Vahid.f :مترجم
مارکوپولو فصل دوم- قسمت آخر
‫‫‏امروز دور همدیگه...
‫‫در کنار شاهزاده های هم خون، رئیس های ‫‫مغول ها و همه ی...
‫‫فرزندان چنگیزخان جمع شدیم،
‫‫به آسمون آبی دعا می کنیم و برای تصمیمی که ‫‫امروز گرفته میشه، خواستار برکت هستیم،
‫‫پرچم روح مقدس چنگیزخان که...
‫‫در برابر پرچم سفید صلح برافراز شده ‫‫رو مورد عنایت قرار بدید.
‫‫پرچم سفید صلح؟ ‫‫مراقب ما باش تنگری...
‫‫تو این صلح رو بی ارزش میدونی،
‫‫من میگم پرچم های سیاه رو بیاری، پرچم های ‫‫جنگ، به چیزی که شروع کردی پایان میده.
‫‫داری به مراسم بی احترامی می کنی.
‫‫خودت با حرکاتت برای جنگ به این مراسم ‫‫بی احترامی کردی.
‫‫رئیس خان ها،
‫‫‏پس انتخابات رو آغاز می کنیم.
‫‫خیلی بد شد که نایان نتونست بیاد.
‫‫‏بابت برادرتون خیلی متاسفم.
‫‫تو بودی که پدرت رو از اردوگاه ما دزدیدی،
‫‫چرا به تپه ها فرار می کنی؟
‫‫‏چرا پدرت رو به خان پس نمیدی؟
‫‫حتی حاضرم اون رو تحویل مرگ بدم.
‫‫امروز باشکوه ترین روز در طول ‫‫عمر خان هستش...
‫‫و تنها پسری که طرفش هستش ‫‫مثل گل پژمرده هستش،
‫‫‏بقیه کجا میتونن باشن؟
‫‫‏کماندارها در هر دیواره مستقر شدن،
‫‫‏هیچ کسی وارد یا خارج نمیشه،
‫‫- همون طور که دستور دادید. ‫‫- کارت عالی بود سوک،
‫‫‏جلوی من زانو بزن.
‫‫با توجه به فداکاری تو برای خدمت ‫‫در این دوران پرآشوب...
‫‫‏و با قدرتی که رئیس خان ها ‫‫به من واگذار کرده...
‫‫به عنوان نایب السلطنه ‫‫و صدراعظم جناح چپ...
‫‫به تو مقام ارلاک رو میدم،
‫‫‏تو ژنرال های خان و ارتش اون ‫‫رو فرماندهی خواهی کرد.
‫‫هورا!
‫‫‏افرادت رو مرخص کن.
‫‫‏برگردید سر پست خودتون.
‫‫‏نایب السلطنه.
‫‫به تو یک دستوری دادم، ژنرال.
‫‫این کار به شدت غیرعادی هستش.
‫‫مواظب حرف هات باش!
‫‫منتصب کردن یک غیرمغولی، ‫‫به مقام ارلاک توسط یک غیرمغول...
‫‫‏خیلی غیرعادی هستش،
‫‫‏همچین کاری سابقه نداشته.
‫‫‏سوک!
‫‫‏شمشیرت رو غلاف کن.
‫‫‏ژنرال...
‫‫‏اسمت چیه؟
‫‫کازار.
‫‫کازار،
‫‫ظاهرا ژنرال کازار در این...
‫‫دوران به شدت غیرعادی که ‫‫زندگی می کنیم دلسرد شده.
‫‫‏دلسرد نشدم،
‫‫من ‏دیرباور هستم.
‫‫سوک حق داشت که شمشیر بکشه...
‫‫‏تحت شرایطی مثل شک وتردید داشتن، ‫‫‏سرت رو از دست میدی.
‫‫‏همون طور که اشاره کردید،
‫‫‏الان در اون شرایط نیست نایب السلطنه،
‫‫پس میتونید نگرانی من رو درک کنید.
‫‫‏البته،
‫‫برای برطرف کردن شک وتردید شما ‫‫چه کاری از دست من برمیاد؟
‫‫دستور خان رو به ما نشون بدید.
‫‫برگرد سر پستت، مواظب موقعیتت باش ‫‫و من هم فورا دستور رو به شما نشون میدم،
‫‫این تو رو راضی می کنه کازار؟
‫‫‏- برگرد عقب. ‫‫‏- درخواست دادخواهی از نایب السلطنه دارم.
