‫[این سریال تخیلی است و هر شباهتی به افراد] ‫[یا اتفاقات واقعی، کاملاً اتفاقی است]
‫[قسمت اول]
‫این شهر ۱۵ هزار نفر جمعیت داره
‫و چهار ساعت با ماشین از سئول فاصله داره،
‫بدون ایستگاه قطار.
‫اینجا همه همدیگه رو می‌شناسن،
‫پس همین که یه غریبه پیداش بشه،
‫همه متوجه میشن.
‫خلاصه، جاییه که اگه واردش بشی، ‫به‌سختی می‌تونی بری بیرون.
‫[مهدکودک ایسون]
‫برای همین باید تغییر قیافه می‌دادم،
‫به شکل بی‌خطرترین و
‫غیرمشکوک‌ترین مربی مهدکودک دنیا.
‫[رزومه]
‫[تجربه‌های داوطلبانه]
‫شما کلی کار داوطلبانه ‫در خارج از کشور انجام دادی.
‫آره، چون هر دو والدینم ‫داوطلب فعال بودن،
‫خیلی ازشون تاثیر گرفتم.
‫دقیقاً. پیشینه‌ی خانوادگی خیلی مهمه.
‫ولی با رزومه‌ای مثل شما، خانم بو سه‌می،
‫می‌تونستی راحت توی مهدکودک ‫وابسته به دانشگاه زنان ایسون کار پیدا کنی.
‫چی شد که تا موچانگ اومدی؟
‫دقیقاً می‌خوام همینو توضیح بدم.
‫[مصاحبه استخدام محافظ 3 ماه قبل] ‫[شرکت گروه گاسونگ]
‫من جانگ ها‌رینه‌ام.
‫اهل کجایین؟
‫همین نزدیکی.
‫- نزدیکی؟ ‫- آره، خونه‌م این نزدیکیه.
‫- می‌فهمم. ‫- شما چی؟
‫از یه روستای دورافتاده.
‫زندگی اونجا سخته.
‫لی جی‌هیون، جانگ ها‌رین، کیم یونگ‌ران، ‫بیاین داخل.
‫بله.
‫لطفاً تشریف بیارین.
‫خانم لی جی‌هیون. ‫[رزومه]
‫بله.
‫رئیس گروه گاسونگ، ‫گا سونگ‌هو، که صنایع غذایی مینجونگ رو
‫از یه پیمانکار به یه برند برتر رامیون ‫تبدیل کرد، همیشه می‌گفت،
‫«پیشرفت مال کساییه که جرئت دارن.»
‫این خیلی به من انگیزه داد.
‫من قبلاً با انگلیسی مشکل داشتم،
‫ولی بعد از سال دوم دانشگاه،
‫تصمیم گرفتم خودمو به چالش بکشم و
‫یه سال توی کانادا زبان خوندم. ‫[وکیل لی دون]
‫با مطالعه زبان توی کانادا،
‫نه‌تنها به نمره توئیک ۹۳۰ رسیدم،
‫بلکه دیدگاهم هم خیلی بازتر شد.
‫حالا می‌تونم راحت با خارجی‌ها گپ بزنم.
‫فقط با یه سال تحصیل توی خارج،
‫پیشرفت فوق‌العاده‌ای کردم...
‫خیلی‌خب، کافیه.
‫[وکیل لی دون]
‫همه‌تون از یه آموزشگاه فارغ‌التحصیل شدین؟
‫چرا محافظ‌ها باید آموزش زبان ببینن؟
‫خب، ممکنه مزاحم یه مزدور خارجی باشه.
‫ببخشید؟
‫بعدی.
‫خانم کیم یونگ‌ران؟
‫من کیم یونگ‌ران هستم.
‫[رزومه]
‫متولد ۹۷؟
‫خیلی سنت بالاست.
‫[گواهینامه کلاس ۱] ‫[گواهینامه رانندگی استفاده‌نشده]
‫یه گواهینامه‌ی استفاده‌نشده؟
‫چرا اصلاً اینو نوشتی؟
‫چون ماشین ندارم نوشتم.
‫از سر کنجکاوی نپرسیدم.
‫فکر کردی یکی به این سادگی ‫می‌تونه کار گیر بیاره؟
‫منشی جانگ.
‫من یه دزد مترو رو گرفتم ‫و جایزه شهروند شجاع گرفتم.
‫بازم از این چیزا بگم؟
‫ببخشید، خانم کیم یونگ‌ران.
‫توی چشمام نگاه کن.
‫چی می‌بینی؟
‫کیم یونگ‌ران متولد ۹۷.
‫ما محافظ‌هایی می‌خوایم که تیز باشن.
‫تو اصلاً این ویژگی رو نداری، ‫خانم کیم یونگ‌ران.
