‫[این سریال تخیلی است و هر شباهتی به افراد] ‫[یا اتفاقات واقعی، کاملاً اتفاقی است]
‫[قسمت سوم]
‫پول خودمه، تصمیمش با خودمه!
‫چرا مخالفت می‌کنین وقتی دارم با پول خودم ‫[شهر موچانگ بهترین امکانات رو ارائه میده!]
‫زمین خودمو توسعه میدم ‫و ساختمون خودمو می‌سازم؟
‫این دقیقاً همون چیزیه که
‫جلوی رشد و پیشرفت موچانگ رو می‌گیره...
‫توت‌فرنگی‌های موچانگ از راه رسیدن!
‫خوشمزه‌ترین توت‌فرنگی‌های کره از موچانگ.
‫[توت‌فرنگی‌های موچانگ]
‫هی، جون دونگ‌مین. ‫می‌تونی خاموشش کنی؟
‫خودت خاموشش کن.
‫اینجا درست جلوی یه مهدکودکه.
‫بچه‌ها دارن کلاسشون رو شروع می‌کنن. ‫می‌دونی این کار درسشون رو به‌هم می‌ریزه؟
‫هرچی.
‫اصلاً این مهدکودک چندتا دانش‌آموز داره؟
‫جلوی کارمو نگیر.
‫ببخشید، ادامه میدم.
‫شهروندان محترم موچانگ،
‫توی این مدت...
‫جونگ‌وو! ‫بهترین موقع اومدی!
‫بهترین موقع؟ ‫برای یه گزارش اومدم، رفیق.
‫اون جون دونگ‌مین عوضی منو زد.
‫من فقط یه لگد به بلندگو زدم.
‫نه، واقعاً به خودم خورد!
‫دستگیرش کن.
‫منتظر چی هستی؟
‫برای چی دستگیرش کنم؟
‫استفاده از بلندگو ‫جلوی مهدکودک تقصیر تو بود.
‫ها؟
‫ولی امروز هیچ بچه‌ای ناراحت نیست
حتی خانم لی می سون
‫تقریباً قطعی شده که ‫مهدکودک قراره تعطیل بشه.
‫شماها واقعاً جدی هستین؟
‫داریم رد میشیم.
‫- ممنون. ‫- ممنون.
‫- سلام. ‫- بچه‌های کلاس توت‌فرنگی.
‫- اگه دعوا کنین چی میشه؟ ‫- کار بدیه!
‫چی بود؟ بلندتر! ‫اگه دعوا کنین چی می‌شه؟
‫- کار بدیه. ‫- کار بدیه.
‫دقیقاً.
‫خانم مدیر، می‌تونیم یه لحظه حرف بزنیم؟
‫اینجا فقط ۹ تا بچه هست، ‫معلم اصلی هم نیست، درسته؟
‫همه لطفاً یه لحظه صبر کنین.
‫بله، بله، خانم.
‫ممنون.
‫این معلم به‌زودی می‌رسه.
‫می‌تونی ببینیش؟
‫دونگ‌مین، باید به بچه‌ها درس بدم. ‫تو به‌جای من برو دنبالش.
‫وای، هر لحظه ممکنه برسه.
‫برو.
‫دانشگاه زنان ایسون؟
‫این معلمیه که داره میاد؟
‫آره.
‫این یه جور کلاهبرداری شغلیه؟
‫چرا یکی از دانشگاه زنان ایسون ‫باید بیاد موچانگ؟
‫لی دون معرفیش کرده. ‫یعنی قابل اعتماده.
‫روت حساب می‌کنم.
‫حواسم به تو هم هست.
‫دیدی؟
‫هی! جون دونگ‌مین، کجا داری میری؟
‫هی! بلندگومو شکوندی. ‫کجا داری می‌ری؟
‫اصلاً این بدنسازها یه مشت بی‌خاصیت‌ان.
‫مغزشون به‌درد نمی‌خوره ولی بدنشون...
‫خب، خیلی خوبه.
‫هی، هی.
‫نه، منظورم بد نبود.
‫منظورم اینه که هیکلت خیلی خوبه...
‫این برای بلندگو، خیلی‌خب؟
‫اونو دست‌دوم پنج‌هزار وون خریدم.
‫- بیا، دنبالم بیا. ‫- ها؟
‫کجا داریم می‌ریم؟
‫باید اون جون دونگ‌مین رو هم ببریم!
‫چرا یهو بارون گرفت؟
‫ببخشید...
‫شما خانم بو سه‌می هستین، درسته؟
‫اون پسر... یه سیاهی‌لشکره.
‫نه نقش اوله، نه حتی نقش مکمل.
‫چرا یه مرد که ‫حتی نقش مکمل هم نیست اینجاست؟
‫شما خانم بو سه‌می هستین؟
‫یه لحظه صبر کنین...
‫ببخشید، احیاناً...
‫بله، درسته.
‫من بو سه‌می‌ام.
‫بله.
‫مدیر مهدکودک ایسون منو فرستاده.
‫بیاین بریم.
‫- بذارین اینو براتون ببرم. ‫- نه.
‫نه، دوست ندارم کسی به وسایلم دست بزنه.
‫عجب بارونی داره میاد.
‫تازگی هوا خیلی غیرقابل پیش‌بینی شده.
‫ببخشید، خانم.
‫چرا عینک آفتابی زدین؟
‫به اشعه‌های ماورابنفش خیلی حساسم.
‫حتی توی روزهای ابری هم ‫اشعه‌های ماورابنفش قوی‌ان.
‫که اینطور.
‫ولی هی،
‫واقعاً تا حالا همدیگه رو ندیدیم؟
‫تا جایی که می‌دونم نه.
‫شاید منو جایی دیدین؟
‫توی «تک و تنها هستی».
‫نه.
‫خب...
‫توی «زوج‌های جهنمی» بودی، درسته؟
‫اشتباه می‌کنم؟
‫فقط چون فضا یه کم معذب‌کننده بود ‫شوخی کردم.
‫بهتره فقط ساکت رانندگی کنی.
‫خیلی‌خب.
‫به‌نظر نمی‌اومد رئیس گا ‫زوال عقب داشته باشه؟
‫زوال عقل؟
‫توی سوابق بیمارستانی چیزی هست؟
‫سوابقی نیست، ولی می‌تونیم ‫یکی که توی اون خونه کار می‌کنه رو بخریم؟
‫توی همچین پرونده‌هایی ‫شاهدها توی دادگاه خیلی مهم‌ان.
‫سون‌یونگ، پیشخدمت چوی چی؟
‫و اون پرستار عجیب؟
‫دعوای حقوقی رو شروع کنین.
