‫تو هیچی دربارۀ این یارو نمی‌دونی.
‫گیر می‌افتی.
‫[آنچه گذشت]
‫موندم اگه گری زنده بود ‫نظرش در مورد زره چی بود.
‫می‌دونی؟ موقعی که پرواز می‌کنم.
‫گردش‌مون اینجا تموم می‌شه؟
‫- دخترها، فرار کنید! ‫- بابا!
‫این افسرها با تو کار دارن.
‫می‌خواستم راجع‌به ارتباطت با ‫استوارت کلارک ازت سؤال بپرسم.
‫امروز صبح جسدش پیدا شده.
‫اونا همه‌چیز رو دربارۀ من می‌دونن. ‫آمار مامان رو دارن!
‫- حتی اگزا! ‫- باید ابتکار عمل رو بگیرم دستم.
‫نه! دیوونه شدی؟
‫می‌دونی با چی طرفی؟
‫این مَرد جادویی می‌تونه به خواست خودش ‫به حرکتِ گلوله‌ها قوس بده.
‫اون شنل رو می‌خوام.
‫واقعیت اینه که...
‫اسمم ایزیکل‌ـه... استین.
‫بیا به سرقت بعدی فکر کنیم.
‫می‌دونم جنون رو کُشتین.
‫می‌دونستم دردسرسازی، ریری.
‫بازش کن.
‫دَر کوفتی رو باز کن، ریری!
‫نه!
‫نه.
‫اینم جزو نقشه‌ات بود؟
‫که جان بمیره؟!
‫چرا داری بهم نشونش می‌دی؟
‫«ترجمه از محمد سید»
‫ببین رفیق، اصلاً چیز خاصی نیست.
‫مثل سرقت قبلی و قبلی‌اش می‌مونه. می‌ری داخل،
‫سعی می‌کنی شناسایی نشی، ‫پول رو برمی‌داری. راحت!
‫- باشه. ‫- فقط همون‌طور که نقشه کشیدیم انجامش بده.
‫اون‌وقت ما می‌شیم اونایی که مثل پادشاه‌ها ‫توی یه عمارت شیک‌و‌پیک، اتلاف وقت می‌کنن.
‫آره...
‫- عمارت‌ شیک‌و‌پیک. ‫- بیا بریم.
‫خصومت شخصی که نداریم باهاشون، مگه نه؟
‫خصومت شخصی نداریم.
‫بیا بریم.
‫ایست!
‫بی‌خیال، بچه‌جون.
‫باید بریم. پخش می‌شیم.
‫جان! چطور پیدات کنم؟
‫من هیچ‌وقت خیلی ازت دور نیستم.
‫خب؟
‫همیشه باهاتم.
‫آهای پارکر...
‫می‌خوای چند کلمه صحبت کنی رفیق؟
‫چی بگم مثلاً؟
‫شاید بهتر باشه...
‫نوبتی در مورد این صحبت کنیم ‫که دل‌مون واسه کدوم خصوصیتِ جان، بیشتر تنگ می‌شه.
‫عجب! خیلی‌خب. آممم...
‫به گمونم اول خودم شروع کنم.
‫من دلم برای صداقتِ جان تنگ می‌شه.
‫از طرفی...
‫اینکه خیلی عاشق اُپرا بود.
‫آره. ‫طرفدار پر و پا قرصِ اُپرا بود.
‫می‌دونم.
‫من دلم برای ستاره‌های نینجاییِ احمقانه‌اش تنگ می‌شه. ‫(شوریکن)
‫می‌دونید که همیشه دلیل خوبی ‫برای عصبانیت از دست جان داشتم
‫ولی الان یه‌جورایی عصبانی‌ام که اینجا نیست.
‫و...
‫نمی‌دونم چه حسی به این موضوع داشته باشم.
‫می‌دونید من بیشتر دلم برای چی‌اش تنگ شده؟
‫وفاداریش.
‫بهش انگیزه می‌داد، شخصیتش رو تعریف می‌کرد.
‫به کُشتنش داد.
‫یه وقتایی سخت‌گیر می‌شد.
‫اهمیت می‌داد، به من، به ما.
‫به مأموریت‌مون.
‫بعد از فاجعۀ هیرلوم...
‫می‌خوام مطمئن بشم برای کار بعدی‌مون بی‌نقص‌ایم.
‫طبق نقشه پیش می‌ریم.
‫کارِتون رو ادامه بدید.
‫خیلی خب.
‫پارکر، کاری هم برای من داری؟
‫آره...
‫برات برنامه دارم.
‫خیلی‌خب.
‫پس فقط بهم خبر بده.
‫[آیرون‌هارت]
‫ریری؟
‫ریری...
‫ریری! الو!
‫لطفاً صدات رو بلند نکن!
‫الان یه دقیقه‌ای می‌شه که دارم صدات می‌زنم.
‫چی شده؟
‫این تیکه‌ پارچۀ عجیب و ترسناکی که ‫از شنل پارکر کِش رفتی...
‫هنوز چیزی ازش دستگیرت نشده؟
‫بهش می‌خوره درون‌سوز باشه.
‫مثل موتور حرارتی.
‫انرژیِ میزبانش رو تأمین می‌کنه ‫که توی این مورد می‌شه پارکر.
‫خیلی‌خب، می‌دونیم این انرژی‌ها کجا می‌رن ‫ولی از کجا میان؟
‫طبق آنالیز من، هیچ‌جا!
‫این الگوی حرارتی رو ‫با تمام منابع انرژیِ شناخته‌شده مقایسه کردم.
‫واکاندانایی. کری، استارک، پیم. ‫ولی به جایی نرسیدم.
‫ولی امکان نداره! ‫انرژی یهویی از آسمون ظاهر نمی‌شه!
‫فیزیک و قوانین علمی رو نقض می‌کنه.
‫تازه راستش رو بخوای، نمی‌دونم بدنِ پارکر ‫چقدر دیگه می‌تونه تحمل کنه، تا وقتی که...
‫امروز صبح خیلی رفتارش عجیب بود.