‫برگرد سر جات بشین.
‫من آدمی نیستم که حرفمو تکرار کنم.
‫صبر کن، داری چیکار می‌کنی؟
‫شغل محافظ بودن ‫یعنی واکنش به موقعیت‌های غیرمنتظره.
‫یه اوباش که از قبل ‫اعلام نمی‌کنه می‌خوام حمله کنم.
‫این مشتی که زدم، ‫مثل ضربه یه مهاجم بود
‫و فردی که بهش حمله شد ‫از شوک به عقب پرتاب شد.
‫و اگه درست مدیریت نمی‌شد، ‫ممکن بود باعث ضربه مغزی بشه.
‫مگه اصل محافظت این نیست که ‫قبل از اینکه اتفاقی بیفته جلوشو بگیری؟
‫آره، احتمالاً قبل از اینکه ‫کار به اینجا بکشه، جلوشو می‌گرفتم.
‫ولی وقتی یه موقعیت پیش میاد،
‫هیچی مهم‌تر از مدیریت درستش نیست.
‫و معمولاً حمله‌ها با یه ضربه تموم نمیشن.
‫اون استخدامه.
‫چی؟
‫استخدام؟
‫حالتون خوبه؟
‫ولی گفتین استخدامم؟
‫انگار عمداً گذاشتی بخورم زمین...
‫تبریک میگم، تو به‌عنوان محافظ شخصی ‫رئیس گا سونگ‌هو استخدام شدی.
‫خانم کیم یونگ‌ران، از حالا به بعد، ‫۲۴ ساعته باید آماده باشی.
‫آخر هفته و تعطیلی هم نداریم.
‫آماده‌ام.
‫فقط آماده بودن کافی نیست.
‫شنیدم حقوقش خوبه.
‫من پول رو بخشی از تعهد و فداکاری می‌بینم.
‫خب، خیلی روراستی، نه؟
‫بله.
‫می‌فهمم.
‫با نگاه به چشمات، یه‌راست می‌فهمم.
‫می‌دونی می‌خوام چی بگم، نه؟
‫خانم کیم یونگ‌ران.
‫سابقه کیفری داری؟
‫[گروه گاسونگ]
‫لعنتی.
‫بهت گفتم ‫فقط تا وقتی کار پیدا کنم طاقت بیار.
‫چرا هیچ‌وقت گوش نمیدی؟
‫مامان؟
‫یونگ‌ران، تویی؟
‫زود اومدی خونه.
‫این چیه؟ ها؟
‫دوباره پول اجاره خونه‌مو دزدیدی؟ ‫مگه اصلاً چقدره؟
‫یونگ‌ران، یونگ‌ران.
‫اگه با این پول، کلی برنده بشم،
‫فکر می‌کنی اول به کی فکر می‌کنم؟
‫معلومه به دخترم.
‫چطور ده سال یه حرف رو تکرار می‌کنی؟
‫فکر نمی‌کنی آدما ‫باید یه کم با زمان رشد کنن؟ ها؟
‫فکر کردی کی هستی که منو نصیحت می‌کنی؟
‫حتی اگه بخوام بهت چیزی یاد بدم، ‫گوش نمیدی.
‫پس چرا اینجوری زندگی می‌کنی؟ ‫جدی، یه کم به خودت بیا...
‫دهنتو ببند، بچه پررو!
‫چطور هنوز می‌تونی به خودت یگی مامان؟
‫به من نگو مامان.
‫از شنیدن کلمه مامان حالم به‌هم می‌خوره.
‫منم نخواستم به دنیا بیام!
‫منم خودم انتخاب نکردم مادر بشم!
‫وقتی کلاس نهم بودم،
‫به خاطر دزدی از فروشگاه
‫شش ماه زندان کشید.
‫دیگه از سن نوجوانی گذشته بود،
‫برای همین واقعاً توی یه زندان حبس شد.
‫اون جنس‌ها چقدر می‌ارزید؟
‫شاید حدود ده هزار وون؟
‫و برای دزدیدن فقط همون،
‫شش ماه زندان کشید؟
‫کاملاً ممکنه.
‫توی کره جنوبی، ‫اگه پول و پارتی نداشته باشی،
‫و کسی نباشه ازت حمایت کنه، ‫هر چیزی ممکنه.
‫سابقه کیفری دیگه‌ای داره؟
‫از اون موقع به بعد هیچی.
‫انگار زندگیش رو سر و سامون داده.
‫موقع کار توی شرکت امنیتی مشکلی داشته؟
‫نه، تجربه‌ش توی شرکت امنیتی خوب بوده.
‫راستی، یادم رفت بگم.
‫یه کم بدهی داره.
‫مادرش، که کلی پول بدهکاره،
‫وام‌های کلانی به اسم دخترش گرفته.
