‫آنچه گذشت:
‫میخوام قشنگ فکر کنی...
‫که اگه قرار بود تنهایی از توماس مراقبت کنی،
‫اوضاعت چطور میشد! ‫باشه؟
‫توماس، اگه مردود بشی...
‫ممکنه آخر و عاقبتت به ویتنام ختم بشه.
‫دومینیک بردزی هستم. ‫برای دست‌نوشته‌ی پدربزرگم...
‫بهتون زنگ زده بودم.
‫همسرت چطور؟
‫من یه نامزد دارم.
‫این قضیه روی اون چه تاثیری میذاره؟
‫من حامله‌ام.
‫...و یه بچه‌ی دیگه...
‫- آشغالِ عوضی! ‫- دِسا!
‫«ارائه شده توسط از سایت مووی شو»
‫نمراتت رو ببر بالاتر،
‫وگرنه از دانشگاه میکِشونمت بیرون...
‫و بعدش باید بری ارتش.
‫فهمیدی چی گفتم؟
‫مترجم: «TheFlashPoint»
‫وقتی ناپدریم بالاخره نمراتِ...
‫سالِ اول دانشگاهِ توماس رو دید.
‫بدجور قاتی کرد.
‫هی، حالت خوبه رفیق؟
‫و بعدش کل تابستون کاری کرد که مامانم ‫تاوانش رو پس بده.
‫دیگه اواسطِ آگوست بود که رِی...
‫دیگه دست از این اذیت‌ کردناش برداشت، ‫و اعلام کرد...
‫که برای آخرین بار، هزینه‌ی مالی رو متقبل میشه.
‫یه چک 2هزار دلاری به مادرم داد...
‫که برای شهریه‌ی توماس و من بود...
‫- ...که چکِ همون هفته بود. ‫- وای رِی!
‫رِی خیلی خوشش میومد که «قهرمان بزرگ» باشه.
‫- ریموند...بردزی. ‫- ...«منجی»!
‫خدای من، خیلی رقت انگیز بود.
‫پشیمونت نمی‌کنیم، رِی.
‫از الان به بعد من زودتر میخوابم...
‫و تکالیفم رو زودتر انجام میدم.
‫در بین راه حل‌های موقعِ صبحونه‌ای...
‫که توماس ارائه میداد،
‫من به خودم قولی دادم.
‫که از الان به بعد، یا موفق میشه یا نمیشه،
‫ولی بدونِ کمک من!
‫من و لئو، بی‌سر و صدا رفتیم به...
‫دفترِ امور خوابگاهِ دانشگاه...
‫و رسماً درخواست دادیم که در محوطه‌ی جنوبی...
‫با هم توی یه اتاق باشیم.
‫از همه مهمتر برنامه میچیدم که هر هفته...
‫تا خیالم راحت باشه که بهترین چیزی که...
‫تا حالا توی زندگیم برام اتفاق افتاده رو ‫از دست ندم.
‫که تا جایی که بتونم از خونه‌م،
‫و خانواده‌ی داغونم دور بشم.
‫تقریباً داشتم به هدفم میرسیدم.
‫ببین.
‫- سلام، رفیق. ‫- اینو ببین.
‫این...بهتر از این نمیشد! ‫من...
‫یه منشیِ احمق، اشتباه کرده...
‫اونوقت ما... ‫ما باید این گنده کاری رو درست کنیم.
‫- اشتباه نشده. ‫- ببین، میدونی که اونا قراره بهمون بگن...
‫باید بریم دفترِ فلانی...
‫بعدش وقتی رفتیم توی اون دفتر،
‫دوباره بهمون میگن: ‫«عه، نه. نباید میومدید این اتاق.»
‫- «...باید برید اون یکی دفتر.» ‫- توماس، اشتباهی پیش نیومده.
‫من...من نمیخوام با تو هم اتاق بشم.
‫میخوام با لئو هم اتاق بشم.
‫منظورت چیه که...
‫میخوای با لئو هم اتاق بشی؟
‫واقعاً چیز خاصی نیست. میدونی؟
‫فقط... ‫فقط اینکه یه روز ازم درخواست کرد.
‫هی، توماس. ‫اینجوری برای تو هم بهتره، پسر.
‫خب آره، میتونی دوستای جدید پیدا کنی.
‫از کجا میدونی این یارو... ‫اسمش چی بود؟
‫رندال!
‫...از کجا میدونی رندال مرد خیلی خوبی نباشه؟
‫شرط میبندم از من خیلی هم اتاقیِ بهتری باشه.
‫ببین، توماس. من و تو زیادی بهم نزدیکیم.
‫میدونی، کم کم دیگه از هم زده میشیم.
‫ببین، من این کار رو واسه جفتمون کردم.
‫بخشی از علت کاری که کردم، بخاطر تو بود.
‫آره!
‫خیلی‌خب، میتونی بهم بخندی... ‫ولی حقیقت داره.
‫تو یه خائنی!
‫چی گفتی؟
‫گفتم تو یه خائنی!
‫میشه اون کار رو نکنی؟
‫میشه چاقو رو بذاری زمین؟
‫توماس، اون چاقوی لعنتی رو بذار زمین، پسر!
‫چاقو رو بذار زمین.
‫چاقوی لعنتی... ‫چاقو رو بذار زمین.
‫بچه بازی در نیار. ‫اون چاقو رو بذار زمین.
‫چاقو رو بذار زمین.
‫چاقوی لعنتی رو بنداز!
‫بنداز... ‫چاقو رو بنداز!
‫هی، اون چاقوی لامصب رو بذار زمین.
‫بس کن پسر. اون چاقو رو بذار زمین.
‫چاقو رو بذار زمین!
‫بس کن! توماس!
‫لعنتی! ‫تمومش کن لعنتی!
‫توماس!
‫بس کن!
‫بس کن! آروم بگیر! ‫بس کن!
‫باشه...باشه...
‫خوبی؟
‫حالت خوبه؟
‫چه مرگته؟
‫اینو نگاه کن، پسر!
‫اگه من جای تو بودم قبل از اینکه رِی میرسید خونه ‫این صندلی رو درست میکردم.
‫اگه اینو ببینه، بد به سرش میزنه!
‫تو منی!
‫چـ....
‫چی؟
‫گفتی اگه جای من بودی...
‫قبل از اینکه رِی برسه خونه ‫این صندلی رو درست میکردی،
‫ولی تو خودِ منی!
‫من...
‫- من، تو نیستم، توماس! ‫- چرا هستی.
‫من خیلی فرق میکنم.
‫تو منی!
