‫[این سریال تخیلی است و هر شباهتی به افراد] ‫[یا اتفاقات واقعی، کاملاً اتفاقی است]
‫[قسمت چهارم]
‫کلاس مهدکودک داره شروع میشه، آره؟
‫کی تموم میشه؟
‫فکر کنم حدود دو ساعت طول بکشه.
‫دونگ‌مین! جون دونگ‌مین!
‫معلومه.
‫معلومه، خانم معلم.
‫- خانم مدیر. ‫- بله.
‫دروغ گفتن به خودی خود بد نیست.
‫تا وقتی که لو نرین.
‫البته، بانوی من.
‫بانوی من؟
‫خانم مدیر.
‫الان چی گفتی؟
‫چی، دونگ‌مین؟
‫بانو کیه؟
‫منظورت خانم بو سه‌میه؟
‫ها؟ چی؟
‫خانم بو سه‌می؟
‫بانو؟
‫بانو، آره. اوه، خدای من.
‫زن کشیش کلیسامون. هیس!
‫ببخشید، خانم.
‫بله، یه لحظه...
‫دونگ‌مین، آره.
‫آره، دقیقاً.
‫بله، بانو. ‫پس یکشنبه می‌بینمتون.
‫بله. آمین.
‫خیلی‌خب.
‫دونگ‌مین، ‫چرا یهو اومدی اینجا؟
‫اسممو صدا کردی.
‫یادت نیست؟
‫من اسمتو صدا کردم؟
‫دونگ‌مین، جون دونگ‌مین!
‫اوه، خدای من.
‫من...
‫اسمتو صدا کردم.
‫تازگی حافظه‌م خیلی خراب شده.
‫دونگ‌مین!
‫سرویس مهدکودک داره می‌رسه!
‫چی؟
‫صبر کن، برای سرویس مهدکودک ‫که همیشه میاد صدام زدی؟
‫دونگ‌مین، امروز یه روز خاصه.
‫اولین روز کاری خانم بو سه‌میه!
‫باید از بچه‌ها به‌طور ویژه استقبال کنیم.
‫زود باش، برو بیرون
‫و لطفاً یه استقبال ویژه ازشون بکن.
‫زود باش، آقا.
‫ببخشید، خانم.
‫هیس.
‫جاسوسی سرگرمیته؟
‫نه، داشتم می‌رفتم.
‫تحسین برانگیز بود...
‫خانم بو سه‌می عزیز!
‫واقعاً حواست به همه‌چی هست.
‫خب، حالا صحبت قبلیمون رو تموم کنیم؟
‫باشه.
‫لطفاً از این به بعد ‫القاب رو اشتباه استفاده نکنین.
‫حتماً، حتماً.
‫معلم بو سه‌می.
‫خوبه.
‫در مورد اون ۳۰۰ میلیون ‫که قول دادین.
‫برای خرید مهدکودک باید کافی باشه.
‫همونطور که می‌بینین، ‫اینجا روستاییه، قیمت‌ها بالا نیست.
‫۳۰۰ میلیون؟
‫آره.
‫من گفتم سه ماه.
‫خدایا، فقط سهم من ۳۰۰ میلیون بود؟
‫نگران نباشین.
‫به‌محض اینکه این کار تموم بشه، ‫تسویه می‌کنم.
‫ای شیطون!
‫داری شوخی می‌کنی.
‫قرارداد شفاهی معتبره، ‫ولی برای همچین چیزایی،
‫همیشه بهتره کتبی باشه، نه؟
‫واقعاً انگار خواهر بزرگ وکیل لی هستین.
‫به آقای وکیل میگم.
‫خب، اگه بحث پول باشه...
‫حتی خدا هم ‫اینجور دروغ‌ها رو می‌بخشه.
‫دروغ گفتن به خودی خود بد نیست، می‌دونین؟
‫تا وقتی که لو نرین.
‫عجب جمله‌ای.
‫قهوه می‌خورین؟
‫[ارتباطات کی‌ای]
‫اینا دارن چیکار می‌کنن؟
‫انگار مشکل اینترنت هست؟
‫ته‌مین، حالا همچین چیزایی رو می‌بینی؟
‫یه جلیقه‌ی شرکت مخابرات تنشه.
‫تو نمی‌بینی؟ ‫نکنه چشمات ضعیف شده؟
‫هی، بس کن!
‫خانم.
‫اطلاعاتی که می‌خوام بهتون بگم
‫فقط شما توی موچانگ می‌دونین، ‫مدیر لی می‌سون.
‫ولی چرا اینقدر با جزییات به من میگین؟
‫اگه کسی توی موچانگ
‫بفهمه من کیم یونگ‌ران هستم، نه بو سه‌می،
‫و اطلاعات شخصیمو بفهمه،
‫یعنی شما لو دادین، مدیر لی می‌سون.
‫پس لطفاً از این به بعد ‫کاملاً محرمانه نگهش دارین.
‫خب
‫تحصیلات واقعیتون...
‫شما واقعاً از دانشگاه زنان ایسون ‫فارغ‌التحصیل نشدین، نه؟
‫نه، فقط دبیرستان رو تموم کردم.
‫دیپلم متوسطه و راهنمایی رو گرفتم.
‫امتحان معادل راهنمایی رو ‫توی کانون اصلاح و تربیت دادم.
‫کانون اصلاح و تربیت؟
‫از فروشگاه دزدی کردم.
‫خدای من.
‫چقدر بدبختی کشیدی.
‫پس این سوابق خانوادگی همه‌ش...
‫جعلیه.
‫نمی‌دونم پدرم کیه. ‫فقط مادرمو دارم.
‫اونم سه تا سابقه کیفری داره.
‫وای، خدای من. وای، خدای من.
‫پس مادرت هم سابقه داره.
‫احتمالاً پیدا کردن چیزی که راست باشه ‫راحت‌تر از دروغه، نه؟
‫حداقل گواهینامه رانندگیم راسته.
