(حامیان تولید)
(وزارت فرهنگ، ورزش و گردشگری، KOCCA)
(تمام شخصیت‌ها، مکان‌ها و اتفاقات...)
(در این سریال ساختگی هستند.)
(هنگام فیلم‌برداری با حیوانات، تمام اصول ایمنی رعایت شده است.)
(آساتائه، جینهوی، گونابی)
(هفت خانواده اصیل با هم آساتائه رو تأسیس کردن،)
(و خاندان یئون به سلطنت رسید.)
(اونا تعادل قدرت رو با نظارت بر هم حفظ می‌کردن...)
(تا اینکه ساژو سئونگ، رهبر خاندان ساژو،)
(پنجه‌های طمعکارانه‌شو رو آشکار کرد.)
پدر.
تو یه احمق بدبختی.
پدر.
در رو ببند.
- پدر. - در رو ببند!
با تو چیکار باید بکنم؟
پدر.
اینا...
فقط یه مشت نقاشی معمولی نیستن.
هنوزم داری بهونه میاری؟
التماس کن.
قول بده دیگه این کار رو نمی‌کنی و التماس کن.
التماس کن.
نمی‌خوای التماس کنی؟
ترجیح می‌دی به دست من بمیری؟
باشه. تنها پسر تنی من...
نه به سیاست علاقه‌ داره، نه به فنون جنگ.
ترجیح می‌ده آدمای بی‌سر بکشه.
بمیر. ترجیح می‌دم بمیری!
اگه بمیری،
حداقل یه بهونه دارم که جاتو بدم به پسر ناتنیم.
بمیر. ترجیح می‌دم بمیری.
بمیر!
احمق بی‌عرضه. بمیر دیگه! بمیر!
بمیر!
یورش!
(قسمت ۱)
هورا!
(تاکتیک‌های نظامی گیمهه)
ژنرال یئون پونگ هاک و همسرش برگشتن!
پدر!
- هورا! - هورا!
- ژنرال یئون پونگ هاک... - هورا!
سرزمین وسیع...
کشورمون آساتائه رو گشت‌زنی کرد،
- مرزها رو محکم کرد، - پدر.
مادر.
- وُل. - هورا!
اوضاعت خوب بوده؟
خیلی کتاب خوندی؟
رزمایش کار کردم. الان دیگه می‌تونم...
این کارا رو بکنم.
اصلاً درس نخوندی؟
خب مگه چی می‌شه اگه یه‌کم کمتر بخونه؟
بذار ببینم.
دست‌وپاهات قوی‌تر شده.
پس معلومه حسابی بازی کردی.
بفرما، یه هدیه برات دارم.
این خنجر مورد علاقه‌ی خودته.
از این به بعد مال توئه.
یه خنجر خاصه که نشون می‌ده تو از خاندان سلطنتی آساتائه‌ای.
پدر!
بگیرش.
امیدوارم یه جنگجوی شجاع بشی.
- هورا! - هورا!
هورا!
- هورا! - هورا!
پدر.
امشب، مرد واقعی می‌شی.
دنبالم بیا.
یئون پونگ هاک خونه‌ست؟
ارباب ساژو سئونگ؟
اومدیم که مجازات کنیم...
خائن بی‌وفا یئون پونگ هاک...
و خانواده‌شو.
در رو باز کنین.
پدر!
این صداها چیه؟
پدر، خبر بد دارم.
ارباب ساژو سئونگ با نیروهاش حمله کرده.
دارن خدمتکارا رو می‌کشن.
سئونگ؟ اون همچین کاری نمی‌کنه.
خائن یئون پونگ هاک بیاد و فرمان منو بشنوه!
خدای من.
حس خوبی ندارم.
باید فرار کنی.
حتماً یه سوتفاهمه.
ولی برای احتیاط...
با وُل فرار کن.
سئونگ، نصف شب اینجا چی‌کار می‌کنی؟
این دیگه چیه...
خائن یئون پونگ هاک رو به زانو دربیارین!
سئونگ.
عقلت رو از دست دادی؟ چرا باید...
خفه شو!
نمی‌دونی من کی‌ام؟
من حالا...
پادشاه جدید آساتائه‌م.
حواست به حرفات باشه!
ما که پادشاه داریم.
تو چطور پادشاه شدی؟
اعلیحضرت همین الان مرده.