‫«میدانم این مقدارش حقیقت دارد»
‫درد داره؟
‫داداش، خودت چی فکر میکنی؟
‫آره؟
‫جوابِ خوبی بود.
‫هالووینِ لعنتی مبارک، پسر.
‫خب حالا اونا بهت...
‫مُسکن یا یه چیز مثل اون دادن؟
‫آره، بهم «تایلکس» دادن،
‫ولی الان نمیتونم مصرفش کنم.
‫- چرا؟ ‫- چون نمیخوام وقتی این یارو مرتیکه...
‫که از طرف بیمه میاد تا سعی کنه تا ...
‫منو از حق بیمه‌ی ماشینم محروم کنه، ‫خمار و منگ باشم!
‫باید قرص‌هات رو بخوری.
‫لئو، من نمیخوام مثل خل و چل‌ها...
‫اینجا بشینم و سعی کنم با این یارو...
‫مذاکره کنم. باشه؟
‫اینجوری حالت بهتر میشه. ‫لازم نیست اینقدر گردن کلفت بازی در بیاری.
‫تو که مثلاً گاوچرون نیستی.
‫- یا بدلکار! ‫- چشم بسته غیب گفتی!
‫اون یارو قراره کِی بیاد اینجا؟ ‫میدونی؟
‫10:30 ‫دیر کرده!
‫- و اون چیزِ داداشت ساعت چنده؟ ‫- 4
‫خب حالا نظرت چیه؟
‫فکر میکنی بتونی آزادش کنی؟
‫نمیدونم. ‫ولی امیدوارم که بشه.
‫مطمئنی میتونی با این وضعیت، بری اونجا؟
‫لئو، دیگه این مزخرفات رو تموم کن، پسر!
‫فقط منظورم اینه که اگه...
‫- ...اینجوری بری اونجا... ‫- فکر میکنی نمیدونم وضعیتم چطوره؟
‫کلی اینو برنامه‌ریزی کردن... ‫(جمله‌ش ناقص موند)
‫من این جلسه‌ی لعنتی رو از دست نمیدم،
‫میفهمی چی میگم؟
‫مطمئنم میتونن به تاخیر بندازنش.
‫فکر نمیکنم به نفع برادرت باشه که ...
‫اینجوری پاشی بری اونجا.
‫لئو، من چاره‌ای ندارم.
‫شبیهِ «راکیِ» بی‌خانمان شدی. ‫(شخصیت فیلمی اکشن با بازی سیلوستر استالونه)
‫نمیخوام مسخره‌ت کنم، پسر!
‫- اون کیه؟ ‫- همون یاروئه؟
‫- خودشه. بیا بریم. ‫- لعنتی!
‫حالت چطوره؟
‫تو از طرف بیمه اومدی؟
‫- آره، من «شان تودسکو» هستم. ‫- خب، فکر نمیکنی یه ذره دیر اومدی؟
‫از طرف شرکت «میوچال آمریکا».
‫- یه ذره دیر نیومدی؟ ‫- چرا.
‫- آره. آره. ‫- ببخشید.
‫واو! ‫بدجور ماشینت رو به فنا دادی، داداش.
‫- چشم بسته غیب گفتی! ‫- اون چیزای سبز رنگ چی هستن؟
‫اون زردی‌های ضخیمی که روی شیشه‌ی جلو هستن.
‫تخم مرغ ـه.
‫- تخم مرغ؟ ‫- آره.
‫چند تا بچه داشتن هالووین رو ‫یه روز زودتر جشن میگرفتن.
‫از دست اون کوچولوهای لعنتی!
‫وقتی تصادف کردی کجا داشتی میروندی؟
‫جاده‌ی 22، بالای پارک ایالتی.
‫شب‌ها اونجا خیلی تاریک میشه، پسر.
‫اون درخته یهویی جلوش سبز شد!
‫خب...
‫- سلام مرد. من لئو هستم. ‫- سلام، شان تودسکو.
‫- آره، شناختمت. ‫- عه جدی؟
‫آره، توی باشگاه ورزشیِ «هاردبادیز» کار میکردی. ‫مگه نه؟
‫- درسته، پسر. ‫- خب، تو وزنه میزنی!
‫- آره درسته. ‫- ما اونجا راکت‌بال بازی میکنیم. ‫(ورزشی مشابهِ اسکواش)
‫- ایول، پسر. ‫- نامزدِ اینم، اونجا کار میکنه.
‫عه جدی؟ ایول.
‫نامزدت کیه؟ دنیس؟
‫دنیس؟ نه!
‫جوی.
‫جوی؟ جدی؟
‫- آره، جوی رو میشناسی؟ ‫- نه، جوی رو میشناسم.
‫جدی؟
‫- آره. ‫- همه جوی رو میشناسن.
‫اون مشهور عالم و آدم ـه.
‫عه جدی؟ ‫اون مشهور عالم و آدم ـه؟
‫خیلی‌خب، داداش. ‫ببین، من میخوام...
‫من میخوام ماشینت رو اوراق کنم.
‫احتمالاً 200،300 دلار بالاتر از ‫ارزش دفتریش گیرت بیاد.
‫تقریباً 1000دلاری به جیب میزنی.
‫- خیلی خوبه. خیلی خوبه. ‫- میرم یه سری کاغذ بازی‌هاش رو انجام بدم.
‫منظورت از این حرف چی بود؟
‫- چی؟ ‫- اینکه مشهور عالم و آدمه!
‫چی برا خودت زر میزنی؟
‫- چی؟ ‫- یعنی اون هر کی رو ببینه عاشقش میشه؟
‫یعنی همه عاشق اونن؟
‫یعنی ملت خیلی باهاش خوش میگذرونن؟
‫یعنی جوی واسه کل عالم و آدمه؟ ‫گور بابات، لئو!
‫- متاسفم. داشتم شوخی میکردم. ‫- خفه شو!
‫متاسفم.
‫هی، چند کیلو وزنه میزنی؟
‫چرا پشت تلفن بهم نگفتی آسیب دیدی؟
‫ازم نپرسیدی.
‫لازم نبود بپرسم!
‫تو بچه‌ی من! مگه نه؟
‫آروم، آروم.
‫اگه گردنت اذیتت میکنه، چرا توی بیمارستان...
‫بهت از اونایی که به گردن میبندن ندادن؟
‫من حالم خوبه، رِی. ‫ چیزیم نیست.
‫جدی؟ ‫خب به نظر نمیرسه خوب باشی.