‫خب، پس این کاملاً جعلی نیست، نه؟
‫اگه می‌خواین بیشتر درباره‌م بدونین،
‫فقط اخبار رو بگردین، کلی خبر هست.
‫ولی می‌دونین که رسانه‌ها
‫همیشه اغراق می‌کنن.
‫مثلاً بهتون میگن پول‌پرست،
‫همه‌ش درست نیست، نه؟
‫همه‌چیزش به جز «پول‌پرست» تقریباً راسته.
‫پس بیشترش راسته.
‫- خانم مدیر. ‫- بله؟
‫حالا چیکار کنم؟
‫خب، پس...
‫شما می‌تونین اول برین؟
‫منم زود میام.
‫کیفتونو می‌تونین اینجا بذارین.
‫موچانگ جای امنیه.
‫راستی، خانم...
‫بین شما و دون ما چیزی نیست، نه؟
‫من از مردایی مثل وکیل لی خوشم نمیاد.
‫چی؟ ها؟
‫صبر کن، این یه جورایی توهین‌آمیزه.
‫«تایپ من نیست.» پوف.
‫واقعاً.
‫دوربین توی کلاس هست.
‫ولی توی راهرو نیست.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫مگه مهدکودک‌ها نباید ‫دوربین مداربسته داشته باشن؟
‫ها؟
‫شیرخوارگاه‌ها باید دوربین داشته باشن،
‫ولی مهدکودک‌ها نه.
‫نمی‌دونستی؟
‫مهدکودک قبلیم همه‌جا دوربین داشت.
‫باید اینو جواب بدم.
‫- بله. ‫- نصب تموم شد.
‫یه لینک براتون فرستادم.
‫نصبش کنین تا هر وقت خواستین ‫تصویر رو از گوشی یا لپ‌تاپ ببینین.
‫دستتون درد نکنه.
‫[می‌خواین لینک رو باز کنین؟]
‫به چی زل زدی؟
‫- می‌سون. ‫- ها؟
‫خانم بو سه‌می...
‫خوشگله، نه؟ ‫نمی‌تونی چشم ازش برداری.
‫نه، اونقدرا هم نه.
‫می‌فهمم، دونگ‌مین.
‫ولی جرئت نکنی پا پیش بذاری. هرگز.
‫با این مدارک و قیافه، فکر می‌کنی مجرده؟
‫شرط می‌بندم نامزدش هم پولداره.
‫از کجا می‌دونی؟
‫معلومه. می‌دونم.
‫با یه نگاه می‌فهمم.
‫زن‌ها همدیگه رو خوب می‌شناسن، می‌دونی؟
‫می‌سون، درباره‌ی خانم بو سه‌می،
‫تحصیلات و پیشینه‌ش رو ‫درست بررسی کردی، نه؟
‫خودم شخصاً با مهدکودک ایسون تماس گرفتم ‫و همه‌چی رو چک کردم.
‫رزومه نشونه‌ی‌ شخصیت و درستکاری نیست، نه؟
‫چیه، فکر می‌کنی همه دروغ میگن؟
‫فقط نمی‌خوام بچه‌ها آسیب ببینن.
‫تو به‌عنوان مدیر ‫باید بیشتر به این اهمیت بدی.
‫خب، این‌بار بیشتر دقت می‌کنم.
‫پس دیگه به همه‌چی شک نکن، باشه؟ لطفاً؟
‫سلام.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- آروم. کفشا سر جاشون. ‫- عجله نکنین.
‫خوبه.
‫- سلام. ‫- اومدین.
‫برای چی اومدین اینجا؟
‫برای گزارش گم شدن یه نفر.
‫چند سالشه؟
‫آلزایمر یا بیماری مزمن داره؟
‫امسال ۲۹ سالش میشه؟
‫۲۹...
‫چی؟ داری شوخی می‌کنی؟
‫پدرم دوباره ازدواج کرد.
‫حتی اگه گم شدن یه بزرگسال رو گزارش کنین،
‫بدون مدرک خطر نمی‌تونیم جستجو کنیم.
‫و حتی اگه پیداش کنیم،
‫اگه خودش نخواد، ‫نمی‌تونیم اطلاعات تماسشو بدیم.
‫پس شاید هیچ‌وقت مادرمو پیدا نکنم؟
‫حتی وقتی یه بزرگسال گم شده،
‫تصمیم شخصیش مهمه.
‫مادرتون احتمالاً بیشتر قایم شده
‫تا گم شده باشه؟
‫کارآگاه، واقعاً حرفمو نمی‌فهمین.
‫ببخشید؟
‫بله، گروهبان کیم هاک‌سو هستم.
‫بله، رئیس.
‫بله، بله.
‫چی؟ فرمانده باهاتون تماس گرفت؟
‫بله، فهمیدم.
‫اگرچه بزرگساله، ‫دلیل کافی برای باور حرفای شما داریم.
‫گزارش گم شدن رو ثبت می‌کنیم.
‫یه جست‌وجوی سراسری راه میندازیم
‫و ماجرای ناپدید شدنش رو بررسی می‌کنیم.
‫پس بالاخره فهمیدین.
‫اولین باره اومدین اینجا.
‫کی معرفیتون کرد؟
‫یکی به اسم کیم سویونگ.
‫کیم سویونگ؟
‫یه اسم معموله.
‫خودم حداقل سه تا کیم سویونگ می‌شناسم.
‫سویونگ قدکوتاه، سویونگ قدبلند، سویونگ تپل.
‫ولی
‫اون کیم سویونگ که به‌خاطر طرح‌های هرمی ‫باهاش زندان بودی، اسم معمولی نیست، نه؟
‫می‌دونی حموم پا چقدر خوبه؟
‫دمای بدنت رو یه درجه بالا می‌بره، ‫از سرطان و اینجور چیزا جلوگیری می‌کنه.
‫این آنزیم رو به حموم پا اضافه کنین
‫و پوستتون نرم و ابریشمی میشه.