‫- خیالاتی شدی. ‫- نه، قضیه فراتر از این حرفاست، خب؟
‫می‌دونم داره یه نقشه‌هایی می‌کشه.
‫باید سر از قدرت‌هاش در بیارم، ‫تا موقعی که بالأخره اومد سراغم...
‫بتونم جلوش وایستم.
‫ریری؟
‫داره میاد! در رو قفل کن.
‫می‌دونی که مامانم اعتقادی به دَرهای قفل‌شده نداره، ‫مگر اینکه خرج خونه رو بدی!
‫شما دوتا دارید چیکار می‌کنید؟
‫هیچی.
‫اومدم ببینم کثافت‌کاری‌ای کردی یا نه.
‫کثافت‌کاری؟
‫چه کثافت‌کاری‌ای کرده باشم؟
‫میگم اگه لازمه لباس کثیفی رو بشورم، ‫دارم می‌رم خشکشویی.
‫عه. که این‌طور. ‫نه، لازم نیست.
‫ریری...
‫مسئله‌ای هست که لازمه در موردش صحبت کنی؟
‫منظورت چیه؟
‫خب، از وقتی این شغل جدید رو شروع کردی ‫دیر میای خونه،
‫کادوهای گرون می‌خری،
‫تازه اصلاً دربارۀ همکار مُرده‌ات صحبت نکردیم.
‫خبر داری؟
‫پلیس بهمون گفت، همون‌موقع که اینجا بودن.
‫- درسته! ‫- درسته.
‫درسته.
‫خب دیگه، اگه وقتی بیرون بودم ‫چیزی لازم داشتی، بهم زنگ بزن. باشه؟
‫حتماً.
‫خیلی‌خب. خداحافظ.
‫کجا رفت؟
‫وای نه! اون اینجاست.
‫باید مامان رو از خونه خارج کنیم.
‫عه، صبر کن، صبر کن! ‫صبر کن! برگشت!
‫خیلی‌خب. دیدی؟ مشکلی نداریم.
‫چطور می‌تونی اینو بگی؟
‫چرا انقدر خونسرد رفتار می‌کنی؟
‫جوری که انگار من نذاشتم جان بمیره.
‫کاری رو کردی که برای زنده‌موندن باید می‌کردی.
‫جان هم اگه جای تو بود همین کار رو می‌کرد. خب؟
‫خودش هم گفت. گوش کن! ری!
‫باید روی این تمرکز کنی که شنل پارکر دقیقاً چیه.
‫استرس‌داشتن برای کاری که دفاع از خود بوده، ‫به کُشتن می‌دتت.
‫من حتی نمی‌دونم باید چی‌کار کنم.
‫- به «شوری» زنگ بزن. شاید اون بتونه کمک کنه. ‫- بهش زنگ بزنم؟
‫خیلی‌خب.
‫«الو؟ آره! شوری! چه خبـ...»
‫«من این مدت چی‌کار می‌کردم؟ ‫بعد از جنگی که بین گونه‌های مختلف...
‫هم توی خشکی، هم توی آب، راه انداختم؟»
‫«خب، از ام‌آی‌تی پرتم کردن بیرون.»
‫«عضو یه گروه داغونِ خلافکاری شدم و...
‫الان یه مردِ شنل‌پوش قراره بزنه آش و لاشم کنه.»
‫«می‌تونی کمک کنی؟»
‫«الو؟»
‫«الو، شـ... شوری؟»
‫قطع کرد!
‫- معلومه وقتی این‌جوری بگی... ‫- هنوز خبری از جو نشده؟
‫اون حتماً یه ایده‌هایی داره.
‫نه. هِی می‌ره روی پیغام‌گیر صوتی‌اش. ‫می‌خوای بازم بگیرمش؟
‫عجیبه.
‫نه، لازم نیست.
‫خودم می‌رم پیشش.
‫در هر صورت باید قضیۀ «بیومش» رو بهش بگم.
‫- ببخشید. ‫- هوم؟
‫احیاناً نمی‌دونید چرا دورِ خونۀ جو...
‫نوار پلیس کشیده شده؟
‫جو.
‫منظورت ایزیکل استین‌ـه؟
‫خب. پلیس‌ها امروز صبح اومدن بردنش.
‫چی؟ چرا؟
‫خب، یکی‌اش اینکه ‫دیدی با گل‌های کوکب من چی‌کار کرده؟
‫اینجا محلۀ قشنگی‌ـه. ‫ولی هر اتفاق بَدی اینجا بیفته...
‫قطعاً از اون خونه نشئت می‌گیره.
‫مدرک جرمی که در صحنۀ جرم هیرلوم پیدا شده
‫مربوط می‌شه به ایزیکل استین، ‫از شهر اوانستونِ ایالت ایلینوی.
‫مجدداً می‌گم، توی این صحنۀ جرم خیلی چیزها هست ‫و پرونده داره با سرعت پیش می‌ره.
‫ایزیکل استین که به صورت قانونی اسمش رو...
‫به «جو مک‌گیلی‌کادی» تغییر داده، ‫پسرِ مرحوم «اوبادیا استین»‌ـه.
‫از اوبادیا به خوبی یاد می‌شه، ‫چرا که مدیرعامل سابق صنایع استارک بود
‫و پونزده سال و خُرده‌ای پیش ‫به‌طرز غم‌انگیزی توی یه حادثۀ هواپیما جونش رو از دست داد.
‫برای همین، این خبر کمرشکنی‌ـه ‫و مردم این منطقه اصلاً باورشون نمی‌شه.
‫نوبت توئه، استین.
‫استین با چندین فقره جرم روبه‌رو شده
‫از جمله؛ مالکیتِ غیرقانونیِ تکنولوژی بیونیک
‫و تروریسم داخلی.
‫واقعاً ناراحت‌کننده‌ست که این رسوایی
‫داره آبروی خانوادگیِ استین‌ها رو می‌بره.
‫آخه اوبادیا مَرد دوست‌داشتنی‌ای بود.
‫هم مخترع بود، هم خیّر ‫و هم مربیِ تونی استارکِ کبیر.
‫روح اون هم شاد.
