‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫» ترجمه از محمد مـعـیـن پشامی «
‫[این سریال بر اساس وقایع تاریخی ساخته شده،]
‫[اما برخی جزئیات ممکن است ‫با حقایق تاریخی متفاوت باشند.]
‫[در زمان فیلمبرداری با حیوانات، ‫دستورالعمل‌های تولید اکیداً رعایت شده‌اند.]
‫فرمانده کانگ.
‫بذارید برم!
‫بازم کنید!
‫بذارید برم!
‫فرمانده‌ی ناظر.
‫ارتش دشمن داره میاد.
‫باید فوراً عقب‌نشینی کنیم.
‫خط مقدم الانشم سقوط کرده.
‫فرمانده‌ی ناظر!
‫باشه، فهمیدم.
‫[قسمت هشتم]
‫فرمانده کانگ.
‫[ارتش مرکزی]
‫خوش اومدین.
‫فرمانده‌ی سردمدار.
‫چی‌کار کردی؟
‫چرا بدون اجازه‌ی من ‫حمله‌ی غافلگیرانه انجام دادی؟
‫این کارها برای چیه؟
‫[یلو پنو]
‫مگه فرمانده‌ی دشمن رو زنده نگرفتم؟
‫به لطف همین، تونستم یک‌شبه ‫ارابه‌های شمشیر دشمن رو نابود کنم.
‫کاری که شما نتونستید.
‫این پیروزی بزرگیه که با شکست ‫هونگ‌هواجین قابل قیاس نیست.
‫دهنت رو ببند!
‫ما نمی‌جنگیم که دشمنمون رو فراری بدیم.
‫ما می‌جنگیم که نابودشون کنیم.
‫ما خیتان‌ها، هیچوقت تو کُشتن ‫دشمنانمون در میدون نبرد...
‫ناکام نبودیم.
‫ولی تو فقط باعث شدی دشمنانی که...
‫تو میدون جنگ جمع شده بودن فرار کنن.
‫اگه یه روز دیگه هم بهشون حمله می‌کردیم،
‫دشمنمون رو نابود می‌کردیم!
‫اما تو فقط پراکنده‌شون کردی.
‫دشمنمون وارد دژ میشه...
‫و دیگه بیرون نمیاد.
‫درست مثل هونگ‌هواجین...
‫که نتونستی تصرفش کنی!
‫ولی من کانگ‌جو رو گرفتم.
‫همونطور که امپراتور خواسته بودن،
‫کانگ‌جوی خائن الان تو چنگ ماست.
‫داری میگی که امپراتور...
‫باید جنگ رو متوقف کنن ‫و دستور عقب‌نشینی بدن؟
‫اعلیحضرت دنبال کانگ‌جو نیستن.
‫ایشون می‌خوان کل گوریو رو فتح کنن.
‫متوجه نیستی؟
‫فوراً تعقیب رو شروع کنید.
‫قبل از این که دشمن به دژ برسه،
‫تک‌تکشون رو بکُشید.
‫پشت سرمونن.
‫[دژ تونگجو]
‫شلیک کنید!
‫دروازه‌ رو ببندید.
‫- آخ، پاهام. ‫- خدای بزرگ.
‫چرا اینقدر دیر برگشتین؟
‫دژ تونگجو همین بغل بود.
‫کجا ول می‌چرخیدین؟
‫ببخشید. مشغول دویدن بودیم...
‫و فکر نکردیم اطراف رو نگاه کنیم.
‫کدوم ارتشی...
‫اینطوری عقب‌نشینی می‌کنه؟
‫نمی‌دونید عقب‌نشینی حیاتی‌تر از پیشروی ـه؟
‫نمی‌دونید چقدر خطرناکه که...
‫بدوئید و سواره‌نظام‌ها پشت سرتون باشن؟
‫خاک بر سرها!
‫دروازه رو باز کنید.
‫- اطاعت. ‫- اطاعت.
‫معاون فرمانده. دروازه باید بسته بمونه.
‫نمی‌دونیم ارتش بزرگ خیتان‌ کِی حمله می‌کنه.
‫باید حداقل یکی دیگه از یگان‌های ‫پراکنده‌مون رو نجات بدیم.
‫موضع جنگی رو حفظ کنید.
‫- اما دروازه رو نبندین. ‫- اطاعت.
‫بلند شید، سربازها!
‫چطوری به این وضع افتادیم؟
‫آخه چطوری؟
‫سربازهای دشمن به زودی بهمون می‌رسن.
‫من و سربازهام نمی‌ذاریم خیتان‌ها...
‫بیشتر از این دنبالمون کنن.
‫لطفاً به سربازهایی که دارن ‫به طرف جنوب فرار می‌کنن برسید...
‫و بهشون دستور بدین.
‫سربازهای نزدیک رو به گواکجو بفرستید.
‫بقیه رو به دژ سوگ‌‌یونگ ببرید...
‫و برای یه نبرد دیگه آماده‌شون کنید.
‫[چویی ساوه، فرمانده‌ی ناظر]
‫بسیارخب. فهمیدم.
‫و...
‫لطفاً یه پیغام به اعلیحضرت ‫تو گاگ‌یونگ بفرستید.
‫چطوری...
‫این مسئله رو به اعلیحضرت گزارش بدم؟
‫چاره‌ای نداریم، مگه نه؟
‫باید حقیقت رو به اعلیحضرت اطلاع بدیم.
‫این که ارتش گوریو شکست خورده.
‫- راه رو باز کنید. ‫- چی شده؟
‫- راه رو باز کنید. ‫- پیغام آورده.
‫حتماً بازم خبر پیروزی آورده.
‫بریم.
‫ممکنه خبر این باشه که...
‫سربازان خیتان عقب‌نشینی کردن.
‫- زود باشید. ‫- نباید از دستش بدیم.
‫- مطمئنم خبر خوبیه. ‫- خدا جونم.
‫آره. یعنی چی می‌تونه باشه؟
‫مطمئنی؟
‫بله، اعلیحضرت.
‫سربازان گوریو شکست خوردن.