‫صبحونه خوردی؟
‫گرسنه‌ نیستم. ‫فقط میخوام برم اون خونه‌ای که توی «جیلات» ـه،
‫کرکره‌ها رو نصب کنم، برم خونه، خودم رو بشورم،
‫و بعدش برای این جلسه‌ی دادگاه آماده بشم.
‫همش تا ساعت 4، آره؟
‫آره.
‫خب حالا با اون دست چطور میخوای ‫کرکره‌ها رو نصب کنی؟
‫میتونم.
‫خیلی‌خب، ببین. من...
‫امروز نمیتونم کمکت کنم.
‫امروز بعد از ظهر قرار دکتر دارم.
‫ولی فردا میتونم یه کمکی بهت بدم.
‫- لازم نیست. ‫- نمیخوای برسونمت خونه،
‫تا یه ذره استراحت کنی و بعدش فردا ‫باهمدیگه روش کار کنیم؟
‫دکتر، چیزی درباره‌ی محدود کردنِ فعالیت‌هام ‫بهم نگفت، رِی.
‫احتمالاً با خودش فکر کرده عقل سلیم داری،
‫و اینو خودت دیگه میدونی.
‫ببین، میدونی مشکلت چیه؟
‫- خیلی به خودت فشار میاری! ‫- من حالم خوبه!
‫عه جدی؟ ‫خب، اگه اینقدر حالت خوبه،
‫چی شد که نصف شب ماشینت رو داغون کردی؟
‫من که فکر نمیکنم خیلی هم خوب باشی.
‫ببین، میدونم شرایط سختی رو پشت سر گذاشتی،
‫اون کارهایی که اونجا برای داداشت کردی.
‫بار مسئولیت خودت و اون رو به دوش کِشیدی.
‫فکر کنم بار مسئولیت منو هم همینطور!
‫من و اون هیچوقت با هم خوب نبودیم،
‫ولی آخه خداییش چرا باید بره دستش رو قطع کنه؟
‫این موضوع خیلی اذیتم میکرد.
‫ولی شماها هیچوقت لازم نبود مثل من میرفتید جنگ.
‫شماها خوش شانسید.
‫رفتن به جنگ...
‫آدم رو تغییر میده.
‫گزارش ویژه که به این عبارت است:
‫سریالِ «میبری ار.اف.دی» امشب پخش نخواهد شد...
‫ولی هفته‌ی آینده در همان ساعت همیشگی ‫از اکثر ایستگاه‌ها...
‫پخش خواهد شد.
‫«قرعه کِشی موضوعی»، ‫گزارشی زنده از ... ‫(قرعه کشی برای حضور یا عدم حضور در جنگ ویتنام)
‫نتایج نهایی از این طرح که بر اساس تاریخ تولد ـه.
‫در بعد از ظهرِ یکم دسامبر سال 1969،
‫لئو، من و یه سری بچه‌های خوابگاهمون...
‫توی محل کارِ دِسا، دور هم جمع شدیم.
‫توماس هم اونجا بود.
‫هممون جلوی تلویزیون قرار گرفته بودیم...
‫تا اولین قرعه‌کشیِ موضوعیِ آمریکا ‫از سال 1942 به بعد رو ببینیم.
‫نظام وظیفه اعلام کرده بود که مردانی که ‫تاریخ تولدشون...
‫بین حدود 120 تا قرعه‌ای که از صندوق رأی ‫کِشیده میشه بود...
‫یه سر به «دیکِ حیله‌گر» میزنند... ‫(لقب توهین آمیز مختص به رییس جمهور ریچارد نیکسون)
‫و به جنگ میرن.
‫من قسر در رفتم و شماره‌ی دویست و شصت و شش بودم.
‫لئو وضعیتش بهتر بود و شماره‌ی 305 بود.
‫ولی برادرم شش دقیقه قبل از من به دنیا اومده بود،
‫یعنی 11:57 دقیقه‌ی 31 دسامبر،
‫و شماره‌ی 100 تاریخ تولد اون بود که در اومد،
‫محرومیت تحصیلی پنجه به پنجه‌ی اون بود...
‫و به احتمال زیاد باید برای ادای وظیفه میرفت.
‫وقتی که قرعه کشی دیگه تموم شده بود،
‫هم پسرایی که داشتن جشن میگرفتن...
‫و اونایی که در غم و اندوه خودشون غرق شده بودن...
‫- توماس! ‫- تا جایی که میتونستن...
‫...نوشیدنی خوردن و خوش گذروندن!
‫چطوری؟ ‫اوضاع چطوره؟
‫توماس، به چی فکر میکنی؟
‫هی، پسر. فکر کنم بهتر باشه ‫اینقدر به خودت سخت نگیری.
‫فقط داره یه ذره جو خودشو عوض میکنه. ‫چیزیش نمیشه.
‫هی، دومینیک. ‫همیشه شرایط به وفق مراد تو بوده.
‫در تمام زندگیمون هر کاری خواستیم بکنیم...
‫اونجوری بوده که تو دلت میخواسته.
‫هی به این چیزا فکر نکنید!
‫اگه نمرات خوب بگیره، سه سال خدمتش به تعویق میوفته.
‫- اینم از این! ‫- جنگ لامصب تا سه سالِ دیگه تموم میشه.
‫چیکارا میکنی پسر؟ ‫کلاس‌هات رو میری؟
‫- درس میخونی؟ ‫- نمی‌تونم تمرکز کنم.
‫چرا؟
‫خوابگاهم خیلی گرمه.
‫منظورت چیه که...
‫- خوابگاهت خیلی گرمه؟ ‫- توماس.
‫خب پنجره رو باز کن، پسر.
‫- آره، همون که این گفت. ‫- بیخیال!
‫اگه خوابگاهت خیلی گرمه، پنجره‌ی لعنتی رو باز کن.
‫- خیلی‌خب؟ ‫- میدونم.
‫رفیق، رفیق، هی! هی! ‫رفیق، رفیق، هی! هی!
‫باید یه ذره حواست رو بیشتر جمع کنی.
‫اینقدر دیوونه بازی در نیار.
‫بیخیال پسر! ‫تو دیوونه نیستی.
‫- نه نیستم. ‫- تو دیوونه نیستی.
‫فقط...
‫فقط باید خونسرد باشی.
‫- آدم باهوشی هستی! ‫- جدی؟
‫تو باهوشی. ‫از من خیلی باهوش‌تری!
‫اینو جدی میگی؟
‫- واقعاً جدی میگم. ‫- من اینجوریم؟
‫از این عوضی، باهوش‌تری!
‫هی، فقط الان ذهنت خیلی مشغوله!
