‫[۷ سال قبل]
‫[جایی در نزدیکی مرز نپال]
‫قبل از اینکه بخوای خیر سرتو بکنی، ‫حداقل یه نگاه به اطرافت بنداز!
‫نمی‌تونستی یه جای بهتر برای این کارت پیدا کنی؟
‫برات یه پاراستامول می‌گیرم…
‫با چند تا سمبوسه.
‫سوپ عدس داره مغزمون رو خمیر می‌کنه.
‫آدمای پراتاپ دنبالمونن.
‫مامانم گفته بود ‫تو روز پامونو از خونه نذاریم بیرون.
‫مامان قول داده ‫ ۱۰ تا ۱۵ روزه از مرز ردمون کنه.
‫که چی؟ ‫اینجا ولمون کرد که بمیریم؟
‫ببین مامان اونجا چی کار داره می‌کنه!
‫هی!
‫خفه شو!
‫نمی‌خوام پشت سر مامان بد بگی، گرفتی؟
‫گرفتی؟
‫اگه تا دو روز دیگه یه نقشه درست حسابی نداشته باشیم، ‫من از اینجا می‌رم.
‫کجا می‌خوای بری؟
‫هر جا.
‫اگه قراره بمیرم، ‫قبلش پراتاپ رو می‌کشم.
‫حالا می‌بینی.
‫الان برمی‌گردم.
‫[غذاخوری سونو]
‫حالت خوبه، بیسه‌سار؟ همه ‌چی روبراهه؟
‫خدا عمرت بده!
‫همین‌جوری که داشتم سمبوسه سرخ می‌کردم، ‫به تو فکر می‌کردم.
‫واقعاً؟ خب، ده تا سمبوسه برام ببند.
‫- هی، ده تا سمبوسه براش بپیچ. ‫- باشه، داداش.
‫آقا، ویجای یاداو تو یه دهکده نزدیک مرز دیده شده.
‫- این خوبه؟ ‫- آره.
‫- به رامسوار زنگ بزن. ‫- باشه.
‫این یکی هم اینجا می‌ره.
‫آقا، رامسوار پشت خطه.
‫- سلام. ‫- رئیس، با ویجای یاداو چی کار کنیم؟
‫چرا هنوز زنده‌ست؟
‫تا صبح نباید زنده باشه.
‫حلش کن.
‫باشه رئیس، حله.
‫داداش رامسوار یه مدتیه که رفته.
‫تا امشب بهشون می‌رسه.
‫حالا دیگه تضمینی نیست ‫که زنده بمونن.
‫هر دوشون احمقن.
‫می‌دونم، آخه چی کار کنم؟
‫چطور می‌تونم بذارم بمیرن؟
‫خواهر، تو هم یه پسر از دست دادی. ‫می‌فهمی که، نه؟
‫دیرمون می‌شه. باید الان بریم اونجا.
‫- موهبت زندگی بهایی داره. ‫- حتماً، خواهر.
‫هر چی بگی، همون‌ جور که بگی انجام می‌دم.
‫معجزه هزینه داره.
‫حتماً.
‫سکه.
‫دست راست.
‫شست.
‫هی!
‫ولش کن.
‫اینو بخور.
‫معجزه رو بخواه.
‫می‌خوام پسرام زنده بمونن.
‫و دشمناشون نابود بشن.
‫سکه‌تو پس بگیر.
‫به معجزه‌ت رسیدی.
‫بابا، خوبی؟
‫[قسمت دوم]
‫فقط قرمزاشو پیدا کردم. ‫اینام خیلی سخت گیر اومد. ‫- آقا... ‫- هی!
‫- زنده باد هند، قربان! ‫- قربان.
‫گلای رز قرمزن، بنفشه‌ها آبی، ‫چارانداسپور بهت خوشامد می‌گه.
‫- اون آقا مالک... ‫- دارم حرف می‌زنم.
‫قربان، محل اقامتتون بالای اداره‌ست.
‫نیازی نیست نگران رفت‌وآمد به محل کار باشین.