‫مادرم سال‌ها دیابت داشت.
‫هیچ بیمارستانی توی کره نتونست درمانش کنه،
‫ولی آنزیم خوبش کرد.
‫پس لطفاً قبل از رفتن یه حموم پا بگیرین.
‫قیمتش چنده؟
‫قربان! چشم‌هاتون تیزن.
‫من هنوز رئیس نیستم.
‫با اون پیشونی براق و بینی برجسته،
‫شما برای مدیرعاملی به دنیا اومدین.
‫این بطری ۱۸۰ هزار وونه.
‫هزینه تولید اصلیش ‫بالای ۳۰۰ هزار وون بود،
‫ولی چون ما مستقیم ‫با کارخونه‌های کامبوج کار می‌کنیم،
‫نصف قیمت میدیم.
‫با فقط ۳۰ هزار وون سود می‌فروشیم،
‫عملاً مفت.
‫صدتا بطری بخریم؟
‫صدتا؟
‫این همه؟
‫چند قسطه می‌خواین؟
‫قسط بی‌قسط.
‫صدتا بطری می‌خرم
‫اگه بگی کیم سویونگ کجاست.
‫[۱۸ میلیون وون]
‫[کیم سویونگ]
‫زنگ زدی؟
‫من؟ مثل سگ کار می‌کنم، طبق معمول.
‫چرا؟ چی شده؟
‫یه مرد خوشتیپ دنبالمه؟
‫من هیچوقت با یه مرد خوش‌تیپ قرار نذاشتم.
‫هیون اوک.
‫بهشون گفتی کجام؟
‫هی.
‫به من اعتماد نداری؟
‫فقط گفتم مراقب باش.
‫فهمیدم.
‫چیه، چیه، چیه؟
‫دستشویی هم برم دنبالم میای؟
‫خدایا.
‫یکی برات نگه داشتم ولی غیبت زد.
‫گرمه.
‫وقتی سرد بشه دیگه خوب نیست.
‫راستی، اگه یکی دنبالم بود، ‫وانمود کن منو نمی‌شناسی.
‫اینجا درست مثل زندانه.
‫یکی مثل سگ دنبالمه، ‫حتی تا دستشویی باهام میاد.
‫وقتی دستشویی میری دنبالت نمیام، بو میده.
‫وای، خدایا...
‫درباره تو حرف نمی‌زنم.
‫باشه، بعداً حرف می‌زنیم.
‫کسایی که میگن «مگه به من اعتماد نداری؟» ‫هیچ‌وقت قابل اعتماد نیستن.
‫خوشمزه‌ست.
‫عالیه.
‫[گاسونگ]
‫از این به بعد قهوه‌ت با من.
‫هرجور راحتی.
‫آقای وکیل، بیول‌نه‌ هستم.
‫یکی دنبال کیم سویونگه.
‫تماس‌گیرنده اسمش هیون اوک بود.
‫کیم سویونگ میگه نمیشه بهش اعتماد کرد.
‫گفت توی زندان هم‌سلول بودن،
‫ولی انگار فقط دوست معمولی‌ان.
‫آقای وکیل،
‫به من گفت «سگ».
‫انگار کیم سویونگ،
‫نمی‌دونه سگ‌ها چقدر باهوشن.
‫حقایق، نظرات و پیچش‌های داستانی همه باهم.
‫پیام‌هاش یه جذابیت مخفی داره.
‫ترسوندیم.
‫ببخشید، غافلگیرتون کردم؟
‫بچه که بودم باله کار می‌کردم،
‫برای همین بی‌صدا راه میرم.
‫این جاروبرقی هم واقعاً بی‌صداست، نه؟
‫معلومه، خاموشه.
‫اینجا کسی عادی هست؟
‫خانم بک هه‌جی.
‫بله؟
‫اگه تمیزکاری تموم شده، ‫برگردین به اقامتگاه خودتون.
‫وکیل لی، برای منم نون تست درست کردین؟
‫چقدر احساساتی.
‫حالا باهم بخوریم؟
‫دارم از گشنگی می‌میرم.
‫همه‌شو خودم می‌خورم.
‫و،
‫امروز بعدازظهر میرم بیرون،
‫پس تا قبلش ‫همه گوشه‌کنارها رو تمیز کن.
‫کلی گرد و خاک همه جا نشسته.
‫چرا اینقدر ساکته؟
‫وکیل لی.
‫کلاس توت‌فرنگی!
‫بله!
‫دوست‌داشتنی نیستن؟
‫بچه‌ها خیلی پرجنب‌وجوشن،
‫برای همین طول می‌کشه تا آروم بشن.
‫خانم مدیر!
‫بیا داخل. منتظرت بودم، یه لحظه.
‫وای، امروز قرار بود با فروشنده‌ی ‫لوازم مهدکودک جلسه داشته باشیم...
‫خانم!
‫می‌تونین یه کم بچه‌ها رو نگه دارین؟ ‫فقط یه لحظه!
‫می‌خواین من بهشون درس بدم؟
‫فقط یه کم، خیلی سریع!
‫می‌تونین براشون کتاب بخونین ‫یا یه سرود یادشون بدین،
‫هر کاری خواستین بکنین، هر کاری.
‫- همینجا بمون. ‫- خانم مدیر.
‫سلام، بچه‌ها.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫من خانم بو سه‌می‌ام، از امروز
‫با کلاس توت‌فرنگی‌ام.
‫خب، درس امروز...
‫- خانم! ‫- بله؟
‫تا کی اینجا می‌مونین؟
‫تا کریسمس می‌مونین، آره؟
‫درخت کریسمس درست می‌کنیم، آره؟
‫خب...
‫این...
‫جو وون، اون چیه؟
‫تا حالا ندیدمش.
‫عمو ته‌مین برام خریده.
‫واقعاً؟ بده یه کم باهاش بازی کنم.
‫با اسباب‌بازی خودت بازی کن.
‫بذار باهاش بازی کنم دیگه.
