‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫» ترجمه از محمد مـعـیـن پشامی «
‫[این سریال بر اساس وقایع تاریخی ساخته شده،]
‫[اما برخی جزئیات ممکن است ‫با حقایق تاریخی متفاوت باشند.]
‫[در زمان فیلمبرداری با حیوانات، ‫دستورالعمل‌های تولید اکیداً رعایت شده‌اند.]
‫[قسمت پانزدهم]
‫پادشاهتون الان کجاست؟
‫ایشون در جنوب دور هستن.
‫وقتی اینقدر دلش می‌خواد منو ببینه،
‫پس چرا اونجاست؟
‫با این که مصممه به خیتان بیاد،
‫چرا نمیاد گاگ‌یونگ؟
‫شما تا آخرش منو به تمسخر می‌گیرین.
‫با یه نامه‌ی دیپلماتیک که ‫آخرش دروغ از آب درمیاد...
‫بهم توهین می‌کنید.
‫اعلیحضرت.
‫فوراً این مرد رو زندانی کنید.
‫و...
‫برای رفتن به جنگ آماده بشید.
‫پیش به سوی جنوب!
‫- اطاعت، اعلیحضرت. ‫- اطاعت، اعلیحضرت.
‫اعلیحضرت.
‫[ها گونگ‌جین، مدیر چپ امور خارجه]
‫[شیائو پایا]
‫به نظر میاد ارتش خیتان تصمیم گرفته ‫به طرف جنوب پیشروی کنه.
‫سربازهای اردوگاه ارتش خیتان ‫دارن برای رفتن به جنگ آماده میشن.
‫و دیده‌بان‌های خیتان...
‫دارن دوباره مسیرهای جنوب ‫گاگ‌یونگ رو بررسی می‌کنن.
‫[یانگ‌ کیو، افسر موقت دولت شمال غرب]
‫اون‌ها...
‫تصمیم احمقانه‌ای گرفتن.
‫باید اول به گاگ‌یونگ حمله کنیم.
‫اگه این کارو نکنیم،
‫اون‌ها تک‌تک سرزمین‌های جنوب ‫گاگ‌یونگ رو نابود می‌کنن،
‫و صدها هزار نفر ممکنه اسیر دشمن بشن.
‫ما جایی که هستیم می‌مونیم.
‫افسر یانگ.
‫چون تعداد ارتش خیتان خیلی ‫از ما بیشتره، حریفشون نمی‌شیم.
‫اگه بی‌‌مهابا بهشون حمله کنیم ‫و آخرش شکست بخوریم،
‫گوریو تمام امیدش رو از دست میده.
‫ما جایی که هستیم می‌مونیم...
‫و می‌چسبیم به نقشه‌مون.
‫نهایتاً مجبورن از رودخونه‌ی یالو رد بشن.
‫اون‌وقته که بهشون حمله می‌کنیم.
‫اگه به سمت جنوب پیشروی کنن...
‫و به مردم مناطق جنوبی هم صدمه بزنن،
‫باید تقاص اونم ازشون پس بگیریم. ‫متوجه شدین؟
‫- بله، افسر یانگ. ‫- بله، افسر یانگ.
‫چقدر دیگه وقت لازم داری ‫تا مطمئن بشی ارتش کاملاً آماده‌ست؟
‫احتمالاً 7-8 روز دیگه می‌تونیم ‫پیشروی به سمت جنوب رو شروع کنیم.
‫سربازها رو وادار کن ‫سرعتشون رو بالا ببرن.
‫اطاعت، اعلیحضرت.
‫چی باعث شده بیای اینجا؟
‫اومدم با اعلیحضرت حرف بزنم.
‫فوراً برو.
‫اعلیحضرت به ما دستور دادن ‫تو رو دخالت ندیم، فرمانده.
‫دوره‌ات تموم شده.
‫از حالا به بعد، من ارتش خیتان رو ‫رهبری می‌کنم. متوجه شدی؟
‫- ملکه. ‫- بله، اعلیحضرت.
‫از حالا دیگه باید جداگونه بری.
‫یعنی چی که جداگونه برم؟
‫برو به شهر سکونت فامیل مادری‌ات.
‫اونجا در امانی.