‫بازدید از چارانداسپور رو فراموش نمی‌کنید، درسته؟
‫قربان...
‫اینم افسر جزء کولدیپه. ‫یه کم پرحرفه.
‫سفرتون چطور بود؟
‫افسر ارشد پرامود ساهنی، درسته؟
‫خبرنگار؟
‫هزار بار بهت گفتم ‫هر جا می‌ریم، به رسانه‌ها زنگ نزن!
‫- نمی‌فهمی؟ ‫- قربان...
‫رسانه‌ها اجازه ورود ندارن. لطفاً برید.
‫- بازرس. ‫- بله قربان، بفرمایید.
‫ایشون افسر تحقیق ماست.
‫رئیس پلیس ریا توماس.
‫سعی داشتم بهتون بگم، آقا.
‫زنده باد هند، خانم.
‫زنده باد هند.
‫ببخشید خانم، من...
‫گلای رز قرمزن، بنفشه‌ها آبی، ‫چارانداسپور بهتون خوشامد می‌گه.
‫ببخشید خانم، ‫کولدیپ اشتباه کرد. ببخشید.
‫خب بریم.
‫خیلی راه اومدید.
‫اول صبحونه بخورید. ‫جنازه که جایی نمی‌ره.
‫ما برای پیک‌نیک نیومدیم، بازرس.
‫- باشه، هر جور راحتید. کولدیپ! ‫- بله قربان؟
‫- ماشین رو بیار. ‫- باشه، قربان.
‫چرا تو مدرسه مستقر شدید؟
‫خانم، الان تعطیلاته.
‫قضیه رو قبل از برگشتن بچه‌ها حل کنید.
‫اگه تا اون موقع تموم نشد، ‫یه جای دیگه براتون جور می‌کنیم.
‫به هر حال، برای کارمندای دولت ‫انتقالی چیز عجیبی نیست.
‫بفرمایید، خانم.
‫کلانتری ما ‫فقط ده دقیقه پیاده از اینجاست،
‫و نیم ساعت با ماشین.
‫ده دقیقه پیاده‌ست، ‫ولی نیم ساعت با ماشین؟
‫- صبح بخیر، خانم، قربان. ‫- به بابات بگو بهم زنگ بزنه.
‫تو شهرای کوچیک، ‫کوچه‌های باریک بهتر جواب می‌دن.
‫آقا پرامود، اینطرفه.
‫می‌دونم.
‫می‌خواستم کتابخونه رو نشون بدم. ‫این‌طرف، خانم.
‫- آفتاب، بالوانت، اینجا چی کار می‌کنید؟ ‫- بیا، قربان.
‫داریم نقشه چارانداسپور رو می‌ذاریم.
‫- کی بهتون گفت؟ ‫- خودتون.
‫بهتون گفتم نیمکت‌ها رو هم جابه‌جا کنید. ‫چرا نکردید؟
‫- داریم انجامش می‌دیم. ‫- زود باش.
‫خانم،
‫این میز شماست.
‫ما دوتا هم می‌تونیم اینجا بشینیم.
‫حتماً، هر جور راحتی.
‫کیف مدرسه هم بیاریم؟
‫نه قربان، خودمون درستش می‌کنیم.
‫این طرف، خانم.
‫کچوری‌های چارانداسپور خیلی معروفه.
‫براتون می‌گیرم، عاشقشون می‌شید.
‫- اینم محل اقامتتون. ‫- این ‌طرف، قربان.
‫وای ببخشید، خانم. این یکی. اینجا.
‫خونه و اداره، با یه پیاده‌روی می‌رسید.
‫تو دهلی حتماً راهتون طولانیه، نه؟
‫خانم،
‫یه درخواست دارم.
‫خانم،
‫لطفاً به آقای رئیس پلیس بگید ‫پرامود ساهنی تدارکات عالی دیده.
‫بگید بهتر از این تدارکات جایی ندیدید.
‫- ممنون خانم. زنده باد هند. ‫- زنده باد هند.
