‫[این سریال بر اساس وقایع تاریخی ساخته شده،]
‫[اما برخی جزئیات ممکن است ‫با حقایق تاریخی متفاوت باشند.]
‫[در زمان فیلمبرداری با حیوانات، ‫دستورالعمل‌های تولید اکیداً رعایت شده‌اند.]
‫[قسمت دوم]
‫گفتن رفتین بیرون یه کم هوا بخورین.
‫اما زیر کف اتاق قایم شده بودین.
‫زیر تخته‌های کف اتاق ‫چی‌کار می‌کردین، سرورم؟
‫چون تو همچین جایی قایم شده بودین،
‫طبیعیه که راهب‌ها نمی‌دونستن کجایین.
‫حتی وقتی تو کاخ زندگی می‌کردین هم ‫عاشق قایم‌موشک بازی بودین.
‫یه ذره هم عوض نشدین.
‫تو منو می‌شناسی؟
‫بله. البته که می‌شناسمتون.
‫شاید شما چهره‌ی بی‌شمار ‫بانوهای دربار رو یادتون نباشه،
‫اما همه‌ی ما شما رو به خاطر داریم.
‫بفرمایید.
‫لطفاً سریع بخورید.
‫ملکه دواگر لطف کردن ‫و این غذا رو براتون فرستادن.
‫مشکل چیه؟
‫راستش...
‫من برای عبادت روزه گرفتم.
‫از ملکه دواگر بابت لطفشون ممنونم،
‫اما فعلاً نمی‌تونم چیزی بخورم.
‫لطفاً اینو به ملکه دواگر بگو.
‫که اینطور.
‫پس حداقل چای رو بنوشید.
‫حتی اگه روزه باشید،
‫بازم آب رو می‌خورید، مگه نه؟
‫همه‌ی این غذاها از طرف علیاحضرت هستن.
‫خیلی رفتار زشتیه...
‫که یه جرعه هم ننوشید.
‫حالا لطفاً بنوشید.
‫دیگه مشکل چیه؟
‫من اول چای خودم رو بنوشم ‫تا شما هم مال خودتون رو بنوشید؟
‫بگید ببینم.
‫فکر می‌کنید غذایی که علیاحضرت فرستادن...
‫مسموم شده؟
‫علیاحضرت نگرانتون هستن.
‫با این حال، اینطوری بهشون توهین می‌کنید؟
‫نه، موضوع این نیست.
‫اگه نیست،
‫پس بنوشید.
‫زود باشید.
‫چه ناامیدکننده.
‫چرا هیچی نمی‌گید؟
‫گوشمون با شماست.
‫اگه شاهزاده داریانگ‌وون نباشه،
‫کی باید حاکم بعدی گوریو بشه؟
‫اعلیحضرت.
‫به این سوال پاسخ نمیدم.
‫وقتی زنده‌ست چرا فکر می‌کنیم مُرده؟
‫شاهزاده داریانگ‌وون قطعاً زنده‌ست.
‫پس، علیاحضرت...
‫باید دست از نگرانی و عجله بردارن.
‫من بعداً راجع‌به جانشین این کاخ سلطنتی...
‫با وُزرام صحبت و تصمیم‌گیری می‌کنم.
‫چی گفتین؟
‫دیگه می‌تونید تشریف ببرید، وُزرای محترم.
‫این حرکت یعنی چی؟
‫دستورم رو نشنیدین؟
‫اعلیحضرت...
‫دیگه یه امپراتور واقعی شدن.
‫بسیارخب.
‫اگه خواسته‌ی اعلیحضرت اینه،
‫من هم بر می‌گردم.
‫هرچند، این چیزی رو تغییر نمیده.
‫امپراتور بعدی گوریو برادر کوچیکترتونه.
‫اعلیحضرت، برای سرنوشت شما ‫از قبل تصمیم گرفته شده.
‫نمی‌تونید ازش اجتناب کنید.
‫چی؟
‫اگه بعد از نوشیدن اون چای ‫جونتون رو از دست بدین،
‫اینطور اعلام میشه که به خاطر...
‫سوءهاضمه‌ی ناگهانی موقع ‫صرف غذا از دنیا رفتین.
‫اما اگه چای رو ننوشید،
‫سربازهایی که بیرون هستن ‫به شما آسیب می‌رسونن...
‫و تمام راهبین این معبد رو می‌کُشن...
‫تا هیچ شاهدی باقی نمونه.
‫- خدای بزرگ. ‫- چه خبر شده؟
‫چی‌کار کنیم؟
‫بنوشید.
‫بنوشید و فقط خودتون بمیرید. ‫اگه این کارو نکنید،
‫همه باهم می‌میرن.
‫پس عجله کنید و بنوشید.
‫دعا می‌کنم که در بهشت تناسخ پیدا کنید.
‫اگه بمیرم،
‫افرادی که اون بیرونن...
‫واقعاً زنده می‌مونن؟
‫می‌تونی بهم قول بدی؟
‫بله، بهتون قول میدم.
‫نه.
‫حتی اگه مطیعانه بمیرم،
‫افرادی که بیرونن زنده نمی‌مونن.
‫شما اجازه نمی‌دین...
‫کسی که شاهد همه‌ی این‌ها بوده زنده بمونه.
‫من باید زنده بمونم...
‫تا اون‌ها هم زنده بمونن.
‫فقط در صورتی که سالم و زنده باشم...
‫نمی‌تونید بهشون آسیب برسونید.
‫من زنده می‌مونم.
‫و بعد امپراتور میشم.
‫اگه به راهب‌ها آسیب برسونین،
‫شما رو نمی‌بخشم.
‫تحت فرمان امپراتوری،
‫دردناک‌ترین مرگ رو براتون رقم می‌زنم.
‫سرورم!
‫چه خبر شده؟
‫نمی‌دونم.
‫اعلیحضرت یهویی فرار کردن.
‫حتماً فکر می‌کنن که این کار...
‫به صلاح شماست.
‫هرچند، نگرانم.
‫اگه تو اون کوهستان متروک...
‫به یه مشت راهزن برخورد کنن چی؟
‫سرورم.
‫بگیریدش. اونجاست.
‫همونجا وایستا!
‫وایستا!
‫- هی! ‫- وایستا!
‫مسدوده. بریم.
‫اطاعت.
‫خواستم بیای اینجا تا...
