‫[این سریال تخیلی است و هر شباهتی به افراد] ‫[یا اتفاقات واقعی، کاملاً اتفاقی است]
‫خانم کیم یونگ‌ران.
‫[قسمت ششم]
‫تو کیم یونگ‌ران هستی، درسته؟
‫کی رو صدا زدی؟
‫خانم بو سه‌می.
‫اصلاً توی دروغ گفتن خوب نیستی.
‫یادت نمیاد اولین روزی که ‫منو توی خونه‌ی رئیس گا سونگ‌هو دیدی؟
‫ممنون.
‫می‌خواستم هر وقت از کنار هم رد شدیم، ‫بهت سلام کنم و ازت تشکر کنم.
‫ولی،
‫همیشه فقط از پشت سر دیدمت.
‫همه‌چی رو فهمیدم.
‫ولی هنوز می‌خوای تظاهر کنی؟
‫آره.
‫آقای جون دونگ‌مین.
‫می‌تونی تا آخر وانمود کنی که ‫چیزی نمی‌دونی؟
‫توی مزرعه‌ی توت‌فرنگی بهت گفتم.
‫اینجور چیزا روی من تاثیری نداره.
‫خب، پس چی می‌خوای؟
‫با نقطه‌ضعف من می‌خوای چیکار کنی؟
‫فکر می‌کنی نقطه‌ضعفت رو پیدا کردم؟
‫وای، این دیگه خیلی مسخره‌ست.
‫من هیچی نمی‌خوام. ‫خوشحال شدی؟
‫اگه چیزی می‌خوای، همین حالا بگو.
‫خانم کیم یونگ‌ران.
‫تا حالا همیینجوری زندگی کردی؟
‫روی همه‌چی با پول سرپوش گذاشتی؟
‫اولش که مردم درباره‌ی گذشته‌م می‌فهمن، ‫همه دلشون برام می‌سوزه.
‫خانواده‌ی فقیر، ‫سابقه‌ی کانون نوجوانان.
‫مقاله‌ها رو خوندی. ‫همه‌ی اینا رو می‌دونی، درسته؟
‫ولی می‌دونی،
‫غم رو که با یکی تقسیم کنی نصف نمیشه، ‫فقط نقطه‌ضعف میشه.
‫یه بچه‌ی بی‌سرپرست، ‫بدون حامی، طعمه‌ی آسونی میشه.
‫«یه بزهکار جوون که برای بقا تقلا می‌کنه.»
‫و بعد اگه هرچیزی گم بشه،
‫همه فوری فکر می‌کنن من دزدم.
‫تو فرقی می‌کنی، جون دونگ‌مین؟
‫خب، بذار من ازت یه سوال بپرسم.
‫وقتی بو سه‌می بودم ‫و وقتی کیم یونگ‌ران بودم،
‫با یه چشم بهم نگاه کردی؟
‫وقتی کیم یونگ‌ران بودی...
‫بس کن.
‫تو هم عوض شدی، آقای جون.
‫عیبی نداره. این طبیعت آدمه.
‫اگه بگم نشدم، باورم می‌کنی؟
‫به جاش فقط پول بخواه.
‫اینجوری ساده‌تره.
‫نمی‌دونستم اینقدر خوب صحبت می‌کنی.
‫ولی،
‫واقعاً حرفی نمی‌زنم.
‫با پول خودم حالم خوبه.
‫این موقع شب ‫اتوبوس یا تاکسی گیرت نمیاد.
‫ماشینم هم بهت قرض نمیدم.
‫قبلاً زیادی خوردی.
‫چرا یهو باید همچین چیزی بگی؟
‫اگه می‌خوای بری،
‫وقتی هوا روشن شد برو.
‫خطرناکه.
‫نمی‌تونم فرار کنم!
‫دیگه جایی برای فرار ندارم!
‫خانم.
‫خبرها رو دیدی؟
‫جون دونگ‌مین هویت واقعیم رو می‌دونه.
‫چی؟
‫چرا اینقدر بی‌دقتی، خانم؟
‫باید جون دونگ‌مین رو ساکت کنیم، باشه؟
‫اگه نقشه‌ای داشتی، چرا به من زنگ زدی؟
‫نقطه‌ضعف جون دونگ‌مین چیه؟
‫حالا که اون نقطه‌ضعف منو می‌دونه، ‫منم باید یه چیزی علیه‌ش داشته باشم.
‫نقطه‌ضعفش؟
‫چون پدره،
‫احتمالاً بچه‌ش؟
‫بچه‌ش.
‫[بابا، جو وون]
‫جون جو وون.
‫«جنگ خانوادگی.» ‫[جنگ خانوادگی گروه گاسونگ]
‫«عضو ناخلف گروه گاسونگ با گذشته‌ی جنایی.»
‫«همیشه افسرده و دیوونه‌ی مردها بوده.» ‫[جذابیت‌های تاریک بیوه‌ی گروه گاسونگ]
‫جون دونگ‌مین، جون دونگ‌مین.
‫دونگ‌مین، دونگ‌مین.
‫امروز با هه‌جی کلی حرف زدم.
‫واقعاً باهم جور شدیم.
‫آره، موفق باشی.
‫حالت خوبه؟
‫اوضاعم با زن‌ها ‫هیچ‌وقت درست پیش نمیره.
‫چته؟
‫تو می‌تونی.
‫چته؟
‫هی.
‫برگشتی.
‫دوست جون!
‫چیکار می‌کردی؟
‫دیگه می‌خواستم بخوابم.
‫امشب روی زمین می‌خوابم. ‫تو روی تخت بخواب.
‫تخت رو به من میدی، دوست جون؟
‫وای! خیلی تحت‌تأثیر قرار گرفتم.
‫دهنت بوی زهرماری میده!
‫دیگه بخوابیم، ‫فردا بیشتر حرف می‌زنیم.
‫نه، نه، نه!
‫تادا!
‫اینو باید باهم بپوشیم.
‫چرا باید باهم بپوشیم؟
‫چون آرزومه.
‫ها؟
‫وای، خدایا.
‫خوش اومدی، وکیل لی.
‫مدتیه ندیدمت، وکیل لی.
‫شما دو تا الان چیکار می‌کنین؟
‫چرا طوری رفتار می‌کنی انگار روح دیدی؟
‫وکیل لی، ما هم تحقیق کردیم.
‫دقیقاً درباره‌ی چی؟
‫قانون آهنین رئیس فقید گا سونگ‌هو چی بود؟
‫استخدام همه‌ی کارمندها ‫به‌صورت تمام‌وقت بود، درسته؟
‫من و یانگ چول‌سو هردو ‫قرارداد تمام‌وقت امضا کردیم.