‫رئیس. می‌دونی به خاطر چقدر بدهی
‫آدمای معمولی به فکر خودکشی می‌افتن؟
‫چقدر؟
‫۵۰ میلیون وون.
‫پنجاه میلیون؟
‫مرگ خیلی ارزونه، نه؟
‫ولی بدهی خانم کیم ده برابر اینه.
‫اگه نتونه پس بده چی میشه؟
‫احتمالاً خودشو روی پل رودخونه هان می‌بینه، ‫در حال فکر به خودکشی.
‫رئیس، استخدام محافظ ‫که یه جور خیریه نیست.
‫و این همه یهو خیرخواه شدن بهتون نمیاد.
‫آدما...
‫بعضی وقتا توی رزومه خلاصه نمیشن.
‫من سی ساله این شرکت رو می‌گردونم،
‫و تو هنوز نمی‌تونی آدما رو درست بفهمی.
‫برای همین این مصاحبه رو ‫با دقت بیشتری بررسی می‌کنم، نه؟
‫می‌دونی،
‫من از آدمایی که کلی
‫نقاط ضعف دارن، بیشتر خوشم میاد.
‫لباس‌هایی که تنشه همه ارزونن،
‫بدون آرایش، بدون رنگ مو،
‫حتی اون کفشای کهنه.
‫با این سطح از استیصال،
‫حتی اگه یه کم حالشو بگیرم، ولم نمی‌کنه بره.
‫ولی بازم، سابقه‌دار نمیشه.
‫باهاش تماس بگیر.
‫کی؟ کیم یونگ‌ران؟
‫آره، باید یه چیزی ازش بپرسم.
‫زود باش.
‫خب، بریم غذا بخوریم.
‫برو غذاتو بخور!
‫بیا یه چیزی بخوریم.
‫الو؟
‫لی دون هستم، ‫وکیل رئیس گروه گاسونگ.
‫موضوع چیه؟
‫خانم کیم یونگ‌ران.
‫بعد از مصاحبه، ‫با کفشت زدی به دیوار. چی گفتی؟
‫دیوار گرون بود یا چی؟
‫وارداتی بود؟ سنگ مرمر ایتالیایی؟
‫غرامت نمی‌خوایم. ‫فقط حقیقت رو بگو.
‫گفتم متاسفم.
‫داشتم خودمو خالی می‌کردم.
‫استخدامش کن.
‫چی؟
‫فقیره، ولی روراست هم هست.
‫پر از نقاط ضعف.
‫خانم کیم یونگ‌ران.
‫لغو پیشنهاد کار امنیتیت لغو شد.
‫ببخشید؟ چی؟
‫واقعاً؟ پس می‌تونم شروع کنم؟
‫آره. لطفاً تا ساعت ۱۲ بیا.
‫فهمیدم.
‫انگار کار گیر آوردی.
‫وای، عالیه.
‫تبریک! خیلی خوبه.
‫بیا اینو بخور. ‫خودم اینو خیلی دوست دارم. هنوز گرمه.
‫ممنون، نمی‌خوام.
‫میخوام یه کم ثواب کنم.
‫اگه کارهای خوب کنم، روزهای بهتری میاد.
‫خیلی خوبه.
‫بیا غذا بخوریم.
‫امروز بولگوگی با جوانه لوبیاست. ‫زود تموم میشه، عجله کن.
‫باشه.
‫زود بیا.
‫کی کارتو شروع می‌کنی؟
‫- از فردا... ‫- فردا؟
‫[توت‌فرنگی‌های موچانگ]
‫این آخریشه.
‫باشه، زود برمی‌گردم.
‫- باشه، مواظب باش. ‫- باشه.
‫[توت‌فرنگی‌های موچانگ]
‫[مستقیم از مزرعه] ‫[ارسال به سراسر کشور]
‫- سلام. ‫- اومدی؟
‫چقدر خوش‌تیپ. می‌تونی خواننده بشی.
‫چه سیب‌های خوبی.
‫سلام.
‫حالت خوبه؟
‫نمی‌تونی عرضه رو زیاد کنی؟
‫شایع شده این توت‌فرنگی‌ها ‫میرن خونه‌ی رئیس گروه گاسونگ،
‫همه دیوونه شدن و دنبال اینان.
‫اگه کمیت رو زیاد کنیم، کیفیت میاد پایین. ‫خودت می‌دونی.
‫چهره خوشگل، ولی سخت‌گیر.
‫دو هفته دیگه می‌بینمت.
‫اصلاً انعطاف نداره.
‫اگه من بودم، حتی اگه کیفیت ‫یه کم بیاد پایین، بیشتر تحویل می‌دادم.
‫می‌بینمت.
‫[توت‌فرنگی‌های موچانگ]
‫[مستقیم از مزرعه] ‫[ارسال به سراسر کشور]
‫ممنون.
