میشه مراقب برادرت باشی؟ ها؟
‫از همون روزی که به دنیا اومدی، توان من بودی!
‫برادرت رو خیلی دوست دارم.
‫ازت میخوام یه بار پشت من وایسی.
‫بهم قول بده، دوم. ‫(کوتاه شده ی اسم دومینیک)
‫شما مددکار اجتماعی هستید؟
‫من ازش مراقبت میکنم مامان. ‫ازش مراقبت میکنم.
‫من و توماس تابحال به سه تا ایالت مختلف رفتیم...
‫ماساچوست، رودآیلند، و نیوهامشایر.
‫اگه کنتیکت رو هم حساب کنیم میشه چهارتا!
‫کمتر از نیم ساعت دیگه وارد ایالت جدیدی میشیم، ‫یعنی نیویورک!
‫چون الان در گردش علمی کلاس سوم هستیم،
‫و به سمت مجسمه ی آزادی میریم.
‫مامان بهمون گفت سوار کِشتی میشیم،
‫و دقیقاً همونجور می بینیمش که ‫پدر بزرگمون، اولین باری که...
‫به این کشور اومد یعنی سال 1913، دیده بودش.
‫عه، تو نداری؟
‫میشه منم یه دونه از اونا داشته باشم؟
‫مامان همیشه درباره ی پدرش صحبت میکرد.
‫میگفت اون مرد خیلی خوبی بود ولی ‫من هیچوقت ندیدمش.
‫قبل از اینکه بدنیا بیایم مُرد.
‫تقریباً وسطای راه بودیم...
‫که برادرم بلند شد تا بره دستشویی.
‫احتمالاً بوی گندش همه ی اتوبوس رو برداره، ‫و همه رو مجبور کنه...
‫که با لباس ، دماغ هاشون رو بگیرن.
‫چیزی بر علیهت نمیدونم!
‫برادرم همه چیز رو خراب میکنه.
‫پنج دقیقه گذشت ولی اون هنوز اونجاست.
‫گیر کرده!
‫خیلی وقت پیش صدای سیفون کشیدنش رو شنیدم.
‫دومینیک، کمک! کمک!
‫احتمالاً داره همه جا رو به گند میکشه.
‫دلم براش میسوزه...
‫و از دستش عصبانیم و تحقیر شدم.
‫بچه ها دارن به منم نگاه میکنن. ‫فقط به توماس نگاه نمیکنن!
‫«برادرانِ بردزی» ‫«دو قلوهای همسانِ عقب مونده»
‫انگار یکی اینجا بدجور خرابکاری کرده.
‫- چه خبره؟ ‫- از سمت در میاد.
‫چه خبره؟ ‫خیلی خب، بچه ها، بچه ها.
‫یالا، بشینید. ‫اینجا چه خبره؟
‫توماس توی دستشویی گیر افتاده.
‫توماس. ‫هی، هی، هی، هی.
‫آروم باش. گوش کن چی میگم. ‫قفل رو هُل بده جلو...
‫بعدش بگیرش و به سمت چپ بچرخونش.
‫- به سمت چپ بچرخونش. ‫- جواب نمیده!
‫عجب خل و چلی!
‫- راننده اتوبوس! ‫- داره اونجا گند میزنه!
‫میشه بزنید کنار؟
‫فقط باید دستگیره و قفل رو با هم بچرخونی.
‫خیلی خب...همگی بشینید سر جاهاتون.
‫- میشه تمومش کنید؟ ‫- روی من خرابکاری کرد!
‫- اسمش چیه؟ ‫- توماس.
‫- توماس؟ توماس. ‫- میشه لطفاً بشینید؟
‫سعی کن قفل و دستگیره رو با هم به سمت چپ بچرخونی.
‫- خواهش میکنم! خواهش میکنم! ‫- گیر کرده.
‫نمیشه هُلش بدیم باز بشه؟
‫نه! ‫از داخل باز میشه.
‫میشه فقط... ‫نه، متوجه شدم.
‫- متوجه شدم. ‫- اون خل و چل!
‫- داداش دو ساله ی من می تونه در رو باز کنه. ‫- فکر می کنم گیر کرده.
‫یه اتوبوس پر از بچه اینجاست.
‫باید ساعت 10:45 به اون کِشتی برسیم ‫وگرنه نمی تونیم مجسمه ی آزا...
‫من...من به شرکت اتوبوس زنگ میزنم.
‫اونا ابزار لازم رو میارن اینجا و درستش میکنن.
‫شاید دو ساعت طول بکشه. شایدم سه ساعت!
‫بیاریدش بیرون!
‫آرومش کنید! ‫همگی بشینن سرجاشون!
‫اتوبوس حرکت میکنه. ‫خواهش میکنم بشینید سر جاتون.
‫- اتوبوس حرکت میکنه. ‫- خیلی خب.
‫بیخیال! کِشتی رو از دست میدیم!
‫همه ناامید شده بودن.
‫کنار جاده وایمیسیم...
‫روزمون خراب شده بود.
‫- داشتیم میرفتیم پمپ بنزین تا زنگ بزنیم ‫یکی بیاد کمک. -بشین لطفاً.
‫که این پسره ی همه چیز دون، یوجین کاویتسکی،
‫اومد عقب اتوبوس و یه فکری داشت.
‫یوجین، باید بشینی سر جات.
‫- یوجین، بشین! ‫- بهش بگید به سمت راست بچرخونش.
‫آره ولی قفل به سمت چپ ـه.
‫آره، ولی شاید اون فرقِ بینِ...
‫چپ و راست رو نمیدونه.
‫چپ و راست! خیلی خب، باشه.
‫هی، توماس. بیا یه کار دیگه بکنیم. باشه؟
‫سعی کن قفل رو به سمت راست بچرخونی.
‫به سمت راست! ‫سمت مخالفِ اون چیزی که داشتی میچرخوندیش.
‫چه عجب!
‫خوبی؟
‫یالا، بیا بریم.
‫هی!
‫یوجین، میشه لطفاً صندلیت رو با دومینیک عوض کنی؟
‫ممنونم. ‫دومینیک، بیا.
‫برو کنار برادرت بشین.
‫خوبی؟
‫توماس، حالت خوبه؟
‫خیلی خب، ما دیگه تقریباً رسیدیم بچه ها.
‫برای مابقیِ اون روزِ طولانی،
‫توماس واقعاً رفتار خوبی نداشت.
‫- فقط خواهش میکنم بشین. ‫- کِشتی رو از دست میدیم!
‫نه، به موقع به کِشتی میرسیم.
‫به موقع به کِشتی میرسیم. مشکلی پیش نمیاد.
‫خواهش میکنم، بشینید. ‫خواهش میکنم، بشینید.
‫دیگه کسی از دستشویی استفاده نمیکنه!
‫توی بندرگاه، توماس به خانم هنکر گفت...
‫که خیلی دلشوره داره و ‫نمیتونه سوار کِشتیِ به سمت مجسمه بشه.
‫پس اون خانم منو مجبور کرد کنار توماس و ‫راننده اتوبوس وایسم و سوار نشم.
‫اون شب...
‫خواب دیدم داخل یه غارِ کوچیک و تاریک...
‫توی جنگل هایی که نمی شناختمشون، گیر افتاده بودم.
‫تاریکیِ محض بود.
‫من داد و فریاد میکردم تا یه نفر کمکم کنه ‫و وقتی در نهایت...
‫راه فراری پیدا کردم، متوجه شدم که...
‫اصلاً توی هیچ غاری، گیر نیوفتاده بودم...
‫بلکه داخل مجسمه ی آزادی بودم!
‫می دونم این مقدارش حقیقت داره
‫مترجم: TheFlashPoint
‫«ارائه شده توسط از سایت مووی شو»
‫وای خدای من! اون چیه؟
‫اونموقع که توی بیمارستانِ روانیِ «هچ» بودم،
‫نگهبانِ لعنتی با زانو زد توی شکمم.
‫باورم نمیشه اینقدر ورم کرده! ‫خیلی رو مخمه!
‫- خب نظرت چیه؟ ‫- چی؟
‫- نظرت چیه؟ ‫- درباره ی چی؟
‫درباره ی ورم هام؟
‫نه، قضیه ی کانی چانگ رو میگم.
‫- خب چی؟ ‫- خب، باید یه جوری...
‫بهش خبر بدم و مجبور بودم...
‫شماره ی کاریم رو بهش بدم که ‫اگه یه موقع نتونست با تو تماس بگیره، به من بزنه.
‫- شماره ی کاریت رو بهش دادی؟ ‫- آره.
‫بهش بگو نه! نه!
‫- جدی؟ ‫- جدی!
‫خیلی خب، آخه...