‫تمام ارابه‌های شمشیر به یکباره داغون شدن،
‫و بیش از 30 هزار سرباز به دست دشمن...
‫کُشته شدن.
‫امکان نداره.
‫بهم گفتن از فرصت پیروزی استفاده کردیم.
‫پس چطور یهو این اتفاق افتاد؟
‫دشمن فرمانده کانگ رو اسیر کرد،
‫و خط مقدم به یکباره سقوط کرد.
‫چی؟ فرمانده‌ی جنگ...
‫بله، اعلیحضرت.
‫سربازها هم ترسیدن و فرار کردن.
‫اینطوری بدون نبرد شایسته شکست خوردن.
‫خب...
‫الان وضعیت چطوریه؟
‫با جزئیات بهم گزارش بده.
‫سربازهای پراکنده...
‫توسط خیتان‌ها تو جاهای مختلف تعقیب میشن.
‫بعضی‌هاشون به دژ تونگجو فرار کردن.
‫بقیه هم کورکورانه به سمت جنوب می‌دوئن.
‫ژنرال کیم هون درحال قطع کردن ‫مسیر تعقیب‌کننده‌های دشمن...
‫تو وان‌هوانگ‌رایونگ هستن،
‫و فرمانده‌ی ناظر ارتش هم مشغول ‫رسیدگی به سربازان شکست‌خورده هستن.
‫خیلی‌خب. فهمیدم.
‫- می‌تونی بری. ‫- اطاعت، اعلیحضرت.
‫اعلیحضرت، شرمنده‌ام که ‫اینو به عرضتون می‌رسونم؛
‫ولی مردم جلوی دروازه‌ها جمع شدن.
‫چی‌کارشون کنیم؟
‫چرا اینقدر لفتش میدن؟
‫باید یه خبری بشنوم. ‫وگرنه دارم اینجا وقت تلف می‌کنم.
‫کسی از دروازه نمیاد بیرون؟
‫خیلی وقته منتظریم.
‫چرا اینقدر ساکته؟
‫واسه منم سواله.
‫اعلیحضرت امروز پیداش نیست.
‫- بیشتر از این نمی‌تونم صبر کنم. ‫- منم همینطور.
‫فرمانده کانگ از اول هم ‫استراتژی بدی رو شروع کرد.
‫جنگ منظم با خیتان‌ها...
‫اونم در یک زمین وسیع...
‫خیلی بی‌فکرانه بود.
‫حین نگهبانی از داخل دژ،
‫باید منتظر می‌موند تا دشمن عقب‌نشینی کنه.
‫[چویی هانگ، وزیر ادیب]
‫نظر من متفاوته، اعلیحضرت.
‫مقاومت کرن از داخل دژ، ‫نمی‌تونه به جنگ خاتمه بده.
‫تنها راه خاتمه‌ی جنگ...
‫بیرون رفتن از دژ...
‫و کُشتن تک‌تک سربازان دشمنه.
‫تصمیم فرمانده کانگ درست بود.
‫خدای بزرگ.
‫قبل از این که دروازه رو باز کنه ‫و به سمت جلو پیشروی کنه،
‫باید منتظر زمان مناسب می‌موند.
‫موقع دفاع از دژ در برابر حملات دشمن،
‫باید منتظر می‌موند دشمن خسته بشه.
‫اگه منتظر این اتفاق می‌موند،
‫سرزمین گوریو در بیرون دژ ویران میشد.
‫سربازهایی که نمی‌تونستن فرار کنن...
‫زندانی خیتان‌ها می‌شدن،
‫و مزارع به خاکستر تبدیل می‌شدن.
‫کافیه.
‫برای این منازعه خیلی دیره.
‫حالا باید چی‌کار کرد؟
‫ارتش اصلی گوریو شکست خورده.
‫فرمانده کانگ، رئیس ارتش گوریو،
‫توسط دشمن به اسارت گرفته شده.
‫چطوری باید...
‫این شرایط سخت رو مدیریت کنیم؟
‫اصلاً ناامید نشید.
‫شاید سربازان گوریو شکست خورده باشن،
‫اما از بین نرفتن.
‫همونطور که فرمانده‌ی ناظر ‫به سربازان پراکنده رسیدگی می‌کنه،
‫به زودی یه خط مقدم تشکیل میده.
‫ژنرال‌های میدان نبرد...
‫مطمئناً فرصتی پیدا می‌کنن ‫که ورق رو برگردونن.
‫واقعاً اینطور فکر می‌کنید؟
‫واقعاً این اتفاق می‌افته؟
‫بله، اعلیحضرت.
‫دشمن هنوز حتی یکی از...
‫دژهای گوریو رو خراب نکرده.
‫با وجود استقرار در عمق اردوگاه دشمن،
‫حتی یک پایگاه هم نساختن.
‫به مرور زمان، دشمنمون...
‫تو وضعیت بدتری قرار می‌گیره.
‫حرف‌هاتون...
‫کمی آرومم کرد.
‫یه نامه به فرمانده‌ی ناظر بفرستید.
‫بگید دوباره خط مقدم رو تشکیل بده ‫و با دشمن مقابله کنه.
‫و بهش بگید هرچی لازم داشت بگه.
‫بگید که دربار گاگ‌یونگ هر طور شده ‫هرچی که لازم داشته باشه رو می‌فرسته.
‫- اطاعت، اعلیحضرت. ‫- اطاعت، اعلیحضرت.
‫خب،
‫چی باید به مردم بیرون کاخ بگم؟
‫خودم خبر پیروزی رو دادم،
‫پس گمونم خبر شکست رو هم باید خودم بدم.
‫فکر کنم این وظیفه‌ی منه.
‫اونوقت مردم گاگ‌یونگ به هم می‌ریزن.
‫این‌دفعه نباید صداش رو در بیارید.
‫منظورتون چیه؟
‫مگه قبلاً نگفتید کنار مردم باشم؟
‫پس چرا می‌گید این‌دفعه گولشون بزنم؟
‫اعلیحضرت.
‫قبلاً که گفتم کنار مردم باشید،
‫به خاطر این بود که کمک می‌کرد ‫به سمت پیروزی گام برداریم.