‫نه، با مال خودت بازی کن.
‫هی، این مال منه.
‫پسش بده!
‫- بچه‌ها، دعوا نکنین. ‫- دعوا.
‫وای خدای من.
‫بچه‌ها! ساکت!
‫- وای! ‫- وای!
‫بچه‌ها،
‫تمرکز کنین!
‫بشینین.
‫بچه‌ها، درباره دفاع شخصی چیزی شنیدین؟
‫تا هفت سالگی ‫باید بلد باشین از خودتون محافظت کنین.
‫نظر من اینه.
‫هر سال ۳۰ هزار مورد کودک‌آزاری داریم،
‫که ۳۸ تا بچه جونشونو از دست میدن.
‫آدمای بد
‫همیشه کسایی رو که
‫ازشون ضعیف‌ترن هدف می‌گیرن.
‫فهمیدین؟
‫- بله. ‫- بله.
‫این محبوب‌ترین محصول ‫برای بچه‌های این روزهاست.
‫ولی این‌بار هیچی نظرمو جلب نکرد.
‫عزیزم، چه حیف.
‫خانم مدیر،
‫من هنوز سهمیه این ماهمو پر نکردم،
‫برای همین یه قیمت خوب بهتون میدم.
‫ببخشید که این‌همه راه اومدی.
‫خب، ثبت‌نام ما هم کم شده،
‫برای همین نمی‌تونیم لوازم زیادی بگیریم.
‫مدت‌هاست باهم کار کردیم، ‫دوست داشتم کمکت کنم،
‫ولی دست ما هم تنگه.
‫یه نسخه ارزون‌تر اینجا داریم.
‫بچه‌ها،
‫این الان یه آدم شروره.
‫اون داینو‌پینگ منه!
‫پینگ؟ چه پینگی؟
‫این دایناسور یه آدم بده.
‫شرور حمله می‌کنه.
‫خب اول چیکار کنیم؟
‫اول چیکار کنیم؟
‫منم نمی‌دونم.
‫عالی برای بازی حسی ‫و رشد مهارت‌های حرکتی ظریف.
‫صبر کن.
‫این صدا چیه؟
‫این سر و صدا چیه؟
‫خیلی‌خب! بچه‌ها! یه بار دیگه!
‫- کمکم کنین! ‫- کمک!
‫بعد از درخواست کمک، ‫از هر چیزی که دارین
‫برای حواس‌پرتی مهاجم استفاده کنین!
‫از هر فرصتی استفاده کنین!
‫بک سوپلکس!
‫به نقاط ضعفش ضربه بزنین!
‫هی!
‫داینو‌پینگم ترکید!
‫- ترکید! ‫- داینو‌پینگم.
‫داینو‌پینگ ترکید.
‫- داینو‌پینگ. ‫- احیاش کن.
‫یک، دو، یک، دو.
‫تنفس مصنوعی!
‫احیا!
‫خانم، داری چیکار می‌کنی؟
‫داشتیم دفاع شخصی تمرین می‌کردیم.
‫- بیدار شو. ‫- داینو‌پینگ، بیدار شو.
‫- بیدار شو. ‫- وای، خدای من.
‫احیا!
‫اینجا چه خبره؟
‫- تنفس مصنوعی! ‫- چرا ترکید؟
‫داینو‌پینگ گرونه.
‫خانم معلم داینو‌پینگو ترکوند.
‫گریه نکن.
‫نه، سه تا دستمال.
‫مدیر درستش می‌کنه.
‫عزیزم، عزیزم.
‫خدای من، این چیه؟
‫فین کن!
‫خانم بو سه‌می،
‫می‌تونم باهات حرف بزنم؟
‫- بیدار شو. ‫- داینو‌پینگ، بیدار شو.
‫احیا!
‫یک، دو، یک، دو.
‫- یک، دو. ‫- احیا!
‫سه ماه دیگه می‌تونه دووم بیاره، نه؟
‫ها؟
‫چرا هزینه شهریه سوجون اینجاست؟ ‫[شهریه پارک سوجون برای جون، جولای، آگوست]
‫من که اینو گذاشتم توی کیفم.
‫صبر کن.
‫این چیه؟
‫وای خدای من. ‫چرا پول‌ها غیبشون زده؟ وای!
‫صاف میرم سر اصل مطلب.
‫چرا یه فارغ‌التحصیل دانشگاه زنان ایسون ‫که توی مهدکودک ایسون درس می‌داد
‫این همه راه تا موچانگ اومده؟
‫همونطور که می‌بینی، ‫اومدم معلم مهدکودک بشم.
‫آموزش دفاع شخصی توی روز اول معنی داره؟
‫در واقع، من
‫باور دارم دنیا به ضعیف‌ها سخت می‌گیره.
‫برای همین بچه‌ها باید از بچگی ‫یاد بگیرن از خودشون محافظت کنن...
‫اگه اینو می‌دونی،
‫نمی‌فهمی چقدر خطرناکه بدون اقدامات ایمنی
‫توی کلاس ‫دفاع شخصی درس بدی؟
‫اگه آسیب ببینن، ‫ممکنه تا آخر عمر زخم بردارن.
‫توی سئول دردسر درست کردی و فرستادنت اینجا؟
‫بابای جو وون.
‫داری از خط قرمز رد میشی.
‫من بعد از دردسر توی سئول نیومدم موچانگ.
‫منم...
‫اینجا پاره‌وقت ورزش درس میدم.
‫و بابای جو وون هم هستم، ‫یکی از والدین اینجا.
‫توی دو سال گذشته، ‫پنج تا معلم اومدن و رفتن.
‫سه تاشون مشکلات جدی داشتن.
‫دو تای دیگه
‫بدون خداحافظی فرار کردن ‫چون از روستا متنفر بودن.
‫تو از یه دانشگاه برتر فارغ‌التحصیل شدی ‫و رزومه‌ی خوبی داری.
‫حداقل به بچه‌ها آسیب نرسون.