‫تصمیم گیریش با خودته، من فقط فکر میکنم...
‫- فکر میکنی چی؟ ‫- من...فقط...
‫فکر میکنم باید باهاش صحبت کنی...
‫چون اون واقعاً خوش برخورد بود و فکر میکنم که...
‫قبل از اینکه تصمیم نهاییت رو بگیری ‫باید پشت تلفن باهاش صحبت کنی.
‫«تد» هم همین فکر رو میکرد.
‫تد؟ آخه اون چه ربطی به این قضیه داره؟
‫هیچ ربطی بهش نداره.
‫فقط وقتی که اون زنه زنگ زد، اینجا بود...
‫و تلفن رو جواب داد...
‫و وقتی من تلفن رو قطع کردیم، ‫جفتمون می گفتیم...
‫«وای خدای من! ما الان داشتیم با ‫کانی چانگِ تلویزیون صحبت می کردیم.»
‫اووووه! چه اوهِ بزرگی!
‫کانی چانگِ تلویزیون! اوه!
‫نمیخوام اون لعنـ.... ‫نمیخوام اون آشغال...
‫تلفن هامون رو جواب بده. باشه؟
‫من با اون خط، کار میکنم!
‫نمیخوام صدای اون، نماینده ی کار و کاسبیِ من باشه.
‫خب دومینیک، ما فقط باهاش صحبت کردیم،
‫اون...اون خیلی آدم خوبیه.
‫آره، مطمئنم که خیلی خیلی آدم خوبیه.
‫چون اون مطمئناً یه چیزی ازت میخواد.
‫گوش کن، جوی! ‫«کانی چانگ» قرار نیست...
‫دوست صمیمیِ جدیدت بشه. خیلی خب؟
‫میدونم اون دوست صمیمیِ جدیدم نیست.
‫نمیخوام بیاد اینجا! ‫همینطور که خودت داری می بینی...
‫الان دارم با یه سری چیزها سر و کله میزنم.
‫نمی خوام سیرکِ لعنتیِ رسانه ...
‫دور خونه مون دور بزنن.
‫خیلی خب؟ اون داره ازت سوء استفاده میکنه.
‫من...من احمق نیستم.
‫حالا مهم نیست تو چی فکر میکنی.
‫وای تو رو خدا بیخیال!
‫میدونی واقعاً چه آرزویی دارم؟
‫آرزو دارم که می تونستی همینجور که ‫هوای اون رو داری...
‫هوای منو هم داشته باشی!
‫وای خدا!
‫واقعاً سوپرایز خیلی عالی ای میشد...
‫که نامزد خودم هوام رو داشته باشه.
‫این اتفاق قرار نیست بیوفته، مگه نه؟ ‫چون من دیوونه نیستم.
‫خب، باید ببینیم هستی یا نه!
‫- گور بابات! ‫- بیخیال.
‫نکن، نکن...این کار رو نکن. باشه؟
‫الان نه! ‫جلوی خودتو بگیر. باشه؟
‫برای خودت ترمز بذار!
‫تا من... ‫ببین من عذر میخوام، باشه؟
‫من فکر نمیکنم تو احمقی!
‫در ضمن فکر نمیکنم دیوونه باشی. ‫این قضیه واسه من سخته.
‫واسه تو هم سخته. واسه هممون سخته.
‫ولی باید هوای برادرم رو داشته باشم.
‫این قابل بحث نیست! خیلی خب؟
‫کاریه که باید بکنم!
‫مجبورم این کار رو بکنم.
‫باشه.
‫همین کار رو بکن! ‫انجامش بده، دومینیک.
‫جوی.
‫جوی، حرف هام غیر منطقی نیست.
‫من هنری رود از خیابان 67 گیلت هستم.
‫این تماس چهارم من...
‫- گندش بزنن! ‫- ...در عرض سه روز ـه!
‫میخوام بدونم کِی...
‫میخوای برگردی اینجا سر کارِت؟
‫اگه امکانش هست دوست دارم...
‫بتونم از پنجره ی دفترم بیرون رو نگاه کنم...
‫و تا زمستون، دیگه این داربست هات رو نبینم.
‫سلام بنده بازرس «تری ریورز» هستم...
‫تماس گرفتم تا درخواست مصاحبه ای با ‫توماس بردزی بکنم.
‫در اسرع وقت لطفاً!
‫لطفاً به 1314-292 تماس بگیرید.
‫برو آخر صفِ لعنتی وایسا، آشغال!
‫پشت کانی چانگ!
‫سلام، «لیسا شفر» هستم.
‫با دومینیک بردزی کار داشتم.
‫من مددکارِ اجتماعیِ تشکیلاتِ روانیِ هچ هستم.
‫بخاطر برادرتون توماس تماس گرفتم.
‫میدونم وقتی که شماها اونجا پذیرش شدید...
‫یه مقدار هیاهو بوجود اومده.
‫ولی میخواستم بهتون خبر بدم که من ایشون رو دیدم،
‫و حالش خیلی خوبه.
‫با وجود شرایط سخت اونجا، مشکلی نداره.
‫امشب ساعت 11 میام اینجا...
‫و صبح هم ساعت هشت میام اینجا.
‫اگه هرگونه سوالی داشتین یا میخواستین از...
‫حال برادرتون با خبر بشین...
‫هر وقت خواستین با شماره ی 9300-617 ‫تماس بگیرید.
‫راستش امشب حالش خیلی خوبه. ‫همین الان دیدمش.
‫و اونا براش معاینه ی تک به تک گذاشتن ‫که خیلی خوبه.
‫سلام!
‫- شما باید برادرش باشین! ‫- آره، من دومینیک بردزی هستم.
‫سلام، لیسا شفر هستم. ‫پیغامی روی تلفنتون گذاشته بودم.
‫ممنونم که اینقدر سریع خودتون رو رسوندین اینجا.
‫بفرمایید بشینید.
‫خب باید بگم تا امروز صبح ‫پیامتون رو دریافت نکرده بودم.
‫ولی قطعاً یه جور...
‫سو تفاهم درباره ی برادرم...
‫- بوجود اومده. ‫- ببخشید.
‫سلام، شفر هستم.
‫آره، عه عزیزم، حالت چطوره؟
‫نه، عزیزم. الان یه نفر توی دفتر کنارمه.
‫مامانی داره کار میکنه. ‫آره.
‫ممنونم. ‫دوستت دارم. خداحافظ.
‫بخاطر این عذر میخوام.
‫کنترل دخترم خیلی سخته.
‫خب، اسم واقعی شما دومینیکو ـه. آره؟
‫آره، از کجا میدونید؟
‫توی سوابق برادرت که اینجا هستن بود.
‫آه...این یه اسم خانوادگی بوده؟
‫اسمیه که از روی بابابزرگم روم گذاشته شده.
‫آهان.
‫اسم پدربزرگ منم دومینیکو ـه.
‫خنده دار نیست؟
‫آره، دومینیکو پارلاپیانو.
‫از تمام نقاط دهن تلفظ میشه!
‫الان دارم دنبال پرونده ی انتقالِ برادرت به ‫اینجا میگردم...
‫ولی میدونی دام چیکار میکنم؟ ‫هر چی دکمه ی شیفت رو میزنم...
‫میشه درباره ی برادرم صحبت کنیم؟
‫چطور میتونم از اینجا ببرمش بیرون؟
‫خیلی خب، می تونیم!
‫برای برادرت، توماس، توی اسناد...
‫مقرر شده که 15 روز اینجا بمونه.
‫این یعنی 15 روز اینجا زیر نظر قرار میگیره.
‫وقتی نظارت روی اون کامل شد،
‫پرونده ش میره برای محاکمه...
‫و بعدش به احتمال زیاد میره پیش پی.اس.آر.بی. ‫(هیئت بازنگریِ امنیت فیزیکی)
‫خیلی خب، گوش کن. من... ‫- بله.
‫نمیخوام...نمیخوام بی ادبی کنم. خیلی خب؟
‫چون تو اولین کسی هستی که اینجا ‫مثل آدم رفتار میکنی و من باهاش روبرو شدم.
‫ولی اول از همه، نشین روی اون صندلی و ‫برای من کلمات مخفف بگو!
‫و دوماً برای من حرف از اسناد 15 روزه نزن،
‫چون همین امروز میارمش بیرون.
‫- اوهوم. آره. ‫- باشه؟
‫نظرت چیه لحن حرف زدنت رو درست کنی؟
‫باشه؟ فقط یه نفس عمیق بکش و آروم باش.
‫وقتی آروم میشم که همه ی این بدو بدوها تموم بشه.
‫کاری که تو باید بکنی اینه که ‫یه تماس با دکترش بگیری...