‫هدفمون ابطال ازدواج به‌خاطر زوال عقله.
‫وکیل کیم، ‫این خیلی قابل پیش‌بینی و ضعیفه.
‫راست میگین.
‫راستی، استاد. ‫کیم یونگ‌ران سابقه کیفری داره.
‫وقتی بچه بوده به‌خاطر دزدی ‫به کانون اصلاح و تربیت فرستاده شده.
‫از اون استفاده کنین.
‫یه مجرم سابقه‌دار که از بچگی
‫به‌خاطر دزدی مدام توی زندان بوده.
‫مادرش هم به‌خاطر کلاهبرداری‌های کوچیک
‫مدام توی زندان بوده.
‫یه زن جوون با سابقه کیفری
‫با یه رئیس گروه صنعتی ‫میلیاردی ازدواج می‌کنه
‫و یه ماه به‌عنوان زنش زندگی می‌کنه.
‫ولی اون مرد ‫دارایی‌های عظیمی بهش منتقل کرده،
‫انگار می‌دونسته قراره بمیره.
‫- وکیل کیم. ‫- بله؟
‫به‌نظر میاد چارچوب کار رو پیدا کردیم.
‫دستکاری روانی چطوره؟
‫عالیه، استاد.
‫یه مرد سالخورده با زوال عقل که ‫یه محافظ زن گولش زده که باهاش ازدواج کنه
‫و ثروتش رو بهش بده.
‫- و... ‫- رئیس گا سونگ‌هو رو دستکاری روانی کرده
‫تا جایی که عملاً باعث مرگش شده.
‫بیوه‌ای که ثروت عظیمی به ارث برده،
‫بعد از مراسم خاکسپاری غیبش زده.
‫زوال عقل، سابقه کیفری،
‫دستکاری روانی، خودکشی با کمک دیگری...
‫این چهار تا کلمه‌کلیدی ‫باید توجه عموم رو جلب کنه.
‫این روایت رو توی رسانه‌ها پخش می‌کنیم ‫و فوراً درخواست ابطال ازدواج رو می‌دیم.
‫این روزا،
‫حتی دادگاه‌ها هم نمی‌تونن ‫نظر عمومی رو نادیده بگیرن.
‫سوابقی از خروج کیم یونگ‌ران از کشور هست؟
‫چک کردیم، ‫ولی هیچ سابقه مهاجرتی نیست.
‫داریم فیلم‌های دوربین مداربسته فرودگاه رو ‫جمع می‌کنیم.
‫بذارین براتون بردارم.
‫نه، خودم می‌تونم.
‫از این‌طرف، لطفاً.
‫خانم مدیر فوری درخواست محل اقامت داد،
‫برای همین انباریمون رو خالی کردیم.
‫از سئول تا موچانگ واقعاً دوره، نه؟
‫بله.
‫ولی چطور در مورد مهدکودک موچانگ شنیدین ‫و درخواست دادین؟
‫توت‌فرنگی‌های موچانگ معروفه، درسته؟
‫واقعاً؟
‫کسایی که می‌خورنشون ‫به‌ندرت منشاءشون رو چک می‌کنن.
‫من به این جزئیات دقت می‌کنم.
‫صادقانه، برای توت‌فرنگی نیومدین، درسته؟
‫اینجا فامیل دارین؟
‫مجبورم به هر سوالی جواب بدم؟
‫نه، مجبور نیستین.
‫شنیدم توی مهدکودک ایسون کار می‌کردین.
‫معلم‌ها می‌تونن وسط دوره منتقل بشن؟
‫بله، ممکنه.
‫منم توی مهدکودک موچانگ ‫ورزش پاره‌وقت درس میدم.
‫پسر خودم هم اونجا میره.
‫بذارین انباری رو نشونتون بدم.
‫وقتی ببینینش،
‫می‌بینی که شخصاً ‫به هر جزئیات ریزی رسیدگی کردم.
‫خودتون همه اینا رو ساختین؟
‫خب، تقریباً خودم ساختمش.
‫بیاین یه نگاه بندازین.
‫- داخلش رو می‌بینین... ‫- ببخشید.
‫متوجه منظورتون هستم.
‫ولی
‫می‌تونین اینقدر به من توجه نکنین؟
‫چقدر بی‌ادب.
‫امکان نداره منو شناخته باشه، درسته؟
‫آنوا.
‫اون معلم یه کم عجیبه، نه؟
‫درسته؟ ‫تو هم اینجوری فکر می‌کنی، نه؟
‫بیا حسابی حواسمون بهش باشه، خیلی‌خب؟
‫امروز حال و هوای اینجا چطوریه؟
‫آنوا، چطوره؟ می‌تونی ببینی؟
‫وای.
‫میگن سگ‌ها روح‌ها رو می‌بینن، ‫ولی شاید آنوای ما نتونه ببیندشون.
‫این روزا با این رکود اقتصادی،
‫خیلی‌ها عمداً ‫مراسم احضار روح برگزار می‌کنن.
‫چون نمی‌خوای بری سرکار این کارو می‌کنی؟
‫هی، منم دلم می‌خواد این کارو بکنم.
‫درسته.
‫معلم جدید کجاست؟
‫اونجا.
‫چه جوریه؟
‫هر وقت بهش کمک پیشنهاد میدی، رد می‌کنه.
‫خیلی مستقله.
‫ازم پرسید قبلاً جایی دیدمش یا نه.
‫اینفلوئنسری چیزیه؟
‫نه، امکان نداره.
‫«امکان نداره».
‫راستی، برای رئیس اون کارخونه‌ی رامیون
‫توت فرنگی می‌بردی؟
‫آره.
‫هی، پس این مقاله رو چک کن.
‫[محافظ زن ۴۰ سال جوان‌تر با رئیس فقید] ‫[گا سونگ‌هو ازدواج کرده، اون واقعاً کیه؟]
‫اون‌وقت، اون محافظی که ‫با رئیس ازدواج کرده رو می‌شناسی؟
‫دیدیش؟
‫دیدم؟
‫[خودکشی با تپانچه] ‫[رئیس گا سونگ‌هو، حقیقت پنهان]
‫با دقت نگاه کن.
‫[خفگی و مشت‌زنی!] ‫[خشونت بی‌رحمانه معلم مهدکودک]
‫این چیه؟
‫واضحه که زن بدجنسيه، درسته؟
‫بده.
‫بدجنس؟
‫کسایی که به بقیه آسیب می‌زنن ‫باید بندازنشون زندان،
‫از جامعه دورشون کنن، ‫حتی غذای زندان هم بهشون ندن.
‫جدی میگم.