‫‫‏برگرد عقب.
‫‫دروازه رو باز کن! حالا!
‫‫عقب بمونید! برید عقب!
‫‫‏برید عقب!
‫‫بنوش.
‫‫‏این چیه؟
‫‫‏آب.
‫‫‏ممنون.
‫‫باعث افتخارم هستش ‫‫که تا پایانش رو دارم میبینم.
‫‫وقتی آرا رو بشمرن، اگه بین اون ها هیچ رایی ‫‫به نفع من وجود نداشته باشه...
‫‫چه افتخاری داخل اون هست؟
‫‫‏اگه همه ی آرا به نفع تو باشن پدر...
‫‫‏اون وقت چی؟
‫‫‏اورس رو برمیگردونی؟
‫‫‏میشه در خدمت شم باشم سرورم؟
‫‫فراگیری...
‫‫این حمله ی اون ها علیه من هستش،
‫‫‏اولین چیز بین شکایت هاشون همین هستش،
‫‫اگه دوست داری به من خدمت کنی لاتین،
‫‫خودت رو ناپدید بکن.
‫‫‏داره شکست پسرم رو ‫‫به صورتش میکوبه.
‫‫‏شکستش؟
‫‫‏فکر می کردم خاندان تو بود،
‫‫این شکست تو هستش، ‫‫تقصیر تو هستش،
‫‫تو مقصر همه ی اون اتفاق ها هستی.
‫‫کاملا مقصرم و با افتخار قبول می کنم.
‫‫آسمون گرگ تا حالا با تو حرف زده...
‫‫یا همیشه احمد بود که ‫‫اون ها رو توی گوش تو میخوند؟
‫‫اگه به خاطر عرب نبود...
‫‫هیچ وقت نمیتونستم پدرت رو وادار ‫‫به مبارزه کردن با کوبلای کنم.
‫‫‏هیچ وقت نمیخواستی که عادلانه بجنگی،
‫‫‏از همون اول.
‫‫‏چرا باید جنگی که نمیشه ‫‫برد رو شروع کرد؟
‫‫‏چون اورس مرده...
‫‫‏و پدر هم نابود شده...
‫‫‏به خاطر تو.
‫‫بدنت به موقع خوب میشه،
‫‫آروم میشه و شیر از اون جاری میشه.
‫‫دیگه ‏برای این کار خیلی دیر شده.
‫‫‏همه ی زن ها فرق دارن.
‫‫کار ما از دروغ گذشته مادر،
‫‫‏بدنم داره حرف میزنه...
‫‫میگه که من مادر نیستم،
‫‫‏به همه میگه که بشنون.
‫‫‏هر خوک شیردهی میتونه ‫‫به بچه هات شیر بده،
‫‫‏باید اون ها رو بزرگ کنی،
‫‫‏باید عقلشون رو پرورش بدی ‫‫تا خان و ملکه های...
‫‫با شخصیت و بی تردیدی بشن.
‫‫‏برو مادر...
‫‫برو پیش خان خودت،
‫‫اون الان بیشتر از من ‫‫نیاز به کمک شما داره،
‫‫اگه اون پیروز نشه، ‫‫تمام تلاشش سودی نخواهد داشت.
‫‫‏اون ها به تو نیاز دارن،
‫‫اون بچه ها مال تو هستن کوکاچین، ‫‫از گوشت و خون تو،
‫‫امکان نداره سودی نداشته باشه.
‫‫من اینجا هستم،
‫‫‏من رو میبینید؟
‫‫توسط این انتخابات به مبارزه طلبیده شدم ‫‫و اومدم...
‫‫راه طولانی رو سفر کردم، ‫‫با افتخار و ایمان،
‫‫ولی با جنگ و شورش مواجه شدم...
‫‫حرکتی که با خشم انجام بگیرد، ‫‫حرکتی هستش که محکوم به شکست میشه،
‫‫‏همون طور که پدربزرگ ما چنگیزخان گفت.
‫‫ما عشایر هستیم،
‫‫‏مگه ما توی کبدمون صفرا نداریم؟ ‫‫داخل خون خود مون گرما نداریم؟
‫‫‏وقتی مردم ما و سرزمینمون...