‫برای همین، ‫اخراج یک‌طرفه تخلف حساب میشه،
‫اونم وقتی شما حتی کارفرما نیستین.
‫این کاملاً نشونه‌های اخراج غیرقانونیه.
‫وکیل استاد بهمون گفت.
‫خب، پس برین خونه رو بگردین.
‫دنبال وصیت‌نامه.
‫وکیل لی. از کجا می‌دونستی؟
‫رمز رو هیچ‌وقت عوض نکردی؟ ‫تو هم دلت برامون تنگ شده، درسته؟
‫شما دو تا دقیقاً چی می‌خواین؟
‫پول؟
‫چقدر لازم دارین؟
‫اینجا موندن هیچ فایده‌ای نداره.
‫یه چیزی هست که تو نمی‌دونی، وکیل لی.
‫من این خونه رو خیلی دوست دارم.
‫ده ساله اینجا کار کردم.
‫اگه اینجا خونه‌م نباشه، ‫پس کجا می‌تونه باشه؟
‫و رئیس گفته بود ‫می‌تونیم از همه‌ی ماشین‌ها هم استفاده کنیم.
‫ارثیه هنوز مشخص نشده. ‫این کار غیرقانونیه.
‫اولین کسی که قانون رو شکست، خودت بودی!
‫الان ساعت یازده ست،
‫پس طبق قانون برگردین به اقامتگاه.
‫صبر کن.
‫فردا می‌بینمت، وکیل لی.
‫فردا بازم می‌بینمت، وکیل لی.
‫دیگه دارن دیوونه‌م می‌کنن.
‫دارم عقلمو از دست میدم.
‫چه آرامشی.
‫دیگه بس کن.
‫وای، خدای من.
‫چی بود؟
‫چرا این کلاغ‌های شوم...
‫- هی. ‫- چیه؟
‫چیه؟
‫واقعاً توی اون خونه روح هست؟
‫چرا؟
‫خب،
‫امروز،
‫یکی توی لیوان نوشیدنی ریخته بود.
‫نوشیدنی؟
‫وکیل لی اصلاً از این چیزها نمی‌خوره.
‫یانگ چول‌سو، وایسا منم بیام.
‫[عبارت جستجو: گروه گاسونگ]
‫[نایب‌رئیس گروه گاسونگ، گا سون‌وو] ‫[با اتهام سوءاستفاده از قدرت مواجه است]
‫[و رسوایی دستکاری سهام] ‫[در میان تحریم روبه‌رشد رامیون]
‫ما یکی رو نزدیک گا سون‌وو گذاشتیم.
‫ولی اون گولش رو می‌خوره؟
‫با اینکه گا سون‌وو احمقه، ‫فقط به گا سون‌یونگ گوش میده.
‫می‌دونی چرا مردم گول می‌خورن؟
‫من که نمی‌دونم. ‫هیچ‌وقت گول نخوردم.
‫طمع.
‫آدمایی که زیادی می‌خوان،
‫طمع کورشون می‌کنه.
‫مخصوصاً یکی مثل گا سون‌وو ‫که توی ناز و نعمت بزرگ شده.
‫اونا هیچ‌وقت فکر نمی‌کنن ممکنه گول بخورن.
‫طبق نقشه‌مون، ‫هفت عضو هیئت‌مدیره داریم.
‫به‌جز مدیر پارک،
‫بقیه طرف کسی رو می‌گیرن ‫که بیشتر بهشون نفع برسونه.
‫گا سون‌یونگ و گا سون‌وو باهم قوی‌ترن،
‫ولی اگه از هم جدا بشن،
‫آینده‌ی گا سون‌وو نامعلوم میشه.
‫گا سون‌یونگ هیچ‌وقت ‫تهدید علیه منافعش رو تحمل نمی‌کنه.
‫در هر صورت، به نفع ماست.
‫خانم بک هه‌جی، چته؟ ها؟
‫فرار نکنی.
‫منظورت چیه؟
‫همه وقتی خواب بودم فرار کردن.
‫مامانم، بابام،
‫حتی نامزد سابقم.
‫من فرار نمی‌کنم.
‫اگه بخوای فرار کنی، ‫قبلش بهم بگو، باشه؟
‫باشه.
‫قول بده.
‫قول.
‫دوست جون.
‫تو آقای توت‌فرنگی رو می‌شناسی.
‫خوش‌تیپه، خوش‌اندامه،
‫با اینکه سرد به نظر میاد،
‫ولی اگه دقیق نگاه کنی، ‫واقعاً باملاحظه ست.
‫به نظر میاد یکی باشه که ‫بتونی باهاش آینده‌تو بسازی، درسته؟
‫توی این مدت کوتاه ‫این‌همه رو فهمیدی؟
‫دوست جون، می‌خوای اینجا بمونی و ‫با من توت‌فرنگی بکاری؟
‫اینجا ریشه بزن، مثل این توت‌فرنگی‌ها.
‫توت‌فرنگی‌ها به دما و رطوبت حساسن.
‫ولی این گلخونه محکمه،
‫جلوی بارون، باد و سرما رو می‌گیره.
‫از همه‌چی محافظتشون می‌کنه.
‫حس امنیت میده، نه؟
‫آدم چطور می‌تونه ریشه بزنه؟
‫ما که توت‌فرنگی نیستیم.
‫و هیچ خاکی یا گلخونه‌ای نداریم
‫که ازمون محافظت کنه.
‫آقای نایب‌رئیس.
‫کجا میری؟
‫منو که می‌شناسی.
‫این موقع سال همیشه میرم هاوایی ‫تا یه کم آفتاب بگیرم.
‫- حواست به اوضاع باشه... ‫- یه لحظه صبر کن.
‫فعلاً توی کره بمون.
‫چرا؟
‫خواهرم هنوز عصبانیه؟
‫آره.
‫سوار شو.
‫باشه.
‫گفتم باشه.
‫گفتم سوار شو.
‫شلوغش نکن.
‫- گفتم باشه. ‫- ها؟
‫باشه.
‫آقای جون دونگ‌مین!
‫[توت‌فرنگی‌های موچانگ]
‫واقعاً فرار نکردی؟
‫گفتم فرار کردن جزو گزینه‌هام نیست.
‫می‌خوای به همه بگی من کی‌ام؟
‫هنوز بهم اعتماد نداری.
‫دونگ‌مین.
‫دیروز با خانم هه‌جی خیلی صمیمی شدم.
‫آره، دیروز گفتی.
‫ولی خانم هه‌جی
‫هی درباره‌ی تو سوال می‌پرسید.
‫مثل اینکه مامان جو وون کیه، کجاست...
