‫[این سریال تخیلی است و هر شباهتی به افراد] ‫[یا اتفاقات واقعی، کاملاً اتفاقی است]
‫یونگ‌ران،
‫باهام ازدواج کن.
‫اگه باهام ازدواج کنی،
‫بانوی گروه گاسونگ میشی.
‫می‌دونی اونا بیشتر از همه ‫از چی می‌ترسن؟
‫مرگ؟
‫نه، پول.
‫ولی...
‫چرا ازدواج؟
‫اگه همینجوری بمیرم،
‫دارایی‌هام و شرکت رو
‫بین خودشون تقسیم می‌کنن، نه؟
‫ولی اگه یه وارث جدید ‫با سهام بیشتر از اونا پیداش بشه چی؟
‫یه خواهر یا برادر ناتنی مثل یه ریم.
‫ولی این خیلی ضعیفه.
‫من یه ضربه قاطع لازم دارم.
‫همسر قانونیم.
‫فقط این نیست، درسته؟
‫درسته.
‫مرگ یه ریم ۱۵ سال پیش بود،
‫پس هیچ مدرکی وجود نداره.
‫برای همین جلوی اونا،
‫یه وارث جدید ‫با سهام بیشتر از یه ریم معرفی می‌کنم.
‫اون موقع چیکار می‌کنن؟
‫دقیقاً مثل ۱۵ سال پیش عمل می‌کنن.
‫این بار یه تله می‌ذاریم
‫و منتظر می‌مونیم.
‫تو طعمه میشی،
‫و اونا رو به جرم توطئه برای قتل
‫و اقدام به قتل گیر میندازیم.
‫این نقشه منه.
‫جناب رئیس.
‫دنیا توی این ۱۵ سال خیلی عوض شده.
‫ولی آدما هیچ‌وقت عوض نمیشن.
‫مردی که باید ‫تا آخر عمر مدیر کارخونه می‌موند،
‫با مادرم ازدواج کرد تا بالا بیاد.
‫اون موقع باید با مادرم می‌مُردی.
‫چرا زنده موندی و ‫چیزی که مال ماست رو گرفتی؟
‫بابت همه چیز ازتون ممنونم.
‫[مامان]
‫یونگ‌ران، مامانم.
‫هی، کار پیدا کردی، درسته؟
‫می‌تونی ۱۰ میلیون وون بهم قرض بدی؟
‫الو؟ الو؟
‫دست از سرم بدار!
‫باهاتون ازدواج می‌کنم.
‫[قسمت دوم]
‫♪ سعی نکن منو بشکنی ♪
‫♪ من در حال پژمردنم ♪
‫آپلودش کنم.
‫[دوست داری با هم بریم گلف بازی کنیم؟]
‫این دیگه چه جور زنیه؟
‫چی؟
‫هیچی. لطفاً کارت رو تموم کن.
‫داری غذا می‌خوری؟
‫صبح بخیر.
‫آقای چول‌سو.
‫این.
‫- ممنون. ‫- راستی!
‫- آقای چول‌سو. ‫- ها؟
‫راستش توی تعطیلات چند تا عکس گرفتم ‫و آپلودش کردم.
‫فقط می‌خواستم بدونم دیدیش یا نه.
‫عکس گرفتی؟
‫آره، زود ببینش.
‫وای، باحاله.
‫بده؟
‫نه، قشنگه.
‫کاملاً خوشگل شدی.
‫آره.
‫من بیرون منتظر می‌مونم. ‫عجله نکن.
‫خیلی‌خب.
‫غذا خوشمزه بود.
‫ولی لایک نکردی.
‫ببخشید. الان لایک می‌کنم.
‫وای، دیوونه‌کننده‌ست.
‫- نه؟ ‫- چیه؟
‫قهوه‌ش عالیه.
‫تعطیلات خوبی داشتین، رئیس؟
‫روال همیشگی بهتره.
‫رئیس.
‫ببخشید، یهو احساس کردم...
‫نمی‌تونی بدنت رو کنترل کنی؟
‫اگه برنامه امروز به‌هم بریزه، ‫تو مسئولیت قبول می‌کنی؟
‫معذرت می‌خوام...