‫بچه‌ها اینجا همه چیز رواله؟
‫- هی، میشه یه چیزی ازت بپرسم؟ ‫- آره.
‫فکر میکنی این آدم باهوشیه؟
‫اون دو برابرشه!
‫هم باهوشه هم خوبه!
‫- دیدی؟ ‫- خیلی احساس خوبی ندارم.
‫- هی، چیزی نیست. ‫- هی!
‫توماس، تو دیوونه نیستی. باشه؟
‫اگه همینجوری کله‌ت رو بکوبونی اونجا،
‫دیگه شاید اونقدرا هم باهوش نباشی. باشه؟
‫هی، هی!
‫- دارم شوخی میکنم. ‫- آروم باش، آروم باش!
‫میشه خوش بگذرونیم؟
‫-یکار کنیم ؟ ‫- خیلی‌خب.
‫هی!
‫به محض اینکه از مطب بیام بیرون،
‫برمیگردم و میام برت میدارم.
‫شاید 12:30... ‫در بدترین حالت ساعت 1.
‫شاید سر راه دم یه داروخونه‌ای چیزی نگه داشتم،
‫و یکی از اون گردن‌بند‌ها...
‫برات میگیرم. ‫شاید بعداً بهش نیاز پیدا کنی.
‫حالا که دارم تا اونجا میرم یه قلاده هم واست میگیرم ‫(داره باهاش شوخی میکنه)
‫قضیه‌ی دکتر چیه؟
‫تو دیگه کی هستی؟ دکتر «کیلدر»؟
‫اینقدر به خودت سخت نگیر. ‫فراموش نکن!
‫فردا میتونم بهت کمک کنم.
‫- ممنونم. ‫- اگه این آدما نمیتونن یه روز بیشتر صبر کنن،
‫بهشون بگو برن به جهنم!
‫صدای ماشینت رو نشنیدم!
‫سلام، حالت چطوره؟
‫امروز واقعاً روز خوبی نیست که بخوای بیای اینجا.
‫الان هنری خیلی حالش خوب نیست.
‫وضعیت خوبی نداره.
‫یه مشکلی براش پیش اومده.
‫خب من خیلی قرار نیست اینجا بمونم.
‫فقط میخواستم این کرکره‌ها رو بکشم پایین.
‫و بعدش...
‫شاید نهایتاً یک ساعت کار داشته باشم.
‫خب حالا فکر میکنم بهتر باشه اگه...
‫اگه الان میرفتی! ‫میشه الان بری؟
‫خب من... ‫من الان ماشین ندارم که!
‫باشه. ‫وای خدا!
‫این دیگه چه وضعشه!
‫شوخیت گرفته؟ ‫عه واقعاً؟
‫امروز حالش خیلی خوب نیست؟ ‫عه، خیلی از شنیدنش متاثر شدم!
‫دوست داری یه چند وقتی جاهامون رو ‫با هم عوض کنیم رفیق؟
‫گندش بزنن! لعنتی!
‫فقط باد...
‫گند زدم!
‫وای خدا!
‫لعنتی!
‫سلام، رفیق. ‫حالت خوبه؟
‫ترک تحصیل کردم.
‫در مورد چی حرف میزنی؟
‫توماس، باید درست رو ادامه بدی.
‫دیگه نمیتونم ادامه بدم.
‫هی!
‫به خودت بیا!
‫نباید ترک تحصیل کنی!
‫متاسفم دومینیک.
‫چرا الان داری اینو بهم میگی؟
‫- متاسفم. ‫- نه، نه، نه، نه.
‫تو منی!
‫اینم از این.
‫خیلی‌خب.
‫چیزی نیست، داداش.
‫هی، هی، هی!
‫چیزی نیست. ‫چیزی نیست.
‫واقعی نیست، داداش. ‫واقعی نیست.
‫بخاطر مورفین ـه. خیلی‌خب؟
‫خیلی از بیمارها از اینجور چیزا وحشت میکنن.
‫خب بدیِ توهم زدن، همین چیزاست دیگه. ‫مگه نه؟
‫واقعیه؟ یا اینکه کار شرکت ممورکس ـه؟ ‫(شرکت خدمات کامپیوتری در دهه‌ی 90 میلادی)
‫میگیری منظورم رو؟ ‫هی، یه ذره از این میخوری، داداش؟
‫بفرما.
‫یالا، برو بالا.
‫هی، تا حالا از این اسیدها خوردی داداش؟ ‫(اسید=دارویی توهم زا)
‫توی دورانِ جاهلیتم یه چند باری مصرف کردم.
‫میدونی، قبل از اینکه همسر دوم رو بگیرم.
‫یه بار بود داشتم تلو تلو میخوردم. خب؟
‫و با خودم فکر میکردم دارم با یه دسته ‫سگِ وحشی میدوئم.
‫می‌تونستم قسم بخورم که خودمم دارم سگ میشم، داداش.
‫می‌تونستم قسم بخورم که اون واقعی بود.
‫بازم از این میخوری داداش؟ ‫دیگه کم کم داره آب میشه.
‫چی شد؟
‫هیچی رو احساس نمیکنم.
‫خب، آره. بخاطر اینه که میدونی مغزت...
‫مثل فیوز عمل میکنه. میدونی؟
‫وقتی زیادی شدت بگیره، کلیدش یهویی...
‫تو رو بیهوش میکنه. دقیقاً اینجوری!
‫- چه بلایی سرم اومد؟ ‫- میدونی چیه پسر؟ کامپیوترها رو بیخیال، داداش.
‫اگه تکنولوژی پیشرفته میخوای، ‫بدن انسان بهترین تکنولوژی رو داره، پسر!
‫- یه نفر داشت جیغ میزد. ‫- هان؟
‫- یه نفر داشت جیغ میزد. ‫- آره.
‫آره، اون احتمالاً تو بودی.
‫پات دقیقاً در جهت مخالف برگشته بود.
‫در جهت مخالف تو چرخیده بود. اینجوری!
‫آره، ساق کوچیکه‌ی پات زده بود بیرون.
‫- قشنگ پیچیده بود. ‫- امروز چه روزیه؟
‫شنبه‌ست. ‫ساعت 1:35 دقیقه‌ی صبح.
‫- شنبه! ‫- آره.
‫چطور میتونه شنبه باشه؟
‫نمیدونم داداش. ‫چون دیروز...
‫جمعه بود و فردا یکشنبه‌ست، پسر!
‫- تاریخ امروز چیه؟ ‫- ها؟
‫- تاریخ امروز چیه؟ ‫- تاریخ؟
‫امروز؟ امروز سوم نوامبر ـه.
