‫«کتاب هفتم» ‫«وحی»
‫بهت صدمه زد؟
‫آره.
‫نه! نه!
‫دارن مردم رو از خونه‌هاشون بیرون می‌کشن.
‫- ما باید از اینجا بریم. ‫- کجا بر‌یم؟
‫بریم به کلیسا دنبال پسرم. ‫هنوز تو کلیساست.
‫- باهاش چی کار کردن؟ ‫- «ادی»...
‫- چه اتفاقی برای بابا افتاد؟ ‫- اون‌ها چی کار کردن؟
‫- نمی‌دونم. ‫- گفتی در مورد این مطالعه کردی.
‫گفتی نمونه داری.
‫- نکردم. نمی‌دونم. ‫- ساکت باشین. ساکت.
‫گوشی کسی آنتن داره؟
‫نه. حتماً دکل‌‌ مخابرات رو انداختن.
‫و کشتی‌ها رو هم فرستادن رفتن.
‫«استرج» داشت با قایق‌ها ور می‌رفت. ‫ما امروز دیدیمش.
‫قایق، تلفن، برق. ‫دارن همه چیز رو قطع می‌کنن.
‫- قایق‌ها. ‫- من یه قایق تو «آپردز» دارم.
‫فکر نکنم بتونه کسی رو به منطقۀ اصلی برسونه...
‫اما حداقل از جزیره بیرون می‌بره.
‫پدر و مادرم... اون‌ها اون بیرونن. ‫باید با ما بیان، مگه نه؟
‫برسونیمشون به دکتر. ‫جا هست...
‫- روی قایق‌های ماهیگیری خیلی جا هست. ‫- منظورم این نیست.
‫منظورش رفتن از جزیره نیست.
‫چون همونطور که «بو» گفت، میان دنبالمون.
‫واسه همین قایق‌ها رو غرق نکردن.
‫واسه همین فقط یه کم دستکاری کردن. ‫چون قایق‌ها رو لازم دارن.
‫برای اینکه بتونن از جزیره برن... ‫بعد از اینکه کارشون تموم می‌شه.
‫«سارا»، گفتی که واگیرداره.
‫اگه فقط یکی از اون‌ها، ‫فقط یکی‌شون به منطقۀ اصلی برسه...
‫این به چه دردی می‌خوره؟
‫این‌ها به چه دردی می‌خورن؟ اسلحه‌ و چاقوها؟
‫دوباره بلند می‌شن.
‫خودتون که دیدین، اون‌ها... این راهش نیست.
‫هیچ‌وقت راهش این نیست.
‫شاید نباشه.
‫شاید چند دقیقه وقت برامون بخره.
‫چند دقیقه بیشتر زنده موندن.
‫و ممکنه کار به جایی برسه که چند دقیقه هم مهم باشه.
‫حتّی شاید چند ثانیه.
‫هیچ‌وقت به نظرم خیلی منطقی نمیومد.
‫همه‌مون می‌گیم بهشتی وجود داره...
‫که در انتظارمونه.
‫ولی در آخر راه فقط برای چند دقیقه بیشتر زندگی کردن...
‫چنگ می‌زنیم، می‌جنگیم و التماس می‌کنیم...
‫فقط چند دقیقه.
‫دیگه فقط خودمون مهم نیستیم.
‫همۀ آدم‌های دنیا در خطرن.
‫مردن برای افرادی که حتی ندیدیمشون.
‫هیچ عشقی بزرگتر از این وجود نداره.
‫این چیزیه که کتاب مقدس می‌گه، مگه نه؟
‫اوّل... باید شما بچه‌ها رو به یه جای امن برسونیم.
‫- نه، ما می‌تونیم کمک کنیم. ‫- نه.
‫- خواهش می‌کنم نه.
‫چطوره به ساحل بریم و خط ساحلی رو ‫ادامه بدیم تا به «آپردز» برسیم...
‫بعد تو قایق رو برمیداری و...
‫دوباره.
‫«ارن گرین»!
‫می‌خوام گفتگو‌مون رو تموم کنیم!
‫- شاید اون تو نیست... ‫- هست.
‫نه.
‫تو برو. تو بچه‌ها رو به جای امن برسون.
‫می‌خوام با «بو» صحبت کنم.