‫‫‏و روش زندگیمون تهدید شد...
‫‫ترسی از شروع جنگ نداشتیم.
‫‫اگه بدنم مرد، بذارید بمیره،
‫‫ولی نذارید مغولستان بمیره.
‫‫برای من سوال هستش که میتونیم ‫‫دوباره حرف بزنیم یا نه.
‫‫‏آسمون آبی از یخ پوشیده نشده،
‫‫- همون طور که چنگیزخان گفت. ‫‫- همون ‎طور که پیش بینی کرده بودی.
‫‫پیروز مال کسی نیست که ‫‫با قوانین زندگی می کنه،
‫‫مال کسی هستش ‫‫که قانون میذاره،
‫‫اون کسی هستش که قوانینش رو به ‫‫دشمن هاش تحمیل می کنه،
‫‫همون طور که کسی که ‫‫لخته ی خونی روی مشتش داره،
‫‫کسی که چشم های آتشین ‫‫و نوری روی صورتش داشت میگه...
‫‫اون، زاده ی گرگ آبی و گوزن قرمز هستش،
‫‫اجداد ما عشایر هستن.
‫‫‏کایدو از روش زندگی صحبت می کنه،
‫‫طوری از عشایر میگه که انگار ‫‫‏ایل و تبار خودم رو رها کردم...
‫‫‏مگه با اسب نیومدم اینجا؟
‫‫با سوار اسب بودن، تسخیر دنیا آسون هستش،
‫‫پیاده شدن و حکومت کردن سخت هستش،
‫‫همون طور که چنگیزخان در سال بز گفت،
‫‫انگار پسرت نمیدونه ‫‫چه زمانی شکست خورده،
‫‫- هنر کمتر از... ‫‫- یک ویژگی خانوادگی هستش.
‫‫- پیروزی یافتن یک مرد هست.... ‫‫- شوهر تو هم خیلی چاق هستش،
‫‫این هم یک ویژگی خانوادگی هستش.
‫‫غالب یک مرد با غالب خودش ‫‫قابل قیاس نیست،
‫‫‏مگه چنگیز نگفت که مردی پیدا کنید ‫‫که نوشیدنی نمینوشه...
‫‫و اون مرد کسی خواهد بود که ‫‫ارتش من رو رهبری می کنه؟
‫‫چنگیز گل گفت.
‫‫‏مگه چنگیز همچنین این هم نگفت که،
‫‫‏یک عقیده و یک ایمان داشته باشید؟
‫‫‏با چشم های خودم دیدم که...
‫‫هر ایمانی در شهر خان معبدی داره،
‫‫اونجا در چین، ‫‫بهش میگن کاپیتولاسیون.
‫‫نه کایدو، به اون میگن حسادت،
‫‫‏از هم خون های خودمون،
‫‫‏از درون خانواده ی طلاییمون.
‫‫ما مقدر شدیم، انتخاب شدیم.
‫‫‏تو کنار گذاشته شده بودی، ‫‫فراموش شده بودی
‫‫تو از مردم هستی، ‫‫خون تو سلطنتی نیست
‫‫هزاران رای گیری هم ‫‫نمیتونن این رو عوض کنن.
‫‫اجازه ندید مار سیاه ما ‫‫رو با دندون های خودشون نیش نزنن.
‫‫‏با این حال، پسرم خان میشه، ‫‫‏پسرش هم بعد از اون خان میشه.
‫‫‏بذارید همه به هم اعتماد داشته باشیم.
‫‫‏نسل من مسلما حفظ میشه ‫‫‏و نسل تو امشب به پایان میرسه.
‫‫من این رو میگم، ‫‫نه به عنوان یک مغولی...
‫‫بلکه به عنوان عضوی از مردم، ‫‫تحت امپراطوری مغول.
‫‫‏دروازه ها به بیرون باز بشن، ‫‫‏اسرارمون پخش میشن!
‫‫برادر.
‫‫باید میذاشتم اونجا توی غار ‫‫از خون ریزی بمیری.
‫‫احتمالا،
‫‫‏ولی این کار رو نکردی.
