‫راه انداختن شرکت خودم ‫برام خیلی خوب بود.
‫گمونم واقعاً لذت می بردم ‫که با اینکه بیست و چهار پنج سالم بود،
‫ده نفر زیر دستم کار می کردن ‫که سن بعضی هاشون دو برابر من بود.
‫خیلی احساس رضایت می کردم.
‫به نظرت چطور تونستی ‫این کار رو بکنی؟
‫مم...همیشه فکر می کردم یکی ‫از بزرگ ترین ویژگی های مثبتم اینه
‫...که می تونم آدم بااستعداد رو تشخیص بدم
‫...و شخصیتش رو ‫از ویژگی های حرفه ایش جدا کنم.
‫منظورت چیه که
‫مثلاً لازم نیست علاقه ای ‫به شخصیتت داشته باشم،
‫ولی اگه ببینم به دردِ ‫یه نقش خاص می خوری
‫...و خوب کار می کنی ‫و با تیم جور میشی،
‫مهم نیست شخصیتت چطوریه.
‫لازم نیست با همه دوست باشم.
‫تو هم همین طوری ای.
‫شاید،
‫اما همه چیز بده بستون نیست.
‫من دوست دارم. ‫تو هم داری.
‫اتفاقاً امروز با یه دوست ‫قرار دارم. وَل.
‫وَل؟ خدایا. چرا با وَل قرار داری؟
‫برای اینکه تعریفت رو از کسی ‫که تو رو قبل از این ماجراها می شناخته
‫...بشنوم.
‫منظورم وقتیه که تازه ‫اومده بودی اینجا.
‫ما به زحمت هم دیگه رو می شناختیم.
‫کس دیگه ای هم هست؟
‫یه نفر که بتونه بیشتر ‫با کسی که بودی آشنام کنه؟
‫تو فکر می کنی یه جور تکامل ‫در کار بوده، مثل فیلم ها و این حرفا،
‫ولی من از اولش ‫همینی که هستم بوده م.
‫شاید اگه دیگه مثل بقیه ‫به من فکر نکنی،
‫هر دو راحت تر بتونیم جلو بریم.
یعنی کوته بین نباشی، می دونی؟
ارائه شده توسط وبسایت مووی شو .::MovieSho.Com::.
‫[وَل]
[.این داستان کاملا حقیقت دارد] [.البته به جز بخش هایی که کلاً من در آوردی هستند]
‫تو اینستاگرام دخترهای
‫...نوکیسه و تشنه شهرت زیادی ‫می بینم که می خوان سرشناس
‫...و جذاب باشن. همه چیز رو ‫می خوان. آدمای جاه طلب.
‫آدمای تشنه.
‫آنا دلوی تشنه نبود.
‫آنا دلوی اصل جنس بود.
‫از کجا می دونی؟
‫نکته جزئیاته.
‫خیلی خوب، گمونم الان
‫...پیرهنی که فکر می کنی ‫خیلی قشنگه تنت کردی،
‫اما من می تونم تشخیص بدم ‫که کپیه، تازه نه از اون خوب هاش.
‫پارچه ش ارزونه و طرحش ‫تو حاشیه ها جور نیست.
‫کیفت گرونه،
‫ولی هیچ کس فکر نمی کنه ‫خیابان پارک می شینی
یا سوئیس مدرسه شبانه روزی... رفتی و با حساب پس اندازت خرجت رو میدی.
‫کفش ها هم که...باعث میشن ‫دلم برات بسوزه.
‫کی مجبورت کرده این کفش ها رو
‫- فهمیدم. ‫- جزئیات.
‫جزئیات آنا چی می گفتن؟
‫آنا؟
‫دختره بی نقص بود.
‫امثال اون مادرزادی باسلیقه ن.
‫منظورم فقط مُد نیست، ‫منظورم سلیقه واقعیه.
‫بلد بود چی بگه ‫و چی کار کنه.
‫آنا می دونه بهترین سالمون رو ‫لوسین سرو می کنه.
‫می دونست اون زمان بهترین ‫غذای ویورلی، بشقاب مرغ آمیشه.
‫البته الان دیگه نیست. ‫الان نفرت انگیزه،
‫اما اون زمان، ‫آنا می دونست
‫...و نوشیدنی.
‫نوکیسه ها همیشه ‫گرون ترین بطری رو می خرن.
‫آنا مثل کسایی که نسل اندر نسل ‫ثروتمندن سفارش داد.
‫ثروت چندین جا و چندین سال.
‫آنا همرنگ جماعت بود.
‫آنا خود جامعه بود.
‫و شما دو تا دوست صمیمی بودین؟
‫آنا سرد و دیرجوش بود.
‫همیشه مشغول بود. ‫هیچ وقت جواب پیام نمی داد.
‫براش مهم نبود بقیه ‫چه فکری می کنن
‫...و غیر از خودش، ‫به کسی علاقه نداشت.
‫بدجنس هم بود.
‫داشتم می مردم ‫که باهاش دوست بشم.
‫در به در دنبالش بودم.
‫استعدادش همین بود.
‫آنا دلوی ملکه عوضی ها بود،
‫ولی جوری رفتار می کرد که حس کنی ‫دلیل داره که ملکه عوضی هاست.
‫برای همین چیس ‫از روز اول شیفته ش شد.
‫- چیس؟ ‫- چیس.
‫- چیس. عشقش. ‫- صبر کن، عشقش؟
‫دختر، چطوری ‫نمی دونی چیس کیه؟
‫«دیگران بیدارن، اما چیس ویکه؟»
‫بیست و شش سال.
‫یه آدم عادی همین قدر زمان ‫صرف خوابیدن می کنه.
‫بیست و شش سال شب.
‫بیست و شش سال رویا.
‫بیست و شش سال ‫پر از فکر و ایده،
‫مفاهیم و جادو، کابوس
‫...و شگفتی!
‫اما صبح که بیدار میشید،
‫وقتی خورشید طلوع می کنه ‫همه ش یکی دو دقیقه لازمه
‫...تا اون همه دانش ‫از بین بره.
‫محو و ناپدید شه.
‫از دست بره.
‫تصور کنین.
‫اگه به جای از دست دادن این زمان، ‫بتونین ازش استفاده کنین، چی میشه؟
‫ضمیر ناخودآگاهتون رو درک کنین.
‫اگه بتونیم ناخودآگاه کل کشور رو درک کنیم چی؟
‫با این دانش چی کار می تونیم بکنیم؟
‫ارتباطمون با هم ‫قوی تر میشه؟
‫ممکنه دو شهر که یکیشون ‫این سر و یکیشون اون سرِ
‫...دنیاست، صرفاً با درکِ امید و آرزو
‫...و ترس های هم دیگه، ‫احساس همبستگی کنن؟
‫ممکنه یه کشور روشن تر ‫از یه کشور دیگه یاد بگیره؟
‫می تونیم شورش رو ‫پیش بینی کنیم؟
‫جنگ؟ همه گیری؟ نسل کشی؟
‫دارم ازتون می پرسم اگه بتونم ‫رویاهاتون رو یه جا ذخیره کنم چی؟
‫[ویک]
‫صبر کن، صبر کن. ‫چیس کدوم خریه؟
‫وایستا، نه. صبر کن. ‫نکته این نیست.
‫تو میگی وَل ‫آنا رو دوست داره؟
‫خیلی دوستش داره. ‫اون رو می پرسته.
‫پس حتماً اوضاع خیلی خراب شده،
‫وگرنه چرا هر خاطره ای ازش با بقیه ‫به اشتراک گذاشته بود، پاک کرد؟
‫صبر کن، چی
‫اصلاً از کجا
‫همه ش تو اینستاگرام هست.
