‫«ارائه شده توسط از سایت مووی شو»
‫مترجم: «TheFlashPoint»
‫نمی دونم چرا ازم خواستی.
‫قلب من پاک نیست.
‫ولی از تو اطاعت میکنم، پروردگارا! خدایا!
‫میخوام برای مردم و بچه های این کشور...
‫نهایت تلاشم رو بکنم.
‫میخوام اونا بفهمن کاری که دارن میکنن، اشتباهه.
‫در بعد از ظهر روز اول اکتبر سال 1990،
‫برادر دو قلوی من، توماس، وارد کتابخانه ی عمومیِ ‫«تری ریورزِ» ایالت کنکتیکوت شد،
‫و به درگاه خدا دعا کرد تا قربانی ای...
‫که در آستانه ی انجامش بود، قابل قبول واقع شود.
‫- به متخاصمین را عفو بفرما... ‫- آقا، آقا!
‫باید ازتون بخوام سکوت رو رعایت کنید. ‫اینجا یه کتابخونه ی عمومی ـه.
‫- ما را اسیر فریب شیطان مکن و از شر او رها گردان. ‫- ازتون میخوام همین حالا ساکت بشید.
‫...وگرنه مجبورید اینجا رو ترک کنید.
‫و اگر چشم راستت باعث گناه شد، ‫آن را از حدقه در بیاور...
‫- ... و از خود دور بگردان. ‫- ازتون میخوام از اینجا برید!
‫و اگر دست راستت باعث گناه تو شد،
‫آن را بِبُر و از خودت دور بگردان.
‫چرا که این به نفع توست که یکی از اعضای ‫خود را از دست بدهی.
‫من و توماس روز قبل، چندین ساعت رو ‫با هم گذرونده بودیم.
‫بیشتر یکشنبه ها، از سر کارش...
‫در بیمارستان روانیِ «ستل بیلدینگ» برش میدارم،
‫واسش ناهار میخرم و برش میگردونم...
‫به خونه ی دسته جمعی ای که نزدیک شب ‫میره اونجا استراحت کنه.
‫یک سری مرزبندی صورت گرفته...
‫چی میخوای بخوری؟
‫چی میخوای، رفیق؟
‫کارخونه های نفت...آمریکا.
‫ما الان توی وقت اضافه هستیم، دومینیک.
‫داریم در طمع و آلودگی های معنویمون غلت میزنیم.
‫و الان وقت فرا رسیده. ‫قراره تقاصش رو پس بدیم.
‫هی، نمیخوام بحث رو عوض کنم ولی ‫درشکه ی قهوه فروشیت چطوره؟
‫- کار و کاسبی چطوره؟ ‫- چطور بخاطر نفت ارزون مردم رو بکُشیم؟
‫- چطور میتونیم اینو توجیه کنیم؟ ‫- کار و کاسبیت چطوره، تام؟
‫وقتی ارزشی برای زندگی انسان ها قائل نیستیم...
‫چطور می تونیم از انتقام الهی جلوگیری کنیم؟
‫نمی دونم رفیق. ‫چی میخوری؟
‫فرصت داشتین به منوی غذا نگاه کنین؟
‫نمیشه هم خدا و هم پول رو پرستید، کریستین.
‫آمریکا قراره خون بالا بیاره!
‫میشه به من...؟ ‫برای من یه چیز برگر بیارید.
‫سیب زمینی هم نمیخوام، کنارش هم سالاد باشه. ‫تو چی میخوای؟
‫- هات داگ میخوام. هات داگ. ‫- هات داگ.
‫به روی چشم.
‫- ممنون. ‫- خواهش می کنم.
‫ممنونم.
‫ممنونم که برادر خوبی برای من بودی.
‫چرا که این به نفع توست...
‫که یکی از اعضای خود را از دست بدهی،
‫تا اینکه کل بدنت به جهنم طرد نشود.
‫- تو دومینیک هستی؟ ‫- آه، آره...خودمم.
‫اون مُصر بود که جلوی هرگونه اقدامی برای ‫پیوند زدنِ دست رو بگیره.