‫این‌دفعه هم میگم صداشو در نیارید...
‫تا این جنگ رو پیروز بشیم.
‫منم خیلی دلم می‌خواد جنگ رو پیروز بشیم.
‫ولی اگه برای این کار ‫اعتمادم به مردم رو رها کنم،
‫ممکنه چیزی بیشتر از پیروزی‌مون ‫در جنگ رو از دست بدم.
‫اعلیحضرت.
‫چیزی بزرگتر از پیروزی ‫در جنگ وجود نداره.
‫بزرگترین چیزی که یه امپراتور ‫می‌تونه به مردمش ببخشه...
‫بیرون کردن نیروهای دشمن...
‫و محافظت از محل زندگی مردمه.
‫پس،
‫وقتی جنگ تموم شد باید چی‌کار کنم؟
‫حتی بعد از تموم شدن این جنگ،
‫گوریو باید به موجودیتش ادامه بده.
‫اما اگه اعتماد بین امپراتور ‫و مردمش از قبل صدمه دیده باشه،
‫این کشور رو با چه قدرتی ‫نگه می‌داریم و از نو می‌سازیم؟
‫این مسئله‌ایه که شما باید ‫بعد از اتمام جنگ در نظر بگیرید.
‫اگه بخواید الان بهش فکر کنید،
‫حریص بودنتون رو می‌رسونه.
‫- چی؟ ‫- لطفاً فعلاً...
‫فقط به پیروزی در این جنگ فکر کنید.
‫می‌تونیم هم این جنگ رو پیروز بشیم ‫و هم اعتماد مردم رو حفظ کنیم.
‫نه. اون پیروزی باارزش‌تر هم هست.
‫اما چرا شما...
‫چنین چیزی رو یه فداکاری ‫در پیروز شدن جنگ می‌دونین؟
‫اعلیحضرت.
‫مهم نیست آدم برای پیروزی ‫در جنگ چه بهایی می‌پردازه،
‫هرگز قابل مقایسه با عذاب ‫بعد از شکست خوردن نیست.
‫مهم نیست عذاب بعد از جنگ چقدر زیاد باشه،
‫مادامی که اعتماد بین مردم...
‫و امپراتور زنده‌‍ باشه، ‫میشه به همه‌چی غلبه کرد.
‫شما این حرفو می‌زنید چون ‫زیاد از جنگ سررشته ندارید.
‫جنگ دَه‌ها هزار برابر دردناک‌تر از...
‫چیزیه که شما تصور می‌کنید.
‫تنها چیزی که تو زندگی می‌تونه ‫با جهنم مقایسه بشه، جنگه.
‫اگه الان خبر شکستمون رو ‫صادقانه به مردم بدین،
‫مردم شوکه‌ی گاگ‌یونگ ‫با عجله شهر رو تخلیه می‌کنن.
‫اونوقت مردم جنوب هم...
‫از ترس فرار می‌کنن.
‫و اگه...
‫تو همچین شرایطی، خط مقدم ‫درخواست سرباز بیشتر کنه چی؟
‫همه‌چی پشت خط مقدم از بین رفته.
‫چطور از جنگجویانی که توی ‫میدان نبرد هستن پشتیبانی می‌کنین؟
‫اعتماد مردم که می‌خواید حفظش کنید...
‫ممکنه در عوض اون‌ها رو ‫داخل چاهی آتشین رها کنه.
‫جنگ همینه.
‫حتی شرافتمندانه‌ترین ارزش‌ها هم...
‫اگه به پیروزی در جنگ کمک نکنن...
‫باید بدون تردید رها بشن.
‫حتی اگه همه‌ی این کارها رو ‫انجام بدین، بازم پیروزی سخته.
‫اعلیحضرت.
‫لطفاً فقط به پیروزی فکر کنید.
‫منم فقط همین فکر رو درمورد شما دارم.
‫خبر رسیده که ارتش گوریو ‫همچنان داره به خوبی می‌جنگه.
‫- خدا جونم. ‫- عالیه.
‫- چه خبر عالی‌ای. ‫- هورا برای ارتش گوریو.
‫- هورا برای اعلیحضرت. ‫- خیلی‌خب.
‫هروقت پیک خبر میاره نیاید اینجا.
‫اگه خبر فوری‌ای باشه، ‫کاخ اول بهتون اطلاع میده.
‫خلاصه همین. دیگه برید خونه.
‫- باشه، ممنون. ‫- ممنون.
‫خیالم راحت شد.
‫- خیلی از شنیدنش خوشحالم. ‫- واقعاً چه خبر خوبی.
‫- نباید نگران باشیم. ‫- درسته.
‫قربان، دارن جنگل رو می‌گردن.
‫- بیا خودمون رو به مردن بزنیم. ‫- چی؟
‫بیا، زود باش.
‫می‌تونید بلند بشید.
‫ما سرباز گوریو هستیم.
‫داشتیم می‌رفتیم، ولی زره‌تون رو شناختیم.
‫گفتیم بد نیست یه نگاه بندازیم.
‫هیچ زخمی نداشتین،
‫ولی نفس نمی‌کشیدین. ‫کنجکاو شدیم که جریان چیه.
‫احیاناً خودتون رو به مُردن زده بودین؟
‫ایده‌ی من نبود.
‫من اول شمشیرم رو بیرون کشیدم که بجنگم،
‫ولی این مرد التماس کرد خودمو به مُردن بزنم.
‫از خودت خجالت بکش.
‫به خاطر تو آبروم رفت.
‫درسته. متأسفم، قربان.
‫اونو سرزنش نکنید، قربان.
‫ما هم فرار کردیم که خودمون رو نجات بدیم.
‫حالا باید کجا بریم؟
‫منم مطمئن نیستم.
‫چی؟
‫حتی نمی‌دونم الان کجاییم.
‫معاون فرمانده.
‫بیاین فعلاً به سمت جنوب بریم.
‫به محض این که از رود چونگ‌چون رد بشیم، ‫دژ یونگجو رو پیدا می‌کنیم.