‫دکتر ویلیس الرز!
‫...اون بهت میگه که این اتفاق ‫بخاطر اشتباه یه نفر بوجود اومده.
‫و جای اون، اینجا نیست و باید توی «ستل» باشه.
‫خب، دکتر الرز دیگه دکتر برادرتون نیستن.
‫- ایشون به جای دیگه ای منتقل شدن. ‫- کی منتقلشون کرده؟
‫دفتر کمیسر ایالتی در هاتفورد.
‫همش هم خبرهای بد نیست.
‫دکتر پاتل، روان شناس جدیدشه،
‫که واقعاً فوق العاده ست.
‫ببین، نه...دکتر الرز، دکتر برادرِ منه.
‫در چهار سال اخیر، اون دکتر برادرم بوده...
‫و اونو تحت درمان قرار میداده.
‫و میشه گفت تا حد زیادی هم موفق بوده.
‫موفق بوده؟ ‫برادرت دستش رو قطع کرده!
‫تا حالا هر بار که حمله ی عصبی بهش دست میداده،
‫آخر و عاقبتش به «ستل» ختم میشده.
‫خب پس الان برای چی باید بیاد اینجا؟ هان؟
‫اونجا عملاً یه مهره ی ثابته!
‫و اگه یه زنگ میزدی...
‫اگه وقت میذاشتی و به کاری که دارم بهت میگم ‫گوش میکردی...
‫- و یه زنگ میزدی... ‫- میدونی چیه؟
‫از لحن صحبت کردنت خوشم نمیاد.
‫- متاسفم. ‫- واقعاً خوشم نمیاد. نه. اگه میخوای میتونی بری.
‫من وکیل مدافع هستم. بخاطر تو و برادرت اینجام.
‫- پس دیگه تمومش کن. ‫- گوش کن چی میگم.
‫جای برادرم اینجا نیست. ‫اون هیچ جوره نمیتونه از خودش دفاع کنه.
‫- درک میکنم. ‫- احتمالاً همین الان داره از ترس زهره ترک میشه.
‫عین این می مونه که یه خرگوش سفید رو بندازی ‫لای یه دسته گرگ!
‫از اینجا نمی تونه جون سالم بدر ببره. ‫اونموقع مقصرش هم تویی!
‫- خب مقصرش من نخواهم بود ولی ممنونم که گفتی. ‫- پس گردن کیه؟
‫دومینیک، میخوام خیلی رک و راست بهت بگم. ‫باشه؟
‫برادرت توی یه بیمارستانِ روانی ـه...
‫چون به شدت از نظر روانی مشکل داره،
‫و مرتکب جُرم بزرگی شده.
‫چی؟ چه جُرمی؟
‫- خودت میدونی چیکار کرده. ‫- چیکار کرده؟
‫- خودت میدونی چی کار کرده. ‫- خب مزاحمِ مطالعه ی بعد از ظهر چند تا...
‫پیر زن شده و یه ذره خون روی قالیِ کتابخونه ریخته؟
‫- یه ذره؟ ‫- آره میدونم کاری که کرده کاملاً عجیب غریبه! آره.
‫اصلاً نمیخوام کارش رو انکار بکنم.
‫ولی مرتکب چه جُرم بزرگی شده؟
‫یه اسلحه ی خطرناک رو به اهتزاز در آورده بود.
‫آره ولی اون... ‫این کار رو با خودش کرد!
‫آره، ولی میدونی چیه؟ همین جُرم حساب میشه.
‫روی خودش این کار رو کرد ‫ولی همین جُرم حساب میشه، دومینیک.
‫گوش کن، من اونو بهتر از هر کس دیگه ای میشناسم...
‫و احتمالاً من از اون خیلی خطرناک تر باشم.
‫این مرد، بی آزاره.
‫میدونی من فکر میکنم مشکلت چیه؟
‫اگه میتونی یه دقیقه آروم باش...
‫تا من برات یه چیزی رو توضیح بدم. باشه؟
‫تو داری فرض میکنی اینجا بدترین جای دنیا....
‫برای حضورِ برادرت باشه، ‫ولی شاید این موضوع درست نباشه.
‫و در ضمن، دومینیک، هیچ کاری از دستت بر نمیاد.
‫هیچی! ‫از توان تو خارجه!
‫بنا به دستور دادگاه، توماس حداقل 15 روز، ‫اینجا خواهد بود.
‫خیلی خب، پس...پس...بعد از اون چی میشه؟
‫بعد از 15 روز چی میشه؟
‫تیم ارزیابیِ واحد دو، یه توصیه نامه ...
‫به قاضیِ دادگاه مینویسه و اون یا مرخص میشه...
‫و به تشکیلاتِ دیگه ای منتقل میشه و ‫یا اینکه اینجا می مونه.
‫در حوزه ی کاریِ هیئت بازنگری!
‫هیئت بازنگری چیکار میکنه؟
‫اونا بستریش میکنن.
‫- چند وقت؟ ‫- یکسال!
‫- یه سال؟ ‫- باشه. باشه. دیگه این خشونت و داد زدن رو...
‫تمومش کن.
‫شاید بتونی یه ذره خونسرد باشی.
‫میدونم... ‫میدونم که ناراحت کننده ست.
‫یه سال؟ وقتی امروز توی چشماش نگاه میکنم...
‫چطور باید بهش نگاه کنم و بهش بگم...
‫«هی، توماس. قضیه از این قراره، خیلی خب؟»
‫- آره. ‫- «15 روز باید اینجا بمونی.»
‫«و احتمالاً 365 روز هم بعدش باید اینجا باشی.»
‫چطور میتونم همچین چیزی رو بهش بگم؟
‫امروز قرار نیست ببینیش!
‫عه تو دیگه واقعاً نوبرشی!
‫خب بسه دیگه جدی میگم دومینیک.
‫- جدی میگم! ‫- چرا نمی تونم امروز...
‫- ... اون رو ببینم؟ ‫- چون این جزو ضوابط ـه.
‫اون در وضعیت نظارت فوق امنیتی قرار گرفته.
‫من و توماس باید لیست ملاقات کنندگان رو ‫آماده کنیم...
‫- و تا پنج نفر رو میتونه توی لیستش بنویسه. ‫- این کار چقدر طول میکشه؟
‫معمولاً دو هفته برای مجوزهاش طول میکشه.
‫دو هفته؟ ‫تا دو هفته ی دیگه قراره از اینجا بیاد بیرون!
‫لزوماً همچین اتفاقی نمیوفته.
‫متاسفم ولی هر وقت لازم بود میتونی بهم زنگ بزنی.
‫روز یا شب!
‫بعدش من تو رو به دکتر پاتل وصل می کنم.
‫اصلاً میدونی چیه؟ بذار همین الان بهش زنگ بزنم...
‫و ببینم می تونه ببینتت یا نه.
‫مطمئنم برای جواب دادن به سوالاتت مفید واقع میشه.
‫ولی باید بهت بگم توی دفترش داد و بیداد نکن!
‫اون تحملش رو نداره.
‫بله سلام. لیسا شفر هستم.
‫من خوبم، ممنون. تو چطوری؟
‫فکر میکنی امروز وقت داشته باشی...
‫تا برادرِ توماس بردزی یعنی دومینیک رو ببینی؟
‫خیلی مشتاق به دیدنِ توئه!
‫- پنج بعد از ظهر چطوره؟ ‫- خوبه.
‫پنج بعد از ظهر خوبه.
‫خیلی خب، خیلی ممنون.
‫بفرما! میدونی اون خیلی سرش شلوغه.
‫پس خیلی عالیه که تونستیم امروز وقت بگیریم.
‫حالا گوش کن چی میگم. ‫امروز قراره برادرت رو ببینم.
‫بهش میگم که اومده بودی اینجا و سعی داشتی ببینیش.
‫چیز دیگه ای هست که بخوای بجات بهش بگم؟
‫- نه خوبه. ‫- چیزی نمیخوای بهش بگم؟
‫نه، فکر کنم چیزی نباشه.
‫نظرت چیه بهش بگم دوستش داری؟
‫- اون خودش میدونه. ‫- آره خب ولی همه شنیدنش رو دوست دارن.
‫باشه حله. بهش بگو دوستش دارم.
‫باشه، حتماً.
‫صبح بخیر، خانم رود.
‫- صبح بخیر! ‫- صبح بخیر.
‫هی، میشه با شوهرتون صحبت کنم؟
‫این چند وقت، کلی پیام برام گذاشته.
‫نه، نباید مزاحِمش بشم. اون داره مینویسه!
‫یا اینکه زهرماری خورده و غش کرده!