‫‫‏اون ها کجا هستن؟
‫‫‏کدوم یکی از اسباب بازی های ‫‫خان سراغ من میاد؟
‫‫‏مارکو؟
‫‫‏دیامبو؟
‫‫‏صد چشم؟
‫‫‏هیچ کدوم؟ همه؟
‫‫‏گروه های جستجو رو به ‫‫جاهای پرجمعیت بفرست،
‫‫‏هم دست های اون رو پیدا کن ‫‫و بیار پیش من.
‫‫میخواید شما رو با اون...
‫‫‏تنها بذارم؟
‫‫‏اون قرار نیست که من رو بکشه،
‫‫‏سعی می کنه من رو وادار بکنه تسلیم بشم،
‫‫پخش بشید! پیداشون کنید!
‫‫‏اون ها دنبال ما هستن.
‫‫بیاید بریم!
‫‫‏نوبت تو هستش راهب.
‫‫روستا رو بگردید!
‫‫دنبال اون ها بگردید!
‫‫‏برید کنار،
‫‫‏گفتم برید کنار.
‫‫‏اون ها رو به خاطر پیروی از ‫‫دستورات من ‏سرزنش نکن،
‫‫‏تو نباید اینجا باشی،
‫‫حتی اگه انقدر برای اون عزیز هستی و ‫‫تو هم برای اون مهمی نباید بری داخل.
‫‫‏چیزی که به من گفت حقیقت داره؟
‫‫‏دروغ نگو.
‫‫‏چرا؟
‫‫چون برای تو لحظه ی ‫‫دلبستگی رو مرور می کنه؟
‫‫این زندگی من هستش.
‫‫‏تو کار وحشتناکی انجام دادی.
‫‫حالا بذار به تو برای ورود به ‫‫دوستیِ تقریبا همه ی ما خوش آمد بگم.
‫‫به خاطر خان به پدرم هم خیانت کردم.
‫‫وقتی کوبلای زمان قدردانی از...
‫‫فداکاری های کسایی که به اون خدمت ‫‫می کنه میرسه، نادون رفتار می کنه،
‫‫‏ولی من نه،
‫‫‏برو خونه.
‫‫خونه؟
‫‫‏یادت رفته ملکه ی من، نمیتونم برم،
‫‫‏- خان من اجازه نمیده. ‫‫‏- تو کسی که هستی رو نمیتونی کمک بکنی،
‫‫اون تو رو تا زمانی نزدیکش نگه میداره که ‫‫بدونه کسی هستی که میتونه به اون صدمه بزنه،
‫‫‏وقتی اون روز برسه، ‫‫به نفعت هستش که اینجا نباشی،
‫‫صبح، وقتی خان دنبال تو بگرده،
‫‫‏تضمین می کنم دیده بان هامون ‫‫گزارش بدن ‏که به غرب رفتی.
‫‫رازت رو نگه میدارم، ‫‫تا وقتی که تو هم راز من رو نگه داری.
‫‫‏میشه از طرف من از اون خدافظی کنی؟
‫‫‏تا وقتی پدرت زنده باشه...
‫‫‏هر تعداد دوستی که میتونی جمع کن...
‫‫‏تا جایی که میتونی به مسافرت برو...
‫‫‏این حرف ها رو یادت هست؟ ‫‫یادت هست؟
‫‫‏بازی تموم شد،
‫‫نوشیدنی و غذا تموم شد،
‫‫‏دعایی برای خواندن نموند،
‫‫این افتخار رو دارم از هر کدوم ‫‫یک سوال بپرسم،
‫‫به نمایندگی از این رئیس های نجیب.
‫‫ارباب کایدو...
‫‫گفتید که نمیخواید توابع کشورهای دیگه ‫‫که قدرت های خارجی دارن اینجا باشن،
‫‫با این حال با مسیحیان ارتشی تشکیل دادی...
‫‫‏و با نایب السلطنه دسیسه چیدید ‫‫تا خان رو سرنگون کنید...
‫‫و حالا همین نایب السلطنه، ‫‫پایتخت امپراتوری بزرگمون رو...
‫‫اشغال می کنه و دروازه هاش رو میبنده.
‫‫من انجام دادم.
‫‫‏کسی سوالی شنید؟
‫‫‏این ها حقیقت هستن، بی چون وچرا.
‫‫سوال این هستش،
‫‫در میون این خیانت، ‫‫پشت پرچم کوبلای خان مخفی شدید...
‫‫و مردم من رو با اون سلاخی کردید؟
‫‫‏هر کاری که کردم...
