‫[هان جئونگو، نظافتچیِ پس از حادثه]
‫[برادر بزرگترِ سانگو!] ‫[با هم روبه‌روشون کن.]
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫«ترجمه از محمد سید»
‫خیلی احمقی.
‫خبر سوچئول رو شنیدم.
‫کِی میای اینجا؟
‫- دیگه نیستم. ‫- چی؟
‫دیگه توی رینگ مبارزه نمی‌کنم.
‫کی گفته حق انتخاب داری؟
‫من می‌گم.
‫خُل شدی؟
‫بدهی‌ات رو می‌دم
‫ولی دیگه مبارزه نمی‌کنم.
‫اگه توی رینگ حاضر نشی، ‫همه‌مون با هم به فنا می‌ریم.
‫چه بهتر.
‫[یک پیام دریافت‌شده از عمو چو سانگو]
‫چی؟
‫چند روزه که نیومده خونه.
‫بدونِ اطلاع قبلی سرِ کار نیومده.
‫قشنگ معلومه اصلاً احساس مسئولیت نمی‌کنه.
‫اگه رئیسش بودم، ‫بلافاصله اخراجش می‌کردم.
‫اخراجی!
‫نه! نه!
‫به مشکل بزرگی خوردیم!
‫چی بود؟
‫یه چیزی از بغل‌مون رد شد؟
‫آره، دخترت بود که از یوسین بولت هم سریع‌تره.
‫نه، نمی‌شه!
‫چرا؟ چه خبره؟ مشکل چیه؟
‫عمو، عمو...
‫عمو چی شده؟
‫از خونه فرار کرده.
‫چی؟
‫[منتظر من نمونید. دیگه برنمی‌گردم.]
‫بیا بریم پیداش کنیم.
‫بذار زنگ بزنم پلیس.
‫بچه که نیست. ‫قضیه رو جدی نمی‌گیرن.
‫پس چی‌کار کنیم؟
‫می‌گم بهت.
‫بدونِ اون به زندگی‌مون ادامه می‌دیم.
‫نمی‌تونم بپذیرم.
‫چرا؟
‫وقتی عضوی از خانواده گُم می‌شه، ‫باید سعی کنیم پیداش کنیم.
‫نمی‌شه بدونِ اون ادامه بدیم.
‫ولی چطور؟ ‫چیزی در موردش می‌دونی؟
‫نه، نمی‌دونم.
‫تو می‌دونی؟
‫آخه از کجا بدونم؟
‫نه! هیچی نمی‌دونم.
‫[چسب زخم برای کودکان]
‫[به دنبال عموی گمشده‌ام می‌گردم]
‫[آخرین بار در تاریخ هفتم ژوئن دیده شده.] ‫[کثیف و پُر سروصداست و مبارز خوبی می‌باشد]
‫[اگر او را دیده‌اید تماس بگیرید]
‫چی؟
‫نه.
‫نه!
‫[تماس‌های بی‌پاسخ: گئورا، نامو، بانو]
‫[بانو: برادرزاده‌ات دنبالت می‌گرده.]
‫گندش بزنن.
‫لعنتی.
‫ای بابا.
‫لامصب، به من چه؟
‫وقت استراحت تمومه. ‫برگردین سراغ کارِتون!
‫...بین چشم‌هاش صافه.
‫یک‌سری خارهای تیز روی کمرش داره ‫که تا دُمش ادامه دارن.
‫این خط به تدریج از سرش...
‫- تا لبۀ... ‫- لامپ‌های وامونده رو روش کنید!
‫عموت...
‫قطعاً میاد.
‫جدی می‌گید؟
‫اگه دروغ بگید، می‌رید جهنم ‫و روزی ۳۰۰۰ تا سوزن می‌خورید.
‫اینو توی کتاب خوندم.
‫اوهوم. جدی می‌گم.
‫شما دوستِ عموم هستید؟
‫می‌شه گفت.
‫فکر کنم عموت رسید.
‫دیگه لازم نیست...
‫اون سوزن‌ها رو بخورم، مگه نه؟
‫عمو!