‫خیلی خب، میشه پس بجای من ازش معذرت خواهی کنید؟
‫بخاطر تاخیری که داشتم؟ آخه واقعاً...
‫این بارون رو کاریش نمیشه کرد.
‫- نه. ‫- و من به شخصه، به شخصه...
‫داشتم با یه سری مشکلاتی که...
‫- فراتر از کنترل من هستن، سر و کله میزدم. ‫- آره، خودمون توی روزنامه خوندیم!
‫حالش چطوره؟ برادرت رو میگم.
‫خب، اون خوبه. بهتر شده.
‫ولی گوش کنید. با توجه به وضعیت هوا...
‫باید حداکثر شش هفته ی دیگه کارم رو تموم کنم.
‫این مشکلی که دارم توی 24 ساعت آینده ‫تکلیفش مشخص میشه...
‫و بعدش با تمام قوا به سمت جلو پیش میرم.
‫پس لزومی نداره اون مدام بهم زنگ بزنه. باشه؟
‫باشه. اشکالی نداره. جدی میگم اشکالی نداره.
‫خیلی خب.
‫حالا اون بالا داره درباره ی چی مینویسه؟
‫رمانِ بزرگ آمریکایی؟
‫داستانش...داستانش تخیلی نیست.
‫یه جور افشاسازی ـه. نمیدونم.
‫افشاسازی؟ کی رو داره افشا میکنه؟ نقاش های خونه؟
‫خیلی خب، پس سعی میکنم فردا یه سر بیام.
‫اوه، همین کار رو بکن. آره!
‫وقتی اینجا کارم تموم بشه تو و شوهرت...
‫حالتون از دیدنِ من بهم میخوره.
‫واقعاً اینجوری فکر میکنی؟ ‫من اینطور فکر نمیکنم.
‫ممنونم، خانم رود.
‫هیچ جا خونه نمیشه!
‫تنها کسی که توی خونه ای مونده بود...
‫که پدربزرگم برای خانواده ش ساخته بود،
‫رِی بردزی بود.
‫یه پروتستانِ سفید پوستِ آنگلوساکسون ‫از یانگزتاونِ اوهایو!
‫هیچکس از تمپستا اینجا نمیشینه.
‫ایتالیایی هم پیدا نمیشه.
‫رِی؟
‫برگشتن به خیابان 68 هالیهالک...
‫همیشه منو عصبانی میکرد و ‫بهم احساسِ کوچک بودن دست میداد.
‫حس ده ساله بودن و قدرت نداشتن!
‫بچگی هام خیلی دعا میکردم که ناپدریم بمیره.
‫عملاً یه جور سرگرمی شده بود.
‫در درونِ ذهنم، بارها و بارها کُشتمش.
‫از روی صخره پرتش کردم پایین، ‫داخل وان حمام بهش شوک الکتریکی دادم.
‫در حال شکار، به صورت اتفاقی بهش شلیک کردم ‫ و کُشتمش.
‫تابستونی که پدربزرگم مُرد، همون تابستونی بود که...
‫مامان، من و توماس رو حامله بود.
‫مردی حامله ش کرده بود که ...
‫احتمالاً هیچوقت قرار نبود اسمش رو بفهمم.
‫اون از ما خبر داشت؟
‫چرا مادرم اونو از ما پنهان میکرد؟
‫حقیقت اینقدر بد بود؟
‫خیلی متاسفم که کار نکرد.
‫خیلی خب...مراقب خودت باش، «ژانت».
‫دروغگو!
‫چی شد؟
‫رفیق!
‫فروش نداشتی؟!
‫یه روز سر کار نرفتم تا برم توی شهر ‫اونوقت اون رفته چیکار کرده؟
‫نظرش رو عوض کرده و رفته یه فورد توروس ‫از اونطرف شهر خریده.
‫پس فقط اجازه ی 5 ملاقاتی رو بهش میدن؟
‫باید حراست بهت مجوز عبور بده،
‫بعدش باید بگردنت،
‫بعدش دستگاه تشخیص فلز رو روت بکار میندازن.
‫کاری که با تو کردن رو بهش نمیگن، «گشتن»، مرد.
‫بیشتر شبیهِ...
‫خشونت پلیس می مونده.
‫- ازش عکس هم گرفتی؟ ‫- نه.
‫باید قبل از اینکه خوب بشه ازش عکس بگیری، مرد.
‫باید اون لعنتی رو مستند کنی!
‫باید همین امروز بری پیش یه دکتر.
‫و عکس بگیری. عکس های واقعی!
‫تصاویر با ذوق از شکمت!
‫اونموقع مدارک مستند داری،
‫و میتونی ازش استفاده کنی تا ‫با این آشغالا معامله کنی، مرد!
‫تصاویر رو بهشون نشون میدی و میگی:
‫«توی دادگاه می بینمتون، مگر اینکه...»
‫«مگر اینکه چی؟»
‫«مگر اینکه برادرم رو دوباره به «ستل» منتقل کنید».
‫- فکر بدی هم نیست. ‫- آره؟!
‫و بعدش وقتی آوردیش بیرون،
‫پشتت رو میکنی و در هر صورت ‫مثل سگ ازشون شکایت میکنی.
‫اگه تو بودی همین کار رو میکردی مگه نه، مرد؟
‫- در کسری از ثانیه! ‫- تو خیلی ...
‫در کسری از ثانیه میرفتم سراغش، مرد. ‫این یه فرصت واقعاً خوبیه!
‫جدی میگم! اگه من بودم از این فرصت... ‫آه!
‫عاشق اون پول میشدم. به اون میگن پول بیزحمت!
‫- تلفنت! ‫- این! به این میگن پول با زحمت!
‫- تلفنت داره زنگ میخوره. ‫- اون پولِ بی زحمت ـه.
‫- خیلی خب، تلفن رو بردار. ‫- صدای تلفن رو میشنوم.
‫شرکت فروشِ اتوموبیلِ کنستانتین، من لئو هستم.
‫اون معامله جوش خورد؟
‫نه، قربان، اون... ‫اون نظرش عوض شد، پس...
‫- چی شد؟ ‫- رفت از «تری ریورز»، «فورد توروس» خرید.
‫چی؟ وقتی داشت میرفت چشمش دنبال اون ماشین بود.
‫فکر میکنم دقیقه ی آخر نظرش رو عوض کرده.
‫آه...خب...
‫چی شد؟
‫برای یه تست بازیگری، یه روز نرفتم سر کار...
‫- بعدش اون فکر کرد... ‫- تو چیکار کردی؟
‫باید اولویت بندی هات رو مشخص کنی!
‫یه روز نرفتی سر کار و فروشمون رو خراب کردی.
‫تبلیغاتی نبود!
‫این دفعه یه فیلمِ بلند بود.
‫- خب که چی؟ ‫- یه فیلم ترسناک بود!
‫قرار بود کارآگاه اصلی بشم.
‫یه سری نوجوون های مسیحی بودن که...
‫- بگذریم! ‫- ...کُشته شده بودن.
‫قطع کن!
‫بیخیال...فقط تلفن رو قطع کن.
‫- اون قطع کرد. ‫- اون قطع کرد!
‫من باید برم.
‫- ترسناک؟ یه فیلم ترسناک؟ ‫- چرا باید برگردم اونجا؟
‫چرا اون خودش نمیاد اینجا؟
‫اون نمیخواد منو ببینه که.
‫بیخیال بابا، تو همیشه دوماد مورد علاقه ش بودی.
‫مزخرفه!
‫- اون ازم متنفره. ‫- همینجا بمون.
‫کجا قراره برم؟
‫چطوری، جین؟!
‫سلام، بیدار شو، مرد.
‫بیدار شو.
‫- ساعت چنده؟! ‫- 2:15 ـه.
‫اگه برات سوال شده باید بگم بعد از ظهر ـه.
‫پسر، واقعاً اوضاعت خیلی داغونه!
‫- ممنون پسر. ‫- اصلاً خواب هم داری؟
‫شبیه یکی از اون...
‫اون سگه که انگار صورتش کشیده شده اسمش چیه؟
‫- دندون های داغونی هم داره. ‫- باست هوند.
‫آره باست هوند. ‫قیافه ت دقیق مثل اونا شده
‫- برو گمشو! ‫- جدی میگم، مرد.
‫چون کسِ دیگه ای نمیاد بهت بگه.
‫اون وسیله ت کلی زنگ زده!
‫- خب نگران اون نباش. ‫- فقط دارم میگم...
‫می تونم یه ماشینِ ایسوزوی قشنگ، بهت بدم.
‫یه قربانیِ دیگه پیدا کن.
‫- جدی میگم، مرد. ‫- نه!
‫می تونم معامله ی خوبی برات جوش بزنم.