‫مأموریت سری‌ای رو بهت بدم.
‫احساس می‌کنم می‌تونم بهت اعتماد کنم.
‫خیلی ممنونم.
‫لطفاً هر دستوری می‌خواین بهم بدین.
‫به معبد سین‌هیول برو...
‫و تأیید کن که شاهزاده ‫داریانگ‌وون زنده‌ست یا نه.
‫فقط اینو تأیید کنم و برگردم؟
‫درسته. فقط ببین...
‫حالش خوبه یا نه.
‫چشم، اعلیحضرت.
‫الساعه راهی میشم.
‫اعلیحضرت، ایشون نباید تنها سفر کنن.
‫بگید سربازهامون همراهی‌شون کنن...
‫و بهشون بگید از شاهزاده محافظت کنن.
‫در برابر کی ازش محافظت کنن؟
‫در برابر...
‫دقیقاً به همین خاطر باهاش سرباز نمی‌فرستم.
‫اگه قرار بود سربازهایی رو بفرستم ‫که شاهزاده داریانگ‌وون رو احاطه کنن،
‫مردم فقط یه فکر می‌کنن.
‫این که این کارو می‌کنم...
‫چون ملکه دواگر می‌خواد بهش صدمه بزنه.
‫اون هنوز مادرمه.
‫وجهه‌اش رو خراب نمی‌کنم.
‫اعلیحضرت.
‫مطمئنم جای شاهزاده داریانگ‌وون امنه.
‫مادرم...
‫هرگز از اون خط قرمز رد نمیشه.
‫مطمئنی؟
‫بله. یکی از سربازهای گاگ‌یونگ ‫این خبر رو به من داده.
‫ملکه دواگر به وضوح گفته...
‫که می‌خواد پسر کیم چی‌یانگ رو ‫به عنوان ولیعهد منصوب کنه.
‫ما برای محافظت از گوریو ‫جونمون رو به خطر انداختیم.
‫اما گویا آخرش کیم چی‌یانگ ‫قراره گوریو رو تصاحب کنه.
‫هرگز چنین اتفاقی نمی‌افته.
‫اعلیحضرت هرگز اجازه نمیدن. ‫حتی اگه این آخرین کار زندگی‌شون باشه.
‫اینهمه سال،
‫اعلیحضرت حتی یه بار هم نتونستن ‫روی حرف ملکه حرف بزنن.
‫با توجه به سابقه‌ای که دارن، ‫چطور انتظار دارید یک‌شبه تغییر کنن؟
‫مطمئنم در رابطه با این مسئله ‫رفتار متفاوتی نشون میدن.
‫ایشون قبلاً باهوش بودن، مگه نه؟
‫یه مرد واقعاً باهوش باعث نمیشد ‫کشورمون اینطوری زجر بکشه.
‫یو هانگ‌گان نصف مقامات دولتی رو خریده.
‫نصف دیگه رو هم کیم چی‌یانگ خریده.
‫اینطوری حتی قبل از این که ‫جنگ با خیتان‌ها سر بگیره،
‫اول دربار سلطنتی گوریو فرو می‌پاشه.
‫باهوشی ایشون هیچ ربطی به شهرتشون ‫به عنوان «پادشاه احمق» نداره.
‫اگه نمی‌تونن برای هرج و مرجی ‫که جلوی چشمشونه تصمیم بگیرن،
‫این یعنی پادشاه احمقی هستن.
‫کافیه!
‫اینقدر به گذشته‌ی گاگ‌یونگ نگاه نکن.
‫دشمنمون...
‫اونطرف رودخونه‌ی یالوئه.
‫افسر کانگ،
‫هنوز به اعلیحضرت...
‫باور دارید؟
‫[استان پائسئو]
‫اون غارتگرهای خیتان یهو ‫معلوم نیست از کجا حمله کردن.
‫همه‌ی مردم دهکده رو زندانی کردن.
‫فقط اونایی که به دردشون نمی‌خوردن رو نبردن.
‫مثل سالمندها و بچه‌ها.
‫بقیه‌ی مردم دهکده از جمله خودم ‫به خط مقدم فرستاده شدیم.
‫بعد کاری که بهمون گفتن رو انجام دادیم.
‫درخت قطع کردیم و گودال کندیم.
‫سه چهار ماه اینطوری زندگی کردیم.
‫شب‌ها زن‌هامون رو خلاف میلشون می‌بردن.
‫بهشون تعرض می‌کردن، ‫و وقتی روی زمین دراز می‌کشیدم...
‫و خودم رو مجبور به خوابیدن می‌کردم،
‫صدای زجه‌های دردناکشون رو می‌شنیدم.
‫همسرم یکی از اون زن‌ها بود.
‫اما شوهر درمونده‌اش نمی‌تونست کاری بکنه.
‫فقط بی‌حرکت دراز می‌کشیدم.
‫فقط منتظر بودم خورشید طلوع کنه.
‫گوش‌هام رو می‌گرفتم...
‫و روی زمین چمباتمه می‌زدم. ‫فقط همین کارو می‌کردم.
‫آرزو می‌کردم یخ بزنم بمیرم تا این که...
‫متأسفم.
‫شما اولین نفری هستین که با داستانم ‫همدردی کردین و اشک ریختین.
‫دلیلش اینه که پیرم.
‫ادامه بده.
‫[قاضی کانگ گام‌چان از چونگ‌جو]
‫اینطوری سر از امپراتوری خیتان در آوردی؟
‫بله. وسط زمستون به‌زور بردنمون اونجا.
‫با پای کاملاً برهنه.
‫نصف مردم دووم نیاوردن.
‫ما رو تو امپراتوری خیتان‌ها ‫به اینور و اونور پاس می‌دادن.
‫بعد برده‌ی خونه‌ی...
‫یکی از مقامات دولتی شدم.
‫هفت سال به عنوان یه برده ‫اونجا زندگی کردم و بعد فرار کردم.
‫به زحمت تونستم از رودخونه‌ی یالو رد بشم.
‫کِی دوباره از زنت خبر گرفتی؟
‫برگشتم به شهر خودم.
‫مردم دهکده خبرش رو بهم دادن.
‫اون سه سال قبل از من...
‫فرار کرده بود.
‫بعد پسر کوچیکمون رو برداشته بود...
‫و یهو به سمت جنوب رفته بود.
‫مطمئنم به خاطر این فرار کرده بود...
