برو، آبا! برو!
قراره اینجوری کاراته یاد بگیری؟
آبا! آبا!
تو فقط ویدیو درست کن، عزیز دلم.
بی‌خیال کاراته شو.
«چقدر ورم کرده.»
«مثل قهرمانا بود، ولی حالا...»
- این همون دختره‌ست که پسرمو زده! - تا الان کجا بودی؟
- این چه وضعیه؟ - هی!
اگه دستش می‌شکست چی؟
ماه دیگه انتخابیه تیم کریکت داره.
خیلی خوب کریکت بازی می‌کنه.
شکر کن حوصله داشتم.
وگرنه پاشو می‌شکستم، خانم جون.
ببین، جلو خودته دیگه.
خانم، بندازینش زندون.
باشه.
یه کاری کن. بیا پاسگاه.
می‌خوام ازش شکایت بزنم.
بچه‌ها رو هم بیار.
بچه‌ها رو بیارم پاسگاه؟
آره، باید شهادت بدن.
وکیل داری؟
نداری؟ تاوده یکی برات جور می‌کنه.
- تاوده، رسیدگی کن. - چشم، خانم.
خانم، من باید برم بیمارستان.
اونم باید بره اداره.
خیلی وقت نداریم.
یه کم بترسونش، بعد ولش کن.
ولی مجبورش کن از پسرم معذرت‌ بخواد.
معذرت بخواه.
بگو ببخشید!
ببینین، شماها برین.
من خودم باهاش حرف می‌زنم.
باشه، خیلی خب.
بیا بریم. - بیا دیگه!
بیا دیگه. - پسر منو حسابی زده.
آخه کسی اینجوری می‌زنه؟
می‌خوای منو بندازی زندون؟
اونا رو ول کردی برن؟
مگه چی کار کردن؟
من دوچرخه‌سوار بودم.
اونا با اسکوتر ویلی می‌زدن.
خوردیم به هم، من افتادم زمین.
آسیب دیدم.
عصبانی شدم.
زدم تو گوششون!
مگه کار بدی کردم؟ چی کار بدی کردم؟
خانم، ببرینش.
۱۸ سالشه
ولی هنوز عقل درست‌وحسابی نداره.
به خاطر تو، پلیس برای اولین بار اومد خونه‌مون.
مامان، انقدر لوس‌بازی درنیار دیگه.
خانم، بگین کجا باید برم.
اسمت چیه؟
کومال پرامود کومار.
خیلی زود عصبی می‌شی، نه؟
نه.
عصبانیت من ول‌کن نیست.
- این چیه؟ خیلی پرحرفی. - «خانم...
اون تنها دخترمه، همه چیزمه.
- تو رو خدا به بزرگی خودت ببخش. - خاله، چیکار می‌کنی؟
- خواهش می‌کنم... - مامان، بس کن دیگه!
یه کاری کنیم.
یه فرصت بهت می‌دم.
امشب بیا پاسگاه.
میای یا نه؟
ویکی، کجایی؟
از صبح کله سحر خونه به هم ریخته!
«دارم ویدیو می‌گیرم.»
تو اصلاً بیکار نمی‌شی؟
«صبر کن، بعداً زنگ می‌زنم. خدافظ.»
بعداً زنگ بزن بهم!
ببخشید، ببخشید.
دوباره بریم.
یک، دو...
ای بابا! این چش شده دیگه؟
باشه.
یک، دو، سه، شروع!
هی!
این چه وضعشه؟ ما هم کار داریم بریم!
هی!
چیکار داری می‌کنی؟
نمی‌بینی داریم ویدیو می‌گیریم؟
خیابون باباته مگه؟
برو خونه‌تون ویدیو بگیر، عزیز دلم.
فقط این‌قدر لایک؟
با این وضع که فالوئر زیاد نمی‌شه.
سواتی...
نه، اشکالی نداره. خوبی؟
- استاد، حالتون چطوره؟ - عالی.
بابام باز جعبه غذاشو جا گذاشته.
بازم، آقا ناندو؟
استاد...
این همون دختره‌ست. کومال.
همون که بهتون گفته بودم.
سلام.
سواتی، بیا این‌جا.
سواتی، چند بار بهت گفتم؟
کسی که خودش نخواد کاراته یاد بگیره، نباید مجبورش کرد.
استاد، من که مجبورش نکردم، دارم تشویقش می‌کنم.
تشویق می‌کنی؟
هفته دیگه در می‌ره. ببینش! اصلاً علاقه‌ای نداره.
باشه، پس می‌فرستمش زندون.
تو طول روز...
دو ساعت تمرین لازمه.
یک ساعت ورزش.