‫هی!
‫آخرین باری که میخواستی باهام معامله کنی،
‫گیربکس لعنتیش اومد پایین!
‫عه...من که اینطوری به خاطر نمیارمش.
‫- گوش کن. ‫- من حال و حوصله ندارم، مرد.
‫حال و روزم خیلی مزخرفه.
‫گفتی برادرت چند نفر رو میتونه وارد اون لیست کنه؟
‫پنج!
‫خیلی خب، بهش بگو میتونه منو هم توی لیست بذاره.
‫منظورم اینه که اگه خودش بخواد.
‫آره خوشحال میشم برم اونجا و ...
‫خاطر جمع بشم که اوضاعش روبراه باشه.
‫آخه ما چند سالی هست که با هم هستیم. مگه نه؟
‫آره، بهش میگم. ممنون.
‫خیلی خب، داداش.
‫بله؟
‫- دومینیک؟ ‫- اوهوم.
‫سلام مرد. من «دِیل» هستم.
‫میخوام یه چند تا عکس ازت بندازم. ‫البته اگه اشکالی نداره!
‫این کبودیِ شکم ـه. درسته؟
‫- آره، مرد. ‫- خیلی خب.
‫میشه بشینی؟
‫یه چند تا عکس از آسیب دیدگیت میگیرم.
‫- باید آسیب دیدگی رو ببینم. ‫- اوه گندش بزنن. راست میگی.
‫خیلی خب، که اینطور!
‫اینم از این.
‫دو، سه.
‫آره، مرد. یه نگهبان زندان کرد.
‫پلیسای لعنتی! مگه نه؟
‫کاری که داری میکنی خیلی هوشمندانه ست، مرد.
‫جدی میگم! من یه بار با پلیسا برخورد داشتم، مرد.
‫باید یه کاری میکردم.
‫داشتم از کنسرت «ارو اسمیت» برمیگشتم.
‫ارو اسمیت رو میشناسی؟ ‫لعنتیا بهترین گروه موسیقیِ دنیا هستن.
‫من و برادرم خیلی نشئه بودیم.
‫پلیسا ما رو زدن کنار. ‫بهمون گفتن از ماشین بیایم بیرون.
‫برادرم بهشون گفت «از این طرف قدم بردارید». ‫(از این طرف قدم بردارید=یکی از آهنگای ارو اسمیت)
‫اونا هم مثل سگ زدنمون!
‫جدی میگم مثل سگ، مرد!
‫عزیزم.
‫دومینیک.
‫- نه. ‫- یه مشکلی هست!
‫- نه! ‫- نمی دونم باید چیکار کنم.
‫نه، نه، دومینیک. چرا اون...
‫نه، نه، نه، نه، نه، نه. نفس میکشه؟
‫در بدترین سالگردها،
‫یعنی تولد آنجلا یا سالگرد فوتش...
‫هنوزم دِسا رو می بینم که خم شده...
‫و همزمان با خروج آمبولانس از جلوی خونه مون ‫ناله و زاری میکرد.
‫همه ی اینا یه طرف، برادرم یه طرف!
‫اونا میدونستن که من بعضی وقتا اونجا می موندم،
‫و اینطور بود که آنجلا به قتل رسید.
‫هنوزم وقتی یادم میاد که توماس..
‫به مردم میگفت که خیلی احتمالش هست که...
‫مرگ آنجلا یه جور هشدار از سمت دشمنان اون بوده،
‫از عصبانیت دندون هام رو بهم می فشارم.
‫- اف .بی.آی و سی.آی.اِی....دومینیک. ‫- هی، هی، بس کن!
‫- اونا دنبال منن و من متاسفم... ‫- تمومش کن.
‫هیچ ربطی به تو نداره.
‫این کار پابلو اسکوبار بود...
‫لعنتی...
‫بیخیال، بیخیال، بیخیال!
‫- به خدا قسم میخورم... ‫- بیخیال، مرد.
‫هیچ ربطی به تو نداره!
‫باشه؟ اون دختر منه!
‫کارتل های کلمبیاییِ مواد مخدر بودن...
‫که اون ماه، توماس رو تعقیب میکردن.
‫ولی وقتی شنیدم این حرف رو زد، میخواستم...
‫سر لعنتیش رو بکوبم توی دیوار!
‫میخواست مرگ دخترم رو به خودش ربط بده.
‫تو دیگه چه مرگته؟
‫به مدت یه ماه، دِسا مثل یه زامبی شده بود...
‫و من مرکز مدیریت بودم!
‫کسی که به پزشک قانونی و پلیسا رسیدگی میکرد،
‫بعلاوه ی اون دیزی هایی که مردم مدام میوردن دم در.
‫ظرف پر غذا!
‫حدود یه هفته بعد، همه چیز رو انداختم بیرون.
‫ظرف های همه رو شُستم،
‫و با ماشین رفتم دور تا دورِ شهر، اونا رو پس دادم.
‫اینم میگذره! میگذره!
‫پدر دِسا بهم اطمینان داد که...
‫ما دوتا بچه، این غم رو هم پشت سر میذاریم.
‫این اتفاقات پیش میان!
‫بهم اطمینان داد ولی به شرط اینکه ‫یه بچه ی دیگه، خیلی زود به دنیا میوردیم.
‫نمیشه برای خودتون بی هدف زندگی کنید.
‫باید در اسرع وقت شروع میکردیم.
‫باید زندگی رو در آغوش بگیرید.
‫خیلی از مردم این کار رو میکردن.
‫حاملگیِ تجویز شده، پاسخی برای عزاداری ما!
‫همه چیز درست میشه.
‫مردم گمون میکردن که حس و صدا...
‫و بوی اون، دور ریختنی ـه.
‫- جایگزین پذیره! ‫- من میرم یه قدمی بزنم.
‫به نحوی که انگار تنها کاری که ‫من و دِسا باید میکردیم...
‫این بود که دخترمون رو مثل یه نوار ویدیویی ‫پاک کنیم.
‫«سیدی»، بیا، بیا.
‫میخوای بیای؟
‫نه، همینجا جام خوبه.
‫خیلی خب، بیا بریم.
‫یه ذره بیشتر از یه سال، دووم آوردیم.
‫من و دِسا!
‫واقعاً هیچوقت نجنگیدیم. ‫جنگیدن انرژی زیادی ازمون میگرفت.
‫بعد از یه مدت اون شروع کرد به رفتن به...
‫این گروه های حمایتیِ «مرگ نوزادان» ‫که توی «نیو هیون» برگزار میشد.
‫به منم اصرار میکرد که بیام.
‫اسمش «کایل» بود.
‫من دو بار رفتم ولی بعدش دیگه نتونستم برگردم.
‫نمی تونستم انجامش بدم.
‫چون اگه راستش رو بخواید،
‫اون گروه اعصاب منو خورد میکرد،
‫با اون آدمای احساساتیش که خودشون رو ‫به غم و اندوه مرتبط کردن،
‫و در اون غلت میزنن.
‫کلوب بچه های مُرده.
‫یه مهمونیِ ترحم کردنِ هفتگی!
‫دومینیک، ازت میخوام سفره ی دلتون واسم بریزی بیرون.
‫تنهایی نمی تونم از پس این کار بر بیام.
‫خواهش میکنم!
‫چه فایده ای داره؟
‫حرف بزنیم و گریه کنیم و ‫دوباره یه ذره دیگه حرف بزنیم.
‫اون که زنده نمیشه.
‫دومینیک.
‫خواهش میکنم.
‫لزومی نداشت که زندگی منطقی به نظر برسه.
‫اون یه جور شوخیِ بزرگ بود! متوجه میشید؟
‫ممکنه برادری میداشتید که ‫توی موهاش، گیره ی فلزی میذاشت...
‫تا سیگنال های دشمنان از سمت کوبا رو ‫از خودش منحرف کنه.
‫پدرِ خونی ای که در مدت زمانِ 33 سال،
‫هیچوقت قیافه ی خودشو نشون نداد،
‫و بچه ای که توی گهواره ش مُرد!
‫و هیچکدوم از اینا منطقی به نظر نمیومد.
‫دِسا، جلو جلو این ضربه ی سخت رو دید.
‫قرار بود برای تولد آنجلا وسایلمون رو جمع کنیم...
‫و متناسب با اون، برنامه ریزی کنیم.
‫اون میخواست جفتمون یه سفر به...
‫یونان و سیسیلی بریم.
‫میخواست از پول بیمه ی زندگی ای که...
‫گرفته بودیم، استفاده کنیم تا به اون سفر بریم.
‫فکر میکنم می تونستم از کارم مرخصی بگیرم.
‫ولی گفتم نه!