‫یونگ‌ران، تو رانندگی کن.
‫بله، رئیس.
‫رئیس، ببخشید.
‫یونگ‌ران، خیلی متأسفم.
‫با احتیاط رانندگی می‌کنم.
‫درست سر وقت رسیدین، رئیس.
‫خب، بریم داخل؟
‫[ثبت ازدواج] ‫[گا سونگ‌هو، کیم یونگ‌ران]
‫ببخشید...
‫من شاهدم.
‫من وکیل جناب رئیسم.
‫رضایت رو از...
‫چرا از من نمی‌پرسین؟
‫رضایت والدین؟
‫مگه اینا ۱۶ سالشونه ‫که دارن ازدواج می‌کنن؟
‫دو تا آدم کاملاً بالغ ‫دارن ازدواج می‌کنن.
‫مشکل چیه؟
‫زود اینو ثبت کنین.
‫بله.
‫این قراردادیه که رئیس گفت آماده کنم.
‫[قرارداد مشروط ارث پس از ازدواج]
‫این قرارداد بلافاصله بعد از مرگ رئیس ‫اجرا میشه.
‫سه ماه بعد از فوت رئیس،
‫یه جلسه برای انتخاب ‫مدیرعامل جدید گروه گاسونگ برگزار میشه.
‫خانم کیم یونگ‌ران، توی اون جلسه، ‫شما باید رأی تعیین‌کننده بدین
‫تا مطمئن بشین اون خواهر و برادر ‫دیگه هیچ‌وقت
‫پاشون به گروه گاسونگ باز نشه.
‫فقط وقتی همه‌ی این مراحل کامل بشه،
‫کل دارایی رئیس گا سونگ‌هو
‫به شما به ارث می‌رسه، خانم کیم یونگ‌ران.
‫ولی مرگ رئیس گا باید
‫شخصاً توسط شما انجام بشه، ‫خانم کیم یونگ‌ران.
‫[وقتی گا سونگ‌هو درخواست کند، کیم یونگ‌ران] ‫[شخصاً مرگ خودخواسته را اجرا می‌کند]
‫یعنی من باید خودم رئیس رو بکشم؟
‫این با چیزی که قبلاً گفتین فرق داره، نه؟
‫چطور می‌تونیم بهت اعتماد کنیم، ‫خانم کیم یونگ‌ران؟
‫هر انتخابی یه قیمتی داره.
‫دوست داری بقیه‌ی عمرتو
‫غرق بدهی بگذرونی؟
‫برای پشیمونی هنوز دیر نشده.
‫می‌خوای وانمود کنیم این اتفاق نیفتاده؟
‫فرآیند مرگ خودخواسته کاملاً ضبط میشه.
‫اگه خانم کیم یونگ‌ران ‫شرایط قرارداد رو اجرا نکنه،
‫من شخصاً فیلم رو به پلیس میدم.
‫به‌عبارت دیگه،
‫خانم کیم یونگ‌ران، ‫شما قاتل رئیس میشین،
‫و ارث بردنتون کاملاً باطل میشه.
‫می‌فهمین؟
‫[طرف اول: گا سونگ‌هو]
‫[طرف دوم: کیم یونگ‌ران]
‫می‌فهمم.
‫به‌عنوان وکیل،
‫من این کل فرآیند رو گواهی می‌کنم.
‫حالا بریم عکستون رو بگیرین.
‫رئیس.
‫داماد باید دست عروس رو درست بگیره.
‫اینجوری.
‫خیلی طبیعی‌تره.
‫حالا واقعاً عکس می‌گیرم.
‫بگین سیب!
‫شما دو تا واقعاً به هم میاین.
‫رئیس، چرا ۴۰ سال دیرتر به دنیا نیومدی؟
‫وکیل لی.
‫وکیل لی؟
‫بله کیم یونگ‌ران؟
‫بله، خانم؟
‫بعدازظهر توی پیونگ‌تان ‫بازدید از کارخونه داریم.
‫باید الان راه بیفتیم که سر وقت برسیم.
‫بریم.