‫که می‌ترسید خیتان‌ها برگردن.
‫پس از اون‌موقع داری دنبالش می‌گردی؟
‫بله.
‫حقمه...
‫قبل از مرگم یه بار دیگه ببینمش، نه؟
‫اینو بگیر.
‫به خودت گرسنگی نده.
‫پیدا کردن اونو هدف زندگی‌ات نکن.
‫ایمان داشته باش که اون الان ‫یه جایی زندگی خوبی داره.
‫اگه همینطوری ول بچرخی،
‫هرجا که بری...
‫دستگیرت می‌کنن.
‫اونوقت اگه بخت باهات یار نباشه،
‫ممکنه بهت انگ جاسوس خیتان‌ها رو بزنن.
‫از اینجور موارد زیاد دیدم.
‫پس مراقب باش.
‫ممنون، سرورم.
‫فکر می‌کنی یه کیسه برنج براش بسه؟
‫چرا دار و ندارمون رو نمیدی ببره؟
‫خدای بزرگ. چطور می‌تونه اینقدر فضول باشه؟
‫التماست می‌کنم.
‫اگه می‌خوای ثروتت رو تقسیم کنی، ‫به اون‌هایی که قدرت دارن بده.
‫ولی همیشه با اون‌هایی که درجه‌شون ‫از تو بالاتره زبون تندی داری.
‫واسه همین همیشه می‌فرستنت ‫به همچین مناطق روستایی‌ای.
‫چرا همیشه به اون‌هایی که...
‫هیچ قدرتی ندارن بذل و بخشش می‌کنی؟
‫هنوز کارمو تموم نکردم. ‫باید برگردم به دفترم.
‫برو.
‫نمی‌خوام ریختت رو ببینم. ‫بهتره همونجا زندگی کنی.
‫ای خدا.
‫مردهای هم سن و سالش همه وزیر شدن. ‫اون به زور یه قاضی درجه پنجم شده.
‫پس باید بدونه چی مهمه.
‫ای خدا. برنج عزیزم.
‫وای خدا.
‫باورم نمیشه 20 هزار کیلومتر ‫روی یه اسب سفر کردم...
‫که با احمقی مثل اون ازدواج کنم.
‫همش تقصیر پدر و مادرمه! ‫تقصیر اون‌هاست!
‫- ای خدا. ‫- منِ بیچاره.
‫کجا بودین؟
‫یه سر رفتم خونه‌ام.
‫بازجویی از مردی که ‫آورده بودن رو تموم کردین؟
‫هیچ چیز مشکوکی پیدا نکردم.
‫اون یه مرد بی‌گناه بود که ‫خیتان‌ها به اسارت گرفته بودنش.
‫فوراً برو گاگ‌یونگ.
‫به محض طلوع خورشید، نامه رو...
‫به اعلیحضرت بده.
‫- اعلیحضرت؟ ‫- آره.
‫باید به هر قیمتی که شده شخصاً ‫نامه رو تحویل اعلیحضرت بدی.
‫امثال یو هانگ‌گان نباید اول بخوننش.
‫فهمیدی؟
‫فهمیدم.
‫هنوز خبری نشده؟
‫حتماً یه مشکلی پیش اومده.
‫نگران نباشید.
‫بهشون گفتم قال قضیه رو بکَنن. ‫پس حتماً تموم میشه.
‫انتظار نداشتم اعلیحضرت ‫اینطوری باهام مخالفت کنه.
‫اون همیشه...
‫پسر حرف‌گوش‌کنی بود که ‫خواسته‌هام رو اجابت می‌کرد.
‫اون فقط وقتی تو بغلتونه، پسرتونه.
‫قانون زندگیه که یه پسر در طول ‫گذر زمان با مادرش مخالفت کنه.
‫برای همین حیوانات...
‫از نَرهای بالغ گله پیروی می‌کنن.
‫دیگه باید بهتون شب‌بخیر بگم.
‫لطفاً امشب خوب استراحت کنید.
‫کجا میری؟
‫پیش من بمون.
‫مشخصاً اعلیحضرت دل خوشی از من ندارن.
‫پس امشب رو...
‫تو خونه‌ی خودم سپری می‌کنم.
‫عقب وایستید!
‫مسیر رو برای کارگزار ارشد خالی کنید!
‫عقب وایستید!
‫مسیر رو برای کارگزار ارشد خالی کنید!
‫یه مشکلی پیش اومده، سرورم.
‫چی شده؟
‫اعلیحضرت اومدن به منزلتون، سرورم.
‫چی؟
‫توصیه می‌کنم سریع برید داخل.
‫ایشون منتظرتونن، سرورم.
‫اعلیحضرت.
‫- می‌تونی بیای داخل. ‫- چشم، اعلیحضرت.
‫اعلیحضرت، چی باعث شده به اینجا بیاین؟
‫یهو یادت افتادم و گفتم یه سر بهت بزنم.
‫خونه‌ات خیلی قشنگه.
‫همه‌جای خونه پُر از اشیاء قیمتیه،
‫و خدمتکارها و سربازهات رو ‫همه‌جای محوطه می‌بینم.
‫اگه یه نفر که تاحالا...
‫تو گاگ‌یونگ نبوده اینو ببینه، ‫فکر می‌کنه...
‫که تو امپراتور هستی، نه من.
‫لطفاً این حرفو نزنید، اعلیحضرت.
‫من کی باشم که...
‫خودم رو با شما مقایسه کنم؟
‫من همه‌ی این‌ها رو فقط مدیون ‫ملکه دواگر و سخاوتمندی‌شون هستم.
‫اگه اینو می‌دونی،
‫پس چرا همش طمع می‌کنی؟
‫چرا...
‫چشم و دلت سیر نمیشه؟
‫متوجه منظورتون نمیشم، اعلیحضرت.
‫داری ملکه دواگر رو کنترل می‌کنی...
‫تا مطمئن بشی پسرت...
‫به ولیعهدی منصوب میشه.
‫اعلیحضرت.
‫می‌تونم بهتون اطمینان بدم ملکه دواگر ‫به میل خودشون عمل می‌کنن.
‫اون این کارو می‌کنه...
‫چون می‌دونه خواسته توئه و خوشحالت می‌کنه.
‫این به خودی خود خواسته‌ی علیاحضرته.
‫علیاحضرت می‌دونن که این ‫موجب مسرّت خودشون هم میشه.