چی گفتی؟
تو بر علیه‌ش شورش کردی؟
دیوانه شدی؟
- ولم کن! چطور تونستی... - لعنت بهت!
ساژو سئونگ!
پونگ هاک.
چون از بچگی با هم دوست بودیم،
دو تا انتخاب پیش روت می‌ذارم.
اولی:
شرایط رو قبول و تأیید کن،
و به ساژو سئونگ، پادشاه جدید آساتائه،
وفادار شو. اون وقت...
همه‌ی افتخار و ثروت ممکن رو بهت می‌دم.
- تو... - دومی:
اگه حاضر نباشی بهم وفادار بمونی،
نه فقط تو،
بلکه زنت و تنها دخترت، وُل هم...
فوراً سرشون زده می‌شه.
چی...؟
این مزخرفاته، سئونگ!
ولش کنین.
اون دوست قدیمی منه.
خودم بدرقه‌ش می‌کنم.
ساژو هیون.
خوب نگاه کن.
این یعنی حکومت شاهانه!
این فرمان پادشاهه.
احمق.
گفتم خودم می‌کشمش.
- پدر! - وُل!
ژنرال!
وُل.
پدر!
ساژو سئونگ، چطور جرئت کردی؟
از مجازات نمی‌ترسی؟
چی گفتی؟
این لحظه رو فراموش نمی‌کنم!
تاوانشو می‌دی!
منم هر چی داری ازت می‌گیرم!
چرا وایستادین؟!
اون دختره رو بگیرین و سرشو بزنین!
مادر.
وُل، تو باید همین حالا فرار کنی!
نه!
چطور می‌تونم بذارم شما اینجا بمونی و برم؟
من تنهایی نمی‌رم!
وُل، تو حالا تنها فرد سلطنتی باقی‌مونده این کشوری.
باید زنده بمونی تا بتونی آینده رو بسازی.
مادر...
فرار کن.
الان باید بری.
دخترم...
مادر!
اون دختری که ژگوری زرد پوشیده رو بکشید!
اون تنها بازمانده‌ی خاندان سلطنتی آساته‌ست!
هرکی ببینتش باید حمله کنه!
ببخش منو دان‌بی.
در آرامش بخواب.
- مطمئنی از این طرف اومد؟ - بله مطمئنم.
- اینجا رو بگردید! - چشم!
حضورشو حس می‌کنم.
پدر.
دیدمش.
اون دختره رو.
کجاست؟
مطمئنی؟
اون‌طرفه!
همین‌که دیدینش، بکشیدش!
ساجو هیون، امروز چی یاد گرفتی؟
از امشب چه درسی گرفتی؟ دارم ازت می‌پرسم!
هیچی یاد نگرفتی...
حتی بعد از اینکه دیدی من به خواسته‌م رسیدم؟
تو فقط نگاه کردی که پدرت شد پادشاه این کشور.
لحظه‌ای رو دیدی که باعث شد تو ولیعهد بشی.
واقعاً هیچ حسی بهت دست نداد بعد از دیدن اینا؟
چقدر ضعیفی.
جسد دختره رو پیدا کردیم.
همه خونه رو آتیش بزنین!
هر چی به خاندان یئون مربوطه رو بسوزونید و از بین ببرید!
خب، برو بگو به بابات.
ولی قبلش،
خودم سرتو می‌بُرم.
متأسفم.
باید از اینجا برم.
باید به اعلیحضرت بابت پادشاه شدنش تبریک بگیم...
تبریک می‌گیم قربان.
اعلیحضرت، تبریک می‌گیم بابت نشستن بر تخت سلطنت.
- تبریک می‌گیم. - تبریک می‌گیم.
زنده باد...
شاه ساجو سونگ!
- زنده باد پادشاه! - زنده باد پادشاه!
همگی، بنوشید به سلامتی!
زنده باد پادشاه!
- زنده باد پادشاه! - زنده باد پادشاه!
زنده باد پادشاه!
- زنده باد پادشاه! - زنده باد پادشاه!
زنده باد پادشاه!
- زنده باد پادشاه! - زنده باد پادشاه!
زنده باد پادشاه!
- زنده باد پادشاه! - زنده باد پادشاه!
زنده باد پادشاه!
- زنده باد پادشاه! - زنده باد پادشاه!
تو کی هستی؟
ای روح شریر!
دور شو از من!
نه! برو!
دست از سرم بردار! برو!