‫خب، کرک و پر لو ریخته ‫چون از اینستاگرام استفاده کرده.
‫- خیلی بهش افتخار می کنیم. ‫- قاه قاه. خفه شید.
‫- داری درباره مقاله م تحقیق می کنی؟ ‫- نه.
‫داری کمک می کنی.
‫من کمک لازم ندارم. ‫لندون دو هفته بهم وقت داده.
‫- نشونش بده چی پیدا کردیم. ‫- خیلی خوب،
‫ما تک تک پست های آنا ‫و دوستاش رو یه جا
‫...جمع کردیم و گاه شمار آنا رو درست کردیم.
‫سال 2011، آنا سوروکین ‫خونه ش تو آلمان رو ترک می کنه
‫...که تو دانشگاه سنترال سنت مارتینز ‫در لندن، دوره مُد ببینه.
‫بلافاصله قیدش رو ‫می زنه که بره پاریس.
‫سال 2013، خانم دلوی ‫کارآموز مجله پرپل میشه.
‫دقیقاً از کی میشه «دلوی»؟
‫اصلاً نمیشه گفت. ‫میگه فامیلی مادرشه.
‫چک کردم. غیرممکنه.
‫این دختره اندازه ‫هزینه ورودی می ارزه.
‫سال 2013، خانم دلوی ‫کارآموز یه مجله ست
‫...و واسه تعطیلات با همکاراش ‫از فرانسه به مونتاوک آمریکا سفر می کنه.
‫حتماً بهش چسبیده،
‫چون مثل بقیه ‫برنمی گرده پاریس.
‫سیزدهم اوت، آنا ‫می رسه منهتن.
‫می دونی دیگه کی ‫همون موقع رسید منهتن؟
‫ابولا! یعنی تصادفه؟ نه خیر.
‫- خفه شو. ‫- خودت خفه شو.
‫یکی دو روز بعد ‫با وَل آشنا شد.
‫اون تمام عکس هایی ‫که ازش داشت رو پاک کرده،
‫ولی اگه پست هاشون رو ‫کنار هم مقایسه کنین،
‫کافه اکمی، کافه اکمی. ‫با هم جورن.
‫این روزها آدما دقیقه به دقیقه ‫تو اینترنت زندگی می کنن.
‫دیگه حریم خصوصی ای در کار نیست، ‫ولی کار من تازه شروع شده.
‫از این یکی خوشت میاد. ‫حساب اینستای چیس.
‫تو 26 اوت، چیس یه عکس ‫از تخته شطرنجش می ذاره.
‫- ایول. ‫- چی؟
‫تخته شطرنج اولین پستی بود ‫که آنا تو صفحه ش گذاشت.
‫اُه، یه ریزه زاغ سیاه چوب زدنه.
‫یا عاشقانه! ‫و یه هفته بعد
‫آه، با هم قرار گذاشتن!
‫از اون لحظه به بعد،
‫پست های چیس و آنا ‫تقریباً کامل با هم جورن.
‫سان فرانسیسکو، برلین، پاریس.
‫یه عشق طوفانی ‫که دور جهان رو گشته.
‫لس آنجلس، ‫تولد 33 سالگی چیس.
‫#کیک_عشقم.
‫خیلی خوب، ‫اینش بانمکه.
‫اون یه پیشگام جدید و پرطرفدار بود ‫و ایده بزرگترین فناوری آینده رو داشت.
‫تا یه مدت، آنا و چیس ‫تو هتل ها ساکن بودن.
‫کی همچین کاری می کنه؟ کی ‫مثل «الوئیز» تو هتل زندگی می کنه؟
‫آنا می کرد. چیس هم باهاش ‫تو هتل های سراسر جهان می موند.
‫همیشه در سفر و در حالِ ‫تبلیغ برنامه گوشیش و زندگی کردن.
‫کی پول اینا رو می داد؟
‫اُه، همیشه چیس.
‫سرمایه جدیدی وارد کار چیس شده بود
‫...و آنا تا 25 سالگی به پولش نمی رسید، ‫بنابراین همیشه چیس حساب می کرد.
‫البته تا تابستونی ‫که پیش من موندن
‫خب، یعنی پیش نورا موندن،
‫- چون من پیش نورا می مونم، بنابراین... ‫- نورا؟
‫نورا، بهترین دوستم.
‫در حال حاضر داره ‫«کفتان» رو دوباره مُد می کنه.
‫وایستا، منظورت نورا رادفورده؟
‫نورا رادفورد مشهور؟
‫بله. می دونم چی تو فکرته، ‫ولی نورا می خواد من پیشش بمونم.
‫مُد با خودش سبک میاره، نه پول.
‫نورا خیلی باحاله. ‫خیلی پولداره
‫تا دیروقت با گوشی ‫ور میری؟ عوضی!
‫فکرش رو هم نکن ‫که من رو خجالت بدی.
‫- چشمات هنوز قلب قلبین. ‫- بس کن!
‫ازش خوشم میاد.
‫اُه، تو رو خدا نگو عشق زندگیته.
‫مگه تو اوهایو بزرگ نشده؟
‫می دونی که عملاً کشاورزه؟
‫اون عادیه.
‫من اینش رو دوست دارم.
‫مطمئنی تدِ کشاورز ‫دنبال سپرده ت نیست؟
‫چیس یکی از معدود کساییه
‫...که انگار به خاطر پولم ‫بهم علاقه نداره.
‫هیچ وقت نمی ذاره ‫من پول چیزی رو حساب کنم.
‫خودساخته ست. ‫تحسین برانگیزه.
‫بی خیال. خودساخته منم.
‫برای همین هم این قدر ‫تحسینت می کنم.
‫بعدش چی شدن؟ ‫وَل و آنا رو میگم.
‫بعد از این همه جهان گردی، ‫چرا نیویورک که سخت ترین جا
‫...واسه راه انداختنِ کسب و کاره رو ‫انتخاب کردن؟
‫خب، نیویورکه دیگه. اگه آدم ‫اینجا موفق بشه و این حرفا
‫شاید هم به خاطر چیس ‫اومد اینجا.
‫نظر اون چیه؟ اگه می خواین ‫ببینین قضیه چیه، از عشق سابقش
‫نه. اون نیست.
‫نمی تونم پیداش کنم. اینستاش ‫از 2016 به بعد فعالیت نداشته.
‫این یکی چی؟
‫ایبیزا، سپتامبر 2014.
‫آنا، چیس و این آدم جذاب.
‫این همونیه که فکر می کنم؟
‫تالیا مالی.
‫آنا دلوی با تالیا مالی ‫وقت گذرونده.
‫خب...که چی؟
‫تالیا قبول کرده با من ‫حرف بزنه،
‫برای همین باید اجازه سفر ‫به همپتنز رو بدی.
‫من خرج ماه عسلت ‫تو همپتنز رو نمیدم.
‫کلاً یه ماشین کرایه ای ‫و یه شب تو مسافرخونه زنجیره ایه.
‫نمی تونی بهش زنگ بزنی؟
‫زنگ بزنم؟
‫آره. چی رو نمی تونی ‫با زنگ زدن ازش بپرسی؟
‫فکر نمی کنم زیاده خواهی کرده باشم.
‫کلی پارتی بازی کردم ‫و زور زدم تا تالیا مالی رو
‫...قانع کنم که قبول کنه ‫هم دیگه رو ببینیم
‫...و تو برنامه شلوغش، وسطِ ‫اداره یه امپراتوری جهانی، برام وقت بذاره
‫...که توضیح بده چرا ‫کسی که مدیر یه امپراتوری جهانیه
‫...با کسی مثل آنا دوسته.
‫فقط تویی که سردبیرمی باید ‫یه خرده کمکم کنی که بهش برسم.
‫می دونی که سعی دارم کمکت کنم.