‫بهش گفتم فکر میکنم اینکه با خونبهای یه نفر...
‫بخوایم بریم سفر، کار آدمای مریض ـه!
‫ولی حقیقت ناگفته... ‫چیزی که نمی تونستم بیانش کنم،
‫این بود که می ترسیدم.
‫می ترسیدم که خودم رو با اون توی کابین یه کِشتی ‫محصور کنم.
‫کِشتی ای که توش دیگه نمیشد کلیدات رو برداری ‫و با ماشین بذاری و بری.
‫کِشتی ای که توش می تونستیم ‫برای دوباره بچه دار شدن، تصمیم گیری کنیم.
‫بعد از مرگ بچه مون، بازم عشق ما به هم...
‫خیلی کم نشده بود.
‫ولی وقتی میخواستیم با هم صحبت کنیم...
‫همیشه بهانه در میوردم که دیافراگمم درد میکنه.
‫فکرِ اون سفر، منو مثل سگ می ترسوند.
‫تشویقش کردم که: «بدونِ من برو».
‫و بعدش بلوفی که زده بودم رو عملی کرد و رفت!
‫من برای ترمیم حال و روزم، ‫نقشه های خودمو داشتم...
‫ماموریت خودمو داشتم!
‫دومینیک بردزی؟
‫آخ ببخشید.
‫- سلام. ‫- خیلی متاسفم که ترسوندمتون.
‫خوابیده بودید، مگه نه؟
‫- شما کی هستید؟ ‫- من دکتر پاتل هستم.
‫عه عذر میخوام. نه، نه، من فقط...
‫ببخشید، یه مقدار دراز کشیده بودم.
‫پاشید بریم بالا، آقای درازکش!
‫خیلی خب.
‫- اوه! ‫- ببخشید.
‫یالا! برید!
‫لطفاً بفرمایید بشینید.
‫میخواستم قبل از اینکه شروع کنیم ...
‫یه قوریِ چای بذارم. ‫میخواید بهم ملحق بشید؟
‫بله، حتماً.
‫آقای بردزی، به اندازه ی کافی میخوابید؟
‫روزِ خیلی سختی رو پشت سر گذاشتم.
‫- خب، می تونم بهتون بابونه رو پیشنهاد کنم... ‫- خودتون میدونید دیگه!
‫- ... نعنا و دونه ی توت وحشی. ‫- اوهوم؟
‫- بیخیال! ‫- آه، «بیخیال»!
‫کلمه ی مورد علاقه ی مردان دمدمی مزاجِ آمریکایی!
‫این جزو پرخاشگری منفعل محسوب میشه. ‫اینطور فکر نمیکنید؟
‫اون دونه ها رو میخورم. ممنونم.
‫خب حالا جریانِ برادرم چیه؟
‫شما دیدینش؟
‫آره، در واقع همین امروز دیدمش.
‫- یه...یه حادثه اتفاق افتاده بود. ‫- حادثه؟!
‫به نظر میاد برادرتون با دوربین های امنیتی...
‫یه مشکلی داره.
‫و امروز بعد از ظهر، موقع ناهار، شروع کرد به ‫داد و بیداد کردن...
‫و پرت کردنِ غذا به سمت دیواری ‫که داخل سالن غذا خوری بود و دوربین روی اون بود.
‫و بعدش وقتی یکی از مشاورین اونجا تلاش کرد تا ‫جلوی این کار اون رو بگیره،
‫میز پشت و رو شد!
‫توماس، میز رو پشت و رو کرد؟
‫و تا جایی که من متوجه شدم...
‫غذاهای چندین بیمارِ دیگه روی زمین افتاد...
‫و یه نزاع بین اونا صورت گرفت.
‫ولی نگهبان ها رو خبر کردن و خیلی زود...
‫اوضاع تحت کنترل در اومد،
‫ولی باید برادرتون رو می بستیم.
‫شوخیتون گرفته؟ ‫اون...اون هنوزم بسته ست؟
‫نه، نه. ساعت چهار برگشت به اتاقش.
‫اینو بخاطر این نگفتم که بهتون هشدار بدم.
‫برای بیمارانی که پارانویا دارن عجیب نیست که...
‫گهگاهی رفتارهای غیرمنتظره بکنن.
‫دارم اینو بهتون میگم چون شما به لیسا شفر...
‫گفته بودید که میخواید در جریان جزییات قرار بگیرید.
‫- الان حالش چطوره؟ ‫- گوشه گیر و اخمالو ـه.
‫با روان پزشکش، یعنی دکتر «چِیس» صحبت کردم...
‫و ایشون این گزینه رو هم مد نظر دارن که...
‫که دوزِ مصرفیِ هالدولِ برادرتون رو بیشتر کنن. ‫(داروی آرام بخش)
‫خدای من! همینه دیگه! اول بازش میکنید...
‫بعدش غرق در دارو میکنیدش.
‫آخرین باری که دکتر بعد از یه حمله ی عصبی، ‫داروهاش رو بیشتر کرد...
‫قشنگ عین این می موند که یه نفر...
‫اونو به پریز برق وصل کرده بود.
‫مثل یه تیکه گوشتِ لعنتی راه میرفت.
‫خب، آقای بردزی میدونید...داروهای آرام بخش،
‫برای کاهش توهم و خیالبافی خیلی موثر هستند...
‫ولی متاسفانه،
‫اونها علائم منفیِ بیمار رو هم تقویت می کنند.
‫میدونم، همه ی این چیزا رو میدونم.
‫همه چیز درباره ی پرالیکسین و استلازین،
‫و همه ی اینجور چیزا رو میدونم. باشه؟
‫امکان نداره برادری داشته باشی که...
‫20 ساله که دائماً وارد به بیمارستان روانی ‫میشه و دوباره ازش خارج میشه...
‫و اونوقت همه ی این جادو جنبل های شیمیایی رو نشناسی!
‫اون از هالدول متنفره.
‫باعث میشه حس مزخرفی پیدا کنه.
‫و من...من....برام...من به شماها....
‫اجازه نمیدم که به یه زامبی تبدیلش کنید...
‫اونم فقط بخاطر اینکه وحشت کرده و ‫یه میز رو پشت و رو کرده...
‫و برای کارکنانِ اونجا یه مقدار...
‫کار در آورده، خیلی خب؟
‫برای من قابل قبول نیست!
‫برای منم قابل قبول نیست، آقای بردزی.
‫خواهش میکنم یه مقدار هم ‫به اصولِ اخلاقیِ حرفه ایِ من احترام بذارید.
‫من مدافع برادرتون محسوب میشم... ‫دشمنتون نیستم!
‫از اون دانشمندای دیوونه نیستم.
‫با دکتر چِیس صحبت کردم و بهش گفتم که ‫از نظر من...
‫افزایش دوزِ هالدولِ برادرتون، تجویز اشتباهی بوده،
‫و قطعاً نابهنگام ـه.
‫و خیلی خوش حال میشم که این نگرانی هاتون رو...
‫- به گوش دکتر هم برسونم. ‫- خب حالا چه ارزشی داره؟
‫یکی از خداهای روان پزشکی میخواد چیکار کنه؟
‫میخواد بیاد مودبانه به حرف هام گوش کنه و بعدش...
‫موقع عمل که میرسه هر غلطی که میخواد بکنه؟
‫آخه بیخیال!
‫من این شرایط رو تجربه کردم.
‫خیلی خسته اید! مگه نه؟ آقای بردزی!
‫آره، خسته ام.
‫خسته ام! ‫این 40 سال خیلی طولانی بوده، خانم!
‫حالا چایی میل دارید؟
‫بله.
‫برادرتون بهم گفت که شما خواننده ی با ذوقی هستید.
‫و اینکه خونه تون پر از کتاب ـه.
‫می دونید، اون وقتی داشت درباره ی شما ‫باهام صحبت میکرد، خیلی با جزییات میگفت.
‫به نظر خیلی به ذهنتون افتخار میکنه.
‫اوهوم. خیلی خب.
‫جور دیگه ای فکر میکنید؟
‫فکر میکنم که توماس...
‫نمی تونه روی چیز یا کسی بغیر از توماس تمرکز کنه.
‫و بخاطر بیماریش، اون قادر نیست که...
‫به کسی بجز خودش فکر کنه.
‫حتی زمان بچگی هاش هم همینطور بود؟
‫نه.
‫اون بیشتر نگران بود.
‫نگران چی؟
‫نگرانِ مردم.
‫نگران من.
‫حتی از اونم دلواپس تر بود!
‫- «اون» کیه؟ ‫- مادرم.
‫قبلنا بانی خرگوشه صداش میکرد.
‫به منم میگفت میمونِ عنکبوتی!