‫[رامیون گاسونگ] ‫[نودل‌های گندم تخمیرشده آرامش‌بخش]
‫به سلیقه‌م می‌خوره،
‫ولی برای بازار خارجی جذابیت داره؟
‫بله، با در نظر گرفتن بازار خارجی،
‫می‌تونیم تندی رو ‫روی سطح ۲ تنظیم کنیم.
‫- یه طعم دلپذیر آجیلی داره. ‫- بله.
‫فهمیدم مادرت کجاست.
‫پول واقعاً چیز خوبیه، نه؟
‫کاملاً، خانم.
‫مادرم حتی اسم منو
‫از روی کاراکترهای مرتبط با پول گذاشت.
‫با مادرت چیکار کنم؟
‫وکیل لی،
‫فکر اینم من باید بکنم؟
‫خیلی سریع داری خودت رو وفق میدی، خانم.
‫رئیس، اینم استیکتون.
‫متوسط پختمش.
‫رئیس، تازگی به زور چیزی می‌خورین.
‫حالتون خوب نیست؟
‫می‌خوای حالمو بدتر کنی؟
‫رئیس، چی میگین...
‫منظورم اون نبود.
‫اگه استیک نمی‌خواین، ‫غذای دریایی چطوره؟
‫رئیس تازگی خیلی گرفته ست.
‫مگه رژیم نداری؟
‫عکاسیمو انجام دادم.
‫و یانگ چول‌سو همه‌ش عکس‌های ‫یه زن دیگه رو لایک می‌کنه.
‫آقای یانگ چول‌سو ‫هر زنی رو دوست نداره.
‫منظورت چیه؟
‫آقای یانگ چول‌سو ‫زن‌های پولدار رو دوست داره.
‫منظورت چیه، دوست جون؟
‫زنایی که مثلاً ‫حدود ۱۰۰ میلیون وون دارن؟
‫خب، ممکنه همچین زنی رو دوست داشته باشه.
‫- چول‌سو. ‫- ها، چیه؟
‫گفته بودم؟
‫چی رو؟
‫این زمستون پس‌اندازم رو نقد می‌کنم.
‫حدود ۱۰۰ میلیون وون.
‫چرا اینو به من میگی؟
‫همینجوری...
‫قراره شام رامیون بخوریم؟
‫آره.
‫منم رامیون خیلی دوست دارم، می‌دونی؟
‫دوست داری باهم بخوریم؟
‫فکر خوبیه.
‫راستی، این همه پول رو کی جمع کردی؟
‫کم‌کم.
‫سه ماه اینجا می‌مونی. ‫[شهرستان موچانگ]
‫موچانگ؟
‫آره. ایستگاه قطار نداره، ‫۴ ساعت با ماشین راهه.
‫جای خیلی آرومیه.
‫از اون شهرایی که حتی می‌دونی
‫همسایه‌ت چندتا قاشق داره.
‫واقعاً لازمه تا موچانگ برم؟
‫تو هم برای پول جونت رو به خطر انداختی.
‫فکر می‌کنی بقیه فرق دارن؟
‫اگه اون خواهر و برادر
‫بفهمن تو وارثی،
‫دقیقاً مثل ۱۵ سال پیش میان دنبالت.
‫اونجا یه جای خوب
‫برای قایم شدن از کساییه که دنبالتن.
‫و اگه یه قاتل اجیر کنن،
‫برای تله گذاشتن عالیه.
‫اون تو دارن چیکار می‌کنن؟
‫این چیه؟
‫رزومه‌ست.
‫[رزومه]
‫بو سه‌می.
‫دانشگاه زنان ایسون، ‫رشته آموزش کودکان.
‫بی‌خطرترین و غیرمشکو‌ترین پوشش رو ‫انتخاب کردم. مربی مهدکودک.
‫از قضا، خواهرم توی موچانگ ‫یه مهدکودک داره.
‫چون خیلی مهربونه...
‫اون به این راحتی‌ها نمی‌میره.
‫وای خدا.
‫پیشخدمت چوی.
‫رئیس.
‫فقط داشتم در رو تمیز می‌کردم.
‫بیشتر از سون‌یونگ بهت پول میدم،
‫پس میشه دیگه اینقدر به غذا گیر ندی؟
‫خب...