‫خانم کیم یونگ‌ران؟
‫دونگ‌مین، تویی.
‫ها؟ سلام.
‫خب...
‫رئیس توی خونه اصلی ساکنه،
‫و بقیه‌مون توی ساختمون فرعی.
‫درسته.
‫آشپزخونه فقط توی خونه اصلیه،
‫پس اگه شب‌ها نمی‌خوای گرسنه بمونی، ‫از قبل حسابی غذا بخور.
‫فهمیدم.
‫دو هفته دیگه می‌بینمت. خوش بگذره.
‫این تخت مال بک هه‌جیه.
‫اتاق رو با دستیارم شریکی استفاده کن.
‫آدم راحتیه. باهاش جور میشی.
‫این یکی مال تو.
‫باشه.
‫بله.
‫بله، رسیدم.
‫الان میرم اونجا.
‫وکیل لی صدام کرد.
‫برو.
‫وای.
‫خدایا.
‫این لباس‌ها چیه؟
‫خانم کیم یونگ‌ران؟
‫بیا تو.
‫برنامه روزانه ‫هر شب ساعت ۹ برات پیامک میشه.
‫اگه تغییری باشه، ممکنه بعدش بیاد،
‫و باید مسیر امنیتی رو ‫بر اساس اون تنظیم کنی.
‫باشه.
‫رئیس از گپ زدن و فضولی خوشش نمیاد.
‫فردا ساعت ۸ صبح جلوی خونه آماده باش.
‫فهمیدم.
‫آقای وکیل.
‫قبل از من چند تا محافظ بودن؟
‫تیزتر از اونی که فکر می‌کردم.
‫تو پنجمی در امسالی.
‫هر چی پول بدی، ‫همونقدر آش می‌خوری.
‫اگه زنگ ساعت ۱۱ شب به صدا دراومد، ‫تا ۶ صبح تو خونه بمون.
‫یه قدم هم بیرون نذار. باشه؟
‫فهمیدم.
‫فعلاً همین.
‫کیفمو گشتی؟
‫قیافه‌ت داد می‌زنه بی‌پولی.
‫چرا باید همچین کیفی رو بگردم؟
‫می‌دونم، ولی...
‫بعضی وقتا آدما از سر کنجکاوی ‫فضولی می‌کنن، نه برای پول.
‫که ببینن لباس‌هات چقدر کهنه‌ان، ‫از این کنجکاوی‌های سطحی.
‫از حرفام ناراحت نشدی؟
‫نه واقعاً.
‫لای پر قو بزرگ نشدم ‫که با اینجور حرف‌ها ناراحت بشم.
‫عجب.
‫من بک هه‌جی هستم.
‫دوست بشیم؟
‫من با کسی دوست نمیشم.
‫چرا؟ من حسابی هواتو دارم.
‫می‌تونیم فیلم ببینیم، ‫غذا بخوریم، قهوه بخوریم...
‫خوبه. بزن بریم.
‫کارهایی که خرج داره نمی‌کنم.
‫دوست.
‫این تخصص منه.
‫باحاله، نه؟
‫می‌خوای یادت بدم؟
‫شاید برای کارت به‌درد بخوره.
‫بچه که بودم باله کار می‌کردم.
‫اگه وزنتو این‌جوری رو پاهات بندازی...
‫روز بخیر، رئیس.
‫چی؟ حتی دستش هم نزد.
‫خیلی کم غذا می‌خوره، ‫ولی هیچ‌وقت لاغر نمیشه.
‫نکنه یواشکی هله‌هوله می‌خوره؟
‫هی.
‫اینو بخور. ‫گوشت گاو درجه یک هانوئه.
‫ممنون.
‫رامیونی چیزی نیست؟
‫دنبال چی می‌گردی؟
‫یه کم گرسنه‌مه.
‫وای، اون استیک گنده رو خوردی،
‫بازم یه چیزی می‌خوای؟
‫خیلی خوشمزه بود، ‫حالا هوس یه چیز تند کردم.
‫عجب.
‫بیا.
‫- ممنون. ‫- گوش کن.
‫من بعد از ۱۱ شب ‫گوشیمو خاموش می‌کنم و می‌خوابم، باشه؟
‫- باشه. ‫- جرئت نکن بیدارم کنی.
‫فهمیدم.
‫دارم میرم تو اتاقم.
‫شب بخیر.
‫خوب مهارت‌هایی داره.
‫این پارچه‌های گشاد چیه؟
‫اگه یه مهاجم این آستینای آویزون رو بگیره، ‫چیکار می‌کنی؟
‫فکر کردم شاید ‫از اون بچه‌های پرحرف بهتر باشی...
‫هوا امروز قشنگه، رئیس. نه؟
‫ساکت.