‫باید اونجا رو امن نگه داریم ‫تا بتونیم سوگ‌یونگ رو حفظ کنیم.
‫بیاین بریم اونجا و منتظر ارتش خیتان‌ باشیم.
‫بیاین به اونجا فرار نکنیم ‫و یه نبرد خوب داشته باشیم.
‫- اطاعت، قربان. ‫- اطاعت، قربان.
‫خوبه. دیگه بریم.
‫[اردوگاه ارتش خیتان]
‫فرمانده کانگ، حالتون خوبه؟
‫ببخشید که نتونستم بیام نجاتتون بدم.
‫دشمن تازه شروع به حمله کرده بود.
‫نه.
‫دیدم که...
‫رهبری رو به عهده گرفته بودی ‫و به خوبی می‌جنگیدی.
‫- ممنونم. ‫- فرمانده کانگ.
‫مشتاق دیدار.
‫پس آخر و عاقبتت این شد.
‫اعلیحضرت به زودی تشریف میارن.
‫اونوقت بهتون رحم می‌کنن...
‫و پیشنهاد میدن خادم خیتان‌ها بشید.
‫اگه می‌خواین زنده بمونین، ‫باید پیشنهادشون رو قبول کنین.
‫اگه رحم اعلیحضرت رو رد کنید،
‫ایشون تمام اعضای خانواده‌تون رو ‫توی گاگ‌یونگ اسیر می‌کنن...
‫و تیکه‌پاره‌شون می‌کنن.
‫مخصوصاً تو، ارباب کانگ.
‫اگه می‌خوای زنده بمونی، عاقلانه جواب بده.
‫اعلیحضرت به گوریو اومدن که تو، ‫یعنی کانگ‌جوی خائن رو...
‫مجازات کنن.
‫اعلیحضرت امپراتون تشریف آوردن.
‫سربازان گوریو، جلوشون تعظیم کنید.
‫می‌تونید سرتون رو بیارید بالا.
‫تو کانگ‌جو هستی؟
‫بله.
‫همونطور که شنیدم بی‌پروایی.
‫شنیدم خیلی خوب جنگیدی.
‫من همیشه به جنگجویانی مثل تو احتیاج دارم.
‫نظرت چیه؟
‫چطوره از حالا به بعد برای من بجنگی؟
‫من خادم وفادار گوریو هستم.
‫نظر بقیه‌تون هم همینه؟
‫همه‌تون می‌خواید کُشته بشید؟
‫نه، اعلیحضرت.
‫من از شما پیروی می‌کنم.
‫معاون فرمانده.
‫اگه لطف کنید منو بپذیرید،
‫همین الان گوریو رو فراموش می‌کنم...
‫و وفاداریم رو به امپراتور جدیدم اعلام می‌کنم.
‫چرا باید مردی که دنیای جدید رو دید،
‫دلتنگ دنیای سابقش بشه؟
‫اعلیحضرت، لطفاً منو به عنوان خادمتون...
‫بپذیرید!
‫لی هیون‌وون!
‫شما آقایون می‌‌خواین چی‌کار کنین؟
‫فوراً جوابمو بدین.
‫من از شما پیروی می‌کنم.
‫- من از شما پیروی می‌کنم. ‫- من از شما پیروی می‌کنم.
‫یه بار دیگه ازت می‌پرسم.
‫چون برای شجاعتت ارزش قائلم، ‫یه فرصت دیگه بهت میدم.
‫حالا جواب سوالمو بده.
‫خادم من میشی؟
‫چرا دوباره همون سوال رو ازم می‌پرسی؟
‫چرا امپراتور خیتان بزرگ...
‫اینقدر رقت‌انگیز شده؟
‫زود باش و منو بکُش.
‫اگه لازمه از اجنبی وحشی‌ای که ‫تبرش رو برق می‌اندازه پیروی کنم،
‫ترجیح میدم به عنوان خادم گوریو بمیرم.
‫حتی اگه به معنی قطع شدن دست و پام باشه.
‫به حاکمم، امپراتور گوریو،
‫که به منِ خائن اعتماد کرد ‫و ارتشش رو بهم سپرد،
‫تا ابد وفادار می‌‌مونم.
‫حتی تا آخرین نفسم.
‫"اجنبی وحشی"؟
‫گفتی اجنبی وحشی؟
‫اعلیحضرت، ایشون اومدن.
‫شنیدم سراغ منو گرفته بودین، اعلیحضرت.
‫خواستم بیاین اینجا...
‫که خبر مهمی رو بهتون بگم.
‫بله. لطفاً بهم بگین، اعلیحضرت.
‫متأسفانه خبر بدیه.
‫فرمانده کانگ...
‫توسط ارتش خیتان اسیر شده.
‫ارتشمون شکست خورده،
‫و سربازهامون پراکنده شدن.
‫فکر کردم بهتره بدونید.
‫برای همین خواستیم بیاید اینجا.
‫بله، اعلیحضرت.
‫ممنون که شخصاً اینو بهم گفتین.
‫خیلی ممنونم.
‫نمی‌دونم چی بگم که دلداری‌تون بدم.
‫لازم نیست نگران من باشید.
‫من متأسفم که...
‫ارتشمون شکست خورده. هرچند،
‫مطمئنم فرمانده کانگ...
‫با تمام قدرتش جنگیده.
‫لطفاً...
‫اینو بدونید.
‫نگران نباشید.
‫البته که اینو می‌دونم.
‫فرمانده کانگ شجاعانه‌تر از ‫هر کس دیگه‌ای جنگید.
‫برای نجات گوریو،
‫نهایت تلاشش رو کرد.
‫خیلی ممنونم، اعلیحضرت.
‫برای ژنرال‌های گوریو که تسلیم شدن...
‫چندتا جایگاه تو دولت پیدا کنید.
‫چشم، اعلیحضرت.
‫تا الان سر چندتا دشمن رو جدا کردیم؟
‫یه کم بیشتر از 30 هزار نفر، اعلیحضرت.
‫کامل راضی نشدم،
‫ولی به اولین پیروزی‌مون رسیدیم.
‫- کارت خوب بود. ‫- خیلی ممنون، اعلیحضرت.