‫هی، حالا اصلاً این حرفا چه تاثیری داره؟
‫منظورم اینه که همه ی این جزییات تاریخی ‫بی ربط هستن.
‫منظورم اینه که اینا همون کارهایی هستن که ‫20 سال پیش میکردن!
‫اونموقع که همه ی این ماجراها و این کابوس ‫برای اولین بار شروع شد.
‫خیلی خب؟ این ژنتیکی ـه. ‫ربطی به تربیتِ پدر و مادرش نداره.
‫کاوش کردن در گذشته هیچ فایده ای نداره.
‫میدونی چیه، فقط بیا... ‫بیا روی زمانِ حال تمرکز کنیم.
‫بیا بهش داروهای درست و حسابی بدیم...
‫تا بتونه رفتارش رو کنترل کنه...
‫و بیا به اون یه مقدار مدیریتِ شخصی یاد بدیم.
‫از بخاطر آوردنِ گذشته ها معذب میشید؟
‫من؟ نه معذب نمیشم.
‫چرا، چرا...هی گوش کن...
‫چرا سعی داری اینو برگردونی به سمت من؟
‫خب، بخاطر اینکه شماها دوقلو هستید. مگه نه؟
‫به اصطلاح، تو تصویر اون هستی.
‫طرفِ سالم تصویر اون!
‫به اصطلاحِ علمی میشه گفت تو معادلِ...
‫گروه گواهِ اون هستی. ‫(به صورت مستقیم مورد آزمایش قرار نمیگیرن)
‫خیلی خب، خیلی خب.
‫بخشی از اون هستی که از بارِ ...
‫اون بیماریش، آزاده.
‫میشه گفت به عنوان دوقلوهای همسان...
‫تو اون هستی و اون تو ـه.
‫بیشتر از اکثر خواهر برادرها!
‫- شماها همدیگه هستید! ‫- نمیدونم والا.
‫میخوام نواری از جلسه ای که امروز...
‫بعد از حادثه با برادرت داشتم رو پخش کنم.
‫از پیشرفتی که داشتیم خیلی خوشحال بودم....
‫و فکر میکردم که شاید ‫شنیدنِ واکنش تو هم بدرد بخوره.
‫این منصفانه ست؟ ‫منظورم از نظر قانون رازداریِ بیمار ـه.
‫دوباره شروع کردید آقای بردزی!
‫نگران اخلاقیات من هستید!
‫گوش کن.
‫جلسه ای با توماس بردزی. 2:30 بعد از ظهر.
‫ششم اکتبر، سال 1990.
‫آقای بردزی، آیا مطلع هستید که این مکالمه ‫در حال ضبط شدن ـه؟
‫آره. مطلع هستم. خیلی مطلع هستم.
‫و من اجازه دارم تا نوار رو برای ...
‫افرادی که در موردشون صحبت کردیم، پخش کنم؟
‫برادرتون، خانم شفر، دکتر چِیس!
‫نه، دکتر چِیس نه! نظرم درباره ی اون عوض شد.
‫- چرا؟ ‫- چون این خیلی ریسکش بالاست.
‫از کجا بدونم واسه عراقی ها کار نمیکنه؟
‫در حیطه ی کاریِ من، نمیشه همچین خطرهایی کرد.
‫حیطه ی کاریِ شما، آقای بردزی؟
‫چه حیطه ی کاری ای؟
‫حرفی برای گفتن ندارم.
‫من فقط دارم سعی میکنم که درک کنم، آقای بردزی.
‫منظورتون کسب و کار قهوه فروشی و روزنامه فروشیه؟ ‫یا یه چیز دیگه رو میگید؟
‫فضول رو بردن جهنم گفت هیزمش تره.
‫آقای بردزی، میخواستم بدونم اجازه دارم شما ‫رو توماس صدا کنم یا نه؟
‫- نه، اجازه ندارید! ‫- چرا؟
‫من سایمون پیتر هستم.
‫سایمون پیتر یکی از حواریون؟
‫آفرین، خانم گاندی! ‫(گاندی رهبر آزادسازی هندی ها از یوغ انگلیس)
‫چرا به من میگین خانم گاندی؟
‫چون قیافه تون شبیهش می مونه، سوزی کیو! ‫(سوزی کیو: شخصیت کارتونی)
‫سوزی کیو؟ ‫الان چرا من سوزی کیو هستم؟
‫من از کجا بدونم چرا سوزی کیو هستی؟
‫نمی دونم این معنی خاصی میده یا نه،
‫ولی ناپدریم قبلاً اینجوری مادرم رو صدا میکرد.
‫سوزی کیو! ‫توی اون نوار، داداشم شبیه اون شده بود.
‫سوزی کیو لقب مادرتون بود؟
‫اسمش سوزان بود؟
‫نه، اسمش کانسنتینا بود که بهش میگفتیم کانی.
‫ولی قبلاً ناپدریم اینجوری صداش میکرد، وقتی...
‫بله؟
‫وقتی از دستش عصبانی بود یا وقتیکه ‫میخواست مسخره ش کنه.
‫به این اسم صداش میکرد.
‫من چیز زیادی از خانواده تون نمی دونم.
‫درباره شون بهم بگید.
‫مادرتون به رحمت خدا رفته. درسته؟
‫اوهوم.
‫و یه ناپدری دارید؟
‫و یه برادر؟
‫یه برادرِ دوقلو! ما همسان هستیم.
‫اون کتاب خوندن رو دوست داره.
‫باید خونه ش رو ببینی پر از کتابه!
‫اون خیلی خیلی باهوشه.
‫شما چطور آقای بردزی؟
‫من رو فراخوندن! ‫منو خدا برگزیده!
‫و تقریباً میشه گفت، اونا...
‫فوراً شروع به تعقیب کردنِ من کردن.
‫ولی برادرم، معلم خوبی بود.
‫دانش آموزها ازش خوششون میومد ‫و به هوشش احترام میذاشتن.
‫ولی اون استعفاء داد.
‫چرا؟
‫نمیدونم.
‫یه اتفاقی افتاد! ‫نمیخوام درباره ش حرف بزنم.
‫الان برای در آوردن خرج زندگیش چیکار میکنه؟
‫خونه ها رو نقاشی میکنه.
‫بهش میگم مراقب تشعشعاتِ ‫رادیو اکتیوِ رنگ باش، دومینیک!
‫اون به حرفم گوش نمیده.
‫دومینیک، شنیدی چی گفت؟
‫توماس به نحو خودش، هنوز نگران امنیت توئه.
‫می بینم برادرم نهایت تلاشش رو واسم میکنه.
‫ناپدریم هم همینطور،
‫ولی اون دیگه نمیاد منو ببینه.
‫پس لازم نیست نگران اون باشم.
‫میتونی درباره ی اون بهم بگی؟
‫ناپدریم، اون ما رو... ‫قبلاً ما رو کتک میزد.
‫- میزدتون؟ ‫- آره، وقتی بچه بودیم.
‫به صورت مداوم یا گهگاهی؟
‫- مداوم! ‫- گهگاهی!
‫قبلاً کمربندش رو در میورد و باهاش بهم میزد.
‫- چرا؟ ‫- بازوهام!
‫پشتم!
‫یه بار با کمربند زد توی صورتم...
‫- و سگگِ کمربند، دندونم رو پروند! ‫- نوار رو متوقف کن.
‫قطعش کن. اون که الان گفت چرت و پرت بود.
‫چون همچین اتفاقی نیوفتاد.
‫اون دندونش رو توی یه حادثه ی سوتمه سواری پروند.
‫رفته بودیم تپه های «کاو بارن» و داشتیم ‫از تپه میومدیم پایین...
‫اون پرت شد و دندونش خورد به میله های سورتمه.
‫- میخوای بس کنم؟ ‫- نه، ادامه بده.
‫نه، نه. هیچوقت اونطور که منو میزد، ‫دومینیک رو نمیزد.
‫- نه؟ ‫- نه!
‫همیشه به توماسِ آشغال گیر میداد.
‫توماسِ آشغال؟
‫میشه لطفاً بگید چرا خودتون رو اینطور خطاب میکنید؟
‫درسته دومینیک؟
‫- چی؟ ‫- معمولاً با تو کاری نداشت؟
‫آره، بعضی وقتا همینطور بود. آره.
‫چون من اینجور که این بچه روی مُخ رِی میرفت...
‫روی مُخش نمیرفتم! خیلی خب؟
‫منظورم اینه که من اونقدر باهوش بودم که ‫بدونم کِی دهنم رو ببندم!
‫تا دفاعی بازی کنم! ولی اون نمیدونست!
‫فقط نوار رو پخش کن. ادامه بده.