‫خیلی عصبانی‌ام. میرم پنکیک درست کنم.
‫پنکیک، ها؟
‫- خیلی عصبانی‌ام. ‫- من نوشابه هم می‌خوام.
‫منو شناخت یا نه؟
‫اگه بفهمن با من ازدواج کردی،
‫همه دنیا انگشت اتهام به‌سمتت می‌گیرن
‫و بی‌رحمانه محکومت می‌کنن.
‫با زندگی‌ای مثل زندگی من،
‫تقریباً هر توهینی که فکرشو بکنی شنیدم.
‫تفنگ،
‫همه‌چی رو بی‌اثر می‌کنه.
‫حتی کمربند مشکی تکواندو ‫و هاپکیدوی درجه سه‌،
‫در برابر این هیچی نیست.
‫اگه یه آدمکش بیاد،
‫میگین با این تفنگ از خودم دفاع کنم؟
‫نه.
‫درباره قاتل یه‌ریم،
‫تنها راه تنبیه‌شون،
‫از طریق توئه.
‫هیچ تضمینی نیست که همون آدم بیاد، درسته؟
‫تضمینی نیست،
‫ولی آدمایی هستن که عوض نمیشن.
‫باید اون آدمو بکشم، رئیس؟
‫یکی از شماها
‫باید زنده بمونه.
‫من می‌خوام اون تو باشی.
‫قتل حداقل پنج سال حبس داره.
‫اگه یکی رو بکشم و پنج سال حبس بکشم...
‫نمی‌خوام بیشتر از اون بمونم.
‫با پول می‌تونی اینو درست کنی، درسته؟
‫پول چی رو درست نمی‌کنه؟
‫اگه زندانی نمونه باشم ‫و مشروط آزاد بشم،
‫وقتی آزاد میشم وسطای سی‌سالگیمه.
‫می‌خوام اون موقع ‫توی یه جای ناشناس از نو شروع کنم.
‫خیلی‌خب.
‫حتی اگه اون موقع از نو شروع کنی،
‫دیر نشده.
‫پنج سال جبران منصفانه‌ست.
‫اگه زنده بمونم.
‫گشنمه.
‫برای اینفلوئنسرمون
‫شبکه‌های اجتماعی رو زیر و رو کردم.
‫ولی اسم «بو سه‌می» رو پیدا نکردم.
‫فقط چون اینفلوئنسر معروفی نیست.
‫حالا معلومه که انگار نسخه مردونه ته‌مینه.
‫لعنتی.
‫خیلی ساکته.
‫کنجکاو شدم داره چیکار می‌کنه.
‫- سو ته‌مین. ‫- بله؟
‫می‌دونم نیت خوبی داری، ولی،
‫آدما به‌مرور خودشونو نشون میدن، خنگول.
‫پس تو خوب زنتو شناختی ‫که بچه‌دار شدین؟
‫به‌اندازه کافی با هم بودیم.
‫ولی می‌دونی،
‫نمی‌تونی واقعاً یه نفر رو کامل بشناسی.
‫روح، تو هم برای پنکیک اومدی؟
‫بس کن. ترسناکه.
‫پنکیک. پنکیک.
‫- تو سرو کن. ‫- پنکیک رو سریع براش ببر.
‫تو برو بهش بگو.
‫خانم!
‫پنکیک درست می‌کنین؟
‫ها؟
‫می‌تونی پنکیک درست کنی؟
‫نه، توی درست کردنشون خوب نیستم.
‫می‌دونی که جلوی زنا زبونم بند میاد. ‫چرا مجبورم کردی باهاش حرف بزنم؟
‫این موقع داره کجا میره؟ ‫شنیدم اولین باره که اومده موچانگ.
‫یه جلسه اضطراری درباره معلم جدید داریم.
‫ساعت ۸ شب بیاین سوپرمارکت موچانگ.
‫فقط سه ماه حواست به اون آدم باشه،
‫بعد از سه ماه ‫استخدامت رو رسمی می‌کنیم.
‫گفتین وکیلین، درسته؟
‫بله، درسته.
‫به‌نظر میاد ‫اتفاق خوبی برای یونگ‌ران افتاده؟
‫راستش کیم یونگ‌ران توی لاتاری برنده شده.
‫جایزه اول.
‫چی؟ وای!
‫آروم‌تر.
‫ببخشید.
‫عالیه.
‫پس کار من فقط اینه که
‫حسابی حواسم به اون آدم باشه، درسته؟
‫بله، دقیقاً.
‫ترسوندیم.
‫بیاین داخل، بیاین.
‫[تحقیقات خصوصی]
‫دارین دنبال این می‌گردین؟
‫آره.
‫اگه پیداش کنیم چیکار کنیم؟
‫بکشینش.
‫چقدر پول لازم دارین؟
‫می‌تونم کلش رو پیش‌پیش بدم.
‫آقا.
‫فیلم و سریال جنایی دوست داری؟
‫یهو چرا این سوال رو پرسیدی؟
‫کاملاً عادی به‌نظر می‌رسی.
‫ولی خیلی از دنیای واقعی بی‌خبری.
‫این روزا هیچ‌جای کره ‫بدون دوربین مداربسته نیست.
‫اگه یکی رو بکشیم، فوراً گیر می‌افتیم.
‫این
‫تخصص ماست.
‫[هر کاری رو انجام می‌دیم]
‫اگه از کسی طلبکار نیستی
‫یا دلت برای کسی تنگ نشده، برو پی کارت.
‫اگه بخوای یه نفر رو
‫با صد میلیون وون ناقابل بکشی،
‫به پلیس گزارش میدم.
‫گزارش؟
‫لعنتی، من وقتمو خالی کردم اومدم اینجا.
‫خب، پس کی قراره بکشدش، ها؟
‫صبر کن.
‫اگه پیداش کنین، می‌تونین ما رو ‫به یکی که بتونه بکشدش وصل کنین، درسته؟
‫خب، آره.
‫آدمایی رو می‌شناسم
‫که همچین کارهایی می‌کنن.
‫ولی ما نه.
‫اول پیداش کنین، ‫بعد قدم بعدی رو برنامه‌ریزی می‌کنین.
‫لطفاً این زن رو پیدا کنین.
‫مادرش هم همین‌طور.
‫انگاری آدمیه که ‫واقعاً دلتون می‌خواد پیداش کنین.
‫خیلی دلم براش تنگ شده،
‫اونقدر که می‌تونم بکشمش.
‫پس اگه پول می‌خوای، سریع پیداش کن.
‫انگاری حسابی پولداری.
‫مزرعه توت‌فرنگی ‫حسابی از دهکده دوره.