‫به همین خاطر اینطوری پا پیش گذاشتن.
‫خوب گوش کن چی میگم.
‫دوتا مرد هستن...
‫که هیچوقت نمی‌تونن دوست باشن.
‫پسر یه زن...
‫و شوهر دومش.
‫مردی که حتی پدر منم نیست...
‫هرشب پیش مادر زیبا و شریف منه.
‫به عنوان پسرش، خشم وجودم رو گرفته،
‫برای همین شب‌ها چشم روی هم نمی‌ذارم.
‫اعلیحضرت.
‫لطفاً ولم کنید.
‫و اگه اون مادر...
‫از نسل سلطنتی باشه و نواده‌ی اژدها،
‫آتش خشم پسرش شدیدتر می‌سوزه.
‫تو یه آدم بی‌اهمیتی که بیرون ‫دیوارهای کاخ به دنیا اومدی.
‫چطور جرأت می‌کنی!
‫اگه مادری که نواده‌ی اژدهاست رو مطیع کنی،
‫و حتی سعی کنی ذهنش رو کنترل کنی،
‫خشم پسرش...
‫پادشاه ته‌جون و اژدها رو هم خشمگین می‌کنه.
‫و طوری زبانه می‌کشه که ‫کل دنیا رو در بر می‌گیره.
‫متوجه‌ شدی؟
‫این دستور امپراتوره.
‫همین الان تمومش کن.
‫اگه فقط یک قدم دیگه برداری،
‫با دوتا دست خودم گردنت رو می‌زنم...
‫و اشک‌های مادرم رو می‌نوشم.
‫اعلیحضرت.
‫اعلیحضرت یهو کجا رفتن؟
‫چون نمی‌دونستیم کجا رفتین، ‫داشتیم نگران می‌شدیم.
‫اوه، ببخشید.
‫اومدم منزل کیم چی‌یانگ یه سر بهش بزنم.
‫چی؟
‫تو خونه‌ی خیلی مجللی زندگی می‌کنه.
‫تک‌تک اتاق‌ها پُر از انواع و اقسام ‫جواهرات و اشیاء قیمتی هستن.
‫اون ثروتش رو به واسطه‌ی ‫فروش جایگاه‌های دولتی جمع کرده.
‫شنیدم افرادی که می‌خوان برای ‫چنین جایگاه‌‌هایی بهش رشوه بدن...
‫خیابون نامدگا رو پُر کردن.
‫جدی؟
‫یعنی تعدادشون از اون‌هایی که ‫می‌خوان به تو رشوه بدن بیشتره؟
‫چی؟
‫هیچی.
‫شوخی کردم.
‫اعلیحضرت.
‫ارباب لی چی؟
‫هنوز برنگشته؟
‫خیر، اعلیحضرت. حتی اگه ‫قرار باشه با عجله برگردن هم،
‫تا سپیده‌دم نمی‌رسن.
‫بچه‌ها، خوب بگردین.
‫- اونجا رو هم بگردین. ‫- بین اون سنگ‌ها رو بگردین.
‫منطقه رو زیر و رو کنین!
‫[معبد سین‌هیول]
‫سربازهای بیشتری رو می‌بینم ‫که به سمت جنگل میرن.
‫گمونم هنوز پیداش نکردن.
‫حتماً تو اون مخفیگاه قایم شده.
‫- کجا؟ ‫- همون مخفیگاه زیر تخته‌سنگ لاکپشت.
‫چند وقت پیش، فکر کردیم ‫خیتان‌ها قراره بهمون حمله کنن.
‫باب‌گونگ.
‫نجاتمون بده، بودا.
‫راهب‌ها رو چی‌کار می‌کنین؟
‫بیاین همین الان دخلشون رو بیاریم.
‫چرا باید با این عجله بکُشیمشون؟
‫بجنبین و اول شاهزاده رو پیدا کنین.
‫چطوری گمش کردین؟
‫نمی‌تونه دور شده باشه.
‫دو ردیف نگهبان محاصره‌اش کرده بودن.
‫پس حتماً یه جایی تو جنگل قایم شده.
‫پس سریع پیداش کنید.
‫اگه پیداش نکنید، کارمون ساخته‌ست.
‫اطاعت.
‫یه مشکلی پیش اومده!
‫- یکی داره میاد. ‫- کی این وقت شب میاد اینجا؟
‫مطمئن نیستم، ولی لباس رسمی تنش بود.
‫حتماً از دربار سلطنتی اومده.
‫- برو ببین کیه. بجنب. ‫- چشم.
‫بیاین.
‫- خودت رو معرفی کن. ‫- من ارباب لی از دربار سلطنتی‌ام.
‫اعلیحضرت منو فرستادن.
‫چی؟ اعلیحضرت؟
‫شما کی هستین؟
‫کی شما رو فرستاده؟
‫سوالم رو جواب نمی‌دین؟
‫اعلیحضرت شاهزاده داریانگ‌وون کجان؟
‫چطور جرأت می‌کنید؟
‫برید عقب.
‫می‌تونید شمشیرتون رو بیارید پایین.
‫- بانوی دربار چویی. ‫- بله. سلام، سرورم.
‫خدا رو شکر...
‫که اعلیحضرت شما رو فرستادن ‫و نه کس دیگه‌ای رو.
‫غیر از یو هانگ‌گان،
‫من مورداعتمادترین فرد اعلیحضرتم.
‫محاله به ذهنش خطور کنه که من...
‫تحت حمایت کارگزار ارشد باشم.
‫لطفاً مطمئن بشید اعلیحضرت هرگز نفهمن.
‫به محض این که بفهمن،
‫همه‌مون می‌میریم.
‫نگران نباش.
‫بگذریم، شاهزاده داریانگ‌وون کجاست؟
‫نمی‌تونه دور شده باشه.
‫به زودی پیداش می‌کنیم و دخلش رو میاریم.
‫فهمیدم.
‫سریع قال قضیه رو بکَنید.
‫چشم. تو راه مراقب باشید.
‫این احمق جلوت زانو می‌زنه و التماس می‌کنه.
‫لطفاً کمکم کن زنده بمونم.
‫التماست می‌کنم.
‫لطفاً بذار زنده بمونم.
‫لطفاً.
‫لطفاً بذار زنده بمونم.
‫التماست می‌کنم. بذار زنده بمونم.
‫لطفاً کمکم کن زنده بمونم.