‫- اعلیحضرت. ‫- نمی‌دونیم اگه با من بیای...
‫چه اتفاقی ممکنه بی‌افته.
‫ممکنه ارتش خیتان اسیرت کنه.
‫اربابان منطقه‌ای دیگه هم ‫ممکنه بهمون حمله کنن.
‫قبول نمی‌کنم.
‫نمی‌تونم این کارو بکنم.
‫اصرار می‌کنم. لطفاً به خاطر من انجامش بده.
‫من...
‫قدرت محافظت ازت رو ندارم.
‫اعلیحضرت.
‫- بانو جونگ. ‫- بله، اعلیحضرت.
‫لطفاً به خوبی از ملکه مراقبت کن.
‫متأسفم.
‫لطفاً...
‫مراقب خودت باش.
‫اعلیحضرت.
‫- اعلیحضرت. ‫- همه‌تون باید...
‫یونیفرمتون رو در بیارید.
‫زره‌تون رو هم در بیارید.
‫مثل مردم عادی‌ای که دارن ‫از جنگ فرار می‌کنن تردد می‌کنیم.
‫اونوقت هیچکس ما رو نمی‌شناسه.
‫اعلیحضرت، من ازتون محافظت می‌کنم.
‫اونوقت افراد بی‌گناه بیشتری می‌میرن.
‫زود باشید، سریع درشون بیارید.
‫- اعلیحضرت. ‫- اعلیحضرت.
‫زود باشید.
‫من زنده می‌مونم.
‫زنده می‌مونم و به گاگ‌یونگ بر می‌گردم.
‫اعلیحضرت، لطفاً اجازه بدین کولتون کنم.
‫نیازی نیست. بریم.
‫- اعلیحضرت. ‫- اعلیحضرت.
‫جلو برو.
‫- اعلیحضرت. ‫- اعلیحضرت.
‫- حالتون خوبه؟ ‫- حالتون خوبه؟
‫خوبم.
‫بیاین همدیگه رو نگه داریم و رد بشیم.
‫بیاین.
‫حالت خوبه؟
‫خیلی ممنونم، اعلیحضرت.
‫بیا عجله کنیم.
‫اطاعت، اعلیحضرت.
‫اعلیحضرت.
‫اونجا که می‌بینید گونگجوئه.
‫این سختی رو تو قلبم حک می‌کنم...
‫و به هر قیمتی که شده...
‫بهش غلبه می‌کنم.
‫[کیم ایون‌بو، استاندار گونگجو]
‫بابا ناراحت به نظر میاد.
‫راست میگی.
‫تاحالا اینقدر افسرده ندیده بودمش.
‫[بانو کیم، ملکه‌ی وونسئونگ آینده]
‫استاندار کیم، اعلیحضرت دارن میان.
‫- وای، اعلیحضرت. ‫- اعلیحضرت؟
‫- حالتون خوبه؟ ‫- من خوبم.
‫اعلیحضرت، یه کم دیگه تحمل کنید.
‫چیزی نمونده برسیم.
‫جلو برو.
‫- خوب مراقب اعلیحضرت باش. ‫- چشم.
‫اعلیحضرت.
‫استاندار اینجاست.
‫خوش اومدین، اعلیحضرت.
‫من استاندار گونگجو، کیم ایون‌بو هستم.
‫که اینطور.
‫پس شما استاندار هستین.
‫از آشنایی‌تون خوشحالم.
‫اعلیحضرت. چرا این لباس‌ها رو پوشیدین؟
‫به دلایلی.
‫[دفتر استاندار گونگجو]
‫آخرین باری که...
‫همچین غذای خوبی خوردم رو یادم نیست.
‫راست میگی.
‫استاندار مرد قابل اطمینانیه.
‫زیاد نوشیدنی نخور.
‫باید یه کم دیگه بریم.
‫فقط یه قلپ خوردم.
‫کمتر از این که نمیشه، نه؟
‫اون‌ها خانواده‌ی من هستن.
‫- اعلیحضرت. ‫- اعلیحضرت.
‫خب. از همه‌تون ممنونم...
‫که منو پذیرفتین.
‫نگهبان‌ها تا فاصله‌ی 200 کیلومتری مستقر شدن.
‫به محض رسیدن سربازهای خیتان، ‫بهمون اطلاع میدن.