‫چقدر بیشتر میدین؟
‫هر چقدر خواستی خرج کن.
‫ممنون، رئیس.
‫دیدی؟
‫اینجا، با پول میشه همه‌چی خرید.
‫متحد دیروز دشمن امروز میشه
‫و سئول، مخصوصاً این خونه،
‫خطرناکترین جاست.
‫میرم موچانگ.
‫تا سه ماه دیگه که ‫جلسه سهام‌دارها برگزار میشه،
‫نباید بمیری، خانم.
‫این دسته توت‌فرنگی‌ها شیرین‌ترینن. ‫نوش جان!
‫دو هفته دیگه می‌بینمتون.
‫توی فکر بودم که کی میای.
‫یه چیزی برام سواله.
‫چرا توت‌فرنگی‌های موچانگ ‫انقدر خوشمزه‌ان؟
‫خب...
‫راحت حرف بزن.
‫بله.
‫برای اینکه توت‌فرنگی‌ها خوب رشد کنن،
‫هوا نباید تمام سال ‫خیلی گرم یا خیلی سرد باشه.
‫خاک غنیه، و آب هم فراوونه.
‫موچانگ دقیقاً جای مناسب برای اینه.
‫چه جای فوق‌العاده‌ای.
‫از موچانگ تا اینجا ‫چقدر طول می‌کشه؟
‫حدود ۴ ساعت با ماشین.
‫ببخشید، رئیس.
‫می‌تونم فقط یه سوال بپرسم؟
‫آره.
‫واقعاً توت‌فرنگی‌هامون رو دوست دارین؟
‫من که خیریه باز نکردم.
‫چون خوشمزه‌ان می‌خورمشون. همین.
‫چرا رئیس اومده توی باغ؟
‫خانم، می‌دونی توی رمان‌ها
‫یه سری شخصیت اصلی داریم، نه؟
‫اون پسر... یه سیاهی‌لشکره.
‫نه نقش اول، نه حتی نقش مکمل.
‫کنجکاو نشدم.
‫واقعاً کنجکاو نشدی، نه؟
‫- بازم می‌بینمت. ‫- آره.
‫این توت‌فرنگی‌ها خوشمزه‌ان. ‫یه کم بخور.
‫بله، رئیس.
‫الو؟
‫رئیس!
‫رئیس.
‫رئیس!
‫رئیس، حالتون خوبه؟
‫آروم باش.
‫رئیس.
‫رئیس، اگه از مورفین استفاده کنیم،
‫دیگه نمی‌تونیم مخفیش کنیم.
‫دکتر... دکتر کیم.
‫رئیس.
‫باید از نظر ذهنی خودتونو آماده کنین.
‫حالتون بدتر شده.
‫احتمالاً بیشتر از سه ماه دووم نمیارین.
‫از حالا به بعد ‫بیشتر به مورفین نیاز دارین.
‫خوشگله؟
‫من نیستم.
‫با پرستار بیمارستانت رابطه داری؟
‫چقدر قابل پیش‌بینی.
‫بخوای اینجوری فکر کنی، حتی مادرت هم ‫با مدیر کارخونه‌ی شرکتش ازدواج کرد.
‫چطور جرئت داری ‫خودتو با مامانم مقایسه کنی؟
‫بله، بگو ببینم.
‫سلام، استاد.
‫توی چارت خیلی زیرکانه مخفیش کرده بودن، ‫ولی مورفین بود.
‫چون مورفین یه داروی کنترل‌شده‌ست،
‫از نظر قانونی فقط برای ‫بیمارهای سرطانی در مرحله آخر مجازه.
‫دیگه نمی‌تونن مخفیش کنن.
‫سرطان در مرحله آخر؟
‫پدرم چقدر وقت داره؟
‫معمولاً وقتی مورفین شروع میشه،
‫یعنی بیشتر از سه ماه نیست.
‫یعنی دردش غیرقابل تحمل میشه.
‫همه اینا رو مخفی کرد ‫تا بچه‌هاش نگران نشن.
‫ممنون، خانم کیم.
‫دستمزدت رو به حسابت انتقال میدم.
‫درباره مقاله پزشکی که درموردش گفتی.