‫فرمانده‌ی سردمدار.
‫بله، اعلیحضرت.
‫کار تو هم خوب بود.
‫خیلی ممنونم، اعلیحضرت.
‫به کار خوبتون ادامه بدین...
‫و باقی سربازان گوریو رو که ‫هنوز مقاومت می‌کنن نابود کنین.
‫دژهای گوریو رو با نهایت ‫سرعت ممکن خراب کنید...
‫و مسیر گاگ‌یونگ رو هموار کنید.
‫بعد...
‫پادشاه گوریو رو اسیر کنید...
‫و بیاریدش پیش من.
‫- اطاعت، اعلیحضرت. ‫- اطاعت، اعلیحضرت.
‫خجالت نکشید.
‫ما برای زنده موندن این انتخاب رو کردیم.
‫مُردن مثل فرمانده کانگ...
‫چیزی رو تغییر نمیده.
‫از فردا، ما نماینده‌های خیتان هستیم.
‫باید به دژهای گوریو سر بزنیم...
‫و توصیه کنیم تسلیم بشن.
‫همه‌ی شما باید نهایت تلاشتون رو بکنید ‫تا بهترین نتایج رو رقم بزنید.
‫باید وفاداری‌مون رو به امپراتور نشون بدیم.
‫می‌بینم که از الان خادم وفادار خیتان‌ها شدی.
‫- چی؟ ‫- جسد فرمانده‌ کانگ هنوز گرمه.
‫لطفاً یه کم ملاحظه کن.
‫ببخشید مزاحم شدیم.
‫غذاتون رو آوردیم.
‫ممنون. می‌تونید بذاریدشون روی میز.
‫شما هم باید اهل گوریو باشید.
‫- بله. ‫- اسیرتون کردن و آوردنتون اینجا؟
‫بله.
‫این زخم‌ها عمیق به نظر میان.
‫شلاق خوردی؟
‫من شلاق خوردم چون کار اشتباهی کردم.
‫اعلیحضرت به خوبی از اُسرا مراقبت می‌کنن.
‫که اینطور. باشه.
‫ممنون بابت غذا.
‫امروز با کی لج کردی؟
‫این‌دفعه مثل خروس‌جنگی به کی پریدی؟
‫از این خبرها نبود.
‫پس چرا از سر شب داری آه می‌کشی؟
‫ادیب اعظم بود؟
‫مدیر ارشد اجرایی چپ بود؟
‫پس کی بود؟
‫ای خدا.
‫اعلیحضرت پادشاه.
‫الان...
‫چی گفتی؟
‫وقتی با اعلیحضرت حرف می‌زدم،
‫یه کم صدامو بالا بردم.
‫به پادشاه جوان بی‌ادبی کردم.
‫حالم خیلی گرفته‌ست.
‫کجا میری؟
‫وحشت‌زده شدم...
‫و یه کم آب سرد لازم دارم.
‫هوس مُردن به سرت زده؟
‫مجبوری بری...
‫و حتی با پادشاه هم گستاخانه رفتار کنی؟
‫فقط بعد از این که کل خانواده‌ات ‫گردن زده بشن سر عقل میای؟
‫اگه می‌خوای بمیری، تنها بمیر.
‫چرا می‌خوای خانواده‌ی بی‌گناه ‫زنت رو نابود کنی؟ چرا؟
‫- برو حیوون. ‫- برو حیوون.
‫[دژ تونگجو]
‫ژنرال.
‫ژنرال، حالتون خوبه؟
‫خوشبختانه، آره.
‫خیالم راحت شد.
‫چی باعث شده بیاین اینجا؟ ‫شنیدم از وان‌هوانگ‌رایونگ دفاع می‌کردین.
‫چون دیگه فشاری وارد نمیشد، اومدیم اینجا.
‫وقتی دوباره شروع به حمله کنن،
‫از دژ تونگجو شروع می‌کنن، نه؟
‫آره، حق با شماست.
‫خوش اومدین.
‫دژ تونگجو ارتش فوق‌العاده‌ای به دست آورده.
‫خوشحالم که اینطور فکر می‌کنی.
‫به نظرتون چه بلایی سر ‫ژنرال‌هایی که اسیر شدن میاد؟
‫کی می‌تونه بفهمه تو اردوگاه ‫خیتان‌ها چه اتفاقی می‌افته؟
‫هرچند، در این شکی نیست.
‫برای زنده موندن، مجبور میشن ‫خادم امپراتور خیتان‌ها بشن.
‫باید سوگند بخورن گوریو رو رها می‌کنن...
‫و به امپراتور خیتان‌ها تعظیم کنن.
‫به عبارت دیگه، اون‌هایی که ‫زنده موندن خائن حساب میشن.
‫درسته.
‫اومدم یه خواهشی بکنم.
‫لطفاً یکی دیگه رو بفرستید...
‫که بهشون توصیه کنه تسلیم بشن.
‫ژنرال‌های گوریو ممکنه ‫به من صدمه برسونن.
‫کاری که بهت گفته شده رو انجام بده.
‫تو مهمون افتخاری خیتان‌ نیستی.
‫بلکه خادم امپراتور خیتانی.
‫گوش کنید.
‫می‌تونم تضمین بهتری...
‫از سفر به عنوان نماینده بدم.
‫چه تضمینی؟
‫بهتون میگم...
‫چطوری به دژهای گوریو حمله کنید.
‫جاهای دیگه رو نمی‌شناسم،
‫ولی گواکجو و یونگجو ‫نقطه‌ضعف‌های واضحی دارن.
‫من...
‫از اون‌ها مطلعتون می‌کنم.
‫وایستا.
‫- جریان چیه؟ ‫- ببخشید. اتفاقی شد.
‫امپراتورمون توصیه می‌کنن تسلیم بشین.
‫فوراً تمومش کن.
‫اگه با رضایت دروازه‌ها رو باز کنید ‫و به اعلیحضرت خوش‌آمد بگید،
‫ایشون به مردم داخل دژ رحم می‌کنن.
‫بس کن.