‫تو دو هفته وقت رو بهم ندادی. ‫لندون بهم دو هفته رو داد، پس
‫من مقاله وال استریت رو بهت دادم.
‫فرصت رهایی بهت دادم.
‫یه مقاله اساسی ‫که آب ها رو از آسیاب بندازه
‫...و بین تو و آبروریزی داناوان لمب ‫یه کم فاصله بندازه.
‫بیشتر از این در توانم نیست. ‫نمی دونم دیگه چه توقعی ازم داری.
‫توقع دارم کاری نکنی واسه ‫تأیید یه خرج کوچیک بهت التماس کنم!
‫باشه.
‫اگه اصرار داری پوست خودت رو ‫با این مرفه جعلی بکنی، بکَن.
‫[بچه ها حق دارند عصبانی باشند]
‫- نف. ‫- ریچل.
‫خب؟ چیه؟
‫رفتم دادگاه. آنا با شروط دادگاه موافقت نمی کنه.
‫محاکمه میشه که یعنی ‫ماه ها تو رایکرز می مونه.
‫آهان.
‫گفتم باید یه برنامه بچینیم
‫...که حداقل هفته ای یه بار ‫یکیمون بهش سر بزنه.
‫- چی؟ ‫- من تو اینترنت گشتم.
‫یه سری چیزا هست که می تونیم ‫برای زندانی ها ببریم، مثل مجله و این حرفا.
‫داری...صبر کن
‫شوخی می کنی دیگه؟
‫چرا باید شوخی کنم؟
‫زندانه دیگه. ‫دوستمون تو زندانه.
‫نمی تونیم اون تو ولش کنیم. ‫به ماها نیاز داره.
‫من نمیرم زندان ‫ملاقات آنا.
‫وظیفه م نیست که واسه ملاقات طرف برم زندان!
‫- «طرف»؟ اون بهترین دوستت بود. ‫- آه.
‫حالا که باباش دیگه بهش ‫پول نمیده و نمی تونه خرج تو
‫...و زندگی اجتماعی و لباس هات رو ‫بده، انداختیش دور؟
‫آنا هیچ وقت ‫خرج من رو نداد.
‫آنا پول کفش های پات ‫و ژاکتت رو داده.
‫جلوی خودم اون گوشواره ها رو ‫برات خرید.
‫پلیورت...تازه این کیف رو یادمه! ‫هر چی تنته رو اون خریده.
‫حالا اولین بانک ملی دلوی ‫بسته شده و تو ولش کردی.
‫- تو یه زالویی. ‫- اگه زالویی در کار باشه، خود تویی!
‫حداقل ما دوست بودیم. تو... ‫تو نوکر پولیش بودی!
‫چی؟
‫آره، شاید برام چند دست لباس ‫خریده باشه، اما تو
‫تو گذاشتی خودت رو بخره!
‫وقتت رو خرید، برات
‫بگو من رو خریده. ‫دوباره بگو. یالا. سعیت رو بکن.
‫بیا جلو و حرف ‫از خرید این زن سیاه پوست بزن،
‫چون بی صبرانه منتظرم ‫یه دستی به صورتت بکشم.
‫یالا!
‫آره، به نفعته فرار کنی!
‫چی از تالیا مالی می دونیم؟
‫- «می دونیم»؟ ما چی... ‫- هیچی نشده ولش کردی؟
‫اینجا چی کار می کنی؟
‫باید با هم کار کنیم.
‫می تونیم با هم کار کنیم.
‫با این حال، نمی کنیم.
‫مطمئن نیستم چی کار کردی که موکلم ‫راضی شد وقت بهت اختصاص بده،
‫ولی شامل دفاع من نمیشه.
‫ببین، اگه هر چی از تالیا ‫می دونی بهم بگی،
‫می تونم وقت دیدمش، ‫به جای تو باهاش حرف بزنم.
‫- دفاعیه ت کامل میشه! ‫- ما...«ما» یی در کار نیست.
‫پس ولش نکردی.
‫خب، دادستان چه آتویی ازش داره؟
‫میشه لااقل اشاره کنی؟ تخمین بزنی؟
‫هر چی مهماتمون بیشتر باشه
‫ویویان کنت، برو بیرون.
‫بیرون.
‫چی از تالیا مالی می دونیم؟
‫گمونم هیچی. ‫می تونم دوباره چک کنم.
‫خیلی خوب، تو اون جعبه رو ‫بگرد. من بقیه رو می گردم.
‫- بقیه؟ ‫- داری میگی فقط همینه؟
‫دادستان ناحیه همه ش ‫همین رو فرستاده؟
‫هر یافته ای که باید باهامون ‫به اشتراک بذارن، تو یه جعبه کوفتی جا میشه؟
‫یه مجسمه درخت کنارِ ‫یه درخت واقعی بود.
‫این خونه ها 30 میلیون دلار می ارزن.
‫کی 30 میلیون دلار داره ‫که خرج یه خونه کنه؟
‫حتی خونه اول هم نه! ‫خونه دوم.
‫ظاهراً خانم هایی که سبک زندگیِ ‫میلیارد دلاری دارن.
‫تمام خونه های شهر من
‫...روی هم رفته حتی ده میلیون دلار نمی ارزن.
‫آره.
‫نگاهش کن!
‫- چیه؟ ‫- عجب خونه مسخره ای!
‫هیچ کس نباید تو خونه ای ‫به اون بزرگی زندگی کنه.
‫عزیزم
‫نفس بکش.
‫چطوره یه ساعت دیگه بیام دنبالت؟
‫دست من نیست، دست کله گنده هه ست. ‫چطوره هر وقت گفت، بهت زنگ
‫خوش اومدی!
‫سلام.
‫اُه. آه...نمی دونستم مهمون دارین.
‫همیشه چند نفر اینجا هستن. ‫من عاشق میزبانیم!
‫همم.
‫اما خیلی بی ادبی کردم که بهت نگفتم.
‫می دونی، یه خط تولید ‫لباس ساحلی جدید دارم.
‫یکی از کفتان هام ‫به تنت خیره کننده میشه.
‫نه، ممنون. لازم نیست.
‫واقعاً زحمتی نیست، می تونم ‫چند تا گزینه برات بیارم که انتخاب کنی.
‫همیشه دوست دارم ‫مطمئن بشم مهمونام راحتن.
‫من راحتم.
‫بوی محشری میاد.
‫دیدی؟ خیره کننده ست.
‫می خوای یه داستان شرم آور بشنوی؟
‫اولین باری که فر رو ‫روشن کردم، 25 سالم بود.
‫- بی خیال! واقعاً؟ ‫- هیچ وقت غذا درست نمی کردم.
‫البته معجون درست می کردم. ‫از ده سالگی واسه والدینم و دوستاشون
‫...معجون درست می کردم، اما آشپزخونه
‫کارمنداش تکمیل بودن.
‫هر بار می خواستم کاری کنم،
‫یه لیوان شیر بردارم یا هر چیز دیگه،
‫همیشه یه نفر بود ‫که برام انجامش بده.
‫مجبور شدم از اولین عشقم بخوام ‫تخم مرغ نیمرو کردن بهم یاد بده.
‫اون وقت از این ‫خجالت می کشی؟
‫اینکه ندونی چطور ‫مراقب خودت باشی، خجالت آوره.
‫نتونی مراقب عزیزانت باشی.
‫می دونم.
‫دختر مایه دار بیچاره!
‫عجب عوضی ای! ‫برو لای پول هات گریه کن.
‫نه. اصلاً!
‫از اون بابت هم ‫خجالت می کشیدم. واسه پول.
‫برای همین خودم درش آوردم.
‫بهم بگو
‫این حاضره یا نه.