فقط خوشگل‌ترینا رو انتخاب کردم.
فعلاً تا بعد، خب؟
فعلاً خداحافظ.
وای، چرا این‌قدر عجله داری؟
رشوه گرفتن کافی نبود،
الان دیگه دختر هم می‌فرستی تو کاخ؟
چطور جرأت می‌کنی؟ دارم دستور سلطنتی اجرا می‌کنم!
دستور سلطنتی؟ آره، خبر دارم.
یواشکی پسرای خوش‌قیافه و دخترا رو از سراسر کشور می‌دزدی...
می‌فرستی پیش اون ظالم، ساجو سونگ،
که خوش بگذرونه باهاشون.
منظورت اون نوع دستور سلطنتیه؟
بقیه رو کجا زندونی کردی؟
کجان؟
چیکار می‌کنی؟
بگیرینش!
چرا این‌قدر طولش دادی؟
ببخشید.
- هی دنبالم بودن خب. - وای!
بگیرینشون!
- پس چرا این شکسته؟ - مشکل تو چیه؟
- برو کنار. - وایسا ببینم، وای!
- هی! - دزد رو بگیرین!
- بسه دیگه! - مرتیکه...
- وای. - مشکلت چیه؟
واقعاً نگرانم.
شاه بی‌عرضه‌ی ما فقط مشغول خوردن و خوشگذرونیه...
هر زن و مردی رو که می‌بینه، دنبالشه...
این شده که قاچاق انسان تو مملکت بیداد می‌کنه.
- کنار برید! - چه‌قدر گستاخی.
مقامات فاسدی که فقط چاپلوسی پادشاهو می‌کنن...
فقط بلدن بخورن...
وای خدایا واقعاً.
مردم فقیر هم گرسنه‌ن...
و تو خیابونا زندگی می‌کنن.
بیا، نوش جانت.
تو همین ده سالی که ساجو سونگ پادشاه شده،
کل مملکت به گند کشیده شده.
وای.
هی، گیه‌را!
لعنتی، این لباسو انقدر بد دوختن که...
تو دعوا دستامو درست نمی‌تونستم تکون بدم!
هی، می‌بینمت بعداً!
گیه‌را! دیر نکنی‌ها!
هی! نرو جلو! آسیب می‌بینی!
فقط می‌خوام با خیاط صحبت کنم.
چرا همیشه می‌گی نمی‌تونم ببینمش؟
خب، قضیه اینه که...
اون خیاطه...
خیلی خجالتیه.
با کسی ملاقات نمی‌کنه!
پس می‌رم یه مغازه‌ی دیگه.
هر جور راحتی.
وای! سلام بانوی من.
- بفرمایید تو. این‌ور لطفاً. - ممنون.
اینجا بدک کار نمی‌کنن.
رنگارو همیشه درست درمیارن.
بانوی من، اینو ببینید.
این زرد واقعاً عالیه، نیست؟
هنوزم درد می‌کنه؟
نگران نباش.
یه خواب خوب داشته باشی، فردا حالت بهتر می‌شه.
سخت خوابت می‌بره؟
از کجا فهمیدی؟
بدنت مثل یخه.
گردش انرژی ضعیفته باعثشه.
تو طبیبی؟
نه. یه طبیب هیچ‌وقت این‌جوری لباس نمی‌پوشه.
از لباس‌هام نمی‌فهمی کی‌ام؟
حرکات قشنگم...
- تو یه آدم‌کشی. - نه، نیستم!
تو یه آدم‌کشی که خودتو به‌جای بازیگر جا زدی.
- گفتم که نه! - فقط یه آدم‌کشه که...
با بچه‌ی من این‌قدر خشن برخورد می‌کنه.
«بچه‌ت»؟
مثل یه بچه که از دل مادر به دنیا میاد،
واسه تو یه اثر هنری باارزشه؟
ببین، خیاط جان.
دفعه‌ی قبل هم از صاحب مغازه خواهش کردم...
که لطفاً لباسایی برام بدوزه که کاربردی باشن و بادوام.
ولی تو بازم یه لباس ضعیف و بی‌کیفیت دوختی.
با هر حرکتی، پاره می‌شه و در می‌ره.
وای خدای من.
راستی،
چرا این‌قدر بی‌ادب باهام حرف می‌زنی؟
خب چون مشتریتم، دیگه چرا؟
واسه همین، با لطف برات الگو کشیدم.