‫«معجزه حتی برای بیماران سرطانی ‫در مرحله آخر هم ممکنه.»
‫می‌تونم شماره‌ی اون دکتر معروف رو بگیرم؟
‫پدرم...
‫سرطان در مرحله آخر داره.
‫آره.
‫لطفاً زود اون شماره رو برام بگیر.
‫ممنون.
‫آفرین!
‫خواهرم واقعاً استاد تئاتر و فیلمه.
‫بازیت.
‫واقعاً قراره من ‫رئیس گروه گاسونگ بشم؟
‫بالاخره ارثی که مامان گذاشته بود رو ‫پس می‌گیریم،
‫بعد از ۲۸ سال.
‫آره!
‫کجا دارین میرین؟
‫باید برم خونه.
‫یونگ‌ران.
‫بیا امشب
‫مرگ خودخواسته‌ی منو انجام بدیم.
‫چی؟
‫خودت هم دیدی.
‫اون درد...
‫دیگه هیچ‌وقت نمی‌خوام تجربه‌ش کنم.
‫قبلاً از دکتر کیم خواستم.
‫فقط باید بیاریش.
‫فقط وقتی رئیس داره زجر می‌کشه بهش بده.
‫بیا تو.
‫فعلاً بذارش اونجا.
‫برو ببین پیشخدمت چوی ‫رامیون رو آماده کرده یا نه.
‫برای آخرین غذام رامیون می‌خوام.
‫این نقشه منه، ‫پس باید تا آخرش کنارم باشی.
‫حواست به پیشخدمت چوی باشه
‫که یهو چیزی نریزه توش.
‫می‌خوای کاری کنی ‫اون رامیون شل و وا رفته رو بخورم؟
‫حتماً.
‫زود برمی‌گردم.
‫رئیس پرسید رامیون آماده‌ست؟
‫چی؟
‫یه دقیقه دیگه. ‫یه کم دیگه صبر کن.
‫رئیس گفت دقیقاً طبق دستور پخت درستش کنم.
‫باشه.
‫یه ریم.
‫به‌زودی بازم می‌بینمت.
‫طبق دستورپخت، ‫دقیقاً پنج دقیقه پختمش. عالیه.
‫رئیس.
‫رئیس!
‫چی شده؟
‫چشمای زیادی دارن نگاه می‌کنن.
‫چی؟
‫- وکیل لی... ‫- چی شده؟
‫وکیل.
‫چرا رئیس نقشه رو عوض کرد؟
‫گفتنش سخته!
‫به نظر میاد رئیس واقعاً باور داشته که
‫تو موفق میشی، خانم کیم یونگ‌ران.
‫طبق تحقیقات پلیس،
‫مرگ رئیس گا، خودکشی تأیید شده
‫بعد از ناامیدی به‌خاطر ‫تشخیص بیماری در مرحله آخر.
‫خبر ناگهانی مرگش...
‫بابا قراره
‫اینجوری ما رو ول کنه و بره...
‫بابا؟
‫من تمرینش کردم.
‫رسماً مسئول مراسم عزاداری‌ام.
‫اینجایین.
‫اومدی.
‫بازوبند عزاداری والدین رو ‫سمت چپ می‌بندن.
‫ممنون.
‫خانواده‌تون حتماً غم بزرگی رو تحمل می‌کنه.
‫نمی‌دونم چی بگم.
‫وکیل لی، جلسه سهام‌دارها ‫سه ماه دیگه‌ست، درسته؟
‫این خانواده خیلی سریع ‫با شرایط وفق پیدا می‌کنه.
‫هر چی شده، شده.
‫آره، سه ماه دیگه.
‫توی اون جلسه، ‫رئیس کل گروه گاسونگ رو انتخاب می‌کنین.
‫برای اینکه سون‌وو رئیس بشه،
‫باید مسئله‌ی ‫ارثیه‌ی رئیس گا سونگ‌هو رو حل کنیم.
‫باید قبل از جلسه عمومی باشه، درسته؟
‫خب، ولی یه تغییر ‫توی وصیت‌نامه پیش اومده.
‫چی؟
‫اومدن.
‫میشه اظهاراتتون رو بگین.