‫اُه، خدای من. ‫خوش مزه ست.
‫آنا دلوی.
‫هنوز کنترل رایکرز رو دست نگرفته؟
‫چرا فکر می کنی می تونه؟
‫به نظرم هیچی از آنا بعید نیست.
‫شما دو تا صمیمی بودین؟
‫یه بار با هم رفتیم تعطیلات. ‫چند باری شام بیرون خوردیم.
‫اگه ناراحت نمیشی بپرسم، ‫چه ارتباطی با هم داشتین؟
‫من از زنی که سعی نمی کنه ‫بقیه رو تحت تأثیر قرار بده، خوشم میاد.
‫زنی که نمی ترسه.
‫زنی که ککش هم نمی گزه؟
‫سلیقه ش تو هنر هم حرف نداشت.
‫خیره کننده ست، نه؟
‫تو مزایده ش ‫شرکت کرده م، پس
‫اگه مشکلی نیست، مثل بقیه ‫این متظاهرها الکی تأییدش کن.
‫اینجا تنها چیزی ‫که یه پول سیاه می ارزه،
‫اونه.
‫سیندی شرمن؟
‫جزو اولین عکس های بی نام سر صحنه شه.
‫مم. آره.
‫سیندی عالیه، ولی بالغ ‫بر نیم میلیون دلار
‫...واسه یه عکس هشت در ده ‫از تیپ زدنش؟
‫قبل از این سری،
‫شرمن فقط یه عکاس عادی بود ‫که پشت لنز قایم شده بود.
‫تماشا می کرد. سوژه هایی که فکر می کرد ‫بقیه ممکنه خوششون بیاد رو انتخاب می کرد.
‫یه روز تو قاب خودش ایستاد.
‫خودش رو لایق به حساب آورد.
‫به جای اینکه به زور یه نقشی ‫تو دنیای مردونه هنر بگیره،
‫نقش اصلی کار خودش رو گرفت.
‫همین دنیا رو عوض می کنه.
‫این تیپ زدن نیست.
‫این شجاعته.
‫این یه لحظه حساس تو هنره.
‫تو باید یکی از کارمندهای ‫نمایشگاه دیمین باشی.
‫فکر می کنی ‫من اینجا کار می کنم؟
‫من کار نمی کنم.
‫مگه کار کردن ‫چه عیبی داره؟
‫دیگه چطور ممکنه وسعت برسه ‫سیندی رو ببری یه خونه قشنگ؟
‫پدرم هر چی بهش بگم می خره ‫و یه روز، همه ش می رسه به من.
‫به دست آوردنش ‫بهتر از به ارث بردنشه.
‫- به من اعتماد کن. ‫- به تو؟
‫تویی که به فکر خرید اون...«چیز»
به جای اینی؟
‫همم.
‫البته که خریدمش.
‫اُه، البته.
‫ازش خوشم اومد.
‫بنابراین تا یه مدت ‫وارد حلقه دوستام شد.
‫تا وقتی که سر از ایبیزا در آورد.
‫«ایبیسا»؟
‫اُه، ایبیزا. درسته.
‫- ایبیزا. ‫- آره.
‫با چند تا دوست رفته بودم اونجا
‫...و اون و چیس پیام فرستاده بودن ‫که بهمون خبر بدن تو شهرن،
‫ولی از همون اول ‫حال و هوا عجیب بود.
‫صبر کن، وایستا. ‫اون قایق چه کوفتیه؟
‫پست کیه؟
‫پست تالیا. ‫ایبیزاست.
‫امکان نداره قایق خودش باشه.
‫قایق نیست، یاته...و مال خودش ‫نیست، مال این یاروئه.
‫لعنت، هنریک نایت؟ ‫طرف خدای فناوریه.
‫سخنرانیش تو سیلیکون الی رو دیدم.
‫باید رو «ویک» سرمایه گذاری کنه.
‫سرمایه گذاری اون می تونه ‫کلی سرمایه گذار دیگه بیاره.
‫همم. استنفورد، تنیس باز... ‫رو زیست فناوری سرمایه گذاری کرده
‫ارزش خالصش ‫دو میلیارد دلاره.
‫به تالیا پیام بده.
‫- چه پیامی بدم؟ ‫- بهش بگو تو ایبیزاییم.
‫- ولی اینجا چلسیه! ‫- فقط انجامش بده. بگو اونجاییم.
‫چی
‫- جدی میگی؟ ‫- آره.
‫آه
‫[آنا دلوی: صبر کن...تو هم ایبیزایی؟؟]
‫[تو یات یه دوستم. تو هم؟؟] ‫داره...داره جواب میده.
‫- چی میگه؟ ‫- آه...شام دعوتمون کرد.
‫لعنت! چی بهش بگم؟
‫بهش بگو امشب سرمون شلوغه ‫ولی فردا میایم.
‫- چیس... ‫- بهش بگو.
‫چی؟ لعنت. ‫باشه، باشه.
‫[آنا دلوی: نمی تونم]
‫جواب داد؟
‫[فردا هم رو ببینیم؟] ‫صبر کن.
‫[آره، عوضی! شام ساعت 8. ‫بیا بندر. سوارتون می کنیم]
‫فردا شام؟
‫بهتره بلیت بگیریم.
‫اُه، نه. من...من نمیام.
‫در حال حاضر پدرم ‫دل خوشی ازم نداره، برای همین
‫مشکلی نیست، ‫من حساب می کنم.
‫خب، من رفتم.
‫وقتی دو تایی اینجا موندین ‫و از زندگی من لذت می برین،
‫به فکر من باشین که سه روز دیگه ‫مثل یه آدم عادی باید رو چهار تا نمایش مُد کار کنم.
‫ما داریم میریم ایبیزا.
‫حالم ازتون به هم می خوره.
‫[اومدیم ایبیزا. ما باحالیم.]
‫باورنکردنیه! باورم نمیشه ‫هر دو اینجاییم!
‫برایس، استیو.
‫سلام.
‫قطعاً تو سوهو هاوس ‫دیده مت، درسته؟
‫نه، من...من اونجا نمیرم.
‫اُه، ردت کردن؟
‫استیو می تونه برات جورش کنه.
‫آره.
‫باید همین کار رو بکنی. ‫زیادی عضو می گیرن.
‫دیگه خیلی خاکی شده.
‫اُه، وایستا ببینم. ‫عاشق پیراهنتم.
‫می دونم! حرف نداره!
‫ممنون! تو شهر خریدمش.
‫- آه، یه سر می برمتون اونجا. مهمون من. ‫- اُه، واقعاً لازم نیست.
‫آره، لااقل برای من.
‫استیو کیف می کنه ‫برام چیز میز بخره.
‫مگه نه، استیو؟
‫خب، دوست داشتم ‫بحث کنم، اما حتی اگه ببرم،
‫باخته م، برای همین... ‫آره، کیف می کنم براش چیز میز می خرم.
‫نه، خواهش می کنم. ‫با کمال میل این کار رو می کنم.
‫حداقل کاریه که می تونم ‫برای جبران مهمون نوازیتون بکنم.
‫[دادستان ناحیه ای شهرستان نیویورک]
‫- کاترین! ‫- برنامه جلسه داشتیم؟
‫جلسه نداشتیم. فقط می خواستم بدونم ‫کثیف بازی می کنیم یا نه،
‫چون شخصاً همچین قصدی نداشتم ‫ولی تو داری همین کار رو می کنی و گفتم
‫...بهت هشدار بدم ‫که عاقبت خوشی برات نداره.
‫تاد، اگه می خوای احساس خطر کنم، ‫باید بدونم چی داری میگی.
‫یافته ها...تو یه جعبه کفش فرستادی.
‫- لین؟ ‫- جعبه کفش نبود.