همه‌ی خواسته‌هامو هم نوشتم. فقط طبق اون بدوز.
خلاقیت به خرج ندی، لطفاً.
اینم بده، باید این پارگی رو درست کنی.
سرم شلوغه، دیگه برم.
تو...
لیاقت پوشیدن لباس منو نداری.
برو سراغ یکی دیگه.
پس لباسم رو بده بهم.
می‌دم یه جای دیگه درستش کنن.
- نمی‌تونم. - چرا نمی‌تونی؟
این بچه‌مه. با دل و جونم درستش کردم.
منم با دل و جون کار کردم...
که بتونم با پول حلال این لباسو بخرم.
برو کنار. گفتم نمی‌تونی ببریش.
پس پولم رو بده.
۵ نیانگ و ۲۰ جون پول دادم،
ولی چون پوشیدم، همون ۵ نیانگ بس‌ـه.
چه پررو!
اصلاً خجالت نمی‌کشی؟
تو شاهکار منو خراب کردی.
باید خدا رو شکر کنی ازت خسارت نگرفتم بابت خراب‌کردنش!
برو بیرون همین حالا.
مسخره‌بازی درنیار دیگه.
هی، خیاط.
حتماً نه دوستی داری،
نه با خانواده‌ت رابطه‌ی خوبی.
از اونجایی که به کل دهکده گفتی...
که یه خیاط زن هستی و قایمکی کار می‌کنی، معلومه.
خانواده‌ت با کارت مخالفن.
از شغلت خجالت می‌کشی.
خب که چی؟
تو هم داری منو مسخره می‌کنی؟
چون مردی هستم که پارچه می‌دوزم و با سوزن کار می‌کنم؟
تو هم داری تحقیرم می‌کنی؟
خانواده‌ت اینو می‌گن؟ کارت رو مسخره می‌کنن؟
کی؟ پدرت؟
«مگه دختر شدی؟ مرد که...»
دهن‌تو ببند!
هیچ قانونی نیست که بگه مردا نباید این کارو بکنن.
مهم نیست مردی یا زن،
اگه از کارت لذت می‌بری، همون کافیه.
فقط چون باباته، حق نداره حرف بد بهت بزنه.
اون که صاحب تو نیست.
«فقط چون پدرمی، حق نداری این‌جوری باهام رفتار کنی!»
فقط اینو بهش بگو.
شرط می‌بندم جرئت نمی‌کنی جلو پدرت حرف بزنی.
قلبت از دستاتم نرم‌تره.
گوش کن، خیاط. نباید این‌جوری زندگی کنی.
گفتی این لباس برات مثل بچه‌ته؟
کدوم پدر و مادری از بچه‌ش خجالت می‌کشه؟
ها؟
گیه‌را، هنوز اینجایی؟
اومدم، اومدم!
تا فردا باید حاضر باشه. ممنون پیشاپیش.
هی، تو!
«گیه‌را؟»
«گیه‌را» اسمشه؟
قربان!
قربان.
چرا این‌قدر دیر کردی؟
واقعاً نگران شدم. وای خدای من.
جی‌جون!
باید مطمئن می‌شدی قربان به‌موقع می‌رسه.
محافظ ولیعهد نباید هیچ‌وقت دیر کنه.
خواجه نوئونگ، چی شده؟
همه الان جمع شدن...
تو اتاق مخصوص قربان.
قربان، خوش گذشت تو چشمه‌های آب گرم؟
آره، و سالم برگشتم که الان اینجام.
چطور مگه؟
دلت می‌خواست توی آب داغ جوش بیام و...
بمیرم اونجا؟
قربان.
کاش شما هم باهامون می‌اومدید.
کل اون مدت به شما فکر می‌کردم.
کجا بودی؟
دوباره الکی الکی پرسه می‌زدی و...
نقاشی‌های بی‌سرت رو دستت گرفته بودی؟
احتمالاً همین‌طور بوده چون لالی الان.
نگفتم؟ گفتم
دیدنش فقط عصبیم می‌کنه.
معذرت می‌خوام، قربان.
ولیعهد این روزا...
شجاع‌تر و مردونه‌تر شده.
قربان که خوش‌حال بودین از سفر،
منم فقط خواستم یه کم خوش‌حال‌ترتون کنم.
قربان.
یه روز، بخشنده و مردونه‌ام،
روز دیگه، مثل یه ابله به نظر میام.
