‫آنچه در «می‌دانم این مقدارش حقیقت دارد» گذشت:
‫اونطور که میخواستی پیش نرفت.
‫تقصیر تو نیست، دومینیکو.
‫سی‌آی‌ای، افرادی رو اجیر میکنه ‫تا بیان داخل اتاقم و منو ناپاک کنن!
‫- یه سال! ‫- توی «هچ»؟
‫آره. بالاخره فهمیدم چرا اینقدر عصبانی هستی.
‫«توی دادگاه می‌بینمت، ‫مگه اینکه داداشم رو منتقل کنید.» ‫(داره میگه اینجوری بگو)
‫و بعدش وقتی آوردیش بیرون، بازم برمیگردی و ازشون...
‫شکایت میکنی!
‫داری واقعاً دیوونه‌بازی میکنی.
‫این برای توئه. تاریخچه‌ی دومینیکو...
‫در تمپستا!
‫دست‌نوشته‌ی پدربزرگت رو واست آوردم. ‫ولی نمیدونم اگه جای تو بودم...
‫میخوندمش یا نه.
‫مترجم: «TheFlashPoint»
‫«ارائه شده توسط از سایت مووی شو»
‫توجه کنید، پسرانِ سرزمین ایتالیا! ‫شرح داستان خودم رو برای شما میگویم.
‫داستانی پر از سختی، غم و اندوه، موفقیت...
‫و درس عبرت‌هایی بسیار بزرگ!
‫من، دومینیکو اونوفریو تمپستا،
‫در جهنم به دنیا آمدم.
‫من و برادرم، «وینچنزو»...
‫در تاریکیِ کوه «اتنا» بزرگ شدیم.
‫و چیزی جز خرابی و رنج و درد از خودمون بجا نذاشتیم.
‫تا دنبال بخت و اقبالمون در آمریکا بگردیم.
‫خونده بودم که در اون کشور بزرگ، ‫زمین‌های فراوانی وجود داشت.
‫آزادی!
‫آزادی، آزادی، آزادی!
‫یه روز، اونقدر پول و قدرت خواهم داشت...
‫که بتونم توی صورت اونایی که منو تحقیر کردن ‫تُف کنم!
‫ رویای من در آمریکا، درک میشد.
‫هر چقدر که از اتنا، بخاطر آسیب‌هایی که ‫به خانواده‌م زده بود، متنفر بودم...
‫حداقل دشمنی بود که اون رو میشناختم.
‫چه دشمن‌هایی در این مکان که اسمش ‫«تری ریورز» هست، منتظر من هستن؟
‫خودت بخورش! ‫چرا میخوای برای اون هدرش بدی؟
‫اون میمون لعنتی رو نمیتونستی بذاری خونه؟
‫حالا این تری ریورز کجاست؟
‫توی کنتیکت!
‫همونجایی که ما داریم میریم.
‫چون اگه توی غرب وحشی باشیم...
‫ممکنه سرخ‌پوست‌های وحشی به قلبمون تیر بزنن!
‫از لحظه‌ای که پامون رو گذاشتیم داخل ایالت متحده،
‫برادرم مراقب حمله‌ی سرخ‌پوست‌ها بود!
‫هر دوی ما به عنوان رنگرز...
‫در کارخانه‌ی شماره‌ی دوِ «صنایع نساجیِ آمریکایی» ‫استخدام شدیم.
‫خیلی سریع، رئسای کارخونه رو ...
‫با جدیت و تعهد خودم تحت تاثیر قرار دادم.
‫هیچ سرخپوستی، لای درخت‌های تری ریورز ‫قایم نشده بودند.
‫ولی یکی از اونا در کنار ما توی کارخونه کار میکرد.
‫اسمش «نبی درینک‌واتر» بود.
‫از همون ابتدا، برادرم از سرخ‌پوست‌ها خوشش نمیومد.
‫با پول‌هایی که در آوردم، صد متر زمین ...
‫در بخش غربیِ شهر خریدم.
‫در خیابانِ هالیهاک!
‫تو هیچ غلطی نمیکنی!
‫زمین با خرگوش‌ها آلوده شده بود.
‫خیلی بانمک ـه.
‫سریعاً راه حلی به ذهنم رسید تا ‫از شر این آفت خلاص بشم.
‫هیچ چیز نمیتونست در مسیر رویای من قرار بگیره.
‫آمریکا، جایی برای مردانِ بزرگ بود.
‫خونه‌ی من محشر میشه!
‫چیزی جز یه قصر نمیشه!
‫قصری برای اولین مالکِ زمینِ سیسیلی...
‫در تری ریورز!
‫خانم!
‫کاری باهاش نداشته باشید.
‫اون زن‌پرست ـه!
‫از قضا، برادرم بیشتر از اونی که بدرد بخوره ‫مزاحم کارم بود.
‫سیمان رو قاتی کردی یا نه؟
‫اینجا من همه کارها رو میکنم!
‫لعنت بهت! ‫میزنم با این سرت رو قطع میکنم!
‫آخرش همه‌ی میخ‌ها رو خودم زدم ‫و همه‌ی آجرها رو خودم چیدم!
‫به عنوان برادر بزرگ‌ترش فکر میکردم اگه ‫سر خونه و زندگیش بره...
‫شاید آدم بشه.
‫پس برای دخترخاله‌هام توی بروکلین، نامه‌ای نوشتم...
‫و ازشون موردهای مناسبی خواستم.
‫نمیخواستم برای خودم یا برادرم، همسری بگیرم که ‫توی شهر به دنیا اومده باشه.
‫درک نمیکنم چرا باید بریم بروکلین ‫تا همسر پیدا کنیم...
‫در صورتیکه اینجا کلی خانم موجه هست!
‫من قبلاً یه لیست کامل از خانم‌های قابل ازدواج ‫در تری ریورز، آماده کردم...
‫ولی تو با همشون دوست بودی. مگه نه؟
‫میشه گفت آره!
‫عه جدی؟ اگه دستم بهت نرسه!
‫برادرم مثل بز نری می‌موند که همیشه ‫عاشق خانم‌ها بود.
‫نمیتونست چشم‌هاش رو از خانم‌ها درویش کنه،
‫حالا هر زنی که میخواست باشه!
‫هی! اون همسر منه!
‫بیا بریم وینچنزو، یالا!
‫بسه دیگه! بسه!
‫بسه...
‫رییس، وینچنزو رو اخراج کرد.
‫ولی کاری با اون سرخ‌پوستِ مزخرف نداشت.
‫بی‌عدالتی‌ای که هنوزم که هنوزه، منو خشمگین میکنه.
‫اگه شرایط فرق میکرد، من اعتراض میکردم.
‫ولی مردی که قسم خورده تا دنبال بخت و اقبالش بره...
‫باید آماده باشه تا این چیزهای جزئی رو ‫پشت سر بذاره...
‫تا به اهداف بزرگتری دست پیدا کنه.
‫گرچه نصف درآمدمون رو از دست دادیم...
‫رفتارهای عیاشانه و بچگانه‌ی برادرم ‫از قبل هم بدتر شد!
‫فقط یه کار بهت سپردم!
‫بهت گفتم میخ ‌های بزرگتری بخری.
‫باید بهش یه درسی میدادم.
‫پس به شوهر یکی از خانم‌ هایی که میشناختشون ، ‫این قضیه رو اطلاع دادم.
‫این اون درسی نبود که تصورش رو داشتم.