‫جعبه کفش نبود.
‫که این طور، پس باید با ده تا ‫جعبه خالی به جای مدارکی
‫...که یهویی کشف کردین ‫بیام دادگاه؟
‫- کار کثیفیه! ‫- تاد،
‫دو تا نکته بهت بگم. ‫یکی اینکه هیچ وقت کثیف بازی نمی کنم.
‫دوم هم اینکه هیچ وقت بیشتر ‫از من قانون رو نمی شناسی.
‫- اُه. ‫- غیرممکنه.
‫در ضمن قانون حکم می کنه ‫که انتقال یافته ها به وکیل مدافع رو
‫...تا جای ممکن کامل انجام بدم.
‫همین کار رو هم کرده م و خواهم کرد.
‫تا ابد. ‫تمام عمر.
‫می خوام تا آخر هفته هر مدرکی ‫دستته به من برسونی.
‫داری ازم می خوای ‫مسئولیت اخلاقیم رو رها کنم
‫...که مسئولیت های حرفه ای دادستانیم رو
‫...تمام و کمال به جا بیارم؟
‫همه چیز، کاترین.
‫همه چیز.
‫- مطمئنی؟ ‫- تا آخر هفته!
‫[12 جورج]
‫ببخشید دیر کردم. ‫باید چند دور بیشتر می دویدم.
‫نف، واسه منه؟
‫مرسی، عزیزم.
‫موضوع ملاقات آناست؟
‫با ریچل حرف زدی؟
‫زنگ زد. داشت گریه می کرد.
‫سعی کردی بزنیش؟
‫کیسی. ریچله ها!
‫نگو. اون خیلی مهربونه.
‫نمیره ملاقات آنا!
‫تو که آنا رو می شناسی! ‫آمادگی رویارویی با دنیای واقعی رو نداره.
‫از خدمات ناراحت میشه
‫...یا جلوی یه آدم اشتباه مثل همیشه ش ‫رفتار می کنه و کتک می خوره.
‫نمی تونیم اون تو ‫تنها بذاریمش.
‫باید چشم به راه یه چیزی باشه و ریچل
‫جوری رفتار می کنه که انگار ‫یهویی به زحمت آنا رو می شناسه.
‫انگار آنا غریبه ست. ‫انگار براش تازگی داره.
‫به معنی واقعی کلمه همین الان ‫داره با کفش های آنا قدم می زنه.
‫کف قرمزهای کلکسیون بهاره.
‫کاش می زدمش.
‫- مُشت زدن به صورت بکی... ‫- خیلی خوب، بس کن.
‫خوبه.
‫نف، ریچل نمیره زندان ملاقات آنا.
‫دلایل خودش رو داره،
‫اما به نظرم عالیه ‫که تو بهش سر می زنی.
‫خیلی خوب.
‫حالا می خوای یه هفته در میون ‫با من بهش سر بزنی؟
‫- یا دو بار در هفته یا... ‫- عزیزم.
‫من دارم حد و حدودم رو ‫با آنا تعیین می کنم.
‫برای دیدنش هم نمیرم رایکرز،
‫ولی همیشه پشت تو هستم.
‫اُه.
‫- نف؟ ‫- متوجه نمیشم.
‫چطور به همین راحتی ‫به آدما پشت می کنین؟
‫نف.
‫اونی که زندانه، آنا دلوی نیست.
‫اونی که ما می شناختیم نیست.
‫آنا دلوی وجود نداره.
‫اونی که تو رایکرزه، ‫یه نفر دیگه ست.
‫یکی که داشت وانمود می کرد آنا دلویه.
‫ما نمی شناسیمش.
‫- ما هیچی ازش نمی دونیم. ‫- آنائه دیگه!
‫ممکنه دوستت، آنا باشه
‫...یا یه غریبه.
‫واقعاً می خوای بری زندان
‫...و ببینی کسی که فکر می کردی ‫یکی از صمیمی ترین دوستاته
‫...صرفاً یه شخصیت من در آوردیه؟
‫«واش...» ‫یعنی چی؟
‫آنا؟
‫چی؟ من...من نمی دونم.
ببخشید، فکر کردم لهجه ت به روسی می زنه.
‫اُه.
‫به افتخارتون.
‫دوران دانشگاه، یه سال رفتم مسکو.
‫تنها چیزی که یادمه، ‫«نوش جان» هاشونه.
‫این برای تو.
‫نمی دونم چطوری از پسش ‫بر میای، تالیا. کار کردن افتضاحه.
‫من که فقط می خوام ‫تمام سال بترکونم
‫...و بذارم این گاگول ها ‫یه جوری خرجش رو بدن.
‫می دونی که چی میگم، آنا.
‫مقصد بعدیتون کجاست؟
‫اُه، خب، استیوی فکر می کنه
‫اطلاعات جای زمان رو می گیره.
‫بله، اما اطلاعات رویاست.
‫وابسته به شخصه و راستش به نظر ‫ارزشش بیشتر از رویای خالی نیست.
‫یعنی وقت تلف کردن ‫بدتر از گوش دادن به کسی
‫...که داره رویاهاش رو ‫برات تعریف می کنه داریم؟
‫واقعاً. بدتر از این نمیشه.
‫این یه بخش کوچیکشه.
‫...دو هفته دیگه میامی. ‫به نظرتون کی برنده این بحث میشه؟
‫ما داریم مقدار زیادی
‫خدایا، چیس حسابی داره ‫برنامه ش رو به هن قالب می کنه.
‫خیلی بی حیاست.
‫...رویاها و ارزش
فقط خیلی ذوقش رو داره.
‫البته. این خیلی خوبه ‫ولی اومدیم تعطیلات!
‫باید آروم بگیره.
‫هن!
‫یالا، بریم وسط.
‫- فقط این رو هم بگم که... ‫- چیس، صحبت کاری بسه.
‫آه، هن، صبر کن.
‫یه سوال کوچیک. ‫چند سالته؟ پنجاه و خرده ای؟
‫همین حدودها، آره. ‫چطور مگه؟
‫خب، فقط کنجکاو بودم ‫که از چه سنی به بعد این طوری میشین.
‫آخه خیلی از حرف هایی ‫که زدی و رفتارت
‫دبیرستان که بودم، به پدرم ‫گفتم تو فیس بوک
‫...سرمایه گذاری کنه ‫و همین حرفا رو بهم زد.
‫«خب، من که تلفن دارم.»
‫«چرا به دوستام زنگ نزنم؟»
‫اما در واقع منظورش این بود:
‫«من از تو باهوش ترم، دختر کوچولو ‫و غیرممکنه که حق با من نباشه.»
‫کافیه یه ریزه زن ستیزی هم ‫به این رفتار اضافه کنی و بوم!
‫تو هم می تونی به همین راحتی ‫100 میلیون دلار از دست بدی.
‫البته مشخصاً برای هن ‫مسئله ای نیست. وضعش خوبه.
‫خب، پدر منم همین طور بود.
‫نکته پول نیست.
‫سوال از این حرفا فراتره.
‫می دونی، برام سواله... ‫یعنی آدم هر چی به مرگ نزدیک تر میشه
‫...بیشتر نیاز داره ‫که از زندگی مطمئن باشه؟
‫از چیزهایی که می دونه ‫یا فکر می کنه می دونه؟
‫چون پیر شدن می تونه ترسناک باشه.
‫همینه؟
‫این مکالمه داره حسابی ‫حال من رو می گیره.
‫آره. بیاین همگی
‫چی؟ نه! چون من ‫می تونم درک کنم.
‫منم نگران اینم که با زندگیم چی کار کنم.
‫برای همین از این سوال ‫اجتناب می کنم.
‫سعی می کنم ‫ازش فرار کنم،
‫ولی ذهنم رو درگیر کرده.