‫خب؟
‫خب...
‫گفتم مامان جو وون به‌خاطر یه مرد پولدار ‫ترکش کرده و حالا خوشحال زندگی می‌کنه.
‫بهش گفتم به تو فکر هم نکنه.
‫ته‌مین.
‫باز حرف اشتباهی زدم؟
‫خدایا، بی‌خیال.
‫عاشق بک هه‌جی نشو.
‫صبر کن، تو بهش علاقه داری؟
‫من اصلاً علاقه‌ای ندارم.
‫خانم بک هه‌جی،
‫اصلاً به تو علاقه‌ای نداره.
‫پس وقت و انرژیتو الکی سرش هدر نده.
‫اون هر روز ممکنه بره، رفیق.
‫خانم. چی باعث شده بیای اینجا؟
‫سلام.
‫اومدم توی چیدن توت‌فرنگی کمک کنم.
‫چه مهربون.
‫بیا، اینو بگیر.
‫- می‌تونم یه جدید بردارم. ‫- مشکلی نداره.
‫واقعاً مشکلی نداره.
‫می‌ترسی چیزی بگم؟
‫اگه بگم نه، دروغ گفتم.
‫گفتم که چیزی نمیگم.
‫وای، خانم. ‫توی چیدن توت‌فرنگی خیلی واردی.
‫خیلی زود همه چی رو یاد می‌گیرم.
‫نابغه‌ای. نابغه!
‫ها؟
‫یه سهام‌دار ‫شرکت رو به خاک سیاه نشونده،
‫و نایب‌رئیس گا سون‌وو هم،
‫داره سعی می‌کنه ‫سهام رو به یه شرکت چینی بفروشه.
‫این ممکنه مشکلات قانونی درست کنه. ‫ممکنه جایگاه اجراییش رو از دست بده.
‫خب، پس کی رو باید مدیرعامل کنیم؟
‫مدیر گا سون‌یونگ ‫فقط توی دانشگاه کار کرده.
‫چیزی از مدیریت نمی‌دونه.
‫ولی اون از نواده‌های بنیان‌گذار شرکته.
‫با این منطق، ‫بیوه رئیس هم شرایطش رو داره.
‫اون قراره بزرگترین سهام‌دار شرکت بشه. ‫[کیم دونگ‌ووک]
‫[پارک یونگ‌گوک]
‫حتی رئیس گا هم جلوی زن‌ها عاجز بود.
‫مدیر پارک، شما واقعاً نمی‌دونستین؟
‫مدیر گا درخواست این جلسه رو داد ‫ولی هنوز نیومده؟
‫استاد گا سون‌یونگ
‫بهمون خبر داد که ‫نمی‌تونه توی جلسه‌ی امروز هیئت‌مدیره باشه.
‫باورم نمیشه.
‫یه آدم دانشگاهی ‫اینجوری برنامه رو به‌هم می‌زنه؟
‫خدایا.
‫و کنفرانس خبری که قرار بود فردا باشه، ‫به امروز ساعت ۲ بعدازظهر تغییر کرده.
‫کی عوضش کرد؟ ‫نایب‌رئیس گا سون‌وو؟
‫تمام خبرهای جدید همین بود.
‫[پارک یونگ‌گوک]
‫مگه همه‌مون اینو پیشنهاد نکردیم؟
‫یه سیستم مدیریت حرفه‌ای،
‫آینده‌ی گروه گاسونگه...
‫همه اونقدر بی‌خیال حرف می‌زنن ‫انگار شرکت مال یکی دیگه‌ست.
‫همه جلوی گا سونگ‌هو ‫مثل زیردست‌های وفادار رفتار می‌کردن.
‫سون‌وو کجاست؟
‫توی یه اقامتگاه توی گانگ‌وون‌دو ‫با چند تا نگهبان نگهش داشتیم.
‫سلام.
‫من گا سون‌یونگ هستم.
‫غافلگیرت کردم؟
‫به‌خاطر اون مقاله درمورد گا سون‌وو ‫اومدین منو ببینین، درسته؟
‫نمی‌تونم منابعمو فاش کنم.
‫این اصل روزنامه‌نگاریه.
‫برای همین درباره‌ت تحقیق کردم،
‫ولی امروز هدفم
‫این نیست.
‫منم یه اطلاعاتی دارم ‫که باهات به اشتراک بذارم.
‫سون‌وو شاید عیب‌هایی داشته باشه، ‫ولی آدم بدی نیست.
‫توی کنفرانس خبری امروز،
‫قراره از مدیریت گروه گاسونگ کنار بره.
‫خب، این سند چیه دقیقاً؟
‫اسنادی درباره‌ی ‫اعضای هیئت‌مدیره‌ی گروه گاسونگ.
‫بااینکه گروه گاسونگ به‌خاطر ‫موج صنعتی کره رشد کرد،
‫ولی مشکلات داخلی زیادی داشت.
‫وقتی بررسیشون کنی، می‌فهمی.
‫توی خانواده‌مون، ‫من فقط چون زنم جایگاهمو به سون‌وو دادم،
‫ولی حالا می‌خوام با صداقت ‫گروه گاسونگ رو هدایت کنم.
‫می‌خواین من این خبر رو پخش کنم؟
‫جوهره‌ی روزنامه‌نگاری بی‌طرفی نیست؟
‫فکر نمی‌کنم اون فایل صوتی رو منتشر کردی ‫که به گروه گاسونگ ضربه بزنی
‫یا سون‌وو رو بد جلوه بدی.
‫باور دارم این کار رو ‫از سر صداقت حرفه‌ای کردی،
‫چون به ماموریتت به‌عنوان یه روزنامه‌نگار ‫اعتقاد داری، که حقیقت رو فاش کنی.
‫اشتباه می‌کنم؟
‫بذارین اول اسناد رو بررسی کنم.
‫لعنتی.
‫گوشی رو بردار، عوضی!
‫هی.
‫چی سر لی دون اومد؟
‫آزادش کردن؟
‫لعنتی.
‫هیچی درست پیش نمیره.
‫هی.
‫همین الان بیا دنبالم.
‫وقتی میای ‫فامیلم و اون زنه رو هم بیار.
‫چقدر میدی؟
‫گفتم میدم. ‫۱۰۰ میلیون وون!
‫باشه.
‫لعنتی.
‫ترسوندیم.
‫خانم.
‫بریم فامیلتو ببینیم؟
‫- دست‌ها. ‫- خانم، دست‌ها.
‫بابا.
‫این!
‫خب، ژامبون زیاد می‌خوری. مگه نگفتم نه؟
‫می‌خوام بخورمش. ‫نمیشه فقط امروز بخورم؟
‫چند روز پیش خوردی، پس نه.