‫میدونی، این چند وقت، خیلی بهوش میومدی ‫و دوباره از هوش میرفتی.
‫بین خودم و خودت بمونه...
‫- وای! وای پسر! ‫- هی، هی، وایسا!
‫هی، وایسا، وایسا، نه! ‫چیکار میکنی؟ نه، وایسا، وایسا، وایسا.
‫- نه، من مجبورم! خواهش میکنم! ‫- نه، بیخیال، بیخیال، بیخیال. آروم باش.
‫- چه اتفاقی برای برادرم افتاد؟ ‫- نمیدونم. نمیدونم.
‫- شنیدی؟ ‫- منظورت چیه؟ چه بلایی سر برادرت اومده؟
‫- اون کجاست؟ ‫- نمیدونم داری در مورد چی حرف میزنی، پسر.
‫- بذار از تلفن استفاده کنم. ‫- نه، نه، نه. نمیتونی از تلفن استفاده کنی.
‫- نه، من... ‫- هی، هی، الان یه ذره بهم ریخته‌ای! خب؟
‫طبیعیه دیگه. ‫وقتی دو سه روز توی تخت بخوابی...
‫این اتفاق میوفته. خیلی‌خب؟
‫اگه الان به کسی زنگ بزنی، ‫این موقع از شب...
‫بلند میشه میاد اینجا و ...
‫و اون یکی پات هم قلم میکنه. خیلی‌خب؟
‫پس فقط تا صبح باید صبر کنی.
‫هی!
‫هی، هی، هی، هی، هی، هی.
‫منو ببین.
‫صبح میتونی به هرکی که خواستی زنگ بزنی.
‫بهت قول میدم!
‫اصلاً اگه اونموقع هنوز سر شیفت بودم،
‫خودم واست اون شماره رو میگیرم. ‫باشه؟
‫الان میخوام بخوابونمت، تا یه ذره...
‫استراحت کنی. ‫الان دردی هم داری؟ آره؟
‫بیا. ‫اینی که اینجاست رو بگیر.
‫این پمپِ مورفین ـه.
‫با این کنترلش میکنی. ‫این کلید سبزی که اینجاست.
‫بیا این سبزه‌. ‫سبز یعنی برو!
‫اگه لازم داشتی اینو فشار بده. باشه؟
‫- سبز یعنی برو! ‫- نه، باید بیدار بمونم.
‫نه، میدونم میدونم. ‫فقط اگه بهش نیاز داشتی، این همینجاست.
‫فقط یه لطفی بهم بکن.
‫پا نشی بری بیرون، تلو تلو بخوری. باشه رفیق؟
‫یه ذره استراحت کن، داداش.
‫- الو؟ ‫- سلام.
‫میخواستم با «لیسا شفر» صحبت کنم.
‫متاسفم. ‫ایشون امروز کار نمیکنن.
‫خب، کار اورژانسی باهاش دارم.
‫میشه لطفاً شماره‌ی منزلش رو بهم بدید؟
‫ببخشید قربان. ‫من الان اجازه ندارم که این کار رو بکنم.
‫آره، ولی قبلاً داشتمش. ‫خودش بهم داده بود.
‫فقط...فقط...الان همراهم نیست.
‫جناب، من متاسفم. تنها کاری که ‫میتونم بکنم اینه که پیغامتون رو برسونم.
‫من قبلاً شماره‌ش رو گرفته بودم.
‫میخواید حداقل اسمتون رو بگید؟
‫دومینیک.
‫فامیلیتون چیه قربان؟
‫اون میدونه فامیلیم چیه. ‫فقط بهش بگو من زنگ زدم.
‫اونوقت بهشون بگم باهاشون چه کاری دارید؟
‫هی، اون منو میشناسه! ‫فقط بهش بگو دومینیک کار داشت.
‫اون منو میشناسه. ‫میدونه باهاش چیکار دارم.
‫پیام رو بهشون انتقال میدم، قربان.
‫گندش بزنن!
‫- میخوای بهت کمک کنم؟ ‫- نه، خودم میتونم.
‫- وای، گندش بزنن! وای گندش بزنن! ‫- وای خدا!
‫آخ، ببخشید...
‫از کجات میتونم بگیرم؟ ‫اینجا اشکال نداره؟
‫- آره. ‫- بیا.
‫نمیخواد نگران این باشی.
‫چیز مهمی نیست.
‫خیلی‌خب؟
‫آخ، ببخشید! ‫عذر میخوام، ببخشید!
‫یکی از اثرات جانبیِ این رژیم غذاییِ جدیدیه ‫که اونا برام گذاشتن.
‫باعث میشه باد زیاد جمع بشه.
‫خوشحالم که تو هم اومدی پیش ما توی سرزمینِ زندگان!
‫پات چطوره؟
‫خوبم. الان خیلی نشئه‌ام.
‫آره، دکمه‌ی سبز رو فشار بده. ‫سبز یعنی برو!
‫اسمم «استیو» ـه.
‫- استیو فلیس. ‫- دومینیک.
‫- عذر میخوام. ‫- چه خبرته مرد؟
‫خب، میدونی. میگن...
‫وقتی بدنم به این رژیم غذاییِ پر پروتئین ...
‫که الان توش هستم، عادت کنه. ‫این عوارض هم از بین میره.
‫خب واقعاً امیدوارم همینطور باشه. ‫چون من نامزد دارم!
‫خیلی‌خب، باشه. متوجه شدم.
‫- الو؟ ‫- دومینیک؟
‫- شفر! ‫- سلام. حالت چطوره؟
‫باورم نمیشه! وقتی فهمیدم چی شده ‫با خودم گفت: وای خدا!
‫چی شد؟
‫اونا جلسه رو به تعویق انداختن؟
‫ببین، میدونی چیه؟
‫داشتم فکر میکردم باید خودم بیام و رو در رو...
‫درباره‌ی این قضیه صحبت کنیم. باشه؟
‫فقط خواهش میکنم بهم بگو چی شد.
‫اونا جلسه رو به تعویق انداختن یا برگزار شد؟
‫برگزار شد.
‫اون کجاست؟
‫در حال حاضر، توی «هچ» ـه.
‫دومینیک، ببین. ‫بذار خاطر جمع بشم که...
‫یه پرستار بچه گیرم میاد...
‫بعدش به محض اینکه تونستم میام. باشه؟
‫دومینیک؟
‫- اونجایی؟ دومینیک؟ ‫- می‌بینمت.
‫وای دومینیک
‫دومینیک...