‫اوبادیای بیچاره احتمالاً سرِ این قضیه ‫داره توی گور می‌لرزه.
‫ظاهراً این فرزند ناخَلَف، اصلاً به پدرش نرفته...
‫و به منجلابی کشیده شده که دیگه محاله بتونه ازش بیرون بیاد.
‫قشنگ گفتی، سامانتا.
‫- ممنون، جودی. ‫- حالا اینجا...
‫می‌دونید یه گروه توی «ردیت» هست ‫که هر کی اوبادیا استین رو می‌بینه میاد می‌گه؟
‫- اوبادیا استین مُرده، آبجی. ‫- آره.
‫به ظاهر! جسدی پیدا نشده.
‫آره، به خاطر اینکه آتیش گرفته و سوخته.
‫کسِ دیگه‌ای براش سؤال نشده ‫که چطور تکنولوژیِ ایزیکل استین...
‫سر از سرقت ما در آورده؟
‫- نه. کسی براش سؤال نشده. ‫- بی‌خیال شو، دلقک.
‫این بهترین اتفاقیه که می‌تونست برامون بیفته.
‫کاسه‌کوزه‌ها سرِ یکی دیگه شکسته می‌شه.
‫دلم می‌سوزه. ‫اون یارو توی زندان جون سالم به در نمی‌بره.
‫دلت نمی‌سوزه. ‫خاطرخواه‌ش شدی.
‫نه، نشدم!
‫می‌دونی، به اینایی می‌خوری که ‫همسرشون توی زندانه و با هم نامه‌نگاری می‌کنن.
‫بچه‌ها! دارم جدی می‌گم. ‫یه‌کم عجیب نیست؟
‫جان مُرده، ‫سرقت ما رو انداختن گردنِ یه مَرد غریبۀ بیونیکی،
‫الان هم که شنل‌پوش رفتارش عجیب شده.
‫رفتار شنل‌پوش عجیب نشده، ‫عزادار شده.
‫کاملاً قابل درکه.
‫همه که مثل هم عزاداری نمی‌کنن، دلقک.
‫عزاداری نیست، خب؟ ‫ما اینجاییم، ولی اون... یه جای دیگه‌ست.
‫دیوونه شدی. بی‌خیال!
‫ممنونم. ‫با گزارش زنده همراه‌تون هستیم.
‫این وضعیتی‌ـه که هیچ‌کس فکرش هم نمی‌کرد.
‫همچنان اجساد دارن توی صحنۀ جرم هیرلوم پیدا می‌شن.
‫سؤالی که به ذهن آدم میاد اینه که:
‫«این اعجوبۀ تکنولوژی، چطور مظنون به قتل شد؟»
‫مسلماً اگه خبر جدیدی به دست‌مون رسید ‫شما رو در جریان قرار می‌دیم.
‫با ما همراه باشید تا گزارش ترافیک محلی ‫و خیلی چیزهای دیگه رو ببینید؛ بلافاصله بعد از این گزارش.
‫سلام.
‫ظاهراً رنگ موردعلاقه‌ات رو برات گرفتن.
‫خاکی!
‫ببین، می‌دونم از دستم عصبانی‌ای.
‫و کاملاً هم حق داری.
‫زبونت قاصره.
‫زبون منم همین‌طور.
‫از اینجا درت میارم.
‫خب؟ قول می‌دم.
‫- برای همین اومدی اینجا؟ ‫- آره.
‫اون‌وقت انتظار داری چطور درم بیاری؟
‫دارم روش کار می‌کنم.
‫اوهوم.
‫از اولش هم نباید بهت اعتماد می‌کردم.
‫تو فقط و فقط یه بچۀ خودخواهی...
‫که هیچ مسئولیتی رو نمی‌تونه قبول کنه.
‫دروغ می‌گی، حقه‌بازی می‌کنی، آدما رو کنترل می‌کنی.
‫هر کاری بتونی می‌کنی تا خودتو نجات بدی.
‫حتی اگه به قیمتِ آسیب‌زدن به بقیه تموم بشه.
‫نگهبان، دیگه آماده‌ام که منو ببری، لطفاً.
‫خیلی‌خب، بریم.
‫چه خبره؟
‫سلام ری! کجا بودی؟
‫هیچی، فقط حسابی کار ریخته سرم.
‫پس خوب شد که پارکر یه متخصص تکنولوژی دیگه میاره ‫که کمک‌مون کنه.
‫یه متخصص تکنولوژی دیگه؟
‫آره، بهت نگفته؟ چه عجیب.
‫آها، راستی!
‫آره. آره. فقط... یه لحظه یادم رفت.
‫از دوست‌های توئه؟
‫چرا اینو می‌گی؟
‫نه، فقط... فقط گفتم شاید همۀ کسایی که ‫توی حوزۀ تکنولوژی کار می‌کنن، همدیگه رو بشناسن.
‫شاید گذرمون به هم خورده باشه.
‫خیلی غم‌انگیز‌ـه، نه؟
‫طفلکی احتمالاً برای جرم‌های ما، توی زندان بپوسه.
‫ولی چه اتفاق غیرمنتظرۀ خوشایندی!
‫تأمین منابعی که از بازار کردی، خیلی کمک‌مون کرد.
‫تأمین منابع از بازار؟
‫فقط کاش‌که اگه نیاز به کمک داشتی، ‫حالا چه کمکِ زیک استین، چه هر کس دیگه‌ای،
‫می اومدی باهام هماهنگ می‌کردی.
‫ولی مشکلی نیست.
‫برای همین یه نفر دیگه رو میاریم ‫تا یه گوشه از کار رو بگیره.
‫آره، دلقک یه اشاره‌ای به این موضوع کرد.
‫بفرما، شنل‌پوش. ‫همه‌ش توشه.
‫ممنون.
‫امیدوارم روز خیلی خوبی داشته باشی، ریری.
‫کسی نیست، دختر.
‫حس کردم یه صدایی شنیدم.
‫خیلی‌خب. خیالاتی شدی.
‫فقط یه چند لحظه باید دست نگه داری، خب؟ ‫دست از کار بکِش، بهش فکر کن و فقط حضور داشته باش.