‫کجا؟
‫چه غلطی می‌کنی؟
‫- از سر راه برید کنار! ‫- ولش کنید.
‫عمو!
‫گئورا.
‫- خوبی؟ ‫- حالم خوبه.
‫- این چه وضعشه؟ ‫- عمو!
‫عصبانی نشو.
‫این خانمی که دوستته، آدم بدی نیست.
‫واقعاً می‌خواستی ارتباطت رو قطع کنی ‫و بری دیگه آفتابی نشی؟
‫هیچ‌وقت نمی‌دونستم سانگو می‌تونه...
‫همچین کارهایی بکنه.
‫وقتی سوچئول رو خاک کردم به خودم قول دادم.
‫دیگه مبارزه نمی‌کنم.
‫متأسفم که اون مُرد.
‫ولی...
‫قول دادی و نباید بزنی زیرش.
‫اگه بازم قبول نکنم چی؟
‫وقتی سوچئول مُرد دقیق نمی‌دونستم باید چی‌کار کنم
‫ولی خوشبختانه
‫پاشنۀ آشیلِ جدیدت رو پیدا کردم.
‫آوردنش به اینجا کاملاً آزمایشی بود،
‫و از نتایج به دست اومده خیلی راضی‌ام.
‫اون هیچ صنمی با من نداره.
‫واسه همین انقدر سریع اومدی اینجا؟
‫باباش دشمن خونی‌ام بود.
‫اگه بهش آسیب بزنی، در واقع...
‫بهم لطف کردی.
‫فقط به قولت عمل کن.
‫نمی‌خوام اون‌قدر پَست بشم ‫که به یه بچه آسیب بزنم.
‫باشه. ولی باید...
‫سند خونه و ‫فُرمی که دفعۀ قبلی امضا کردم رو پس بدی.
‫نه.
‫شبِ مسابقه...
‫خودت بیا اینجا بگیرشون.
‫بیا بریم خونه.
‫خدایا.
‫پس کجاست؟
‫گئورا!
‫کجا بودی؟
‫عمو رو پیدا کردم.
‫ای بابا، این چه وضعشه؟
‫ناسلامتی قیّم‌اش هستی. ‫چند روزه معلوم هست کجا رفتی برای خودت؟
‫به تو هم می‌گن قیّم؟
‫می‌دونی که قیّم یعنی چی دیگه؟
‫باید از گئورا محافظت کنی و مراقبش باشی. ‫می‌فهمی؟
‫عجب.
‫هر کسی مسئولِ زندگیِ خودشه.
‫چیزی به اسمِ...
‫مراقبت از دیگران نداریم.
‫عجب!
‫آخه جز تو کسی رو نداره.
‫برای گئورا، تو...
‫تنها فک و فامیلی هستی که داره.
‫[دنبال عموی گمشده‌ام می‌گردم.]
‫بدونِ اجازه عکسِ منو منتشر کردین!
‫عکس‌های بهتر زیاد دارم.
‫وقتی نبودی به گل آب دادم.
‫خوشحالم اومدی خونه.
‫گئورا.
‫بله؟
‫اینجا خونۀ من نیست.
‫اعضای خانواده‌ات هم نیستم.
‫پس اگه دوباره یه روز غیبم زد،
‫دنبالم نگرد.
‫تنهایی پا نشو توی خیابونا پرسه بزن.
‫اگه غریبه‌ها دوباره خواستن بگیرنت،
‫بلافاصله به نامو یا دوست پلیس‌تون زنگ بزن.
‫فهمیدی؟
‫یعنی اون‌موقع نمیای دنبالم، عمو؟
‫نه.
‫دیگه نمیام.
‫همه رو جمع کن.
‫بیا شرط رو ببریم بالاتر.
‫آره.
‫این‌بار باید هر چی داریم رو بذاریم وسط.
‫[وثیقه] ‫[نام: چو سانگو]
‫[نقل مکان به بهشت]
‫واقعاً داری می‌ری؟
‫آره.
‫حالا که بابات نیست مجبوری بری؟
‫آره، مجبورم.
‫باشه.
‫پس بذار فردا با هم بریم.