خودتون می‌دونین مشکل روانی دارم، بازم این‌جوری می‌گین؟
شاه رو آوردین که منو تو اون حالت ببینه؟
دهنتو ببند!
افتخار می‌کنی که روان‌پریشی؟
احمق بی‌عرضه.
وای خدای من.
کاش پسر تنی و ناتنیم جاشونو عوض می‌کردن.
شرط می‌بندم جرئت نمی‌کنی جلو پدرت حرف بزنی.
قلبت از دستاتم نرم‌تره.
گوش کن، خیاط. نباید این‌جوری زندگی کنی.
کار مورد علاقه‌مو انجام بدم...
- چی گفتی؟ - ولیعهد.
الان چی گفتی؟
چی زیر لب گفتی؟
قربان، فک کنم گفت...
از این به بعد بیشتر تلاش می‌کنه.
شورای سلطنتی.
جمع شدن و منتظر دیدار با شما هستن.
بریم.
قربان، اجازه بدین ولیعهد هم بیاد.
- محاله. - محاله.
صدای شوهرتو شنیدی؟
نمی‌خواد بیاد شورای سلطنتی.
یه ابله‌ که علاقه‌ای به سیاست نداره.
ولیعهد، به دل نگیر.
با اینکه شاه این‌جوری گفت،
ولی مطمئن باش که برات ارزش قائله و دوستت داره.
فردا می‌برمش شکار.
تو هم باهامون بیا.
یونگ.
واقعاً این‌طوری فکر می‌کنی؟
راجع‌به چی؟
اینکه شاه واقعاً دوستم داره.
یا منظورت خودته؟
بس کن دیگه.
می‌خوام استراحت کنم.
قربان، باید یه کم بیشتر تمرین کنین.
فردا قراره برید شکار.
از نگرانی اومدی اینجا؟
که نکنه شاه بازم سرم داد بزنه؟
همین امروز تحقیرتون کرد.
دلم برات می‌سوزه.
اصلاً برام مهم نیست شاه تحقیرم کنه.
ولی شنیدم مهارت‌های شکار شاهزاده یونگ...
خیلی بهتر شده...
تو هم مثل شاه فکر می‌کنی؟
که من و یونگ باید جای هم می‌بودیم؟
پس چرا شدی همسر من؟
- قربان. - چون من...
پسر تنی شاه و وارثشم؟
هیچ‌چیز از قبل معلوم نیست.
اگه نگرانی همه درست از آب دربیاد چی؟
نه، شاید این آرزوی همه‌ست.
اگه جای منو بدن به یونگ،
اون‌وقت چی؟
شوهر آدم که قابل تعویض نیست.
من که مشکلی ندارم.
عوضش کن.
اگه بخوای.
چطور تونستی؟
یه وقتایی خیلی باهام مهربونی.
الان چرا این‌جوری...
چرا انقدر بی‌ثباتم؟
خودمم نمی‌دونم.
احتمالاً همه‌ش تقصیر همین دیوونه‌بازیاست.
ولی خب،
تو می‌دونستی دیوونه‌م و بازم باهام ازدواج کردی،
پس خودتم بی‌تقصیر نیستی.
گروه جدیدی از هنرمندا رسیدن؟
ببخشید قربان.
قربان.
گفتین امشب نمی‌خوابین.
آره گفتم.
ولی خیلی خسته‌م.
باید بخوابم.
نگران شکار فردایی؟
نمی‌خوای شرکت نکنی و به‌جاش...
چطوری شرکت نکنم وقتی بیدارم؟
دستور شاهه.
ولی اگه شرکت کنم و...
دوباره ضایع بشم چی؟
ببخشید قربان.
از شکار خوشم نمیاد.
از کشتار و بوی خون بدم میاد.
هرچند فقط حیوانن،
ولی نمی‌خوام واسه تفریح جون بگیرم.
پس قرارت با اون مغازه پارچه‌فروشی چی می‌شه؟
یقه جلو نباید خیلی باز باشه.
دامن زیرش باید خیلی گشاد باشه.
می‌خوام بتونم آستینا رو دور دستم بپیچم.
چه سلیقه افتضاحی.
کاش پسر تنی و ناتنیم جاشونو عوض می‌کردن.