‫جانم؟
‫- فقط حضور داشته باش؟ ‫- فقط حضور داشته باش.
‫می‌دونی چیه؟ اگه انقدر نمی‌شناختمت...
‫می‌گفتم برو مدیتیشن انجام بده ولی بعدش...
‫چشم غرّه می‌ری و...
‫همینو می‌گفتم.
‫من می‌رم دراز بکِشم.
‫لطفاً یه‌کم استراحت کن، عزیزم.
‫صبر کن! یه چیزی برات گرفتم.
‫ممنون.
‫می‌تونی از الان دستت کنی.
‫- چرا موقع خواب، باید ساعت دستم کنم؟ ‫- فقط...
‫درش نیار، به هر دلیلی! ‫یا حداقل تا وقتی که بهت بگم.
‫ریری، تو چِت شده؟
‫قول می‌دم بعداً همه‌چی رو توضیح بدم.
‫فعلاً باید برگردم سراغ کارم.
‫پس می‌شه...؟
‫خیلی‌خب. شب به‌خیر.
‫ممنون. شب به‌خیر.
‫چی‌کار می‌کنی؟
‫چی‌کار می‌کنم؟ ‫دارم استرسم رو تخلیه می‌کنم.
‫هی! کجا... کجا می‌ریم؟
‫«من» می‌رم اگزاویر رو ببینم.
‫چی؟ خودت تکی؟ ‫می‌دونی که دلم می‌خواد داداشم رو ببینم.
‫- بی‌خیال! ‫- اون داداش تو نیست، خب؟
‫فقط وحشت‌زده‌ش می‌کنی.
‫یادته وقتی سر و کله‌ات پیدا شد ‫من چه واکنشی نشون دادم؟
‫نباید خِفتش کنیم.
‫خیلی‌خب. ولی فکرش رو بکن ‫وقتی بهش بگی این همه وقت...
‫- داشتی منو ازش قایم می‌کردی، چقدر عصبانی می‌شه. ‫- خیلی‌خب.
‫الان وقتش نیست. خب؟ ‫می‌شه حواس‌مون رو بذاریم روی کار؟ لطفاً!
‫تمرکز کنیم روی اینکه یه روانیِ نامرئی ‫که گلوله‌های جادویی داره...
‫نیاد سروقت‌مون. خب؟
‫ازت می‌خوام اون لباس رو برگردونی سرِ جاش.
‫در تمام لحظات دستت کن.
‫ممنون، ولی من خیلی طرفدار ساعت‌مُچی نیستم.
‫- برای شیک‌شدن نیست. ‫- دقیقاً!
‫اگه دلیلش رو بپرسم ممکنه جواب بگیرم؟
‫نه.
‫خیلی‌خب، عجیب و غریب!
‫اگز، به‌نظرت من آدم خوبی‌ام؟
‫ولش کن. فراموش کن که پرسیدم.
‫«خوب»، «بد»، کلمات واقعاً معنای خاصی ندارن.
‫همه‌ش بستگی به این داره ‫که کی داره بهت برچسب می‌چسبونه.
‫ولی خب، اگه از من بخوای ‫که شخصیتت رو توصیف کنم...
‫می‌گم آدم باهوشی هستی.
‫و...
‫آدم سخت‌کوشی هستی.
‫آدم محافظت‌کاری هستی.
‫و...
‫آدم پیچیده‌ای هستی.
‫مثلِ...
‫«اسپاک». ‫(شخصیتی از سِری فیلم‌های پیشتازان فضا)
‫اسپاک؟ ‫(شخصیتی از سِری فیلم‌های پیشتازان فضا)
‫من همیشه خودم رو «اوهورا» می‌دونستم، ولی...
‫بی‌خیال! تنها وجه اشتراکی که باهاش داری ‫اینه که یه‌کم قیافه‌ات بهش می‌خوره.
‫حالا فارغ از همۀ اینا، ‫درسته که بعضی وقتا با آدما گرم نمی‌گیری...
‫ولی به نظرم در اعماق وجودت، یه قلب مهربون داری.
‫پس با وجود شخصیتی که داری، ‫واقعاً «خوب» برات کافیه؟
‫دیگه بهتره برگردم سراغ کارم.
‫- باشه. ‫- ممنون بابت ساعت.
‫هوم.
‫چه عجب!
‫برگشتی!
‫بگو ببینم، چی شد؟ ‫حرفای عاشقانه زدین؟
‫ای خدا! الان اصلاً وقتش نیست که ‫به مسائل عاشقانه بپردازیم.
‫یعنی می‌خوای همین‌جوری بمیری؟ ‫بدونِ اینکه عاشق کسی شده باشی، ری؟
‫می‌دونی که هدف، نمُردن‌ـه.
‫اگه قراره در برابر جادوی شنل‌پوش ‫ازمون محافظت کنم
‫باید از این به بعد، ایده‌های خلاقانه پیدا کنم.
‫ری، باید یه‌کم بگیری بخوابی.
‫ری! جدی میگم!
‫واقعاً!
‫خیلی‌خب. شاید مثلا...
‫- نیم ساعت بخوابم. ‫- برای شروع خوبه.
‫خیلی‌خب.
‫اسکالی!
‫- ریری! ‫- مامان.
‫چی شده؟
‫تو باید بگی. من داشتم اسکالی می‌دیدم، ‫(سریال پرونده های ایکس)
‫تا به خودم اومدم ‫دیدم که ساعت‌مُچی‌ات، مثل کیسۀ هوا باز شد!
‫لابد صدای شلیک گلوله‌ها رو از تلویزیون شنیده.
‫منو از این ماسماسک در بیار.
‫ریری؟ حالت خوبه؟
‫آماده‌ای تا باهام صحبت کنی؟
‫- که بگی چه خبره؟ ‫- مامان، حالم خوبه.
‫دختر، الان مثل سوپرمن ‫زدی دَر اتاقم رو شکستی.
‫چون‌که داد زدی. ‫فکر کردم مشکلی برات پیش اومده.
‫منو ببین. ‫من حالم خوبه، ولی نگران حال توئم.