‫اون داره دیوونه بازی میکنه
‫اگه بتونی بیای خونه، خیلی خوب میشه.
‫اون...اون توی اتاق خوابشه.
‫بیرون نمیاد.
‫سلام، توماس. منم...دومینیک هستم.
‫میشه بخاطر من در رو باز کنی؟
‫چیزی نیست. ‫الان فهمیدم که چه مشکلی دارم.
‫اونا داخل دهانم یه پیغامگیر گذاشتن...
‫و برای یه سری پیام میفرستن...
‫و دارن سعی میکنن منو شستشوی مغزی بدن.
‫ولی فهمیدم که به گرما حساسن.
‫پس برای خودم یه لیوان کاکائوِ داغ درست کردم.
‫و باهاش اونا رو از درون سوزوندم.
‫ولی بعدش یه سری سیگنال دیگه دریافت کردم...
‫پس بخاطر همین دارم بیرون نگهشون میدارم.
‫میخوای ببینی؟
‫صبح بخیر!
‫من «ونت» هستم. ‫امروز من پرستارت هستم. باشه؟
‫- خیلی‌خب. ‫- دیدی که برات مهمون اومده؟
‫نه، کی؟
‫سلام.
‫شفر! سلام.
‫سلام، دومینیکو.
‫حالت چطوره؟
‫خوبم. تو چطوری؟
‫این...واقعاً بد به نظر میاد.
‫اینو من آوردم. ‫خب اینو «پاتل» فرستاده.
‫ولی اینا رو من آوردم.
‫لازم نبود واسم گل بیاری.
‫حالت چطوره؟
‫عجب!
‫خب؟
‫خب!
‫خیلی خوب پیش نرفت، نه؟
‫اونجوری که تو میخواستی پیش نرفت. نه!
‫تقصیر تو نیست، دومینیکو.
‫تقصیر تو نیست.
‫چون من اونجا نبودم، وحشت کرده بود؟
‫اوهوم. آره.
‫بهم گفت مطمئنه که آسیب دیدی.
‫مدام اینو میگفت، دومینیک.
‫«برادرم صدمه دیده. برادرم صدمه دیده.»
‫و...خدای من! همینطور بود!
‫سعی کردم آرومش کنم. من...
‫خواستم دستش رو بگیرم... ‫اونموقع بود که قات زد!
‫میدونی، یه دونه زد توی صورتم...
‫و نگهبان پرید روش...
‫- ...و در وضعیت خفه کردن، گرفته بودش. ‫- اون بهت زد؟
‫- آره. ‫- بخاطر همین لبت اونجوری شده؟
‫خب، پس اون آرایشی که روش کردم کارش رو نکرده؟
‫همیشه توی آرایش کردن مزخرف بودم.
‫باورم نمیشه! ‫اون هیچوقت همچین کاری نکرده بود.
‫چیزی نیست. جدی میگم.
‫میدونی ازشون پرسیدم میشه همه چیز رو ‫به تعویق بندازن یا نه،
‫و میدونی اون یارو که اونجا، مسئولیت همه چیز رو ‫بر عهده داشت،
‫اون آشغال، دکتر «هوم»،
‫خیلی راحت قبول نکرد. ‫آره، قشنگ گفتش «نه».
‫گفت بخاطر نظر عموم،
‫و بخاطر حجم جلب توجهات رسانه‌ها...
‫که به پرونده‌ی توماس جلب شده،
‫هیئت منصفه احساس میکنه که انجام دادنِ کاری،
‫بهتر از بی‌کار نشستن ـه.
‫- بیخیال بابا! ‫- آره. منم دقیقاً همینو گفتم.
‫بهش یادآوری کردم که سلامتِ بیمار...
‫بخاطرِ نیازِ مبرم ایالت برای ...
‫جلب رضایت عموم مردم، مطرح بشه.
‫در حقیقت بلند بلند با خودم صحبت کردم...
‫چون اونا خواه ناخواه باید ‫بدون جانب‌داری به حرفام گوش میدادن...
‫درباره‌ی اینکه اون باید آزاد بشه.
‫خب، کار خیلی احمقانه‌ای بود.
‫یه گناه کبیره ازم سر زد.
‫عدالت خدای متعال رو زیر سوال بردم.
‫بعد از اون یه ذره اوضاع واسم بیریخت شد.
‫اونا یه جورایی منو نادیده میگرفتن.
‫قشنگ به من کاری نداشتن...
‫و مستقیم میرفتن سراغ توماس.
‫میدونی، دومینیک، امروز قهوه نخوردم.
‫توی خونه‌م قهوه تموم شده بود.
‫میرم واسه خودم یه ذره بگیرم. باشه؟
‫باشه.
‫10 15 دقیقه‌ی دیگه برمیگردم.
‫میخوای یه نگاهی به این بنداز و بخونش...
‫و اگه سوالی داشتی اونموقع بررسیش میکنیم. ‫باشه؟
‫بخونمش و گریه کنم! آره؟
‫خب...
‫آره. ‫15 دقیقه‌ی دیگه برمیگردم.
‫خانم شفر با اینکه خیلی از بینش شما متشکریم،
‫اما هیئت مایله تا ...
‫از خود بیمار بشنوه که چرا دستش رو قطع کرده.
‫توماس، میشه در فهمیدنِ این موضوع ‫بهمون کمک کنی؟
‫«اگر دست راست، به تو توهین کرد...»
‫«...آن را قطع کن و از خود دور بگردان.» ‫(فرازی از انجیل)
‫داری میگی دست خودت رو برید تا ‫از گناهانت توبه کنی؟
‫نه.
‫تا از گناهان آمریکا توبه کنم!
‫و گناهان آمریکا چی هستن؟
‫از ابتدای تاریخ...
‫از ابتدای تاریخِ آمریکا، ‫آمریکا وارد جنگ میشد...
‫چون جنگ...
‫براشون سود داشت.
‫و الان بالاخره، به برهه‌ای رسیدیم،
‫به تقاطعی حیاتی رسیدیم که در کتابِ «جان»... ‫(یکی از بخش‌های انجیل)
‫در انجیل پیش‌بینی شده بود. آخرالزمان!
‫تنها امیدمون اینه که این راه طمع اندوزی ‫رو رها کنیم...
‫و بجاش در راهِ معنویت قدم بذاریم.
‫اصلاً برام جای تعجب نداره که چرا میخواید ‫منو اینجا نگه دارید.
‫میخواید منو تضعیف روحیه کنید.
‫و سی.آی.اِی یه سری افراد رو استخدام کرده...