‫مامان!
‫- دوستت دارم. ‫- مامان!
‫- خیلی زیاد. ‫- مامان!
‫برو.
‫با تو حرفی ندارم «انی فلین».
‫فقط می‌خوام یه‌کم ‌با «ارن گرین» و...
‫و «سارا گانینگ» صحبت کنم.
‫شایدم اون کلانتر تروریست، ‫اگه هنوز باهاشونه.
‫آره، همه‌شون اونجان.
‫- دو تا بچه هم باهاشون هست. ‫- بچه‌ها چیزی‌شون نمی‌شه.
‫اون‌ها از قبل نجات داده شدن.
‫فکر نمی‌کنی که من واقعاً ‫حاضرم بچه‌ها رو به خطر بندازم؟
‫اون برای چیه «انی»؟ ‫لطفاً نگو با اون می‌خوای ما رو بکشی.
‫- دیگه ما از اون نوع مرگ عبور کردیم. ‫- برای شما نیست.
‫«بو»، می‌خوام به حرف‌هام خوب گوش کنی.
‫چون فکر ‌می‌کنم تمام این مدت، ‫در تمام زندگیت این رو می‌شنیدی...
‫تو آدم خوبی نیستی.
‫خب...
‫این حرف غیر موجه بود.
‫خدا تو رو بیشتر از هیچ‌کس دیگه‌ای دوست نداره.
‫تو قهرمان نیستی.
‫و قطعاً... مطمئناً یه قربانی هم نیستی.
‫«انی فلین»، من اگه جای تو بودم...
‫وقتی که خودم ریاکارم و چشم‌هام ‫حقیقت رو نمی‌بینه، سخنرانی نمی‌کردم.
‫دوست ندارم بدِ مرده‌ها رو بگم... ‫ولی اگه «رایلی فلین»...
‫اگه مست و قاتل بودنش...
‫نشون دهندۀ این باشه که چجور پدری بود...
‫آره، پدر بود...
‫با تمام وجودش.
‫خدا دوستش داره.
‫درست به همون اندازه که تو رو دوست داره «بو».
‫چرا این موضوع تو رو انقدر ناراحت می‌کنه؟
‫فقط این تصور که خدا بقیه رو ‫هم به اندازۀ تو دوست داره.
‫داره وقت تلف می‌کنه. ‫برو ببین پشت خونه چه خبره.
‫خدایا!
‫چیزی نیست. ‫خوب میشی «انی».
‫من رو نگاه کن. ‫خیلی زود دوباره خوب و سرپا میشی.
‫تو...
‫گنجشک‌ها...
‫در کتاب مقدس اومده که: ‫«گنجشکی به زمین نمی‌افتد...
‫حتی یک گنجشک بدون اطلاع خداوند به زمین نمی‌افتد. ‫خداوند تک‌تک مرگ‌ها را احساس می‌کند.»
‫وقتی جوون بودم به یه مأموریت ‫در آمریکای جنوبی رفته بودم...
‫و من در زیر یه آبشار...
‫بزرگ وایستادم...
‫اندازۀ آبشار... وزن آبشار...
‫صدای غرش و خروشیدنِ آبشار، ‫تمام صداهای در جنگل رو غرق صدای خودش کرد...
‫هر پرنده و هر صدایی رو. ‫و وقتی سنم بیشتر شد...
‫به مرگ فکر کردم، ‫هر ثانیه چند تا مرگ اتفاق می‌افته...
‫مرگ آدم‌ها، حیوانات، گنجشک‌ها...
‫اگر هر قطره آبِ آبشار یه مرگ باشه...
‫فکر کردم: حتماً باید برای خدا اینطوری باشه...
‫هر لحظه از هر ساعتِ هر روز، سِیلی از مرگ‌ها...
‫با اون صدای بلند، چطوری می‌تونه...
‫دعاهای زمزمه شدۀ من رو در بین ‫صدای بلندِ غرش اون مرگ‌ها بشنوه؟
‫وقتی دیدم چه چیزی بهم داده شده... فکر کردم:
‫«این پایان اونه... این پایانِ غرشه.»
‫دیگه مرگی‌ نیست.
‫ولی اگه صادق باشم، و الان دیگه واقعاً ‫هیچ چیزی جز صادق بودن ارزش نداره...