‫قشنگ معلومه یه جای کار می‌لنگه.
‫حالا می‌شه لطفاً بذاری کمک کنم؟
‫می‌دونم توی مسائل علمی نمی‌تونم کمکی کنم ‫ولی خب...
‫شاید بتونی از نبوغ دیگه‌ام استفاده کنی.
‫مثلاً با نعنا و دود، می‌تونم خیلی کارها بکنم.
‫تمام استرس‌هات رو غیب کنم.
‫می‌دونی، فکر کنم حق با تو باشه.
‫یه مدته که حسابی درگیرِ کارم و...
‫شاید یه استحمام هاله‌ای به کارم بیاد...
‫یا... می‌دونی...
‫یه چاکراخوانیِ پاک‌کنندۀ روح.
‫از اون جادوجنبل‌ها که همیشه حرفش رو می‌زنی.
‫عه، جادو می‌خوای؟
‫مامانت رابط خوبی سراغ داره.
‫نگو «رابط».
‫‌اون بابونه داره تأثیرش رو می‌ذاره، نه؟
‫اوهوم.
‫برو بریم.
‫واقعاً؟
‫- چیه؟ ‫- خانم استنتون؟ رابطی که می‌گفتی اونه؟
‫دختر، بیا بریم!
‫خب، من گفتم جادو، تو فکر کردی می‌گم «ویلی وانکا»؟ ‫(شخصیت رُمان کارخانۀ شکلات‌سازی)
‫مگه ویلی وانکا جادو نمی‌کنه؟
‫به فروشگاه استنتون خوش اومدید. ما شیرینی‌جات داریم. ‫فال‌گیری می‌کنیم. تضمینی به آرزوهاتون می‌رسید.
‫چه کمکی از دستم برمیاد؟
‫زلما، اون‌قدرها هم غریبه نیستیم دیگه!
‫مامانت کجاست؟
‫خودش هست؟
‫آره.
‫مامان، این...
‫اوناهاش.
‫- ایول! ‫- مدی!
‫- رانی! ‫- بیا بغلم، آبجی.
‫منم از دیدنت خوشحالم!
‫- عه! ریری رو آوردی؟ ‫- اوهوم.
‫خوشحالم دوباره می‌بینمت. ‫قبلاً با دخترم آشنا شدی؛ زلما.
‫موجودی وظیفه‌شناس!
‫خب، خورشید از کدوم طرف در اومده؟
‫ریری می‌خواد یه‌کم راهنماییِ روحانی بگیره.
‫- عه؟ ‫- آره، مثلاً کریستال یا... (برای دفع شرارت)
‫یه‌مقدار مریم‌گلی.
‫چی توی جیب‌‌ـته؟
‫آهان!
‫آممم، چیزه...
‫جواب سؤالش رو نمی‌دی؟
‫عه! نه، اینجا جاش نیست.
‫خیلی‌خب.
‫مامان، لطفاً عصبانی نشو.
‫چرا باید عصبانی...
‫...بشم؟
‫یا خدا!
‫ببخشید. زیادی سریع بود؟ ‫هنوز دارم یاد می‌گیرم چطور ترمز کنم.
‫اصلاً چطور این کار رو کردی؟ ‫در عرض یه چشم‌به‌هم‌زدن!
‫طلسم جابه‌جایی.
‫همچین چیزی داریم؟ آخه جوری می‌گی که انگار...
‫- همچین چیزی داریم، ولی... ‫- زلما، الان کجاییم؟
‫«قشر غربیِ نِوریش».
‫- هان؟ ‫- یه عالم موازی...
‫می‌دونی که بدون اجازۀ من ‫حق نداری به قلمروهای دیگه سر بزنی!
‫براتون عادیه که عبارتِ «عالم موازی» رو ‫توی گفت‌وگوهاتون استفاده کنید؟
‫خیلی‌خب. درسته. می‌دونم، ولی این یکی خیلی هم دور...
‫به‌علاوۀ اینکه حق نداشتی بدونِ اجازۀ من ‫توی قلمروهای دیگه، اتاق مخفی بسازی.
‫ولی تا حالا اینو نگفته بودی.
‫بعداً مفصّل باید در موردش صحبت کنیم.
‫اون چیزه رو بده من.
‫امیدوارم این خودسری‌هات ‫حداقل به یه دردی‌مون بخوره.
‫به‌درد می‌خوره. یه مدته دارم تحقیق می‌کنم.
‫خب، افسون شده؟
‫به نظرت جادویی‌ـه؟
‫- امکانش هست، ولی بعیده. ‫- نمی‌دونم والا. طبیعی به نظر میاد.
‫- طبیعی‌‌ـه. ‫- ریری؟ مگه نگفتی...؟
‫این مربوط به مسائل زره آهنی‌ات می‌شه؟
‫به مسائل زره آهنی‌ام بی‌ربط نیست.
‫منظورتون از «طبیعی» چی بود؟
‫یعنی توی یه بُعد دیگه ساخته شده.
‫از کجا می‌دونید؟
‫غیب‌شدن و ظاهر شدن، خودش یه نشونه‌ست.
‫ناپایدار‌ـه.
‫آره، این مال قلمروی ما نیست.
‫- و خیلی قدیمی‌‌ـه. ‫- چطور کار می‌کنه؟
‫«کشف‌کردنِ ناشناخته‌ها، بزرگترین جادوست.
‫بنابراین یادگیری و یاد دادن، حقیقی‌ترین طلسم است.»
‫الان باید نکتۀ خاصی رو ازش می‌گرفتم؟
‫این جملۀ قصار رو از «قمر تاج» یاد گرفته.
‫قمر تاج چیه؟
‫ممنون. مدرسۀ رؤیاهای منه.
‫اون‌ورِ دنیا توی نپال‌ـه ‫و همۀ بزرگترین جادوگرهای بُعد ما...
‫اونجا آموزشِ هنرها و علوم جادویی می‌بینن.
‫تاحالا اسم دکتر استرنج به گوش‌تون خورده؟
‫لطفاً به اونا دست نزن.