‫‫برای امنیت قلمرو خان بود،
‫‫به خاطر محافظت از ما در برابر ‫‫تصور خودسرانه اش.
‫‫جواب سوال رو بدید.
‫‫‏این که در اعماق قلبتون میدونید، ‫‫تار هستش.
‫‫‏پاسخ بدید.
‫‫نایب السلطنه پایتخت ما، ‫‫خونه ی ما رو تسخیر نکرده...
‫‫همون طور که کوبلای ادعا می کنه حق ابتدایی ‫‫فرزندها مون به جا گذاشتیم اونجا نیست،
‫‫‏اینجا هستش، در این خاک،
‫‫زیر آسمون آبی، ‫‫جایی که امروز دور هم جمع شدیم!
‫‫جواب سوال رو بدید.
‫‫بله.
‫‫کوبلای خان...
‫‫‏شما رئیس خان ها خواهید موند،
‫‫‏وقتی انتخاب بشید، ‫‫با اون چیکار می کنید؟
‫‫کایدو رو میگیرم...
‫‫و کل خانواده اش رو...
‫‫و هر طرفداری که در خاندان اوگدی بمونه...
‫‫‏اون ها رو همین جا دفن می کنم...
‫‫‏توی همین خاکی که دوست داره.
‫‫پس راهب نابینا این طوری ‫‫از دیوارها میگذره؟
‫‫هر افسانه ای باید به پایان برسه.
‫‫اسلحه های خودتون رو بندازید زمین.
‫‫‏نمیخوایم به تو ‫‫یا افرادت صدمه ای بزنیم.
‫‫یا بندازیدش زمین یا ‫‫خودم از شما میگیرمش.
‫‫تو داری به یک خیانتکار خدمت می کنی.
‫‫من به نائب السلطنه خدمت می کنم راهب، ‫‫به دستور خان خودم.
‫‫پدرم ما رو فرستاده که جلوی اون رو بگیریم.
‫‫هیچ کدوم از شما صلاحیتی نداره،
‫‫سلاح های خودتون رو بندازید تا شما ‫‫رو پیش شاهزاده و نائب السلطنه ببرم.
‫‫ما با شاهزاده سفر کردیم...
‫‫اون خودش رو تسلیم کرد تا بتونیم ‫‫بدون اینکه کسی ما رو ببینه وارد بشیم،
‫‫اون زندانی شده...
‫‫فکر می کنی ما اتفاقی اومدیم اینجا؟
‫‫اون برادر من هستش، ‫‫این هیچ معنی نداره؟
‫‫کایدو یا خان...
‫‫نمیدونم به کی خدمت می کنی سرراهی.
‫‫راهب چی؟ وفاداری اون رو هم به خان ‫‫زیر سوال میبری؟
‫‫توی دلت این رو میدونی.
‫‫دلم چیزی نمیدونه به جز وظیفه ی ‫‫خدمت به امپراتوری.
‫‫اسلحه های اون ها رو بگیرید.
‫‫یک نامه توی دستم دارم که ‫‫میتونه این خانواده رو نجات بده...
‫‫یک نامه رسمی از احمد.
‫‫برای تو جای هیچ شکی نمیذاره.
‫‫خب...
‫‫قطعا الان دیگه توجه من رو جلب کردی.
‫‫اگه پدرم این رو برای رئیس قبیله بخونه ‫‫شاید کافی باشه.
‫‫کافی برای چی؟
‫‫برای نابودی خان.
‫‫عرب دوباره ما رو نجات داد.
‫‫درسته،
‫‫شاید هم نه.
‫‫میخوای رستگاری ما رو به آتیش بکشی؟
‫‫میخوام تا آخر دروغ بگم و فریب بدم.
‫‫که این اتفاق نمیفته،
‫‫اگه عصر وحشت کوبلای ‫‫اجازه ی ادامه داشته باشه...
‫‫دروغ ها و فریب های زیادی پیش میاد...
‫‫تا اینکه داخل دیگ جوشان ‫‫غیبت های بیگانه ها...
‫‫و شرارت های بقیه ی نژادها غرق میشیم.
‫‫هیچ خیری از این ‫‫همه درد و رنج حاصل نمیشه.
‫‫من مجبورش کردم که این کار رو بکنه.