یک ساعت کاراته.
می‌تونی انجامش بدی؟
می‌تونه انجام بده؟ باید انجام بده.
راه دیگه‌ای نداره.
سواتی،
اون...
خسته نمی‌شه؟
من روزی سی کیلومتر رکاب می‌زنم.
هر روز.
خسته نمی‌شم.
هی!
باشه.
کفش‌هاتو دربیار، برو گرم کن. الان میام.
برو دیگه!
«یه زمانی منم مثل کومال زود از کوره در می‌رفتم.»
ولی به لطف اون، الان پلیسم.
استاد درستش می‌کنه.
راستی، شهریه‌ش...
نگران نباش.
بعداً حساب می‌کنیم.
بیا فرم رو پر کنیم.
بیا دیگه.
زود باش دیگه، دختره الان میاد.
بیا رکاب بزن.
آبا!
آبا... آبا!
ولش کن. استاد داره میاد، آبا.
زود باش بریم.
استاد صدا می‌زنه، وگرنه...
وگرنه چی، عزیز دلم؟
«آبا!»
اومدم، بابا.
بابا.
آبا، دوجو رو بستی؟
آره بابا.
بابا...
- گوش کن... - خب، بگو ببینم چی شده.
الو؟
«آجی کادم!»
من دخترشم. شما کی هستین؟
گوشی رو بده به بابات!
اول پول می‌گیره بعدشم جواب تلفن نمی‌ده!
چی شده؟ چرا جواب تلفنو دادی؟
بذار شارژ شه.
بعدم بیا شام بخور.
ببخشید بابا.
ساشی، می‌تونیم بعداً حرف بزنیم؟
«آجی، تو همیشه همینو می‌گی.»
باشه، بگو ببینم چی شده.
«چی یعنی چی شده؟»
«جلسه‌ی فدراسیون کاراته جمعه‌ست.»
جلسه‌ی فدراسیون که هر ماه برگزار می‌شه، این بار چه فرقی داره؟
«این بار فرق داره.»
«مسابقات فدراسیون کاراته‌ی ناشیک، NKFT...»
«تاریخش برای شش ماه بعد قطعی شده.»
«قراره در مورد اون صحبت کنیم.»
«همه‌ی مربی‌های دوجو میان.»
«جایزه‌ی نقدی این بار هم بیشتره.»
باشه، روش فکر می‌کنم.
«آره، فکر کن و بی‌سروصدا بیا.»
- «باشه؟» - باشه؟
بعداً باهات صحبت می‌کنم. خدافظ.
«باشه، خدافظ.»
عزیزم، نون رو هم بیار.
چشم، بابا.
بابا...
اون دختری که امروز اومد...
می‌خوای بذاریش دوجو؟
آره. چرا؟
مشکلی هست؟
نه بابا. فقط...
فکر نکنم بتونه شهریه رو بده.
تو لازم نیست نگران شهریه باشی.
تمرکزتو بذار رو دانشگاه و کاراته.
رو همه‌ش.
آبا...
کاراته فقط یه راه برای پول درآوردن نیست برام.
یه چیزی بگو بهم.
کاراته‌کار معروفی می‌شناسی؟
کاراته یاد گرفتن چه فایده‌ای داره؟
پول درمیاد ازش؟
می‌تونم باهاش خارج برم؟
می‌تونم از این‌جا خلاص شم؟
تو که هیچ علاقه‌ای به هنر نداری!
چرا این‌قدر عبوسی؟
باز شروتی ولت کرد؟
ویکی، هیچ دختری پیشت نمی‌مونه.
چت شده آخه؟
خفه شو دیگه.
برو یکی از این اینفلوئنسرها رو تحت تأثیر بذار.
حداقل قبل از اینکه بزنه زیرش، فالوئر جمع می‌کنی.
انگشترم!
ویکی، انگشترم...
حالا بخند، بخند!
چرند نگو!
اون انگشتر مامان‌بزرگم بود!
پیداش کن!
همین اطراف باید باشه. پیدا کردی؟
نه.
اون‌طرفو نگاه کن.
ممکنه تو کلاس کاراته جا گذاشته باشیش؟
- داداش... - بله، آبا.
از نظر مالی یه‌کم مشکل داریم.
ولی بابا هیچ‌وقت چیزی نمی‌گه.
بابا که هیچ‌وقت چیزی نمی‌گفت، حالام نمی‌گه.
- اگه لازم داری، بگو. می‌فرستم برات. - نه داداش.
مسئله اون نیست.
همش سرگرم کاراته‌ست.
آبا، بهش گفتی...