‫امپراتورت کیه؟ کیه؟
‫چی‌کار می‌کنی؟
‫ما نمایندگان خیتان هستیم!
‫بنشونیدش رو زمین.
‫ولم کنید.
‫کافیه.
‫دژ تونگجو شامل سربازان ممتاز ‫سازمان ارتش مرکزی میشه.
‫به راحتی سقوط نمی‌کنه.
‫به جای تمرکز روی اون دژ به تنهایی،
‫بهتره همزمان به تعداد زیادی دژ حمله کنید.
‫فرمانده‌ی دفاع دژ گواکجو...
‫و افسر منطقه‌ای دژ یونگجو ‫مردهای سست‌عنصری هستن.
‫به محض این که حمله به دژها رو شروع کنید،
‫جفتشون فرار می‌کنن.
‫[دژ یونگجو]
‫برو حیوون.
‫فرار کنید.
‫افسر منطقه‌ای دژ رو رها کرده!
‫فرار کنید.
‫افسر منطقه‌ای دژ رو رها کرده!
‫به خیالتون دارید کجا می‌رید؟
‫وایستید.
‫- برو کنار. ‫- این چه وضعشه؟
‫افسر منطقه‌ای همینجاست.
‫این‌دفعه چی شده؟ چه وضعشه؟
‫اون‌هایی که تو دژ باقی موندن ‫ازش دفاع می‌کنن و می‌جنگن.
‫نقطه‌ضعف گواکجو...
‫اینه.
‫دیوار دژ اینجا از همه کوتاه‌تره.
‫بگید همه‌ی سربازها اول حمله کنن...
‫و به دروازه‌ی مقابل دژ برن.
‫بعد از این دیوار حمله کنن، ‫و به راحتی سقوط می‌کنه.
‫ژنرال‌های دژ گواکجو در این حد رو ‫پیش‌بینی می‌کنن و براش آماده میشن.
‫نقشه‌ی بهتری نداری؟
‫دژ گواکجو خونه‌های سقف‌حصیری زیادی داره...
‫که نسبت به آتیش آسیب‌پذیرشون می‌کنه.
‫همزمان یه حمله‌ی آتیشی انجام بدین...
‫تا سریع باعث پریشونی بشه.
‫[دژ گواکجو]
‫آره.
‫خیتان‌ها از رودخانه‌ی چونگچون رد شدن...
‫و به طرف سوگ‌یونگ درحال حرکتن.
‫دژ گواکجو و یونگجو هم خراب شدن.
‫اعلیحضرت. تعدادی پناهنده از شمال غرب...
‫وارد گاگ‌یونگ شدن.
‫مردم گاگ‌یونگ خبر این که...
‫سربازهای گوریو دارن ‫شکست می‌خورن رو شنیدن.
‫بعضی‌ها الانشم فرار کردن.
‫نایب‌وزیر مناسک.
‫- ارباب یون. ‫- کجا میری؟
‫میرم کاخ. شنیدم پیک رسیده.
‫قبل از این که بری بذار ‫چند دقیقه وقتت رو بگیرم.
‫خبر رسیده.
‫لطفاً اجازه بدین ببینم درمورد چیه.
‫من می‌دونم پیک حامل چه خبری بود.
‫بهت میگم، پس دنبالم بیا.
‫این یعنی...
‫سوگ‌یونگ آخرین دژ پابرجاست؟
‫درسته.
‫اگه سوگ‌یونگ سقوط کنه،
‫دشمن به زودی به گاگ‌یونگ میاد.
‫پس چرا می‌خواستین منو خصوصی ببینین؟
‫باید فوراً با اعلیحضرت ‫روی اقدام متقابل کار کنیم.
‫قبلش باید یه چیزی رو بهت بگم، ارباب کانگ.
‫چه چیزی؟ بهم بگین.
‫ارباب کانگ. ‫نمی‌دونم راجع‌به من چی فکر می‌کنی.
‫ولی منم جانسپار گوریو هستم.
‫البته، اینو می‌دونم.
‫شاید باهاتون گستاخانه حرف بزنم،
‫اما حتی یه بارم به وفاداری‌تون شک نکردم.
‫بابت حرف‌هات ممنونم.
‫پس...
‫میرم سر اصل مطلب.
‫ارباب کانگ.
‫وقت تسلیم شدنه.
‫وقت تسلیم شدنه؟ ‫چه حرف مسخره‌ای.
‫نمیگم بی قید و شرط تسلیم بشیم.
‫باید درخواست صلح و شروع مذاکره کنیم.
‫چه فرقی می‌کنه؟
‫رو در رو نشستن و مذاکره با دشمن...
‫یعنی قید پیروزی‌مون رو زدیم، نه؟
‫سرزمین‌های گوریو که اون‌ها ‫لگدمالشون کردن چی میشن؟
‫چی به سر مردم گوریو...
‫که توسط دشمن به اسارت گرفته شدن میاد؟
‫ارباب یون.
‫گوریو هنوز قدرت جنگیدن داره.
‫هونگ‌هواجین هنوز پابرجاست،
‫و دژهای کویجو و تونجو هم همینطور.
‫آره، اینو می‌دونم.
‫برای همین باید الان تسلیم بشیم.
‫آدم باید وقتی تسلیم بشه ‫که هنوز قدرت جنگیدن داره.
‫وقتی ارتش گوریو به کلی نابود بشه،
‫حتی اگه بخوایم تسلیم بشیم هم،
‫دشمن قبول نمی‌کنه.
‫درست نمیگم؟
‫امپراتور خیتان می‌خواد گوریو تسلیم بشه.
‫دنبال این افتخاره که خودش ‫ارتش رو فرماندهی کنه...
‫و گوریو رو به زانو در بیاره.
‫می‌خواد از زیر سایه‌ی مادرش بیرون بیاد...
‫و جلوی همه‌ی دنیا لاف اینو بزنه که...
‫به امپراتور حقیقی خیتان‌ها تبدیل شده.
‫ما فقط باید طمعش رو کامل کنیم.
‫لازم نیست خون بیشتری ریخته بشه.
‫اون طمع فقط با...