کل اینا به چه دردی می‌خوره؟
جی‌جون، ولیعهد دیشب خوابید یا نه؟
وقتی شیفتم تموم شد، هنوز بیدار بود و داشت مطالعه می‌کرد.
نگهبانای شیفت بعد گفتن...
شمعش کل شب روشن بوده.
چه خوب.
اون جنونش کلی اذیت می‌شه این‌جوری.
وقتی ولیعهد بیداره، اون طرفش نمی‌تونه بیرون بیاد.
قربان، منم خواجه نوئونگم.
بیدارین قربان؟
بیا تو.
قربان، دیشب خوب نخوابیدین؟
خودت گفتی نخوابم.
درسته.
پس شکار امروز چی می‌شه؟
هنوز مطمئن نیستم.
قربان.
شنیدم نزدیکای صبح خوابیدین.
خوب استراحت کردین؟
کاملاً خوبم.
تمام شب انرژی جوونی تو تنم بود،
الانم سرحالم.
از ولیعهد خبری نیست؟
ببخشید.
فکر کنم ولیعهد قصد نداره بیاد.
اگه بعد از هشت حرکت کنیم،
گوزنای خالدار می‌رن یه دامنه دیگه.
- حرکت کنیم. - قربان.
لطفاً یه کم دیگه صبر کنین.
تا جایی که شنیدم، ایشون این مدت کلی تیراندازی تمرین کرده.
ولی فکر نکنم تمریناش نتیجه داده باشه.
تازه، همش تو خونه تمرین کرده.
حرکت کنیم!
حرکت!
قربان!
آروم باش.
وای، چطور بدون من راه افتادین؟
بریم.
آفرین.
به‌نظر می‌رسه ولیعهد واقعاً تمرین کرده.
نه.
به نظرم دوباره یکی از اون حمله‌هاشه.
خیلی وقته تو شکار شرکت نکرده.
این نشونه‌ی بدتر شدن دیوونه‌گیشه، نه؟
آره، دقیقاً همینه.
مگه کاری هست که من نتونم بکنم؟
اوه، بدنم خشک خشکه.
هی، جی جون سو.
چیزی رو صورتمه؟
چرا این‌جوری نگام می‌کنی؟
نه چیزی نیست.
شاه از شکار امروز راضی بود...
واسه همین منم خوشحال شدم. لابد واسه همینه.
تمرین روز و شب توی خونه...
بالاخره نتیجه داد.
خب، همه‌ش به لطف توئه.
تو که معلم هنرهای رزمی‌م بودی.
لطف دارین.
خسته نیستی؟
دیشب اصلاً نخوابیدی.
یعنی اصلاً نخوابیدم؟
کی گفتم...
اصلاً نخوابیدم؟
چی شده؟ ناامید شدی؟
اگه انقدر تو ذوقت بخوره، دلم می‌گیره‌ها.
وای خدا.
تو برو، من باید یه جا برم.
خدافظ.
برو.
برو دیگه.
(دال‌ بونگ، مک‌ دونگ)
- دال‌ بونگ! - دال‌ بونگ!
دال‌ بونگ دوازده تا بازی رو...
- پشت‌سر هم برده. - آره!
کی حریف بعدیشه؟
هیچ‌کس معلومه.
خیلی خب.
امروز همین‌جا تموم می‌شه مبارزات.
- دال‌ بونگ! - صبر کن!
- وایسا. - چی شده؟
- اون کیه؟ - اون کیه؟
- کیه؟ - چی شده؟
وای، تموم شد؟ چقدر بی‌مزه.
- آک‌هی برگشته! - آک‌هی؟
- آک‌هی!
(دال بونگ، آک‌هی)
- آک‌هی! - آک‌هی!
شنیدم که...
الان دیگه خیلی معروف شدی.
بذار بهت یاد بدم که...
- آک‌هی! - دال‌ بونگ!
چه بامزه‌س.
بذارم ببری؟
اون یه زنه.
- دال‌ بونگ، هی! - چی؟
لعنتی.
دال‌ بونگ انصراف داد!
- چرا؟ - آخه چرا؟
پیروزی با آک‌هیه.
- آک‌هی! - آک‌هی!
لعنتی، نزدیک بود ببرم. چرا مزاحم شد؟
دیرم شد.
- باشه. - ترسوندی منو.
چی می‌خوای باز؟
چته آخه تو؟
امروز بی‌خیالت می‌شم. برو گمشو.