‫چراغ خیابون هم زیاد نیست.
‫یکی ممکنه اونجا کشته بشه، ‫و هیچ‌کس نفهمه.
‫خیلی‌خب.
‫حالا، رک و پوست‌کنده بگو. ‫[سوپرمارکت موچانگ، برنده جایزه اول لاتاری]
‫جو وون از پنج‌سالگی رفت مهدکودک ‫و تا وقتی هفت‌سالش شد،
‫پنج‌تا معلم مختلف اومدن و رفتن، درسته؟
‫- بله. ‫- درست.
‫ولی همه‌شون ‫بدون خداحافظی غیبشون زد، درسته؟
‫- دقیقاً. ‫- آره.
‫سه‌تاشون
‫وسیله دزدیدن، ‫پول تنقلات بچه‌ها رو بالا کشیدن،
‫و رابطه داشتن.
‫- اصلاً فکرش هم نمی‌کردیم. ‫- شوکه‌کننده‌ست.
‫اون دوتای دیگه قول دادن.
‫به بچه‌ها گفتن ‫«تا فارغ‌التحصیلی می‌مونم، قول میدم.»
‫سه میلیون وون.
‫ممنون.
‫اونا پولی که سونگ‌ته بهشون داد رو گرفتن،
‫سه ماه هم دووم نیاوردن، ‫بعد استعفا دادن و در رفتن.
‫- درسته. ‫- دقیقاً.
‫برای همین هم ‫بچه‌ها گریه کردن و به‌هم ریختن، نه؟
‫- کاملاً. ‫- آره.
‫نمی‌تونم ببینم بچه‌ها آسیب می‌بینن.
‫منم همینطور.
‫دونگ‌مین، حس تو رو می‌فهمم.
‫ولی بدون معلم، ‫مهدکودک باید تعطیل بشه.
‫آره، شاید این‌بار فرق کنه.
‫با این حال، برگزاری جشن خوشامدگویی ‫شاید زیاده‌روی باشه.
‫ولی نمی‌تونیم ‫برای یه تازه‌وارد هیچ کاری نکنیم...
‫خبر امروز رو دیدین؟
‫یه معلم مهدکودک ‫که بچه‌ها رو می‌زده تیتر خبر بود.
‫واقعاً؟
‫- چی؟ ‫- چطور ممکنه؟
‫هیچ‌وقت از روی ظاهر قضاوت نکنین.
‫بزرگ کردن بچه‌ها شوخی‌بردار نیست.
‫اونو قبلاً ندیدم.
‫خودشه! خانم معلمه!
‫- خانم معلم اومده! ‫- براش یه نوشیدنی بیارین!
‫باید یه چیزی آماده می‌کردیم!
‫وای، حالا چیکار کنیم؟
‫نه.
‫خوش اومدین.
‫رامیون کجاست؟
‫اون‌طرف.
‫خانم، شام نخوردین، درسته؟
‫خونه چیزی برای خوردن نیست.
‫غذا جزو اجاره‌ست.
‫چرا الان اینو میگی؟
‫قبلاً بهم گفتی حرف نزنم.
‫امشب دیر وقته. رامیون می‌خورم.
‫صبر کن، بهش غذا نمیدی؟
‫من... حملش کنم؟
‫- چی؟ ‫- براتون میارمش؟
‫نه، خودم می‌برم.
‫مواظب باشین.
‫خداحافظ.
‫برو.
‫[سوپرمارکت موچانگ] ‫[برنده جایزه اول لاتاری ۸۸۱]
‫- رفت. ‫- هی، تو...
‫فقط...
‫همه‌تون دیدین؟
‫اصلاً به‌نظر معلم مهدکودک نمیاد.
‫باید حسابی حواسمون بهش باشه. ‫جدی میگم.
‫ببین، جدا از زیر نظر گرفتنش،
‫باید بهش غذا بدی، درسته؟
‫تو هم باهاش برو، دونگ‌مین.
‫- برو دیگه! ‫- نه...
‫- سریع برو. ‫- یه ثانیه صبر کنین.
‫برو دیگه.
‫نه، گفتم بیاین حرف بزنیم.
‫باید بهش غذا بدی، باشه؟
‫- حالا برو بهش غذا بده. ‫- سریع برو.
‫دنبالش برو.
‫- برو. ‫- برو دنبالش.
‫بیاین بریم داخل.
‫خانم، منم دارم میرم خونه.
‫مشکوک نباشین.
‫اون سیاهی‌لشکر،
‫خیلی حرف می‌زنه.
‫اگه این‌بار هم معلم پیدا نکنیم،
‫مهدکودک موچانگ ‫سال دیگه خودش تعطیل میشه.
‫اون‌وقت بچه‌هامون باید ‫یه ساعت بیشتر سوار اتوبوس باشن تا برن مهد.
‫ما هم شغلمونو از دست میدیم.
‫دقیقاً.
‫به‌علاوه، ‫اون یه معلم از دانشگاه زنان ایسونه.
‫برای بچه‌هامون یه فرصت طلاییه
‫که آموزش سطح سئول داشته باشن.
‫- درسته، یه فرصت طلایی. ‫- دقیقاً.
‫همه‌مون هم‌نظر هستیم، درسته؟
‫- معلومه. ‫- البته.
‫تا وقتی بچه‌هامون فارغ‌التحصیل بشن،
‫باید یه‌جوری اون معلم رو
‫توی مهدکودک ایسون موچانگ نگه داریم.
‫- نگهش داریم! ‫- آره.
‫ولی چطور نگهش داریم؟
‫اگه سونگ‌ته با پول نقد رشوه بده،
‫ما واقعاً گزینه دیگه‌ای نداریم.
‫اگه براش یه کاری کنیم چی؟
‫مثل درست کردن غذا.
‫من با تجربه‌ام از زندگی توی سئول میگم،
‫آدمای سئول اگه یکی بی‌دلیل ‫زیادی بهشون محبت کنه، بدبین میشن.
‫اول باید یواشکی هواشو داشته باشین،
‫طوری که انگار اصلاً حواستون نیست.
‫کاملاً بدون اینکه بفهمه. ‫هیچ‌وقت نباید احساس فشار کنه.
‫خودمونی.
‫صبر کن، چرا دونگ‌وارو نیومد؟
‫- دونگ‌وارو؟ ‫- هیچ‌وقت این جلسه‌ها رو از دست نمی‌داد.
‫- سرش شلوغه؟ ‫- عجیبه.
‫[سرآشپز سابق هتل شین‌سونگ سئول] ‫[دونگ‌وارو]
‫ساعت از ۸:۳۰ گذشته.