‫شکست دادن دژهای گواکجو ‫و یونگجو کامل میشه؟
‫بهم بگید.
‫به نظرتون فقط چون گوریو الان ‫یه نماینده می‌فرسته و تسلیم میشه،
‫ارتش خیتان‌ به راحتی کنار می‌کشه؟
‫اگه اعلیحضرت...
‫شخصاً برن جواب میده.
‫چی گفتین؟
‫اعلیحضرت رو متقاعد می‌کنیم...
‫که شخصاً به امپراتور خیتان ‫پیشنهاد «چینجو» بدن.
‫[چینجو: پادشاه یک کشور خراجگذار ‫به دربار کشور بالاتر اعلام بیعت می‌کند،]
‫[و به این ترتیب می‌پذیرد که تابع آن‌هاست.]
‫ارباب یون!
‫اگه اعلیحضرت جلوی پای ‫امپراتور خیتان تعظیم کنن...
‫و به عنوان یک بیعت‌گذار ادای احترام کنن،
‫اون طمع کامل میشه.
‫متوجه‌این چی می‌گین؟
‫این تحقیری بزرگتر از تسلیم شدنه.
‫می‌دونم. چطور ممکنه ندونم؟
‫ولی این الان تنها راهه.
‫مدیر ارشد اجرایی چپ ‫به اعلیحضرت پیشنهاد میدن...
‫که شخصاً با خیتان‌ها چینجو کنن.
‫لطفاً در این مسیر کمکمون کن.
‫می‌دونم اعلیحضرت...
‫این روزها خیلی بهت اعتماد دارن، نایب‌وزیر.
‫برای همین ازت می‌خوام.
‫ارباب کانگ.
‫منم درمونده و مملو از غصه‌ام.
‫ناراحت و ناامیدم.
‫اما،
‫مردممون دارن می‌میرن.
‫باید هرطور شده به این جنگ خاتمه بدیم.
‫خواهش می‌کنم.
‫به خواسته‌ام عمل کن.
‫التماست می‌کنم.
‫ازتون خواهش می‌کنم.
‫به من اعتماد کنید و به خونه‌هاتون برگردین.
‫ارتش خیتان هرگز نمی‌تونه ‫سوگ‌یونگ رو شکست بده.
‫ارتش خیتان هرگز...
‫به طرف گاگ‌یونگ هجوم نمیاره.
‫خواهش می‌کنم.
‫تو گاگ‌یونگ بمونید.
‫جنگجویان ما فقط به یک دلیل ‫دارن تو خطوط مقدم می‌جنگن.
‫اونم محافظت از خانواده و مردمشونه ‫که پشت جبهه‌های جنگ هستن.
‫اما اگه اون سرزمین خالی بشه،
‫جنگجویانی که تو میدون نبرد هستن...
‫برای چی بجنگن؟
‫راهتون رو نمی‌بندم.
‫با رضایت خودتون...
‫کنار من، امپراتورتون بمونید.
‫اونوقت،
‫منم هرگز رهاتون نمی‌کنم.
‫پس،
‫ازتون خواهش می‌کنم.
‫- خدای من. ‫- چی‌کار کنیم؟
‫بیاین برگردیم خونه.
‫دیگه چی‌کار میشه کرد؟
‫- باید به حرف اعلیحضرت گوش کنیم. ‫- آره، درسته.
‫بیاین همین کارو بکنیم.
‫چی دارید می‌گید؟
‫شخصاً ادای چینجو کنم؟ تسلیم بشم؟
‫هنوز چندین دژ در شمال‌ غرب پابرجان.
‫هنوز سربازهای شمال غرب رو هم داریم.
‫پس چرا از الان حرف از تسلیم شدن می‌زنید؟
‫اعلیحضرت.
‫ما باید وقتی که هنوز...
‫سرباز داریم شروع به مذاکره کنیم.
‫وقتی که دیگه هیچ سربازی ‫برای جنگیدن نداشته باشیم،
‫حتی شانس این رو نداریم که ‫با اون‌ها سر میز مذاکره بشینیم.
‫به خاطر این که دودمان سونگ ‫هنوز قدرت نظامی داشت...
‫تونستن معاهده‌ی چانیون رو ‫با خیتان‌ها امضاء کنن.
‫چون تونستن جنگ رو متوقف کنن،
‫مردم سونگ هنوز زمین‌هاشون رو دارن ‫که توش زندگی کنن.
‫اعلیحضرت.
‫صرفاً به خاطر این که ما ‫پیشنهاد می‌دیم تسلیم بشید،
‫ما رو گناهکار به خیانت ندونید.
‫ما فقط سعی داریم...
‫از بدترین اتفاق جلوگیری کنیم.
‫اعلیحضرت، به مردمتون فکر کنید.
‫اگه جنگ اینطوری ادامه پیدا کنه،
‫تعداد بیشتری از مردم گوریو ‫به طرز وحشیانه‌ای کُشته میشن.
‫حتی سرزمین‌های بیشتری ‫از گوریو متروک میشن.
‫باید در این مقطع جنگ رو متوقف کنیم.
‫اعلیحضرت، ما هم به اندازه‌ی شما...
‫ناراحت و ناامید هستیم.
‫اما این وظیفه‌ی ما به عنوان سیاستمداره.
‫حتی اگه لازم باشه تحقیر بشیم،
‫باید از مردم محافظت کنیم.
‫این مسئولیت شما هم هست.
‫لطفاً این حقیقت رو در نظر بگیرید.
‫- لطفاً اینو در نظر بگیرید، اعلیحضرت. ‫- لطفاً اینو در نظر بگیرید، اعلیحضرت.
‫واقعاً...
‫هیچ راه دیگه‌ای نیست؟
‫این تنها کاریه...
‫که می‌تونیم برای مردممون انجام بدیم؟
‫کسی نیست که نظر دیگه‌ای داشته باشه؟
‫همه موافقن؟
‫کسی نیست...
‫که فکر کنه باید به جنگیدن ادامه بدیم؟
‫نایب‌وزیر مناسک.
‫بله، اعلیحضرت.
‫شما بهم بگین.