‫بله.
‫الان راه می‌افتیم.
‫برای محصول جدید رامیون فوری‌مون، ‫[گروه گاسونگ]
‫برچسب‌های عکس ‫گروه‌های دختر محبوب رو اضافه می‌کنیم.
‫نایب‌رئیس گا سون‌وو.
‫خریدارهای اصلی رامیون‌های ما
‫چه رده‌های سنی هستن؟
‫این شعار رامیون‌های ماست.
‫اولین تجربه رامیون از بدو تولد.
‫رامیون گاسونگ ‫که تا مرگ ازش خسته نمیشین.
‫خب، رده سنی طرفدارهای ‫گروه‌های دخترونه چیه؟
‫پدر.
‫ببخشید، رئیس.
‫این روزها، طرفداری از گروه‌های آیدل ‫به سن ربطی نداره.
‫گوش کن.
‫ما یه شرکت غذایی هستیم.
‫باید با طعم رقابت کنیم، ‫نه بازاریابی موقت.
‫دقیقاً. باید طعم بهتری داشته باشیم، پدر.
‫ولی، زمانه عوض شده.
‫طرفداری از آیدل‌ها، ‫خوردن نودل، اینا همه...
‫صبر کن، رئیس.
‫من این ایده رو پیشنهاد دادم، پدر.
‫باید دلایل روشنی داشته باشی...
‫من...
‫گفتم زندگی شخصی و کار رو جدا نگه دار!
‫لعنتی، عصبانیت این پیرمرد...
‫پروژه نایب‌رئیس گا سون‌وو
‫سومین پروژه‌ایه که زیان‌ده شده.
‫می‌دونین اگه یه مدیر اشتباه سر کار باشه،
‫یه شرکت چقدر سریع به‌هم می‌ریزه، نه؟
‫مدیر پارک، زیادی نگرانی.
‫فکر کردی می‌ذارم زحمت یه عمرم خراب بشه؟
‫[جریمه‌های احتمالی] ‫[به‌خاطر تأخیر در پرداخت سود]
‫[کارت اعتباری معوقه] ‫[امروز واریز کنید]
‫[گا سونگ‌هو]
‫[پروفایل گا سونگ‌هو]
‫[رئیس گروه گاسونگ، گا سونگ‌هو] ‫[یک سال بعد از ازدواج بیوه شد]
‫[دختر رئیس گروه گاسونگ] ‫[در اثر اوردوز در نیویورک درگذشت]
‫پول زیادی داره، ‫ولی چرا ناراحت به‌نظر میاد؟
‫تمومه.
‫استاد. محافظ جدید.
‫بدبختی از سر تا پاش داد می‌زنه.
‫بازم یه زن جوون دیگه؟
‫مردها از زنای بدبخت خوششون نمیاد، می‌دونی.
‫بدبخت یعنی چی اصلاً؟
‫یعنی یه زن باید ‫حس پرورش‌دهنده داشته باشه،
‫ولی این هیچ‌کس رو نداره که پرورش بده.
‫پدر رژیم غذایی‌ای که ‫براش درست کردم رو رعایت می‌کنه؟
‫نگران نباش، استاد.
‫من تغذیه خوندم.
‫خب، این بار،
‫گزارش آخرین معاینه رئیس رو دیدم،
‫و کلسترولش خیلی بالاست.
‫وقتی کلسترول بالا باشه، ‫رگ‌ها راحت مسدود میشن.
‫اگه این اتفاق بیفته،
‫خطر سکته بالا میره.
‫و برای کلسترول،
‫کنترل رژیم غذایی خیلی مهمه...
‫بچه پررو.
‫ولی،
‫چرا فقط محافظ زن استخدام می‌کنی، پیرمرد؟
‫پدر.
‫این چند وقته حالتون چطور بوده؟
‫آخرین معاینه نشون داد ‫کلسترولتون باز بالا بوده.
‫به بپیشخدمت چوی تاکید کردم
‫حواسش به رژیم غذاییتون باشه.
‫ممنون ازت، فکر کنم خیلی بهتر شدم.
‫[لی مین‌جونگ فقید]
‫پدر.
‫حتی اگه فقط یه سال ازدواج کرده بودین،
‫باید حداقل گل مورد علاقه مامان رو بدونین.
‫گل صدتومنیه.
‫یه گل گرون و پرزرق‌وبرق.
‫مامان توی خانواده پولداری بزرگ شده،
‫و هیچ‌وقت کم و کسری نداشته، درسته؟
‫می‌دونی که اون دو تا ‫بچه‌ی واقعی رئیس نیستن، نه؟
‫نمی‌دونستم.
‫رئیس با یه بیوه که ‫دو تا بچه داشت ازدواج کرد.