‫ولی راستش رو بگم، من از عزمش در عجبم!
‫شدت درد باید در اواسط کار، جلوش رو میگرفت.
‫خدایا!
‫خدایا! چیکار کردی؟
‫قربانی کردم.
‫لطفاً اینو امضا کنید.
‫- صبر کن ببینم این چیه؟ ‫- فرم رضایت ـه.
‫نه.
‫با اجازه ی شما سعی می کنیم دست رو پیوند بزنیم.
‫- نه، نه، نه. ‫- دومینیک...
‫اگه پیوند بزنید دوباره قطعش میکنم. ‫این یه قربانی بود...
‫و میدونم دارم چیکار میکنم...
‫و با اراده ی خودم دارم این کار رو می کنم.
‫دستت رو از دست میدی!
‫می تونیم چندین روز ببندیمش...
‫ولی باید به اعصابش فرصت بازسازی بدیم.
‫شما که منجی نیستید! ‫نمی دونید یه منجی به کی میگن!
‫نمی دونید قربانی کردن یعنی چی.
‫دومینیک، این یه اقدام مذهبی ـه.
‫عملی با اراده ی خودم ـه.
‫- میشه لطفاً این فرم رو امضا کنین؟ ‫- و ازت میخوام..
‫یه بار هم که شده پشت من وایسی!
‫- باید این کار رو واسم بکنی. ‫- لطفاً فرم رو امضا کنید، آقا.
‫- خیلی خب، یه دقیقه باید فکر کنم. ‫- دومینیک، ازت میخوام ازم دفاع کنی.
‫باید انجامش میدادم! ‫نه، ولم کن!
‫- نه، پشت من وایسا! ‫- هرچی بیشتر طول بکشه، شانسمون کمتر میشه.
‫دومینیک! خواهش می کنم! ازم دفاع کن!
‫من کاملاً سر عقلم! ‫نه، نه، این زندگیِ خودمه.
‫بس کن! من میدونم دارم چیکار می کنم. ‫دومینیک! ازم دفاع کن.
‫دومینیک، ازم دفاع کن!
‫کمک! کمک!
‫دومینیک، دومینیک، دومینیک!
‫اوه، نه! دومینیک...
‫- صبر کن، نه، نه، نه. ‫- برادرت...
‫- نه؟ نه؟ ‫- نه!
‫- نه؟ ‫- اصلاً به حرفاش گوش میدین؟ -ممنونم.
‫- میشنوم چی میگه، اون... ‫- دست خودشه، تصمیم گیریش هم با خودشه.
‫- نه. ‫- ممنونم.
‫- لعنت بهش! نه! ‫- باشه.
‫ممنونم، دام. ‫(کوتاه شده ی اسم دومینیک)
‫اگه مامان اینجا بود، ازت تشکر می کرد.
‫می دونم که این مقدارش حقیقت داره
‫دو قلو های همسان ‫تولدی بین پایان سال قدیم و آغاز سال جدید
‫روزی که به دنیا اومدیم...
‫روی صفحه ی اول روزنامه بودیم.
‫به ترتیب در 31 دسامبر سال 1949... ‫(آخرین ماه سال)
‫و یکم ژانویه ی 1950 به دنیا اومدیم. ‫(اول ماه سال)
‫شش دقیقه با هم فاصله داشتیم اما در دو سال متفاوت!
‫اگه نوزادهای اهل نیویورک نمی بودیم، ‫تاریخ تولدمون...
‫برای روزنامه ها هیچ اهمیتی نمی داشت.
‫در خونه مون، واقع در خیابان هالیهاک، پلاک 68...
‫در طول روز آهسته راه میرفتیم ‫بلند بلند حرف نمیزدیم...
‫و هر روز بعد از ظهر، ساعت 7:30 ...
‫وقتی که ناپدریمون، رِی، میرفت سر کار، آزاد میشدیم.
‫توماس، آرنجت رو از روی میز بردار!
‫- رِی... ‫- حواست به کار خودت باشه، «سوزی کیو». ‫(نام کاراکتری در یک فیلم)
‫این پسر رو لوس بار نیار! باشه؟
‫اون چیزی نشده.