‫پس لطفاً شب بمونید.
‫نه. باید دوباره برم.
‫اعلیحضرت. لطفاً بمونید.
‫شما چندین روز راه رفتین.
‫اگه همینطوری ادامه بدین، ‫ممکنه به شدت مریض بشین.
‫لطفاً مراقب خودتون باشین.
‫فوراً یه حمام و اتاق‌خواب آماده کنید.
‫ایشون باید هرچی زودتر استراحت کنن.
‫چشم، آقا.
‫بریم.
‫شاید چون از خانواده‌ی سلطنتیه، ‫اینقدر جذاب و خوش‌قیافه‌ست.
‫اگه میشد،
‫دوست داشتم بیشتر بمونه.
‫وقتی هم که اینجاست،
‫می‌تونم بیشتر باهاش آشنا بشم.
‫چی میگی؟ واقعاً که پررویی.
‫چرا؟ این که بد نیست، مگه نه؟
‫مگه نمی‌دونی هیچکس...
‫حق نداره با همسر اعلیحضرت بدرفتاری کنه؟
‫از لحاظ اختیارات هم،
‫اون از استاندار قوی‌تره.
‫داری میگی فقط به خاطر اون قدرت، ‫حاضری تنها زندگی کنی...
‫و شوهرت تو گاگ‌یونگ باشه؟
‫کسی نگفت همیشه این کارو می‌کنم.
‫اگه منو به کاخ احضار نکنه،
‫با یه مرد دیگه آشنا میشم ‫و با اون ازدواج می‌کنم.
‫گفتنش از انجام دادنش آسون‌تره.
‫کی راحت زنی رو قبول می‌کنه...
‫که قبلاً زن اعلیحضرت بوده؟
‫یا زن یه مرد جاهل و احمق میشی...
‫یا یه راهبه‌ ی بودایی میشی.
‫اگه فهمیدی، تشت رو پُر کن و حرف نزن.
‫یعنی چی؟
‫بذارم وارد حریم اعلیحضرت بشی؟
‫مگه نگفتی از قدیم دخترشون رو...
برای خدمتکاری مهمون های مهم میفرستادن؟
و اگه دخترشون دیده میشد
‫اون و رئیس خانواده...
‫پیوند سیاسی قوی‌ای برقرار می‌کردن.
‫اینو می‌دونم.
‫ولی چرا تو باید اول این پیشنهاد رو بدی؟
‫مگه هروقت حرفش میشد، ‫تو از کوره در نمی‌رفتی؟
‫می‌گفتی برای ‫جلب لطف یه فرد مقتدر باید تلاش هایی کرد
‫عمل رقت‌انگیزیه.
‫دیگه همچین نظری ندارم.
‫- بذار وارد اتاقش بشم. ‫- عزیزم.
‫اجازه بده برم داخل.
‫بابا دلسوز‌تر از اونه...
‫که به همچین پیشکشی فکر کنه.
‫مادر.
‫می‌خوام به پدر کمک کنم.
‫می‌خوام توسط اعلیحضرت انتخاب بشم...
‫و به پدر فرصت رسیدن به آرزوش رو بدم.
‫برای...
‫این کار مصممی؟
‫آره.
‫لطفاً یواشکی اطلاع بده.
‫چون این یه رسم قدیمی ـه،
‫مخالفت نمی‌کنه.
‫خستگی‌تون رفع شد؟
‫ولی...
‫قلبم خیلی سنگین‌تر شده.
‫ملکه...
‫حتماً هنوز تو جاده‌ی تاریک در حرکته.
‫اعلیحضرت. راستش...
‫دختر استاندار تو اتاقتون منتظره.
‫یعنی چی؟
‫چرا دختر استاندار منتظر منه؟
‫به دستور استاندار،
‫اون براتون یه جامه می‌دوزه.
‫- جامه؟ ‫- بله.
‫حتماً به خاطر اینه که شما...
‫لباس سلطنتی به تن ندارید.
‫این یه هدیه‌ی کوچیکه. ‫لطفاً قبولش کنید.
‫اتاقتون اینجاست.
‫قضیه رو شنیدم. ‫بابت سخاوتمندی استاندار سپاسگزارم.