‫به خاطر تو بود.
‫به خاطر تو و «سارا»... ‫واسه همین این کار رو کردم....
‫به همین دلیل اون چیز رو تو صندوق گذاشتم.
‫واسه همین رشوه دادم و دروغ ‫گفتم و قاچاقی آوردمش اینجا.
‫دلیلش این بود. ‫نمی‌خواستم تو بمیری.
‫البته به خاطر بقیه هم بود ولی نه...
‫نمی‌خواستم تو و «سارا»...
‫تمام زندگی‌هامون به هدر رفته بود...
‫از اون طرف کلیسا خیره نگاهت می‌کردم...
‫می‌ترسیدم که بیام و با تو باشم.
‫حتی از گفتن حقیقت به دختر خودمون هم می‌ترسیدم.
‫و اصلاً احساس گناه نداشت، موضوع اصلی همینه...
‫تو هیچ‌وقت برام گناه نبودی، ‫و دخترمون... اون هم هیچ‌وقت گناه نبود...
‫اون به هیچ عنوان یه اشتباه نبود...
‫هرگز.
‫چی کار می‌تونستیم بکنیم؟
‫«جان»...
‫- اون زمان دنیا فرق می‌کرد. ‫- خب...
‫قبلاً به خودم می‌گفتم... ‫به خودم می‌گفتم...
‫در اون شب‌های سخت که تو نزدیک بودی...
‫کنار مردی که قرار بود باهاش ‫باشی خوابیده بودی... مردی که...
‫که...
‫اگه فقط میومدی و ازم می‌خواستی، ‫لباس روحانیت رو کنار می‌ذاشتم...
‫و باهات میومدم.
‫حاضر بودم باهات هرجای دنیا بیام.
‫من هیچ‌وقت همچین کاری رو نمی‌کردم «جان».
‫نه در حق تو، نه در حق «سارا».
‫و نه در حق شوهرم. نه بعد از جنگ.
‫نمی‌خواستم چهار تا زندگی رو خراب کنم.
‫اما این‌ها دیگه تموم شده «جان».
‫ما انتخاب‎‌های خودمون رو کردیم.
‫زندگی‌هامون رو کردیم.
‫اون بزرگ شد و ما هم تو زندگیش محو شدیم، ‫و باید هم همینطوری باشیم.
‫باید تموم بشه.
‫آره، ولی یه فرصت دوباره چی؟
‫حالا که این دفعه می‌تونیم یه خانواده باشیم.
‫می‌تونی به معجزه‌ای باورنکردنی‌تر از این فکر کنی؟
‫مثلاً درمان... درمان نابینایی... قطعاً معجزه‌ست...
‫یا شکافتن دریا... اون هم معجزۀ خوبی بود...
‫اما فرصت دوباره؟
‫این یه معجزۀ واقعیه.
‫کمک! یکی کمک کنه!
‫شوهرم! کمکم کنین!
‫- ساکت. ‫- کمک! کمکم کنین!
‫- باید بریم. همین الان. ‫- یکی کمکم کنه!
‫- هی «فلین». ‫- لطفا کمکم کن!
‫شماها بوی خوبی میدین.
‫یعنی... یه بویی میدین که حرف نداره.
‫برو عقب.
‫عمامه‌به‌سرِ کثیف!
‫کمک! کمکم کنین!
‫کمک! کمک!
‫- «لیزا». ‫- بابا؟
‫بابا.
‫بدو!
‫برو، بدو!
‫فرار کنین!
‫چرا این کار رو کرد؟
‫مهم نیست.
‫باید این آتیش رو خاموش کنیم.
‫شایدم نه.
‫اگه گسترده‌تر بشه، می‌تونه...
‫یعنی کل جزیره... ‫با این باد مثل انبار باروت می‌مونه.
‫ممکنه مثل سال 84 همه چیز بسوزه و از بین بره.
‫تمام جزیره که نه. ‫باید خیلی بیشتر از ساحل غربی رو بسوزنه...
‫که کل جزیره بسوزه و ‫حتی اگه اینجوری هم بشه...
‫منظورم اینه که کلیسا در سال 84 نسوخت.
‫وحی.