‫عصرونه ت رو بخور عزیزم.
‫اشک هات رو نبینما!
‫تمومش کن.
‫شامت رو بخور.
‫ازش متنفرم، مامان.
‫نه، الان عصبی هستی، دومینیک.
‫بچه ها از باباهاشون متنفر نمیشن.
‫اون پدرم نیست.
‫خب، دومینیک، چرا هست!
‫اون پدرته.
‫و به خودت و برادرت اهمیت میده.
‫سر سفره مون غذا میاره.
‫پدر واقعیم زنده ست؟ ‫اون مُرده یا چیزیش شده؟
‫- هیس، هیس، هیس، هیس! ‫- بهم بگو دیگه.
‫- پدرم کیه، مامان؟ ‫- یه ذره بگیر بخواب. باشه؟
‫اینقدر شیطنت نکن.
‫- باشه. ‫- داری چیکار می کنی؟
‫یالا، بگیر بخواب.
‫چیه؟ میخوای بری دستشویی؟
‫- نه. ‫- چیکار میکنی؟
‫- میرم بیرون. ‫- دومینیک.
‫در تمام زندگیم همیشه این سناریو رو تصور می کردم،
‫که در نهایت، پدرم...
‫خودش رو به من نشون بده.
‫ده دقیقه ی دیگه وقت داری.
‫بعدش میخوام برگردی داخل. باشه؟
‫توی ذهنم تصورِ بابای گاوچرون، بابای خلبانی که...
‫توی خیابانِ هالیهاک، فرود اضطراری میکنه رو داشتم.
‫که از هواپیماش بپره پایین و ‫ما رو از شر رِی خلاص کنه...
‫همون مزاحمی که با مادرم ازدواج کرده بود،
‫و در خونه مون جا خوش کرده بود.
‫ولی مادرم اینو مثل راز در خودش نگه داشته بود ‫که پدرم کیه.
‫همینطور با این راز زندگی کرد،
‫خاکش کرد!
‫کل زندگیش در درون خودش خاکش کرد.
‫ما هم همینطور.
‫و بعدش، در آگوست سال 1986...
‫سه سال قبل از اینکه توماس وارد اون کتابخونه بشه،
‫مامان در سمت چپ سینه ش متوجه وجود یه غده شد.
‫روی اون جراحی سینه انجام دادن.
‫یک هفته بعد بهش گفتن که سرطان در بدنش پخش شده.
‫متخصص سرطان شناسی بهش گفت که...
‫با شانس و مراقبت های پزشکی شدید...
‫احتمالاً بتونه شش تا نُه ماه دیگه زنده بمونه.
‫منظورت چیه، شش تا نُه ماه دیگه؟
‫ناپدریم، من و برادرم...
‫هر کدوم به صورت مجزا با احساساتمون در مورد...
‫بیماری و درد مامان، دسته و پنجه نرم می کردیم.
‫حکم مرگش!
‫هر کدوممون به روش خودمون درگیر این بودیم، ‫تا جبران زحماتش رو بکنیم.
‫توماس چندین ساعت در روز مشغول سر هم کردن ‫ و چسب کاری کردن...
‫و جلا دادن به چیزی بود که بهش میگفت...
‫«تکه چسبانیِ درهم و برهم».
‫ناپدریم تصمیم گرفت تا آلبوم خاطراتش که ‫خراب شده بود رو درست کنه.
‫پروژه ی خودم برای مادرم، ‫از همه بلند پروازانه تر بود...
‫من میخواستم برای آشپزخونه ی دهه 50 میلادیش ‫طراحی مجددی انجام بدم.
‫در ذهنم این تصور وجود داشت که بهش نشون بدم، ‫من بیشتر از همه دوستش دارم.
‫سلام، مامان.
‫یا اینکه فقط منم که متوجهِ ‫ نفرین خانوادگیمون هستم...
‫دارم برات آشپزخونه رو درست می کنم.
‫...که اول از همه، بهش یه شوهر فراری داد،
‫و بعدش یه پسر اسکیزوفرنی...