‫حستون چیه؟
‫یه نظر کوتاه می‌خوایم.
‫[برای آرامش روح رئیس گا سونگ‌هو دعا کنید]
‫[همیشه چشم‌انداز بزرگ] ‫[و قلب گرمش رو گرامی می‌داریم]
‫اون چیه؟
‫ببخشید که دیر معرفی کردم.
‫اون خانوم اونجا، ‫خانم کیم یونگ‌ران هستن.
‫هی.
‫اون بادیگارد اون موقع نیست؟
‫دیگه «هی»، «تو» یا «اون آدم» نه.
‫پس چی؟
‫یه ماه پیش، ‫خانم کیم یونگ‌ران که اونجاست،
‫مدارک ثبت ازدواج ‫با رئیس گا سونگ‌هو رو ثبت کرد.
‫خدای من.
‫پدرم...
‫باورکردنی نیست، نه؟
‫صبر کن، اون چیه روی انگشتت؟
‫اون انگشتر مامان نیست؟
‫چرا اون انگشتر رو دستت کردی؟
‫درش بیار.
‫انگشتر رو دربیار. نمی‌شنوی؟
‫اینجا سالن تشییع جنازه‌ست.
‫- ولم کن! ‫- رئیس داره نگاه می‌کنه.
‫یه مُرده چی رو می‌تونه ببینه؟
‫هی، اون انگشتر رو دربیار! ‫گفتم درش بیار!
‫می‌دونی اون چه انگشتریه؟
‫گا سون‌وو!
‫وکیل لی،
‫الان چی گفت؟
‫ازدواج ثبت شده؟
‫با تو؟
‫نشنیدی؟
‫وکیل لی گفت.
‫از حالا به بعد، ‫من دیگه «تو»، «اون»، «این» یا «یارو» نیستم.
‫خب، اگه «این» یا «اون» نیستی،
‫پس چی هستی؟
‫از حالا به بعد، من مادرتونم.
‫ببخشید، راه رو باز کنین.
‫یه لحظه، لطفاً. ببخشید.
‫رئیس گا خیلی مزخرفه.
‫حتی بعد مرگش ‫داره با ما بازی می‌کنه، نه؟
‫[همیشه چشم‌انداز بزرگ] ‫[و قلب گرمش رو گرامی می‌داریم]
‫خدای من، واقعاً دارم دیوونه میشم.
‫خواهر، واقعاً قراره همین‌جوری بشینیم؟
‫باید یه راهی پیدا کنیم.
‫نمی‌تونیم بذاریم اون بادیگارد ‫همه‌چی رو ازمون بگیره.
‫بیا یه نقشه بکشیم.
‫خواهر، جواب بده دیگه. ‫قضیه جدیه...
‫من هیچ‌وقت اینجوری بهش پول نمیدم.
‫خانم، حتماً خیلی سختی کشیدین.
‫دوست جون...
‫خانم، حالتون خوبه؟
‫میگن زن و شوهر به هم شبیه میشن.
‫ترسوندیم!
‫نه.
‫منو ترسوندین، خانم.
‫خانم، ترسیدین، نه؟
‫هر چی می‌خوای بپرس.
‫دوست جون.
‫واقعاً با رئیس ازدواج کردی؟
‫آره.
‫کی این کارو کردین؟
‫وقتی همه خواب بودن.
‫امکان نداره، شب؟
‫بعد از ساعت ۱۱ شب، ‫وقتی زنگ خاموشی رو زدن.
‫خب...
‫رئیس رو دوست داشتی؟
‫ما زن و شوهریم.
‫دیوونه‌کننده‌ست.
‫اشتباه گفتم. ببخشید.
‫صبر کن، چرا اینقدر باهام ‫غیررسمی حرف زدی؟
‫خانم بک هه‌جی.
‫بله؟
‫تو یه سال از من کوچیکتری، ‫متولد ۹۸ بودی؟
‫- اون... ‫- چی؟
‫خانم، دوست دارین اتاق‌خوابتون ‫همونجوری بمونه؟
‫اتاق‌های مهمان رو هم داریم.
‫یا باید یه اتاق دیگه آماده کنم؟
‫همین خوبه.