‫خب. شاهزاده داریانگ‌وون رو دیدی؟
‫بله، اعلیحضرت.
‫حالش چطور بود؟
‫حالشون خیلی خوب بود.
‫مشغول پرورش خودشون ‫به عنوان یه راهب بودن...
‫و در آرامش زندگی می‌کردن.
‫واقعاً خیالم راحت شد.
‫کارت عالی بود. ‫می‌تونی بری استراحت کنی.
‫چشم، اعلیحضرت.
‫تو فرمانده چویی نیستی؟
‫بله، مشتاق دیدار.
‫آره. چی باعث شده به گاگ‌یونگ بیای؟
‫اومدم اعلیحضرت رو ببینم.
‫اعلیحضرت؟
‫چرا باید بخوای ایشون رو ببینی؟
‫این نامه از طرف...
‫افسر موقت دولت شمال غرب ‫برای اعلیحضرت فرستاده شده.
‫از طرف افسر موقت دولت؟
‫به خیالت داری چی‌کار می‌کنی؟
‫اگه می‌خواد موضوعی رو ‫به اطلاع اعلیحضرت برسونه،
‫باید از طریق وُزرا گزارش بده.
‫چطور جرأت می‌کنه از زیردستش ‫بخواد این نامه رو تحویل بده؟
‫بده‌اش به من.
‫من می‌خونمش و بعد به مشاور دوم میدم...
‫تا تشریفاتش رو پیش ببره.
‫نشنیدی چی گفتم؟ ‫بده‌اش به من.
‫- فرمانده چویی! ‫- کافیه.
‫بده‌اش به من. کنجکاوم ببینم چی نوشته.
‫- اعلیحضرت؟ ‫- اشکالی نداره.
‫لازم نیست در بند تشریفات باشیم.
‫خب.
‫زود باش.
‫اطاعت، سرورم.
‫یه چیزی بیار اینو بسوزونم.
‫اینو به افسر موقت دولت بگو.
‫بله، سرورم.
‫نگران مسائل گاگ‌یونگ نباش.
‫تمرکزت رو روی وظایفت بذار.
‫- مفهومه؟ ‫- بله، اعلیحضرت.
‫اعلیحضرت، چی نوشته بود ‫که اون حرف‌ها رو زدین؟
‫چیز خاصی نبود.
‫حرف همیشگی افسر موقت دولت بود.
‫می‌دونی، درمورد این که جنگ ‫قریب‌الوقوعه و باید براش آماده بشیم.
‫ولی چرا سوزوندینش؟
‫باید اول به من نشونش می‌دادین.
‫این یعنی برای سوزوندنش ‫باید از تو اجازه می‌گرفتم؟
‫- نه. ‫- مراقب باش.
‫صرفاً چون همیشه همراه منی...
‫به این معنی نیست که تو تخت ‫پادشاهی هم با من شریکی.
‫اعلیحضرت، من فقط...
‫بله، متوجه شدم.
‫خب؟ چی تو نامه نوشتین؟
‫نوشتم که اعلیحضرت باید ‫یک تصمیم قطعی بگیرن.
‫ازشون خواستم که افرادی مثل ‫کیم چی‌یانگ و یو هانگ‌گان رو مجازات کنن...
‫و سریعاً دربار سلطنتی رو سر و سامون بدن.
‫چرا اینقدر بی‌پروا عمل کردین؟
‫فکر می‌کردین...
‫اعلیحضرت چنین درخواست ‫بی‌محابایی رو قبول می‌کنن؟
‫اگه عصبانی بشن چی‌کار می‌کنین؟
‫اگه دستور بدن...
‫فوراً گردنتون زده بشه چی‌کار می‌کنین؟
‫اونوقت باید بمیرم.
‫قربان!
‫همونطور که گفتی،
‫با این اوصاف، دربار سلطنتی سقوط می‌کنه.
‫پس هرگز جنگ با خیتان‌ها رو پیروز نمی‌شیم.
‫چیزی که نمی‌تونم تحمل کنم...
‫همینه.
‫قربان. منم، چویی‌چونگ.
‫اعلیحضرت فقط همینو گفتن؟
‫همین؟
‫بله.
‫خیلی‌خب.
‫بسیارخب.
‫[هونگ‌هواجین]
‫نگهبان کافی مستقر کردین؟
‫بله.
‫کنار رودخونه‌ی یالو به خط شدن.
‫و چون فقط شب‌ها حرکت می‌کنیم،
‫پیشاهنگ‌های خیتان نمی‌تونن ‫جاسوسی‌مون رو بکنن.
‫درسته.
‫می‌تونیم...
‫با این تله‌ها جلوی خیتان‌ها رو بگیریم؟
‫همه‌شون رو که نه.
‫ولی قبل از این که به دیوار دژ برسن،
‫سرعتشون رو کم می‌کنه.
‫راستی چقدر دیگه...
‫کیم سوک‌هیونگ رو زندانی نگه می‌دارید؟
‫مطمئنم تا الان سر عقل اومده.
‫اون یه حیوون وحشیه.
‫اگه آزادش کنیم، یه بار دیگه وحشی میشه.
‫پس می‌خواین باهاش چی‌کار کنین؟
‫خیلی‌خب. به اندازه‌ی کافی پشیمونی؟
‫بله.
‫به اندازه‌ی کافی پشیمونم.
‫دیگه عجولانه عمل نمی‌کنم.
‫قیافه‌ات بهم میگه همش دروغه.
‫به گوئیژو برو.
‫چی؟
‫افسر موقت دولت قبول کرده.
‫برو گوئیژو.
‫- نمیرم. ‫- بشین.
‫تو کی هستی که منو بندازی بیرون؟
‫- عوضی. ‫- چطور می‌تونی...
‫حق جنگیدن رو ازم بگیری؟
‫- این یه دستوره. ‫- سرورم!
‫خیلی خوب می‌دونم چرا اومدی اینجا.
‫اینجا اولین جائیه که خیتان‌ها بهش می‌رسن.
‫و تو می‌خوای...
‫در اسرع وقت انتقام پدرت رو بگیری.
‫هرچند،
‫یاغی‌گری فایده‌ای به حالت نداره.
‫چی میگی واسه خودت؟
‫حدس کورکورانه نزن.
