«ارائه شده توسط سایت مووی شو»
Vahid.f :مترجم
لرد کایدو
به کامبولاک خوش اومدید.
زیاد اندازه ی تو نیست...
ولی فعلا کار رو راه میندازه،
خوش تیپ شدی!
چنگیز هر کسی که...
به خاطر امید پاداش به اربابش خیانت می کرد رو میکشت...
هر موقع به نماینده خان فکر می کنم یاد این مسئله میفتم.
این وسیله ای هستش برای رسیدن به هدف پسرم.
نایب السلطنه...
خان کجاست؟
اون چیه؟
یک هدیه...
نوشیدنی مقدس از طرف پاپ گرگوری،
خان کجاست؟
چرا این رو فرستاد اینجا؟
دنبال این هستش که ما کشورگشایی خودمون در غرب رو پایان بدیم.
خان کجاست؟
اینجا نیست...
رفته به زانادو.
میتونستی وقتی خبر اومدن من رو شنیدی به ایشون خبر بدی
به خان نگفتم که دارید میاید...
به نظرتون اگه این خبر رو دریافت می کرد چه واکنشی نسبت به این پیغام داشت؟
فکر کردید خان جلوی ارتشش رو میگیره؟
به خاطر توصیه ی پاپ جلوی کشورگشایی خودش رو میگیره؟
- نه. - دقیقا،
اومدید سوالی بپرسید که جوابش رو خودتون میدونید...
خان شما رو مینداخت بیرون...
شما و افرادت رو...
و هدیه ی شما رو،
اون میره به غرب چیزی جلودار ایشون نخواهد بود.
کوبلای آدم با بصیرتی هستش، یک راهی پیدا می کنه.
سوال دیگه ای هم هست که باید از خودتون بپرسید...
میتونید راه خودتون رو بسازید؟
با کسی که میخواد فقط مغول بمونه...
کسی که میخواد کشورگشایی رو سرکوب بکنه.
اون کسی هستش که پاپ و مسیحیت رو تحقیر می کنه،
اختلاف بین من و کایدو خیلی زیاده...
و از اون خوشم نمیاد.
تو به خان خودت پشت کردی.
من به ایشون پشت نکردم...
سر عقل اومدم.
زانادو...
قشنگ هستش، درسته؟
بله.
چقدر دیگه مونده؟
به شهر نمیخوایم بریم، بیا.
گرل، بیا بنوش.
- اوه! - این هم به افتخار اومدن ما به زانادو!
- زانادو!
صبح راه میفتیم.
میریم زاندو!
به منطقه ی شکار سلطنتی خوش اومدی،
بیا برگردیم به ریشه ی خودمون.
بله.
واقعا اسب چابکی هستش.
همین الان که صحبت می کنیم 100 تا دیگه از این ها تحویل داده میشه خان من.
قدردانی بابت...
مهمون نوازی شما نسبت به رئیس های قبایل.
فکر نمی کردم بتونی بدون اون...
دوقلوی غربی خودت حرف بزنی.
گرل هم خیلی دوست داشت بیاد و به شما ادای احترام کنه...
مطمئنم که تاخیرش دلیل موجهی داشته.
همم.
هدیه ات رو قبول می کنم آربان، سورپرایز خوبی بود.
یک روز، بچه ی من میزبان نوه ی شما در زاندو خواهد بود...
همون طور که خان الان به شم خوشامد میگه.
یک روز، بچه ی من میزبان نوه ی شما در زاندو خواهد بود...
نیازی نیست با من تجملاتی صحبت بکنی.
چولن از دوستان نزدیک ما هستش...
سال ها به عنوان فرمانده ی کوبلای خدمت کرد.
قیافه ا م رو به خاطر اون دادم.
اجازه هست؟
شاهزاده؟
شاهزاده.
سرنوشت چیز عجیبی هستش، مگه نه؟
هزاران مایل، جاه طلبی های متفاوت...
و اون وقت پاپ کار ما رو برای ما انجام میده،
هر رای برای کوبلایی یعنی یک رای علیه خدا و ناجی اون هستش.
اعلیحضرت با عوض کردن نظر نایان درباره ی کایدو...
مزیت فوق العاده ای برای ما به وجود آورده.
چه کسی گفته نظر من درباره ی نایان یا تو عوض شده؟
فکر کنم مادرتون گفته بود.
به خاطر کاری که با سرور قسم خورده ات کردی پشیمون نیستی؟
پشیمونی واسه آدم های ضعیف و کسل کننده هستش کایدو.