‫واقعاً باهاش مشکلی ندارین؟
‫آره.
‫ممنون.
‫چی بگم.
‫صنایع کاغذ پونگسان رو می‌شناسین، درسته؟
‫یه شرکت کوچیک در مقایسه با گروه گاسونگ،
‫ولی اونجا هم یه جنجال مشابه پیش اومد.
‫«دختره توی کلوپ سلامتی هتل » ‫«رئیس رو گول زد،»
‫و حتی بدون اطلاع خانواده ‫ازدواجشون رو ثبت کرد.
‫اگه ثبت ازدواج کامل شده باشه، ‫از نظر قانونی مشکلی نیست.
‫خب؟
‫هیچ کاری نمی‌تونیم بکنیم؟
‫توی این موقعیت، می‌تونیم یه شکایت حقوقی ‫برای سهم قانونی وراث انجام بدیم.
‫ولی علنی کردن این موضوع برای عموم...
‫هی!
‫اون پول از اول مال کی بود؟
‫مال مادر من بود.
‫یعنی مال ما بود!
‫می‌دونم، می‌فهمم.
‫ولی حتی اگه اون ثروت رو ‫به ارزش الان تبدیل کنیم،
‫دارایی‌های رئیس گا سونگ‌هو
‫بعد از فوت خانم خیلی بیشتره.
‫اوضاع رو با دقت زیر نظر داشته باش ‫و حواست به حرفات باشه.
‫وکیل کیم.
‫بله.
‫لعنتی.
‫به‌جای اینکه برای هزینه‌ها و مخارج پزشکی
‫صورت‌حساب بفرستی و بهونه بیاری، ‫از مغزت کار بکش.
‫خیلی‌خب؟
‫یالا!
‫باید درستش کنی.
‫استاد.
‫می‌خواین خانم توی خونه حبس بشه؟
‫مراسم تشییع فرداست.
‫خانم کیه؟
‫ببخشید، استاد.
‫منظورتون اینه که نذاریم کیم یونگ‌ران
‫یه قدم از این خونه بیرون بذاره، درسته؟
‫ولی چطور جلوی یکی که پا داره رو بگیریم؟
‫آره.
‫صبر کنین، ‫یعنی ما هم چیزی گیرمون میاد؟
‫بله، استاد.
‫ممنون، آره.
‫- چول‌سو. ‫- بله؟
‫همه‌ش سرت توی گوشیه؟ ‫زود باش دنبالم بیا!
‫چرا؟
‫زود باش!
‫چی شده؟
‫چرا این کارو باهام می‌کنی؟
‫چول‌سو، چول‌سو، چول‌سو.
‫چیه؟
‫فکر کنم قراره ۱۰۰ میلیون وون گیرم بیاد.
‫۱۰۰ میلیون وون؟
‫از کجا؟
‫استاد می‌خواد ‫یه هفته یونگ‌ران رو نگه داریم.
‫ولی چطور؟
‫فکرش با من، زور بازوش با تو. گرفتی؟
‫گرفتم.
‫فردا صبح زود بیدار شو.
‫باشه.
‫هی، دوست جون!
‫خانم!
‫پیشخدمت چوی و یانگ چول‌سو ‫می‌خوان اینجا حبست کنن.
‫از کجا می‌دونی؟
‫من؟
‫توی نشیمن دزدکی شنیدم.
‫گفتن اگه تو رو نگه دارن
‫گا سون‌یونگ ۱۰۰ میلیون بهشون میده.
‫وای، این...
‫اون چوب یه کم زیاده‌روی نیست؟
‫یونگ‌ران تکواندو و هاپکیدو کار کرده ‫چندتا دان داره،
‫با این حال بازم کافی به نظر نمیاد.
‫درسته.
‫[مفت‌خور]
‫سلام، خانم.
‫یه قهوه خیلی خوب کاستاریکایی ‫براتون درست کردم.
‫برای قبل از مراسم تشییع آماده‌ش کردم.
‫باشه الان میام.
‫باشه.
‫خانم.
‫این قهوه موردعلاقه‌م از کاستاریکاست.
‫پیشخدمت چوی؟
‫بله؟
‫توی قهوه چی ریختی؟
‫وای.