‫نه، باید امروز برم.
‫پس عموت رو با خودت ببر.
‫نمی‌شه.
‫باید تنهایی برم.
‫عجب! باورم نمی‌شه.
‫شوخی‌ات گرفته؟
‫این سفر فقط مخصوص من و بابامه.
‫الان که بابا نیست، باید تنها برم
‫بدونِ هیچ‌کس دیگه‌ای.
‫برنامۀ امروزم همینه.
‫هر سال توی این روز، ‫گئورا با باباش می‌رفت پیک‌نیک.
‫پیک‌نیک؟ کجا می‌رفتن؟
‫نمی‌دونم.
‫اگه انقدر نگرانی، چرا دنبالش نمی‌ری؟
‫کاش می‌تونستم،
‫ولی امروز نمی‌تونم از مامانم دور شم، پس...
‫پس؟
‫- تو باید بری. ‫- من؟
‫بعداً می‌بینمت.
‫باشه، فعلاً خداحافظ.
‫خوش بگذره.
‫قیّم باید همیشه امنیتِ فردی که سرپرستی‌اش رو ‫برعهده گرفته رو اولویت قرار بده.
‫- یادت میاد؟ ‫- چی؟
‫نمی‌خوام!
‫نمی‌رم. چِته تو؟
‫هیچ‌وقت حواست پرت نشه،
‫ضمناً نذار اون بفهمه.
‫بی‌خیال.
‫- برو! ‫- لعنتی.
‫در حال پردازش.
‫خب.
‫چند می‌شه؟ بیا.
‫در حال پردازش.
‫چی؟
‫پس واقعاً هم برای پیک‌نیک اومده.
‫چرا داره فقط نگاه می‌کنه؟
‫بی‌خیال بابا.
‫می‌خواد همۀ وسیله‌های بازیِ اینجا رو چک کنه؟
‫۱۸۰۰ وون‌ـه. ‫(واحد پول)
‫داره چی می‌خره؟
‫ممنون.
‫نه.
‫بده منم بکِشم.
‫- عمراً. ‫- بده دیگه.
‫بده منم بکِشم.
‫چِت شده؟
‫نباید توی مکان‌های عمومی ‫آب رو باز بذارید.
‫آب جزو اموال عمومی‌ـه.
‫چی؟
‫این بی‌عرضه الان چی گفت؟
‫تو کی باشی که بخوای به ما چیز یاد بدی؟
‫سیگار کشیدن در داخل محوطه ممنوعه، ‫تازه افراد زیر سن قانونی بهتره سیگار نکِشن.
‫سیگار برای سلامتی‌تون ضرر داره.
‫باعث سرطان ریه، حنجره و سرطان دهان...
‫و بیماری‌های قلبی، سکته ‫و ناتوانی در تولید مثل می‌شه.
‫آخه تو چه مرگته؟
‫رُباتی؟ چرا این مدلی حرف می‌زنی؟
‫شاید یه ربات هوش مصنوعی از یه فیلم باشه.
‫شاید دستگاهیه که با پوست آدمیزاد پوشونده شده.
‫بچه‌ها، بیاید لباس‌هاش رو در بیاریم.
‫آخ آخ، صبر کن. داره باحال می‌شه. ‫سیگارِت رو بده من.
‫نه، نباید این کار رو بکنید. درست نیست!
‫بابا!
‫- تکون نخور. ‫- بابا!
‫- دنبال بابایی‌اش می‌گرده.
‫چرا مامانی نه؟
‫این کار رو نکنید!
‫- صاف وایستا! ‫- لطفاً نکنید.
‫این کار درست نیست.
‫- این کار رو نکنید. لطفاً بس کنید. ‫- صاف وایستا، لعنتی.
‫- پلیس! ایست! ‫- کسی زنگ زده؟
‫ماهیِ چهارگوش...
‫- ای خدا، چه بوی سیگاری میاد. ‫- طنابداران، سلسلۀ جانوران...
‫- غضروف‌شون در... ‫- حالت خوبه؟
‫سر و بالۀ روی سینه‌شون...
