‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»
‫خب، دست تو رو که یاقوت کبود نپوشونده.
‫خدا من رو انتخاب کرده که انسان‌های باارزش ‫رو در قضاوت نهایی راهنمایی کنم.
‫همه‌مون با مرگ کلویی سر و کله زدیم.
‫فکر کنم باید همین کار رو می‌کردم،
‫ولی حس بهتری ندارم.
‫- بسپرش به من. ‫- ایوی!
‫ایوی رو از کجا می‌شناختی؟ ‫بهترین دوستم بود.
‫نزدیک بود به خاطر نارسایی احتقانی قلب بمیرم.
‫- به اهدای عضو نیاز داشتم. اون اهداکننده‌م بود. ‫- منتقل شدی.
‫- بن! ‫- سانوی!
‫اطلاعاتشون از ما بیشتره. ‫سانوی تنها دانشمندی نیست
‫که فهمیده یه آتشفشان زیر نیویورکه.
‫نگهبان‌ها که رفتن، مسافرها به چیزی ‫که می‌خوان میرسن.
‫نمی‌تونیم اینجا ولشون کنیم. ‫آدمن‌ها.
‫تصمیم گرفته شده.
‫این... ‫خیلی وقته چیزی بین ما نیست.
‫این کلید بیمارهای بخش اعصابه.
‫با دم و دستگاه زنده‌ن. ‫به مراقبت ویژه احتیاج دارن.
‫- فقط یه الهام نبود. الهام همه‌شون بود. ‫- پس همچنان می‌تونیم به حل قضیه الهام کمک کنیم.
‫بهت فرصت میده از تاریخ مرگ نجات پیدا کنی.
‫- رودخونه سرخ، ما رو می‌رسونه به آتشفشان. ‫- دنیا داره تموم میشه، و ما می‌دونیم چطوری.
‫[۳۱ مه، سال ۲۰۲۴] ‫اتفاقی که داره توی نیویورک میفته،
‫همونیه که همکارهای بخش اطلاعات شما در سرتاسر ‫دنیا دارن بهتون میگن.
‫فهمیدم، خانم وزیر. ‫خودم حلش می‌کنم.
‫[دو روز قبل از تاریخ مرگ] ‫اگه من نرم خونه، آس هم نمیره.
‫چرا اینجا نیست؟ بیارش.
‫خبری از اشعه مادون قرمز نشد؟
‫هر کاری بکنیم، باز بیشتر میشه.
‫به اندازه کافی تلاش نمی‌کنی.
‫وزارت دفاع این آزمایشگاه رو به یه ‫دلیل ساخت.
‫آره. برای زندانی کردن من.
‫تو زندانی نیستی. ‫یه آدم مهمی با یه زاویه دید ارزشمند.
‫آدم مهمی که جایی نمی‌تونه بره. به کسی ‫نمی‌تونه زنگ بزنه.
‫بدون اینکه دوربین همه جا دنبالم باشه، ‫هیچ کاری نمی‌تونم انجام بدم.
‫ما با یه وضعیت سطح انقراض رو به روییم.
‫مردم نمی‌دونن این قضیه زمین لرزه نشون از چی داره.
‫اگه نمی‌خوایم مردم رو به وحشت بندازیم، ‫نباید بفهمن.
‫چی رو؟ که اگه مسافرها نتونن از قضاوت نهایی ما ‫نجات پیدا کنن،
‫زندگی تا دو روز دیگه به پایان میرسه.
‫ببین، می‌دونیم این کوه آتشفشان هر چی که هست،
‫داره به سیگنال‌های فرکانس خدا واکنش نشون میده.
‫عذر می‌خوام، فرکانس بساپایین.
‫پس نشون میده که اگه بتونیم جلوی ‫فرکانس بساپایین رو بگیریم،
‫می‌تونیم جلوی فوران کردن آتشفشان رو بگیریم.
‫چطوری؟
‫با استفاده از پالس الکترومغناطیسی؟
‫جالبه.
‫یه مثال براش بیار.
‫جعبه سیاه از خودش فرکانس بساپایین ‫منتشر می‌کنه دیگه؟
‫ببین انفجار الکترومغناطیسی روش ‫جواب میده یا نه.
‫تروی، کل اطلاعاتمون رو پاک کن.
‫اگه آتشفشان‌های کل دنیا فوران کنن، ‫اطلاعات ما به چه دردی می‌خوره؟
‫ممکنه تنها امید ما باشه.
‫هر زندگی ارزش... ‫هر زندگی ارزش...
‫هی، آروم باش. آروم باش.
‫آب می‌خوری؟ آسپرین می‌خوای؟
‫نه، خوبم.
‫خوبی؟ کال، داغون به نظر میای. ‫حداقل می‌تونیم جلوی درد رو بگیریم.