‫با دقت زیر نظرت دارم. ‫جدی میگم.
‫مطمئنم گذاشتمش توی کیفم.
‫نه.
‫اینجا چی؟
‫غیبش زده! غیبش زده!
‫[دفتر ثبت کلاس سیب]
‫[رزومه بو سه‌می]
‫کانون اصلاح و تربیت؟
‫یه چیزی از فروشگاه دزدیدم.
‫خانم بو سه‌می؟
‫خانم بو سه‌می.
‫صبر کنین، یه لحظه.
‫خب.
‫سوءتفاهم نشه.
‫خب.
‫احیاناً...
‫یه پاکت ندیدین؟
‫درباره چی حرف می‌زنین؟
‫یه پاکت سفید.
‫پدربزرگ سو جون ‫نمی‌تونه انتقال بانکی بده،
‫برای همین همیشه شهریه رو ‫نقدی توی پاکت می‌فرسته.
‫ولی...
‫پول‌ها غیبشون زده.
‫- خانم مدیر. ‫- بله؟
‫به‌خاطر گذشته‌م به من شک دارین؟
‫من؟ نه، اینطور نیست.
‫فقط امروز تنها کسی که توی دفترم بود...
‫نه.
‫واقعاً خیلی خیلی متأسفم.
‫چیکار کنم؟ ‫چه اتفاقی افتاده؟
‫صبر کن.
‫وای، چقدر سریعه.
‫بعد از چند کلمه داره فرار می‌کنه؟
‫خانم بو سه‌می!
‫یه دقیقه صبر کن!
‫خانم!
‫باید حرف بزنیم.
‫چی... درباره چی؟
‫خانم، گوش کن چی میگم.
‫دونگ‌مین، این کیه؟
‫ولم کن، جدی میگم.
‫یه چیزی رو باید چک کنم.
‫پاکت توی دفتر مدیر رو دیدی؟
‫چه پاکتی؟
‫چرا از من درباره پاکت می‌پرسی؟
‫زن عجیب.
‫خانم، چی شده؟
‫یه لحظه صبر کن.
‫[پاسگاه پلیس موچانگ]
‫خانم مدیر، خیلی ناراحت شدم.
‫ده ساله باهم کار می‌کنیم.
‫چطور تونستی فکر کنی من دزدم؟
‫واقعاً متأسفم.
‫یادم رفت عجله‌ای ‫قبض‌های آب و برق رو پرداخت کردم،
‫و کار به اینجا کشید.
‫همه‌ش تقصیر منه.
‫واقعاً حرفی ندارم ‫حتی اگه ده بار سرزنشم کنی.
‫واقعاً خیلی متأسفم.
‫و لطفاً فقط از من متنفر شو.
‫این دو تا هیچ کاره‌ان.
‫لطفاً بهشون رحم کن.
‫خانم مدیر.
‫اینا چنده؟
‫چرا یهو اینو می‌پرسی؟
‫فکر کردی اینارو هم دزدیدم؟
‫همه‌شو می‌خرم.
‫تو؟
‫حتماً حس بدی داری که بهت تهمت دزدی زدن.
‫می‌خواستم بابتش عذرخواهی کنم.
‫فکر کردی بعد از اینکه به یکی گفتی دزد،
‫پول همه‌چی رو درست می‌کنه؟
‫اگه پول درستش نمی‌کنه، ‫پس پیشنهادمو پس می‌گیرم.
‫- متأسفم. ‫- متأسفم.
‫در اصل ۳۷۰ هزار وونه،
‫ولی می‌تونی ۳۰۰ هزار وون بدی.
‫کل مبلغ رو بگیر.
‫آقای کیم، خیلی متأسفم.
‫اون همه‌شو می‌خره.
‫لطفاً از شکایتت صرف نظر کن.
‫دیگه چیکار کنم؟
‫مواظب خودت باش. خداحافظ.
‫من باید برم بانک،
‫شما زودتر برگردین به مهدکودک.
‫لطفاً ترتیب اینا رو هم بدین.
‫- باشه. ‫- باشه.
‫- بذار من ببرم. ‫- مشکلی نداره.
‫چرا اومدی دنبالم؟
‫خب...
‫فکر کردی چون حرفایی که زدی ناراحتم کرد، ‫دارم فرار می‌کنم؟
‫نه، این‌طور نیست.
‫آقای جون دونگ‌مین.
‫بله؟
‫انگار خیلی منو اشتباه می‌فهمی.
‫اینقدرها هم بد و ضعیف نیستم.
‫قبلاً،
‫نمی‌خواستم ناراحتت کنم، خانم بو سه‌می.
‫منم موقع ورزش آسیب دیدم،
‫و وقتی هی درباره‌ی ‫تکنیک‌های دفاع شخصی حرف زدی،
‫عصبانی شدم.
‫متأسفم. خیلی چیزا رو اشتباه فهمیدم.
‫ولی می‌دونی،
‫همیشه لازم نیست با پول عذرخواهی کنی.
‫بعضی وقتا یه حرف صادقانه ‫بیشتر از پول ارزش داره.
‫ولی برای کسایی که به پول نیاز دارن،
‫این روش شاید ‫بهتر از یه عذرخواهی صادقانه باشه.
‫[داینو‌پینگ]
‫[متأسفم]
‫فردا می‌بینمت.
‫داینو‌پینگ.
‫سلام، خانم معلم.
‫من مامانِ جون‌ هستم.
‫سلام.
‫خانم، خیلی تند می‌دویی.
‫از کجا می‌دونی؟
‫اینجا شهر کوچیکیه. ‫همه همه‌چی رو می‌دونن.
‫خانم، ما توی موچانگ ‫کافه‌های شیک یا تئاتر نداریم.
‫باید ۳۰ دقیقه رانندگی کنی ‫تا یه کافه پیدا کنی.
‫این برات اشکالی نداره؟
‫نه، من کلاً کافه‌ شیک یا تئاتر دوست ندارم.