‫چطوری انتقامم رو بگیرم؟
‫چی‌کار باید بکنم که پدرم زنده بشه؟
‫من فقط می‌خوام اون عوضی‌ها رو بکُشم.
‫بُریدن سر اون خیتان‌ها...
‫و قلع و قمع کردنشون ‫تنها کاریه که می‌خوام انجام بدم.
‫تو واقعاً دیوونه‌ای.
‫اگه اینو می‌دونی،
‫فکر فرستادنم به گوئیژو نباش.
‫اگه لازم باشه می‌کُشمت...
‫که اینجا تو هونگ‌هواجین بمونم.
‫مراقب رفتارت باش!
‫هی!
‫- همونجا وایستا. ‫- نه.
‫خیتان‌ها به گوئیژو میرن.
‫- چی؟ ‫- ممکنه اول به گوئیژو حمله کنن...
‫و نه به هونگ‌هواجین.
‫اگه حمله نکنن،
‫از مسیر گوئیژو میرن که موقع عقب‌نشینی...
‫از هونگ‌هواجین دور بمونن.
‫برو گوئیژو.
‫گوئیژو حداقل به یه مرد ‫دیوونه مثل تو لازم داره.
‫این یه دستور مکتوب از طرف افسر کانگ ـه.
‫اینو به فرمانده‌ی دفاع گوئیژو بده.
‫چرا دست دست می‌کنی؟
‫حالا که می‌دونی خیتان‌ها میرن گوئیژو،
‫ترسیدی؟
‫باشه.
‫اگه منو به این دلیل می‌فرستین، میرم.
‫وای. از دست این عوضی.
‫ولی واقعاً مطمئنید...
‫که خیتان‌ها به گوئیژو میرن؟
‫امیدوارم نرن.
‫چی؟
‫خیلی طول کشید همه‌ی جزئیات رو وارد کنید.
‫لازمه اینقدر دقیق باشید؟
‫باید بیشتر از همه از زمان بترسیم.
‫تمام مردم گوریو یه زمان ‫در عذابی وصف‌ناپذیر بودن.
‫اما با گذشت زمان ممکنه فراموش بشه.
‫برای همین می‌خوام تمام جزئیات رو بنویسم.
‫[کیم جونگ‌هیون]
‫خیتان دوباره به گوریو حمله می‌کنه. ‫از این بابت مطمئنم.
‫چطور می‌تونید مطمئن باشید؟
‫این ذات واقعی عشایر اسب‌سواره.
‫برای کشاورزان و مهاجرانی که بذر می‌کارن،
‫زندگی یعنی محافظت از خودشون.
‫اما برای اون‌ها، زندگی یعنی هجوم و تصرف.
‫خب، به نظرتون چه زمانی ‫دوباره بهمون حمله می‌کنن؟
‫طولی نمی‌کشه.
‫مطمئنم الان دارن دنبال راهی ‫برای توجیه حمله‌ی آینده‌شون می‌گردن.
‫به محض این که بهونه‌ای ‫به کوچیکی یه پَر پیدا کنن،
‫مطمئناً لشگرکشی می‌کنن.
‫[شانگجین، پایتخت امپراتوری خیتان]
‫[ملکه دواگر چنگیتان]
‫[یلو لانگسو، ششمین حاکم امپراتوری خیتان]
‫گوریو از هیچکس طبعیت نمی‌کنه.
‫حتی قول دادن به شما وفادار باشن،
‫ولی نماینده‌ای به امپراتوری سونگ فرستادن...
‫و پیشنهاد دادن که باهم ‫به امپراتوری ما حمله کنن.
‫باید تا دیر نشده...
‫اونجا رو فتح کنیم.
‫ولی علیاحضرت الان مریض هستن.
‫لطفاً پیروزی‌تون...
‫بر گوریو رو فعلاً به تأخیر بندازین.
‫مادرم...
‫زندگی‌اش رو وقف امپراتوری‌مون کرد.
‫اون همیشه اولین نفری بود که ‫سوار بر اسبش هدایتمون می‌کرد...
‫و قلمروهای بی‌شماری رو فتح کرد.
‫از حالا به بعد،
‫من...
‫بار سنگینش رو به دوش می‌کشم.
‫من، پسرت،
‫گوریو رو فتح می‌کنم...
‫و موجب خوشحالی‌ات میشم.
‫اعلیحضرت.
‫ولی...
‫ما الان هیچ راهی برای ‫توجیه شروع یه جنگ نداریم.
‫باید یه راهی پیدا کنید.
‫حتی اگه لازم باشه دانه‌های شن ‫امتداد رود گنگ رو دنبالش بگردین،
‫باید به هر قیمتی شده پیداش کنین.
‫اطاعت میشه، سروم.
‫قبل از این که مادرم به بهشت غربی بره،
‫من به هر قیمتی که شده...
‫گوریو رو فتح می‌کنم.
‫ملکه دواگر خیتان‌ها دوباره مریض شده.
‫حدس می‌زنم که دیگه مسئولیت ‫نایب‌السلطنگی‌اش رو کنار می‌ذاره.
‫پس یعنی دوران امپراتور خیتان شروع میشه.
‫این یعنی داریم همونقدر ‫به جنگ نزدیک‌تر می‌شیم.
‫اون تا الان زیر سایه‌ی مادرش بوده.
‫اما حالا قطعاً سعی می‌کنه ‫از زیر سایه‌اش بیرون بیاد...
‫و به دنیا ثابت کنه که امپراتور واقعیه.
‫چیزی که شرایط رو بدتر می‌کنه ‫اینه که امپراتور از بابت این که...
‫ممکنه با امپراتوری سونگ بهشون ‫حمله کنیم احساس خطر می‌کنه.
‫برای جلوگیری از این اتفاق،
‫سعی می‌کنه گوریو رو کامل تصرف کنه.
‫اعلیحضرت.
‫مادر امپراتور خیتان‌ها در بستر بیماریه.
‫اجازه بدین یه نماینده بفرستیم، ‫براش آرزوی بهبودی کنیم،
‫و حرف‌های تسلی‌بخشی به امپراتور بزنیم.
‫این فرصت خوبی...
‫برای احیای دوباره‌ی پیوند ‫بین امپراتوری خیتان‌ و گوریوئه.
‫به نماینده هم می‌گیم حرکات ‫اون‌ها رو زیر نظر بگیره.
‫اگه شما اینجور فکر می‌کنین،
‫اجازه‌اش رو میدم.