‫خیلی ممنون.
‫منتظر چی هستی؟
‫مگه برام جامه نمی‌دوزی؟
‫چرا، می‌دوزم.
‫پس با اجازه‌تون.
‫تموم شد؟
‫بله.
‫پس می‌تونی بری.
‫چیه؟
‫دیگه می‌تونی بری.
‫شما...
‫از من خوشتون نمیاد؟
‫این حرف یعنی چی؟
‫اعلیحضرت.
‫وقتی زنی میگه برای یه مرد لباس می‌دوزه،
یعنی داره محبتش رو نشون میده
‫- چی؟ ‫- نسل‌هاست...
‫که وقتی یه خانواده‌ پذیرای ‫مهمون ویژه‌ای میشه،
‫میزبان یه چیزی رو به عنوان هدیه پیشکش می‌کنه.
‫اگه رسوم برای هر منزل حقیری هستن،
‫چطور یه استاندار می‌تونه...
‫در میزبانی از پادشاهش ‫این رسم رو نادیده بگیره؟
‫لطفاً تلاش‌های رعیتتون رو ‫در نظر بگیرید و قبول کنید...
و من رو برای خدمتکاری بپذیرید
‫پس این به خاطر همین بود؟
‫به چنین همسری نیاز ندارم. فوراً برو.
‫- اعلیحضرت. ‫- وظیفه‌ی یه رعیت؟
‫این توجیه مردهایی هست...
‫که می‌خوان از دخترهاشون برای ‫جلب لطف و توجه حاکمشون استفاده کنن.
‫متوجه نیستی؟
‫فوراً استاندار رو صدا بزن.
‫- اعلیحضرت. ‫- زود باش.
‫اعلیحضرت.
‫کل کشور می‌ناله چون تو جنگیم.
‫اونوقت استاندار فقط به این اهمیت میده؟
‫پادشاه شکست‌خورده‌اش از دشمن فرار کرده،
‫اونوقت اون می‌خواد کاری کنه ترفیع بگیره؟
‫فوراً استاندار رو صدا بزن!
‫منو ببخشید، اعلیحضرت.
‫خوب بهش فکر نکرده بودم.
‫برو.
‫اعلیحضرت.
‫پدرم چیزی در این باره نمی‌دونه.
‫این فکر من بود. تنهایی انجامش دادم.
‫چه حرف‌ها می‌شنوم. ‫جرأت می‌کنی به من دروغ بگی؟
‫حقیقته.
‫من تنهایی انجامش دادم.
‫پدرم بی‌گناهه.
‫اون اصلاً فکر استفاده...
‫از دخترش برای جلب لطف ‫و توجه پادشاه رو نمی‌کنه.
‫اون زیادی دلسوز و مهربونه.
‫واسه همین خودم این فکر رو کردم.
‫چی؟
‫این حقیقته. حرفمو باور کنید.
‫می‌تونید گردنم رو بزنید،
‫ولی لطفاً پدرم رو مجازات نکنید.
‫پدرم فقط...
‫یه مرد به شدت وفاداره که ‫فقط به گوریو اهمیت میده.
‫پدرم...
‫همیشه می‌خواست گوریو رو تغییر بده.
‫اون شاهد ظلم اربابان منطقه‌ای بود،
‫و خودش رو بابت این که نمی‌تونست ‫کنترلشون کنه سرزنش می‌کرد.
‫اما...
‫هیچ کاری از دست یه استاندار بر نمی‌اومد.
‫من می‌خواستم...
‫یه فرصت به پدرم بدم.
‫می‌خواستم شما رو تحت تأثیر قرار بدم...
‫و اون رو به مقامی برسونم ‫که بتونه هدفش رو محقق کنه.
‫برای همین...
‫تا انجام این کار پیش رفتم.
‫متوجه‌ام که چه دختر خلفی هستی، ‫اما این روش درستی نیست.
‫بار زندگی پدرت روی دوش خودشه.
‫تو هم صرف نظر از اون،
‫باید زندگی خودتو بکنی.
‫چطور می‌تونی زندگی‌ات رو فدا کنی...
‫تا پدرت رو به ترفیع برسونی؟
‫کاملاً به خاطر پدرم نبود.
‫منم...