‫مثل جوونای امروزی نیستی.
‫خودت هم جوون به نظر میای.
‫اینو زیاد می‌شنوم.
‫راستش قبلاً نگفتم ‫چون فکر کردم شاید بهت فشار بیاد.
‫من رئیس انجمن زنان اینجام.
‫همه می‌گفتن برای رئیسی انجمن زیادی جوونم،
‫برای همین جوری لباس می‌پوشم ‫که بزرگتر به نظر بیام.
‫خب، قضیه اینه.
‫وقتی یه آدم جدید به شهر میاد،
‫معمولاً یه غذا باهم می‌خوریم
‫و آشنا میشیم.
‫خوبه که دوستانه شروع کنیم.
‫چی دوست داری، خانم؟
‫چیزایی که دوست دارم؟
‫[جونگ هوا]
‫خانم، رامیون تند دوست داری، نه؟
‫- شرط می‌بندم تا حالا رامیون نخوردی. ‫- جونگ وو.
‫خودکار، خودکار.
‫- چرا؟ ‫- که یادداشت کنم.
‫ضبط کن. ضبط.
‫درسته.
‫[مامانِ جون]
‫من گوشت هانوو با چربی دوبل دوست دارم،
‫و صدف آبالون ‫باید غیرپرورشی از آب‌های واندو باشه.
‫غیرپرورشی؟ ‫وای، سلیقه‌ت خیلی خاصه.
‫و درباره توت‌فرنگی...
‫[جونگ هوا]
‫توت‌فرنگی‌های موچانگ رو خیلی دوست دارم.
‫ببینم. این صدای خانم بو سه‌می نیست؟
‫- چیزی نگو. ‫- گوشیمو اینجا جا گذاشتم...
‫اینجاست.
‫شما دو تا چرا اینجوری رفتار می‌کنین؟
‫صبر کن... باید باهاش حرف بزنم.
‫فردا چندتا توت‌فرنگی بیارم؟
‫- نه، صبر کن... ‫- چندتا؟
‫برو بیرون.
‫من آسم دارم.
‫- مامانِ جون. ‫- بله؟
‫اینجا پیاده‌م کن.
‫ولی هنوز یه کم راه مونده؟
‫پیاده‌م کن.
‫خانم، شام خوش‌آمدگویی کی بذاریم؟
‫غذا خوردن با والدین ‫قانون ضدفساد کیم یونگ‌ران رو نقض می‌کنه.
‫ممنون که رسوندیم.
‫قانون ضدفساد کیم یونگ‌ران چیه؟
‫کنجد کنجد باز شو!
‫کنجد!
‫چی؟
‫نمی‌تونم.
‫چرا فقط تو قرمزی؟
‫حتماً خیلی احساس تنهایی می‌کنی.
‫ها؟
‫[رزومه]
‫[مهدکودک ایسون موچانگ]
‫دوست جون.
‫پیدات کردم.
‫جواب تلفنتو نمیده؟
‫چول‌سو، برو دیدن هه‌جی و متقاعدش کن.
‫نگران نباش، پیشخدمت چوی.
‫من و هه‌جی خیلی وقته همدیگه رو می‌شناسیم.
‫زن‌ها نمی‌تونن ‫رابطه‌های قدیمی رو فراموش کنن، می‌دونی.
‫یه مرد قابل اعتماد مثل من...
‫باشه. واقعاً روت حساب می‌کنم.
‫باشه، باشه.
‫کم پیدایی، پیشخدمت چوی.
‫آقای یانگ چول‌سو.
‫سلام، هه‌جی.
‫حالت خوبه، هه‌جی؟
‫ها؟
‫ولی شما دیگه جزو این خانواده نیستین.
‫باشه، بیا اینجا حرف بزنیم.
‫آره. بیا بیرون حرف بزنیم.
‫هه‌جی.
‫با یونگ‌ران در ارتباطی؟
‫چرا باید اینو به شماها بگم؟
‫پس در ارتباطی.
‫- که چی؟ ‫- استاد داره از زن‌باباش شکایت می‌کنه.
‫اخبارو دیدی، نه؟
‫آره.
‫استاد گفت ‫اگه توی دادگاه شهادت بدیم،
‫ما رو برمی‌گردونه
‫و غرامت خوبی بهمون میده.
‫وای.
‫هه‌جی.
‫باید طرف ما باشی.
‫ما آدمای معمولی باید به هم بچسبیم.
‫- یونگ‌ران حالا یه سرمایه‌داره. ‫- دقیقاً.
‫دیگه از سطح ما بالاتره.
‫و راستش،
‫یونگ‌ران واقعاً دستیارشو لو میده؟
‫- معلومه که نه. ‫- هیچ‌وقت.
‫هه‌جی.
‫می‌دونی یونگ‌ران کجاست، نه؟
‫ولی راستش، دقیق نمی‌دونم کجاست.
‫ولی اگه چند روز لی دون رو زیر نظر بگیرم، ‫شاید بفهمم.
‫واقعاً؟
‫اگه بفهمی، ‫می‌تونیم پیش استاد سفارشتو بکنیم.
‫معلومه.
‫درباره چی؟
‫این اطلاعات صدها میلیون می‌ارزه. ‫فکر کردی مفتی بهش می‌دیمش؟
‫هه‌جی.
‫حالا هم‌تیمی هستیم، نه؟
‫اگه بفهمم، بهتون خبر میدم.
‫- آره. ‫- بهتره خبرمون کنی، باشه؟
‫هی، هه‌جی.
‫- اگه فهمیدی... ‫- خبرمون کن.
‫فکر می‌کنی خبرمون می‌کنه؟
‫چرا دستمو ول کرد؟
‫گفت که خبرمون می‌کنه.
‫- خبر میده، نه؟ ‫- آره.
‫چطور کار به اینجا کشید؟
‫چرا باید اطلاعاتی که پیدا کردم
‫با شماها به اشتراک بذارم؟
‫اونم وقتی صدها میلیون می‌ارزه؟
‫اینجا خونه منه.