‫نه، وقت نداریم. یه کم الهام دیدم. نمی‌خوام ‫فراموششون کنم. بریم.
‫کال.
‫خب دوستان. جمع شین. ‫خیلی کار داریم.
‫الیو و ایدن کجان؟
‫رفتن سفر. امروز رو می‌خوان یه زندگی عادی داشته باشن.
‫خیلی خب کال. بگو. ‫چی شده؟
‫اه، کاپیتان آموتا.
‫من روی صندلیتون نشستم، و یه بازی ‫شبیه بولینگ و بیسبال دیدم.
‫کریکت. تو جامائیکا که بزرگ شدم بازی می‌کردم.
‫توی پارک پراسپکت زمین کریکت هست. ‫مامانم همیشه من رو می‌برد اونجا.
‫عالیه. حالا که با ناحیه آشنایی،
‫چرا آموتا رو امروز عضو تیمت نمی‌کنی؟
‫موقع بیرون رفتن از تونل مراقب باشید.
‫و یادتون باشه، اگه کسی شناساییتون کرد ‫یا فکر کرد مسافرید...
‫از هم جدا شید، به سه روش حمل و نقل ‫متفاوت برگردید.
‫میک، یه الهام واسه تو هم دیدم. ام...
‫«هر زندگی ارزش نجات داده شدن داره.» ‫حداقل فکر کنم این رو گفت.
‫عیب نداره. حلش می‌کنم.
‫یه چیزهایی هم از صندلی دوازده‌اف دیدم. ‫کیه؟
‫- منم. ‫- هی. خیلی خب، من...
‫هر زندگی ارزش نجات داده شدن داره. ‫من...
‫شبیه یکی از پوسترهای مراکز استخدامه.
‫«جرئت رویاپردازی داشته باش.» ‫«بهترین نسخه خودت باش.»
‫خانمم برام گرلاندو آورده سر کار. ‫این افتخار رو مدیون چی هستم؟
‫نیاز نیست قدرت ماوراطبیعی داشته باشی ‫که بفهمی امروز چه روزیه.
‫و گفتم شاید بدت نیاد یه کم نوشیدنی بخوری.
‫لطف داری، ولی...
‫ولی نداره. زیک، تولدها سختن.
‫من می‌دونم.
‫تولد کلویی مثل مراسم ماردی گرا می‌موند.
‫آدم جالبی بود.
‫بگذریم، تولد خواهرم همه‌ش نصف قضیه‌ست.
‫یه کارآموز جدید سپردن بهم. ‫زندگی سختی داشته، یه مربی می‌خواد.
‫به هم میاید.
‫آره، ولی من کل روز رو هوا بودم،
‫و گند زدم.
‫وقتی داشت یاد می‌گرفت سرش داد زدم.
‫یه فکری دارم.
‫اوه، چه فکری؟
‫یه خودکار بردار. بیا.
‫کال اشتباه کرد. ‫فکر نکنم نجات دادن باشه. زندگی کرده.
‫هر آدمی ارزش زندگی کردن رو داره.
‫- می‌دونم باید کجا برم. ‫- خیلی خب. می‌خوای منم بیام؟
‫- باید تنهایی انجامش بدم. ‫- این یکی خیلی بلند بود.
‫صدای اره میومد،
‫با توفان و بارون و رعد و برق.
‫شرمنده. چیز خاصی نیست، ولی...
‫به امید خدا کافیه.
‫تیم من می‌تونه همراهت بیاد.
‫تا وقتی یکی بتونه جای هنری تو آزمایشگاه بمونه.
‫من الهام نداشتم. می‌تونم کمکت کنم.
‫عالیه. هنری، تو همراه من و آسترید بیا.
‫آسترید اینجا نیست.
‫خب، من دارم میرم دیدن درا. ‫می‌تونم یه سر بهش بزنم.
‫زحمتش رو بکش.
‫شما هم دیگه باید برید.
‫خیلی خب. ممنون دوستان. تموم شد.
‫هی، کال. خسته نباشی.
‫چیز دیگه‌ای هم هست؟
‫راستش تو هم یکی داشتی. ام...
‫صدای وز وز که
‫بعدش یه چندتا عدد اومد، نتونستم بفهمم چی هستن.
‫با یک، یک، دو، یک شروع شد.
‫یک، یک، دو، یک؟ ‫یک مثبت کد یه ناحیه‌ست.
‫ایالتی نیست که کدش صد و بیست و یک باشه.
‫شاید یه تاریخه. بیست و یکم نوامبر؟
‫می‌تونه سال ۱۱۲۱ باشه.
‫شاید روی تخته اسطوره شناسی باشه.
‫یک، یک، دو، یک.
‫اول کد پستی نیویورکه.
‫ونس، به کمکت نیاز دارم.
‫اه.
‫نیاز نبود باهام بیای. ‫امیدوار بودم بخوابی.
