ازای اون پیشنهاد، چقدر بهم میدی؟
‫هر چقدر بخوای.
‫دلت خیلی برای خانم بو سه‌می تنگ شده، آره؟
‫یه چیزی دارم که بگم.
‫دلم برات تنگ شده.
‫ها؟ چی؟
‫خودم گا سون‌یونگ رو می‌کشم.
‫هیچ‌وقت نمی‌تونی به زندگی قبلیت برگردی.