‫«اولین فرشته شیپور خود را ‫به صدا درآورد و تگرگ و آتش...
‫مخلوط با خون بر زمین جاری شد.
‫و یک‌سوم زمین سوزانده شد، ‫و یک‌سوم درختان سوزانده شد...
‫و تمام علف‌های سبز سوزانده شد...
‫و بزدلان، بی‌ایمانان...
‫نجس‌ها، قاتل‌ها، زناکارها، جادوگران...
‫بت‌پرستان و همۀ دروغگوها، ‫جای آن‌ها در دریاچه‌ایست که...
‫با آتش و گوگرد می‌سوزد که دومین مرگ است.» ‫«بگذارید بسوزد»
‫بذار تمامش بسوزه.
‫سِیلی جدید.
‫سیلی از آتش، ‫و «سنت پاتریک» کشتی نجات خواهد بود.
‫شهروندان «کراکت»، شهروندان خوب...
‫اون‌ها می‌دونن در زمان طوفان کجا برن.
‫اون رو بردار. باهام بیا.
‫چه فایده‌ای داره؟
‫زمان خریدن.
‫اگه قایقی باشه که موتور داشته باشه...
‫مثلاً اگه یه قایق موتوری باشه...
‫نجات پیدا می‌کنیم.
‫فکر می‌کنی می‌رسیم؟
‫من این رو نگفتم. ‫می‌گم در هر صورت...
‫نجات پیدا می‌کنیم.
‫باشه.
‫تمامش خونِ خودمه.
‫منم همینطور. خونِ خودمه.
‫اون‌ها... کاری که دارن با مردم می‌کنن...
‫ولی تو نمی‌کنی.
‫- نه، من نمی‌کنم. ‫- معلومه که نمی‌کنی.
‫ولی از همین الان می‌تونم احساسش کنم «اد».
‫- معده‌ام درد می‌کنه. ‫- می‌دونم.
‫حسش می‌کنم.
‫این چیزیه که می‌شم؟ ‫یه حیوون که نمی‌تونه جلوی خودش رو بگیره؟
‫وقتی اون‌ها رو تو کلیسا دیدم...
‫فکر کردم چیزیه که واقعاً دست خودشون نیست.
‫مثل... کاری که انجام ندادنش غیرممکنه.
‫اما اینطوری نیست «انی».
‫منم حسش می‌کنم.
‫منم دارم از گرسنگی می‌میرم...
‫ولی نکردم... این کار رو نکردم.
‫هر چیزی که این هست...
‫چیزی که واقعاً هستی رو عوض نمی‌کنه.
‫دارن همه جا رو آتیش می‌زنن.
‫چرا باید همچین کاری بکنن؟ ‫اصلاً با عقل جور درنمیاد.
‫امیدوارم بچه‌ها به قایق رسیده باشن.
‫منم امیدوارم.
‫ولی هیچ‌وقت نمی‌فهمیم که رسیدن یا نه، مگه نه؟
‫احتمالاً نه.
‫رسیدن.
‫تصمیم می‌گیرم که رسیدن.
‫«لیزا»!
‫«لیزا»... عزیزم، بابایی‌ام!
‫اگه صدام رو می‌شنوی، دنبال صدام بیا! ‫«لیزا»، خواهش می‌کنم!
‫«لیزا»!
‫عزیزم «لیزا»!
‫- عزیزم «لیزا»! ‫- عزیزم «لیزا»، لطفا!
‫چیزی نیست. می‌تونی بیای بیرون.
‫نکن. نکن.
‫«لیزا اسکاربورو»!
‫بابات خیلی نگرانته.
‫«لیزا»!
‫خبر رو پخش کنین. ‫هرکسی تا طلوع آفتاب در مرکز اجتماعات نباشه...
‫فردا رو نمی‌بینه.
‫خونه‌های خالی، یدک کش‌ها، همه چیز رو آتیش بزنین.
‫سحر نزدیکه.
‫بیدار شدین.
‫خدا را شکر.
‫تو هم بیدار شدی.
‫«مانسینیر»، شما از من انسان قوی‌تری هستین...
‫اما اگر افرادی رو که غیرقانونی وارد شدن رو ببخشیم... ‫پدر آسمانی هم ما رو می‌بخشه.