‫وینچنزو نُه روز بعد، از عفونت مُرد.
‫در لحظه‌ی مرگ برادرم، عجولانه قولی بهش دادم...
‫که از حیوون‌ِ دست‌آموزِ دوست‌داشتنیش مراقبت میکنم!
‫قولی که خیلی سریع ازش پیشمون شدم.
‫افسوس...
‫که همیشه برادر بزرگتر...
‫باید گره‌های برادر کوچکتر رو باز کنه.
‫بیا، بیا بیرون، بیا بیرون.
‫بیا بیرون!
‫بیا!
‫اوه!
‫میدانم این مقدارش حقیقت دارد
‫درگیر شدنِ اسرائیل با عراق...
‫دقیقاً همان چیزی است که صدام حسین میخواهد...
‫چرا که پتانسیل این را دارد تا اتحادِ ‫چندین ملیتی را برهم بزند.
‫دوایت آندرز گزارش میدهد که در حال حاضر ‫در کاخ سفید، این موضوع مشکل بزرگیست.
‫بعد از اینکه دیشب، دولت...
‫حملات عراق رو محکوم کرد،
‫سریعاً به متقاعد کردن اسرائیل پرداخت ‫که آمریکا و هواپیماهای متحدین...
‫میتوانند پاسخ خوبی به تهدیدهای موشکیِ ‫اسکادهای روسی باشند.
‫وزیر خارجه، بیکر، نیمه شب...
‫با نخست وزیر، ییتژاک شمیر، تماس گرفت...
‫و اطمینان خاطر داد که نیروهای ائتلاف...
‫از قبل، سایت‌های موشکیِ اسکادهای روسی رو ‫مورد هدف قرار دادند،
‫که باور بر این است که منبع حملات ‫از این سایت‌های موشکی بوده است.
‫یه دقیقه وایسید، دخترا!
‫وایسید تا این آقا بیاد بالا.
‫نه اشکالی نداره. من میتونم همینجا بزنم کنار!
‫- از بغلم رد بشید. ‫- نه، نه، نه.
‫- شما اول بفرمایید. ‫- میتونن از بغلم رد بشن. چیزی نیست.
‫- ممنونم. ‫- خواهش میکنم.
‫- دومینیک؟! ‫- آره.
‫سلام. لطفاً بیا داخل.
‫تو...
‫تو توماس رو دیدی؟
‫آره، همین امروز دیدم.
‫به نظر میاد داره با محیط اطرافش ‫و داروهاش کنار میاد.
‫اون...اون میخواست من اینو بهت بدم.
‫خیلی وقتا سراغت رو میگیره.
‫جدی؟ خب چی میگه؟
‫میپرسه که یه روز دوباره میتونه ببینتت یا نه!
‫میگه چند ماه از آخرین باری که دیدیش میگذره.
‫میخوای بری ببینیش؟
‫چه فایده‌ای داره؟
‫دیدنِ من چه فایده‌ای واسش داره؟
‫قشنگ سرافکنده‌ش کردم. ‫اون، اونجا گیر کرده!
‫تازه حتی اگه میخواستم هم نمیتونستم بهش کمک کنم.
‫متوجهم.
‫واکنش توماس به جنگ چی بود؟
‫جنگی که شروع شد. ‫اون قبلاً پیش‌بینی کرده بود.
‫موشک‌های اسکاد و بمب‌های هوشمند. ‫آتش‌سوزی‌های صحرایی!
‫همه چیز!
‫به ندرت بهشون اشاره میکنه.
‫- جدی؟ ‫- عجیبه!
‫همیشه فقط درباره‌ی اینا حرف میزد.
‫آخه اون روی جنگ حساس ـه و حالا که ‫جنگ شروع شده...
‫به ندرت بهش اشاره میکنه؟ ‫آخه چرا؟
‫چرا اینجوری شده؟ ‫بخاطر اینه که تسلیم شده؟
‫- احساس ناتوانی میکنه؟ ‫- دومینیک.
‫خیلی خوشحال میشم که بازم در موردِ برادرت ‫باهات صحبت کنم...
‫ولی در زمانِ دیگه‌ای!
‫- اوهوم. ‫- هر چی نباشه، ما...
‫ما این ساعت رو قرار دادیم...
‫تا درباره‌ی تو حرف بزنیم.
‫بخاطر همین بهم زنگ زدی! مگه نه؟
‫خب من میخواستم جواب تماس بی‌پاسخت رو بدم.
‫همونی که واسه سه ماه پیش بود؟
‫چیکارا میکردی؟
‫زمستون که فصل خوبی برای رنگ‌کاری نیست. پس...
‫هیچ کاری نمیکردم.
‫فکر کنم خوب موقعی اینجوری شدم.
‫آخه مردم باهام خوب رفتار میکردن...
‫و برام غذا میوردن.
‫باورت نمیشه ولی رِی، خورشت تُن ماهی‌ای که ‫درست میکرد رو بی‌نقص درست میکنه!
‫چرا باور کردنش باید سخت باشه؟
‫نمیدونم...آخه مردهایی مثل اون، خیلی توی...
‫مهارت‌های آشپزی، معروف نیستن! مگه نه؟
‫داری به چی فکر میکنی؟
‫اخیراً خیلی مطالعه میکردم...
‫دومینیک، چی میخوندی؟
‫این لعنتی... ‫این کتابی که پدربزرگم نوشته.
‫- پدر مادرم. ‫- پدربزرگت نویسنده بوده؟
‫نه، به هیچ وجه! ‫اون...اون فقط...
‫مثل یه جور نوشته‌ی شخصی می‌مونه. ‫تاریخِ خصوصیش بوده.
‫ما حتی به دنیا نیومده بودیم که اون مُرد.
‫مادرم اونو بهم دادش.
‫به ایتالیایی نوشته شده بود و ...
‫میخواستم بِدم واسش ترجمه‌ش کنن...
‫تا بتونه قبل از اینکه... ‫(نمیخواد کلمه‌ی مرگ رو بگه)
‫میدونی اون مریض بود و هیچوقت نتونست بخونش.
‫و من شکرگزارم که هیچوقت فرصت نکرد بخونش.
‫چطور؟
‫خب، مادرم در تمام زندگیش فکر میکرد...
‫که اون آدمِ محشر و فوق‌العاده و عالی‌ای بوده.
‫و از قضا اینطور نبوده. میدونی چی میگم؟
‫توی کتاب، به مادرت هم اشاره‌ای شده؟
‫پدربزرگت رابطه‌ش با اون رو تشریح میکنه؟
‫هنوز اونقدر نخوندمش.
‫در حال حاضر، خودشه و برادرش و میمونِ برادرش و...
‫به نظر جالب میاد!
‫آره، خب من بودم از این لغت استفاده نمیکردم.
‫از چه لغتی استفاده میکردی؟
‫مزخرف!
‫مایوس‌کننده!
‫اون عجب پدر سوخته‌ایه، پسر!
‫اون خشن ـه، رفتار خوبی نداره،
‫اون...
‫خیلی قشنگ به برادرِ خودش خیانت میکنه!
‫یعنی اصلاً مطمئن نیستم باید این کتاب لعنتی رو ‫ادامه بدم یا نه!
‫شاید بهتر باشه بندازمش دور! ‫نمیدونم والا.
‫چرا باید این کار رو بکنی؟
‫میدونی، اولین باری که دیدمت...