‫- بریم. ‫- کجا می‌ری؟
‫قبل از رفتن به کلانتری، ‫چندتا صندلی می‌گیرم.
‫کیفرخواست رو ثبت کردی؟
‫- کولدیپ، ثبت کردی... ‫- آره، انجام شده.
‫- انجام شده. ‫- خوبه. می‌خوام بخونمش.
‫- حتماً. کولدیپ، بیارش. ‫- میارم.
‫- باید یه سری یادداشت هم بنویسیم. ‫- حتماً، خانم.
‫عالیه.
‫به خانواده‌ت بگو ‫چهار روز نمی‌تونی بری خونه.
‫چهار روز؟
‫چند سال تو خدمت بودی؟
‫دوازده سال.
‫تو این چهار روز، بیشتر از
‫دوازده سال ازت کار می‌کشه.
‫مالک.
‫این شکمت آب می‌ره.
‫بله، خانم.
‫چهار روز؟
‫چرا داری می‌خندی؟
‫تو هم با من اینجایی.
‫قربان، می‌دونید که نمی‌تونم شب‌ها بیرون بمونم.
‫خانم آبیشک ساهنی.
‫شیونا خانم.
‫صبح بخیر، شیونا خانم.
‫- از شرکت بیمه عمر اومدی؟ ‫- آره.
‫بیا تو.
‫- گفتی یه مشکلی هست. ‫- نه، مشکلی نیست.
‫آبیشک مادرش، ‫اورمیلا دوی رو به‌عنوان ذینفع انتخاب کرده.
‫- مادرش؟ ‫- آره.
‫ولی اون دیوونه‌ست.
‫زنده‌ست؟
‫آره.
‫تو بایگاپور، نزدیک امامباره‌ست.
‫خب، اگه بتونیم ازش گواهی عدم اعتراض بگیریم،
‫پول بیمه به تو می‌رسه.
‫- گواهی عدم اعتراض؟ ‫- آره.
‫اون پیرزن حتی نمی‌تونه خودشو تمیز کنه، ‫چطور می‌خواد گواهی بده؟
‫تازه، داداشش هم یه آدم عوضیه.
‫کل خانوادشون پر از آدمای عوضیه.
‫از اون بدتر، ‫خبرنگارها زندگیمو جهنم کردن.
‫می‌دونی چیه؟
‫تا وقتی آبا از آسیاب نیفتاده ‫باید از شهر بری.
‫وقتی اوضاع حل شد برگرد. ‫من خودم گواهی رو ردیف می‌کنم.
‫اگه آدرسشو بهم بدی، ‫خیلی کمک می‌کنه.
‫- قلم؟ ‫- بفرما.
‫خواهر، می‌دونی که بازم گرفتار شدیم.
‫سوجای و ویجای... نمی‌دونم چی کار کنم.
‫- معجزه هزینه داره. ‫- می‌دم. می‌دم.
‫می‌دم، خواهر.
‫ممنون. مدیونت شدم. ‫حالا می‌رم.
‫نباید دوباره سکه رو بهش می‌دادی.
‫هیچ‌کس نمی‌تونه سرنوشت رو عوض کنه، مایتلی.
‫چه سکه بدم چه ندم، ‫واقعیت عوض نمی‌شه.
‫این چیه، مامان؟
‫تو و جادوی سیاهت.
‫همین جادوی سیاه ‫هفت سال پیش زندگیتون رو نجات داد.
‫ما خودمون خودمونو نجات دادیم.
‫ما اونا رو کشتیم، همشونو تیربارون کردیم.
‫اگه به سکه‌ت اعتماد کرده بودیم،
‫- الان... ‫- آفرین، مرد.
‫تا حالا فکر کردی ‫چرا اون روز زنبورا ولت کردن؟
‫ببین ویجای، من به این قدرت اعتقاد دارم.
‫تازه، راه دیگه‌ای هم هست؟
‫هست.
‫تنها راه اینه ‫که اون هرزه، آنانیا رو بکشیم.