‫پلیس دنبال‌مون نیست؟
‫گندش بزنن.
‫بهتون گفتن اینجا سیگار کشیدن آزاده؟
‫ای خدا، تو دیگه کدوم خری هستی؟
‫چه مرگته؟
‫لعنتی.
‫گندش بزنن!
‫همۀ سیگارهاتون رو بدید. ‫هر یه دونه که قایم کرده باشین، یه سیلی می‌خورید.
‫خب؟
‫پسر توی دستشویی...
‫رُبات نیست. نابغه‌ست.
‫کل‌تون مغزهاتون رو بذارید روی هم، ‫هوش‌تون یک‌دهمِ اونم نمی‌شه.
‫تازه ازتون بزرگتر هم هست. ‫باید بهش احترام بذارید.
‫فهمیدین؟
‫چی بهتون گفت؟
‫در مورد بیماری‌هایی که از سیگارکشیدن می‌گیرید.
‫بهتون یاد داد، مگه نه؟ تکرار کنید.
‫سرطان ریه!
‫سرطان ریه، آقا.
‫سرطان حنجره و دهان.
‫دیگه چی؟
‫به این زودی یادتون رفت؟
‫- یه کتک بخورید یادتون میاد؟ ‫- ناتوانی...
‫ناتوانی در تولید مثل.
‫درسته.
‫اگه می‌خواید بازم سیگار بکشید.
‫می‌شه گفت یکی از راه‌هاییه که
‫کرۀ زمین رو از شرّ بچه‌هایی که...
‫به شما می‌رن، نجات می‌دیم.
‫اه.
‫هورا!
‫عمو!
‫تو اینجا چی‌کار می‌کنی؟ ‫چرا اومدی اینجا؟
‫- تعقیبم کردی؟ ‫- من؟
‫نه، اومدم اینجا که خوش بگذرونم.
‫چیه؟ یعنی اجازه ندارم بیام اینجا؟
‫اینجا مال توئه؟
‫نه نیست.
‫جنگندۀ فضایی! ‫بیا اونو امتحان کنیم.
‫نه، نه.
‫اصلاً! ‫نمی‌تونم سوارش شم.
‫اگه امتحانش نکنی که نمی‌فهمی می‌تونی یا نه.
‫امتحانش کردی؟ چیز خاصی نیست.
‫نکردم و نمی‌کنم!
‫نمی‌تونم.
‫راستش رو بخوای...
‫منم امتحانش نکردم.
‫بیا بریم!
‫به هیچ وجه! نه!
‫آره. داره می‌ره بالا.
‫حس خوبی نداره؟
‫باد رو حس کن.
‫وای!
‫آخ آخ.
‫گئورا، فقط یکبار.
‫یه لحظه چشم‌هات رو باز کن.
‫لطفاً فقط یه ثانیه.
‫چطوره؟
‫معرکه نیست؟
‫ایول!
‫این آخرین وسیلۀ بازیه.
‫باید سوارش شیم.
‫یکی دیگه؟ چطوره بریم خونه؟
‫نخیر.
‫امروز باید با چرخ‌وفلک‌سواریِ من و بابا تموم شه.
‫خیلی‌خب، دیگه بیا بریم خونه.
‫عمو، تو برو خونه.
‫چی؟ تو نمیای؟
‫یه‌سری کار دارم که باید تنهایی بکنم.
‫چی؟ منم می‌تونم باهات بیام؟
‫نه، نمی‌شه.
‫از اینجا به بعد رو تنهایی می‌رم.
‫تعقیبم نکن، عمو.
‫خب پس.
‫یه‌کم دیگه اینجا می‌چرخم.
‫خیلی‌خب، توی خونه می‌بینمت.
‫لوسِ نمک‌نشناس. ‫از صبح تا حالا همراهت بود.
‫اگه تنها باشی شاید دوباره توی دردسر بیفتی.
‫دارم وقت ارزشمندم رو هدر می‌دم.
‫[مرغ]
‫آره، وقتشه یه دلی از عزا در بیاریم.
‫آخ که چقدر گرسنه‌مه.
‫وای نه.