‫خیلی مایوس شده بودی. مگه نه؟
‫چون مادرت درباره‌ی تاریخچه‌ی خانواده‌ت، ‫چیز زیادی بهت نگفته بود.
‫و الان... ‫الان که این کتاب رو در اختیار داری،
‫که همش در مورد تاریخچه‌ی خانواده‌ته...
‫میخوای بندازیش دور! ‫متوجه نمیشم.
‫مایوس شده بودم...
‫چون مامانم بهم نمیگفت بابام کی بوده.
‫بخاطر این مایوس نشده بودم که درباره‌ی پدرش...
‫- ...بهت دروغ گفته. خیلی‌خب؟ ‫- متوجه میشم.
‫- این دو تا خیلی با هم فرق میکنن. ‫- دومینیک.
‫شاید این دو تا بهم ارتباط داشته باشن.
‫منظورت از این حرف چیه؟
‫منظورم اینه که اگه همینجوری بخونی،
‫شاید یه چیزی درباره‌ی خودت فهمیدی.
‫من میدونم میخوای به چی برسی! خیلی‌خب؟
‫جدی؟ ‫میخوام به چی برسم؟
‫میخوای بگی من مثل اون می‌مونم.
‫- آره؟ ‫- خودت فکر میکنی مثل اونی؟
‫نمیدونم.
‫که تو خشنی؟
‫به این موضوع اشاره کردی که پدربزرگت، ‫به برادرش خیانت کرده.
‫دومینیک، این حس رو هم داری؟
‫بخاطر همینه که اومدی اینجا؟
‫ببین، من نمیخوام این کار رو بکنم. ‫واقعاً نمیخوام.
‫میدونی... ‫ بعضی چیزا رو بهتره آدم خیلی باز نکنه، دکتر!
‫- واقعاً همینطوره! ‫- من باهات مخالفم، دومینیک.
‫با چی مخالفی؟
‫مادرت این نوشته‌ رو بهت داد. درسته؟
‫- چی؟ ‫- مادرت این نوشته رو بهت داد. آره؟
‫اون میخواست دست تو باشه.
‫فکر نمیکنی اون فکر میکرده که یه چیزی...
‫توی اون هست که میتونی ازش بهره ببری؟
‫و هیچکدوم از ما در حال حاضر، دقیقاً نمیدونیم...
‫که اون چیه.
‫ولی احساس میکنم ارزشمند باشه.
‫حالا هر چقدر میخواد ترسناک و وحشتناک باشه.
‫ناراحتیِ بعد از مرگ برادرم...
‫داشت جایی برای آزادی باز میکرد.
‫مگه میشه من در انتظار این نبوده باشم ‫که همنشینی با یک دلقک رو...
‫با همنشینی با زنی زیبا از سیسیل، معاوضه نکنم؟
‫من فرزندی میخواستم تا در نسل‌های آینده...
‫میراث تمپستا رو ادامه بده.
‫آقای تمپستا!
‫عصر بخیر.
‫بیاید داخل!
‫اجازه هست بیام داخل؟
‫چه افتخاری، بزرگتر از اینکه جنتلمنی مثل شما رو ‫در منزل خود داشته باشیم؟
‫عصر بخیر.
‫خواهش میکنم بفرمایید.
‫- خوشوقتم. ‫- خوشوقتم.
‫برای اتفاقی که برای برادرتون افتاد، خیلی متاسفیم.
‫این واقعاً یه تراژدی ـه.
‫اتفاق میوفته دیگه.
‫«پرگو»...
‫- از اون خوباشه! ‫- آره.
‫ببخشید، نمیخوام آتیشت بزنم!
‫مراقب باش، «نانزیو».
‫میتونیم افتخار آشنا کردنِ شما با همسرتون رو ‫داشته باشیم؟
‫خودتون چی فکر میکنید؟
‫- خیلی‌خب عالی شد. ‫- به هرحال...
‫آقای تمپستا...
‫باعث افتخار منه که همسر آینده‌تون رو ‫بهتون معرفی کنم...
‫«پراستپرینا توچی»
‫لبخند!
‫یه لبخند ریز بزن!
‫«پراسپرینا»، چرا به مهمونمون لبخند نمیزنی؟
‫اون چشم‌ها رو دیده بودی؟
‫آقای تمپستا، شما مرد خوش شانسی هستید!
‫مردی خوش‌شانس!
‫- بشینید! ‫- خداحافظ!
‫منظورتون چیه «خداحافظ»؟
‫چی شد؟
‫وقتی جهنم یخ بزنه، اونموقع باهاش ازدواج میکنم.
‫اون ساحره‌ست!
‫اون چیزی نیست که بهم قول دادید!
‫خداحافظ و ممنون!
‫آقای تمپستا!
‫اون ساحره‌ست!
‫شما بهم قول دریا و کوه‌ها رو دادید.
‫یه نوازنده‌ی اکوردئون باید باهاش ازدواج کنه...
‫نه ملاکی مثل من!
‫ممنون، خداحافظ!
‫اون دو سال منتظر موند تا خونه‌ت رو بسازی!
‫اگه من جای تو بودم مراقب میبودم که ‫بهش خیانت نکنم.
‫اون طلسم چشم شیطان رو بلده.
‫میتونه روی خونه‌ت اون طلسم رو قراره بده، تمپستا.
‫همینو میخوای؟
‫«چشم شیطان»؟ ‫گمشو!
‫خرافاتِ احمقانه‌ی دهقان‌های نادون!
‫شاید از خواهرش خوشت بیاد.
‫اونی که قرار بود همسر برادرت بشه.
‫اسمش «ایگنازیا» ـه.
‫هیکل درشتی داره...
‫و سالم و سر حاله. ‫میتونه کلی بچه واست به دنیا بیاره.
‫ازش خوشت میاد!
‫ازش خواش میاد!
‫خونه‌ی یکی از دوستاشه ولی فردا صبح برمیگرده.
‫دومینیک بردزی از «نقاشی والا» هستم. ‫(برند نقاشیِ ساختمونش)
‫پیغام خود را بگذارید و من باهاتون تماس میگیرم. ‫ممنون.
‫سلام، دوم! ‫منم، رِی!
‫میتونی دوباره باهام تماس بگیری. ‫دارم تلویزیون میبینم.
‫بیدارم.
‫...که آنجا حتی هوا هم برای انسان...
‫مسموم کننده شده.
‫پس این آتش‌های چاه‌های نفتی...
‫هم از نظرِ تاثیرات سمی...
‫و هم از نظر تاثیری که بعدها...
‫در فصل رو به رشدِ آسیای جنوبی خواهند داشت...
‫انگار ایگنازیا احساس میکرد که بلاتکلیفیِ ‫نمایشی داشته باشد...
‫و من، یعنی تمپستا رو مجبور کرد تا ‫بیش از یک ساعت منتظر بمانم.
‫حتی قبل از اینکه او را ببینم، ‫برای او شکیبایی به خرج دادم.
‫ببین...
‫اون ده برابرِ عکسش زیباست!
‫اومدش!
‫بالاخره اومدش!
‫برو بیارش! برو بیارش!
‫کجا بودی؟
‫هر جا که دلم میخواست بودم. ‫چرا؟
‫داره میاد!
‫نکن! ‫ولم کن، «روکو».
‫آقای تمپستا!
‫خیلی افتخار میکنم که خواهر ناتنیم رو ‫بهتون معرفی کنم...
‫ایگنازیا!