ناراحتی که به‌خاطر من جایزه نقدی رو از دست دادی؟
اگه بخوای، می‌تونم پول رو بهت بدم.
ولی در عوض،
کل صورتتو نشونم بده.
گمشو.
بابا بی‌خیال. پولو بهت می‌دم.
خودتو جای مرد جا زدی و اومدی مبارزه...
چون فوری پول لازم داشتی.
صورتتو هم پوشوندی. چه ترسو.
ترسو؟ یعنی تو فکر می‌کنی من ترسوام؟
و تو چی؟ تو که شجاعی دیگه؟
فکر می‌کنی با ماسک می‌تونی هویتتو ازم قایم کنی؟
بی‌خیالش می‌شم...
چون باید برم یه جا.
چی؟
وایسا.
از کجا منو می‌شناسی؟
از کجا؟ یعنی...
با اینکه می‌دونی من کی‌ام،
بازم این‌جوری باهام رفتار می‌کنی؟
لباسمو تعمیر کردی؟
تموم که کردی، رفتی ول‌چرخی؟
چی؟
تو.
واسه تو بهتره خیاط بمونی...
توی اون مغازه پارچه‌فروشی.
مغازه پارچه‌فروشی؟ ساجو هیون؟
حوصله نداشتم خاطراتشو مرور کنم.
صبر کن.
تو منو توی اون مغازه دیدی؟ کی؟
یعنی ما با هم صمیمی هستیم؟
وای، الان نقش فراموشی بازی می‌کنی؟
هنوز لباسم رو ندوختی، نه؟
واسه همین خودتو به اون راه زدی، درسته؟
جدی گفتی؟
ترجیح می‌دی همون خیاطه باشه تا من؟
آره.
چرا آخه؟
چرا؟
اون موقع که تو مغازه دیدمت...
یه جور خاصی باحال به نظر می‌رسیدی.
الان چی؟
ولی الان...
این چیزا...
به سلیقه‌م نمی‌خوره.
همه‌ش مصنوعی به نظر می‌رسه.
بهت پیشنهاد می‌کنم برگردی همون مغازه.
جای تو همونه.
«مصنوعی؟»
هی... کجا رفت؟ دال‌ بونگ!
باورم نمی‌شه.
هیچ‌کس تاحالا نگفته اون خل‌وضع رو به من ترجیح می‌ده.
اینجاست.
- بیاین سهم غلاتتونو بگیرین! - بالاخره چیزی برای خوردن داریم!
- بیا، غلات بگیر. - بیا بگیرش.
- زنده‌باد خنجرهای باد! - زنده‌باد!
زنده‌باد!
خب، بیاین غلاتتونو بگیرین.
آه، ایناهاش.
(کتاب «راهنمای جامع هنرهای رزمی در نبرد تن‌به‌تن»)
اول من چشمم دنبالش بود.
اول من سفارش دادم.
برگه سفارش رو نگاه کن.
چطور شدم؟
چرا این ماسک نصفه‌رو زدی؟
آه، این؟ واسه اینه که با اون پسره تو مغازه فرق داشته باشم.
من با اون احمقه فرق دارم.
چی فکر می‌کنی؟ الان شبیه واقعی‌ها شدم، نه؟
اصلاً.
یه بار قلابی، یعنی انگار همیشه قلابی هستی.
معذرت بخواه. من واقعاً قلابی نیستم.
چرا انقدر بی‌اعتمادی؟
«بی‌اعتماد»؟
من؟
«من واقعیم، مهم نیست کی چی می‌گه.»
همینو فکر کن. لازم نیست این‌قدر حساس باشی.
اول سعی کن با بقیه صادقانه رفتار کنی.
اون‌وقت حتی اگه قلابی باشی، مردم فکر می‌کنن واقعی‌ای.
صبر کن. یعنی...
می‌گی من صداقت ندارم؟
همه‌چی اینجا خالیه.
یه ذره هم صداقت توش نیست.
کامل خالیه.
اول دلتو پُر کن.
پُرش کنم؟
می‌خوام پُرش کنم...
با تو.
ناراحتی که به خاطر من جایزه نقدی رو از دست دادی؟
چه پررو!
اثر هنری منو نابود کردی. خجالت نمی‌کشی؟
معذرت بخواه. من واقعاً قلابی نیستم.
واقعاً همون مرد مغازه‌ست؟
چطوره که این‌قدر فرق دارن ولی عین همن؟
مهارت‌هات باز بهتر شده.