‫و بعدش بهش این مرض لاعلاج رو داد. ‫(سرطان)
‫اوه!
‫مامان، روی دیوار یه سری نوشته وجود داره. ‫انگار بابابزرگ نوشته شون.
‫آره، واسه باباست.
‫مامان؟ ‫چی شده؟
‫هیچی، هیچی. ‫فقط برو کاری که داری میکنی رو بکن.
‫چیه؟ یه آشپزخونه ی نو نمیخوای؟
‫فقط...الان این اتفاقاتی که داره میوفته...
‫یه مقدار واسم بیش از اندازه ست. میدونی؟
‫باشه.
‫دومینیک، اگه میخوای چیزی بهم بدی...
‫یه چیز کوچیک بهم بده.
‫اخم نکن، عزیزم.
‫بیا اینجا.
‫میخوام یه چیزی بهت نشون بدم.
‫فقط منتظر فرصت مناسب بودم تا بهت بدمش.
‫- چی هست؟ ‫- این واسه توئه.
‫- مامان. ‫- بازش کن.
‫اوه!
‫مامان، کلیدش رو چسبوندی به جعبه ش!
‫بخاطر اینه که یه موقع گُمش نکنی.
‫آه! خیلی خوبی!
‫این ...
‫مامان، این دیگه چیه؟
‫این ایتالیایی ـه.
‫این داستان پدرمه. داستانِ زندگیش!
‫اوه!
‫اینو...اینو خوندی؟
‫الان که همون یه ذره ایتالیایی ای که ‫بلد بودم رو هم یادم رفته.
‫آخه اسمش هم اینجا نوشته.
‫بقیه ش چیه؟
‫اوه، نوشته: «تاریخ زندگیِ...
‫...دومینیکو آنوفریو تمپستا،
‫مردی بزرگ از سرآغازهایی خاضعانه».
‫خب، قطعاً نسبت به خودش خیلی خوش بین بوده، ‫ مگه نه؟
‫- آره، خب... ‫- عجب، مامان!
‫- کاش دیده بودمش. ‫- اوهوم.
‫اون پدرمون رو دیده بود؟
‫خیلی حالم خوب نیست. ‫فکر میکنم باید...
‫مامان، چرا نمی تونیم در این باره صحبت کنیم؟
‫- کمکم میکنی برم طبقه ی بالا؟ ‫- بعد از همه ی اینا...
‫- بعد از همه چیزهایی که... ‫- بهم کمک کن برم طبقه ی بالا، عزیزم. خواهش میکنم.
‫اینم از این، مامان.
‫چیزی نیست، مامان. یه ذره استراحت کن.
‫دوستت دارم، مامان.
‫بله، بیا داخل.
‫سلام، ندرا فرانک؟
‫- آره، من...من ندرا هستم. ‫- خب.
‫خب من باهات تماس گرفتم. ‫دومینیک بردزی هستم.
‫بخاطر دست نوشته ی پدربزرگم باهات تماس گرفته بودم.
‫میخواستم ترجمه بشه.
‫واسه پدر بزرگم بوده.
‫اوه، عجب. ‫خیلی وقت میشه که از این کاغذها ندیده بودم.
‫آره، اوه...باشه. ‫به نظر ایتالیایی ـه استاندارد باشه...
‫و یه مقدار هم با سیسیلِ روستایی قاتی شده. ‫(سیسیل: جزیره ای در ایتالیا)
‫خب حالا میخوای برآورد قیمت کنم؟
‫من که میگم، صفحه ای هشت دلار.
‫و جاهایی که پانوشت های توضیحی لازم شد، ‫بیشتر هم میشه.
‫و قطعاً لازم هم میشه.
‫خب اون پانوشت ها چقدر میشن؟
‫نمی دونم...پنج دلار؟ شایدم هشت دلار!
‫بستگی به این داره که چقدر متن باید بنویسم،
‫چون، خب...من یه پژوهشگرم...