‫دومینیکو، ازش خوشت میاد! ها؟
‫خوشگله مگه نه؟
‫سرکار خانم، عذر میخوام. ‫اونا بی‌ادب هستن.
‫من با برادرهاتون قراری دارم.
‫اگه من رضایت بدم، شما شادترین و پول‌دارترین ‫زنِ جهان خواهید شد!
‫اگه تو رضایت بدی؟
‫خیلی خنده‌دار بود!
‫به اراجیفش گوش ندید!
‫دخترک داره چرت و پرت میگه.
‫- من دارم چرت و پرت میگم؟ ‫- آره.
‫کی هستی که میخوای با من ازدواج کنی؟
‫یه نگاه به خودت انداختی؟
‫چرا دنبال زنی نمیگردی که مثل خودت پیر باشه؟
‫- خیلی خوبه. یه ذره تند خو ـه! ‫- آره.
‫داری به چی میخندی؟
‫حتی مغرورم هست!
‫آره!
‫خانم...
‫باید به قول و قرارِ بین مردانِ محترم، ‫احترام گذاشته بشه.
‫عه؟
‫کلی پول خرج کردم تا از تری ریورز بیام اینجا!
‫چقدر خرج کردی تا بیای اینجا؟
‫یه پنجاه دلاری!
‫یه پنجاه دلاری؟
‫بذار بهتون بگم چیکار کنیم، آقای تمپستا!
‫- داری چیکار میکنی؟ ‫- چیکار میکنی؟
‫بقیه‌ش رو هم نگه دار!
‫چیکار میکنی؟ ‫چطور جرأت میکنی؟!
‫به حرفاش گوش نکنید.
‫میدونید دیگه زنان سیسیلی پر از شور و شوقن!
‫زنِ سیسیلی سر تا پا، هیجان ـه.
‫چی فکر میکنید؟
‫هفتصد دلار!
‫بعدش دختره با من میاد.
‫فکر میکنید ما مثل شما پولداریم؟
‫این دختره خیلی باارزشه!
‫مثل الماسی می‌مونه که منتظر جلا داده شدنه!
‫پونصد دلار! پیشنهاد آخرمه!
‫گوش کن تمپستا! ‫ما کارگریم، سلطان نیستیم که!
‫سیصد تا! ‫پراسپرینا رو هم با خودت میبری.
‫چیزی که دومنیکو تمپستا بهش فکر میکنه ‫از دستش فرار نمیکنه!
‫ولی آخه از کجا باید میدونستم که دارم بدترین ‫معامله‌ی عمرم رو انجام میدم؟!
‫در راه برگشت به کنتیکت، هیچ سه تا ‫صندلیِ کنارِ همی در قطار وجود نداشت.
‫ایگنازیا میخواست کنار پراسپرینا بشینه. نه من!
‫(متن توی کتاب)
‫با وجود اینکه هر دو زن رو با لاکچری ‫و راحتیِ تمام تامین کردم...
‫قدرنشناسی و دمدمی مزاج بودن، ‫ تنها مُزدی بود که من ازشون گرفتم.
‫صدات رو از دست دادی؟
‫همیشه اخمات تو همه، عزیزم!
‫هیچ چاره‌ای نداشتم بجز اینکه به زن‌هام نشون بدم...
‫که هدف زندگیشون باید چی باشه.
‫...صدام حسین و همه چیز در حال حاضر...
‫اما اگه بر سرشون خراب شده بودیم،
‫...خلبان‌های متحدین در آسمان‌ها هستند،
‫و حمله‌ی هواییِ همه‌جانبه‌ی جدیدی ‫به گارد جمهوری‌خواهِ عراق صورت گرفته.
‫حمله‌ی عراق به اسرائیل، از زمانِ شروع جنگ ‫پنجمین حمله‌ی آنها بوده است.
‫سازمان «دوستان زمین» در رابطه با ‫این آلودگی میگوید:
‫«دولت‌ها به این چرنوبیلِ نفت خام...» ‫(رجوع شود به حادثه‌ی چرنوبیل)
‫«...توجهی نمیکنند.»
‫خب... ‫رالف هستم.
‫رالف درینک‌واتر.
‫ازم خواستی زنگ بزنم و الان زنگ زدم.
‫چیزی که باید بگم رو نمیتونم بگم...
‫هی، هی، سلام؟ ‫من اینجام.
‫بردزی؟
‫- رالف؟ درینک‌واتر؟ ‫- آره.
‫اتفاقی برای برادرم افتاده؟
‫ببرش پیش یه دکتر.
‫اون باید معاینه بشه. ‫ببرش تا آزمایشش کنن.
‫صبر کن ببینم. آزمایشِ چی؟
‫اچ‌آی‌وی! ‫(ایدز)
‫هی، پسر. منظورت از این حرفا چیه؟
‫اسمی از من نیار!
‫نه، صبر کن! هی، رالف!
‫رالف!
‫لعنتی. ‫این دیگه چی بود؟
‫لعنتی!
‫سلام، سلام، سلام، دومینیکو! ‫ببخشید دیر کردم.
‫چه روزی داشتم! ‫بگم باورت نمیشه.
‫اولش دخترم اومده بهم میگه: ‫«مامان، من واقعاً میخوام...»
‫میخوام برادرم آزمایش ایدز بده.
‫و میخوام یه دکتر بررسیش کنه...
‫- ...تا ببینه ازش سواستفاده کردن یا نه. ‫- دلیل خاصی وجود داره؟
‫نه، میدونی...فقط محض احتیاط!
‫یادته گفتم اینجا بهش تعرض کردن؟
‫آخ، بیخیال دومینیک. ‫از خر شیطون بیا پایین!
‫اینا فقط توهمات ـه. ‫ترس از بچه‌های اون داخل ـه.
‫من به این نتیجه رسیدم که وقتی اینجوری قات میزنه،
‫بهترین راه برای کنترل کردنش اینه که...
‫من نمیخوام کنترلش کنم، میخوام ازش آزمایش بگیرن!
‫دومینیک، سلول‌ها رو...
‫شب و روز زیر نظر دارن.
‫تو واقعاً خوب باهاشون ساخت و پاخت کردی. مگه نه؟
‫خب، اینجا بهم چیزای زیادی گفته بودن ‫ولی تا حالا اینو نگفته بودن!
‫نه، حقیقت داره. ‫تو منو آروم میکنی،
‫اینجا فعالیت‌های دست و پای منو بستی و ‫اون آدم‌هات...
‫خدا میدونه دارن توی این خراب شده ‫با داداشم چیکار میکنن!
‫خیلی‌خب، گوش کن!
‫امکانش هست یه نیم ثانیه من بیام روی صحنه؟
‫اول از همه من با کسی ساخت و پاخت نکردم. ‫خیلی‌خب؟
‫من اینجا نوکرِ کسی نیستم.
‫دوماً، از همون لحظه‌ای که ...
‫پات رو گذاشتی توی این دفتر هوات رو داشتم. ‫خودتم میدونی!
‫و اصلاً قدردانِ این حجم از نامردی نیستم!
‫- میخوام یکی برادرم رو آزمایش کنه. ‫- شنیدم!
‫انجامش میدی؟
‫آخرین باری که سعی کردیم...
‫ازش خون بگیریم رو یادته؟
‫- یادته چه اتفاقی افتاد؟ ‫- شفر، میدونم خودت...
‫به همه‌ی دوستات میگی آزمایش بِدن...