‫وقتی برن توی مغزت، ‫سخت می‌شه درشون آورد.
‫- کی بهت کِرم مغز داده؟ ‫- هیچ‌کس.
‫صبر کن ببینم. ‫مدلین، تو یه جادوگر واقعی‌ای؟
‫یا یه چیزی تو این مایه‌ها؟
‫نه، یه آدمِ ترک‌تحصیل‌کرده‌ست.
‫حرف دهنت رو بفهم.
‫خودم تصمیم گرفتم درسم رو ول کنم ‫چون یه بچه‌جادوگرِ کوچولو داشتم که باید بزرگش می‌کردم.
‫هنوزم نظرم اینه که ‫می‌تونستید همون‌جا بزرگم کنید.
‫می‌تونستم از استادهای واقعی یاد بگیرم،
‫نه از این کتاب‌های قدیمی ‫و جادوگرهای آماتورِ توی «تیک‌تاک».
‫چند بار بهت بگم؟ ‫قمر تاج جای بچه‌ها نیست.
‫ضمناً، وقتی برگردوندمت شیکاگو،
‫مجبور شدی یه جادوی مختصِ خودت درست کنی.
‫و فوق‌العاده‌ست.
‫بی‌ملاحظگی می‌کنی، ولی فوق‌العاده‌ست.
‫الان داری چی‌کار می‌کنی؟
‫دارم «فال برگ چای» می‌گیرم.
‫منم اون کار رو بلدم.
‫حرفم رو پس می‌گیرم.
‫مامان، چرا اون شکلی‌ـه؟
‫کافیه! دیگه ادامه نمی‌دیم.
‫اینو از کجا آوردی؟
‫از یه یارو که یه شنل قرمز جادویی داره
‫و فکر کنم داره کل بدنش رو زخم می‌کنه.
‫- ول‌مون کن بابا! ‫- گندش بزنن.
‫همه برن بیرون!
‫چه خبره؟ چی دیدی؟
‫- من دیدم که... ‫- زلما! هیس!
‫مدی، تو هم یه مادری. ‫اگه ریری خودشو درگیر ماجراهای خطرناکی کرده
‫باید بهم بگی.
‫ریری، ازت می‌خوام تا جایی که می‌تونی از اون لباسه...
‫و اون یارو که می‌پوشتش، دور بشی.
‫- چرا؟ ‫- این خیلی چیز تاریک و پلیدی‌ـه.
‫یعنی خیلی زیاد!
‫این تیکه‌پارچۀ کوچولو موچولو؟
‫همین تیکه‌پارچه
‫ از یکی از تاریک‌ترین بُعدهای ‫شناخته‌شده و احتمالاً ناشناخته، میاد.
‫و شنلی که این پارچه ازش میاد ‫احتمالاً هر کی که می‌پوشتش رو تسخیر می‌کنه.
‫نه، این موجودیت تسخیر نمی‌کنه. ‫تأثیر می‌ذاره.
‫پس یعنی...
‫این موجودیت اسم هم داره؟
‫صبر کن! فقط بگو کجا می‌تونم اطلاعات بیشتری پیدا کنم.
‫به این سادگی‌ها نیست.
‫جادو مثل تکنولوژی نمی‌مونه.
‫شنیدی که می‌گن: «تکنولوژی بَد نداریم،
‫فقط آدمای بَدی داریم که از تکنولوژی استفاده می‌کنن.»
‫خب، جادوی بد داریم
‫و برای همه خطرناکه.
‫مخصوصاً برای آدمای خوب.
‫- از بین ببرش. ‫- خب، من می‌تونم...
‫خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب، حداقل می‌دونیم از یه بُعد دیگه‌ست.
‫ولی اون نگفت چطور از بین ببریمش.
‫به‌نظرت سوزوندش جواب می‌ده؟
‫دستگاه بُرش لیزریِ من، ذراتش رو جدا کرد ‫ولی از بین نبردش.
‫باید یه راه دیگه‌ای وجود داشته باشه.
‫یا اینکه می‌تونم حل‌کردنش رو امتحان کنم.
‫می‌تونم یه‌مقدار «پنتافلوئورید آنیموان»
‫و «اسید فلوئوروسولفوریک» پیدا کنم. ‫آره، می‌تونم...
‫نظرت چیه؟
‫- مامان! ‫- چرا نیومدی بگی کمک لازم داری؟
‫- گفتم. ‫- نه.
‫بازی‌ام دادی! جوری رفتار کردی که انگار...
‫مریم‌گلی و کریستال لازم داری.
‫و بدونِ اطلاع من، یه چیزی رو قاچاقی آوردی توی فروشگاه دوستم.
‫خودت داری با اون شنل یا ردا یا هر چی که هست وَر می‌ری؟
‫باور کن مال من نیست.
‫پس اصلاً چرا اون تیکه دست توئه؟
‫مامان، الان وقت جر و بحث نیست.
‫- تو رو خدا! ‫- من نگرانتم.
‫نباش! خب؟ حالم خوبه.
‫خوبی؟ حالت خوبه؟
‫شب از خونه می‌ری، ‫صبح زود برمی‌گردی.
‫ازت می‌پرسم کجایی، دروغ می‌گی.
‫بهم یه ساعت ایمنی هدیه می‌دی ‫که توی حباب محافظتی حبسم می‌کنه.
‫دچار حملۀ عصبی می‌شی.
‫توی لباس زرهی‌ات می‌خوابی.
‫یکی از همکارهات مُرده، یکی دیگه‌شون هم ‫به جرم تروریسم داخلی دستگیر شده. حالا می‌گی حالت خوبه؟
‫اگه نمی‌خوای بهت دروغ بگم ‫این سؤال‌ها رو ازم نپرس.
‫‌بهم اعتماد نداری؟
‫چی می‌گی برای خودت؟
‫هر وقت کمک می‌خواستی می‌رفتی پیش «گری»، ‫هیچ‌وقت نمی‌اومدی پیش من.
‫پنج سال از مرگش می‌گذره و...