‫مرگ ذهن تو رو هم درگیر کرده؟
‫آنا، بس کن.
‫- تو مهمونی، مهمون من... ‫- مسئله ای نیست.
‫من از پسش بر میام.
‫البته که می تونی.
‫دلش می خواد جواب بده.
‫نگاهش کن.
‫البته که این روزها بیشتر ‫به مرگ فکر می کنم، اما که چی؟
‫هیچ وقت خوابش رو نمی بینی؟
‫به نظرت هم سن و سال هات ‫خواب مرگ رو می بینن؟
‫ترسش
‫آره.
‫می بینن.
‫اگه من یه شرکت داروسازی بزرگ بودم، ‫دونستن این برام ارزشمند نمی شد؟
‫برای اینکه بتونم بهتون ‫آلپرازولام و اینا بفروشم.
‫کارت رو بلدی.
‫کارش رو بلده!
‫گفتی دنبال کار می گردی؟
‫من؟
‫نه، نه. من عهد بسته م ‫برای بقیه کار نکنم.
‫آه.
‫اگه دوست داشتی، تو هم ‫می تونی عهد ببندی.
‫این صفحه کیک استارتر ویک.
‫فکر کنم اگه به هدفش برسه،
‫یه تی شرت رایگان ‫یا همچین چیزی می گیری.
‫100 هزار تا چطوره؟
‫خیلی سخاوتمندانه ست. ممنون.
‫عالیه. حالا آهنگ گوش میدیم.
‫شگفت انگیز بود.
‫در ضمن...می دونی ‫چقدر خوش شانسی؟
‫اون باورنکردنیه.
‫شریکم باش.
‫سرپرست بخش روابط عمومی ‫یا تأمین مالی یا جفتش.
‫بهش فکر می کنم.
‫تو باید واسه اون ‫کار کنی، رفیق.
‫تالیا! سلام!
‫حدوداً یه هفته بعد، هن ‫زنگ زد و چیزای عجیبی گفت.
‫کجایی؟
‫همین جا، تو ایبیزاییم.
‫تو قایق؟
‫آره، دلمون براتون تنگ شده!
‫آنا، چه خبره؟
‫همه مون رفتیم!
‫هن پنج روز پیش رفت، ولی خدمه ش ‫همین الان زنگ زدن و گفتن هنوز اونجایین
‫...و من بهش گفتم غیرممکنه،
‫چون کیه که مهمون ‫یکی از مهمونا باشه
‫...و تو قایق میزبان بمونه؟
‫یه جوری به خدمه امر و نهی ‫می کنی انگار خدمه خودتن
‫تالیا، تالیا، آروم باش.
‫قایق همین جا بود، برای همین ‫گفتیم چند روزی بمونیم.
‫آنا، از قایق پیاده شید.
‫باورم نمیشه باید بهت توضیح بدم ‫که چه کار مزخرفی کردی
‫...و چقدر وجهه م خراب میشه ‫که کسایی که من دعوتشون کردم
‫ببخشید، میریم. ‫مشکلی نیست.
‫خودت چطوری؟
‫من چطورم؟
‫لعنت!
‫از قایق کوفتی پیاده شو!
‫صبر کن، همون جا موندن؟
‫همه با هم پیاده شده بودیم ‫و خداحافظی کرده بودیم.
‫- کی همچین کاری می کنه؟ ‫- اصلاً چطوری دوباره رفتن توش؟
‫نمی دونم،
‫ولی می دونی
‫هزینه یه هفته اضافه تر نگه داشتنِ ‫ناخدا و خدمه تو یه یات
‫اگه تسلای هن رو از عرشه ‫هل می دادن تو آب، همین قدر می شد.
‫در این حد قایق دزدی کردن.
‫مم. به نظرت چون آنا این قدر ‫حق به جانب بزرگ شده بود
‫آنا، نه.
‫عقل آنا می رسه. امکان نداشت ‫فکر آنا بوده باشه.
‫چیس داشت هر چی که دستش ‫بهش می رسید رو می گرفت.
‫اما چرا آنا باید بهش اجازه بده ‫همچین کاری کنه یا هم دستش بشه؟
‫عاشق و احمق بود.
‫معذرت خواهی کرد؟
‫دیگه با هم حرف نزدیم.
‫متأسفانه پایان داستانمون همین بود.
‫خدایا، خیلی متأسفم. ‫دیروقته، مگه نه؟
‫ما باید بریم.
‫من...بذار به شوهرم زنگ بزنم و
‫باید بمونین.
‫برای برگشتن خیلی دیر شده ‫و اینجا کلی اتاق هست.
‫ممنونم، ولی نه.
‫- ما مسافرخونه گرفتیم، جا داریم. ‫- مسافرخونه؟
‫حرفش رو نزن. ‫یه کلبه مهمان داریم.
‫آنا چند باری اونجا موند.
‫اتفاقاً شرمن رو اونجا گذاشتم. ‫می تونی حسش رو جذب کنی.
‫- جک، چی کار داری... ‫- حسش می کنی؟
‫حس می کنم دیوونه شدی.
‫دیگه راه نرو، حرف نزن. ‫فقط...حسش می کنی؟
‫چیه؟
‫سنگ
‫36 درجه سانتی گراده.
‫گرمایش از کفی که دقیق ‫با دمای بدنت تنظیم شده.
‫اُه.
‫بهت برنخوره، ولی دوست دارم ‫با این زمین ازدواج کنم.
‫فقط این نیست.
‫نفس بکش.
‫- این چیه؟ ‫- مریم گلی.
‫حتماً کل ساختمون ‫پر از مریم گلیه.
‫با این حال، نتونستم هیچ جایی ‫مریم گلی پیدا کنم. خوب گشتم.
‫شاید بوی مریم گلی نیست ‫که حس می کنیم. شاید پوله!
‫از اون آشغال ارزون ‫استفاده نکن.
‫همم؟
‫اول تک تک چیزایی ‫که تو این کابینتن استفاده می کنیم،
‫بعد تا صبح تخت می خوابیم.
‫پس چی!
‫حیف که وسعت به من نمی رسه.
‫درست بعد از اینکه ایبیزا رو ‫ترک کردن، تو پاریس دیدیشون، درسته؟
‫خیلی خوب، ایبیزا. دقیقاً ‫چه اتفاقی تو ایبیزا افتاد؟
‫می دونی؟ تالیا بهت گفت؟
‫ببین چه کنجکاو شده!
‫چه فرقی برات داره ‫که تو ایبیزا چه اتفاقی افتاده؟
‫فقط می دونم وقتی تو پاریس ‫دیدمشون، همه چیز فرق کرده بود.
‫هفته مُد بود.
‫طراح لباس سه تا نمایش بودم
‫...و تو یه سوئیت ‫تو هتل گولاکسی گیر افتاده بودیم.
‫من سخت کار می کردم، ‫اونا حسابی تفریح می کردن
‫...و اوضاع داشت واقعاً ‫به هم می ریخت.
‫زیادی داری شخصیتت رو نشون میدی.
‫- توجه رو از پارچه منحرف نکن. ‫- ببخشید، وَل.
‫تالیا پتانسیل من رو می دید، ‫ولی تو رابطه مون رو شکراب کردی.
‫دارم بهت یه جا تو همکف ویک ‫پیشنهاد میدم. طبقه فرشته ها!
‫من نمی خوامش!
‫اصلاً می دونی چقدر می ارزه؟
‫یه درصد از صفر، ‫هنوز هم صفره، ابله.
‫تو فقط پولم رو می خوای.
‫پولت؟ کدوم پول؟ ‫من خرج همه چیز رو میدم.
‫مهم نیست، چون من ‫می خوام کار خودم رو بکنم.