‫چون این روزا هزار تا درد و مرض جدید بوجود اومده.
‫واقعاً دومینیک؟
‫مطمئنی همینو میخوای؟
‫من از برادرم دست نمیکِشم. خیلی‌خب؟
‫بیا!
‫دومینیک. وایسا! نه!
‫نه، نمیخوام برم! نه!
‫اونا میخوان یه کاری باهام بکنن.
‫- آروم باش. باشه؟ آروم باش. ‫- توماس!
‫توماس، من بهت کمک میکنم.
‫بیاید بذاریمش روی میز.
‫نه، نه، نه!
‫آروم باش، مرد.
‫- یه نفر پاهاش رو بگیره. ‫- نه! نه!
‫نه، نه!
‫چرا؟ ‫چرا دارید این کار رو باهام میکنید؟
‫هی! دارید بهش آسیب میزنید!
‫نه! نه!
‫- نه. ‫- آروم باش.
‫دارید بهش آسیب میزنید!
‫لعنتیا...
‫لازم نیست پاهاش رو هم ببندید.
‫این کارا دیگه چیه بابا!
‫نه، نه!
‫ولم کنید. آخ!
‫تکون نخور، رفیق. ‫تکون نخور.
‫- اینم از این. ‫- همینه، همینه. ادامه بدید.
‫یالا، یالا!
‫نه، نه!
‫واقعاً سخت بود ولی چیزی که نیاز داشتیم رو گرفتیم.
‫باید بعد از 48 ساعت نتایجش به دستمون برسه.
‫- خوبه. ‫- لطفاً جمعه بعد از ظهر...
‫یه سر بیا دفتر!
‫- چه ساعتی؟ ‫- خب، بین 3 و 4 بیا.
‫میام.
‫نمیدونستم از درون چه حسی داره.
‫نه از درون ذهنش، نه از درون بدنش!
‫قادر نبودم افکارش رو بخونم.
‫و نمی‌دونستم که قراره بهم...
‫یه پسر هدیه بده تا اسم منو با خودش به یدک بکِشه...
‫یا یه دخترِ دمدمی مزاجِ بی‌خاصیت، ‫که باید شکمش رو سیر میکردم!
‫میشه لطفاً یه لحظه دست‌هاتون رو ببرید بالا؟
‫خب...
‫گوش کن!
‫اونطور که من فهمیدم، حاملگیش خیلی هم عادی نیست.
‫بچه عمودی قرار نگرفته.
‫احیاناً همسرت اهل شمال نیست؟
‫شمالی؟ ‫اون سیسیلی ـه.
‫سیسیلی؟
‫اگه سیسیلی باشه، فقط یه راه هست...
‫که بفهمیم بچه ‌ش پسره یا دختر، ‫یا اینکه حاملگیش خوب پیش میره یا نه.
‫چه روشی؟
‫یه ذره حساس ـه.
‫باید یه جور آزمایش بگیرم.
‫خیلی سریع تموم میشه.
‫چیز خاصی نیست.
‫اگه موافقت کنی...
‫پس بیا همین الان انجامش بدیم.
‫میشه بریم؟
‫هان؟
‫آقای پداچی، باید یه آزمایشی ازت بگیره.
‫چه واسه خودت میگی؟
‫ولم کن!
‫خوک!
‫ داری به چه کوفتی میخندی؟
‫رفیق، بهتره افسارش رو بکِشی وگرنه ‫دیگه نمیتونی از اون اسب سواری بگیری!
‫اگه بچه‌ی داخل شکمت، پسر باشه چی؟
‫برگرد اینجا، ایگنازیا!
‫ایگنازیا!
‫در رو باز کن.
‫در رو باز کن، ایگنازیا!
‫این در رو باز کن...
‫وگرنه کل این خونه‌ای که خودم ساختم رو ‫خراب میکنم!
‫تا سه میشمارم!
‫یک!
‫دو!
‫داری به چی نگاه میکنی؟
‫دارم به تو نگاه میکنم.
‫باید تنها با همسرم صحبت کنم.
‫باید دست از اذیت کردنِ خواهرم برداری.
‫برو طبقه‌ی پایین.
‫مواظب باش چیکار میکنی، روستایی!
‫اگه بخوای خواهرم رو اذیت کنی و مزاحمش بشی ‫به جونِ خودت قسم میخورم...
‫هیچوقت ازش پسردار نشی!
‫چطور جرأت میکنی تمپستا رو تهدید کنی؟
‫آشغال!
‫نفرینت میکنم!
‫هیچوقت ازش پسردار نمیشی! هیچوقت!
‫- اگه نشم، خواهرت رو میکُشم. ‫- هیچوقت!
‫گناهان کُهنه، سایه‌ی بزرگی دارن.
‫نمیدونی چه سرنوشتی در انتظارته!
‫نمیدونی، ولی خواهیم دید!
‫خواهیم دید!
‫نفرینت میکنم.
‫نام خانوادگیِ تمپستا همیشه ‫با مرگ و بیماری احاطه میشه.
‫برگشتم و رفتم بیرون، تا ترسم رو بپوشونم.
‫صبر کن و ببین تمپستا! ‫خیالت نباشه!
‫نفرینی روی زندگیت و هفت نسل آینده‌ت خواهد بود.
‫صبر کن و ببین.
‫ نفرینت میکنم
‫اون هفته برگشتم سر کار...
‫تمپستا!
‫بیا اینجا.
‫ای پسران ایتالیا...
‫چه تراژدی‌ای در خیابانِ 68 هالیهاک منتظر منه؟
‫احساس میکردم قلبم از درون، مثلِ طبلی ‫که داخل رژه‌هاست، داره میزنه...
‫چون دیدم وسیله‌ی نقلیه‌ی دکتر، ‫بیرون خونه‌م پارک شده!
‫یه قدم که داخل گذاشتم...
‫متوجه شدم که همسرم نیاز به یه کشیش داره،
‫نه یه دکتر!
‫پسره؟
‫دختره!
‫«کونچتینا».
‫پراسپرینا، اون ساحره‌ی میمون صفت...
‫جادوش رو اجرا کرد!
‫نفرینش کار کرد.
‫ایگنازیای خدابیامرز،
‫هیچوقت بهم یه پسر نداد.
‫نام خانوادگیِ با افتخارِ تمپستا...
‫با مرگِ من، می‌میره.
‫صبر کن!
‫صبر کن، اومدم.
‫سلام.
‫عه، سلام. خونه‌ای!
‫- آره. ‫- سلام.
‫- چیکار میکنی؟ ‫- یه ذره غذای اضافی داشتم برات آوردم.
‫یه ذره کوفته‌ی بوقلمون ـه.
‫بوقلمون؟ به به!
‫دَنی گوشت گاو نمیخوره.
‫خیلی‌خب، هی، بیا بالا.
‫- مطمئنی؟ ‫- آره، فقط بذار لباسم رو بپوشم.
‫خیلی‌خب.
‫رِی ازم خواست یه سر بهت بزنم.
‫کلی سعی کردم بهت زنگ بزنم و ...
‫تو...
‫بگذریم، کسی جواب نداد. پس...
‫آره. با رِی میگشتی، آره؟
‫رفیقت رِی!
‫نمیدونم بین شماها چه میگذره.
‫فقط اینکه...
‫بگذریم، اون نگرانته.
‫آهان!
‫گله میکرد که سرش گیج میره و منگ ـه.