‫‫چی؟
‫‫پدرت،
‫‫مجبور کردم تو رو از اون جدا بکنه، ‫‫تو رو از مادرت جدا کنه...
‫‫و پدرت هیچ وقت نمیخواست بدونی که ‫‫اون برای نجات جون تو مادرت رو کشته.
‫‫دختر خوبی برای اون میشی؟
‫‫یا اون همه درد و رنج به خاطر هیچی بوده؟
‫‫آینده ی خاندان اوگدی، خانواده ی ما...
‫‫در دست تو هستش.
‫‫بسوزونیش...
‫‫یا نسوزون،
‫‫کاملا به تو بستگی داره.
‫‫انتظار داری ارتش وقتی ببینن خان اون ها ‫‫برمیگرده از تو دفاع کنن؟
‫‫اگه برگرده، دیگه خان حساب نمیشه.
‫‫دیده بان های تو خبرِ پیروزی ما در ‫‫رودخونه های دوقولو رو به تو ندادن؟
‫‫خبر دادن.
‫‫اون وقت از نظرت چطور این حقیقت ‫‫با توهمات تو جور درمیاد؟
‫‫به نظر تو اینکه این همه سال بدون توجه کسی ‫‫این فعالیت ها رو داشتم، جور در میاد؟
‫‫واقعا فکر می کنی هیچ نقشه ای برای ‫‫وقتی که کوبلای پیروز بشه ندارم؟
‫‫ببین من کجا نشستم ‫‫و تو کجا ایستادی.
‫‫احمد،
‫‫هنوز وقت هست که ‫‫از این کار دست برداری.
‫‫با من بیا، به پدر بگو تو رو گول زدن.
‫‫هیچ کس من رو گول نزده.
‫‫هیچ وقت.
‫‫ولی شاید حقیقت باشه...
‫‫این حرف هایی که پسرش میزنه ‫‫حرف های خیانت کارها هستش.
‫‫نمیخوام این حقیقت باشه،
‫‫نمیفهمی؟
‫‫میخوام همه با صراحت ‫‫این داستان رو بدونن...
‫‫که یک پسر از پدر و مادرش جدا شد،
‫‫بدون حق ناچیز و طبیعی خودش، بزرگ شد...
‫‫و قدرتمندترین مرد تاریخ رو نابود کرد...
‫‫که این من رو به قدرتمندترین مرد ‫‫کل تاریخ تبدیل می کنه،
‫‫خودت رو گول نزن،
‫‫این یک مذاکره نیست،
‫‫هیچ شرایطی ‫‫برای تسلیم شدن من وجود نداره...
‫‫و تو برادر من،
‫‫از اینجا زنده بیرون نمیری.
‫‫تو من رو احضار کردی؟
‫‫قبل از اینکه شب ها بخوابونمشون...
‫‫داستان اجدادمون رو برای ‫‫ بچه هام تعریف می کنم...
‫‫داستان های جنگ...
‫‫خیانت...
‫‫افتخار...
‫‫این ها داستان هایی بودن که ‫‫ابلاغ میشدن، به هشدارها توجه بشه،
‫‫برنامه ای برای روش زندگی و رهبری،
‫‫داستان بورته، ‫‫یکی از داستان های عامه پسند بود،
‫‫اولین زن و اولین مادر خان ها...
‫‫اینکه چطور با تموچین ازدواج کرد...
‫‫مردی که روزی با اسم چنگیزخان ‫‫حکومت می کرد...
‫‫اینکه چطور سه تا مرکیتی اون رو ‫‫نصف شب دزدیدن،
‫‫اینکه چطور وقتی که شوهرش ‫‫به دنبال اون در جنگل محو شد...
‫‫به نظر میرسید اون رو تنها گذاشته،
‫‫اینکه چطور شوهرش ‫‫بعد از 8 ماه اون رو پیدا کرد،
‫‫برای آزاد کردن اون جنگید و سلاخی کرد ‫‫تا دوباره زنش رو پس بگیره،
‫‫8 ماه...
‫‫و وقتی که به خونه ی تموچین برگردونده شد، ‫‫بچه ی اون ها رو باردار بود.
‫‫هدفت از این داستان خوابوندن من هستش؟
‫‫نجوا کردن ها شروع شده،
‫‫نجوا کردن هایی که حتی چنگیز قدرتمند ‫‫هم نمیتونست ساکت کنه،
‫‫نجوا کردن هایی که اون بچه ممکن ‫‫نیست مال خودشون باشه...