‫این حرکت به همه نشون می‌ده
‫که تو این شهر فقط یه رئیس هست، ‫اونم منم.
‫راست می‌گه. درست می‌گه.
‫چی می‌گه؟
‫می‌گم، وقتی آنانیا بمیره، ‫همه ‌چی درست می‌شه.
‫انگار عالم دهری.
‫داداش، مردم به یه کاندیدای قوی اعتماد می‌کنن.
‫مخفی موندن هیچ فایده‌ای نداره.
‫زبون و عضله‌هات انگار ‫تنها چیزایی‌ان که کار می‌کنن.
‫برای یه بارم که شده از مغزت استفاده کن.
‫هر چی مامان می‌گه انجام می‌دیم، گرفتی؟
‫ادای گنده‌لاتا رو در نیار.
‫بین رئیس بودن و سیاستمدار بودن فرق هست.
‫بیداری؟
‫بیا اینجا.
‫آنانیا بر چه اساسی ادعا می‌کنه ‫برادرای یاداو آبیشک رو کشتن؟
‫آنانیا کیه، خانم؟
‫آنانیا بارادواج.
‫آهان، اون.
‫چندتا عکس از سوجای و ویجای پیدا کردیم.
‫اون عکسا کجان؟
‫عکسا...
‫چی؟
‫حذف شدن، خانم.
‫حذف شدن؟
‫تو حذفشون کردی؟
‫چرا باید این کارو بکنم، خانم؟
‫تو 12 سال خدمتم، ‫هیچ‌وقت تو سیاست دخالت نکردم.
‫آنانیا از کجا از این عکسا خبر داشت؟
‫اون حذفشون کرد؟
‫آره...
‫- یعنی چی؟ ‫- نه.
‫لپ‌تاپ و دوربین دست تو نیست؟
‫می‌خوام این آنانیا رو ببینم.
‫تو کی هستی؟
‫سلام، یوجیمبو! من از سی‌آی‌بی‌ام.
‫سی‌آی‌بی؟
‫آره، یه چیزی مثل پلیسه.
‫پس از مامانم پول می‌خوای.
‫مامانت کیه؟
‫فکر کنم از یه کشور دیگه اومدی. ‫برای همین منو و مامانمو نمی‌شناسی.
‫اسمت چیه؟
‫از یه کشور دیگه نه، ‫از یه شهر دیگه‌ام.
‫من ریام. اسمت چیه؟ عجیب‌غریب؟
‫- من عجیب‌غریب نیستم. ‫- ریتویک!
‫مامان.
‫ریت...
‫مامان، بهم گفت عجیب.
‫مگه نگفتم اینجا نیا؟
‫لطفاً برو. یالا. برو.
‫- سلام. من... ‫- خانم ریا توماس.
‫بله.
‫بگو، چطور می‌تونم بهت کمک کنم؟
‫چندتا سؤالم درباره ‫سوجای و ویجای یاداو دارم.
‫می‌تونیم یه جای خصوصی بریم، ‫خانم بارادواج جی؟
‫برای جلسه شورای شهر دیرمون می‌شه، ‫خانم. بریم؟
‫درسته.
‫ساعت از 11 گذشته.
‫ببخشید، می‌تونیم عصر همو ببینیم؟
‫راستش، بدم نمیاد باهاتون بیام. ‫فقط یه گپ دوستانه‌ست.
‫اگه می‌خواستم بازجوییت کنم، ‫احضارت می‌کردم دفترم.
‫گوشواره‌های قشنگی داری.
‫وسط این گپ‌های دوستانه ‫چطور وقت می‌کنی خرید کنی؟
‫- می‌خوایشون؟ ‫- نه، مرسی.
‫- بیا، حرف بزنیم. ‫- بفرما.
‫بانکه.
‫ببخشید. ویانکات پاندی، درسته؟
‫بله.
‫می‌تونی لطفاً سوار یه ماشین دیگه بشی؟
‫عجب آقای محترمی.
‫آبیشک ساهنی قبل از قتلش
‫یه تماس از یه شماره ناشناس داشته.