‫نظرتون چیه؟
‫حق با وُزراست.
‫باید شخصاً ادای چینجو کنید.
‫چی؟
‫من یه نامه‌ی دیپلماتیک...
‫برای اعلام بیعتتون می‌نویسم.
‫نایب‌وزیر!
‫دوباره بگید.
‫شخصاً ادای چینجو کنید، اعلیحضرت.
‫دوباره.
‫شخصاً ادای چینجو کنید، اعلیحضرت.
‫دوباره.
‫شخصاً ادای چینجو کنید، اعلیحضرت.
‫فقط اون‌موقع پیروز می‌شید.
‫چی؟
‫دژهای گواکجو و یونگجو ‫خیلی سریع سقوط می‌کنن.
‫حالا فقط سوگ‌یونگ مونده.
‫ولی برای محافظت از سوگ‌یونگ،
‫به سربازان شمال شرق احتیاج داریم.
‫الان منظورتون چیه؟
‫منظورم اینه که باید دشمن رو فریب بدیم.
‫منظورم اینه که می‌تونیم دشمن رو ‫فریب بدیم تا زمان بخریم...
‫و در این حین برای ضدحمله آماده بشیم.
‫شخصاً به امپراتور خیتان ادای چینجو کنید.
‫اونوقت امپراتور خیتان فکر می‌کنه ‫که ما شکست رو پذیرفتیم...
‫و جلوی پیشروی سربازهاش رو می‌گیره.
‫در این حین، ما می‌تونیم سربازهای ‫شمال شرق رو به سوگ‌یونگ منتقل کنیم...
‫تا از سوگ‌یونگ محافظت کنن.
‫به محض این که ادای چینجو کنم،
‫گوریو تسلیم میشه.
‫پس چطور می‌تونم ادای بیعت کنم...
‫و بعدش سربازهامون رو منتقل کنم؟
‫این یعنی چی؟
‫تنها کاری که گوریو می‌کنه ادای چینجوئه.
‫دقیقاً همونطوره که به نظر میاد. ‫پادشاه گوریو میگه...
‫که شخصاً به ملاقات پادشاه خیتان میره.
‫هیچ جای نامه‌ی دیپلماتیکی ‫که درخواست چینجو داره...
‫کلمه‌ی «تسلیم» نوشته نمیشه.
‫یعنی چی؟
‫پس قول چینجویی...
‫که من میدم چی میشه؟
‫این قولیه که هیچ تاریخ مشخصی نداره.
‫نباید احساس التزام کنید.
‫نایب‌وزیر.
‫درواقع نباید هیچوقت ادای چینجو کنید.
‫اگه جلوی پای امپراتور خیتان تعظیم کنید،
‫از اون لحظه به بعد،
‫یه خادم بی‌ارزش امپراتور خیتان می‌شین.
‫و گوریو...
‫تحت حکومت شما به عنوان امپراتور، ‫کشور با اقتداری نخواهد بود.
‫عملاً مستعمره‌ی خیتان‌ می‌شیم.
‫پس منظورتون اینه که باید قول الکی بدم؟
‫این واقعاً کار درستیه؟
‫شاید اون‌ها کشور دشمن باشن،
‫اما تو روابط دیپلماتیک باید ‫تا حدی اعتماد باشه، نه؟
‫این خیتان‌ها بودن که اول ‫به اعتماد ما خیانت کردن.
‫حتی یه بچه‌ی کوچیک به دلیل مسخره‌ای...
‫که برای حمله به ما بافتن می‌خنده. ‫لطفاً کارشون رو فراموش نکنید.
‫با توجه به کاری که با ما کردن،
‫دلیلی نداره که تو روابط دیپلماتیکمون ‫منصفانه بازی کنیم.
‫وُزرای دیگه می‌دونن همچین فکری دارید؟
‫نه، نمی‌دونن.
‫خب، دارین اون‌ها رو هم فریب می‌دین؟
‫بله، اعلیحضرت.
‫در حال حاضر، اصلاً وقت مناطره نداریم.
‫شما...
‫واقعاً حیرت‌انگیز هستید.
‫می‌فهمم...
‫سعی دارید به من چی بگید.
‫ولی،
‫کی رو می‌تونم مسئول این امر کنم؟
‫فرد مسئول باید...
‫وارد اردوگاه دشمن بشه ‫و امپراتورشون رو فریب بده.
‫چنین...
‫کار خطرناکی رو به کی می‌تونم بسپرم؟
‫من میرم.
‫خودم نامه‌ی دیپلماتیک رو می‌نویسم...
‫و به اردوگاه خیتان‌ها میرم.
‫لطفاً بهم اجازه بدین.
‫نایب‌وزیر.
‫شما واقعاً چه‌جور آدمی هستید؟
‫اول،
‫خادم پیری بودین که مثل ‫پدری دلسوز رفتار می‌کرد.
‫بعد،
‫تبدیل به خادمی یک‌دنده شدین ‫که دوست داشت رُک حرف بزنه.
‫اما حالا،
‫شبیه مرد دیوونه‌ای هستین...
‫که به چیزی جز پیروزی اهمیت نمیده.
‫بله، اعلیحضرت. درسته.
‫عزم من برای پیروزی داره دیوونه‌ام می‌کنه.
‫حاضرم هر کاری لازمه انجام بدم...
‫تا به هر قیمتی پیروز این جنگ بشیم.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫» ترجمه از محمد مـعـیـن پشامی «
‫به محض این که سوگ‌یونگ سقوط کنه،
‫طولی نمی‌کشه که گاگ‌یونگ هم سقوط می‌کنه.
‫دژ سوگ‌یونگ نمی‌تونه به تنهایی ‫در برابر ارتش خیتان مقاومت کنه.
‫امپراتور من مایلن به شما ‫و امپراتوری‌تون ادای چینجو کنن.
‫چرا نایب‌وزیر کانگ برنگشتن؟
‫سونگ‌یونگ تسلیم میشه.
‫اون خائن داره دژ سوگ‌یونگ رو...
‫دو دستی تقدیم موش‌های خیتان می‌کنه.