‫هان؟
‫چی؟
‫می‌خواد بعد از مرغ، پیتزا بخوره؟
‫عجبا!
‫حالا رفت رستوران غذاهای چینی؟
‫داره ولاگِ غذاخوردن می‌گیره؟ ‫(پخش زنده در هنگام امتحان غذاهای مختلف)
‫باورنکردنیه.
‫پرخوری عصبی داره؟
‫[رستوران چینی]
‫ای...
‫پسرک پُرخور حالا داره کجا می‌ره؟
‫اینجا کجاست؟
‫[سال ۱۹۹۴]
‫[از ریل‌های خطرناک عبور نکنید]
‫بفرما!
‫وای!
‫- آرزو کردی؟ ‫- یادم رفت!
‫بی‌خیال. چشم‌هات رو ببند و آرزو کن.
‫نمی‌دونم اول باید چه آرزویی بکنم.
‫می‌تونی چیزی که ‫برای جشن تولدت می‌خوای رو آرزو کنی.
‫خیلی چیزا می‌خوام! ‫می‌شه همه رو آرزو کنم؟
‫آره، چرا که نه؟
‫می‌خوای چی‌کار کنی؟
‫خب، اولین آرزوم اینه که...
‫برم شهربازی و تک‌تک وسایل بازی رو سوار شم.
‫تمام وسایل بازیِ شهربازی؟
‫آره، تازه می‌خوام مرغ و پیتزا هم بخورم.
‫خب، به‌علاوۀ...
‫بعدش یه غذای دیگه هم می‌خوای؟
‫باید «جاجانگمیئون» هم بخوریم.
‫می‌خوای همۀ اینا رو یه روزه بخوری؟
‫آره، هیچیش نباید بمونه.
‫- تموم شد؟ ‫- تازه شروع شده.
‫باید یه کادوی تولد بگیرم.
‫خیلی‌خب، بیا مرور کنیم.
‫اول می‌ری شهربازی، بعدش کل اون غذاها رو می‌خوری ‫آخرش کادو هم می‌خوای؟
‫بدونِ گرفتنِ کادو، ‫صرفاً پیک‌نیک‌ـه، جشن تولد نیست که.
‫فهمیدم.
‫خب حالا چه‌جور کادویی می‌خوای؟
‫ول کن.
‫جئونگو بهم دادتش.
‫کادوی تولدمه!
‫هیچ‌کس از به دنیا اومدنِ سوسکی مثل تو راضی نیست.
‫بده‌ش من.
‫- ولش کن، بچۀ لوس! ‫- بس کن.
‫- لطفاً بس کن. ‫- لعنتی.
‫مامانت دیگه مُرده.
‫چرا هنوز اینجایی؟ برو بیرون.
‫برو بیرون!
‫پس سانگو چی؟
‫اون پسرِ واموندۀ خودمه. بزن به چاک!
‫گُم شو، عوضی!
‫گفتم، گُم شو!
‫جئونگو، نرو.
‫زود برمی‌گردم دنبالت.
‫- منو با خودت ببر! ‫- برو بیرون!
‫- سانگو! ‫- بیرون!
‫- جئونگو! جئونگو! ‫- گُم شو، عوضی.
‫[با عرض تسلیت]
‫این نوشیدنی رو بخور.
‫[یکسال بعد]
‫جئونگو.
‫بابا مُرد.
‫- می‌دونم. ‫- می‌گن قراره برم یتیم‌خونه.
‫نه، قرار نیست.
‫من نمی‌ذارم.
‫واقعاً؟
‫پس‌فردا شب، وسایلی که لازم داری رو جمع کن
‫و یواشکی از خونه بزن بیرون، باشه؟
‫توی ایستگاه قایم شو. من میام دنبالت.
‫تا وقتی که نیومدم...
‫نذار کسی ببینتت. خب؟
‫نگران نباش.
‫شد پس‌فردا شب.
‫۲۹ ژوئن.
‫یادت نره ها.
‫تو هم یادت نره.
‫- من که یادم نمی‌ره. روز تولدته. ‫- آره درسته.
‫روز تولدمه!