‫پس در واقع کاری که داری ازم درخواست میکنی،
‫مثل این می مونه که بری سراغ یه هنرمند واقعی،
‫و بهش بگی: «هی، میشه یه چیزی برام نقاشی کنی ‫که با پرده هام ست باشه؟»
‫- اوه! ‫- خب میدونی...
‫حالا فکر میکنی چقدر این کار طول میکشه؟
‫یه ماه!
‫یا حتی دو ماه! منظورم اینه که...
‫به برنامه ی شلوغ من بستگی داره.
‫400دلار هم پیش میگیرم.
‫اوه!
‫قلم دارید؟
‫هممم....اوه!
‫اوه، خیلی ازت ممنونم، مورگان.
‫فکر می کردم با خوش تیپ بودنت...
‫میخوای سرم کلاه بذاری و فقط...
‫سعی کنی تا منو...
‫مجذوب خودت بکنی یا...
‫توماس اینجاست؟
‫داره میادش؟
‫نه، مامان. اون امروز حالش خیلی خوب نیست.
‫میخوام برم خونه.
‫مامان، اینجا بهتره.
‫اینجا میتونن مراقب تو باشن.
‫خیلی خب.
‫سلام، ندرا. ‫دومینیک بردزی هستم.
‫خب، نمیخوام برم رو مُخت ولی...
‫الان چند هفته گذشته!
‫- آره... ‫- آره.
‫دارم پونصدتا کار رو همزمان می کنم. ‫تو چه خبرته؟
‫خب، گوش کن. ‫ببین میدونم سرت شلوغه،
‫ولی مادرم خیلی مریضه و واقعاً میخواستم اون ‫دست نویس...
‫قبل از اینکه مادرم ... ‫(جمله ی کامل: قبل از اینکه بمیره به دستش برسه)
‫در حقیقت همین الانم دارم روش کار میکنم.
‫یه جورایی دارم باهاش حال میکنم.
‫تصمیم گرفتم یه سری از کلمات و عبارت ها رو...
‫همینجوری ایتالیایی بذارم، ‫تا بتونی موسیقیش رو حس کنی.
‫- موسیقی؟ ‫- اوهوم. اوه، خدای من! آره.
‫ایتالیایی زبونِ خیلی موزیکالی ـه.
‫خب، حالا هرچی. ‫ولی در حال حاضر من بیشتر...
‫روی انگلیسیش علاقه مند هستم.
‫میدونی؟
‫...همش!
‫باشه.
‫هی، خب حالا...
‫اون چطوریاست؟
‫«اون چطوریاست؟»
‫آره، منظورم اینه که الان...
‫چند وقتی میشه که داری روش کار میکنی.
‫احتمالاً یه ذره شخصیتش رو شناختی.
‫چجوری... ‫درکی از شخصیت طرف داشتی؟ چطوریاست؟
‫خب، موضع یه مترجم اینه که همیشه بی طرف بمونه...
‫میدونی...چون واکنش های احساسی...
‫قطعاً در قابلیت ترجمه کردن تاثیر میذاره.
‫خیلی خب، ببین. میشه فقط همین یه بار...
‫لطفاً بخاطر من به خودت، اجازه ی بروز ‫واکنش های احساسی بدی؟
‫واقعاً نمی تونم تحملش کنم.
‫اون یه...یه...یه...میهن پرستِ متعصبِ لعنتیه!
‫و خودشیفته هم هست.
‫اصلاً نمی دونم چرا میخواسته اینو بنویسه...
‫تا یه نفر بخوندش!
‫رابطه ش با دخترش...
‫مثل...مثل...
‫نمی دونم والا.
‫مثل چیه؟
‫اگه من بچه داشتم، نمیذاشتم این مرد ‫نزدیک بچه هام بشه.
‫خیلی خب؟
‫الو؟
‫- خیلی خب، ندرا. ممنونم. ممنونم. ‫- خواهش میکنم.
‫- هر وقت خواستی می تونی بهم زنگ بزنی. ‫- باشه.
‫بریم. بریم. ‫میریم یه سلامی به مامان میکنیم...
‫و بعدش...لعنتی...
‫اوه، ایناهاشش. بیا.