‫هنوزم نریم سوپرمارکت؟
‫شنیدم اون معلم
‫از مهدکودک ایسون توی سئول اومده.
‫توی گانگنام زندگی می‌کنه، ‫پدر و مادر پولداری داره.
‫نمی‌دونم چرا یکی که اینقدر پولداره ‫باید بیاد اینجا.
‫جدی، گیر نمی‌افتیم، نه؟
‫قلبم داره تند می‌زنه.
‫باید تابلو رو عوض کنیم؟
‫من فقط ۳ ماه توی آشپزخونه هتل شینسونگ ‫پیاز پوست گرفتم.
‫میگن دختره پولداره.
‫حتماً توی هتل شین‌سونگ بوده.
‫یه قاشق بخوره، می‌فهمه.
‫سه‌آ، بچه کوچیکه‌مون توی کلاسشه، درسته؟
‫نمی‌تونیم ازش دوری کنیم. چیکار کنیم؟
‫عزیزم، نگران نباش.
‫دفعه قبل، معلم‌های دیگه
‫همه توی سه ماه در رفتن.
‫درسته.
‫یه کم دیگه تحمل کنیم.
‫اون زنه هم توی موچانگ دووم نمیاره.
‫تا اون موقع، خانم بو سو‌می
‫نباید پاشو توی دونگ‌وارو بذاره!
‫نباید!
‫خیلی‌خب.
‫زیرکانه بود.
‫بده من.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫عذرخواهی بابت اینکه غذات رو درست نکردم.
‫واقعاً همینه؟
‫خب، باید چیز دیگه‌ای هم باشه؟
‫همیشه این‌جوری محبت رو رد می‌کنی؟
‫محبت فقط وقتی محبته ‫که گیرنده هم حسش کنه.
‫خدایا.
‫از حالا به بعد، ‫ساعت ۸ صبحونه می‌خوریم و ساعت ۷ شام.
‫اگه وقت داشتی، بیا با هم بخوریم.
‫خودم درستش می‌کنم.
‫این محبت نیست. ‫چیزیه که بابتش پول دادی.
‫محدودیت غذایی نداری، درسته؟
‫برنج با لوبیا.
‫برنج لوبیایی.
‫وای، جدی.
‫جدی چی؟
‫اولین بزرگسالی هستی ‫که دیدم نمی‌تونه برنج لوبیایی بخوره.
‫حتی نپرس.
‫اون صاحبخونه‌ت میشه، خانم. ‫[مدال‌آور موچانگ از تیم ملی انصراف داد]
‫در واقع پسرعمومه،
‫ولی صادقانه میگم، ازش دوری کن.
‫برات بهتره.
‫چرا؟
‫«سگ دیوونه» رو می‌شناسی، درسته؟
‫وقتی جون دونگ‌مین قاطی می‌کنه،
‫هیچ‌کس توی موچانگ ‫جرئت نمی‌کنه باهاش دربیفته.
‫فکر نکنم اینقدر دیوونه باشه.
‫- هیس. ‫- هیس.
‫خانم معلم؟
‫آره، آره.
‫خانم بو سه‌می‌ هستم.
‫ولی تو کی هستی؟
‫بابام گفت زودی به معلم جدید دل نبندم.
‫این یعنی چی؟
‫منم نمی‌دونم.
‫جون جو وون!
‫خانم بو سه‌می!
‫ببخشید، یه لحظه میام داخل.
‫جون جو وون که توی چادر قایم شده.
‫تو چرا اونجا قایم شدی، خانم؟
‫جون جو وون.
‫کی بهت گفت یواشکی بیای توی کلبه معلم؟
‫اینجا قبلاً مخفیگاه من بود.
‫ولی حالا من اینجا زندگی می‌کنم.
‫وقتی خالی بود، ‫اینجا مخفیگاهش بود.
‫دیگه این کارو نمی‌کنه.
‫بابا، شنیدم شکمش سه بار قار و قور کرد.
‫فقط یه بار بود، نه سه بار.
‫بیا بریم.
‫اگه دوباره بیای اینجا، دعوات می‌کنم.
‫حتماً شام بخور.
‫من...
‫بله.
‫خب...
‫فقط... نتونستم کیمچی بخرم.
‫میشه یه کم کیمچی بهم بدین؟
‫خانم، من براتون میارم.
‫هی، اول کفش‌هاتو بپوش...
‫برات میارم.
‫جون جو وون، وایسا منم بیام.
‫بابام گفت زودی به معلم جدید دل نبندم.
‫منم قصد ندارم دل ببندم.
‫[نصب دوربین مداربسته]
‫- برین دیگه. ‫- یه لحظه صبر کن.
‫- صبر کن، فقط... ‫- چرا؟
‫راه رو باز کن.
‫این ورود بی‌اجازه ست.
‫وکیل لی، چرا باید بریم؟
‫- هی. ‫- چیه؟
‫این... اینه.
‫این اخراج غیرقانونیه.
‫آره، اخراج غیرقانونی.
‫اخراج غیرقانونی؟
‫نیست؟
‫اخراج غیرقانونی.
‫یعنی چی؟
‫اخراج غیرقانونی یعنی
‫کارفرما نمی‌تونه بدون دلیل موجه ‫یکی رو اخراج کنه.
‫نکته کلیدی اینجاست: «دلیل موجه».
‫بی‌خیال اصطلاحات حقوقی، ‫ساده حرف می‌زنم.
‫پیشخدمت چوی و آقای یانگ چول‌سو.
‫- بله. ‫- الان.
‫کارفرماتون کیه؟
‫چول‌سو! ‫رئیس گا سونگ‌هو!
‫- اشتباهه! ‫- کیم یونگ‌ران! خانم!
‫جواب درست.
‫- می‌خواستم بگم... ‫- هی.
‫الان وقت جشن گرفتن نیست.
‫بعد از فوت رئیس گا سونگ‌هو،
‫خانم کیم یونگ‌ران طبیعتاً صاحب خونه شد.
‫یعنی کارفرماتون خانم کیم یونگ‌رانه.
‫ولی شماها،
‫می‌دونین با کارفرماتون چیکار کردین؟
‫نه، اون...
‫از وقتی صاحب قبلی یهو فوت کرد،
‫- تحویل کار... ‫- تحویل کار
‫درست انجام نشد، ‫برای همین اشتباه کردیم.
‫«سگی که یه بار گاز بگیره، ‫بازم گاز می‌گیره.»
‫وکیل لی، به من میگی سگ؟ ‫اون چول‌سوئه.
‫داری درمورد من حرف می‌زنی؟
‫به من گفتی سگ؟
‫وکیل لی، من دیگه گاز نمی‌گیرم.