‫بخوابم؟
‫خب، با این بچه‌ی شیطون مگه میشه خوابید.
‫- در این حد بده؟ ‫- هوم، بدک نیست.
‫گمونم داره واسه زایمان آماده‌م می‌کنه.
‫آماده‌مون می‌کنه.
‫فکر کنیم مسافرها زورشون رو زدن که ‫بفهمیم قراره چی بشه.
‫جی، دست بردار. باز شروع کردی؟
‫هیچکس یه ماهه الهام نداشته.
‫همه یه ماهه دارن الهام‌ها رو حل می‌کنن.
‫هر چی کال ضعیف‌تر میشه، ‫الهام‌ها ضعیف‌تر میشن.
‫چه خبر شده؟ ‫این چه حرفیه؟
‫درا، دو روز وقت داریم. همین.
‫دو روز تا کفه ترازو به نفع ما بیاد پایین. ‫وگرنه ممکنه هیچوقت نتونیم بچه‌مون رو ببینیم.
‫آسترید!
‫درا! درا!
‫کمک کن یه وریش کنم. انگار اوردوز کرده. ‫نمی‌خوام آسترید خفه شه.
‫فکر کردم فقط چندتا قرص براش مونده.
‫دوتا قرص اینجاست. ‫با چندتا قرص ضد استرس که نمیشه اوردوز کرد.
‫فکر نکنم نالوکسان جواب بده.
‫بهتره یه کاری کنیم، چون نفس نمی‌کشه. ‫کمکم کن.
‫یالا، آسترید. یالا.
‫می‌دونم ما نباید زنده باشیم،
‫ولی مگه این دهاتی‌ها نباید یه کم بیشتر زور بزنن
‫که بتونن برن بهشت؟
‫اگه من جات بودم، ‫روی رستگاری خودم تمرکز می‌کردم.
‫رستگاریم؟ بیخیال. ‫من مثل ددی وارباکس می‌مونم.
‫جام تو بهشت قطعیه.
‫تو به فکر دنیایی. ما به فکر ایمان.
‫ایمان به آنجلینا و تصمیماتش.
‫یا نکنه فکر نمی‌کنی اون برگزیده‌ست؟
‫هی، من همه جوره بهش ایمان دارم.
‫ولی برام سواله، بقیه چرا باید برن؟
‫مخصوصاً یه آدم استرسی مثل آسترید.
‫هر دلیلی برای رفتن داشت، به من نگفته بود.
‫ولی جدی؟
‫رفت؟
‫فروید جلوی این آدم هیچی نبود. ‫وحشتناک استرس داشت.
‫فقط قرص‌هاش آرومش می‌کردن.
‫خیلی اتفاقی روی زمین پیداش کردم.
‫من این رو می‌دونم.
‫دنیا تا دو روز دیگه تموم میشه، ‫و فقط هشت نفر زنده می‌مونن.
‫من جای نگرانی درباره بقیه، دعا می‌کردم.
‫پیشنهاد می‌کنم تو هم همین کار رو انجام بدی.
‫آسترید! آسترید! صدام رو می‌شنوی؟
‫آسترید!
‫خدا رو شکر تو روز آموزش احیا حواست جمع بود.
‫آره، خطر هنوز رفع نشده. ‫باید ببریمش بخش پزشکی.
‫خیلی خب، یه کم آروم باش. ‫به کاری که کردی فکر کن.
‫تو هم کمک کردی.
‫خب، خبر خوب اینه که ده‌تا ناحیه پستی ‫توی بروکلینه
‫که عدد اول کد پستیشون با یازده بیست و یک شروع میشه.
‫خبر بد چیه؟
‫خبر بد اینه که اون ده ناحیه، هشتادتا محله رو ‫شامل میشن.
‫پس حل کردن الهام من مثل پیدا کردن ‫سوزن تو انبار کاهه.
‫می‌تونم برگردم توی هواپیما.
‫- نه، کال... ‫- چه چاره دیگه‌ای داریم؟
‫نیاز نیست. فکر کنم سوزنه رو پیدا کردیم.
‫کل این محل، چند سال پیش تحت حق خرید اجباری، ‫ممنوع شد.
‫بعدش گفتن جزو بودجه پاکسازیه، ‫ولی اینجا رو.
‫- اونا چی هستن؟ شبیه... ‫- پنل خورشیدی. جدید هم هستن.
‫ببین، طبق این فرم درخواست،
‫میگه شرکت انرژی کاند چند ماه پیش این پنل‌ها رو ‫نصب کرده.
‫صدای وز وز الهامت.
‫شبیه یه چیز ولتاژ بالا بود.
‫درسته.
‫اینا اینقدری برق تولید می‌کنن که جاده‌ی ‫وگاس استریپ رو روشن کنن.