‫خب، آره. وقتی 30 سال میشه که...
‫نمیری پیش دکتر، این اتفاق میوفته.
‫خب، اگه من جای تو بودم میرفتم بهش سر میزدم.
‫خب.
‫به نظر میاد که حالت خوب شده. ‫دیگه عصاهاتم گذاشتی کنار.
‫آره، حس میکنم الان نوزده ساله شدم!
‫تو چی؟ ‫اوضاع و احوالت چطوره؟
‫یه کار دیگه گیر آوردم.
‫خب، حقوق بهم نمیدن ولی...
‫- عه جدی؟ چی؟ ‫- این چند وقته واقعاً مشغول بودم.
‫چرا؟
‫اهممم...
‫توی بخش کودکانِ بیمارستان...
‫داوطلب شدم.
‫خوش به حالت!
‫خب انگار یه ذره طعنه آمیز گفتی.
‫نه، جدی گفتم.
‫این...این خوبه. ‫این واست خوبه.
‫آره.
‫چیزی میخوای؟ ‫یه خورده...
‫آب یا چایی میخوری؟
‫یه خورده آب میخورم.
‫آب.
‫«تاریخچه‌ی زندگیِ دومینیکو اونوفریو تمپستا»
‫«مردی بزرگ، با شروعی خاضعانه»
‫- این دیگه چیه؟ ‫- چیزی نیست.
‫- بذارش زمین. ‫- مشغول نویسندگی شده بودی؟
‫من؟ نه! ‫این واسه پدربزرگمه.
‫- احمقانه‌ست، مسخره‌ست... ‫- «وقتی میمونِ پیر...»
‫- بِدِش به من. ‫- «...آن موجودِ بدشکل را برایم آورد،»
‫«چطور می‌توانستم همچین چیزِ رقت‌انگیزی را ‫دوست داشته باشم؟»
‫- خواهش میکنم! ‫- صبر کن.
‫«گناهان کُهنه، سایه‌های بزرگی دارند.»
‫- خیلی‌خب، بِدش به من. ‫- آخ!
‫بِدِش به من.
‫گفتم بِدِش به من!
‫با کاغذ دستم رو خون انداختی، آشغال!
‫ببخشید.
‫هی!
‫تو چه مرگته؟
‫در حال حاضر شرایط من خیلی بهم ریخته‌ست.
‫بخاطر توماس؟
‫فکر میکنی... ‫اون داره بهتر میشه؟
‫نمیدونم کجاش خنده داره!
‫بهتر نمیشه. اون نفرین شده!
‫هممون نفرین شدیم! کل خانواده‌ام!
‫تو نفرین نشدی دومینیک.
‫تو یه برادرِ خیلی مریض داری. ‫نفرین نشدی!
‫- حقیقت داره. ‫- هی!
‫فکر میکنم زیادی...
‫داری به خودت فشار میاری.
‫خب مگه من چاره‌ی دیگه‌ای هم دارم؟
‫خب...
‫میتونی تصمیم بگیری تا از خودت مراقبت کنی.
‫میتونی تصمیم بگیری تا اجازه بدی متخصصین...
‫- ...کارشون رو بکنن! ‫- «متخصصین»!
‫شاید اونجا بهتر بشه. ‫شاید فرصتی داشته باشه که...
‫اونجا نه! ‫اونجا قرار نیست بهتر بشه.
‫- نمیدونم...از کجا میدونی؟ ‫- میدونم.
‫- شاید اونجا اوضاعش بهتر بشه. ‫- نمیدونی داری در موردِ چی حرف میزنی!
‫- خیلی‌خب. ‫- نمیدونی!
‫باور کن، نمیدونی!
‫چیزی که...چیزی که میخوام بگم...
‫اینه که فکر میکنم سعی داری چیزی رو ‫کنترل کنی...
‫که نمیتونی کنترلش کنی! ‫و فکر میکنم...
‫باید یه ذره بیخیالِ توماس بشی.
‫- بیخیالش بشم؟ ‫- نه، منظورم...
‫منظورم این نیست. ‫منظورم اینه که شاید...
‫شاید بهتر باشه یه ذره بیخیالش بشی...
‫و بذاری جایی باشه که...
‫اونجا در امان ـه.
‫آدم بیخیالِ اونایی که دوست داره نمیشه، دِسا!
‫وقتی شرایط واسشون سخت میشه...
‫نمیذاری همینجوری بری!
‫نباید جوری رفتار کنی که اصلاً باهاشون ‫هیچ خاطره‌ای نداشتی...
‫و زندگیِ جدیدی شروع کنی.
‫خیلی‌خب؟
‫ایالت متحده، صدام حسین را مقصر میداند.
‫رییس جمهور بوش، به آن «آخرین نفس‌ها» می‌گوید.
‫در روی زمین، نیروها و تدارکات ایالت متحده...
‫همچنان...
‫- سلام. ‫- سلام دومینیک. حالت چطوره؟
‫خیلی‌خب، بیا نتایج رو واست در بیاریم.
‫برو بریم.
‫به نظر میاد، جواب آزمایش منفی بود.
‫ما به اون و همچنین کارمندانِ مرتبط در هَچ...
‫- ...خبر میدیم. ‫- صبر کن، چی؟
‫منفی ـه. ‫اون مشکلی نداره.
‫اگه دوباره نگرانی‌ای داشتی،
‫میتونیم شش ماهِ دیگه دوباره آزمایشش کنیم.
‫ولی در حال حاضر مشکلی نداره.
‫اگه سوال دیگه‌ای داشتی بهمون زنگ بزن. باشه؟
‫- از دیدنت خوشحال شدم. ‫- ممنون.
‫هی، رالف!
‫هی!
‫میشه یه سوالی ازت بپرسم؟
‫چرا بهم زنگ زدی؟
‫اونجا...
‫اونجا چی دیدی؟
‫- چیزای زیادی دیدم. ‫- مثل چی؟
‫- چیزای که نباید به زبون بیارم. ‫- مثل چی؟
‫چرا گفتی برادرم رو ببرم آزمایش بده؟
‫- جوابش مثبت اومد؟ ‫- نه.
‫بهت گفتم اسم منو قاتی این ماجرا نکن.
‫و این کار رو کردم.
‫کردم!
‫یه نگهبان بود که دیگه اینجا کار نمیکنه.
‫«جان وین» رو یادت میاد؟ ‫(اون یارو که توی حیاط داشت سیگارش رو روشن میکرد)
‫آره.
‫داشت یواشکی وارد اتاق برادرت میشد ‫که مُچش رو گرفتن.
‫بیشتر از یکبار!
‫خب چی شد؟
‫چی شد؟
‫گزارش شد.
‫اونا نمیخواستن به بیرون درز کنه.
‫تصمیم گرفتن همون داخل حل و فصلش کنن.
‫اونوقت چطور به دست تو رسید؟
‫- چی؟ ‫- گزارش رو میگم.
‫چطور به دست تو رسید؟
‫من سرایدارم!
‫میتونی واسه من بیاریش؟
‫میتونیم پرونده تشکیل بدیم. خیلی‌خب؟
‫این خیلی باارزشه.
‫اگه این اتفاق برای اون افتاده، ‫پس برای بقیه هم افتاده.
‫شاید حاضر بشن میلیون‌ها دلار پول بدن ‫تا از شرش خلاص بشن.