‫صبر کن، من دندونامو می‌کشم.
‫یه کم پاداش پایان خدمت اضافه کردم.
‫- حداقل اینو بگیرین. ‫- ممنون.
‫صبر کن.
‫پیشخدمت.
‫یانگ چول‌سو.
‫از حالا به بعد با دقت گوش کن.
‫به حرفات گوش دادم و این‌جوری شدم.
‫هه‌جی کجایی.
‫هه‌جی گفت صد میلیون پس‌انداز داره.
‫می‌دونم باید سراغ کی بریم.
‫کی؟
‫فکر کردی کی؟
‫استاد.
‫اون حتماً یه نقشه‌ای داره.
‫صبر کن، صبر کن. صبرم کن.
‫فقط کمرم درد می‌کنه.
‫وای، مرغ.
‫تا وقتی خانم برگرده اینجا می‌مونم.
‫جوری رفتار کن انگار نامرئی هستی، ‫خانم بک هه‌جی.
‫وکیل لی، غذا خوردین؟
‫مگه بهت نگفتم؟
‫«آشپزی رو بسپر به سرآشپز ‫و مرغ رو به مرغ‌فروشی.»
‫غذای خونگی نمی‌خواین؟
‫اینجا خونه‌ی من نیست.
‫یه چیز دیگه،
‫به جز موقع غذا، ‫پاتو توی خونه اصلی نذار، خانم بک هه‌جی.
‫باشه.
‫آقای وکیل، می‌دونی...
‫خانم دقیقاً کجاست؟
‫چرا باید به تو توضیح بدم، ‫خانم بک هه‌جی؟
‫چون من و خانم دوستیم. آقای رواعصاب.
‫از استاد گا سون‌یونگ خبری شنیدی؟
‫نه.
‫اگه استاد گا حتی یه بار بهت نزدیک شد،
‫فوراً بهم بگو، خانم بک هه‌جی.
‫باشه.
‫بله... چرا باید به تو بگم؟
‫تا آخر به حرف آدما گوش کن.
‫هوم.
‫موچانگ باید جای آرومی باشه، نه؟
‫دونگ‌مین، دیروز با خانم معلم حرف زدی؟
‫رامیون تند قرمز دوست داره؟ یا ملایم؟
‫نمی‌دونم.
‫فکر می‌کنی نوشابه دوست داره؟
‫شاید هم دلستر دوست داره. درسته؟
‫نمی‌دونم.
‫پس به‌زور باهم حرف زدین.
‫هیچ پیشرفتی نکردین.
‫از برنج لوبیایی بدش میاد. ‫برنج لوبیایی!
‫وای، چطور فهمیدی؟ ‫تحت تاثیر قرار گرفتم.
‫پس حسابی شناختیش؟!
‫خدایا. تو که مجردی از چی سر درمیاری؟
‫حتی نوع توت‌فرنگی رو ‫با وام کشاورزی عوض کردیم.
‫چرا نهال‌ها اینقدر پلاسیده‌ان؟
‫هی، بچه‌ها.
‫باید گنده و قوی بشین.
‫تا جو وون بتونه بره آموزشگاه ‫و پیانو یاد بگیره. خب؟
‫موافق نیستین؟
‫نگران نباش، عمو دونگ‌مین. ‫ما حسابی پولدار میشیم.
‫یه روح جدید دیگه.
‫هی، میرم جو وون رو بیدار کنم، خیلی‌خب؟
‫جدی میگم.
‫ولی،
‫توت‌فرنگی‌ها ما رو پولدار نمی‌کنن.
‫شیرینن! شیرین.
‫عمو دونگ‌مین خنگه.
‫کی اومدی اینجا؟
‫سلام.
‫- سلام، جو وون. ‫- خوبه.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫جون جو وون، ‫به حرف معلمت گوش کن.
‫- باشه. ‫- دیر کردیم.
‫می‌بینمت.
‫خانم بو سه‌می.
‫من لی می‌سون هستم، ‫مدیر مهدکودک ایسون.
‫درگیر کنفرانس آکادمیک بودم.
‫به‌خاطر شرایط مهدکودک، ‫باید فوراً شروع به تدریس کنین.
‫لطفاً تا ساعت ۸:۳۰ صبح خودتونو برسونین.
‫دونگ‌مین. دونگ‌مین.
‫- بله؟ ‫- اون چطوره؟
‫لی دون تا خود مهدکودک بدرقه‌ش کرد.
‫احساس می‌کنم یواشکی می‌خواد ‫بهم معرفیش کنه.
‫معرفیش کنه؟
‫می‌خواد اونو به‌عنوان ‫گزینه احتمالی ازدواجش بررسی کنم.
‫تحصیلات بالا، خانواده‌ی خوب. ‫برای دون عالیه، نه؟
‫خب، پس حسابی پیشینه‌شو چک کن، آبجی.
‫این روزا آدما ‫مدرک و سابقه‌ی کارشونو جعل می‌کنن، نه؟
‫با محل کار قبلیش تماس بگیر
‫ببین مشکلی بوده یا نه.
‫دونگ‌مین.
‫نمی‌دونی من کی‌ام؟
‫لی می‌سون.
‫همه‌چی رو قبلاً چک کردم.
‫دیگه میرم سرکار.
‫سلام، بچه‌ها.
‫من خانم بو سه‌می‌ام.
‫سلام، بچه‌ها.
‫من خانم بو سه‌می‌ام.
‫خیلی‌خب.
‫سلام.
‫می‌خوام درباره نصب دوربین مداربسته بپرسم.
‫امروز میشه نصب کرد؟
‫پولش مشکلی نیست.
‫هی، این کیم یونگ‌رانه؟
‫بله، درسته.
‫چندبار از فیلم دوربین‌های فرودگاه چک کردیم.
‫خب، حالا کجاست؟
‫داریم دنبالش می‌گردیم.
‫دوربین‌های مداربسته سئول ‫برای همه در دسترس نیست.
‫ردیابیش سخته.
‫وای، باورنکردنیه.
‫توی این مدت داره چیکار می‌کنه؟
‫استاد، لی دون تاریخ انتشار وصیت‌نامه رو ‫به جلسه‌ی سهام‌دارها تغییر داده.
‫همه وراث باید حضور داشته باشن.
‫باید قبل از اون تاریخ به‌دستش بیاریم.
‫کل گاوصندوق‌های ‫وی‌آی‌پی بانک‌ها رو چک کردم.
‫هیچ اثری به اسم رئیس، ‫لی دون یا هیچ‌کس دیگه نیست.