‫بیشتر از میزانی که هر ساختمون ممکنه بهش ‫نیاز داشته باشه.
‫مخصوصاً یه ساختمون متروکه.
‫آره، حس می‌کنم الهام من می‌خواد ‫برم اونجا.
‫- من رفتم. ‫- منم میام.
‫منم میام. اگه همونیه که فکر می‌کنم، ‫لازمه منم پیشتون باشم.
‫خیلی خب زیک، نمی‌دونم چی منتظرمه،
‫ولی اینجا رو بهتر از هر کسی می‌شناختی،
‫اگه احتمال داره که صدام رو می‌شنوی، ‫می‌تونی یه علامت برام بفرستی.
‫نه؟ خیلی خب.
‫خیلی خب، می‌دونم احمقانه به نظر میاد، ‫ولی جواب میده. باور کن.
‫آها. کی گفته؟
‫ایوی.
‫هوم.
‫کل مشکلاتش رو روی یه برگه نوشت.
‫از مشکلات دبیرستانش گرفته تا مامانت.
‫بلند می‌خوندش، بعدش یادداشت رو می‌چسبوند به بادکنک.
‫ولش می‌کرد بره.
‫بار رو از شونه خودش برمی‌داشت.
‫یه دوراهی مدرسه‌ای نیست که. ‫کلوییه.
‫زیک، اگه ذهنت رو خالی نکنی،
‫نمی‌تونی به بیمارهات، کارآموزت یا ‫هیچ کسی کمک کنی.
‫باید امتحانش بکنی.
‫اگه تو هم همراهم انجامش بدی ‫تمایلم بیشتر میشه.
‫شاید یه روز دیگه، ولی امروز واسه خودته.
‫یالا.
‫یادداشت رو بخون.
‫تو بخون.
‫«کلو، می‌دونم هیچوقت اونجوری که باید و شاید ‫کنارت نبودم،
‫ولی هیچوقت به روم نیاوردی.»
‫زیک، بخون دیگه. خواهش می‌کنم.
‫«تو روشن‌ترین نور بودی. ‫مهربون‌ترین قلب. بامحبت‌ترین آدم.»
‫«هیچی جز عشق بهم نشون ندادی.»
‫«عشقی که قدرش رو ندونستم تا...»
‫نمی‌تونم.
‫«تا وقتی دیگه نتونستی بهم عشق بورزی.»
‫هی.
‫خیلی خب.
‫ببخشید. کمکی از دستم برمیاد؟
‫- اه، نه، دنبال... ‫- وای خدا.
‫شما همسر زیک لاندن هستین.
‫چرا توی بازداشتگاه نیستی؟
‫نه. نه. خواهش می‌کنم به پلیس زنگ نزن. ‫التماس می‌کنم.
‫خیلی خب، چیه؟
‫یه چیزی ناراحتت کرده.
‫همه چی، تروی.
‫یه چیز دیگه هست. یه چیز خاص.
‫مثل الان. من می‌شناسمت.
‫می‌دونی چیه؟ بیخیال. ‫میشه کابل ورودی رو بدی؟
‫نه. می‌دونی چیه؟ احمقانه‌ست.
‫- آها! می‌دونستم! ‫- جدی میگم. باید از اینجا بریم.
‫گمونم دیوونگیه بخوایم جلوی یه آتشفشان رو بگیریم.
‫نه، اگه خدا نمی‌خواد جلوش گرفته بشه،
‫فایده‌ای نداره.
‫باید بفهمیم مسافرها چطوری می‌تونن ‫از قضاوتشون نجات پیدا کنن.
‫همه‌ش دو روز مونده! ‫دو روز!
‫ولی یعنی باید دزدکی وارد راهروهایی ‫بشیم که فقط با کلیدهای کارتی میشه واردشون شد.
‫کارت‌هایی که نداریم.
‫متنفرم از گفتنش. ‫اگه بخوایم بریم بیرون، باید جلوی آتشفشان رو بگیریم،
‫یعنی آزمایش کردن اون پالس.
‫اون پالس می‌تونه کل سیگنال‌های برقی رو ‫از بین ببره، نه؟
‫- سانوی؟ نه. ‫- آره.
‫اگه بتونیم ببریمش روی یازده، ‫می‌تونیم کل دوربین‌ها و قفل‌ها رو از کار بندازیم.
‫می‌تونیم از اینجا بریم بیرون.
‫ممکنه دستگیر بشیم.
‫می‌خوای تا آخر عمرت با ترس زندگی کنی، ‫یا مثل یه قهرمان از اینجا بری؟
‫میریم.
‫وقت داری؟
‫برای یکی از اعضای مورد اعتماد گروهم؟ ‫همیشه.
‫میشه بریم یه جای خلوت؟ ‫مربوط به یکی از اعضای گروهه.
‫«بخش دیگر قلبت.»