قربان!
چطور بودی؟
می‌دونستم میای.
واقعاً؟
روز موعودمون داره نزدیک می‌شه.
تو مثل پدرخوانده خنجرهای بادی،
برای همین می‌دونستم میای.
«پدرخوانده»؟
دیگه نمی‌خوای بهم بگی حامی مالی؟
اون لقبو بیشتر دوست دارم.
اون موقع خام بودم.
راستی،
کی بالاخره می‌گی از چه خانواده‌ای هستی؟
خیلی پنهون‌کاری. فقط گفتی اشراف‌زاده‌ای.
ناراحت شدی؟
آره، خیلی هم ناراحت شدم.
جدی؟
اگه روز موعودمون خوب پیش بره، خودت می‌فهمی.
قول می‌دی؟
آره، قول می‌دم.
اومدین قربان.
وقتی گی‌را توی جشن اجرا می کنه، خنجرهای باد...
از این‌جا یواشکی وارد می‌شن و منتظر می‌مونن.
دقیقاً کنار اتاق خواب پادشاهه.
بفرما. این هدیه توئه. دیگه مال خودته.
نه!
حسابشونو می‌رسم.
- ولم کن! - بیا این‌جا.
بابا!
مامان!
بابا، مامان.
بالاخره وقتش رسید.
حتماً انتقام مرگتونو می‌گیرم...
و تاج و تختو به‌عنوان یکی از خاندان آساته پس می‌گیرم.
جناب اعلیحضرت، یک بار دیگه باعث افتخارمونه که...
تولدتون رو با هم جشن می‌گیریم.
تولدتون مبارک.
- تولد مبارک! - تولد مبارک!
مرسی.
هرچقدر دوست دارین بخورین و از مهمونی لذت ببرین.
- خیلی ممنونیم. - خیلی ممنونیم.
باز ولیعهد نیومده؟
فکر کنم الان تو کتابخونه‌ست.
- الان میاد پیش‌مون... - بی‌خیال.
امروز روز شادیه.
بهش بگین امروز لازم نیست اون قیافه غمگینشو نشونم بده.
درسته دیگه، شاهزاده یونگ؟
الان دیگه اون ولیعهد شده، نه؟
آک‌هی الان باید خواب باشه.
درسته؟
آره. باید تو جشن تولد اعلیحضرت شرکت کنه.
بیدار شدی.
حالت خوبه؟
شما کی هستین؟
من هونگ گون هستم.
«هونگ گون»؟
اینجا کجاست؟
چی می‌گی؟ اینجا اتاق خوابتونه.
چی؟ ممنون که مراقبم بودی.
قربان، باید دراز بکشین.
سه روز کامل خواب بودین.
اگه یه‌دفعه بلند شین، سرتون گیج می‌ره، قربان.
«قربان»؟ من؟
بله، شما یکی از بانوان حرم هستین.
البته باید صبر کنین تا مراسم رسمی انجام بشه
و عنوان رسمی‌تونو بگیرین.
«بانوی حرم سلطنتی»؟ یعنی من شدم یکی از همسرای پادشاه؟
زن کیم؟ پادشاه؟
بله.
یعنی ولیعهد، که پادشاه آینده‌ست.
- ولیعهد کیه؟ - ببخشید؟
قربان.
هیچی از اون‌چه اتفاق افتاده یادتون نمیاد؟
فکر نکنم ایده خوبی باشه که بگم هیچی یادم نیست...
- خب، موضوع اینه که... - اعلیحضرت دارن میان.
- ولیعهد دارن وارد می‌شن. - وای خدای من.
ولیعهد اینجا تشریف دارند
عزیزم، بلند نشو.
ما واقعاً همو می‌شناسیم؟
خیلی با هم صمیمی‌ایم.
تو واقعاً کی هستی؟
چرا باید با یه مرد متأهل باشم...
تو زیادی حرف می‌زنی!
عجیبه.
چرا انقدر خوب بلدم بجنگم؟
دارم می‌پرسم چرا منو و دربارو فریب دادی...
و همچین کاری کردی.
می‌دونم می‌خوای از زن من استفاده کنی...
که با من بازی کنی.
کی پشتته؟
تو واقعاً کی هستی؟
ازت استفاده می‌کنم...
ساجو هیون!
تا آک‌هی رو نابود کنم.