‫پس من کی هستم که قضاوت کنم؟
‫اگرچه با این حال هم...
‫- تو آزادشون کردی. ‫- معلومه که کردم.
‫بیا. بیا نشونت بدم.
‫«او تمام موجودات زنده بر روی ‫کرۀ زمین را محو کرد...
‫انسان ها، حیوانات، خزندگان، ‫پرندگان آسمان. همه محو شدند.
‫فقط نوح برای کسانی که ‫در کشتی با او بودند باقی ماند.»
‫«مانسینیر»، سنت پاتریک فقط ‫یه کلیسا نیست، بلکه یه کشتیه.
‫من برای کسانی که انتخاب شدن، ‫در مرکز اجتماعات تخت گذاشتم.
‫ما سوار کشتی‌های... سوار کشتی‌های ‫خودمون می‌شیم و بعد...
‫مثل گوسفند در میان گرگ‌ها، ‫همونطور که خودت گفتی...
‫تا جایی که می‌شه به همۀ مردم اطلاع می‌دیم.
‫و... و کی تصمیم می‌گیره که ‫چه کسایی انتخاب شده هستن؟
‫ما تصمیم می‌گیریم. تو و من.
‫- و چه اتفاقی برای بقیه می‌افته؟ ‫- خب، من خیلی نمی‌دونم.
‫دست من نیست.
‫بین اون‌ها و خداست، مگه نه؟
‫نه.
‫ببخشید؟
‫نه، ما اشتباه کردیم.
‫- مضحک نباش. ‫- نه «بورلی»، لطفاً اون‌ها رو نگاه کن.
‫- گرگ‌ها خود ما هستیم. ‫- نه.
‫نه... لطفاً. تو دیگه نه. ‫تو نه «مانسینیر».
‫من اشتباه می‌کردم. ما اشتباه کردیم. ‫ما در اشتباهیم و باید جلوی این گرفته بشه.
‫اون‌ها به رهبری نیاز دارن.
‫نگاهشون کن. اون‌ها بدون رهبر... ‫بدون چوپان گم می‌شن.
‫اون رهبر تو هستی «مانسینیر». ‫باید تو باشی. همیشه تو بودی.
‫نه! هیچ‌وقت رهبرشون من نبودم. ‫کشیش بودن دقیقاً همینه...
‫هیچ‌وقت قرار نیست در مورد من باشه... ‫قراره که در مورد خدا باشه!
‫خب، فکر می‌کنم دیگه تو رهبر نیستی.
‫البته که اون... این رو به ما گفته بود، مگه نه؟
‫خود حضرت عیسی. اون به ما در مورد ‫کاتبان، در مورد کشیش‌ها هشدار داد.
‫در «انجیل متی» هشدار داد: ‫«بر روی زمین هیچ‌کس را پدر خطاب نکنید...
‫شما یک پدر دارید و او در بهشت است.»
‫«وای بحال شما، ای علمای دینی و زهدفروشان و‌ ریاکاران!»
‫«ای افعی‌زادگان.»
‫ولی تو، «مانسینیر»...
‫«مانسینیر پروئت»، ‫این سخن... باید در مورد تو هم صدق می‌کرد؟
‫فکر می‌کنم اگه برای فضیلت بهایی پرداخت نشه، ‫فضیلت به حساب نمیاد.
‫و همیشه داشت همین مسیر رو طی می‌کرد. ‫تو همیشه قرار بوده که...
‫همیشه قرار بوده تو آخرین و ‫سخت‌ترین آزمون ایمان من باشی. تو.
‫«از من دور شو...
‫تو مانع راه من می‌باشی...
‫زیرا افکار تو افکار انسانی است نه الهی.»
‫«بابل کبیر...
‫مادر فاحشگان و تمامی گناهان روی زمین.»
‫واقعاً امیدوارم شما دو تا از طلوع آفتاب لذت ببرین.
‫- چی شده؟ ‫- هیچی.
‫برای اون‌ها آماده‌ایم. ‫برای چند دقیقه دیگه بیرون نگهشون دارید.
‫تعداد دقیق افراد حاضر رو می‌خوایم...
‫که بدونیم فردا چند تا قایق لازم داریم.
‫اون‌ها قایق‌ها رو آتیش زدن.