‫شماره رو ردیابی کردیم. ‫می‌دونی مکانش کجا بود؟
‫خونه بارادواج.
‫خونه تو.
‫تا جایی که من می‌دونم،
‫شماره می‌تونه مکان تقریبی رو نشون بده.
‫برای اتهام زدن به کسی کافی نیست.
‫ولی کی حرف اتهام زدن زده؟
‫مثلاً، دست راستت، آقای ویانکات،
‫سه ماه پیش با ابیشک ساهنی دیده شده.
‫فیلم دوربین مداربسته.
‫ویانکات دست راست من نیست، ‫مدیر کمپینمه.
‫ابیشک هم یکی از بهترین عکاسای شهر بود.
‫من استخدامش کرده بودم ‫تا برای کارزارم عکس بگیره.
‫این الان غیرقانونیه؟
‫به هیچ وجه.
‫آقای ناوین دسای الان معاون سی‌آی‌بیه، درسته؟
‫درسته.
‫- لطفاً سلام منو بهش برسون. ‫- می‌رسونم.
‫بانکه،
‫از اتوبان برو. ‫چرا این‌جوری می‌ری؟
‫ببخشید، خانم.
‫ویجای یاداو تهدید کرده که دخترمو می‌دزده.
‫دخترت بزرگ شده.
‫الان چند سالته؟
‫- برو تو، عزیزم. ‫- باشه، بابا.
‫چه کاری می‌تونم براتون بکنم، قربان؟
‫نمی‌دونم چی فکر می‌کردم، خانم.
‫بی‌خیال بانکه، باید بهم می‌گفتی. ‫من خودم از دخترت مراقبت می‌کردم.
‫بیا بیرون! بیا! بیرون!
‫عوضی!
‫خانم، زود باش! از اینجا بریم!
‫یالا، خانم!
‫خواهر، می‌خوام برم پیش بابام!
‫گفتم بشین.
‫خواهر، می‌خوام برم پیش بابام!
‫باور کن.
‫بهم اعتماد کن.
‫ریا! ریا، بیا!
‫بریم!
‫ریا، یالا، لطفاً! بیا!
‫آما،
‫اورمیلا زن عمو اینجا زندگی می‌کنه؟
‫آره.
‫دو تا پسر داره.
‫ولی هر دوشون حیف نونن.
‫اونا رو اینجا پیش ما ول کردن.
‫بابا، می‌تونم باهات بیام؟
‫بابا!
‫پاوان حالش خوب می‌شه، پسرم.
‫زن عمو!
‫زن عمو؟
‫زن عمو، منم، ویکرام.
‫پسر واسودا.
‫واسودا رو یادت نمیاد؟
‫وقتی بچه بودم تو ازم مراقبت می‌کردی.
‫با بابلو.
‫این صدا رو یادته؟
‫واسودا؟
‫آره، واسودا.
‫- واسودا. ‫- واسودا.
‫زن عمو،
‫من ویکرام سینگ، پسر واسودام.
‫- پسرش؟ ‫- آره، من پسرشم.
‫هر دوشون پر زدن.
‫- شیطان اونا رو برد. ‫- شیطان؟
‫داری درباره پاوان حرف می‌زنی؟
‫- پاوان؟ ‫- آره، پاوان، برادر کوچیکم.
‫پاوان خیلی مریض بود.
‫آره، بود.
‫بهش گفتم اونجا نره.
‫ولی گوش نکرد.
‫رفت که معجزه بگیره.
‫معجزه؟ چه جور معجزه‌ای، زن عمو؟
‫اهریمن شستشو برید.
‫چه شیطانی؟ ‫درباره چی حرف می‌زنی؟
‫یه اهریمن تو جنگل وارونا هست.
‫منو هم گول زده بود.
‫منو می‌کشه.
‫تو جنگل وارونا چیه؟
‫- منو می‌کشه! ‫- کی می‌کشتت، زن عمو؟
‫کی می‌کشتت، زن عمو؟
‫لعنتی!
‫گندش بزنن!