که دیگه نمی‌خوای کاراته رو ادامه بدی؟
می‌خوای اینفلوئنسر بشی؟
نه، هنوز نگفتم.
تو زمان خودش بهش می‌گم.
خودت ببین.
زمان من هیچ‌وقت نرسید، احتمالاً مال تو هم نمی‌رسه.
باهاش حرف بزن.
بی‌خیال اون بحث.
ویدیومو دیدی؟
- خیلی خوب بود. - نظرت چی بود؟
خیلی قشنگ اجرا کردی. کیف کردم.
می‌دونی، به همه نشونش دادم.
همه خوششون اومد.
داداش، فکر کنم بابا بیدار شده.
بعداً حرف می‌زنیم.
خدافظ، شب‌به‌خیر.
آبا...
به‌جای اینکه فقط بگی، برو هماهنگش کن.
باید همه چی رو آماده کنیم، درسته آقا؟
آقا، بگین دیگه.
خیلی خب، مشکلی نیست.
آقا، چای.
- مرسی. - حالا جدی بگم...
آروم باشین!
بشینین.
ساشی، شروع کن.
بله.
خب دوستان، همون‌طور که می‌دونین،
امسال بیست‌وپنجمین سالگرد فدراسیون کاراته ناشیکه.
یه پیشنهاد دارم برای همه‌ی دوجوها.
نظرتون چیه ماه دیگه یه مسابقه بین دوجوها بذاریم،
برای تمرین؟
آجی، نظرت چیه؟
ایده‌ی خوبیه.
پیشنهاد خوبیه.
ولی ساشی...
تو این مسابقه، ناوودایا...
شرکت نمی‌کنه.
مثل هر سال. می‌دونم.
و فدراسیونم مجبورش نمی‌کنه.
ولی الان فقط داریم درباره‌ی مسابقه‌های بین دوجوها حرف می‌زنیم.
باشه.
تاریخ‌ها رو بهت اطلاع می‌دم، کنجی.
آره!
الان می‌خوام خبر خوبو بدم بهشون.
باشه.
مرسی. خدافظ.
ببخشید یه‌کم دیر رسیدم.
تو تماس با فدراسیون توکیو بودم.
حدس بزنین چی شده؟
پیشنهادمو قبول کردن.
امسال، برنده‌های NKFT قراره
هم مدال بگیرن، هم بورسیه.
شش ماه آموزش کاراته توی توکیو.
فوق‌العاده‌ست.
و تازه یه چیز دیگه‌م هست...
دوجویی که بیشترین مدال رو بگیره...
یه جایزه‌ی نقدی ویژه می‌بره.
خبر خوبیه.
- حالتون چطوره؟ - این همیشه خبرای خوب میاره.
ظهر بخیر، سنسی.
ساشی، اوضاع خوبه؟
- عالیه. شما چطور؟ - منم خوبم!
آقا!
- همه‌چی روبه‌راهه؟ - عالیه.
به نظر تازه‌وارد میای.
- بله. - سلام.
- هارشال. - جی‌دی.
می‌دونم.
سنسی دوجوی فایربولت.
قهرمان فعلی مسابقات NKFT.
و امسال دنبال هت‌تریکه.
ببین، نمی‌خوام بهت فشار بیارم.
ولی فکر کردن بهش چه ضرری داره؟
به بچه‌ها فکر کن.
تمرین بچه‌ها چطوره؟
عالیه.
خیلی خوب پیش می‌ره.
ساشی، من دیگه برم.
اِی! نه بابا!
اول صبحونه بخور.
بشین صبحونه بخور.
- چای داغه؟ - آره، داغه.
فلفل می‌خوای؟
- چاتنی؟ - آره، چاتنی هست.
همیشه همین کارو می‌کنی.
همیشه همینه.
جلسه که تموم می‌شه، غیب می‌شی.
وقتی جلسه تموم شد...
حداقل پنج دقیقه بمون.
ساشی،
طعنه‌هات رو نگه دار واسه اونایی
که همیشه دیر میان.
جی‌دی، خدافظ!
شاگرد سابقته.
باید بهش بگی.
دستور دروناچاریاست، باید گوش کنه.
آقا داره میاد.
آجی...
ده سال گذشته.
بی‌خیالش شو.
تا کی می‌خوای ازش فرار کنی؟
من از کسی فرار نمی‌کنم، ساشی.
- بیشتر بریزم؟ - بسه دیگه.
- ساشی... - بشین دیگه.
ببین،
مبارزه با آدمای جدید باعث می‌شه بچه‌هاتم چیزی یاد بگیرن.
- درسته آقا؟ - کاملاً درسته.
خب پس این‌جوری کنیم.