‫اه.
‫اگه نمی‌خوای به پلیس زنگ بزنم، ‫بگو اینجا چیکار داری.
‫می‌خوام یه لحظه اینجا رو بگردم. ‫می‌دونم عجیب به نظر میاد، ولی...
‫باید بری. اسکار! اسکار، بیا کمک!
‫شنیدی که چی گفت. گفت برو.
‫ببینین، اگه میشه یه لحظه به حرفم ‫گوش بدین. خواهش می‌کنم.
‫- وقتت تمومه. ‫- نه.
‫برو کنار، اسکار!
‫- زندان مخفی؟ زندان مخفی دولت؟ ‫- دوستم درباره‌ش تحقیق کرده بود.
‫گفت انرژی این ساختمون
‫چند ماه گذشته محموله‌های زیادی رو آورده اینجا.
‫ولی وسط بروکلین؟
‫جلوی چشممونه. ‫واسه تو که جواب داد، نه گابریل؟
‫خب نقشه چیه؟
‫قبل از اینکه آدم بدها دستگیرمون کنن، ‫چیزی که دنبالشیم رو پیدا کنیم.
‫این که نشد نقشه.
‫شما به فکر الهام باشید. من هواتون رو دارم.
‫هی، چیزی پیدا کردی؟
‫فقط فهمیدم درباره آسترید حق با ما بود.
‫باید یه خبر دیگه باشه.
‫هی، صحبتش که شد،
‫دوست ندارم معذبت کنم.
‫معذب؟
‫میونه تو و میک.
‫قرار شد ما عاشق هم نشیم.
‫آره، ولی باردار شدی.
‫آره، ولی فقط تو نبودی دیدی.
‫نمیشه گفت این ماه واسه میک آسون بوده.
‫مگه میشه سرزنشش کرد؟ ‫تو وضعیت عجیبی گیر کردیم.
‫درا، نمی‌دونم. اگه تا چند روز آینده زنده بمونیم،
‫مطمئنم که با هم
‫می‌تونیم مشکلاتمون رو حل کنیم.
‫ای کاش به همین سادگی بود.
‫هی، من همونقدر که پدر بچه‌م، همونقدر هم ‫می‌خوام همراه تو بزرگش کنم،
‫و می‌خوام کنار میک باشم. خب؟
‫قول میدم.
‫باشه، ممنون.
‫امیدوارم حق با تو باشه، چون آماده باشی یا نه،
‫بچه به زودی قراره به دنیا بیاد.
‫بیسیمه واسه ارتش بود. ‫اینجا قانونیه. باید مراقب باشیم.
‫باورم نمیشه قبول کردم.
‫واسه ساخت قفس فارادی دیره؟
‫این با شمارش
‫سه،
‫دو، یک ثانیه منفجر میشه.
‫اومدن ما باید آژیر رو به صدا درمیاورد.
‫چرا فکر می‌کنی درنیاورده؟
‫می‌شنوین؟
‫- من هیچی نمی‌شنوم. ‫- دقیقاً.
‫نه صدایی میاد. نه نوری هست.
‫تنها چیزی که بین ما و اونی که داخله هست،
‫همین در فولادیه.
‫کل اطلاعاتی که می‌خوایم همینه.
‫- بابا، باید بریم. ‫- نه، من برنمی‌گردم. الان نه.
‫الهام من ما رو آورده اینجا.
‫بابا، الهام تو چهارتا عدد بود. من...
‫چهار عدد. یک، یک، دو، یک.
‫- درست نیست. ‫- می‌دونم.
‫کارلوس، باورم نمیشه تویی. چه...
‫منم.
‫هنوز زنده‌م.
‫نجاتم دادی.
‫مساوی شدیم.
‫خیلی وقت پیش نبود که نشونم دادی ‫من ارزش زندگی کردن رو دارم.
‫چی؟
‫هیچی. امروز اون جمله یادم نمیره.
‫اینجا از یه جمله مهم‌تره.
‫- آره. ‫- واسه همین به اینجا جذب شدم.
‫به مردم کمک کنم خوب بشن و با هم دوست بشن.
‫- شبیه شوهرم حرف میزنی. ‫- امیدوارم.
‫اون بود همه چی رو یادم داد.
‫تو کارآموز زیکی.
‫همیشه درباره‌ت حرف میزد.
‫درباره تو هم حرف میزد.
‫زیک همیشه می‌گفت تو پشتوانه‌شی. ‫ستاره شمالیش، نیمه گم شده‌ش.
‫هیچی مهم‌تر از کمک به دیگران و برقراری ‫ارتباط نیست.
‫من و زنم که با هم آشنا شدیم، ‫به این سنگ نوشت برخوردیم،
‫و انگار باهامون حرف میزد.
‫از اون لحظه،
‫هوای هم رو داشتیم و به همدیگه ‫کمک کردیم.