‫چی؟
‫سوزوندن‌شون
‫این... مشکلی نیست.
‫«وید» به کشتی‌ها اطلاع میده که برگردن. ‫وقتش که برسه اطلاع می‌دیم که برگردن.
‫کی قایق‌ها رو آتیش زد؟
‫دوستت دارم مامان. ‫دوستت دارم بابا.
‫خداوندا، اون‌ها رو در امان نگه دار....
‫و مراقب اون‌ها باش...
‫و به قلب‌هاشون آرامش ببخش، ‫و نگرانی رو از اون‌ها دور کن.
‫خداوندا، به پدر و مادرم آرامش بده.
‫آمین.
‫مامانم...
‫و بابام...
‫و برادرم...
‫همه‌شون مردن، مگه نه؟
‫آره.
‫اگه می‌دونستم...
‫اگر سر اون شام می‌دونستم... اون شام آخر...
‫- جور دیگه‌ای رفتار می‌کردم. ‫- اون‌ها می‌دونن.
‫می‌دونن.
‫هی، اون کیه؟
‫توئی «هاوارد»؟
‫«هاوارد هابز».
‫حال و روزت رو نگاه. ‫حتماً بهت خیلی سخت گذشته...
‫مرد بی‌نوا.
‫می‌دونی، فکر نمی‌کنم حتی یه روز ‫هم در مراسم عشاء دیده باشمت...
‫ولی با این وجود امشب ‫مورد رحمت قرار گرفتی، مگه نه؟
‫نجات داده شدی.
‫از نظر من غسل داده شدی. ‫خودت چی فکر می‌کنی؟
‫من امشب «جولی»ـم رو کشتم.
‫همسرت رو کشتی؟
‫و پسرهام... من پسرهام رو کشتم.
‫اصلاً دوست ندارم این رو بهت بگم، ‫ولی می‌تونستی اون‌ها رو برگردونی...
‫همونطور که «استرج» هم تو رو برگردونده...
‫کاری که که گفته بودیم فقط ‫در موارد نادر و خاص انجام می‌دیم...
‫اشکال نداره. ولی آره، ‫می‌تونستی اون‌ها رو نجات بدی.
‫در حقیقت اگه مرد با ایمانی بودی.... به راحتی.
‫نمی‌دونم چه اتفاقی داره می‌افته. ‫چه اتفاقی داره می‌افته؟
‫پایانه آقای «هابز».
‫پایان همه چیز.
‫و تمام اون روزها که تصمیم گرفتی عبادت نکنی...
‫تمام اون روزها که به خدا پشت کردی...
‫ابزار نجاتت همیشه وجود داشت.
‫درها همیشه باز بودن ولی شما...
‫خب، هیچ کاری نکردی.
‫پس بله، در زمان بحران... خبر نداشتی چی کار کنی.
‫اون‌ها الان پیش خدا هستن.
‫از این دلگرمی بگیرین.
‫براتون آرزوی آرامش و رحمت الهی دارم.
‫متأسفانه داخل براش جایی نیست.
‫من نجاتش دادم «بو».
‫همیشه با من مهربون بود.
‫متأسفم «هاووی». متأسفم.
‫فکر می‌کردم شاید...
‫می‌تونی بری یه‌کم قدم بزنی؟
‫لب ساحل؟ آب رو دوست داری.
‫می‌دونم که دوست داری. شاید...
‫می‌تونی طلوع آفتاب رو تماشا کنی.
‫نه؟
‫خدا باهاته «هاووی»، قول می‌دم.
‫این وحشتناکه.
‫بیاریدش داخل!
‫دنبالم بیا پسرم.
‫درهای سنت پاتریک به روی شما بازه.
‫در به روی همه بازه!
‫در باید به روی همه باز باشه وگرنه اینجا ‫دیگه واقعاً خونۀ خدا به حساب نمیاد!
‫خوبه.
‫از دالان پشتی برو بیرون. ‫برو طرف آب.
‫قصدم هم همین بود.
‫خدایا، بهت افتخار می‌کنم.
‫متأسفم که بهت نگفتیم، ‫من و مادرت، ولی من...
‫خيلي دوستت دارم.
‫و همیشه خیلی بهت افتخار می‌کردم...