‫تا شب بیان داخل اتاقم،
‫منو بیدار کنن و منو ناخالص کنن!
‫اونا میخوان روحیه‌ی منو خراب کنن.
‫روحیه‌ی من خراب نشده!
‫اونا منو دست کم میگیرن.
‫من میخوام یه جنگ نامقدس رو متوقف کنم...
‫که بخاطرش خشم خدا بر سر آمریکا نازل میشه.
‫عراق بیدار میشه! ‫مثل یه اژدهای خفته می‌مونه...
‫و وقتی بیدار بشه بچه‌های دنیا رو میبلعه!
‫توماس، به من نگاه کن.
‫- توماس! ‫- من اینجا زندانی شدم.
‫ما میخوایم بهت کمک کنیم تا بهتر بشی. ‫میخوایم به حرف‌هات گوش کنیم.
‫متاسفم که در حال حاضر ناراحتی، ولی...
‫همه خیلی بهت اهمیت میدن.
‫فقط بذار یه چیزِ کاملاً متفاوت ازت بپرسم.
‫توی گزارشت خوندم که به پلیس گفتی...
‫که اون فداکاری‌ای که توی کتابخونه کردی، ‫از یه سری صدا الهام گرفته شده بود.
‫- این موضوع درسته؟ ‫- بله، درسته.
‫همیشه حس میکنی مجاب هستی که ‫از اون صداهایی که میشنوی اطاعت کنی؟
‫صداهای خوب، آره! ‫صداهای شر، باهاشون مبارزه میکنم!
‫خب حالا چطور بینشون تمایز قائل میشی؟
‫صدای خداوند، مثل هیچ چیز دیگه‌ای نیست.
‫- پس خدا باهات صحبت میکنه؟! ‫- خدا با همه صحبت میکنه.
‫ولی من گوش میدم!
‫خیلی‌خب، بیا فرض کنیم که...
‫یکی از صداهای خوب، مثلاً صدای خود خدا...
‫بهت بگه به یه نفر آسیب برسونی،
‫یا مثلاً یه نفر رو بکُشی! ‫یکی از دشمنات رو!
‫تو...
‫اونموقع تو احساس التزام میکنی تا ازش اطاعت کنی؟
‫این واقعاً سوالِ... ‫سوالتون مسخره‌ست!
‫چون خدا... ‫خدا هیچوقت...
‫ازم نمیخواد همچین کاری بکنم.
‫اون از نمیخواد به کسی آسیب برسونم.
‫عیسی مسیح روی صلیب مُرد،
‫تا ما با روشنایی آشنا بشیم.
‫آره، ولی این فقط یه مثال ـه.
‫میدونی اگه خدا ازت بخواد برگردی به کتابخونه...
‫و گردنِ اون زنی که پشت میز نشسته رو ببُری،
‫چون یکی از نماینده‌های شیطانه،
‫اونموقع اون کار رو میکنه؟ ‫چون خدا ازت خواسته؟
‫خدا هیچوقت ازم نمیخواد این کار رو بکنم.
‫شاید نه، ولی اگه...
‫کرد...
‫تو میکنی؟
‫اگه بکنه...؟
‫آره، اگه!
‫بله!
‫ممنونم، توماس.
‫چیزی نیست.
‫تموم شد.
‫هی، تا کجا رفتی؟
‫رسیدم به اونجایی که مجبورش کردن بگه...
‫اون حاضره برای خدا، یه کتابدار رو سلاخی کنه!
‫دیدی چیکار کردن؟ ‫چجوری اونو به همچین جوابی رسوندن؟
‫خیلی عصبانی شده بودم.
‫خب حالا حکمشون چیه؟ ‫انگار حالا خودم نمیدونم!
‫اون...یک سال ـه.
‫- توی هچ؟ ‫- آره.
‫هی، دومینیک، اولین روزی که همدیگه رو دیدیم رو ‫بخاطر میاری؟
‫اونموقع که توی دفترم بودی؟!
‫با خودم گفتم: ‫«این یارو سر تا پا مشکلات رفتاری داره!»
‫«این یارو خیلی پر مدعاست!» ‫میدونی چی میگم؟
‫ولی نمیدونم، به یه نحوی...
‫به پرونده‌ی برادرت جذب شدم.
‫شروع کردم به فکر کردن درباره‌ی چیزهای مختلف. ‫میدونی؟
‫چقدر هممون سعی میکنیم ‫به همدیگه کمک کنیم ولی بعضی وقتا...
‫کارهایی که میکنیم باعث میشن که ‫فقط خرابی‌های بیشتری به بار بیاریم.
‫میدونی توی مدرسه‌ی مددکاری، اولین چیزی...
‫که به آدم یاد میدن، چیه؟
‫احساسات شخصیِ خودت رو قاتی کار نکن.
‫بی‌طرف بودنت رو از دست نده.
‫دانشجوی ممتاز بودم! ‫ولی ببین چیکار کردم!
‫جفت این کارها رو کردم.
‫و بخاطر همین دوستت دارم!
‫اوهوم.
‫فکر میکنم منظور من اینه که دومینیک،
‫بالاخره متوجه شدم که چرا اینقدر عصبانی هستی.
‫دیگه عصبانی نیستم.
‫- هی! ‫- چیه؟
‫- یه لطفی بهم بکن. ‫- هر کار بخوای میکنم.
‫امروز دخترت رو ببر یه جایی.
‫فقط خودتون دوتا! ‫یه ذره خوش بگذرونید.
‫باشه. بهت قول میدم این کار رو میکنم.
‫و تو هم نگران توماس نباش. باشه؟
‫حواسم بهش هست و مراقبم که براش اتفاقی نیوفته.
‫این تویی...
‫این تویی که الان من نگرانشم.
‫نه توماس!
‫با تو چیکار کنیم؟
‫هی، قشنگ استراحت کن.
‫همه چیز روبراهه.
‫ممنونم، شفر.
‫ممنونم، دومینیکو.
‫بیدارت کردم!
‫شفر کجاست؟
‫کی؟
‫ممدکار اجتماعی توماس توی «هچ».
‫- فقط من اینجام. ‫- شفر کجاست؟
‫خب رفته.
‫خدای من!
‫نمیخواستم بخاطر قضیه‌ی برادرت ‫اینجوری بهت فشار بیارم.
‫خدا! بخاطر همین...
‫احساس خیلی بدی دارم ‫و چندین روزه که نتونستم بخوابم.
‫خنده داره!
‫تنها کاری که من کردم، خوابیدن بوده!
‫دادگاهش رو از دست دادم، جوی.