‫- اطاعت، اعلیحضرت. ‫- اطاعت، اعلیحضرت.
‫تدارک ضیافت امشب چطور پیش میره؟
‫ما سالمندان بالای 80 سال و خانواده‌هاشون...
‫که ساکن گاگ‌یونگ هستن رو ‫به کاخ سلطنتی دعوت کردیم.
‫اون‌ها به همراه شما فانوس‌های ‫نیلوفر آبی رو تحسین می‌کنن...
‫و از ضیافت لذت می‌برن.
‫درسته.
‫این ضیافت من برای مردمه.
‫مطمئن بشید ضیافت چیزی ‫کم و کسر نداشته باشه.
‫- اطاعت، اعلیحضرت. ‫- اطاعت، اعلیحضرت.
‫کار امشب انجام میشه.
‫پسری که با مادرش مخالفت می‌کنه...
‫باید تنبیه بشه تا درس عبرت بگیره.
‫بعد از این، اعلیحضرت دوباره ‫به پسر مطیعی تبدیل میشن...
‫و به آغوش شما بر می‌گردن.
‫نمی‌خوام شاهد صدمه دیدنش باشم.
‫البته که نه.
‫لطفاً نگران نباشید.
‫بگو کاری که مربوط به شاهزاده ‫داریانگ‌وون هست رو هم تموم کنن.
‫بهشون بگو اگه تا امشب انجام نشه،
‫بخشیده نخواهند شد.
‫چشم، علیاحضرت.
‫کوهستان رو به آتیش بکشید!
‫- وای. چی؟ ‫- کوهستان؟
‫رئیس‌های ما ناراحتن.
‫باید شاهزاده داریانگ‌وون رو ‫از بین ببریم. حتی اگه به معنی...
‫سوزوندن کوهستان سامگاک باشه.
‫حالا دست بجنبونید!
‫- اطاعت میشه. ‫- اطاعت میشه.
‫برید.
‫منظورش اینه که باید شاهزاده ‫داریانگ‌وون رو آتیش بزنیم؟
‫تو چرا اهمیت میدی؟
‫چه با شمشیر چه با سوزوندن، ‫آخرش در هر صورت می‌میره.
‫بابت این کار مجازات می‌شیم.
‫چی؟
‫بیاین از اینجا شروع کنیم.
‫همه خلاف جهت باد وایستن.
‫شاهزاده داریانگ‌وون از نسل اژدهاست.
‫پس کُشتنش...
‫اژدها رو خشمگین می‌کنه ‫و با آذرخش مواجه می‌شیم.
‫بدنمون فوراً آتیش می‌گیره و می‌میریم.
‫وای. واقعاً این چرندیات رو باور داری؟
‫شاید چرند نباشه.
‫وای، خیلی بدبختی.
‫خیلی‌خب. بیاین شروع کنیم.
‫خدای من.
‫دیدی؟ اژدها خشمگین شده.
‫اژدها خشمگین شده.
‫اوه، نه.
‫بگو شاهزاده داریانگ‌وون الان کجاست.
‫ما نمی‌دونیم.
‫چطور می‌تونیم به سوالی که ‫جوابش رو نمی‌دونیم پاسخ بدیم؟
‫پس حداقل بگو کجا ممکنه قایم شده باشه.
‫اگه بهمون نگی،
‫اون بچه‌راهب اول از همه می‌میره.
‫لطفاً از جونم بگذرین!
‫تمومش کنید!
‫چطور جرأت می‌کنید جلوی بودا ‫تهدید به کُشتن اون کنید؟
‫اگه می‌خوای پسره زنده بمونه، بهمون بگو.
‫بانوی دربار!
‫زود باش!
‫- خدای من. ‫- نه.
‫تا قبل از سپیده‌دم، همه‌چی رو تموم می‌کنم.
‫اگه لازم باشه برای تموم کردنش ‫همه‌تون رو بکُشم، این کارو می‌کنم.
‫به هر قیمتی که شده، کارو تموم می‌کنم!
‫کجا قایم شدی؟
‫فوراً بیا بیرون.
‫اگه خودت رو نشون ندی، ‫همه‌ی راهب‌ها می‌میرن.
‫اون بچه‌راهب اول از همه می‌میره.
‫اون بچه اول از همه کُشته میشه.
‫چند نفر باید بمیرن...
‫تا تو بتونی زنده بمونی؟
‫فوراً بیا بیرون. زود باش!
‫کافیه.
‫اژدها عصبانیه.
‫با چشم‌های خودت دیدی.
‫اگه سعی کنیم نواده‌ی اژدها رو بکُشیم،
‫نمی‌دونیم چه بلایی سرمون میاد.
‫اینقدر حرف‌های شوم نزن.
‫اگه می‌ترسی، می‌تونی همینجا بمونی.
‫خودم پیداش می‌کنم و تو دنیا ‫به درجات بالایی می‌رسم.
‫شاهزاده داریانگ‌وون.
‫نرو.
‫نترس.
‫این منم که باید بترسم.
‫ازت خواهش می‌کنم کمکم کنی.
‫هرگز لطفت رو فراموش نمی‌کنم.
‫به عنوان نواده‌ی اژدها، بهت قول میدم.
‫لطفاً کمکم کن.
‫چطوری کمکتون کنم؟
‫کجایی؟
‫فوراً بیا بیرون.
‫لعنتی. هیچی نمی‌بینم.
‫هی، قبلاً اینجا رو گشتیم.
‫برو اونطرف.
‫[معبد سامچئون]
‫لطفاً مطمئن شید این به دست اعلیحضرت برسه.
‫چشم، سرورم.
‫ما کل کوهستان رو زیر و رو کردیم ‫و اسمش رو فریاد زدیم.
‫اما خودش رو نشون نداد.
‫شاهزاده داریانگ‌وون همه‌تون رو ترک کرده.
‫حالا بهم بگو.
‫شاهزاده داریانگ‌وون کجاست؟
‫جوابت اینه؟
‫باشه.
‫- گردنش رو بزن. ‫- چشم، بانو.
‫دست نگه دار.
‫دست نگه دار!
‫راهب، لطفاً کمکم کن. ‫لطفاً نجاتم بده.
‫دست نگه دارید!
‫- اعلیحضرت. ‫- اعلیحضرت.
‫دست نگه دارید.
‫من اینجام.
‫بالأخره خودت رو نشون دادی.