‫واسه همینه که هیچی بهت نمی‌گم،
‫چون مجبورم می‌کنی اون‌طور که خودت می‌خوای ‫کارها رو پیش ببرم
‫و اگه گوش نکنم، ‫وادارم می‌کنی در مورد ناپدریِ مرحومم صحبت کنم.
‫خیلی‌خب. من...
‫من مثل تو نیستم
‫و در واقع نمی‌تونی اینو تحمل کنی.
‫ریری، به‌خدا اگه اون زره رو تنت کنی، ‫من می‌دونم با تو.
‫مثلا چی‌کار می‌کنی؟
‫ریری! اگه بمیری یا بیفتی زندان، نمی‌تونم کمکی بهت بکنم.
‫کجا می‌ری؟
‫ریری!
‫ایزیکل استین.
‫معرکه‌ست! همین کم مونده بود توهم بزنم.
‫نه. ایزیکل، این... این کاملاً واقعیه.
‫ببخشید که همین‌جوری سرزده اومدم.
‫اسم من پارکر‌ـه ‫ولی اگه بخوای می‌تونی شنل‌پوش صدام کنی.
‫- خوشحالم از آشنایی‌ات. ‫- چطور اومدی داخل؟
‫وکیلی چیزی هستی؟
‫مسلماً نه. بذار توضیح بدم.
‫من و تو یه وجه اشتراک داریم.
‫یا بهتره بگم، یه آدم مشترک داریم.
‫ریری ویلیامز.
‫با توجه به اون چیزی که توی هیرلوم جا مونده بود، ‫فکر می‌کنم که...
‫راستی اون سرقت، کار من بود.
‫فکر می‌کنم که تو مهارت و انگیزۀ لازم رو داری ‫که یه آدم بزرگ بشی.
‫برای من کار کن ‫تا زندگی‌ات رو بهت برگردونم، استین.
‫شوخی‌ات گرفته؟
‫نمی‌تونم برگردم سراغ شغلم.
‫نمی‌تونم برگردم خونه‌ام. ‫حتی دیگه نمی‌تونم از اسمم استفاده کنم.
‫زندگی‌ام تموم شده.
‫چقدر هیجان‌انگیز.
‫- جانم؟ ‫- اسم «جو» اصلاً بهت نمی‌اومد.
‫احتمالاً خونۀ مزخرفی داشتی. ‫شغلت هم مزخرف بود.
‫پیشنهاد منو قبول کن
‫تا با این زمینه‌ای که بهش علاقه‌مندی ‫یه زندگی کاملاً جدید بسازی.
‫- یه زندگی کاملاً جدید با چه عنوانی؟ فراری؟ ‫- به‌عنوان زیک استین!
‫یا می‌تونی به‌عنوان جو مک‌گیلی‌کادی توی زندان بپوسی.
‫خوب فکرهات رو بکن ‫و امشب که خاموشی زدن، میام جواب نهایی‌ات رو بشنوم.
‫اونجاست که تصمیم می‌گیری کی باشی.
‫ریری، فکر نکنم چیزی اینجا باشه
‫که کمک‌مون کنه با جادوی پلید و میان‌بُعدی بجنگیم.
‫میدونی، احتمالاً حق با تو باشه ‫ولی یه جای بی‌سروصدا برای فکر کردن لازم دارم.
‫آشپزخونۀ مامان، در حال حاضر جای مناسبی به نظر نمیاد.
‫در رو بترکون، نات.
‫زیر پادری رو چک کن، ری.
‫[زندگی کن، بخند، برو]
‫جای تعجب نداره که «جو» ‫یه کلید زاپاس برای مخفیگاهش داره.
‫بریم مشغول به کار شیم.
‫[سرما]
‫[اسید]
‫[بمب]
‫ممنون.
‫وای خدا.
‫[زیست]
‫این از جنس چی درست شده؟
‫نه.
‫[زیست]
‫حالم گرفته شد!
‫چرا هیچی جواب نمی‌ده؟
‫لابد شنل پارکر خیلی خیلی قدیمی‌ـه.
‫یعنی در حد دایناسورها قدمت داره.
‫احتمالاً بتونه در برابر تشعشعات هسته‌ای هم مقاومت کنه.
‫یعنی محاله ما اولین کسایی باشیم ‫که سعی کردن از بین ببرنش.
‫شاید بتونیم...
‫بتونیم بندازیمش توی «اقیانوس منجمد شمالی» یا همچین جایی؟
‫نه. ‫الان توی ذهنم یه پنگوئن رو تصور کردم که پوشیده‌ش.
‫می‌دونستی پنگوئن‌ها اصلاً توی قطب شمال زندگی نمی‌کنن؟
‫این نکتۀ علمیِ باحال رو از من داشته باش.
‫خب، اونقدرها هم باحال نبود ‫ولی نکتۀ علمی بود.
‫نمی‌‌دونم چرا قطب شمال، منو به فکر پنگوئن‌ها میندازه.
‫گندش بزنن، ری! ‫اگه شنل، فناناپذیر باشه چی؟
‫خیلی بد می‌شه.
‫ببینم، تو هم فکر می‌کنی فناناپذیر‌ـه؟
‫نمی‌تونم این کار رو بکنم.
‫نمی‌تونم ازش سر در بیارم.
‫‌باید برم بیرون.
‫می‌گم، ری، ضربان قلبت بیش‌ازحد بالاست.
‫یه‌کم هوای تازه میارم تو، ‫ولی باید نفس عمیق بکشی، باشه؟
‫یادت باشه نفس بکشی. فقط نفس بکش.
‫انقدر بهم نگو نفس بکش، ناتالی!
‫- قصدم فقط کمکه. ‫- وقتی می‌دونم همۀ عزیزانم...
‫قراره بمیرن، نمی‌تونم نفس بکشم.
‫پارکر سراغ همه‌مون میاد.
‫چطور می‌تونم نفس بکشم؟
‫برام غیرقابل تحمله!
‫- بذار از زره بیام بیرون. ‫- ری...
‫همین الان! بذار بیام بیرون!
‫نمی‌تونم نفس بکشم.
‫خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب، یه نقطه برای فرودمون پیدا می‌کنم.