‫گا سونگ‌هو به هیچ‌کس اعتماد نداشت.
‫احتمالاً وصیت‌نامه رو توی خونه نگه داشته.
‫با دادستان کیم تماس بگیر.
‫هر اتهامی به لی دون بزن ‫تا از خونه‌ش بکشیمش بیرون.
‫بله، استاد.
‫این عکس‌ها رو دوست دارم. ‫بهتریناشو برام بفرست.
‫باید گزارش گم شدنش رو بدیم.
‫مامان از خونه رفته.
‫بچه‌هاش باید ساکت بمونن؟
‫[ثبت‌نام در مهدکودک موچانگ ایسون] ‫[در تمام طول سال]
‫[دوربین مداربسته امنیتی فعال]
‫[مهدکودک ایسون]
‫[رزومه]
‫کار داوطلبانه زیادی توی خارج انجام دادین؟
‫هر دو والدینم داوطلب فعال بودن.
‫فکر کنم اینو از اونا به ارث بردم.
‫دقیقاً. پیشینه خانوادگی مهمه.
‫ولی با رزومه‌ای مثل شما، ‫خانم بو سه‌می،
‫می‌تونستین راحت توی مهدکودک ‫وابسته به دانشگاه زنان ایسون کار کنین.
‫چرا تا موچانگ اومدین؟
‫می‌خوام
‫همینو براتون توضیح بدم.
‫از بچگی همراه پدرم که استاد بود
‫بعضی وقتا خارج زندگی می‌کردم.
‫توی تعطیلات دانشگاه، ‫توی آفریقا داوطلب بودم
‫و فهمیدم آموزش چقدر مهمه.
‫بعد شنیدم که
‫یه مدیر توی موچانگ ‫روح ایسون رو زنده کرده.
‫دیوانه‌وار دلم می‌خواست ‫به بچه‌های اینجا درس بدم.
‫شما دقیقاً همون معلمی هستین ‫که منتظرش بودیم.
‫و اینکه درست قبل از جلسه معارفه اومدین،
‫ما خیلی خوش‌شانسیم که ‫یکی مثل شما داریم، خانم بو سه‌می.
‫بریم کلاس‌ها رو ببینیم؟
‫بچه‌ها به‌زودی با سرویس می‌رسن.
‫می‌تونین کیفتونو بذارین اینجا.
‫موچانگ جای امنيه.
‫از این‌طرف.
‫مهدکودک موچانگ ایسون ما
‫معتبرترین مهد توی این منطقه‌ست.
‫خیلی از بچه‌ها از راه دور میان.
‫دوست‌داشتنی نیستن؟
‫خانم مدیر! کجایی؟
‫بیا بیرون باهام حرف بزن.
‫وای، سر صبحی چی شده؟
‫خانم، کلاس توت‌فرنگی ته راهروئه.
‫لطفاً شما زودتر برین.
‫این چیه؟
‫چندبار گفتم ‫سال دیگه قرارداد رو تمدید نمی‌کنم...
‫لطفاً آروم باش.
‫توی کلاس سیب منتظر بمون.
‫برو داخل. کلاس سیب.
‫برو دیگه.
‫برین.
‫صاحب این زمین ‫داره به آخر عمرش می‌رسه.
‫و بچه‌هاش قول دادن ‫این زمین رو به من بفروشن.
‫فردا کل پیش‌پرداخت رو میدم.
‫می‌خوام این باغ و زمین بازی رو ‫با بولدوزر صاف کنم
‫و خونه‌ی سالمندان بسازم.
‫سونگ‌ته.
‫اینو تو پاره کردی؟
‫آره.
‫سونگ‌ته.
‫اگه این مهدکودک تعطیل بشه،
‫بچه‌ها باید ساعت‌ها با اتوبوس ‫برن یه جای دیگه.
‫ولی خانم مدیر، می‌دونی چیه؟
‫به‌زودی سالمندهایی که ‫به خونه سالمندان نیاز دارن
‫بیشتر از بچه‌هایی میشن ‫که به این مهدکودک میان.
‫این واقعیته.
‫تقاضای بازار
‫با زمان تغییر می‌کنه.
‫می‌فهمی؟
‫چه تقاضایی؟ تو...
‫اینو بگیر.
‫بگیرش، بچه‌ننه.
‫چی؟
‫[دیدو]
‫کانگ سونگ‌ته.
‫الان سرم شلوغه، ‫ولی حواسم بهت هست.
‫راست وایسا! سرتق...
‫حتماً، ببینیم چی میشه.
‫با این کار چیزی عوض نمیشه.
‫ببخشید. چک کردین؟
‫درباره خانم بو سه‌می.
‫بله.
‫ممنون.
‫رزومه‌ش تاثیرگذاره ولی،
‫ما بیشتر از همه ‫به شخصیت اهمیت میدیم.
‫درسته؟ ‫تو متخصص دانشگاه زنان ایسونی.
‫مدیر لی، ‫یه فارغ‌التحصیل بو سه‌می پیدا کردم.
‫خب،
‫یه نفر مثل بو سه‌می
‫بین فارغ‌التحصیل‌های معروف نیست؟
‫خب، بو سه‌می که من می‌شناسم ‫خیلی مسن‌تره.
‫متولد ۹۴؟ جوونه.
‫این روزا آدما ‫بعد از سی‌سالگی ازدواج می‌کنن.
‫ولی بو سه‌می که من می‌شناسم ‫متولد ۷۲ ئه.
‫پنجاه و سه سالشه.
‫سه‌تا بچه داره، ‫و کوچیکترینشون تازه رفته دانشگاه.
‫چی؟
‫خب. دوباره چک کن، خیلی‌خب؟
‫بو سه‌می یه اسم معمول نیست، درسته؟
‫و می‌دونی، برادر کوچیکم؟ وکیله.
‫آره، دون.
‫خودش این رزومه رو فرستاده.
‫من سی سال سابقه فارغ‌التحصیل‌ها رو دارم.
‫مگه میشه یه فارغ‌التحصیل برجسته رو ‫از قلم بندازم؟
‫وکیل لی اشتباه کرده؟
‫برای همین باید دوباره چک کنیم.
‫نمی‌تونی همه فارغ‌التحصیل‌ها رو یادت بیاد.
‫[معلم بو سه‌می]
‫این روزا با معلم‌ها می‌پره؟
‫چیزی دیدی؟
‫چیزی هست که نباید ببینم، آقای وکیل؟
‫شامم تموم شد، اینا رو جمع کن.
‫سلام؟
‫بله، خانم. چیزی شده؟
‫فکر کنم مدیر ‫داره درباره پیشینه‌م تحقیق می‌کنه.