‫عجب کار باحالی! آفرین!
‫به افسر سی‌آی‌بی حمله کردی.
‫بیرجو، بندازش تو صندوق عقب.
‫کالو، ماشین رو روشن کن.
‫وقتشه جادوی مامان رو تست کنیم.
‫[اداره جنگل‌داری محدوده وارونا] ‫[چارانداسپور]
‫بیرجو، هر کاری می‌کنی ‫تا وفاداریتو به ما ثابت کنی؟
‫البته! فقط لب تر کن.
‫کسی که قراره تو جنگل ببینیمش،
‫باید شستت رو بهش تقدیم کنی، همین.
‫شست؟ برای سند دادگاهیه؟
‫منظورم اثر انگشت نیست. ‫کل شست.
‫- شست مامان رو ندیدی؟ ‫- آره، شستش...
‫می‌خوای شستمو ببرم؟
‫این پیش‌پرداخت.
‫بگیرش.
‫بگیر.
‫بقیه پولو بعد از کار بهت می‌رسه، باشه؟
‫لبخند بزن. یالا، لبخند بزن.
‫آره.
‫شجاع باش، خب؟ آفرین.
‫رسیدیم، داداش.
‫بهم اعتماد کن.
‫اینا انگار خرابه‌هان.
‫یالا.
‫گوروجی.
‫سلام، گوروجی.
‫ما اومدیم.
‫گوروجی!
‫یالا، بیرجو.
‫اونجاست. سلام، گوروجی.
‫آقا، می‌خوام برم خونه.
‫خفه شو!
‫«خونه». مگه براش پول نگرفتی؟
‫سلام، گوروجی. ‫ما سوجای یاداو و ویجای یاداو هستیم.
‫لیلا یاداو درباره معجزه بهمون گفت...
‫معجزه هزینه داره.
‫آره، حتماً.
‫یالا، ببر. بگیرش.
‫گوش کن، هر چی گوروجی گفت انجام بده. ‫باشه؟
‫وقتی موقع خواستن معجزه شد،
‫نابودی دشمنای سوجای و ویجای رو بخواه.
‫چی می‌خوای؟ ‫- نابودی سوجای و ویجای.
‫نابودی دشمناتون.
‫آره.
‫و تو انتخابات، پیروزی داداش سوجای...
‫- پیروزی. ‫- آره. خیلی خوب. حالا برو.
‫داره میاد.
‫دست راست.
‫شست.
‫درخواست معجزه کن.
‫فکر کنم داره معجزه رو می‌خواد.
‫سکه‌تو پس بگیر.
‫معجزه‌ت رو گرفتی.
‫آفرین، شیرمرد. برگرد.
‫کارت خوب بود. وفاداریتو ثابت کردی.
‫چرا گریه می‌کنی؟ ‫برو تو ماشین بشین. خوبه.
‫گوروجی، کجا داری می‌ری؟
‫اول بذار معجزه اتفاق بیفته.
‫بعدش می‌تونی بری خونه.
‫کالو!
‫- کالو! ‫- کیه؟
‫کالو.
‫هی! کی اونجاست؟
‫هی، بیرجو!
‫بیرجو، وایسا! وایسا!
‫بیرجو...
‫خودتو نشون بده.
‫هی، کی اونجاست؟
‫- این دود از کجا میاد؟ ‫- کیه که شوخی می‌کنه؟
‫کیه؟
‫خودتو نشون بده!
‫چه خبره؟
‫نمی‌تونم تکون بخورم، داداش!
‫یه چیزی تو این دود هست، ویجای.
‫دستام سفت شدن.
‫خوبی، داداش؟
‫کمک می‌خوای؟
‫صبر کن، بذار بازت کنم.
‫اسمم ویکرام سینگه.
‫پلیس دهلی.
‫چه عجب.
‫ریا توماس. سی‌آی‌بی.
‫چش شده؟
‫فکر کنم شوک شده.
‫یه چیزی داره اونجا می‌سوزه.
‫مترجم: مریم سهرابی