‫خانم، دردم گرفت. درد می‌کنه.
‫فقط برو، فقط برو...
‫هی، دنبالش کن!
‫پام...
‫نمی‌تونی یه زن ساده رو نگه داری؟
‫گذاشتی در بره؟
‫یه زن ساده؟ چرت نگو!
‫ندیدی چیکار کرد؟ آخ پام!
‫تو اصلاً مردی؟
‫- کلید کجاست؟ ‫- کدوم کلید؟
‫کلید ماشین! ‫باید بریم دنبالش.
‫۱۰۰ میلیونه! ۱۰۰ میلیون وون!
‫رئیس حتماً یه کلید یدکی ‫یه جایی قایم کرده. صبر کن.
‫کلید ماشین اینجاست.
‫- ها؟ ‫- هه‌جی.
‫چی؟
‫صبر کن، چرا...
‫هی، نه.
‫هی!
‫- بس کن، جدی میگم! ‫- هی!
‫استاد، پیشخدمت چوی نتونسته جلوشو بگیره.
‫الان داره میره فرودگاه اینچئون.
‫می‌خواد فرار کنه بره خارج؟
‫- برو چک کن. ‫- حتماً.
‫[وکیل لی دون]
‫خانم، چرا نمیای؟
‫وکیل لی، ‫باید نقشه‌مون رو عوض کنیم.
‫گا سون‌یونگ سریع‌تر از چیزی که فکر می‌کردیم ‫داره حرکت می‌کنه.
‫باشه.
‫[پروازهای بین‌المللی]
‫[در حال تعمیر]
‫پیداش کنین.
‫- پیداش کنین. ‫- بله.
‫ببخشید.
‫شما کی هستین؟
‫ببخشید.
‫- چی؟ ‫- حالتون خوبه؟
‫آره.
‫از حالا به بعد، خانم، ‫شما کیم یونگ‌ران نیستی،
‫بلکه بو سه‌می، معلم هستی.
‫دقیقاً سه ماه ‫با اسم بو سه‌می زندگی می‌کنی.
‫فقط از کارت شناسایی و کارت‌هایی که
‫به اسم بو سه‌می صادر شده استفاده کن.
‫خانم.
‫یه هشدار.
‫وقتی میری موچانگ،
‫از روی تنهایی سراغ مردها نرو.
‫زندگی بیشتر زن‌ها ‫به‌خاطر مردها خراب میشه.
‫هیچ‌کسی توی زندگیم نیست.
‫[ترمینال اتوبوس هاچانگ]
‫[سئول - هاچانگ]
‫خانم بو سه‌می.
‫پسرعموم میاد دنبالتون.
‫لی می‌سون، ‫مدیر مهدکودک ایسون موچانگ.
‫چرا اینقدر بارون میاد؟
‫[مستقیم از مزرعه] ‫[ارسال به سراسر کشور]
‫توت‌فرنگی‌های موچانگ؟
‫شما شاید خانم بو سه‌می باشین؟
‫چرا یه مرد که ‫حتی نقش مکمل هم نیست اینجاست؟
‫ببخشید. ‫شما خانم بو سه‌می هستین، درسته؟
‫یه لحظه صبر کن.
‫ببخشید، احیاناً...
‫آره، درسته. من بو سه‌می‌ام.
‫چرا این همه راه تا موچانگ اومدی؟ ‫[مهدکودک ایسون]
‫وای.
‫باید گزارش گم شدنش رو بدیم.
‫مادرمون از خونه رفته.
‫حتماً خیلی دلت براش تنگ شده.
‫انقدر که دلت بخواد آدم بکشی.
‫یه بررسی کامل پیشینه انجام بده.
این روزا آدما مدرک و سابقه‌ی کارشونو جعل می‌کنن
‫با محل کار قبلیش تماس بگیر ‫ببین مشکلی بوده یا نه.
‫خانم واقعاً کجاست؟
‫به نظر میاد چارچوب کار رو داریم.
‫باید اون آدم رو بکشم؟
‫زوال عقل، سوءپیشینه،
‫دستکاری روانی، خودکشی با کمک دیگران...
‫باید زنده بمونی.