کار ما به اینجا ختم شده؟
با هر وحشی عوضی از هر ملیتی هستش معامله بکنیم؟
به خاطر از دست نرفتن قدرت و اعتبارم!
تو قدرتی که از دست بدی.
اون وقت خان بزرگ چه قدرتی داره؟
تمام این ها یک توهمی از قدرت هستش،
قدرت واقعی این هستش که آدم با خودش رو راست باشه.
همم.
سوک...
سوک از جنگل های برمه پیش ما اومده،
مهارت بالایی در هنر رزمی باندو داره...
خنجر من رو بگیر...
حالا...
به خودت چاقو بزن.
کدوم قسمت؟
هر جا که خودت دوست داشتی.
برو پیش طبیب.
این قدرت واقعی هستش کایدو...
و من میتونم اون رو به تو بدم.
نمیدونستم متاهل بودن من رو عوض می کنه.
جینگیم تو از ‏17 سالگیت تا الان 4 بار ازدواج کردی.
این یکی فرق داره...
کوکاچین فرق داره.
به نظر استثنایی میاد.
همین طور هم هست.
از هر نظر، ولی...
فقط این نیست.
چیزی که نمیتونی توصیفش کنی.
بله.
انگار به آسمون نگاه کنی و فقط یک نفر...
هی.
وقتی بچه های اصطبل خوابشون بگیره، این اتفاق میفته
هی.
هو...
آروم باش...
هیس.
چطوری از خونه فرار کردی؟
جینگیم.
مادر..
ببخشید، ببخشید.
اینجا خوابیدی؟
یک اتفاقی افتاده...
اتفاقی وحشتناک.
بیا برگردیم، بریم یک دوش بگیر و لباس هات رو عوض بکن.
نه مادر، باید همین الان به شما بگم.
اشتباه کردم که تا قبل از این به شما نگفتم. - چی شده عزیزم؟
شاهزاده ی آبی واقعی...
همون که واسه شما تعریف کردم؟
خب؟
من رو پیدا کرد...
اون اینجا هستش.
- چطور ممکنه؟ - نمیدونم، ولی اینجا هستش.
و میخواد همه چیز رو...
پس بگیره.
همه چیز؟
زندگیش.
وارث گرامی ما رو با حضورشون خوشحال کردن.
پدر کجا هستش؟
مگه برای تو مهم هستش؟
- رفته. - اوراس.
کامبولاک...
با مادربزرگ.
چرا؟
تا احمد رو ببین.
کجا داری میری؟
چی داخل این ها هستش؟
باروت، چند هفته ای هستش که بارگذاری می کنیم.
اون ها رو کجا میبرید؟
من فقط بارکی که به من بگن رو حمل می کنم.
خیله خب، بریم!
زود باشید، عجله کنید! عجله کنید!
اون بشکه های باروت رو به کجا میبرید؟
به پایتخت،
برگرد سر کار.
دیگه چیه؟
ارابه هایی پر از اون بشکه ها رو داخل مسیری که به کامبولاک نمیرفت رو دیدم.
تو تمام راه هایی که به کامبولاک ختم میشه رو بلدی؟
اونجا خونه ی من هست، البته که میدونم.
این به تو ربطی نداره.
باید متوجه بشی که به کجا فرستاده میشن.
برگرد سر کار...
همین الان!
یالا! حرکت کنید!
نژاد اون ها تسالیان هستش.
مثل اسب اسکندر.
بوسپالوس،
وقتی به دنیا میان همه ی اون ها یک رنگ هستن و به مرور رنگشون عوض میشه،
وقتی 4 یا 5 سالشون میشه...
پدر و مادرها به سختی میتونن بچه هاشون رو بشناسن.
- این چیزها رو از کجا میدونی؟ - یادگیری رو دوست دارم.
- درباره ی اسب ها؟ - درباره ی همه چیز،
از ‏16 سالگی دارم دور دنیا میگردم.
آها، من هم همین طور.
راستش الان که فکر می کنم شاید هم ‏15 سالم بود،
یک روز میرم سرزمین تو و مثل یک اروپایی آواز میخونم.
اون ها عاشق صدات میشن.
به نظرت از ونیز خوشم میاد؟
ونیز خارق العاده ست...
شهر پـل ها...
به جای راه های زمینی، داخل کانال های آبی با قایق های...
چوبی حمل ونقل می کنیم.
چقدر مضحک.
اگه اون رو ببینی دیگه این طوری فکر نمی کنی.
اگه میگی انقدر خارق العاده هستش...