‫‫نجوا کردن هایی ‫‫که فرصت اون پسر رو برای...
‫‫نشستن بر تخت که ‫‫حقش بود رو نابود می کرد.
‫‫برای همه ی اون خون و خون ریزی ها...
‫‫همه ی از پشت خنجرزدن ها...
‫‫همه ی قول وقرارها...
‫‫نجوا کردن ها میتونن ‫‫همه ی اون ها رو نابود کنن،
‫‫دخترم این نامه رو از ‫‫طرف نائب السلطنه...
‫‫در رابطه با شاهزاده کوکاچین و ‫‫وارث خاندان تولیِ تو دریافت کرده...
‫‫باید برای تو بخونم؟
‫‫بهتر هستش که بذارم ملکه ‫‫این رو برای تو توضیح بده.
‫‫تا نواخته شدن شیپور برای ‫‫شروع رای گیری وقت داری،
‫‫اگه مردم مغولستان کناره گیری ‫‫تو از خان بودن نشنون...
‫‫به چادر وارد میشم و توی گوش همه ‫‫نجوا می کنم تا بشنون.
‫‫چه جور جنونی به مغزت سرایت کرده؟
‫‫میتونی از تخت خان بودنت محافظت کنی...
‫‫یا میتونی از خانواده ات محافظت کنی...
‫‫تصمیم با خودت هستش.
‫‫اومدی که خدافظی کنی.
‫‫چرا به من گفتی؟
‫‫- باید به تو میگفتم. ‫‫- نه.
‫‫بچه هایی با رنگ چشم هایی مثل دریا.
‫‫نه،
‫‫شاهزاده...
‫‫جینگیم توی قلبش احساسات ‫‫واقعی نسبت به تو داره.
‫‫بگو که عاشق من هستی مارکو،
‫‫بگو که عاشق نرگویی هستی.
‫‫کوکاچین.
‫‫حالا دیگه برو.
‫‫من پیروز شدم،
‫‫موفق شدم،
‫‫همون طور که از من خواستی،
‫‫التماس کردم، معامله کردم...
‫‫مطابق قوانین عمل کردم...
‫‫الان باید برم اون بیرون ‫‫و همه ی این ها رو بیخیال بشم...
‫‫به اون واگذار کنم، ‫‫فقط هم به خاطر تو.
‫‫ما این رو رد می کنیم.
‫‫4 تا زن، هیچ چیزی برای نشون دادن ‫‫اون تا زمان مناسب وجود نداره!
‫‫بگو ببینم، پسر کی هستش که ‫‫تخت من رو تصاحب می کنه؟
‫‫کی؟
‫‫هیچ کس،
‫‫هیچ کس نبود.
‫‫من خانواده ی خودمون رو نابود کردم،
‫‫نوشیدنی درخت نقره ای.
‫‫از اون متنفرم.
‫‫دووم نمیاره، درسته؟
‫‫منگوقان همیشه استعدادش رو داشت.
‫‫این طوری هم میشه ‫‫برادرت رو توصیف کرد.
‫‫کوتولون کجا هستش؟
‫‫این بین من و تو هستش.
‫‫خب...
‫‫همیشه میدونستی، ‫‫یا امیدوار بودی که بدونی...
‫‫اگه من صریح بگم...
‫‫بهایی هستش که نتونم برای برآوردن...
‫‫موفقیت و اعتبارم رو بپردازم،
‫‫این بها ظاهرا پسر من هستش،
‫‫امروز اون خرید و فروش نمیشه.
‫‫پس...
‫‫چطور به مردم خبر بدم؟
‫‫برو بیرون...
‫‫و به اون ها بگو که من ‫‫رئیس خان های بعدی میشم...
‫‫و طوری بگو که باور کنن.
‫‫همم.
‫‫برید، برنگردید.
‫‫به افتخار انتقال مسالمت آمیز.
‫‫نمیخواستم به این طریق پیروز بشم.
‫‫واقعا؟
‫‫‏از همون اول برای نابود ‫‫کردن تو ‏آماده بودم،
‫‫ولی با مشاوره ی اطرافیانم از این راه ‫‫گمراه شدم...
‫‫الان میفهمم که این مشاوره ها...