‫بدون زنم، بدون نیمه گم شده‌م،
‫من امروز اینجا نبودم،
‫چون یه لحظه بود که حس کردم ‫زندگیم ارزش نداره،
‫و اون فضا و زمان رو پشت سر گذاشت... ‫تا کمک کنه بفهمم
‫نه تنها زندگی من باارزشه، بلکه زندگی ‫هر آدمی باارزشه.
‫زندگی همه.
‫می‌خوام یه چیزی نشونت بدم.
‫ما خواهران و برادران خیلی وقته منتظر این لحظه بودیم.
‫پایانِ درست دنیای شریر ما.
‫خیلی از شماها ایمانتون رو به من نشون دادین، ‫با این حال تعدادمون زیاده.
‫پس باید بپرسم.
‫تو باایمان بودی، برادر پاول؟ ‫باور داری؟
‫و تو، برادر ایگان؟
‫برای رستگاری دعا می‌کنی؟
‫دعا می‌کنم که قبول کنی.
‫دنیا که تموم شد و تو موندی،
‫بهتره تنها نباشی.
‫راستش منم نمی‌خوام تنها باشم.
‫هر دوی ما روح‌های شکسته‌ای هستیم.
‫ولی شاید،
‫دیوونگیه،
‫ولی شاید بتونیم با هم باشیم،
‫به هم تسلی بدیم.
‫پس به عنوان یه
‫آدم دل شکسته ازت می‌پرسم.
‫نیمه دیگه قلب من میشی؟
‫- آره. ‫- آره؟
‫داستانش مفصله.
‫- از کجا می‌دونستی ما اینجاییم؟ ‫- نمی‌دونستم. الهام داشتیم.
‫نه، ولی ما الهاممون رو از دست دادیم.
‫نه، نه. ما توانایی دریافتش رو از دست دادیم.
‫ولی کال نه. به الهام همه دسترسی داره.
‫این یک ماه گذشته، خیلی‌هامون قایمکی از ‫واشینگتن رفتیم بیرون،
‫و یکی یکی حلشون کردیم.
‫اگه می‌خوایم باز حل کنیم، باید بزنیم به چاک.
‫دیر یا زود...
‫نگهبان‌ها.
‫از این سمت. زود باشین!
‫وای خدا. این...
‫بعد رفتن زیک، این رو روی میزش پیدا کردم.
‫می‌دونم چرا زیک از طریق فضا و زمان ‫داره باهات ارتباط برقرار می‌کنه.
‫آره. چی می‌خواد بگه؟
‫- متاسفم، نمی‌خواستم... ‫- نه، نه. عیب نداره.
‫مشکل از منم.
‫امروز هر کجا میرم، این جمله رو می‌شنوم،
‫هر زندگی باارزشه.
‫ولی می‌خوام کی رو قانع کنم که زندگیش باارزشه؟
‫زندگی خودت چی؟
‫به نظرت وقت بخشش نرسیده؟
‫از وقتی ایوی مُرد،
‫من...
‫التماسش کردم من رو ببخشه.
‫حاضرم هر کاری بکنم، ولی نمی‌تونه من ‫رو ببخشه، پس...
‫حرف من بخشیده شدنت نیست.
‫بخشیدنت رو میگم.
‫خودت رو ببخش.
‫عجیب به نظر میاد، ولی میشه یکی از ‫اون بادکنک‌ها رو بردارم؟
‫بریم، بریم، بریم! ‫یالا! یالا!
‫- تروی، بیا بریم! ‫- تنها راه فرارمون، پرت کردن حواسشونه.
‫فکر نکنم نارنجک دودی آورده باشین.
‫تروی، چی؟ چی میگی؟
‫میگم من به همه‌تون اهمیت میدم.
‫مخصوصاً به تو. ‫تو فرصت نجات دنیا رو داری.
‫آزادی من، آزادی توئه.
‫این آسون‌ترین تصمیمیه که توی زندگیم گرفتم.
‫اگه نارنجک دودی بود باحال‌تر میشد.
‫نه، تروی!
‫- دستا بالا. ‫- هی.
‫پرنده پیدا شد.
‫خیلی خب، ایوی.
‫فکر کنم بالاخره فهمیدم.
‫ای کاش نمی‌فهمیدم، چون حقیقته، نه؟
‫گاهی اوقات امن‌ترین جا برای قایم شدن، ‫داخل حس گناه خودمونه.
‫چند بار تا حالا التماس کردم من رو ببخشی؟
‫تازه آدم کینه‌ای هم نیستی. ‫همیشه می‌گفتی،
‫«یالا میک احمق. ‫به زندگیت ادامه بده.»
‫و من ادامه نمی‌دادم.
‫خیلی خب.
‫مچم رو گرفتی. گولت رو می‌خورم.