‫و فقط آرزو می‌کنم فرصت ‫شناختن همدیگه رو پیدا می‌کردیم.
‫منم همینطور.
‫از پشت برو بیرون. من حواسم...
‫اون می‌خواست...
‫«جان».
‫«جان»؟
‫عزیزم! عسلم! وای خدای من! نه!
‫نه! سارا! سارا!
‫من رو نگاه کن. ‫نه... «سارا»، عزیزم.
‫«جان».
‫اشکال نداره. بخور. بخور.
‫اشکال نداره. اشکال نداره. چیزی نیست.
‫چیزی نیست.
‫نه! نه! نه!
‫دختر کوچولوی من. وای خدا.
‫وقتی یه دختربچه بود...
‫مکان مورد علاقه‌اش در کل جزیره ‫اون پل کوچیک کنار مرداب بود.
‫اون... اون پل کوچیک.
‫وایستا!
‫ای افعی کثیف!
‫ما رو تو خونه‌های خودمون به آتیش می‌کشی؟
‫روزی که پات رو تو این ‫جزیره گذاشتی می‌دونستم...
‫معلومه که این کار رو می‌کنی، ‫معلومه که این کار رو می‌کنی.
‫تروریست.
‫نمی‌تونم اجازه بدم اون ساختمان رو داشته باشین. ‫فقط همین.
‫تقریباً مطمئنم که آخرین ساختمون باقی مونده‌ست.
‫گرسنه‌ای، نه؟
‫خون کثیف.
‫تعجب کردم منتظر نموندی ‫که همه‌مون بریم داخل...
‫تا اینجوری با آتیش زدن ما واقعاً خوش بگذرونی.
‫تعجب کردم وقتی ساختمون خالی بود ‫خواستی آتیشش بزنی بزدل.
‫ولی نیست، هست؟
‫منظورم خالیه.
‫نه!
‫پسر.
‫نه.
‫یه آیه در کتاب مقدس هست ‫که یه‌جورایی تو ذهنم حک شده...
‫«خداوند آفتاب خود را ‫بر بدان و نیکان یکسان می‌تاباند.»
‫بابا!
‫بابا.
‫بابا، بلند شو.
‫باید جایی باشه... ‫باید جای دیگه‌ای باشه.
‫نه «بو»، نه. هیچ جای دیگه‌ای نیست.
‫- تو آتیش زدی. تو همه رو سوزوندی. ‫- نه، نه، من...
‫باید دنبال «لیزا» بگردیم. ‫بریم «لیزا» رو پیدا کنیم.
‫«لیزا».
‫دیگه کجا می‌تونیم بریم؟
‫- باید جای دیگه‌ای باشه. ‫- نیست.
‫- قایق‌ها. ‫- دیگه قایقی در کار نیست «بو».
‫سلام پسر.
‫خوبی پسر؟
‫فکر نمی‌کنم.
‫فکر می‌کنم من...
‫نمی‌دونم، ولی فکر می‌کنم مادرم رو کشتم.
‫آره، امشب کارهایی کردم که حس می‌کنم...
‫یه کارهایی کردم.
‫منو می‌بخشی پسر؟
‫می‌بخشمت.
‫بیا. تو هم بیا «هاووی»، بیا.
‫طاقت بیار.
‫بابا. بابا.
‫اونجا.
‫داره می‌ره غرب.
‫داره فرار می‌کنه.
‫داره از طلوع آفتاب فرار می‌کنه.
‫به‌نظرت می‌تونه فرار کنه؟ ‫قبل از طلوع آفتاب؟
‫پنجاه کیلومتر؟
‫اون چیز به زور می‌تونه پرواز کنه.
‫نه، من... فکر نمی‌کنم بتونه.
‫چه اتفاقی می‌افته؟
‫چی؟
‫وقتی می‌میریم...
‫چه اتفاقی می‌افته؟
‫آره، چه کوفتی اتفاق می‌افته؟
‫خب فکر می‌کنی وقتی ‫می‌میریم چه اتفاقی می‌افته؟
‫از نظر خودم منظورته؟
‫از نظر خودت.
‫خودم. خودم.
‫اشکال همینه.
‫اشکالِ تمام این ماجرا همینه.
‫اون کلمه.. «خود».
‫کلمۀ درست این نیست.