چرا به جای اینکه اونجا باشی اینجا هستی؟
حتما تو احضارم کردی.
فکر نکنم.
میترسم.
نترس.
میترسم که به من علاقه مند بشی.
همه ی مردها علاقه مند من میشن چون همیشه اون ها رو ترک می کنم...
و مردها هیچ چیز رو به اندازه ی چیزی که نمیتونن داشته باشن دوست ندارن.
فهمیدی؟
چه گردنبند قشنگی.
من هم یکی دارم.
میخواید ببینید؟
خیلی قشنگ هستش.
شما شاهزاده هستی، قبلا دیدمتون.
شما یک لباس سبز کم رنگ پوشیده بودی...
با یک پر طاووس روی لباستون.
ناراحت نباش.
لینگ لینگ.
- من شاهزاده رو پیدا کردم. - آره، آفرین، آفرین.
میشه یک لحظه ما رو تنها بذاری؟
ممنون.
مثل بیشتر آدما، اون دختر کوچولو هم هیچ وقت فرصتش رو نداشت...
مادرش که خونه نبود، پدرش هم مرد،
خانواده اش اذیتش کردن، خان به اون دست درازی کرده...
پاهاش رو بست.
- چی؟ - خان رو میگم.
برای مسخره کردن چینی ها، پای دختره رو بست.
اگه از نزدیک به قوزک پاهاش نگاه کنی، میتونی جای اون رو ببینی.
تو اون رو پیش من فرستادی.
خب برای چی این کار رو کردم؟
چون تو از گناه من خبر داری.
گناه تو؟
اون میخواست تو رو ببینه...
مادرش یکی از افراد من بود، برای خارج کردن دخترش از اینجا مایوس شده بود.
خان در حقش ظلم کرده؟
بله...
خیلی.
باید میدونستم،
قبل از اینکه خونی ریخته بشه از اینجا فرار می کنی؟
وانمود کن که اصلا من رو ندیدی...
شاید هوشمندانه ترین کاری باشه که تا حالا انجام دادی.
وقتی فرماندهی 10 هزار مغولی که شایستگیش رو نداشتی، به تو سپرده شد...
از اتفاقی که برای فراری ها میفته خبر داشتی، درسته؟
مرگ.
و برادرهای شجاع اون بزدل که هیچ گناهی جز نزدیکی با اون نداشتن چی؟
مرگ.
میخوام اون بشکه ها رو دنبال کنم.
به همون زمین شنی خودت برگرد...
خواب خوب...
با دونستن اینکه فردا به دستور من شلاق میخوری.
بهت چی بگم که برگردی و گورت رو گم کنی؟
به اون ها بگو که من این کار رو با تو کردم، شاید تو رو ببخشن.
آروم باش، آروم باش...
همه چی مرتب میشه.
فقط دو نفر نگهبانی میدادن.
کارشون رو درست انجام ندادن، از شر اون ها خلاص بشید.
چشم، خان بزرگ.
اگه کار کایدو نبوده، پس کار کی هستش؟
هیس...
مدت زیادی شجاع بوده.
وقتی هم خون سلطنتی ملکه اینجا نباشه، این طوری میشه،
جلوه های باشکوه تجمل...
بیشتر از اینکه مناسب ملکه باشه، بدرد اون خدمه ی زن میخوره.
ما شانس این رو داریم که اقتدار و احترامِ امپراتوری خود مون رو برگردونیم.
ذهنم از بار این تصمیمات سنگینی میکنه.
وقتی مادر کوبلای، سورکیتانی، قلمروی حکومت خان خانواده ی ما رو دزدید...
هر کسی که طرف ما بود، به بی رحمانه ترین روش ممکن به قتل رسید،
آدم های شروری بودن، آدم های شروری هستن.
سرکاکتانی از خواهرم، اوقول کایمیش خواست که...
به خاندان تولی، قول وفاداری بده،
اون قبول نکرد...
برای همین لباسش رو درآوردن و داخل روغن جوشان انداختنش...
قبل از اینکه پوستش رو با چاقو ببرن...
و تا استخون پوستش رو بکنن.
ولی هنوز، اون زنده موند...
هنوز هم بیخیال خاندان ما...
یا ادعای ما برای تخت حکومت نشد.
برای همین سرکاکتانی اون رو به رودخونه برد...
و اون رو لای یک فرش پیچید...
همون موقع که خواستن بندازنش توی آب من جیغ زدم...
زنده باد سرکاکتانی...