‫اون زن بعد از فقط یه سال ‫توی تصادف رانندگی مُرد.
‫یه قطره خون مشترک ندارن، ‫ولی از نظر قانونی خانواده‌ان.
‫خنده‌داره، نه؟
‫اون دختر فوت‌شده چی؟
‫پس خیلی هم بی‌خبر نیستی.
‫اون تنها دختر واقعی رئیس بود.
‫یه بچه که بدون ازدواج به دنیا آورده بود ‫و آوردش خونه.
‫به‌هرحال، وقتی بزرگ شد آوردش اینجا ‫و حتی برای تحصیل فرستادش خارج.
‫بعد، گرفتار مواد و مردها شد.
‫تون پسر به‌دردنخود رو ‫می‌تونی نادیده بگیری.
‫ولی مواظب دختر بزرگه باش.
‫استاد دانشگاه سه‌آنه.
‫هر زنی که به رئیس نزدیک بشه رو ‫زیر نظر داره.
‫پیشخدمت چوی ‫هر حرکت رئیس رو گزارش میده.
‫خب، احتمالاً درباره‌ی تو ‫چیزی برای گزارش نداره.
‫چه زنی؟
‫تصور کن یه زن بخواد ‫به یه پیرمرد نزدیک بشه
‫که هر روز ممکنه بمیره.
‫فقط سر ارث و میراث دردسر درست می‌کنه.
‫این سومین باره که ‫راننده یه خانواده ثروتمندم. می‌دونم چطوره.
‫همه جلوی هم لبخند می‌زنن
‫ولی یواشکی منتظر روز مرگشونن.
‫همه‌ش به‌خاطر اون ارث لعنتی.
‫چرا فقط منتظر مرگ باشن؟
‫ها؟
‫ممکنه حتی بکشنش. ‫توی دنیایی که پول هر چیزی رو ممکن می‌کنه.
‫دختر خدا،
‫در این بیست و هشتمین سالگرد ‫درگذشت قدیسه لی مین‌جونگ،
‫بیاین همه با هم دعا کنیم.
‫اون تلاش کرد طبق کلام خدا زندگی کنه،
‫فرزند عزیز خدا، لی مین‌جونگ،
‫که با عشق و ایمان زندگی کرد،
‫حالا ۲۸ ساله که کنار خداست.
‫- این جمع... ‫- خواهر.
‫مامان بودایی بود.
‫خاطرات گرم و عشقی
‫که از درگذشته به‌جا مونده
‫هنوز بین ما زنده‌ست، ‫پس بیاین به این حقیقت فکر کنیم.
‫برو قهوه بخر. یه چیز یخی.
‫ببخشید؟ قهوه...
‫بله، بله.
‫همین الان...
‫زخم روی مچت.
‫چطور شد؟
‫اگه جواب بدم،
‫می‌تونم یه سوال بپرسم؟
‫اول جواب بده.
‫یه نفر بهم حمله کرد.
‫کی؟
‫نوبت منه که بپرسم.
‫رئیس، دوربین مخفی گذاشتین، نه؟
‫اولش فکر کردم یه آدم منحرفین.
‫ولی توی حموم و رختکن ‫هیچ دوربینی نیست.
‫دو تا ساختمون ولی فقط یه آشپزخونه؟ ‫اینم عجیبه.
‫کسی می‌خواد شما رو بکشه، رئیس؟
‫ازت نخواستم سوال بپرسی.
‫بازم بگرد.
‫اگه چیزی پیدا کردم جایزه‌ای داره؟
‫تا حالا شکار گنج رفتی، ‫مثل اردوهای مدرسه؟
‫هیچ‌وقت اردوی مدرسه نرفتم.
‫فکر کن این یه پیک‌نیک توی خونه منه
‫عجله هم نکن.
‫رئیس امروز ناهار نمی‌خوره.
‫غذای مخصوص پختم.
‫بی‌خیال.
‫راستی، پیشخدمت؟
‫بله، چه؟
‫چرا وقتی باید کارهای پیشخدمتی بکنی، ‫آشپزی می‌کنی؟
‫از آشپزی خوشم میاد.
‫خوش اومدن و خوب بودن ‫دو تا چیز جداست.
‫من اگه کاری که دوست داشتم می‌کردم، ‫الان توی هالیوود بودم.
‫قیافه‌ت بهش نمی‌خوره!
‫جدی.
‫هی، خانم یونگ‌ران؟
‫اینو بخور، خانم یونگ‌ران.
‫اوه، امروز معده‌م یه کم به‌هم ریخته.
‫باید برم دستشویی.
‫هه‌جی، جدی...
‫چطور می‌تونن این غذای عالی رو ‫دوست نداشته باشن؟
‫تو یه کم بخور.