‫آقای بردزی.
‫چرا فکر میکنید ناپدریتون نسبت به شما ...
‫خشونت بیشتری نشون میداد تا به برادرتون؟
‫اینطور فکر نمیکنم! ازش مطمئنم.
‫چون اون بهم حسادت میکرد.
‫چرا حسادت میکرد؟
‫چون میدونست که خدا برای من برنامه های خاصی داره.
‫قبلنا در کمد منو باز میکرد و ‫ادرارش رو اونجا میکرد.
‫روی همه ی لباس هام ادرار میکرد.
‫روی کفش هام هم همینطور. ‫همیشه همین کار رو میکرد.
‫توی کفش هام ادرار میکرد.
‫چرا فکر میکنید روی لباس هاتون ادرار میکرده؟
‫تازه اون چیزی نبود.
‫اون حداقل کاری بود که میکرد.
‫کارهای بدتری هم کرده بود؟
‫خیلی بدتر!
‫چه کاری کرده بود که بدتر بود؟
‫به مادرمون حمله میکرد و ‫ما رو مجبور میکرد تماشا کنیم.
‫- اون...اون... ‫- بیخیال!
‫یه چیزایی توی پوستم فرو میکرد
‫چه جور چیزایی؟
‫- اگه رِی میدونست اون داره این حرفا رو میزنه... ‫خدای من! -چیزای تیز!
‫مداد و پیچ گوشتی!
‫اوه، نمی تونم، نمی تونم. ‫قطعش کن! قطعش کن!
‫درست توی... ‫- قطعش کن!
‫گندش بزنن!
‫چیزی که برادرت گفت، خیلی ناراحتت کرد. مگه نه؟
‫چی؟ نه! معلومه که نه، دکتر!
‫چرا باید ناراحت بشم؟ ‫به مادرم حمله شد...
‫و ما نشستیم و تماشا کردیم.
‫آخه بیخیال بابا...اینا که چیزی نیست!
‫گوش دادن به اینا خیلی عالیه!
‫خدای من! فکر میکردم دارید باهاش پیشرفت میکنید. ‫لعنت بهش!
‫بهم بگو الان چه احساسی داری، دومینیک.
‫چه اهمیتی داره که منِ لعنتی الان چه احساسی دارم؟
‫اونی که این تفکراتِ مریض و منحرفانه رو داره، ‫من نیستم!
‫به نظر خیلی عصبانی میای، دومینیک. ‫بهم بگو چرا!
‫میخوای بدونی چرا عصبانی هستم؟ ‫بهت میگم چرا عصبانیم.
‫الان باید توی خیابانِ «جیلت» می بودم...
‫و نقاشیِ ساختمونی رو تموم میکردم که قرار بود...
‫سه هفته ی لامصبِ پیش تموم میکردم.
‫اونوقت الان اینجا توی یه نیمچه فروشگاهِ لعنتی ‫نشستم...
‫و به حرف های برادرم گوش میکنم که مزخرفاتی رو میگه،
‫که هرگز و هیچوقت اتفاق نیوفتاده.
‫خیلی خب، درسته توی خونه مون اوضاع خوب نبود.
‫رِی زود جوش میورد! انگار گذاشته باشنش روی آتیش!
‫دومینیک، لطفاً صداتو بیار پایین.
‫- چرا نمیشینی؟ ‫- نمیخوام بشینم.
‫چند تا نفس عمیق بکش.
‫میخوای بدونی...میخوای بدونی من چه حسی دارم؟
‫آره؟
‫مثل این می مونه که...
‫مثل این می مونه که برادرم، مثل یه لنگر...
‫دور کل زندگیم بوده.
‫حتی قبل از اینکه مریض بشه.
‫حتی قبل از اینکه بره اون دست لامصبش رو قطع کنه.
‫لنگری که منو به سمت پایین میکِشونه! ‫میدونی من چی حاصلم میشه؟
‫من فقط دستم به طنابی میرسه که بتونم ‫فقط خودم رو بکِشونم بالا...
‫و نفس بکِشم!
‫قبلاً به روزی فکر میکردم که بتونم در واقع...
‫از شرش خلاص بشم. میدونی؟
‫که بتونم رابطه م رو باهاش قطع کنم!
‫ولی با این وجود الان چهل ساله هستم،
‫و همچنان توی دیوونه خونه ی لعنتی هستم...
‫و دارم کارهای اون رو میکنم. ‫ولی الان درک میکنم...
‫واقعاً میگم. درک میکنم!
‫واقعاً درک میکنم...
‫- چیو درک میکنی، دومینیک؟ ‫- که من...
‫که اون...طلسم منه!
‫من فقط...
‫ببخشید، عذر میخوام.
‫نمیدونم چیکار کنم.
‫دومینیک، واکنش های تو برای من...
‫خیلی شفاف کننده بودن.
‫ولی فکر میکنم باید این فرآیندِ...
‫گوش دادنِ تو به نوارهای جلساتِ برادرت رو ‫متوقف کنیم.
‫خودت میگفتی کمک میکنه.
‫خب، شاید فکر بدی بوده.
‫میتونه کمک کنه ولی...
‫معالجه ی یه برادر، نباید اون یکی برادر رو ‫در خطر قرار بده.
‫امروز یه چیزی یاد گرفتم.
‫یاد گرفتم که دو تا مرد جوان، توی جنگل گُم شدن.
‫نه یکی! دو تا!
‫حالا شاید دیگه قادر نباشم که ‫یکی از اون دو تا مرد جوان رو پیدا کنم.
‫اون خیلی وقته رفته و متاسفانه آمار...
‫به نفع من نیستن ولی...
‫برای اون یکی، شاید شانس بهتری داشته باشم.
‫اون یکی مرد جوان شاید داره منو صدا میکنه.
‫- اوه اوه! ‫- وای گندش بزنن!
‫- حدس بزن کی اومده خونه! ‫- سلام، دومینیک!
‫میخوای بیای اینجا و یه ذره کدو تنبل بخوری؟
‫بیا یه ذره از اینا بخور.
‫عه، نه، بهتر از اونم دارم.
‫دونه های برشته شده ی کدو تنبل دارم.
‫- یه ذره دونه ی کدو تنبل میخوای؟ ‫- نه!
‫دونه ی کدو تنبل نمیخوام!
‫یه ذره بخور!
‫دومینیک، ما دونه های کدو تنبل برشته کردیم!
‫دومینیک بیا یه ذره...
‫چی گفت؟
‫همیشه اینقدر عصبانیه؟
‫میدونم الان ذهنت خیلی درگیره ولی...
‫این اصلاً بهت این حق رو نمیده که...
‫به دوستم بی احترامی بکنی.
‫- خدای من! ‫- اینجا خونه ی منم هست و اگه بخوام بعد از کار...
‫بیام خونه و ریلکس کنم و تَد رو هم بیارم اینجا،
‫به خودم مربوطه!
‫در رو به روی من نبند!
‫در رو...به روی من نبند!
‫واقعاً همیشه میخوای جلب توجه کنی! مگه نه؟
‫میای به همه چیز گند میزنی!
‫گوش کن، من امروز، روز سختی داشتم،
‫و وقتی میام خونه، ‫میخوام یه چیز برای خوردن داشته باشم.
‫یه چیز واقعی!
‫نه دونه های کدو تنبلِ برشته ی لعنتی!
‫و بعدش میخوام روی تختم دراز بکِشم،
‫چون واقعاً به یه ذره خواب نیاز دارم.
‫خیلی چیز زیادی ازت میخوام؟
‫- آره، آره. ‫- زیاده؟
‫چون هیچوقت به چیزایی که من نیاز دارم فکر نمیکنی، ‫مگه نه؟
‫- وای خدای من! ‫- یه ذره هم فکر نمیکنی!
‫اون نامزدت یا دوستت...
‫یا هر خری که هست رو از اینجا ببر بیرون!
‫گور بابات!
‫تَد، بیا اینجا. بیا بریم.
‫گور بابات!
‫داخل جلسه ی دادگاه باید خونسرد، آروم باشی...
‫و رفتارت رو کنترل کنی. ‫یه متن آماده می کنیم.
‫چی باید بگم؟
‫آنچه خواهید دید
‫با احساساتت...
‫نسبت به برادرت شروع کن.
‫چرا باید بجای تو مقاله ت رو تایپ کنم؟
‫چون دست هام...
‫شناختی که ازش داری.
‫از اینجا میبرمت بیرون.
‫چیزی که در درون قلبته رو بنویس.
‫اصلاً دلم نمیخواست دیگه امشب...
‫با همدیگه دعوامون بشه.
‫بنویسش.
‫- من دِسا هستم. ‫- دومینیک هستم.