‫می‌بخشمت، میکلا استون.
‫می‌بخشمت.
‫- چطور بود؟ ‫- یه کم سخت بود، ولی سر درآوردیم.
‫- بقیه چطورن؟ ‫- هوم.
‫قاطی پاتی.
‫حل هر الهام باعث میشه وزنه ترازو بیاد پایین.
‫باید باور کنم داریم پیشرفت می‌کنیم.
‫برم حموم.
‫هر چی باشه، اطلاعاتی که کال میده نصفه و نیمه‌ست.
‫معجزه‌ست که بتونیم همچنان حلشون کنیم.
‫داریم زورمون رو میزنیم، خب؟ ‫تمرکز کن.
‫مثل اینکه الهامت جواب داد! ‫خوش برگشتی.
‫ممنون.
‫من برم نتیجه الهام بتانی رو ازش بپرسم،
‫تو این اطراف رو نشونِ سانوی بده.
‫می‌بینی به لطف این آقا اینجا یه کم
‫پیشرفت کرده.
‫اه، فقط کار من نبود. همه زحمت کشیدن.
‫خب،
‫عالی شده.
‫آره.
‫شده.
‫خیلی خب، اینجا الهامات رو پیگیری می‌کنیم.
‫هر روز کال میره داخل...
‫هی، خوبی رفیق؟
‫آره، دارم چک می‌کنم ببینم کدوم یکی‌ها ‫رو حل کردیم.
‫بعد برم تو هواپیما. ‫باید الهام بعدی رو به بقیه بدم.
‫بار سنگینی روی شونه‌شه.
‫آره، خیلی.
‫واسه اینکه مطمئن بشه هر الهام رو شنیدیم، ‫نزدیک بود خودش رو به کشتن بده.
‫روی صندلی همه نشست. ‫هر مسافری که نزدیک بود بمیره.
‫مارکو و بقیه چی؟
‫تو فرکانس بساپایین گیر کردن، ‫مدام دارن الهام می‌گیرن.
‫- چطوری... ‫- زورش رو زد.
‫الهام می‌گیرن، ولی نمی‌تونه بهشون ‫دسترسی پیدا کنه.
‫خیلی خودش رو سرش اذیت می‌کنه.
‫بار دنیا روی شونه‌شه.
‫- من چطوری می‌تونم کمک کنم؟ ‫- خدا رو شکر برگشتی. بهت نیاز داشتیم.
‫بهت نیاز داشتم.
‫سانوی. هی، خوشحالم برگشتی.
‫تو بخش پزشکی یه بیمار داریم. ‫به کمکت نیاز داریم.
‫بعداً صحبت می‌کنیم.
‫پیشبینیت چیه؟
‫یه شبه خوب نمیشه، ولی فکر کنم بهتر میشه.
‫کارتون عالی بود.
‫خب مشکل چیه؟
‫از یه چیز مطمئنم. ‫این داروش ضداسترس نیست.
‫و می‌دونم چون خودم هم مصرف می‌کردم.
‫هر چی هست، از وقتی آنجلینا رفته
‫روزی یکی ازش می‌خوره.
‫یه پودر سفید بدون بوئه.
‫توی آب، نمک غیرقابل حل شکل میده.
‫طبق اون و علائمی که داره، فکر کنم برودیفاکومه. ‫زهره.
‫باید باهاش صحبت کنیم. ‫شاید بدونه کار کی بوده و چرا.
‫آره. برید، کارآگاه‌ها.
‫چطورن؟
‫مثل همیشه. ‫به روبرو زل زدن.
‫وصلن به فرکانس خدا.
‫شرمنده، فرکانس بساپایین.
‫فرکانس بساپایین...
‫وای خدا.
‫فرضیه تروی!
‫من اینجام. همینجام. چی...
‫کجایی؟
‫دارم گوش میدم! ‫باید با یکی حرف بزنی!
‫خواهش می‌کنم! یالا! بهمون الهام بده!
‫به کمک نیاز داریم!
‫- هی. ‫- هی.
‫باورت نمیشه الهامم من رو برد سمت کی.
‫سانوی.
‫- توی آزمایشگاهه. ‫- البته که هست.
‫تو چی؟ فهمیدی قرار بود کی رو نجات بدی؟
‫آره.
‫سخت‌ترین الهام زندگیم بود.
‫بهش نیاز داشتم.
‫یکی دیگه می‌خوای؟
‫انگار زندگیم بهش وابسته بود.
‫خیلی خب، گوش بدید دوستان.
‫می‌دونم خسته‌ایم.
‫ماه سختی رو با کار کردن روی الهامات داشتیم، ‫ولی تموم شد.
‫زور آخرمونه.
‫بقای ما، و انگار بقای کل دنیا،
‫بستگی داره به اینکه عهد کنیم کار درست ‫رو انجام بدیم.