‫خب، من میلیون‌ها دلار نمیخوام. ‫فقط میخوام برادرم رو از اونجا بیارم بیرون.
‫حتماً! ‫خب این بخشی از این بازیه.
‫باشه؟ ‫یه بخشِ اون، اینه که برادرت رو بیاریم بیرون.
‫ولی با این وجود کی از پول بدش میاد؟
‫با خانواده‌های هیچکدوم از زندانی‌های دیگه ‫در ارتباط هستی؟
‫خانواده‌های زندگی‌های دیگه؟ ‫نه!
‫اگه بتونیم باهاشون ارتباط برقرار کنیم،
‫شاید بتونیم بقیه‌ی افرادی که این اتفاق ‫واسشون افتاده رو پیدا کنیم.
‫این بی‌عدالتی رو میگم! ‫...بعدش اونموقع شانس اینو داریم،
‫که این دعوی رو به یه پرونده‌ی فعالِ سطح بالا ‫تبدیل کنیم.
‫اونموقع پولش هم کلی بیشتر میشه!
‫- نه! ‫- بیخیال، مرد.
‫- نمیتونم انجامش بدم. ‫- به کمکت نیاز دارم، مرد.
‫- تو دوست منی! ‫- نه.
‫- آره! ‫- نه.
‫- انجامش میدی! ‫- نه.
‫- چرا انجامش میدی. ‫- انجامش نمیدم.
‫- انجامش میدی! ‫- انجامش نمیدم.
‫- انجامش میدی. ‫- نمی‌تونم، مرد.
‫قیافه‌ی منو میشناسه!
‫- کی؟ چطور؟ ‫- قیافه‌ی لعنتیم رو میشناسه!
‫- از کجا؟ ‫- از شرکت «کنستانتین موتور».
‫کلی تبلیغات سرتاسرِ شهر زدیم، ‫که قیافه‌ی من روشون ـه.
‫- بیخیال! ‫- تبلیغاتِ گیاهانِ دریاییم چی؟
‫چی شد یهویی اینقدر ترسو شدی؟
‫- ترسو نیستم پسر. این غیرقانونی ـه. ‫- الان قشنگ داری ترسو بازی در میاری.
‫غیرقانونی ـه! ‫اینکه خودتو به عنوان یه وکیل جا بزنی...
‫یه جور جرمِ کیفری محسوب میشه.
‫من وکیل نیستم ولی میدونم این کار ‫به نظر غیرقانونی میرسه.
‫شوخیت گرفته؟ ‫وقتی جوون بودی...
‫می‌مُردی واسه این کار، مرد!
‫«جین» چطور؟ ‫ اگه جین ببینه چی؟
‫- ببینه؟ جین قرار نیست ببینه. ‫- اون منو اخراج میکنه، رفیق.
‫- اخراج شدنت بهترین اتفاق زندگیت میشه... ‫- اون منو اخراج میکنه.
‫...تازه لازم نیست بگی وکیل هستی.
‫فقط یه غیرمستقیم بهشون بگو وکیلی!
‫یه عمر واسه همچین لحظه‌ای زندگی کردیم، پسر!
‫قیافه‌م چطوره؟
‫عالی شدی. ‫شبیه یه وکیلِ کوفتی شدی.
‫ایول! ‫موهام رو چیکار کنم؟
‫موهات خوبه.
‫آره، قیافه‌ت خوبه پسر. ‫واقعاً خوبه.
‫فقط حاضر باش. ‫برای این لعنتی حاضر باش.
‫هی پسر.
‫یه چیزایی شنیدم.
‫نباید بهت بگم...
‫چون آنجی منو میکُشه!
‫- چی؟ ‫- در مورد خواهرشه.
‫دِسا؟
‫چیه؟
‫فکر میکنم اون و دَنی دارن از هم جدا میشن.
‫آره پسر. اینجوری نبوده که...
‫مثلاً کسی به کسی خیانت کنه.
‫بیشتر شبیه این بوده که بگن: ‫«بیا با هم دوست باشیم...»
‫«...ولی هر کدوممون راه خودمون رو بریم.» ‫از اینجور قرارها!
‫پس دَنی برمیگرده فروشگاه «سانتافه»،
‫و دِسا هم همینجا می‌مونه.
‫با این موضوع مشکلی نداره؟
‫آره، تا جایی که من شنیدم مشکلی نداره.
‫خب رفیق، اون داشت باهاش میرفت ولی بعدش...
‫لحظه‌ی آخر، انگار...
‫180 درجه موضعش تغییر کرد. ‫«نه، من همینجا می‌مونم.»
‫پس...
‫هی، مرد. ‫ولی نمیتونی بهش زنگ بزنیا!
‫- بهش زنگ نمیزنم. ‫- بهش زنگ نزن...
‫چون آنجی منو میکُشه.
‫- نزن! ‫- گفتم بهش زنگ نمیزنم.
‫خیلی‌خب، عالی شد.
‫این یارو داره چیکار میکنه؟
‫خودشه؟
‫- از این فاصله نمیتونم بگم. ‫- به موهاش نگاه کن.
‫- یه دوربین بهم بده. ‫- اون شَل میزنه، مرد!
‫باید شَل بزنه؟ خودشه؟
‫نمیدونم.
‫ننوشته شَل هست یا نه. ‫این...
‫خودشه؟
‫ممکنه خودش باشه.
‫فکر کنم خودشه.
‫کجاست؟ گُمش کردیم.
‫اینجا یه پارکینگ ـه. ‫گُمش نکردیم.
‫- خب، اون کدوم گوریه؟ ‫- پشت اون ونِ لامصب ـه.
‫خونسرد باش، بذار ببینیم چه مدل ماشینی میرونه.
‫بعدش میفهمیم.
‫اگه سوار قشنگ‌ترین ماشین اونجا بشه،
‫خودشه!
‫- ماشین قشنگیه! ‫- آره ماشین قشنگیه.
‫- مرسدس ـه. ‫- ماشین خیلی قشنگیه.
‫- حرکت کن. ‫- آماده باش.
‫هنوز نه، هنوز نه. ‫تا وقتی که نگفتم نه!
‫خیلی‌خب.
‫- خیلی‌خب، برو. ‫- رفتم، رفتم.
‫از این قضیه مطمئن نیستم مرد!
‫- من... ‫- اینقدر این حرف رو نزن.
‫فقط اون یارو رو دنبال کن.
‫اگه گند بزنیم هیچوقت نمیتونیم بیاریمش بیرون.
‫قرار نیست گند بزنیم.
‫این کثافت رو دوره میکنیم.
‫این لعنتی قراره بدجوری به فنا بره.
‫گور باباش!
‫- مطمئنی میتونی این کار رو بکنی؟ ‫- آره، آره.
‫- من چی بگم؟ ‫- تو هیچ زِری نمیزنی!
‫میذاری وکیلت واست همه کارها رو بکنه.
‫- داره سرعت رو کم میکنه، داره سرعت رو کم میکنه. ‫- داره دور میزنه.
‫اینجا رستورانه؟
‫یه رستورانه! ‫عالی شد!
‫گیرش آوردیم.
‫این دیگه کدوم خریه؟
‫نمیدونم. شاید دخترشه؟ ‫کی اهمیت میده؟ بیا بریم.
‫- خوب نیست! اصلاً خوب نیست! ‫- وقت نمایش ـه.
‫لئو، گند نزن به همه چیز، مرد!
‫خفه شو.