‫خانم، بیاین شام بخوریم.
‫ولی می‌تونی دستمو ول کنی؟
‫نه، نه.
‫بیا دست همو بگیریم راه بریم، ‫شاگرد کلاس توت‌فرنگی.
‫من جون جو وونم.
‫جو وون.
‫خانم، شاید خیلی باهوش نباشین.
‫ها؟
‫بفرما خانم.
‫نمی‌خوام.
‫میرم یه کم دیگه گریل کنم.
‫لطفاً صبر کنین.
‫بابا، یه پیام اومده. ‫بذار برات بخونم.
‫باشه.
‫همون‌طور که بابای جو وون گفت،
‫احتمالاً یکیه که توی سئول گند زده ‫و یواشکی اومده اینجا.
‫ما بدون بررسی درست، ‫بی‌گدار به آب زدیم. اشتباه کردیم.
‫دقیقاً. جو وون...
‫من نبودم.
‫سیر شدم.
‫خانم، سوءتفاهم شده.
‫[چارت روابط ساکنین موچانگ]
‫خانم.
‫گفتم تماس تلفنی خطرناکه. ‫غیر از مواقع ضروری زنگ نزن.
‫اینجا کسی نیست.
‫سیم‌کشی یا دوربین مخفی هم نیست.
‫جز اونی که خودم نصب کردم.
‫وکیل لی.
‫انگار اهالی موچانگ به من شک دارن.
‫دونگ‌مین، اونجا چیکار می‌کنی؟
‫خب پس بیا دوست شدن با مردم موچانگ رو ‫بذاریم توی برنامه‌ی مأموریت.
‫انگار گا سون‌یونگ گزارش گم شدن داده.
‫برای اینکه سه ماه توی موچانگ امن بمونین،
‫این عاقلانه‌تره.
‫بعداً دوباره زنگ می‌زنم.
‫شما دوتا اینجا چیکار می‌کنین؟
‫این توت‌فرنگی‌هاییه که خودم پرورش دادم.
‫بفرمایید.
‫نه، ممنون. ‫توت‌فرنگی دوست ندارم.
‫ولی قبلاً گفتی دوست داری...
‫خانم.
‫چون می‌دونم...
‫نه، ممنون.
‫خانم، با اینا دلستر هم می‌خوای؟
‫توت‌فرنگی و دلستر ترکیب بهشتیه.
‫من زیاد اهل نوشیدنی نیستم.
‫نوش جون خودتون.
‫سه ماه اخراج نمیشم.
‫دونگ‌مین.
‫من واقعاً زن‌هایی رو که ‫از پس خودشون برمیان، تحسین می‌کنم.
‫درسته.
‫فقط با یه زن آشنا شو، لطفاً.
‫ولی من...
‫- دونگ‌مین. ‫- چیه؟
‫امروز منطقت با قلبت درگیر میشه.
‫هر چی شد، عقلتو گم نکن. فهمیدی؟
‫امروز طالع‌بینی رو بی‌خیال شو.
‫برای برداشت توت‌فرنگی دعا کن، ‫چه برای روح بزرگ، چه برای روح کوچولو.
‫رئیس، اینم به‌عنوان یه روز دستمزد ‫حساب میشه؟
‫چت شده؟
‫این‌جوری روی پلک‌هات بزن.
‫وسط گوشات هم بمال.
‫بعدش چی؟
‫مطمئن شو یکنواخت پخشش کردی.
‫تَپ، تَپ، تَپ، تَپ، تَپ.
‫وقتی ترکیبشون می‌کنی، انگشت وسطت رو
‫یه کم پایین بیار تا سطح تماس کمتر بشه...
‫خانم.
‫مامانِ جون، اشکالی نداره منو برسونی؟
‫معلومه که نه.
‫سوار شو، سوار شو.
‫- بریم. ‫- ممنون.
‫خانم.
‫راجع به اون روز... ‫فقط داشتیم سعی می‌کردیم مهمان‌نواز باشیم.
‫قبول کردن غذا از والدین ‫قانون کیم یونگ‌ران رو نقض می‌کنه،
‫ولی اگه من بهتون غذا بدم ‫اشکالی نداره، درسته؟
‫منظورت چیه؟
‫فکر کردم امروز توی حیاطمون ‫یه مهمونی خوش‌آمدگویی بگیرم.
‫برای کی؟
‫برای خودم.
‫عاشقشیم.
‫این فقط مهمونی خوش‌آمدگویی شما نیست،
‫بیشتر مثل ‫دورهمی همسایه‌ها برای غذاست.
‫این مهمان‌نوازی شهر کوچیکه، می‌دونی.
‫عالیه.
‫کجا میری، خانم؟
‫مهدکودک.
‫ولی امروز شنبه‌ست.
‫ها؟
‫من رئیس انجمن زنانم.
‫امروز ساعت ۵ عصر ‫توی خونه‌ی آقای جون دونگ‌مین،
‫برای خوش‌آمدگویی به همسایه جدیدمون، ‫خانم بو سه‌می، یه مهمونی داریم.
‫همه اهالی باید کارشونو متوقف کنن
‫- و بیان. ‫- واقعاً امروز شام خوش‌آمدگویی داریم؟
‫آره، دونگ‌مین، تصمیم گرفتیم بگیریم.
‫وای، خدای من.
‫خانم بو سه‌می.
‫خانم... نه، نه.
‫خانم بو سه‌می.
‫مهمونی خوش‌آمدگویی؟ جدی؟
‫نمی‌دونی این قانون کیم یونگ‌ران رو ‫نقض می‌کنه؟
‫این یه مشکل خیلی بزرگه.
‫آره، برای همین تصمیم گرفتم ‫خودم شام رو میزبانی کنم.
‫برای آشنا شدن با همسایه‌ها ‫و ایجاد رابطه.
‫شنیدم غذای دونگ‌وارو عالیه.