‫چی؟ کدوم کار؟
‫هنوز نمی دونم! ‫نمی دونم. من
‫یه کار بزرگ. یه چیزی که مال منه.
‫- یه چیز ماندگار. ‫- ویک می ترکونه.
‫نه، گوشت با من نیست.
‫سعی کن یه ثانیه هم که شده ‫به فکر خودت نباشی.
‫پس تو هم سعی کن ‫یه ثانیه هم که شده روانی نباشی!
‫خیلی خوب! بسه، چیس. آروم.
‫بی خیال، وَل.
‫همون طور که تو بی خیال بلیت های وی آی پی ای ‫شدی که کلی جون کندم تا برات بگیرم؟
‫چار تا لباس و مانکنه.
‫کسی چه اهمیتی میده؟
‫خودتی و خودش.
‫من دیگه نیستم.
‫چیس!
‫چیس، جدی؟
‫جدی؟ چی؟ ‫عجب بچه ایه!
‫اون...یه نوزاد کوفتیه. ‫قسم می خورم!
‫هی، کجایی؟
‫- پیش آنایی؟ ‫- آره.
‫باید یه لطفی بهم بکنی.
‫چی؟
‫باید گذرنامه آنا رو چک کنی.
‫چرا؟ برای چی چک کنم؟
‫چکش کن. یه نگاه ‫بهش بنداز، خب؟
‫من گذرنامه ش رو ‫چک نمی کنم. کار ترسناکیه.
‫فکر می کنم داره به من دروغ میگه.
‫- مطمئنم دارم بهم دروغ میگه. ‫- درباره چی؟
‫- قطع می کنم. ‫- یکیش پولش.
‫چیس، جدی؟
‫دختره یه عابربانک متحرکه. ‫عملاً اشراف زاده ست.
‫فقط چک کن. همه ش ‫یه ثانیه طول می کشه.
‫- نه. ‫- چه عیبی داره؟
‫اگه عیب نداره، ‫خودت چکش کن.
‫کجایی؟ خماری؟ به صدات ‫می خوره خمار باشی.
‫بیا اینجا و با عشقت حرف بزن.
‫ولش کن.
‫به آنا گفتی؟ ازش ‫اسمش رو پرسیدی؟
‫دلیلی نداشتم بپرسم.
‫در اون مقطع، چیس بود ‫که رفتار عجیبی داشت.
‫در اون مقطع؟ یعنی در یه مقطعی ‫اوضاع عوض شد؟
‫- یالا. یه نوشیدنی. بی عرضه. ‫- معتاد. نه. نوچ.
‫خانم دلوی.
‫خانم دلوی، پولی برامون ‫واریز نشده.
‫با بانک تماس گرفتیم. ‫بهشون سفارشی نشده.
‫متأسفانه باید ازتون ‫یه کارت اعتباری دیگه بخوام.
‫- الان نه. ‫- یه کارت بهتون داد.
‫- مگه نه؟ ‫- دادم!
‫- خانم دلوی. ‫- کارتم رو دارین. همه کارت هام رو دارین.
‫- دوباره امتحانشون کنین. ‫- کشیدمشون.
‫پس حتماً سیستم یه مشکلی داره.
‫- یا یه کارت دیگه بدین یا پول نقد. ‫- خب، همونا رو بکشین.
‫مگه نمی خواین ‫پول بگیرین؟
‫پدرم خیلی از این رفتار ناراحت میشه.
‫می تونی زنگ بزنی به پدرت ‫و یه کارت سالم بگیری.
‫طرف این مدیر وسطی کوچولو ‫و تشنه قدرت رو گرفتی؟
‫- توهین به من کمکی نمی کنه. ‫- نه. فقط باید قرص هام رو بخورم و بخوابم.
‫خب، پدرم پول رو ‫به محض اینکه
‫نیمه شبه. بانکی باز نیست ‫که پول رو واریز کنن.
‫پس باشه صبح. ‫بیا بریم.
‫اُه.
‫خدای من. ما نمی تونیم... ‫احمقانه ست.
‫لطفاً، فقط باید قرص هام رو ‫از کیفم بردارم.
‫تا وقتی مبلغ رو دریافت کنیم، ‫وسایلتون رو نگه می داریم.
‫شما چند جور پرداخت دارین. ‫این مشکل شماست، نه ما!
‫خیلی خوب، به جهنم. ‫زنگ می زنم به چیس که حساب کنه.
‫نه. درستش می کنم.
‫- چطوری؟ ‫- فقط دوباره بکشیدشون.
‫آنا! نه، من قرص هام رو ‫لازم دارم. باید بخوابم.
‫فردا روز خیلی بزرگی تو کارمه.
‫- لطفاً...فقط بذار به چیس زنگ بزنم. ‫- نه، به چیس زنگ نمی زنی. خودم درستش می کنم.
‫- باشه، به چیس زنگ نمی زنم. زنگ می زنم نورا. ‫- صبر کن، نه! به نورا زنگ نزن.
‫- خجالت آوره. ‫- این از خجالت آور فراتره! تقریباً بی خانمان شدیم.
‫وَل! نه!
‫خیلی خوب، مسخره ست. بذارین بریم ‫تو اتاقمون. داره میشه وضعیت اضطراری پزشکی.
‫این ماجرا یه راه حل ساده داره.
‫من یه کارت اعتباری سالم لازم دارم.
‫خانم دلوی.
‫آنا؟
‫وَل، من
‫من...متأسفم. من
‫پدرم
‫من...من...خیلی تنهام.
‫اون...دیگه بهم پول نمیده. ‫اون...اون...پول تو جیبیم رو قطع کرده. من
‫من
‫من حساب می کنم.
‫من...من حساب می کنم. ‫من...من...حساب می کنم.
‫فقط...فقط باید
‫بابت این دردسرها متأسفم. ‫داره دوران سختی رو پشت سر می ذاره.
‫چمدون؟
‫از این طرف، لطفاً.
‫پس چیس حساب کرد؟ ‫چرا؟ ورشکسته شده بود؟
‫ورشکسته؟ عمراً.
‫شاید «شکسته».
‫تا حالا ندیده بودم یکی که اون قدر ‫قوی باشه به اون سرعت شکننده بشه.
‫[رستوران]
‫صبح بخیر.
‫من دیگه دیرم شده.
‫وقت کمه و فروشگاه زیاد!
‫این قدر جدا شدین و برگشتین ‫به هم که سرم گیج رفت.
‫چی بگم؟ عاشقشم.
‫کلی حرف زدیم و اون
‫دیگه کاملاً کمر بسته ‫با من ویک رو بسازه.
‫وقتی می بینم چقدر مشتاق و باهوشه
‫و مُد روز.
‫وقتی به پولش برسه.
‫هنوز من دارم ‫خرجش رو میدم،
‫اما آره...یه روز از همین روزها.
‫هر طور شده، زوج قوی ‫و شکست ناپذیری میشیم.
‫گوش کن، کاری که خواستی کردم.
‫گذرنامه ش رو چک کردم
‫...و حق با تو بود.
‫فامیلیش سوروکین ثبت شده،
‫نه دلوی. روسیه.
‫ظاهراً مثل اسمیت رایجه.
‫گذرنامه ش آلمانیه، ولی ‫نزدیک مسکو به دنیا اومده.
‫مطمئنم یه توضیح منطقی داره
‫...و حدس می زنم ‫بهش ضربه روحی زده،
‫مخصوصاً با توجه به رفتاری ‫که دیشب تو لابی هتل نشون داد.
‫شاید فرار کردن. می دونی، ‫پوتین یا نیروهای شبه نظامیِ
‫...یه کله گنده فراریشون داده ن،
‫اما هر اتفاقی که افتاده،
‫تو وجودش یه تَرک بزرگ هست
‫...و باید یه راهی پیدا کنیم ‫که کمکش کنیم.