‫نقطه‌ضعفش؟
‫خب، چون پدره، احتمالاً بچه‌ش؟
‫من می‌خوام بخورم.
‫تو؟
‫آره، واقعاً دلم می‌خواد.
‫نمیشه برای امروز کبابش کنی؟
‫خب، اگه اصرار داری.
‫اونو بده من.
‫دونگ‌مین، خورشت کیمچی امروز ‫کاملاً بی‌نقصه.
‫البته.
‫خوشمزه‌ست.
‫دونگ‌مین.
‫نمیشه یه کاری توی خونه‌ی توت‌فرنگیت ‫برامون پیدا کنی؟
‫کارمون اونقدر گسترده نیست،
‫ته‌مین به‌تنهایی می‌تونه از پسش بربیاد.
‫هه‌جی، تو هم بیا.
‫چرا؟ خانم که امروز صبح زود ‫اومد کمک کنه، درسته؟
‫دوستم.
‫می‌خوای توی مهدکودکمون باله یاد بدی؟
‫نه، این حرفا چیه!
‫بیخیال.
‫نه، اشکالی نداره.
‫بذار دوباره نشونتون بدم؟
‫نیازی نیست... ‫سر میز فقط روی غذات تمرکز کن.
‫زود باش بخور.
‫بخور.
‫چیکار می‌کنی؟ ‫چرا این‌جوری شدی؟
‫نه.
‫این قابل‌قبول نیست.
‫این اصلاً قابل‌قبول نیست.
‫خانم، حتی اگه دوست باشیم، ‫نمی‌تونی ازم بخوای هرکسی رو استخدام کنم.
‫نمی‌تونم این کارو بکنم.
‫ببین، مهدکودک مشکلات مالی داره، و...
‫نگران مسائل مالی نباش.
‫من خودم حقوق خانم بک هه‌جی رو میدم.
‫خانم، چرا واقعاً این کارو می‌کنی؟
‫مگه کار بدی کردی که...
‫خانم مدیر.
‫آقای جون دونگ‌مین،
‫هویت واقعیمو فهمیده.
‫چرا اینقدر بی‌دقتی؟
‫اگه همه‌ی کسایی که هویتمو می‌دونن
‫جلوی چشمم باشن، ‫می‌تونم کنترلشون کنم.
‫یه لطفی ازت می‌خوام.
‫باشه.
‫فکر کنم چاره‌ای نیست.
‫خانم بو سه‌می عزیزمون.
‫می‌فهمم چی میگی.
‫بشین.
‫درسته.
‫صبر کن.
‫بشین.
‫آفرین. خوبه.
‫دونگ‌مین، شنیدم
‫هویت واقعی خانم بو رو فهمیدی.
‫خب، چی به جاش گرفتی
‫که هویت واقعیش رو مخفی نگه داشتی؟
‫پول؟ زمین؟ یا...
‫پس تو هم معامله کردی؟
‫نه، نه.
‫بهم اعتماد داری، درسته؟
‫من شروعش نکردم. ‫اون اول پیشنهاد داد.
‫بهم اعتماد کن.
‫باید برم دستشویی.
‫چی؟ این دیگه مشکوک‌تره.
‫صبحتون بخیر.
‫سلام، خانم.
‫مثل همیشه امروز هم قشنگی.
‫خانم، خواب منو دیدی؟
‫تعجبی نداره، ‫من خواب خیلی خوبی دیدم.
‫با ماشین من میای، درسته؟
‫حتی چای زنجبیل هم توی ماشین دارم، خانم.
‫قرار شد دونگ‌مین منو برسونه.
‫شاید دفعه‌ی بعد، ممنون.
‫سلام، دونگ‌مین.
‫روز خوبی داشته باشی.
‫- همچنین. ‫- امروز خوب کار کن.
‫گفتی قراره با من بیای؟
‫داری جاسوسیمو می‌کنی؟ ‫می‌ترسی چیزی بگم؟
‫«من نه پول می‌خوام نه چیز دیگه.»
‫چطور می‌تونم ‫به یکی که اینو می‌گه اعتماد کنم؟
‫خب، چی باعث میشه بهم اعتماد کنی؟
‫اینو به مرور می‌فهمیم. ‫فعلاً بریم.
‫برای مهدکودک دیرمون میشه.
‫افشاگری‌ها درباره‌ی فساد و سوءاستفاده‌ی ‫نایب‌رئیس گروه گاسونگ، گا سون‌وو، از قدرت،
‫باعث تحریم سراسری ‫محصولات رامیون گاسونگ شده.
‫نایب‌رئیس گا سون‌وو مظنونه به اینکه
‫با استفاده از نیروهای خاص ‫سعی کرده قیمت سهام رو دستکاری کنه...
‫جو وون تازگی خیلی سرکش شده. ‫هیچ حرفی رو گوش نمیده.
‫هفت‌ساله‌ها ترسناک‌ان.
‫نمی‌خواد موضوع رو عوض کنی.
‫من هر روز اخبار رو چک می‌کنم.
‫زیاد از شرکت‌های بزرگ خانوادگی سرم نمیشه،
‫ولی اگه قیمت سهام تأثیر بگیره، ‫مردم حساس‌تر نمیشن؟
‫توی سریال‌ها این‌جوریه.
‫منم اولین باره با همچین چیزی سروکار دارم، ‫برای همین هنوز مطمئن نیستم.
‫توی مدرسه ریاضیم خوب نبود.
‫تو خوب بودی؟
‫البته که نبودم.
‫فکرشو می‌کردم.
‫نوش جون.
‫ممنون.
‫من از هویج متنفرم.
‫هویج‌ها یه رازن.
‫راز.
‫خانم، بیاین میان‌وعده بخوریم ‫و آرایشگاه‌بازی کنیم.
‫خیلی‌خب.
‫[رزومه‌ی بک هه‌جی]
‫واقعاً راه نخبه‌ها رو رفتی، نه؟
‫اینجا مهدکودک ایسونه یا چی؟
‫خدایا.
‫خانم بک هه‌جی.
‫بی‌خیال تشریفات. ‫هردومون حقیقت رو می‌دونیم.
‫دقیقاً همینو می‌خواستم، مدیر.
‫از کی اسم واقعی خانم رو می‌دونستی؟
‫از وقتی اومد خونه‌ی رئیس گا.
‫پس زیاد طولانی نیست.
‫از تو بیشتره.
‫نمی‌دونستی، نه؟
‫توی رابطه‌ها، چی از مدت مهم‌تره؟
‫عمق. بحث عمقه.
‫از خانم چی می‌خوای؟
‫من؟
‫می‌خوام باهم غذا بخوریم و فیلم ببینیم.