بذار مسابقه‌های ناوودایا و فایربولت
تو روزای جدا باشن.
- ایده خوبیه. - مشکلی نیست؟
- قبوله. - آفرین، همینه!
- بیا، یه سمبوسه بخور. - نمی‌خوام.
- چرا؟ یکی بخور. - خودت باید کمتر بخوری.
چرا آخه؟
بیشتر شبیه سومو شدی تا مربی کاراته!
هر جور راحتی.
- به شکمت نگاه کن. - کم شده.
دو تا سمبوسه دیگه بیار.
«بسه دیگه خاله، تمومش کن.»
«داداش، این دیگه ته خجالته.»
«اون مثل طاووس می‌رقصه، ولی بارون نمیاد!»
«خواهش می‌کنم، پاکش کن و دیگه نرقص!»
- «چقدر آرایش، داداش!» - چرا کامنتا رو می‌خونی؟
- خاموشش کن. - نه داداش.
کامنت منفی باعث می‌شه ریل وایرال شه.
ولی خب یکی‌دو تا مثبت هم داشته باش دیگه.
آره دیگه، پیش میاد.
نفهمیدم مشکل چیه واقعاً.
هر کاری کردم، باز فقط ۲۵ هزار بازدید خورده.
عزیزم، ناامید نشو.
مردم همیشه قضاوت می‌کنن.
اینفلوئنسر شدن آسون نیست.
چرا فالوئر نمی‌خری؟ بهترین راهه.
عمراً!
نمی‌خوام فالوئر بخرم.
فالوئر خریدن پول می‌خواد. باباش پولشو می‌ده؟
راستی، کاراته‌ت چطور پیش می‌ره؟
وای! ساعت پنج شد.
باید برم.
- خدافظ. - خدافظ.
خدافظ!
فازش یه‌جوری نبود؟
خیلی هم بود.
قبل از ریل بعدی، بیا یه گفت‌و‌گوی صادقانه داشته باشیم.
باشه.
- آماده‌ای؟ - بله، سنسی!
یک!
دو!
سه!
چهار!
پنج!
شش!
هفت!
هشت!
نه!
خوبه.
برگردید به حالت اول.
ببخشید، سنسی.
به‌خاطر دانشگاه دیر رسیدم.
آماده‌ای؟
بله، سنسی!
بلاک!
پانچ!
بلاک!
پانچ!
بلاک!
پانچ!
سرت صاف باشه، محکم بایست.
بلاک.
پانچ!
خوبه.
بلاک!
پانچ!
بلاک!
پانچ!
حالا می‌ریم سراغ لگدها.
از لگد از پشت شروع می‌کنیم.
جایش...
یه کاتای دیگه تمرین کن.
چشم، سنسی.
برو توی حالت. بقیه‌تونم بیاید.
دوباره انجامش بدیم.
- آماده‌اید؟ - بله.
یک!
دو!
سه!
چهار!
همون دختره‌ست که اون روز اومده بود.
آره.
علاقه‌ای به کاراته نداشت.
پس الان چرا اومده اینجا؟
کومال...
درسته، کومال؟
بیا اینجا، همین‌جا وایسا. بیا.
برای یاد گرفتن کاراته نیومدم.
انگشترم رو گم کردم.
کجا باید پیداش کنم؟
نیپون...
چرا وایستادین؟
ادامه بدید، با حرکت و صدا!
مرسی، سنسی.
عزیزدلم.
جایش، دخالت نکن!
قراره این‌جوری کاراته یاد بگیری؟
ده روپیه روی آبا.
ای خسیس! شرطتو ببر بالا دیگه.
بیست روپیه روی آبا.
- بیست روپیه روی آبا. - سی روپیه روی آبا.
خسیسا!
پنجاه روپیه روی کومال.
روی کومال.
همون ریل‌هات رو بساز، عزیز دلم.
بی‌خیال کاراته شو!
بزن بریم، آبا!
بسه دیگه!
تو!
مبارزه خوبی بود.
بچه‌ها، برگردید به تمرین.
خوبه.
- هنوز ادامه داره. - ریل قشنگیه.
ویکی، بزن بریم.
بیا دیگه، پاشو!
تو اون‌تو چیکار کردی؟
با کی درگیر شدی؟
همون دختریه که هی ریل می‌سازه.
باهاش دعوام شد.
بی‌خیال، یادم نمیاد.
کدوم دختر؟ انگشترتو پیدا کردی؟
آره.
برای انگشتر رفته بودی.
کومال.
بازم جا گذاشتی اینو.
بده دیگه!
نمی‌خوای خودت بندازیش؟
حداقل ازش تشکر کن.
مرسی، سنسی.