‫چیه؟ چی شده؟
‫میخوایم بریم مامان رو ببینیم. ‫نمیخوای مامان رو ببینی؟
‫اون میخواد ببینتت.
‫توماس، بیا دیگه!
‫گفتی میخوایم بریم رستوران مک دونالد.
‫باشه پس همینجا ولت میکنم.
‫چِت شده؟
‫جدی میگم، میشه...میشه گفت اون...
‫خودخواهانه ترین نمایشی بود که ‫تابحال ازت دیده بودم، مرد!
‫تنها چیزی که اون میخواست این بود که ‫بیای جلو و بغلش بشینی.
‫بازم میریم رستوران مک دونالد؟
‫نه! ‫درک نمیکنی، آشغال؟
‫اصلاً سرت رو از لای برف بیرون میکنی؟
‫تا بفهمی که مادرت داره می میره؟
‫لعنتی! آشغالِ عوضی...
‫همین الان بیا اینجا! ‫همین الان بیا اینجا!
‫توی این ماشین لعنتی از این کارها نمیکنی!
‫بیا اینجا.
‫هی! چیکار... ‫چیکار میکنی؟
‫توماس، هی!
‫نه!
‫توماس!
‫توماس! توماس!
‫توماس!
‫تام...
‫پسر، من متاسفم. ‫بخاطر اون حرف ها متاسفم.
‫بیا بریم، داشتم از ترس می مردم. ‫بیا بریم، پسر.
‫متاسفم.
‫- منو ببر...منو ببر رستوران مک دونالد. ‫- بیا.
‫دستت رو بده به من.
‫متاسفم، یهویی جوش کردم.
‫من واقعاً...متاسفم.
‫خیلی خب، لئو. ‫الان دارم اینجا نگاه میکنم.
‫از کجا میدونی میخوان بذاره؟ ‫راهنمای برنامه های تلویزیون رو دیدی، پسر؟
‫فکر میکنم ممکنه همین باشه. ممکنه همین باشه. ‫ممکنه همین باشه!
‫پاهای خرچنگ...
‫خیلی وقته که این غذا رو نخوردین؟
‫اجازه بدین «لندلابرز» بهتون نشون بده چطور بخورید.
‫آره، باید بیاید اینجا!
‫- چرا میخندی؟ ‫- برید اونجا...
‫خیلی عجیبه که تو رو توی تلویزیون می بینم، مرد!
‫خب، اونا سن و سال منو بردن بالا ‫تا شبیه یه پدر بشم.
‫- آره. ‫- مثل یه پدرِ معمولی...این بازیگری ـه!
‫لئو.
‫پس ما می دونیم دقیقاً باید کجا برید.
‫لندلابرز... ‫هر شب این غذا رو ارائه میدیم.
‫عالیه!
‫ببینم...به چی میخندی؟
‫خیلی باحاله، مرد.
‫فوق العاده ست.
‫واقعاً فکر میکنی... ‫واقعاً فکر میکنی خوب بود؟
‫آره، یعنی واقعاً بازیگری بود.
‫ترکیبی از بازیِ برندو با دنیرو با بارنی فایف بود.
‫خب قرار نبود که مثل رمان های شکسپیر باشه، مرد!
‫پیام بازرگانیِ دیگه.
‫خب، واقعاً خودت رو دست کم گرفتی داداش!
‫نه، جدی میگم، پسر.
‫یه لحظه صبر کن... ‫جدی میگم!
‫نه، نه، نه. استعدادِ بروس ویلیس وقتی کشف شد ‫که داشت توی یه کافه کار میکرد.
‫یه لحظه صبر کن.
‫این اتفاق برای آدمای واقعی نمیوفته.
‫- هی، سلام. ‫- سلام.
‫هممم...چی...
‫لئو، یه نفر اینجا باهام کار داره. ‫باید برم.
‫باید بهت بگم...
‫- واست خوشحالم. ‫- صبر کن، یه لحظه...
‫صبر کن، یه سوال دیگه دارم.
‫اون خوشگله؟
‫خداحافظ.
‫سلام، اون...اون تموم شد؟
‫چی؟ اوه، نه. این رساله دکتری منه.