‫ریری؟ رانی رو خبر کنم؟ احتمالاً فکر خوبی نباشه.
‫آها! الان برمی‌گردم. منتظر بمون.
‫پسر، کِی آزاد می‌شی؟
‫پنج‌شنبه، البته فکر کنم.
‫- گفته بودی هفتۀ بعد؟ ‫- آره.
‫خیلی‌خب.
‫- فردا. ‫- خاموشی می‌زنیم.
‫حرکت کرد. داره میاد سمت شما.
‫وسایلم!
‫آره.
‫شماها دیگه کی هستید؟
‫خب، خانم ریری ویلیامز اومده دم پنجره‌ام.
‫نه، ممنون.
‫یا خدا! عجب!
‫عجب! ‫دیگه هیچ‌وقت همچین غلطی نکنی ها!
‫می‌زنم... عجبا!
‫اوه، گندش بزنن.
‫زنده‌ام. زنده‌ام.
‫اگزاویر؟ تو اینجا چی‌کار می‌کنی؟
‫لباس زرهی‌ات یهویی منو دزدید.
‫خودت اینجا چی‌کار می‌کنی؟
‫حالت خوبه، ری؟
‫- من... ‫- مجبور نیستی بگی «خوبم».
‫خسته‌ام.
‫ببینم، چطور از راه دور کنترلش کردی؟
‫که منو بیاری اینجا. ‫عجب تجربه‌ای بود!
‫کنترل از راه دور؟
‫من آوردمت اینجا.
‫ناتالی؟
‫چطور داری این کار رو می‌کنی؟
‫خوشحالم که بالأخره دیدمت.
‫نظرت چیه؟
‫این...
‫این وحشتناکه!
‫حق نداشتی از ناتالی به‌عنوان یکی از ‫اسباب‌بازی‌های پیشرفته‌ات استفاده کنی، ری.
‫فکر می‌کردم هر کی هم که منو درک نکنه، تو درک می‌کنی.
‫اگه فکر می‌کنی از این کارِت خوشم میاد ‫پس اصلاً منو نشناختی.
‫اگزا، صبر کن. ‫به‌خدا خیلی اتفاقی شد.
‫ولی... نمی‌دونم والا، آدم یه‌جورایی بهش عادت می‌کنه.
‫یه‌جورایی باحاله. ‫مثل نوار میکس تو.
‫ای خدا، ری. ‫اینا با هم یکی نیستن!
‫من یادش رو زنده نگه داشتم.
‫تو توی همین سنّ، خشکش کردی، ‫وانمود می‌کنی که هنوز زنده‌ست.
‫یه نگاه بهش بنداز. ‫زنده‌ست دیگه!
‫یه‌جورایی!
‫اون خواهر من نیست! ‫حتی «یه‌جورایی» هم زنده نیست.
‫عجب! خیلی‌خب. ‫حالا اگه تو بودی چی‌کار می‌کردی؟
‫- اگه جای من بودی چی‌کار می‌کردی؟ ‫- نیست و نابودش کن.
‫پاکش کن...
‫این جونور رو!
‫ری، خداییش؟
‫- ناتالی. ‫- من دیگه می‌رم.
‫صبر کن.
‫اگزا، نمی‌تونم!
‫خواسته‌ای که تو داری...
‫نمی‌تونم!
‫خب، شاید بهتر باشه سعی‌ات رو بکنی.
‫چون آخر و عاقبت نداره، ری.
‫ساعتت هم مال خودت.
‫گوشی رو بذار کنار.
‫- به حرفاش گوش نکن. ‫- ببین...
‫- ببین الان تکنیک‌هام رو نشونت می‌دم. ‫- به‌خدا قسم...
‫- اگه این غلط رو بکنی... ‫- می‌خوام نشونت بدم چی توی چنته دارم!
‫- خیلی برام عزیزی، داداش. ‫- عزیز بودی!
‫از تهِ دل برام عزیزی. ‫باور کن اشتباه می‌کنی.
‫[دلقک: استین رو در آوردیم! ‫داره یه‌سری ایده‌های عجیب آماده می‌کنه]
‫[ازش خوشم اومد]
‫تو رو خدا بگو که این چندتا قطعه...
‫- آخرین قطعاتِ این دستگاه سنگین بودن. ‫- آره.
‫پارکر گفت توی ارتقایی که قراره پیدا کنی کمکت کنم. ‫اجازه هست؟
‫چرا که نه؟
‫خب، بذار برای تغییر جدیدت، ‫موهات رو اصلاح کنم.
‫خودم می‌کنم.
‫- بیهوش نمی‌شی ولی به‌عنوان بی‌حسی عمل می‌کنه. ‫- زشت نشدم که؟
‫حس جیسون استاتهامِ مارک متفرقه رو بهم می‌دی. ‫(بازیگر فیلم‌های رزمی و اکشن)
‫عجب. از مادریپور به بعد، ‫همچین کُد پیچیده‌ای ندیده بودم.
‫- از بازار سیاه آوردیش؟ ‫- آره. هلاک شدم تا به دست آوردمش
‫ولی کمک می‌کنه بیونیک‌ها به امواج مغزی‌ام متصل بشن.
‫خب، شاید یه‌کم زیادی دارم یه مبحث علمی رو ‫ساده‌سازی می‌کنم ولی...
‫می‌تونم با همچین کُدی، حسابی خرابکاری کنم. ‫می‌خوای ببینی؟
‫فقط همون کاری رو بکن که بهت گفتم. ‫خودِ دستگاه، کارش رو بلده.
‫- ولی ممنون بابت کمکت. ‫- گازش بگیر.
‫پسر خوب.
‫[کنترل سیستم بیونیک]
‫[در حال آپلود دی‌ان‌ای]
‫[سوژه: ایزیکل استین]
‫[ادمین: پارکر رابینز]
‫یه مأموریت جانبی براتون دارم.
‫خب، چه‌جور مأموریت جانبی‌ای؟
‫ترور یه نفر! ‫جان رو ریری کُشته.
‫سرش رو برام بیارید!
‫«ترجمه از محمد سید»