‫امسال به تمام آرزوهات می‌رسونمت.
‫واقعاً؟
‫بهت قول داده بودم، یادته؟
‫[ایستگاه سوئین]
‫اون میاد.
‫بهم قول داده بیاد.
‫داداشم...
‫هیچ‌وقت دروغ نمی‌گه.
‫جئونگو!
‫کجایی؟
‫چرا انقدر طولش دادی؟
‫اینا چیه؟
‫- چی‌کار می‌کنی؟ ‫- عه!
‫چرا تعقیبم کردی؟
‫آخه چرا اومدی اینجا؟
‫هر سال با بابا می‌اومدم اینجا.
‫بابا...
‫این‌جوری آرزو می‌کرد.
‫منم از طرفش آرزو می‌کردم.
‫آرزو؟
‫برای چی؟
‫اون برای یکی از عزیزانش آرزوی...
‫خوشبختی و سلامت می‌کرد.
‫عجبا!
‫این چه وضعشه؟
‫حتی الان هم ول‌کنِ من نیست؟
‫این مزخرفات برام مهم نیست!
‫یه چیز خیلی مهم‌تر رو یادش رفت.
‫اون‌وقت الان باید ازش تشکر کنم ‫که این مزخرفات رو یادش می‌مونده؟
‫دیگه نمی‌خواد این مسخره‌بازی‌ها رو راه بندازی.
‫گندش بزنن.
‫عمو.
‫جئونگو.
‫کجایی؟
‫کجا؟
‫کجایی؟
‫[امنیت مهم‌ترین چیز است - وارد نشوید.]
‫چرا نتونستی بیای؟
‫چرا نیومدی؟
‫کلی منتظر موندم.
‫خیلی ترسیده بودم.
‫چرا؟
‫بابا گفت نسبت به یه نفر عذاب وجدان داشته ‫چون نتونسته به قولش عمل کنه.
‫من سه روز منتظر موندم.
‫یه یتیمِ سه ساله، سه روز منتظر موند ‫چون به برادرش اعتماد کرد.
‫ولی نیومد که نیومد.
‫برادرم که عزیزترین کَسم بود،
‫تنهام گذاشت.
‫کِی قرار بود همدیگه رو ببینید؟
‫سال ۱۹۹۵.
‫سال ۱۹۹۵؟
‫۲۹ ژوئن!
‫بابا یه جای زخم بزرگ پشت کمرش داشت.
‫توی یه حادثۀ خیلی بد، اونجاش زخمی شده بود.
‫حادثه؟
‫پس یعنی...
‫چون توی یه حادثۀ خیلی بد بوده
‫نتونسته بیاد؟
‫این شد بهانه؟
‫ای خدا، خیلی مسخره‌ست.
‫۲۹ ژوئن ۱۹۹۵.
‫مجتمع تجاریِ سامپونگ ‫واقع در سئوچو-دونگِ سئول...
‫به دلیل نِشست سازه، یک‌دفعه ریزش کرده
‫که بیشتر از ۱۰۰۰ نفر تلفات داشته.
‫بعضی‌هاشون کارمند بودن، ‫بعضی‌هاشون مشتری.
‫صبح فاجعه، در طبقۀ پنجم ‫آثاری از ریزشِ ساختمون دیده شده
‫ولی مسئولین مربوطه تصمیم گرفتن ‫موقع تعمیرکردنِ خرابی‌ها، تعطیل نکنن.
‫ساعت ۵:۵۲ عصر...
‫کل ساختمون در عرض ۲۰ ثانیه ‫ریزش کرده و گردوخاکش به آسمون رفته.
‫خسارت‌های برآوردشده ۲۷۰ میلیارد وون بوده.
‫مجموع تلفات، شامل ۵۰۱ نفر فوتی،
‫شش نفر مفقودی و ۹۳۷ نفر مجروح بوده.
‫از زمان جنگ کُره به بعد ‫این بزرگترین تلفاتی بوده که داشتیم.
‫نوار ویدیویی‌ای که حاوی صحنه‌ای ‫از هفته دقیقه...