بریم دیگه؟
تو خیلی خری.
یه سورپرایز خفن برات دارم.
باید این دارو رو بخوری.
و این کرم رو بزنی.
می‌خوای خودم بمالم؟
بابا، چرا وسط دعوا نگهش داشتی؟
داشتم می‌زدمش!
کاراته فقط واسه دفاع از خوده.
بدون اجازه، چجوری درگیری راه انداختی؟
بابا، اون دختره دعوا رو شروع کرد.
تازه چیزی از کاراته حالیش نبود.
ولی بازم تونست بزنت.
بد هم نزد، خوب مقاومت کرد، نه؟
اگه این‌قدر به موبایلت نمی‌چسبیدی، شاید بهتر بودی.
شاید.
دارو رو زدی؟
اه!
این بود سورپرایزت؟
این آشغالا رو به فالوورات بنداز!
باشه، ببخشید.
ببین اینو، این سورپرایز واقعی‌ه.
این چیه؟
بلیت آزادیته.
واسه همینه که می‌گم فیلمای جنوب هند رو ول کن،
بچسب به سوشال مدیا.
درباره‌ی فیلمای جنوب چیزی نگو.
اصلاً می‌خوای از این فقر دربیای یا نه؟
ژاپن؟
ژاپن!
فکر کن اگه ببری.
خب، کاراته می‌خوای بری یا نه؟
آخ! درد دارم!
صورتت که از قبل خراب بود.
چطور بود سورپرایز؟
بابا، باید باهات حرف بزنم.
تو اصلاً منو نمی‌فهمی.
اصلاً به رؤیاها و هدف‌هام اهمیت نمی‌دی.
فقط به‌خاطر تو دارم کاراته یاد می‌گیرم.
ولی اگه برات هیچی ارزش ندارم...
بابا، از امروز دیگه نمیام باشگاه.
نمی‌خوام کاراته یاد بگیرم.
آبا...
دردت کمتر شده؟ الان حالت بهتره؟
من داشتم می‌رفتم، می‌رسونمت دانشگاه.
عصری هم خودم میام دنبالت.
با هم بریم باشگاه.
بریم.
من نمیام باشگاه!
چرا؟ چی شده؟
راستش...
حالم .
- حالم خوب نیست... - باشه، باشه.
پس دو روز استراحت کن.
پس‌فردا بیا باشگاه.
باشه بابا.
من رفتم.
آبا!
بزرگ‌ترین ماهی دریا نهنگه،
ولی خطرناک‌ترینش کوسه‌ست.
اینجا تو باشگاه فایربولت،
می‌خوام همه‌تون مثل کوسه باشید.
سریع، باهوش و خطرناک.
مسابقه شش ماه دیگه‌ست.
شش تا دسته‌بندی داره.
سه‌تا برای پسرا، سه‌تا برای دخترا.
می‌خوام تو هر دسته، یکی از فایربولت برنده بشه!
واضحه؟
بله، سنسی!
نشنیدم!
بله، سنسی!
با هر روشی که شده، تحت هر شرایطی، باید ببرید!
هر مبارزه رو طوری بجنگید که انگار آخرین مبارزه‌تونه.
آقا، مسابقه‌های بین باشگاهی با ناوودایا و آجانتا
آخر ماه بعد برگزار می‌شه.
عالیه.
همه آماده‌اید؟
بله، سنسی!
شروع کنید!
یک!
دو!
سه!
چهار!
پنج!
امروز تنهایی؟
بقیه کجان؟
قرار بود یه ریل ضبط کنیم.
همه لحظه آخر کنسل کردن.
هیچ‌کس نمیاد.
اشکالی نداره.
این چای مهمون من. قبوله؟
خوشحالم اون دختره اینجا نیست!
الو؟
چی شده؟
نه...
حالت خوبه؟
راستش...
انگار داشتی گریه می‌کردی...
نه، یعنی...
آره.
چیزی می‌خوای؟
دستمال یا آب؟
دستمال پارچه‌ای. شاید داشته باشم.
بذار ببینم.
ندارم. می‌رم دستمال کاغذی بیارم.
هی! داری چیکار می‌کنی؟ - ببخشید...
- معذرت می‌خوام. - عجیبه.
دستمال.
مرسی.
من دیگه برم.
خداحافظ.
من همین‌جا نشستم.
دو!
سه!
سنسی!
هی!
بازم چیزی جا گذاشتی؟
می‌خوام کاراته یاد بگیرم.
چرا؟
دلم می‌خواد یاد بگیرم.
یادَم می‌دی؟
اول...
یک دقیقه پلانک برو.
بکنش یه ساعت.