‫ولی تو،
‫از عمق احساسی حرف می‌زنی،
‫ولی یه چیز دیگه می‌خوای، نه؟
‫نه، نه، نه.
‫چه چیز دیگه‌ای؟
‫فقط دارم سعی می‌کنم نشون بدم که
‫من و خانم یه جورایی
‫یه رابطه‌ی خاص داریم، این مهمه.
‫فکر می‌کنی خانم هم ‫رابطه‌تونو اینجوری می‌بینه؟
‫ها؟
‫- من شاهزاده‌ام. ‫- چی؟
‫گفتم من شاهزاده‌ام.
‫این صدا چیه؟
‫- من شاهزاده‌ام. ‫- بهت میگم، من شاهزاده‌ام.
‫- برو کنار. ‫- نه! من شاهزاده‌ام!
‫- من شاهزاده‌ام. ‫- یه دونه دیگه اضافه می‌کنم.
‫آره.
‫قشنگ شدین. ‫حالا شاهزاده خانم شدین.
‫آره؟
‫- من شاهزاده‌ام. ‫- بهت میگم، من شاهزاده‌ام.
‫کلاس توت‌فرنگی.
‫همه توجه کنن. ساکت!
‫ساکت! ساکت!
‫وای، خدای من.
‫خانم بو سه‌می شاهزاده شده.
‫قشنگه، نه؟
‫خیلی قشنگه.
‫- آره. ‫- وای، دوست جون.
‫تاجت واقعاً قشنگه.
‫نه! ساخت‌وساز نکنین! خطرناکه! ‫خانم مدیر! خانم مدیر!
‫ممنون. ممنون.
‫چی شده؟
‫دارین چیکار می‌کنین؟
‫چیکار می‌کنین؟ صبر کن، این...
‫وای، چی...
‫دارین چیکار می‌کنین؟
‫صاحب زمین،
‫ازمون خواست اینجا رو ‫طبق خط زرد روی این نقشه حفاری کنیم.
‫آقا، اینجا مهدکودکه.
‫وای.
‫بچه‌ها رو نمی‌بینین؟
‫ما فقط کاری که گفتن رو می‌کنیم.
‫کانگ سونگ‌ته!
‫اون عوضی رو می‌کشم!
‫ها؟ هی!
‫تو! چیکار می‌کنی؟ تو!
‫وای، خدای من.
‫صبر کن، این...
‫- وای، دوست جون. ‫- خانم مدیر.
‫دوست جون!
‫حالت خوبه؟
‫خانم... یعنی خانم بو سه‌می.
‫- حالت خوبه؟ ‫- خوبم.
‫خانم مدیر با معلم‌ها برین اون‌طرف.
‫زود باشین.
‫- اول مراقب بچه‌ها باشین. ‫- بچه‌ها اول.
‫دنبال معلمتون بیاین.
‫بیاین بچه‌ها، من می‌برمتون.
‫هی، وایسا!
‫به وسایلم دست زدی، نه؟ ها؟
‫شما دو تا دارین ‫بی‌اجازه به زمین من وارد میشین.
‫- فیلم بگیر. ‫- گرفتم.
‫فیلمبرداری رو متوقف کن.
‫نه، ادامه بده.
‫اول اینو درست کن.
‫اگه بچه‌ها موقع بازی اینجا صدمه ببینن چی؟
‫خب، نذارین اینجا بازی کنن.
‫مشکل من نیست.
‫چی گفتی؟
‫- دونگ‌مین. ‫- ادامه بده فیلم بگیر.
‫الو؟ کلانتری؟
‫اینجا مهدکودک ایسون توی موچانگه.
‫چند نفر هستن که ‫بی‌اجاره به ملک خصوصی من وارد شدن.
‫یه شهروند بیگناه داره آزار می‌بینه.
‫لطفاً فوری مأمور بفرستین.
‫خیلی‌خب.
‫- فیلم گرفتی؟ ‫- آره.
‫همه‌چی رو گرفتی، درسته؟
‫آفرین.
‫داری منو تهدید می‌کنی؟
‫همه‌ی مدارک رو گرفتیم.
‫ورود بی‌اجازه به ملک خصوصی.
‫کاری می‌کنم شما دو تا
‫توی زندان بپوسین.
‫خانم.
‫واقعاً ممکنه وصیت‌نامه اینجا باشه؟
‫چند روزه همه‌جا رو گشتم.
‫این تنها جای باقیمونده ست.
‫ولی اگه چند بار رمز اشتباه بزنیم
‫و برای همیشه قفل بشه چی؟
‫این که وحشتناکه.
‫اگه وصیت‌نامه اونجا باشه، ‫عمرمو روش می‌ذارم.
‫[خواهر]
‫- بله، می‌سون. ‫- دون، دون.
‫یه دردسر بزرگ.
‫خانم بو سه‌می دستگیر شده.
‫پلیس؟
‫نه، بررسی پیشینه.
‫وکیل لی، کجا میری؟
‫به تو چه؟
‫شما دو تا لنگه‌ی همدیگه‌این.
‫چرا باهم ازدواج نمی کنین؟
‫آقای وکیل!
‫داری از حدت می‌گذرونی.
‫و دیگه به وسایل رئیس دست نزنین.
‫کارهاتون همه‌ش غیرقانونیه.
‫چطور تونست اینو بگه؟
‫- هی. ‫- بله.
‫من فقط پنج سال ازت بزرگترم.
‫ازدواج واقعاً فکر بدیه؟
‫وای، دلم برای هه‌جی ‫که ۱۰۰ میلیون وون داره تنگ شده.
‫کاش می‌دونستم الان با کی و کجاست.
‫وکیل لی داره میره یه‌جایی.
‫دنبالش کن.
‫بله، فهمیدم.
‫حس می‌کنم باز می‌تونم نفس بکشم.
‫مطمئنی لی دون می‌دونه ‫کیم یونگ‌ران کجا قایم شده؟
‫طبق گفته‌ی اون خانم،
‫کیم یونگ‌ران ‫همه‌چی رو به اون وکیل سپرده.
‫خب، معلومه که می‌دونه.
‫صبر کن، ولی...
‫چرا اون زن‌ها رو ‫توی اقامتگاه نگه داشتی؟
‫من به خواهرم بدی کردم.
‫اونا گروگانن ‫تا وقتی کیم یونگ‌ران رو گیر بیاریم.
‫واقعاً ازش می‌ترسی.
‫هی.
‫داری مسخره‌م می‌کنی؟
‫ببخشید.
‫اگه همچین چیزی رو تجربه نکردی، ‫پس خفه شو.