‫می‌خوام گوریو رو تغییر بدم.
‫اگه پسر بودم، یه مقام می‌گرفتم ‫و به هدف زندگی‌ام می‌رسیدم.
‫ولی دخترم.
‫تصمیم گرفتم هر کاری بتونم ‫برای رسیدن به هدفم انجام بدم.
‫اما در آخر،
‫با توهین به شما مرتکب جرم بزرگی شدم.
‫اگه می‌خواین مجازاتم کنین،
‫با کمال میل قبول می‌کنم.
‫[به اعلیحضرت پادشاه]
‫[از طرف کیم ایون‌بو، استاندار گونگجو]
‫مواردی که می‌خواستم بدونین رو نوشتم.
‫لطفاً بگیرید و بخونیدش.
‫باشه، حتماً.
‫از زحماتتون ممنونم.
‫به لطف شما، از اقامتم لذت بردم.
‫- خدانگهدار، اعلیحضرت. ‫- خدانگهدار، اعلیحضرت.
‫بریم.
‫- اطاعت. ‫- اطاعت.
‫برای رفتن به جنگ آماده‌ایم.
‫دستورش رو بدین.
‫اعلیحضرت.
‫- فرمانده‌ی سردمدار. ‫- بله، اعلیحضرت.
‫واقعاً می‌خوای به جنگ بری؟
‫روحیه‌ها پایینن و هر روز ‫افراد بیشتری ول می‌کنن میرن.
‫سربازهامون فقط می‌خوان برگردن خونه.
‫با این وجود،
‫فکر می‌کنی می‌تونیم پیروز بشیم؟
‫می‌تونیم پیروز بشیم.
‫ارتش گوریو تو شماله.
‫به محض این که بریم جنوب،
‫می‌تونیم چشم به هم نزده به انتهای ‫گوریو برسیم و فتحش کنیم.
‫و شما...
‫هزاران زندانی از جمله...
‫پادشاه گوریو رو دستگیر می‌کنین ‫و با افتخار بر می‌گردین خیتان.
‫- اعلیحضرت. ‫- باشه.
‫فهمیدم.
‫فرمانده رو صدا کن.
‫به جنگ برید.
‫نمی‌تونم این کارو بکنم.
‫- چی؟ ‫- نمی‌تونم...
‫افرادمون رو به کام مرگ هدایت کنم.
‫اعلیحضرت.
‫ما باید عقب‌نشینی کنیم.
‫یک نماینده‌ی گوریو نامه‌ای آورد...
‫و قول روابط دوستانه داد.
‫از اون به عنوان بهونه استفاده کنید...
‫- و برگردید خونه. ‫- دهنت رو ببند.
‫هرکی باشه می‌فهمه که این ‫تلاشی برای تحقیر کردن منه.
‫و می‌خوای با اون برگردم؟
‫من بهت اعتماد داشتم.
‫حتی این حقیقت که با دشمن ‫ارتباط برقرار کردی رو نادیده گرفتم.
‫و تنها چیزی که برام آوردی...
‫اونه؟
‫اگه اون نامه رو نداشته باشید،
‫هرگز نمی‌تونید برگردید.
‫اگه الان نادیده‌اش بگیرید،
‫تنها توجیه برگشتن رو از دست می‌دیم.
‫شما اینو بهتر از هر کسی می‌دونید.
‫اعلیحضرت.
‫لطفاً برگردید.
‫یه رهبر خیتان...
‫باید تا آخر عمرش بجنگه.
‫نباید سر یه جنگ همه‌چی رو به خطر بندازید.
‫فرصت دیگه‌ای پیدا می‌کنیم.
‫یه روز،
‫گوریو رو تسلیم می‌کنیم.
‫پس این‌دفعه، لطفاً بیاید برگردیم.
‫اعلیحضرت، التماستون می‌کنم.
‫لطفاً...
‫سربازهامون رو برگردونید.
‫عقب‌نشینی می‌کنیم.
‫منظورت چیه؟
‫دستور اعلیحضرته.
‫باورم نمیشه.
‫امشب حرکت می‌کنیم.
‫غنائم و اُسرا رو جمع کنید.
‫و...
‫گاگ‌یونگ رو آتیش بزنید.
‫- اطاعت، فرمانده. ‫- اطاعت، فرمانده.