‫سلام؟
‫من باید برم.
‫نمی خواستم بهت بگم، ‫اما اگه می دیدی چقدر ناراحته
‫نه، پسر. ممنونم. ‫جدی میگم.
‫لندن چی؟ رفتنمون سر جاشه؟
‫آه، آره.
‫قضیه آنا رو چی کار کنیم؟
‫- دختره کمک لازم داره. ‫- نگران نباش. بعداً حرفش رو می زنیم.
‫تو هتل می بینمت.
‫من رفتم دیدنشون.
‫حتی یه ساعت هم نگذشته بود.
‫حتی 60 دقیقه.
‫[هتل گولاکسی]
‫خدایا، بالاخره! ده دقیقه بیشتر ‫طول می کشید، باید شناکنان از کانال می رفتیم.
‫- می تونستی بدون ما بری. ‫- چرت نگو، بدون من گم میشید.
‫تا جایی که من شنیده م، ‫خودت بدون قرص هات گم میشی.
‫آره.
‫خیلی خوب.
‫چیزی شده؟
‫چیزی مثل کیف بقیه رو گشتنِ تو؟
‫چک کردن گذرنامه شون
‫داره شوخی می کنه.
‫چیس!
‫بهش بگو.
‫خودش بهم گفت ‫این کار رو بکنم.
‫تو بهم گفتی انجامش بدم!
‫سر به سرم گذاشتین. ‫اُه، خدا. عوضی ها.
‫من هیچ وقت چنین کاری ‫باهات نمی کنم.
‫اون ازم خواست!
‫- چیس؟ بهش بگو، عوضی! ‫- کارت افتضاح بود، وَل.
‫- به حریم خصوصیش... ‫- تو گفتی انجامش بدم!
‫التماسم کردی. من گفتم نه ‫و تو التماسم کردی.
‫معذرت می خوام، ‫دوست هام همه دیوونه شده ن.
‫جلوی چشمام ‫پاک دیوونه شده ن.
‫تو همچین موقعیتی دقیقاً ‫همین قدر باید جوش آورد.
‫مایه یأسی.
‫تو حق به جانب و بی ثباتی.
‫تو هم داری درباره همه چیز دروغ میگی.
‫تو بودی که وسایلش رو گشتی.
‫این افتضاحه، وَل. ‫نمی تونی قبولش کنی؟
‫افتضاح توی روانی کثافتی
‫...که به من گفتی ‫گذرنامه کوفتیش رو چک کنم!
‫- آقا، باید برید. همین الان. ‫- منم موافقم. داره ازت سوءاستفاده می کنه.
‫خودت می دونی از نظرش ‫فقط یه قلک خوکی متحرکی.
‫حالا راه بیفت. ‫بیا از اینجا بریم.
‫از قطارمون جا می مونیم.
‫می بینمت، وَل.
‫اُه، خدای من. ‫حتماً وحشتناک بوده.
‫تکان دهنده.
‫تو دنیای من، هیچی بیشتر ‫از یه فصل دووم نمیاره.
‫مُد شدن تیپ عادی بود ‫که تکان دهنده بود.
‫اما چرا آنا باید این طوری ‫ازت رو برگردونه؟
‫متوجه نمیشم.
‫این قدر دنبالم نیا. ‫من کار دارم.
‫میشه شماره تماس چیس رو بهم بدی؟
‫صبر کن!
‫هنوز درک نمی کنم ‫چرا تو رو دک کردن.
‫تو هیچ اشتباهی نکردی.
‫هی!
‫چی تنش کرده ن؟
‫نارنجی؟
‫خاکستری.
‫خوبه.
‫بهتره.
‫این صدای بوق
‫...صداییه که جهان در میاره ‫تا بهت خبر بده
‫...خودت رو بدجوری به فنا دادی.
‫وای بر من.
‫[زندان جزیره رایکرز]
‫چک کن. چک کن. چک کن.
‫[شما اینجا حضور دارید چون به تفتیش ‫رضایت داده اید، نه جستجوی کامل.]
‫استیونز!
‫سوروکین!
‫هی!
‫سوروکین... ‫ملاقاتیش تویی دیگه!
‫تو کجا بودی؟
‫باید از چیس حرف بزنیم.
‫به خاطر اون ‫تو دردسر افتادی؟
‫یا به خاطر توئه که هنوز ‫نمی تونم پیداش کنم؟
‫نیازی نیست با همه دوست باشم.
‫تو فکر می کنی یه جور تکامل ‫در کار بوده، مثل فیلم ها،
‫ولی من از اول ‫همینی که هستم بوده م.
‫سلام!
‫باید بریم. دیرمون میشه.
‫خدایا. باز چی شده؟
‫سُروکین؟
‫یا سوروکین؟
‫آنا سوروکین، درسته؟
‫- اسمم رو عوض کردم. که چی؟ ‫- اسمت یا هویتت؟
‫آنا سوروکین زیاده،
‫ولی فقط یه آنا دلوی هست.
‫در ضمن تو دهن ‫بهتر می چرخه.
‫بهتر؟ منظورت اینه ‫که روسی نیست؟
‫چه مرگته؟ چرا مثل داری ‫مثل بچه ها اوقات تلخی می کنی؟
‫پس تو روسی؟
‫اونجا به دنیا اومده م. ‫چه فرقی داره؟
‫- تو کی هستی؟ ‫- چـ
‫واقعاً برای این کارها ‫وقت نداریم.
‫دیگه درباره چی داری ‫دروغ میگی؟ تو کی هستی؟
‫من برای این کارها وقت ندارم!
‫من برای تو وقت ندارم!
‫هر چی که داشتم ‫به پات ریختم،
‫ولی تو وقت نداری بهم بگی ‫کدوم خری هستی؟
‫تو کی هستی؟
‫من دارم یه چیزی می سازم.
‫یه خونه تو نیویورک، ‫برای هنرمندها و پشتیبان ها.
‫کارگاه های هنری، نمایشگاه های سانسی ‫که بازدید ازشون برای عموم آزاده،
‫ولی علاوه بر اینا، یه جا واسه ‫انحصاری ترین و معرکه ترین کانون در نوع خودش.
‫میشه قله دنیای هنر جهان
‫...و من بالاش می ایستم.
‫هم به عنوان دروازه بان ‫و هم چسبی که نگهش داشته.
‫من کیم؟
‫این کانون، این بنیاد ‫میشه هویت من،
‫ماهیت من.
‫باید بسازمش
‫...که هنرمندها و امثال من ‫بالاخره یه خونه داشته باشن.
‫یه جای امن.
‫جایی که بهش تعلق داشته باشن.
‫جایی که خودم ‫بهش تعلق داشته باشم.
‫می خوای سد راهم بشی؟
‫یا کمکم کنی؟
‫همین الان بهم بگو ‫چون نمی تونم
‫واقعاً کلی کار برای کردن دارم.
‫همین طوریش هم کلی وقت تلف کرده م.
‫قشنگه.
‫بیا
‫می خوام کمکت کنم محققش کنی،
‫به هر قیمتی که شده.
‫جایی که به دنیا اومده م ‫نمی ذاره اونی که می خوام باشم؟
‫نه. چرا نباید بذاره؟
‫چون وقتی این کار رو می کنم، ‫هیچ کس نباید پیشینه م رو زیر سوال ببره.
‫- می دونم. ‫- هیچ کس.
‫نمی برن.
‫تو بردی.
‫چرا؟
‫گذرنامه ت.
‫گذرنامه کوفتیم رو دیدی؟
‫نه.
‫پس کی دید؟
‫وَل.
‫هیچ کس؟
‫هیچ کس.