‫چیکار کنم؟
‫خب، پس حسابی پیشینه‌شو چک کن، آبجی.
‫این روزا آدما ‫مدرک و سابقه کارشونو جعل می‌کنن.
‫با محل کار قبلیش تماس بگیر
‫ببین مشکلی بوده یا نه.
‫[مهدکودک وابسته به دانشگاه زنان ایسون]
‫سی‌و‌دو...
‫صبر کن، یه لحظه.
‫الو. سلام.
‫اونجا مهدکودک دانشگاه زنان ایسونه، درسته؟
‫داریم دنبال یه معلم می‌گردیم ‫که اونجا کار کرده.
‫بو سه‌می، متولد ۱۹۹۴.
‫یه لحظه.
‫متولد ۱۳ سپتامبر ۱۹۹۴، درسته؟
‫بله، درسته.
‫خانم بو سه‌می ‫تا ماه پیش اینجا کار می‌کرد.
‫فارغ‌التحصیل دانشگاه زنان ایسونه، درسته؟
‫البته، طبیعتاً.
‫ما فقط فارغ‌التحصیل‌های ‫دانشگاه زنان ایسون رو استخدام می‌کنیم.
‫نمی‌دونستین؟
‫بله. فهمیدم.
‫خانم مدیر.
‫یه میلیون وون ‫فقط برای گفتن چندتا کلمه؟
‫خانم کیم، ‫امروز یه چیز خوب بخر.
‫خانم لی، آروم.
‫می‌خوای منو لو بدی؟
‫چرا باید درموردش به تو بگم، خانم بو سه‌می؟
‫تو کی هستی؟
‫دونگ‌مین! ‫جون دونگ‌مین!
‫وای خدا.
‫ولم کن.
‫تو اصلاً چی هستی؟
‫هویت واقعيت چیه لعنتی؟
‫وای، دارم اینجور حرفای بی‌ادبانه‌ای ‫توی مهدکودک مقدس میگم.
‫صبر کن، صبر کن.
‫خدایا، منو ببخش. کمکم کن.
‫نزدیکتر نیا.
‫هر چی بگم باور نمی‌کنی، درسته؟
‫داستان این دروغ‌ها چیه؟ ها؟
‫راستی،
‫چطور دون ما رو گول زدی؟
‫دون بی‌گناه ما!
‫شما دوتا
‫یه جورایی همدستین، نه؟
‫این سوءظن حسابی ناخوشاینده.
‫دون ما چه مشکلی داره؟
‫وای.
‫چیکار کنم؟
‫[دون]
‫الو، آقای وکیل. منم.
‫چرا به تلفن خواهرم جواب میدی؟
‫دون، هی دون، منم خواهرت.
‫دون احمق. چیکار کنم؟
‫آبجی، اول آروم باش.
‫هی، چی شده؟
‫گفتی یه نفر رو از طریق مدیر مهدکودک ایسون ‫توی سئول استخدام کردی.
‫پس چرا فارغ‌التحصیلِ ‫دانشگاه زنان ایسون نیست؟
‫این کیه که جلومه؟
‫توی باشگاه همدیگه رو دیدین؟ ها؟
‫آبجی، این روزا باشگاه نیست، کلابه!
‫خانم؟ و آبجی...
‫هر دوتون، اول آروم باشین.
‫حالا با دقت به حرفام گوش کنین.
‫خانم؟ آبجی؟
‫آبجی، اونی که الان کنارته
‫بیوه‌ی رئیس گا سونگ‌هو ‫از گروه گاسونگه که تازگی فوت کرده.
‫اون زن پول‌پرست؟
‫- وای. ‫- آبجی، نگو اون زن پول‌پرست...
‫نه، اگه خانم اینو بشنوه ناراحت میشه.
‫من با این چیزا ناراحت نمیشم.
‫مدیر لی می‌سون.
‫این مهدکودک داره تعطیل میشه، درسته؟
‫صاحب زمین هر لحظه ممکنه بمیره،
‫و بچه‌هاش طبیعتاً می‌خوان بفروشن، درسته؟
‫از کجا می‌دونی؟
‫سه ماه.
‫دقیقاً سه ماه کافیه.
‫پس این سه ماه...
‫درباره من شنیدی، درسته؟
‫من کی‌ام، چقدر پول دارم.
‫و با اون پول،
‫خریدن زمین این مهدکودک کار ساده‌ایه.
‫فقط سه ماه بهم وقت بده.
‫اگه بذاری این سه ماه در آرامش
‫به‌عنوان معلم مهدکودک اینجا بمونم،
‫صاحب واقعی مهدکودک میشی.
‫خانم.
‫حتماً این همون شرافت اشرافی معروفیه که
‫در موردش شنیدم.
‫با این حال، برای این سه ماه،
‫باید کاملاً مخفی نگه داری که
‫من بیوه‌ی رئیس گا سونگ‌هو هستم.
‫توی این سه ماه،
‫همه فقط منو به‌عنوان خانم بو سه‌می
‫از دانشگاه زنان ایسون می‌شناسن.
‫البته، خانم معلم.
‫- خانم مدیر. ‫- بله.
‫دروغ گفتن خودش بد نیست.
‫تا وقتی که لو نری.
‫البته، بانوی من.
‫خانم مدیر.
‫الان چی گفتی؟
‫ها؟
‫چی، دونگ‌مین؟
‫بانوی من کیه؟
‫منظورت خانم بو سه‌میه؟
‫♪ دوباره متولد شدن ♪
‫♪ حالا وقتشه ♪
‫♪ حتی زخمای پنهان هم می‌درخشن ♪
‫♪ من نور رو به اشتراک می‌ذارم ♪
‫♪ روزای غرق در تاریکی رو روشن می‌کنم ♪
‫♪ تموم نشده ♪
‫♪ حال به گذشته وابسته نیست ♪
‫♪ سالم برگرد پیش من ♪
‫بک سوپلکس!
‫این دوز و کلک رو ‫از سئول تا اینجا آوردی؟
‫داری زیاده‌روی می‌کنی.
‫فکر کنم اهالی موچانگ بهم مشکوکن. ‫[نمودار روابط اهالی موچانگ]
‫انگار گا سون‌یونگ گزارش گم‌شدن داده.
‫خانم بو سه‌می.
‫یه لحظه صبر کن، خانم!
‫اگه یکی دنبالم اومد، ‫وانمود کن منو نمی‌شناسی.
‫به من اعتماد نداری؟
‫فقط میگم مراقب باش.
‫این اطلاعات معمولیه؟
‫ارزشش چند صد میلیونه.
‫دوست جون.
‫پیدات کردم.