‫درست نیست، این...
‫درست نیست.
‫چطور فراموشش کردم؟
‫کی فراموشش کردم؟
‫بدن انسان سلول به سلول از کار می‌افته، ‫اما مغز به ارسال نورون‌های عصبی ادامه می‌ده.
‫مثل صاعقه‌های کوچیک رعد و برق، ‫مثل آتیش بازی در داخل بدن می‌مونه.
‫و فکر ‌می‌کردم که ناامید می‌شم یا احساس ترس می‌کنم، ‫ولی هیچ کدوم رو احساس نمی‌کنم.
‫هیچ کدوم‌ از اون‌ها رو.
‫چون خیلی مشغولم...
‫در این لحظه خیلی مشغول... به یاد آوردن هستم.
‫البته.
‫یادم میاد که تک‌تک اتم‌های ‫بدنم در یه ستاره ساخته شدن.
‫این ماده، این بدن در حقیقت فقط یه فضای خالیه...
‫و مادۀ جامد...
‫فقط انرژیه که به آرومی تکون می‌خوره و منی وجود نداره.
‫هیچ‌وقت وجود نداشته.
‫الکترون‌های بدنم با الکترون‌های زمینِ زیرِ بدنم...
‫و هوایی که دیگه تنفسش نمی‌کنم ‫یکی می‌شن و می‌رقصن.
‫و یادم میاد...
‫هیچ نقطه‌ای وجود نداره که تک‌تک ‫این‌ها به پایان برسه و من آغاز بشم.
‫یادم میاد که انرژی هستم. نه حافظه...
‫نه «خود».
‫اسمم، شخصیتم، انتخاب‌هام، همه بعد من اومدن...
‫قبل از اون‌ها «من» بودم و ‫بعد از اون‌ها هم خواهم بود...
‫و همۀ چیزهای دیگه عکسه، ‫عکس‌هایی که در طول این مسیر گرفته شده...
‫رویاهای کوچیک فانی که روی ‫بافت مغزِ در حال مرگ من حک شدن.
‫و من صاعقه‌ای هستم که ناگهان شلیک می‌شه. ‫من انرژی ارسال کنندۀ اون نورون‌ها هستم...
‫و دارم برمی‌گردم...
‫فقط با به یاد آوردن... به خونه برمی‌گردم.
‫و انگار یه قطره آبه که دوباره به اقیانوس می‌افته...
‫اقیانوسی که همیشه بخشی از اون بوده.
‫همه چیز... یه قسمت کوچیکه.
‫همۀ ما... یه قسمت کوچیک هستیم.
‫تو، من و دختر کوچولوم و مادرم و پدرم...
‫هر کسی که تا به حال وجود داشته، ‫هر گیاهی، هر حیوانی، هر اتمی...
‫هر ستاره‌ای، هر کهکشان، ‫همه یه قسمت کوچیکش هستن.
‫تعداد کهکشان‌های دنیا ‫بیشتر از دونه‌های شن در ساحله...
‫و این همون چیزیه که ما وقتی می‌گیم ‫«خدا»... درباره‌اش صحبت می‌کنیم.
‫خدای یگانه.
‫کیهان(عالم هستی) و رویاهای نامحدودش.
‫ما کیهانی هستیم که رویای خودش رو داره.
‫این فقط یه رویاست که ‫فکر می‌کنم زندگی منه، هر دفعه.
‫اما فراموشش می‌کنم، همیشه یادم می‌ره.
‫همیشه رویاهام رو فراموش می‌کنم.
‫ولی الان... در این صدم ثانیه، ‫در لحظه‌ای که یادم میاد...
‫به محض اینکه یادم میاد... ‫همه چیز رو در یه لحظه درک می‌کنم.
‫زمان وجود نداره. ‫مرگ وجود نداره.
‫زندگی یه رویاست.
‫یه آرزوست...
‫آرزویی که دوباره و دوباره و دوباره و دوباره...
‫و دوباره و دوباره و دوباره ‫و دوباره و تا ابد... آرزو می‌شه.
‫و من همۀ اون هستم.
‫من همه چیز هستم. ‫من تمام اون هستم.
‫من چیزی‌ام که هستم.
‫منو ببخش.
‫پاهام رو حس نمی‌کنم.