‫چی شده؟
‫- چی دیدی؟ ‫- هیچی.
‫هیچی نشنیدم. هیچی حس نکردم.
‫رفتن، بابا.
‫الهام‌ها رفتن.
‫متاسفم.
‫اگه قوی‌تر بودم،
‫اگه تا وقتی وجود داشتن بیشتر جمع آوریشون ‫می‌کردم، میشد...
‫کال. کال. کال. ما نمی‌دونیم معنی ‫این اتفاقات چیه.
‫شاید رفتنشون یه توضیحی داشته باشه.
‫شاید همه‌شون رو حل کردیم.
‫اه، دوستان...
‫می‌خواستم ازتون تشکر کنم.
‫همه‌تون بدون چشم داشت،
‫تشکر یا پولی زحمت کشیدین.
‫نمی‌دونم الهامات چرا رفتن، ولی این رو می‌دونم.
‫به ما یه فرصت داده شده.
‫یه یادآوری از...
‫مهم‌ترین چیز.
‫وقتشه کنار عزیزانمون باشیم.
‫محکم بغلشون کنیم. کنارشون باشیم.
‫چون فردا... ‫ممکنه فقط فردا برامون مونده باشه.
‫خیلی خب، ببینیم چی میشه.
‫تاثیرات یه پالس الکترومغناطیسی روی ‫پوسته‌ی جزیره.
‫دستگاهی که بهشون وصل هستن که خراب نمیشه؟
‫نه، یه پالس کوچیک می‌خوام که جلوی ‫فرکانس بساپایین گرفته بشه.
‫اینقدری که از الهامشون کشیده بشن بیرون.
‫اگه واقعاً خدا پشت این قضیه‌ست،
‫باید یه دلیلی باشه که این افراد تموم این مدت ‫توی الهام موندن.
‫آماده‌م که اون دلیل رو بفهمم.
‫بیا بیدارشون کنیم.
‫من نمی‌فهمم. درست نیست. ‫تغییری توی فعالیتشون ایجاد نشد.
‫چرا بعد پالس الکترومغناطیسی علائم ‫حیاتیشون نرفت بالا؟
‫نمی‌دونم. شاید بشه یه چیز دیگه رو امتحان کنیم.
‫چی رو؟
‫تموم شد. دیگه وقتی برامون نمونده.
‫حس خوبی ندارم همینجوری ولتون کنم.
‫ولی خدا رو شکر دست از امید دادن بهمون برنداشتی.
‫بیا اینجا.
‫هوم.
‫ممنون.
‫خانواده من فقط من بودم و مامانم، پس...
‫خب...
‫دیگه نه.
‫- می‌مونی؟ ‫- البته.
‫تو خیابون کانال یه اسباب بازی فروشی بود.
‫مردم از سر تا سر دنیا میومدن،
‫امیدوار بودن بتونن یکی از این مجسمه‌های ‫چوبی شیک رو بخرن.
‫خیلی وقت بود نرفته بودم اونجا
‫تا الهامم امروز من رو برد.
‫وقتی رفتم داخل، این رو پیدا کردم.
‫اسم این اژدها شنلانگه.
‫پادشاه توفان‌ها.
‫وقتی دیدمش، یاد تو افتادم.
‫به نظرم یه نشونه‌ست.
‫نشونه‌ای برای تو.
‫ای کاش می‌دونستم معنیش چیه.
‫هیچوقت دست از پیدا کردن معنی برنداشتی.
‫چرا الان می‌خوای دست برداری؟
‫سانوی؟
‫هی.
‫مطمئن بودم واکنش میدن.
‫فکر کردم اگه از الهامشون بکشمشون بیرون...
‫- بن، جواب نداد. ‫- هی.
‫- اونجا زندانی شدن. ‫- هر کاری از دستت برمیومد انجام دادی، خب؟
‫همه‌مون انجام دادیم.
‫اگه جوابی نباشه چی؟
‫اگه این تهش باشه چی؟
‫پس با مبارزه مُردیم.
‫هوم.
‫اگه فکری تو سرته، بیخیالش شو.
‫اول باید گروه رو تا قیامت راهنمایی کنیم.
‫بعدش می‌تونیم روی وظیفه‌ی تولید نسل ‫که خدا بهمون داده تمرکز کنیم.
‫راستش من تو فکر کاهش نسل بودم.
‫ده نفر بودن.
‫حالا نه نفر هستن، به زودی میشن هشت نفر.
‫موندم چه بلایی سر آسترید اومد.
‫شرایط لازم رو کسب نکرد.
‫پس وقتی که خدا خواست، قضاوت شد.
‫ولی خوشحالم تونستی ارزش خودت رو ثابت کنی. ‫نزدیک بود خراب کنی.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟ ‫گفتم نیای.
‫دیگه نمیشه معطل کرد.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»