‫تصمیم گرفتن عقب‌نشینی کنن.
‫باید باهاشون برید.
‫- چی؟ ‫- این دستور اعلیحضرته.
‫زود باشید اُسرا رو جمع کنید.
‫یالا، بجنبید!
‫- اطاعت، قربان. ‫- اطاعت، قربان.
‫- هی. ‫- ساکت.
‫زود باشید. برید.
‫همه‌اش رو بسوزونید.
‫لعنتی.
‫[همسر کانگ‌ گام‌چان]
‫[دژ سوگ‌یونگ]
‫ارتش خیتان گاگ‌یونگ رو ترک کرده ‫و به طرف شمال حرکت کرده.
‫- دارن میان شمال؟ ‫- بله، افسر یانگ.
‫شروع به عقب‌نشینی کردن.
‫دارن از کدوم مسیر میرن؟
‫دارن میرن سوگ‌یونگ یا کویجو؟
‫گویا دارن به سمت کویجو میرن.
‫خیلی‌خب. بیاید دست به کار بشیم.
‫- اطاعت، فرمانده یانگ. ‫- اطاعت، فرمانده یانگ.
‫[گاگ‌یونگ]
‫[سوگ‌یونگ]
‫[مسیر عقب‌نشینی مورد انتظار]
‫[مسیر عقب‌نشینی تغییر یافته]
‫[ارتش گوریو به رهبری یانگ کیو، ‫گلوگاه کویجو، نیروهای اصلی خیتان]
‫چرا باید از این گلوگاه باریک سفر کنیم؟
‫سربازهای گوریو تو سوگ‌یونگ و تونگجو...
‫دارن نقشه می‌کشن که بهمون حمله کنن.
‫ما فقط داریم یه میانبر می‌زنیم ‫که امنیت شما رو حفظ کنیم.
‫دیگه باید...
‫از ارتش گوریو بترسیم؟
‫ما الانشم تصمیم به عقب‌نشینی گرفتیم،
‫پس لازم نیست یه نبرد دیگه رو متحمل بشیم.
‫باید منابع نظامی‌مون رو ‫برای آینده حفظ کنیم.
‫فرمانده‌ی سردمدار جلو راه افتاده ‫و مسیر رو برامون پاکسازی می‌کنه.
‫تا شب نشده از گلوگاه رد می‌شیم.
‫بعد خیلی زود به معبر عریضی می‌رسیم ‫که ما رو به مورودا هدایت می‌کنه.
‫یه کم بعدش، به رودخونه‌ی یالو می‌رسیم.
‫[گلوگاه کویجو]
‫این یه تیر علامته. ‫حالت تدافعی بگیرید!
‫- حالت تدافعی بگیرید. ‫- برید.
‫صدای باد بود؟
‫فرمانده‌ی سردمدار.
‫شلیک کنید.
‫فرمانده‌ی سردمدار.
‫عقب نکشید.
‫زمین رو از دست ندین.
‫بهشون شلیک کنید.
‫شلیک کنید.
‫فرمانده‌ی سردمدار.
‫چرا کاری رو کردی که من نگفته بودم؟
‫تو بچه‌ی عاقلی بودی.
‫چرا اینقدر احمق شدی؟
‫لطفاً منو ببخش.
‫فقط سعی داشتم کمکت کنم، پدر.
‫من از پس خودم بر میام.
‫یعنی اینقدر به چشمت نالایق اومدم؟
‫حالا چی‌کار می‌کنی؟
‫خدمتکارها و سربازها...
‫همه دیدن که وارد اتاق اعلیحضرت شدی.
‫این یعنی دیگه تو زن اعلیحضرت شدی.
‫آره، خبر دارم.
‫از اونجایی که خودم شروعش کردم،
‫خودم با عواقبش دستو پنجه نرم می‌کنم.
‫اجازه بده...
‫دوختن لباسشون رو تموم کنم.
‫- چی گفتی؟ ‫- می‌خوام به قولم عمل کنم.
‫کار دیگه‌ای از دستم بر نمیاد.
‫دیگه کسی تو گاگ‌یونگ نمونده.
‫هیچ طبیب...
‫یا داروسازی نمونده.