‫هی.
‫چی شده؟
‫هی، هی، هی.
‫چرا اینقدر ترسیدی؟
‫واقعاً می‌تونیم هرچی دلمون خواست بخوریم؟
‫بخور، بخور. اینجا همه‌چی مال منه.
‫تو کی هستی؟
‫من؟
‫من مادر کیم یونگ‌رانم.
‫نایب‌رئیس گفت اینجا راحت باشیم.
‫بعد از کنفرانس خبری میرم.
‫مطمئن شو که جایی نرن.
‫می‌تونم اون شال رو قرض بگیرم؟
‫این جنس ارزونه، استاد.
‫چقدر؟
‫۲۰هزار وون.
‫چرا میگی ارزونه؟
‫ارزش یه جنس ‫به این بستگی داره که کی تنش کنه.
‫[گزارش حسابرسی هیئت‌مدیره‌ی گروه گاسونگ]
‫[گزارش ویژه‌ی حسابرسی]
‫[هدف حسابرسی: مدیر کیم دونگ‌ووک]
‫[استفاده نادرست از کارت شرکتی: غیرمجاز]
‫این چیه؟
‫[هدف حسابرسی: مدیر جون جین‌مان]
‫این یه خبر داغه. ‫[بررسی گزارش تماس‌ها]
‫[حضور در جلسات هیئت‌مدیره‌ی گروه گاسونگ]
‫حضور در جلسات هیئت‌مدیره.
‫مدیر هان... ‫[هدف حسابرسی: هان هیون‌سو]
‫۳۲ مورد استخدام غیرقانونی؟
‫[سند تهیه‌شده توسط] ‫[دپارتمان منابع انسانی گروه گاسونگ]
‫وای، این واقعاً یه افتضاحه.
‫[گا سون‌یونگ]
‫گا سون‌یونگ.
‫[سوابق و پروژه‌های اصلی گا سون‌یونگ]
‫پروژه‌ی درمانی برای بیماران زوال عقلی.
‫کار داوطلبانه ‫مشاوره‌ی روان‌شناختی در زندان.
‫آموزش رایگان هنر.
‫درسته.
‫دارم میرم کنفرانس خبری. میای؟
‫آره، البته.
‫[سئول شرقی]
‫انگار داریم می‌ریم پیک‌نیک. خوبه.
‫بزن بریم!
‫[کلانتری موچانگ]
‫تا کی باید اینجا بمونیم؟
‫باید یه کم دیگه بمونین.
‫خب، دادستان زنگ زد.
‫انگاری حسابی پارتی‌بازی کرده.
‫بهتره وکیل بگیرین.
‫فکر نکنم سونگ‌ته این‌بار بی‌خیال بشه.
‫چرا سونگ‌ته اینجوری رفتار می‌کنه؟
‫نمی‌دونم.
‫انگار عجله داره که قبل از انتخابات ‫مجوز شهرنقره‌ای رو بگیره.
‫لعنتی.
‫هی، ماشینتو جا‌به‌جا کن!
‫چرا من؟ تو جا‌به‌جاش کن!
‫ماشینتو ببر کنار، لعنتی!
‫فکر کنم باید فعلاً بمونین. ‫ناهار بخوریم؟
‫دونگ‌وارو چطوره؟
‫خوبه.
‫خب، پس نودل لوبیای سیاه...
‫بالاخره پیدات شد.
‫این چه طرز رفتاره؟
‫من شاکی‌ام،
‫امروز رسماً با وکیلم اومدم گزارش پر کنم.
‫غیررسمی حرف نزن.
‫این دیوونه...
‫بله، چطور می‌تونم کمکتون کنم، آقای شاکی؟
‫امروز، این دو نفر
‫به ملک خصوصیم تجاوز کردن.
‫بی‌شرمانه بود.
‫♪ من کانگ سونگ‌ته از موچانگم ♪
‫♪ بهت نشون میدم ♪ ‫♪ اگه باهام دربیفتی چی میشه ♪
‫♪ مثل روز روشنش می‌کنم ♪
‫♪ جون دونگ‌مین ♪
‫♪ بو سه‌می ♪
‫بس کن.
‫نمی‌تونی توی کلانتری بخونی و ‫حرکت موزون بزنی.
‫همه بشینین. ‫شاکی، تو هم بشین.
‫بشین.
‫نباید اونو دستگیر کنی؟
‫درسته. بشین.
‫اون وکیل آورده،
‫و دارن از خانم و دونگ‌مین بازجویی می‌کنن.
‫چیکار کنیم؟
‫جونگ وو...
‫- با کی تماس گرفتی؟ ‫- وای، ترسوندیم.
‫هه‌جی.
‫زود بیا اینجا.
‫وقتی راه میری یه کم سروصدا کن.
‫بله. دون.
‫نه، هیچی. واقعاً هیچی.
‫کی می‌رسی؟ ها؟
‫می‌سون، فقط پنج دقیقه مونده.
‫یه کم وقت بخر.
‫نباید به‌هیچ‌وجه هویتش رو چک کنن.
‫به هیچ وجه.
‫خب، چطور قراره وقت بخرم؟
‫هر کاری می‌تونی، ‫فقط معطلشون کن، باشه؟
‫چهار دقیقه مونده.
‫دون، دون.
‫باید بهم بگی ‫چطور تنهایی پنج دقیقه وقت بخرم.
‫فقط...
‫چطور قراره تنهایی پنج دقیقه وقت بخرم؟
‫- چیکار کنم؟ ‫- خانم مدیر!
‫بذارش به عهده‌ی من.
‫چی؟ به عهده‌ی تو؟
‫دونگ‌مین، کارت شناساییت رو بده.
‫خیلی‌خب.
‫خانم بو سه‌می، ‫کارت شناسایی شما رو هم می‌خوام، لطفاً.
‫منم؟
‫آره.
‫صبر کن، فقط مال منو چک کن. ‫چرا مال اونم چک می‌کنی؟
‫روالشه. کاریش نمیشه کرد.
‫مجبوریم.
‫بده، خانم.
‫مطمئن نیستم کارت شناساییمو آورده باشم...
‫[کارت شناسایی اقامت]
‫اونو بده.
‫نه! چیکار کنم؟
‫- لطفاً کمکم کنین. ‫- چیه؟
‫- چی شده؟ ‫- سرکار.
‫- چیه؟ ‫- یه دیوونه داره دنبالم می‌کنه.
‫کجا؟
‫یه لحظه صبر کن.
‫اول بشین.
‫بشین.
‫براش یه لیوان آب بیار.
‫یه کم آب بخور و آروم شو.
‫وای، خدای من.
‫خدایا.