‫بعد از ریزش مجتمع تجاری سامپونگ بوده
‫به دست‌مون رسیده.
‫فریادهای افرادی که برای فرار تقلا کرده
‫و تقاضای کمک می‌کنن، ‫کلِ نوار رو پُر کرده.
‫یون یئونگ‌چئول این گزارش رو تهیه کرده.
‫تا دیروز، محصولات لوکسِ وارداتی ‫در اینجا به نمایش گذاشته می‌شدند،
‫ولی الان کل ساختمون از بین رفته، ‫جوری که انگار بمبارون شده.
‫- فقط آوار... ‫- کلبۀ کاه‌گِلی نبوده که.
‫- چطور تونسته این‌جوری ریزش کنه؟ ‫- ای خدا.
‫شنیدم صدها نفر زیر آوار گیر کردن.
‫بابا گفت بعد از اینکه سه روز اونجا گیر کرده ‫نجاتش دادن.
‫مدت زیادی بستری شده ‫چون بدجوری آسیب دیده بوده.
‫توی همون بیمارستان با مامانم آشنا شده.
‫مامانم همیشه آدم ضعیفی بود ‫واسه همین بدش می‌اومده توی بیمارستان باشه.
‫می‌گفت آشنایی با بابا ‫تنها اتفاق خوبی بوده که اونجا افتاده.
‫می‌بینی؟ لامصب خیلی خرشانس بوده.
‫به‌شدت آسیب دیده. ‫این کجاش خوش‌شانسیه؟
‫چون نمُرده
‫و با دختری آشنا شده که مامانت شده.
‫تونسته زندگی‌اش رو از این رو به اون رو بکنه.
‫«از این رو به اون رو بکنه» یعنی چی؟
‫یعنی زندگی‌اش رو تغییر داده.
‫درسته.
‫بابا گفت به‌خاطر اون فاجعه ‫زندگی‌اش تغییر کرده.
‫گفت از اون به بعد ‫تصمیم گرفته آتش‌نشان بشه.
‫[خیابان هانولسان ۲۹، کوچه ۴]
‫آهای.
‫کجا می‌ری؟
‫می‌رم اینو بذارم توی قفسۀ انباری.
‫قفسه؟ برای چی؟
‫دلیل خاصی نداره.
‫بعد از سفر، همیشه می‌ذاشتیمش اونجا.
‫این کاری بود که بابا می‌کرد.
‫لعنتی.
‫[دنبال برادرِ گمشده‌ام می‌گردم.] ‫[نام: چو سانگو]
‫[۱۰ ساله - متولد ۱۹۸۶] ‫[آخرین بار در تاریخ ۳۰ام ۱۹۹۵ دیده شده]
‫چه‌جور کادویی دوست داری داشته باشی؟
‫نایکی.
‫- نایکی؟ ‫- اوهوم.
‫منظورت همون کتونی‌هاست؟
‫فیک‌اش رو نمی‌خوام، اصلش رو می‌خوام.
‫باید از یه مجتمع تجاریِ بزرگ توی سئول باشه.
‫باشه، برات می‌گیرم.
‫واقعاً؟
‫بفرما.
‫امسال...
‫تمام آرزوهات رو برآورده می‌کنم.
‫[مجتمع تجاریِ سامپونگ]
‫سانگو.
‫[سانگو، تولدت مبارک]
‫[۲۹ ژوئن ۱۹۹۵] ‫[از طرف برادرت که دوستت داره]
‫سانگو!
‫سانگو! منم، داداشت!
‫سانگو!
‫فوت کرد. ‫منظورم آقای هان‌ـه.
‫[۱۴ـمین سالگرد تولد سانگو] ‫[۲۹ ژوئن ۱۹۹۹ از طرف جئونگو]
‫[۱۵ـمین سالگرد تولد سانگو] ‫[۲۹ ژوئن ۲۰۰۰ از طرف جئونگو]
‫جئونگو...
‫[گواهی حضانت]
‫[نام: هان گئورا]
‫«حضانت»؟
‫پس گئورا...
‫فرزندخونده‌ش بوده؟
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫«ترجمه از محمد سید»