‫اگه دردت غیرقابل‌تحمل بود،
‫راحت نفس آخرت رو بکش.
‫به خودت زجر نده و در آرامش بمیر.
‫بودا با آغوش باز ازت استقبال می‌کنه.
‫غیر از این که گهگاهی خودسر بودی،
‫هیچ کار اشتباهی نکردی.
‫نایب‌وزیر کانگ، کجایین؟
‫اونجایین؟
‫اون اینجاست.
‫نایب‌وزیر مناسک اینجاست.
‫خانوم.
‫لطفاً کانگ عزیزمو نجات بدین.
‫نایب‌وزیر کانگ!
‫هر 10 هزار سرباز سردمدار کُشته شدن.
‫حتی فرمانده‌ی سردمدار هم ‫تو میدون جنگ کُشته شد.
‫چی؟
‫اعلیحضرت.
‫سربازهای گوریو از کجا ظاهر شدن؟
‫کی حمله رو شروع کرد؟
‫کار...
‫افسر موقت دولت شمال غرب بود.
‫اون اینجاست و تو سوگ‌یونگ نیست؟
‫بله، فرمانده. من واضح ‫با دوتا چشم‌هام دیدمش.
‫اعلیحضرت.
‫اعلیحضرت. سربازهای گوریو ‫پشت سرمون ظاهر شدن.
‫چی؟
‫مسیر منتهی به دشت کویجو رو بستن...
‫و یه اردوگاه زدن.
‫فوراً اون آدم گوریو رو دستگیر کنید.
‫منظورتون چیه؟
‫همون که اسمش نو جئونه!
‫اونجاست.
‫- افسر یانگ. ‫- کارت عالی بود.
‫ولی چرا تنهایی؟ ‫ارباب ها چی شد؟
‫- ایشون موندن. ‫- چی؟
‫ارباب ها گفت یکی از نماینده‌های ‫گوریو نتونسته فرار کنه.
‫چرا حرکت نمی‌کنیم؟
‫منم مطئمن نیستم.
‫به نظر میاد یه مشکلی پیش اومده.
‫[گواکجو، گلوگاه کویجو]
‫[ارتش اصلی خیتان‌]
‫[ارتش یانگ کیو و کیم هون]
‫در این صورت،
‫فقط باید این مسیر باریک رو ببندیم.
‫اونوقت حتی یه نفرشونم نمی‌تونه فرار کنه.
‫چیزی جز موش تو تله‌موش نمیشن.
‫ما موش هستیم.
‫دشمنمون یه ارتش بزرگ 150 نفره‌ست.
‫[کیم هون، ژنرال چپ و راست ارتش]
‫موش‌ها...
‫یه ببر رو تو تله انداختن.
‫باید جونمون رو به خطر بندازیم ‫و از اینجا محافظت کنیم.
‫اگه دشمن به دشت هجوم بیاره،
‫هیچ‌جوره نمیشه جلوش رو گرفت.
‫مجبور می‌شیم تو دژ تونگجو قایم بشیم ‫و رد شدن دشمن با خونسردی...
‫از رودخونه‌ی یالو رو تماشا کنیم.
‫مفهومه؟
‫- بله. ‫- بله.
‫پس...
‫حالا باید کجا بریم؟
‫باید بریم اونطرف دامنه‌ی ‫تپه‌ای که از اون در مشخصه.
‫معذرت می‌خوام.
‫همش تقصیر منه.
‫تقصیر تو نیست.
‫گوریو...
‫همیشه کشور حیله‌گری بوده.
‫من...
‫بالأخره این سرزمین رو فتح می‌کنم.
‫خیتان‌ها نمی‌تونن تو یه صف حرکت کنن.
‫مطمئناً سربازها رو پخش می‌کنن ‫و از همه‌طرف کوه بالا میرن.
‫ما منتظر اون فرصت می‌مونیم.
‫یادتون باشه.
‫این آخرین فرصتمون برای حمله به دشمنه.
‫قبل از این که از دامنه‌ی ‫این کوه خودشون رو آزاد کنن،
‫باید تمام زندانی‌ها رو نجات بدیم.
‫خیلی‌خب.
‫و باید هر تعداد دشمن که ممکنه رو بکُشیم.
‫مفهومه؟
‫- بله. ‫- بله.