‫- ممنون. ‫- تا آب می‌خوری،
‫در آرامش فکر کن.
‫سعی کن دقیق یادت بیاد ‫اون آدم چه شکلی بود، و کجا و چطور شد.
‫موهای سیاه داشت و...
‫چشم‌های سیاه.
‫خیلی شوکه شدم، یادم نمیاد.
‫اشکالی نداره. عجله نکن.
‫کم کم یادت میاد.
‫خانم بو سه‌می.
‫لی دون؟
‫چی؟ چی شده که اومدی اینجا؟
‫دون.
‫جونگ وو.
‫من وکیل شخصی خانم بو سه‌می هستم.
‫واقعاً؟
‫بررسی پیشینه کردین؟
‫نه، داشتیم می‌کردیم. چرا؟
‫حله.
‫حالا که وکیل اینجاست، ‫دفاع از موکلم رو شروع می‌کنم.
‫شما وکیلین، درسته؟
‫من لی دون هستم.
‫نمی‌خواد.
‫قبل از اینکه کارتتو بدی تموم میشه.
‫این مزخرفات چیه؟
‫این دو تا به ملک خصوصی من تجاوز کردن.
‫اینو می‌بینی؟
‫می‌تونی زمین کنده‌شده ‫با بیل مکانیکی رو ببینی؟
‫کل این منطقه مال آقای کانگ سونگ‌ته ست.
‫متأسفانه، این دو نفر ‫به ملک خصوصی تجاوز کردن.
‫دقیقاً.
‫وای، این چیه؟
‫سیم‌خاردار گذاشتین؟
‫آره، گذاشتم.
‫رویه‌ی استاندارد ‫برای حفاظت از ملک خصوصیه.
‫شک دارم.
‫طبق ماده ۱۳ قانون کیفری،
‫برای جرم باید نیت وجود داشته باشه،
‫و سهل‌انگاری قابل مجازات نیست ‫مگه اینکه قانون به طور خاص گفته باشه.
‫همچنین، طبق رویه‌ی دیوان عالی،
‫ورود بی‌اجازه به ملک نیاز به نیت واضح داره.
‫خب، شما دو تا
‫به طور واضح قصد ورود بی‌اجازه داشتین؟
‫ولی ما مدرک داریم که اونا ‫وارد ملک شدن.
‫- آقای کانگ. ‫- بله؟
‫اول نقشه‌ی کاداستر رو بیاریم؟
‫لطفاً.
‫حتماً.
‫طبق این، ‫[کپی نقشه‌ی کاداستر]
‫تأیید شده که سیم‌خاردار روی نقشه ‫داخل ملک مهدکودکه.
‫اون یه برند لوکسه، درسته؟
‫وای.
‫یه کت‌وشلوار چند میلیون وونی
‫به‌خاطر سازه‌ی غیرقانونی شما آسیب دیده.
‫باید آماده باشین که ‫خسارت‌های جسمی و عاطفی رو جبران کنین.
‫- و کلاس‌های مهدکودک مختل شدن، درسته؟ ‫- آره.
‫همچنین باید به مهدکودک و بچه‌ها ‫برای آسیب روانی غرامت بدین.
‫فهمیدین؟
‫خیلی‌خب، شما دو تا برین.
‫- خداحافظ، دونگ‌مین. ‫- آره.
‫- کارت خوب بود. ‫- آره.
‫- خداحافظ، دون. ‫- خداحافظ.
‫[کلانتری موچانگ]
‫دون، خیلی خوب بودی.
‫شما دو تا اول گزارش پزشکی بگیرین.
‫آره، حتماً.
‫خودتون میرین؟
‫انگار دونگ‌مین واقعاً ‫نقطه‌ضعفش رو گیر آورده.
‫برین بیمارستان درست درمان بشین.
‫- با احتیاط برون، دونگ‌مین. ‫- من دیگه میرم.
‫آره، دون، تو هم با احتیاط برو.
‫خوب غذا بخور، خیلی‌خب؟
‫آفرین، همین‌جوری ادامه بده.
‫[کنفرانس خبری نایب‌رئیس گروه گاسونگ] ‫[گا سون‌وو]
‫نایب‌رئیس گا سون‌وو چی؟
‫هیئت‌مدیره مسئولیت کاملش رو ‫گردن خودش میندازه.
‫راستی، نایب‌رئیس گا سون‌وو کی میاد؟
‫[انجمن ملی خبرنگاران ویدیویی]
‫نایب‌رئیس گا سون‌وو نمیاد.
‫نایب‌رئیس گا سون‌وو صبح امروز
‫خودکشی کرد و الان توی بیمارستانه.
‫فکر می‌کنم شما خبرنگارها از قبل ‫از شرایط غم‌انگیز خانوادگی ما خبر دارین.
‫نایب‌رئیس گا سون‌وو ‫در سنین کم هردو والدینش رو از دست داد
‫و سال‌هاست تحت درمان روان‌پزشکیه.
‫بعد از فوت مادرمون ‫در یه تصادف غیرمنتظره،
‫پدرمون، که به برادرم اعتماد داشت،
‫چند روز پیش با اسلحه خودکشی کرد.
‫فشار مدیریت شرکت،
‫به‌اضافه‌ی حملات بیش‌ازحد رسانه‌ای،
‫انگار از حد توان برادرم فراتر رفته ‫و باعث خودکشیش شده.
‫از طرف برادرم، نایب‌رئیس گا سون‌وو،
‫که امروز نمی‌تونه اینجا باشه،
‫عذرخواهی می‌کنم.
‫و قول میدم
‫گروه گاسونگ رو ‫که توسط رئیس گا سونگ‌هو تأسیس شده
‫با نهایت تلاشم به جایگاه اصلیش برگردونم.
‫انگار ما توله ببر رو دست‌کم گرفتیم.
‫زمان نشون میده که ‫به ببر تبدیل میشه یا یه گربه می‌مونه.
‫نایب‌رئیس گا سون‌وو ‫الان توی کدوم بیمارستانه؟
‫وضعیتش چطوره؟
‫آقا.
‫حالت صورت گا سون‌یونگ رو دیدی؟
‫نه، چه حالتی؟
‫بی‌خیال.
‫بیاید روی واقعیت‌ها تمرکز کنیم. ‫فقط واقعیت‌ها.
‫باید همین نزدیکی باشه.
‫این جاده فقط به همین شهر می‌رسه.
‫همه‌تون عکس‌ها رو گرفتین؟
‫آره.
‫اینجا شهر کوچیکیه. ‫یکی باید دیده باشدش.
‫از حالا به بعد، همه‌جا رو بگردین،
‫رستوران‌ها، اقامتگاه‌ها،
‫هر جایی که ممکنه رفته باشه.