زنده باد وارث های تو، زنده باد خاندان تولی.
ولی اون ها انداختنش...
اون غرق شد و من هم اونجا وایسادم و نگاهش کردم...
تا اینکه آخرین حباب نفسش به سطح آب اومد...
اون ها آخرین حرف هایی بودن که توی این زندگی شنید...
هنوز هم روحش سراغ من میاد.
بیدار شو...
تصمیمش از قبل گرفته شده.
اوراس، ای مردک احمق.
چاقوت رو بنداز زمین.
- وگرنه چیکار می کنی؟ - باید بریم خونه.
ولی نخواستم که خان بشم.
خب من میخواستم، همیشه همین رو میخواستم.
باید خان بشم.
میدونم که میخوای بری خونه اوراس، ولی اون به کمک ما نیاز داره.
چه زمانی مادربزرگ خیر پدرمون رو میخواست؟
حالا احمد؟
اگه این همون هستش، هر اتفاقی بیفته اوراس،
باید برای کمک به اون آماده باشیم.
ما به چیزهای خارق العاده خیلی عادت کردیم،
ما کسایی هستیم که از بس داخل جلگه قدم زدیم، شکل پاهامون عوض شده،
کسایی هستیم که بینی هامون به خاطر بادهای شدید صاف شده...
ولی حالا بیشتر از نیاز شکم خود مون غذا داریم...
بیشتر از تحمل پوستمون، گرما داریم...
و اگه بپرسید؟ پس چی؟ چرا بیشتر از این نیاز داریم؟
جواب میدم که، چون این در انتظار ما هستش.
تموجین از بدن گرگ بیرون خزید و مرکیت رو فتح کرد.
اون افراد قبیله ی ما رو به عنوان یک ملت متحد کرد، اون ها چین شمالی رو تصاحب کردن،
پسران قدرتمندی به دنیا آورد و اون پسران، پسرانی دیگه ای به دنیا آوردن...
و با همدیگه سلسله های ایلخانان...
ایران، مجارستان و دریای خزر رو غارت کردن...
ولی هنوز کار ما تموم نشده...
مغولستان وسیع تری میخوایم...
این هدیه ی من به شما هستش...
روزی، همه ی شما ملت ما رو در اوج و کمال خودش خواهید دید...
تا اون زمان، مفهوم کوچیکی از چیزی که دنیا برای ما تدارک دیده رو به شما تقدیم می کنم.
کار خوبی کردی که اونو رو پیش من آوردی.
حالش رو خوب می کنی؟
البته.
انگار کاملا دیوونه به نظر میرسه.
ذهن اون، موقتا ناسالم هستش،
فقط یک مادر میتونه درک کنه که برای آینده ی بچه ا ش چه دردی می کشه.
- مارکو. - بله ملکه؟
قبلا کارهایی کردی که از دست من هم بر نمیومد.
چه کارهایی؟
نظرم در مورد خودت رو عوض کردی،
این به صلاح خودش هستش که...
جوری رفتار کنی که انگار اصلا اتفاقی نیفتاده.
- پس اسب ها چی؟ - با شوهرم صحبت می کنم.
نشونه ای از ایمان درست.
تو به من نیاز داری.
چی؟
این دفعه، باید این رو بگی.
همم.
من بهت نیاز دارم کایدو.
یک چیزی بیشتر از رای تو لازم هستش.
اگه مجلس رو پیروز بشیم، کوبلای میاد سراغ ما تا قدرتش رو پس بگیره،
ما به ارتش تو احتیاج خواهیم داشت.
راه هایی برای شکست دادن خان وجود داره...
از الان تا اون زمان...
راه هایی برای تضعیف اعتبارش هستش...
و تضمینِ اینکه ارتش نایان عزیز ما هیچ وقت لازم نباشه،
این ها رو به من بسپارید.
و خداوند فرمود: همه ی کسایی که در این سرزمین زندگی می کنن رو...
از لذت سرشار می کنم،
یکی رو با دیگری به جنگ میندازم، همچنین والدین و فرزندان رو،
اجازه نخواهم داد که هیچ دلسوزی یا ترحمی یا شفقتی مانع از بردن اون ها بشه.
اونجا چه اتفاقی افتاد؟ تو چیکار کردی؟
مواظب حرف هات باش، اون بزرگ تو هستش.
تو چیکار کردی؟
من خان آینده ی مغولستان هستم،
دیگه هرگز من رو سؤال پیچ نکن.
«ارائه شده توسط سایت مووی شو»
Vahid.f :مترجم