‫چه جالب.
‫یعنی اینقدر نگران این راهب‌ها بودی؟
‫یعنی اینقدر دلت می‌خواست نجاتشون بدی؟
‫نه، برگشتم که شما رو نجات بدم.
‫چی؟
‫برگشتم که همه رو نجات بدم.
‫منظورت چیه؟
‫به اعلیحضرت اطلاع دادم...
‫که اینجا چه خبره.
‫[معبد سامچئون]
‫حالا، اعلیحضرت همه‌چی رو می‌دونن.
‫می‌دونن کی اینجا تو معبد سین‌هیوله...
‫و دنبال چیه.
‫حالا همه‌چی رو می‌دونن.
‫اگه هنوز برات مهم نیست،
‫می‌تونی فوراً گردنم رو بزنی.
‫تو...
‫انتظار داری حرفتو باور کنم؟
‫خب، حتی اگه تونسته باشی یه پیک بفرستی،
‫چطور اعلیحضرت که تو گاگ‌یونگه...
‫الان نجاتت میده، شاهزاده داریانگ‌وون؟
‫ایشون نمی‌تونن نجاتم بدن.
‫اما هرگز اون‌هایی که...
‫آخرین نواده‌ی اژدها رو کُشتن رو نمی‌بخشن.
‫ایشون کل کشور رو می‌گردن...
‫تا تک‌تک افرادی که اینجا بودن رو پیدا کنن.
‫نگران نباشید.
‫ملکه دواگر از ما محافظت می‌کنن.
‫واقعاً اینطور فکر می‌کنی؟
‫باور داری که ملکه دواگر ‫از شما دفاع و محافظت می‌کنه؟
‫واقعاً باور داری...
‫که اون جلوی مردم به خطاهاش اعتراف می‌کنه؟
‫من اسم اینو امید واهی می‌ذارم.
‫هیچکس تو گوریو نمی‌تونه ‫افرادی که به نوادگان اژدها...
‫صدمه زدن رو ببخشه.
‫اون مجبورتون می‌کنه همه‌ی ‫تقصیرها رو گردن بگیرید...
‫و مجازات سخت‌تری رو نصیبتون می‌کنه.
‫توصیه می‌کنم همین الان بی‌خیال بشید...
‫و این معبد رو ترک کنید.
‫اگه این کارو بکنید،
‫وانمود می‌کنم هرگز این اتفاق نیوفتاده.
‫من میرم تو اتاق مراسم. ‫توصیه می‌کنم تصمیم عاقلانه‌ای بگیرید.
‫ما یا باهم...
‫زنده می‌مونیم...
‫یا با هم می‌میرم.
‫نجاتمون بده، بودا.
‫بریم داخل.
‫چشم، سرورم.
‫خیلی‌خب. زود باش، بوب‌گانگ.
‫سرورم.
‫واقعاً یه پیک فرستادین پیش امپراتور؟
‫چطوری حرفتون رو باور کنم؟
‫من نواده‌ی اژدهام.
‫برای همین این امر ممکن شد.
‫بریم.
‫- بانو چویی. ‫- چیه؟
‫یه کم پیش که داشتم از کوهستان ‫پایین رو نگاه می‌کردم،
‫سه‌ نفر رو دیدم که مشعل‌به‌دست ‫درحال حرکت بودن.
‫چی؟
‫از معبد سامچئون خارج شدن...
‫و با عجله به سمت گاگ‌یونگ رفتن.
‫اعلیحضرت.
‫نگران نباش.
‫بودا ما رو در امان نگه می‌داره.
‫من...
‫هر کاری در توانم بود انجام دادم.
‫حالا همه‌چی...
‫به اعلیحضرت بستگی داره.
‫نجاتمون بده، بودا.
‫چه منظره‌ی تماشایی‌ای.
‫- خیلی قشنگه. ‫- آره.
‫چه با کلاس.
‫- بیاین خوش بگذرونیم. ‫- همه‌چی عالیه.
‫مادر، اون‌ها خیلی خوشگلن.
‫لطفاً با احتیاط بیا پایین.
‫- محوش شدم. ‫- معرکه‌ست.
‫فوق‌العاده‌ست.
‫زنده باد امپراتور.
‫- زنده باد امپراتور. ‫- زنده باد امپراتور.
‫از همگی ممنونم...
‫که دعوتم رو پذیرفتین.
‫حقیقتاً سپاسگزارم.
‫امیدوارم همه عمری طولانی ‫و مملو از سلامتی داشته باشن!
‫- هورا. ‫- هورا.
‫- وای، نگاه کن. ‫- اونجا چه خبره؟
‫- اون چیه؟ ‫- چه خبر شده؟
‫- چه اتفاقی افتاده؟ ‫- چی شده؟
‫- خدای من. ‫- چه خبر شده؟
‫چه اتفاقی افتاده؟
‫اونو چی‌کار کنیم؟
‫اعلیحضرت.
‫اوه، نه. آتیش.
‫- اعلیحضرت. ‫- آتیش!
‫- آروم باشید، سرورم. ‫- یه کاری بکنید.
‫- فوراً برید و مسیر رو ببندین. ‫- اطاعت، قربان.
‫- یه کاری بکنید. ‫- اعلیحضرت، شما باید برید.
‫از این‌طرف، اعلیحضرت.
‫اعلیحضرت!
‫همین الان برید!
‫همه از اینجا برید!
‫از اون‌طرف، اعلیحضرت.
‫- اعلیحضرت، نه! ‫- اعلیحضرت.
‫- باید از اینجا بریم.
‫- اعلیحضرت.، باید زود بریم. ‫- ولم کنید!
‫اعلیحضرت.
‫اونجا نه. باید از اون‌طرف بریم.
‫اعلیحضرت، نباید وایستیم.
‫حرکت کنید.
‫اعلیحضرت.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫» ترجمه از محمد مـعـیـن پشامی «
‫داری میگی تو گاگ‌یونگ شورش شده بود؟
‫به نظرم کیم چی‌یانگ اعلیحضرت رو کُشته...
‫و کاخ رو تصاحب کرده.
‫لطفاً حماقت نکن.
‫اعلیحضرت همه‌چی رو می‌دونن.
‫اعلیحضرت فوت کردن.
‫چطور جرأت می‌کنی منو بازی بدی؟
‫اعلیحضرت، افسر کانگ شورش کرده.