‫- بله. ‫- پخش بشین.
‫- بله. ‫- اطاعت.
‫آقا، این خانم رو دیدی؟
‫می‌خوام سفارش بدم.
‫خانم، این خانم رو دیدی؟
‫- ندیدمش. ‫- دقیق نگاه کن.
‫فقط اسم و عکس؟
‫سخته.
‫غیب‌گو که نیستم.
‫اهل موچانگه؟
‫هی، هی.
‫اون کیم یونگ‌ران نیست؟
‫زود نگاه کن.
‫درسته؟
‫خب، من گواهی پزشکی رو به کلانتری می‌برم.
‫شما دو تا می‌تونین برین.
‫ممنون، دون.
‫روت حساب می‌کنم، وکیل لی.
‫بله، خانم.
‫حداقل اون قدرشناسه، جون دونگ‌مین.
‫هی، زود بیا. عجله کن!
‫خونه ژامبون نداریم.
‫یه سر به سوپرمارکت بزنیم.
‫خانم.
‫نیازی نیست جو وون رو تحت‌تأثیر قرار بدی.
‫اون همین حالا هم طرف توئه.
‫پس لازم نیست ژامبون بخریم.
‫نمی‌دونستی؟
‫من بدون ژامبون نمی‌تونم غذا بخورم.
‫فهمیدم.
‫خب، پس از مغازه‌ی لی جون گوشت می‌خرم.
‫خیلی‌خب، برو.
‫باشه.
‫[سوپرمارکت موچانگ]
‫سلام.
‫سلام!
‫خانم!
‫از جونگ وو شنیدم.
‫نمی‌دونم چرا سونگ‌ته ‫اینجوری رفتار می‌کنه.
‫اگه دوباره اتفاق افتاد، فوری بهم بگو.
‫میرم حالشو جا میارم.
‫ممنون.
‫ژامبون کجاست؟
‫ژامبون اینجاست، کنار رامیون.
‫خیلی‌خب.
‫خوش اومدین.
‫این خانم اومد اینجا، درسته؟
‫فکر کنم رفت...
‫به این زودی؟
‫هی، دور و بر رو نگاه کنین.
‫بله.
‫صبر کن، اونجا اتاق خصوصیه.
‫چرا میرین تو؟
‫خانم.
‫چیکار می‌کنی؟
‫گا سون‌وو.
‫کیم یونگ‌ران!
‫خانم.
‫چیکار می‌کنی؟
‫هی!
‫بگیرینش.
‫وایستا اونجا. هی!
‫- بخواب. ‫- بخواب!
‫هی!
‫دارن دنبالمون می‌کنن.
‫یالا، عجله کن!
‫بیشتر گاز بده!
‫خب دیگه پیاده شو.
‫گفتم پیاده شو!
‫چیکار می‌کنی؟
‫خدایا.
‫خانم، همینجا بمون.
‫لعنتی.
‫شماها کی هستین؟
‫گم شو برو پی کارت.
‫کیم یونگ‌ران.
‫بیا قضیه رو آروم حل کنیم، خیلی‌خب؟
‫گفتم بیا بریم.
‫چیکار می‌کنی؟
‫هی، تو برو.
‫تو تمومش کن. ها؟
‫۱ میلیارد وون.
‫۲ میلیارد وون.
‫۲ میلیارد وون میدم. ‫زود تمومش کن. گشنمه.
‫۲ میلیارد وون؟ خیلی‌خب.
‫دیوونه شدی؟
‫این دیگه چه کوفتیه؟
‫ما هم بریم.
‫زود، زود.
‫- لعنتی. ‫- رئیس.
‫هی، فرار کن.
‫آقای جون دونگ‌مین، ببخشید.
‫نمی‌دونستم ممکنه به‌خاطر من ‫آدمای دیگه صدمه ببینن.
‫از موچانگ میرم.
‫چیکار می‌کنی؟
‫اینجا دیگه کجاست؟
‫مسیر شما تغییر کرد.
‫این جی‌پی‌اس احمق کار نمی‌کنه!
‫یالا دیگه.
‫لعنتی.
‫نه!
‫اینجا مودیوه.
‫مالدیو موچانگ.
‫فقط من این‌جوری صداش می‌کنم.
‫اینجا اومدن ذهنمو باز می‌کنه.
‫ولی موهیتو نداریم.
‫دفعه‌ی بعد میارم.
‫زیاده‌روی نکن.
‫خانم.
‫واقعاً می‌خوای موچانگ رو ترک کنی؟
‫وقتی تو، همسر رئیس گا سونگ‌هو، ‫اومدی اینجا،
‫اسم و هویتت رو عوض کردی ‫که از بازمانده‌ها دوری کنی،
‫برای تفریح یا حال‌و‌هوای تازه ‫نیومدی اینجا، درسته؟
‫لطفاً،
‫به‌عنوان خانم بو سه‌می ‫توی موچانگ بمون.
‫جو وون از همه بیشتر دوستت داره.
‫گفتی غم وقتی تقسیم بشه نصف نمیشه،
‫فقط نقطه‌ضعف میشه، درسته؟
‫من ازت محافظت می‌کنم،
‫تا نقطه‌ضعف نشه.
‫هر طوری که بشه.
‫چرا ازم محافظت می‌کنی؟
‫و چطور می‌تونم به حرفات اعتماد کنم؟
‫وای، تو واقعاً به آدما اعتماد نداری.
‫قرارداد کتبی بنویسیم؟
‫از سکوتت فکر کنم موافقی.
‫می‌خوای تو هم امتحان کنی، خانم؟
‫کیم سویونگ؟
‫خدایا.
‫بچه پررو...
‫چطور جرئت می‌کنی ‫بزرگتر از خودتو به اسم صدا بزنی؟
‫منشی هام.
‫بله، استاد.
‫به لی دون بگو.
‫اگه کیم یونگ‌ران پیداش نشه،
‫مادرشو می‌کشیم.
‫فهمیدم.
‫اگه تصمیم گرفتی بری،
‫لطفاً اول به من بگو.
‫مهمون داریم.
‫خانم بو سه‌می.
‫دخترم!
‫چطور پیدام کردی؟
‫نباید لطفمو جبران کنی؟
‫خیلی وقته ندیدمت.
‫زنگ زدم که یه لطفی بهم بکنی.
‫جو وون.
‫چطور جرئت کردی این کارو باهام بکنی!
‫من به رئیس بودن عادت دارم. ‫ضعیف بودن حس عجیبیه.
‫چی؟ جو وون گم شده؟
‫اگه بلایی سر جو وون بیاد، نمی‌بخشمت.