‫از پسش بر میای؟
‫لئو، از پسش بر میای؟
‫عالی شد!
‫سلام. دکتر «هیوم»؟
‫- بله. ‫- من «آرتور ور استیگ» هستم.
‫- سلام. ‫- آرتور، خوشوقتم. این دخترم «چلسی» ـه.
‫- سلام، خوشوقتم. ‫- سلام، آرتور ور استیگ. آرتور ور استیگ.
‫ایشون دوست و موکلِ بنده، دومینیک بردزی هستند.
‫- خب... ‫- سلام، حالتون چطوره؟
‫- من دومینیک بردزی هستم. ‫- خوشوقتم.
‫- دومینیک بردزی. ‫- اگه میشه یه لحظه وقتتون رو بگیریم.
‫آره، حتماً. ‫شما بچه‌ها برید داخل...
‫و یه میز رزرو کنید. ‫برای منم یه ماء‌الشعیر بگیرید. باشه؟
‫- باشه. از دیدنتون خوشحال شدم. ‫- حله. از دیدنتون خوشحال شدم.
‫آره، منم از دیدنتون خوشحال شدم.
‫دکتر هیوم. ما فقط میخواستیم درباره‌ی ‫این گزارش که درباره‌ی موسسه‌تونه...
‫باهاتون صحبت کنیم.
‫مطمئنم اسمتون که اینجا خورده رو میشناسید.
‫چی میخواد؟ پول؟
‫پولِ لعنتیت رو نمیخوام. ‫عدالت میخوام. خیلی‌خب؟
‫میدونم با آدمای اونجا چیکار میکنید.
‫همه چیز اونجا نوشته شده. ‫مستقیم میرم سراغ رسانه‌ها!
‫میفهمی چی میگم؟
‫میخوام برادرم از اونجا بیاد بیرون.
‫میخوام تا آخر هفته از اونجا بیاد بیرون.
‫پولِ لعنتیت رو نمیخوام.
‫کارت خوب بود. عالی بودی.
‫خدمتتون عرض کنم که در تاریخ 25 آپریل 1991...
‫هیئت بازنگریِ امنیت روانی،
‫در جلسه‌ای خصوصی...
‫تصمیم خود که در اکتبر قبلی گرفته شده بود رو ‫تغییر میده...
‫و حالا آقای توماس بردزی رو به آغوش خانواده‌ش...
‫منتقل میکنه و این موضوع در اسرع وقت عملی میشه.
‫همچنین باید عرض کنم که این هیئت، ‫به شدت پیشنهاد میکنه که...
‫آقای بردزی، فوراً در ‫بیمارستانِ روانیِ غیر پژوهشی...
‫با خدمه‌ای کامل و با امنیتی کامل قرار بگیره.
‫فقط میخواستم این موضوع رو قشنگ مشخص کنم.
‫اگه سوالی هست که بعید میدونم باشه،
‫دیگه امروز اینجا کاری نداریم.
‫شماها آزادید که از اینجا برید. ‫ما کلی کارِ دیگه داریم که باید بهشون برسیم.
‫پس، خیلی ازتون ممنونم ‫و برای هر دوتاتون آرزوی بهترین‌ها رو دارم.
‫دومینیک، چطور این کار رو کردی؟
‫- نمیدونم. ‫- نمیدونی؟
‫اوهوم! ‫همه فکر میکنن اینکه با تو از اینجا بره،
‫براش خوب نیست و خودتم میدونی.
‫- پاتل، چیس، ‫- آره، شنیدم.
‫پرستاران تحت آموزش، همه‌ی پرستاران،
‫من، همه!
‫من میتونم کنترلش کنم. ‫اگه لازم باشه میتونم کنترلش کنم.
‫- گوش کن! ‫- چیه؟
‫میخوام یه چیزی درباره‌ت بهت بگم...
‫- ...که ازش خوشت نمیاد. ‫- عه جدی؟
‫- غافلگیر شدم! ‫- آره. دومینیک، تو مغروری!
‫تو مغروری.
‫واقعاً میگم. ‫الان نمیدونی این کار عجب کارِ زمانگیری ـه.
‫الان وضعیتش با قبل از اینکه ...
‫دستش رو قطع کنه، فرق میکنه.
‫آزادی برای بعضی‌ از افراد سیستم، شوکه‌کننده‌ست.
‫آره، گیر افتادن توی اینجا هم میتونه همینجور باشه.
‫زود گذشت دومینیک. ‫واقعاً خیلی خیلی زود گذشت.
‫آره، فکر میکنم اینکه شش ماهِ اخیر اینجا نِشستم...
‫یه کابوسِ وحشتناک بود!
‫خب، اون باید توی یه موسسه باشه.
‫«ستل» که دیگه عضو نمیگیره.
‫برای میدلند درخواست میدم.
‫احتمالاً تا پایانِ امروز جوابش برسه.
‫میتونه تا هر زمان که بخواد کنار من بمونه.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫فکر میکنم پیچیده‌تر از اینی باشه که تو فکر میکنی.
‫تو میخوای حواست بهش باشه، میخوای مراقبش باشی.
‫منم میخوام مراقبش باشم. ‫پس میدونی چیکار میکنم؟
‫میرم براش یه جایی رو پیدا میکنم...
‫که بتونه توش بمونه و در اسرع وقت...
‫بتونیم اونجا ثبت نامش کنیم و این فشار رو ‫از روی تو برداریم.
‫بهم زنگ بزن. ‫من توی دفترم هستم تا یه جا واسش پیدا کنم.
‫خوبی؟
‫دوست داری...دوست داری چیکار کنیم؟
‫میخوای بریم توی آپارتمان من، سریال‌هاتو ببینیم؟
‫بریم رِی رو ببینیم؟
‫گرسنه‌ای؟ ‫میخوای بریم رستوران مک‌دونالد؟
‫- یه خورده غذا بگیریم؟ ‫- میخوام برم «آبشار». ‫(آبشاری که اسمش آبشار ـه و در قسمت‌های قبلی بود)
‫«آبشار»؟
‫خیلی‌خب. باشه. میتونیم این کار رو بکنیم.
‫یعنی الان دیگه آزاد هستی.
‫میتونی هر غلطی بخوای بکنی!
‫کل بعد از ظهر رو واسه جشن گرفتن وقت داریم.
‫جشنِ چیو بگیریم؟
‫آزادیت! ‫خیلی‌خب؟ الان آزادی!
‫آزادیت!
‫آزاد شدی! میدونی؟
‫خیلی خوشحالم که این بیرون می‌بینمت.
‫مترجم: TheFlashPoint ‫«ارائه شده توسط از سایت مووی شو»
‫رِی، تا حالا بهت گفته بود...
‫که پدرمون کی بوده؟
‫آنچه در قسمت آخرِ ‫«میدانم آن مقدارش حقیقت دارد» می‌بینید:
‫من و اون با گذشته‌ها ...
‫کاری نداشتیم.
‫از داستان پدربزرگت چی یاد میگیری؟
‫فکر میکنی بخشی از اون نفرین هستی؟!
‫توماس!
‫چند تا خانواده میشناسی...
‫که اینقدر اتفاق واسشون افتاده؟
‫رِی؟
‫به «کارما» اعتقاد داری دیگه؟
‫توماس؟
‫گناهان پدر بر گردنِ پسر میوفته.
‫تو هم مثل اون میشی.
‫مثل کی؟
‫«میدانم این مقدارش حقیقت دارد»