‫‫برای نفع طرف مقابل...
‫‫منحرف شده بود و کاربرد داشت،
‫‫طرف تو...
‫‫تو بردی، کایدو،
‫‫‏با راه قدیمی...
‫‫‏به هر قیمتی که شده بود.
‫‫کوکاچین!
‫‫دارم میام پیش تو.
‫‫‏کوکاچین...
‫‫‏متاسفم.
‫‫اشکالی نداره...
‫‫‏مادر.
‫‫‏برای شما زندانی هایی آوردیم، نایب السلطنه.
‫‫‏آفرین ژنرال.
‫‫به خاطر فداکاریت ‫‫برای خان و هدفش...
‫‫پاداش بزرگی به شما تعلق میگیره.
‫‫‏سوک، زندانی های ما ‫‫رو به یک سلول ببر.
‫‫‏از الان به بعد میتونم ‫‫جور دیگه ای رفتار کنم،
‫‫‏میتونم جور دیگه ای رفتار کنم، مگه نه؟
‫‫فردا، قلمروی خان متعلق به تو میشه...
‫‫‏میتونی هر کاری که دلت میخواد انجام بدی،
‫‫‏با من بنوش.
‫‫تو برای نابود کردن من آماده شده بودی،
‫‫‏از همون اول،
‫‫‏سمِ گیاه گویو.
‫‫‏باید بریم،
‫‫‏همین الان باید بریم.
‫‫شاید بهتر باشه اون رو نگه داری.
‫‫فکر می کردم دیگه هیچ وقت نمیبینمت.
‫‫فکر می کردی یا امیدوار بودی؟
‫‫‏فکر می کردم،
‫‫‏امیدوار بودم برگردی...
‫‫‏به تو نیاز دارم.
‫‫‏تو به من نیاز داری؟
‫‫‏میدونی کنیزها چطور آموزش دیدن؟
‫‫‏به من بگو.
‫‫‏آینه.
‫‫‏آینه؟
‫‫‏آدم رو داخل اتاقی پر از آینه میذارن...
‫‫به مدت چند روز...
‫‫و هفته ها...
‫‫مدتی که میگذره، ‫‫دیگه وقت با عقل جور درنمیاد،
‫‫‏چرا آینه؟
‫‫‏تا بشه احساسات رو تمرین کرد.
‫‫خوش رو بودن...
‫‫‏خجالتی...
‫‫دل شکستگی...
‫‫‏تنها و بی کس بودن...
‫‫ولی یک احساسی هست...
‫‫‏که به ما یاد دادن هیچ وقت ‫‫از خودمون بروز ندیم...
‫‫‏خشم...
‫‫چون هیچ مردی دوست نداره ‫‫یک زن اون رو تهدید بکنه...
‫‫برای زنده موندن...
‫‫یاد گرفتیم سرکوبش کنیم...
‫‫تا یک فرصت برای بروز ‫‫دادن اون بدست بیاریم...
‫‫‏هیچ وقت حاضر نبودم عاشق تو باشم...
‫‫‏ولی حاضر بودم از تو حمایت کنم...
‫‫‏برای تو بجنگم...
‫‫‏حتی شاید در حین خدمت ‫‫به تو میمردم.
‫‫اون لحظه اشتباه قضاوت کردم.
‫‫‏فروختن دخترم همیشه ‫‫بخشی از نقشه ات بود.
‫‫اگه میدونستم داستان ‫‫این طور تموم میشه...
‫‫به جای اون کار، ‫‫شکمش رو جلوی تو پاره می کردم.
‫‫پس خوشحالم که این طوری تموم میشه.
‫‫میتونستم به فرار با دخترم ادامه بدم...
‫‫‏هیچ وقت هم من رو پیدا نمی کردی.
‫‫‏اون کجا هستش؟
‫‫‏به جنوب رفت، همراه با یک محافظ.
‫‫هیچ وقت برنگرد.
‫‫‏من کنیز رو تا پیش دخترش همراهی می کنم، ‫‫‏مطمئن میشم که اونجا بمونه.
‫‫وقتی پیروزی پدرم رو تایید بکنم...
‫‫‏همین جا با هم ملاقات می کنیم،
‫‫‫‫داخل خونه.
«ارائه شده توسط سایت مووی شو»
Vahid.f :مترجم