‫بریم.
‫- خودشونن. ‫- تو هم شنیدی دیگه؟
‫شنیدین دیگه؟
‫چیه؟
‫کجا می‌رید؟
‫برگردید.
‫چی شنیدن؟
‫ما ارتش گوریو هستیم.
‫مراقب زندانی‌ها باشین.
‫- اطاعت. ‫- اطاعت.
‫خدای بزرگ.
‫برید اون‌طرف.
‫اطاعت.
‫بریم.
‫ما ارتش گوریو هستیم. زود باشید.
‫بیاید.
‫از این‌طرف. عجله کنید.
‫بیا.
‫[هونگ‌هواجین]
‫[جونگ‌سونگ، فرمانده‌ی هونگ‌هواجین]
‫- خدایا شکرت. ‫- خدای بزرگ.
‫- حتماً بهتون سخت گذشته. ‫- از این‌طرف.
‫یه کم آب بخور. بیا.
‫- دئوک؟ ‫- چی؟
‫خانوم.
‫حالت بهتره؟
‫ما...
‫کجاییم؟
‫پیش منی، پس معلوم نیست؟
‫اینجا جهنمه!
‫خدای بزرگ.
‫وایستا.
‫با مرده‌ی متحرک فرقی نداری.
‫تو رخت‌خواب بمون.
‫خیتان‌ها چی شدن؟
‫عقب‌نشینی کردن.
‫از کدوم طرف رفتن؟
‫به سمت دژ تونگجو رفتن؟
‫یا...
‫کویجو؟
‫به محض به هوش اومدنت، ‫این چیزیه که می‌خوای بدونی؟
‫تکون نخور. فرمانده‌ها رو صدا می‌زنم.
‫پس به هوش اومدین.
‫خیالمون راحت شد.
‫خیتان‌ها...
‫از کدوم طرف رفتن؟
‫طبق برنامه، رفتن کویجو.
‫خیتان‌ها الان...
‫دارن از منطقه‌ی کوهستانی‌ بین ‫کویجو و هونگ‌هواجین رد میشن.
‫افسر یانگ صبح و شب مشغول حمله‌ست.
‫این پیغام رو...
‫به اعلیحضرت رسوندین؟
‫نه هنوز.
‫پس فوراً برید پیش اعلیحضرت.
‫اعلیحضرت رو...
‫به گاگ‌یونگ بیارید.
‫چشم، نایب‌وزیر کانگ.
‫برو حیوون.
‫امروز چند بار مورد حمله قرار گرفتیم؟
‫سه‌تا یگان سمت چپ...
‫به نوبت مورد حمله قرار گرفتن.
‫سربازهای گوریو هزار نفر ‫از افرادمون رو کُشتن...
‫و زندانی‌هامون رو بُردن.
‫بازم کار اون بود؟
‫بله.
‫کار اون افسر موقت دولت بود.
‫روزی چند بار بهمون ‫حمله‌ی غافلگیرانه می‌کنه.
‫اگه بریم دنبالش، ناپدید میشه.
‫اگه پیشروی کنیم،
‫از پشت بهمون حمله می‌کنه.
‫تا الان چندتا سرباز از دست دادیم؟
‫بگو. چندتا از دست دادیم؟
‫تو چند روز اخیر...
‫بیش از 15 هزار سرباز از دست دادیم.
‫و تقریباً...
‫سی هزار اسیر.
‫می‌خوام بگیریش.
‫برای گرفتنش تله بذار.
‫باید قبل از این که از رودخونه‌ی ‫یالو رد بشیم، گردنش رو بزنم.
‫قبل از این که از گوریو برم، ‫سرش رو از تنش جدا می‌کنم.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫» ترجمه از محمد مـعـیـن پشامی «
‫اعلیحضرت، ارتش خیتان ‫سربازهاش رو عقب کشیده.
‫حالا می‌تونید به گاگ‌یونگ برگردید.
‫منم مردمم رو رها کردم و فرار کردم.
‫من کی باشم که کسی رو مجازات کنم؟
‫همه‌تون خیلی خوب جنگیدین.
‫گوریو...
‫شجاعتتون رو تا ابد به یاد خواهد داشت!
‫افتخار نصیب من شد.