‫سرافکنده‌ش کردم! ‫ناامیدش کردم!
‫گوش کن چی میگم. ‫باید دیگه تمومش کنی.
‫نمیخواد اینقدر همیشه این منجی بزرگ باشی و...
‫باید شروع کنی از خودت مراقبت کنی، دومینیک!
‫خب بهش فکر کن! ‫منظورم اینه که اصلاً چطور این اتفاق افتاد؟
‫بخاطر اینه که هر دو ثانیه بلند میشی میری اونجا. ‫خواب درست و حسابی نداری.
‫باید کم کم نگران خودت باشی.
‫نگران بچه‌مون باشی!
‫همه چیز درست میشه.
‫نه، نمیشه.
‫داری درباره‌ی چی حرف میزنی؟ ‫چرا درست میشه.
‫میدونم بچه‌ی من نیست.
‫معلومه که بچه‌ی توئه.
‫نمیتونه باشه.
‫من عقیم هستم.
‫اونموقع که شوهرِ دِسا بودم...
‫یه عمل جراحی کردم.
‫من و دِسا با همدیگه یه بچه داشتیم.
‫یه دختر کوچولو.
‫- اسمش آنجلا بود. ‫- بس کن! چرا؟
‫هیچوقت درباره‌ی این چیزا بهت نگفته بودم.
‫چرا داری این کار رو میکنی؟
‫آخه فکر نمیکردم مشکلی پیش بیاد...
‫چون فکر میکردم تو بچه نمیخوای.
‫باید بهت میگفتم. ‫میدونم باید میگفتم!
‫جفتمون داشتیم بهم دروغ گفتیم.
‫فکر کنم اینا تاثیر داروهایی باشه که بهت دادن.
‫- چون باعث شده واقعاً عجیب و غریب فکر کنی. ‫- من حالم خوبه.
‫- تقصیر تو نیست! باشه؟ ‫- بس کن لطفاً!
‫تقصیر تو نیست. هیچکدومش!
‫بس کن! اینقدر حرف نزن!
‫- فکر نکنم بچه‌ی منو بخوای! ‫- بس کن، خواهش میکنم!
‫فکر نکنم بچه‌ی منو بخوای!
‫میشه لطفاً تمومش کنی؟ ‫چون داری همه چیز رو خراب میکنی!
‫- باید بری خودتو نشون بدی! ‫- خوش‌‌شانسی که اون بچه‌ی من نیست.
‫چون داری واقعاً دیوونه‌بازی میکنی.
‫ببخشید؟
‫- ببخشید؟ ‫- جوی...
‫میشه ببینید مشکلی داره یا نه؟
‫چون واقعاً داره عجیب و غریب رفتار میکنه.
‫خیلی‌خب. به نظر میاد خوب باشی.
‫بذار علائم حیاتیت رو بررسی کنم.
‫انگار فشار خونِت یه ذره بالاست. ‫بذار درست و درمونت کنم.
‫خیلی‌خب، عزیزم. اگه اشکالی نداره باید ‫سطل ادرارش رو بررسی کنم...
‫و کیسه‌ رو خالی کنم.
‫یه چند دقیقه پرده رو میکِشم...
‫و بعدش میتونی برگردی و عیادتت رو بکنی. ‫باشه؟
‫خیلی‌خب.
‫سطل ادرار که مشکلی نداره.
‫فقط کیسه رو خالی میکنم.
‫اینم از این! ‫دیگه مشکلی نداری.
‫عه! احتمالاً رفته تنقلات بگیره.
‫مطمئنم الان برمیگرده.
‫اگه چیز دیگه‌ای میخواستی بهم بگو. باشه عزیزم؟
‫و همه‌ی نیروهای خاک عراق...
‫حالا قادر هستن که از خودشون به خوبی...
‫در برابر هرگونه خطری دفاع کنند و...
‫چه جرأتی داره!
‫- چی؟ ‫- رییس جمهور رو میگم.
‫داره توی صحرا دنبال اون دیوونه میکنه.
‫ببینش!
‫یهویی اینقدر گردن کلفت شده!
‫من که خوشم اومد!
‫اون عینک رو بردار و دستکش بپوش، جورج. ‫(جورج بوش)
‫برش دار!
‫اوه، دومینیک. ‫یادم رفت بهت بگم.
‫نامزدم دیروز اومده بود اینجا...
‫و گفت تو رو میشناسه.
‫اولش نشناختت ولی کم کم شناختت.
‫عجب اتفاقی! ها؟
‫آره، دنیای کوچیکیه.
‫آره.
‫آره، گل گفتی!
‫دنیایی کوچک، خفه کننده و طاقت فرسا!
‫هی! حالِت خوبه؟
‫- آره، فکر کنم. ‫- آهان.
‫- ساعت چنده؟ ‫- یه ذره از 9 گذشته.
‫بیهوش شده بودی! ‫کل روز رو خوابیده بودی!
‫بابات اینجا بود. ‫رِی بزرگ!
‫جدی؟ چرا منو بیدار نکرد؟
‫هیچوقت بچه‌ای که خوابیده رو بیدار نمیکنن!
‫بعداً متوجه میشی. ‫وقتی بچه‌ی خودت باشه میفهمی چی میگم.
‫وای خدا!
‫عه، سلام! ببین کی اومده! ‫بیا اینجا ببینم، «آنی اوکلی».
‫بیا به این سگ شکاریِ پیر روحیه بده!
‫پارسال دوست، امسال آشنا!
‫ندرا؟
‫آره.
‫زندگی باهات خوب تا نکرده.
‫پدربزرگت رو واست پس آوردم.
‫هیچ هزینه‌ای هم نمیخواد بدی.
‫منظورم بجز اون چیزیه که قبلاً بهم دادی.
‫راستی، بهت تسلیت عرض میکنم.
‫نمیدونم اگه جای تو بودم میخوندمش یا نه!
‫فقط...
‫«ارائه شده توسط از سایت مووی شو» ‫مترجم: «TheFlashPoint»
‫دومینیک، این چند وقت داشتی چی میخوندی؟
‫یه کتابی هست که پدربزرگم نوشته.
‫مثل تاریخ شخصیِ خودش می‌مونه.
‫آنچه در آینده خواهید دید در: ‫«میدانم این مقدارش حقیقت دارد.»
‫اگه بازم بخونیش...
‫شاید یه چیزی در مورد خودت یاد گرفتی.
‫میخوای بگی من مثل اون می‌مونم؟!
‫من تو رو طلسم کردم
‫فکر میکنی مثل اونی؟
‫«میدانم این مقدارش حقیقت دارد»