‫- خوشمزه به‌نظر میاد. ‫- نه؟
‫نوش جونت.
‫ها؟
‫چی؟
‫چیزی فهمیدن؟
‫آشپزی من که خیلی خوبه!
‫ناهار امروز مرغه، رئیس.
‫ولی گاهی وقتا باید ‫غذای پیشخدمت چوی رو بخورین. نه؟
‫توی این دنیا بیشتر از همه ‫از غذای بی‌مزه بدم میاد.
‫چطور می‌تونم به غذایی اعتماد کنم
‫که یکی از آدمای سون یونگ درست کرده؟
‫[تو اینقدر پولداری] ‫[چرا یه آشپز استخدام نمی‌کنی؟]
‫تازگی خیلی می‌خندی.
‫برنامه دارم این تعطیلات خونه بمونم.
‫اگه وقت داری، ‫بیا یه کم دنده کبابی و سوجو بخوریم.
‫یا می‌تونیم مرغ و دلستر بخوریم، ‫مثل آدمای این روزا.
‫رئیس. منم یه جایی دارم که بهش میگم خونه.
‫چهار ساعت با ماشین از سئول فاصله داره.
‫ایستگاه قطار هم نداره.
‫جایی که همه می‌دونن ‫کل روستا امشب شام چی خوردن.
‫و فردا صبح چی می‌خورن.
‫اینجور جای وحشتناکیه.
‫خونه‌ت کجاست؟
‫موچانگ.
‫توت‌فرنگی‌هایی که می‌خوری ‫هر دو هفته یه بار از اونجا می‌رسه.
‫پس، سر راهت یه کم توت‌فرنگی بیار.
‫باشه.
‫ممنون.
‫خب.
‫این بار، به‌خصوص،
‫پاداشتون ۲۰ درصد بیشتر از دفعه قبله.
‫جلسه تمومه.
‫- ممنون، وکیل لی. ‫- ممنون.
‫- با هم بریم؟
‫دوست، وقتی عکس‌هامو پست کردم، ‫فوری لایک کن، باشه؟
‫باشه.
‫کی میری خونه؟
‫امشب دیروقت.
‫پدر و مادرم هر دو تا دیروقت کار می‌کنن، ‫برای همین دیر میرم خونه.
‫وای، حتماً حوصله‌ت سر میره.
‫زیادی منتظر موندی.
‫فکر کردی اگه اینجوری قایمکی بیای نمی‌فهمم؟
‫از کجا فهمیدین؟
‫فکر می‌کنی این خونه ‫چند تا دوربین مداربسته داره؟
‫دو تا توی ورودی و راهروی ساختمون فرعی.
‫یکی توی ورودی ساختمون اصلی.
‫سه تا توی پذیرایی و راهروی طبقه اول.
‫یکی کنار هر پنجره.
‫و یکی هم کنار در پشتی.
‫خیلی چیزا پیدا کردی.
‫می‌دونی بهترین راه پختن این رامیون چیه؟
‫نه، نمی‌دونم.
‫فقط دستور پشت بسته رو دنبال کن.
‫هیچی اضافه یا کم نکن، ‫دقیقاً همونجور بپز.
‫اینجوری بهترین طعم رو داره.
‫واقعاً خوشمزه‌ست، بابا.
‫آروم‌تر.
‫ممنون.
‫خیلی خوبه.
‫دارین به دختر فوت‌شده‌تون فکر می‌کنین؟
‫پس می‌دونی؟
‫آره.
‫وقتی هیچی نداشتم،
‫مدتی با یه زن بودم.
‫بعد از جداییمون،
‫اون یه بچه به دنیا آورد.
‫اون بچه توی یتیم‌خونه بزرگ شد،
‫نوزده سال،
‫بدون اینکه حتی بدونه من وجود دارم.
‫از دست دنیا عصبانی بود که رهاش کرده،
‫پر از کینه نسبت به من،
‫مثل یه جوجه‌تیغی...
‫پر از تیغ شده بود.
‫می‌دونی چرا
‫جوجه‌تیغی تیغ‌هاشو سیخ می‌کنه؟
‫برای محافظت از خودش.
‫چون راه دیگه‌ای نداره.
‫حالت خوبه؟
‫بگو کجات درد می‌کنه؟
‫کجا؟ کجا؟
‫پیشخدمت چوی.
‫گفتی رئیس گا تنها نیست؟
‫نشد دقیق بفهمم.
‫محافظ جدید گفت دیرتر میره.
‫باید زودتر به من خبر می‌دادی.
‫کی می‌دونه ممکنه چی پیش بیاد؟
‫استاد.
‫درباره‌ی یه چیزیت کنجکاوم.
‫بگین، من پول رامیون رو میدم.