‫- بگیر. ‫- خانم، چرا این‌جوری هستی؟
‫معمولاً من به‌عنوان مدیر ‫همه اینا رو انجام میدم...
‫- فهمیدم. ‫- نه.
‫من توی این کارها خوبم.
‫همه‌چی رو عالی آماده می‌کنم.
‫نگران نباشین، ‫اینو ول کنین و به تلفن جواب بدین.
‫قدردان محبتتون هستم.
‫خب، پس.
‫[بازار موچانگ]
‫ها؟
‫خدای من. اون...
‫هی، جون دونگ‌مین! ‫اونجا چیکار می‌کنی؟
‫یه چرخ خرید بردار و زود بیا اینجا.
‫زود باش، وقت نداریم. ‫بیا، دونگ‌مین. جدی میگم.
‫باشه.
‫خدایا.
‫دونگ‌مین، تنقلات خشک رو
‫با عشق بذار توی سبد.
‫ولی خانم بو میزبان مهمونی خوش‌آمدگوییه. ‫چرا ما داریم این کارو می‌کنیم؟
‫چون خانم بو کارهای دیگه‌ای داره.
‫اینجوری توی زندگی به هم کمک می‌کنیم.
‫چرا همیشه باهاش بداخلاقی؟
‫تو رو هم با پولش خریده؟
‫که طرفشو بگیری؟
‫نه، اصلاً این‌طور نیست!
‫خیلی عجیبه.
‫ولی چرا خانم بو سه‌می
‫اصلاً باید توی موچانگ باشه ‫و پول خرج کنه که مردم رو بخره؟
‫اصلاً چرا دون پیشنهادش کرد؟
‫تو زیادی مشکوکی.
‫اون فقط عاشق روستاست،
‫می‌خواد دوست پیدا کنه،
‫و پول برای خرج کردن داره.
‫تو نمی‌فهمی چون نداری.
‫دونگ‌مین، اگه نمی‌خوای کمک کنی، ‫برو اون‌ور وایسا.
‫خدا رو شکر، خدا رو شکر.
‫میرم تنقلات خشک بیارم.
‫خدا رو شکر، خدا رو شکر.
‫خدا رو شکر.
‫چرا اینجا اینقدر ساکته؟
‫خانم بک هه‌جی؟
‫خانم بک هه...
‫بک هه‌جی!
‫[بک هه‌جی]
‫مشترک مورد نظر در دسترس نیست. ‫لطفاً پیام بگذارید...
‫چی؟
‫خانم بک هه‌جی.
‫چی؟
‫کجا غیبش زده؟
‫نه، چیکار کنم؟
‫سلام به همه.
‫ممنون از زحماتتون.
‫لطفاً اینو درست کنین.
‫- وای، این محشره. ‫- اینا چیه؟
‫خانم بو سه‌می همه‌چی رو آماده کرده.
‫اون واقعاً عاشق بچه‌هاست.
‫ما اینجا حتی کافه بازی هم نداریم، می‌دونی.
‫راستش حسودیم میشه.
‫چقدر باید پولدار باشه که ‫به عنوان یه معلم مهدکودک اینقدر خرج کنه؟
‫- باورم نمیشه. ‫- هی.
‫دونگ‌مین، نوشیدنی رو ‫بذار توی یخچال کلبه.
‫اینجا جا نیست.
‫- باشه. ‫- جو وون عاشق این میشه!
‫عاشقش میشه.
‫لطفاً اینو خوب درست کنین.
‫فوق‌العاده‌ست.
‫خانم، من نوشیدنی‌ها رو ‫اینجا می‌ذارم و میرم.
‫دوربین مداربسته.
‫دونگ‌مین.
‫بله؟
‫اون چیه؟
‫این؟
‫نوشیدنی. ‫برای مهمونی خوش‌آمدگویی.
‫یه لحظه صبر کن.
‫می‌تونیم خصوصی حرف بزنیم؟
‫بذار اول اینو بذارم. یه لحظه.
‫خانم، چرا اینقدر به من نزدیکی؟
‫کی این کارو کردم؟
‫الان.
‫اینو می‌ذارم اینجا.
‫گفتم وایسا.
‫همه‌چی یهو رسید.
‫این باید توی یخچال خنک بشه.
‫- یخچال؟ ‫- نوشیدنی باید سرد سرو بشه.
‫یخچال.
‫- می‌ذارمش اینجا. ‫- خوبه.
‫- اینجا بذارم؟ ‫- خوبه.
‫نباید غذاها رو قاطی کنیم؟
‫با غذاهای خوشمزه جورشون کنیم.
‫کل برنج سرخ‌شده اینجاست.
‫هی، ته‌مین، این...
‫انگار تازه‌واردی...
‫دنبال کی می‌گردی؟
‫معلم بو سه‌می اینجاست؟
‫ها؟ کی؟
‫معلم بو سه‌می.
‫آره، اینجاست. تو کی هستی؟
‫من...
‫دوست سه‌می‌ام.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫شاید به نظر نیاد، ولی من خیلی سنتی‌ام.
‫- زود اینو می‌ذارم. ‫- دونگ‌مین!
‫سلام بعد از مدت‌ها.
‫دوست جون.
‫ممنون که بهم خوش‌آمد گفتین.
‫خانم بک هه‌جی چطور فهمید من اینجام؟
‫نه. بک هه‌جی!
‫توی این دنیا هیچ رازی نیست، می‌دونی.
‫اگه بذاری سگ و خوک بهت زور بگن، ‫خودت سگ و خوک میشی. فهمیدی؟
‫شاید بتونم بفهمم یونگ‌ران کجاست.
‫وکیل لی، کیم یونگ‌ران رو کجا قایم کردی؟
‫اگه توی موچانگی، ‫باید از قوانین موچانگ پیروی کنی.
‫- بس کن. ‫- خانم سه‌می.
‫شاید زبونت تیز باشه، ‫ولی فکر کنم واقعاً آدم مهربونی هستی.