‫چطور برای دزدیدن چیزی که ‫فقط ۱۰ هزار وون می‌ارزید،
‫شش ماه حبس کشیدی؟
‫والدینت چیکار می‌کنن؟
‫چی؟ رئیس، من میرم چک کنم.
‫تو قایم شو که کسی نتونه ببیندت.
‫فکر کنم بدونم کیه.
‫کیه؟
‫پدر، منم.
‫پدر.
‫رامیون توی تعطیلات؟ جدی؟
‫بارون میاد، چرا اومدی اینجا؟
‫چیزی شده؟
‫باز کن.
‫باز نمی‌کنی؟
‫هی، یونگ‌ران، اونجایی؟
‫لعنتی.
‫هی، یونگ‌ران! ‫کیم یونگ‌ران!
‫سون یونگ.
‫یونگ‌ران.
‫کیم یونگ‌ران.
‫یونگ‌ران.
‫کجایی؟
‫یونگ‌ران.
‫کجایی؟
‫اون تویی؟
‫همه‌چی چک شد؟ ‫دیگه می‌تونی بری.
‫مواظب خودت باش و خوب غذا بخور، پدر.
‫اینو خودم از هایپر خریدم.
‫آره، لذتشو می‌برم.
‫رفت.
‫می‌تونی بیای بیرون.
‫رامیون خوشمزه بود.
‫[رئیس گا سونگ‌هو]
‫بله، رئیس.
‫بیا تو.
‫من بیشتر اینجا غذا می‌خورم و می‌خوابم.
‫رئیس.
‫واقعاً یکی می‌خواد شما رو بکشه، رئیس؟
‫دخترم، یه‌ریم.
‫مقاله رو دیدم.
‫مواد، مردها، و این چیزا...
‫اینا درست نیست.
‫دخترم کشته شد.
‫اولین بار ۱۹ سالش بود که به این خونه اومد
‫و گفت می‌خواد هنر بخونه.
‫فرستادمش نیویورک.
‫تنها.
‫هیولایی که دخترمو کشت.
‫دیگه دیر شده بود، ‫ولی یکی رو فرستادم نیویورک.
‫توی یه مقاله از یه روزنامه محلی، ‫یه عکس بود.
‫عکس اصلی رو پیدا کردم و بزرگش کردم.
‫سون یونگ اونجا بود.
‫تحصیل توی خارج چطوره؟ ‫خوب پیش میری؟
‫آره.
‫خیلی دلم برات تنگ شده بود،
‫مجبور شدم بیام دیدنت.
‫چطور خانواده‌ی آدم ‫می‌تونه همچین کاری بکنه؟
‫اون زخم روی مچت.
‫خانواده‌ت این کارو کردن؟
‫به‌خاطر پول.
‫برای اون اوباش‌ها،
‫من فقط کسی‌ام که ‫ارثی رو که قرار بود از مادرشون بگیرن،
‫قاپیدم.
‫ولی بعد یه‌ریم پیداش شد،
‫کسی که ممکن بود ‫حق مدیریت شرکت رو به ارث ببره.
‫اون دختر حتماً خار چشمشون بوده.
‫یونگ‌ران،
‫من یه بیماری لاعلاج دارم.
‫حداکثر شش ماه دیگه زنده‌ام.
‫قبل از اینکه بمیرم،
‫می‌خوام از اون اوباش‌ها انتقام بگیرم.
‫به روشی که ازش وحشت دارن.
‫شایعه‌ای بین محافظ‌ها بود.
‫بعضی وقتا، ‫وقتی از آدمای پولدار محافظت می‌کنی،
‫پیشنهاد قتل‌های سفارشی میدن
‫با یه عالمه پول.
‫رئیس.
‫چیکار می‌تونم براتون بکنم؟
‫یونگ‌ران،
‫با من ازدواج کن.
‫♪ حالا وقتشه ♪
‫♪ حتی زخمای مخفی هم می‌درخشن ♪
‫♪ من نور رو به اشتراک می‌ذارم ♪
‫♪ روزای غرق در تاریکی رو روشن می‌کنم ♪
‫♪ تموم نشده ♪
‫♪ حال به گذشته وابسته نیست ♪
‫این با چیزی که قبلاً گفتی فرق داره، نه؟
‫با زیرکی توی نمودار قایمش کرده بودن، ‫ولی مورفین بود.
‫هزینه رو به حسابت واریز می‌کنم.
‫- ولم کن! ‫- رئیس داره نگاه می‌کنه.
‫گا سون‌وو!
‫شاید ۱۰۰ میلیون وون گیرم بیاد، می‌دونی؟
‫تو طعمه میشی، ‫تله رو می‌ذاری و منتظر می‌مونی.
‫حالا، از این لحظه،
‫تو دیگه کیم یونگ‌ران نیستی، ‫بلکه معلم بو سه‌می هستی.