‫به آپارتمانم، محل زندگیم...دستبُرد زدن.
‫پس الان هر جایی که میرم باید اینم با خودم بکِشم.
‫ولی روی دست نوشته ی تو هر روز دارم کار میکنم.
‫از کجا میدونستی کجا زندگی میکنم؟
‫چیه؟ الان این راز خیلی خفنیه؟
‫نه، فقط اینکه...
‫- میشه بیام داخل؟ ‫- اوه، آره. حتماً.
‫خیلی خب... ‫گفتم احتمالاً هیچوقت ازم نمیپرسی.
‫آدرست رو چِکت بود. دقیقاً روش نوشته بود.
‫- بفرما بشین. ‫- خیابونتون رو که دیدم...
‫با خودم گفتم: ‫«اوه خدای من، اینجا هیلیندیل ـه.»
‫فکر کنم اسمش رو بخاطر آوردم. ‫با خودم گفتم...
‫اونا میخوان با این نامگذاری عجیب به نظر بیان؟
‫یا اینکه یه جور اسمِ الکیِ بریتانیایی ـه؟
‫و از زمانی که آخرین بار با هم حرف زدیم...
‫میخواستم باهات یه صحبتی بکنم.
‫چیزی که گفتی...داشتی میگفتی که....
‫نکته ی قشنگی گفتی که...
‫من واقعاً خیلی احساسی نبودم و خودم رو ‫در اون چیزی که میخوندم...
‫دخالت نمیدادم و این موضوع منو درگیر خودش کرده.
‫منم فکر کردم که باید...
‫نگران بودم که این برای هدیه دادن به مادرت ‫مناسب باشه.
‫تاحالا چیزی از چیزهایی که داخلشه رو دیده؟
‫آه...نه!
‫پس فکر میکنم...
‫که تاوقتی که خودت نخوندیش...
‫نباید بدیش به مادرت. میدونی چی میگم؟
‫- آره. گرفتم. ‫- خیلی خب.
‫پس تقریباً تموم شده؟
‫خب، آره، تقریباً تموم شده، فقط...
‫- تقریباً تموم شده؟ ‫- آره.
‫- میشه یه لطفی در حقم بکنی؟ ‫- بله.
‫میشه تحت فشار قرارم ندی؟
‫- آره. ‫- آخه من...
‫خیلی با تحت فشار بودن، حال نمیکنم و ‫دارم کار رو انجام میدم.
‫ببینم، نوشیدنی ای داری که من بخورم؟
‫آره، ماءالشعیر و آب دارم.
‫خیلی دوست دارم یه ماءالشعیر بخورم. ‫خواهش میکنم یه ماءالشعیر واسم بیار.
‫پس اینجا میشینی؟!
‫وای...اینجا...
‫خب حالا چیکاره هستی، دومینیک؟
‫نقاشی خونه ها رو انجام میدم.
‫اوه! نقاش منزل!
‫اوه، عالیه!
‫مطمئنم برای این کار باید خیلی قوی باشی.
‫آره.
‫- سولژنیتسین میخونی؟ ‫- اوهوم. ‫(آلکساندر سولژنیتسین، فیلسوف مشهور)
‫فکر کردی یه احمقی مثل من، چی میخونه؟
‫میکی اسپیلین؟ یا رمان «کلاه بردار»؟
‫اوه، من فقط... ‫این تحسین برانگیز ـه.
‫فکر میکنم تو بیشتر از اونی هستی که...
‫با چشم میشه دید!
‫عجب هفته ای رو گذروندم!
‫واقعاً به همچین چیزی نیاز داشتم.
‫بهم غذا هم میدی؟ یا اینکه فقط میخوای...
‫ماءالشعیر به خوردم بدی و بعدش بندازیم بیرون؟
‫خب اگه واقعاً...
‫کنسرو جوجه و گوشت پاکتی دوست داری، در خدمتم.
‫واقعاً اینجا خیلی چیز خاصی ندارم.
‫یا می تونیم پیتزا سفارش بدیم!
‫جامعه واقعاً داره به فنا میره.
‫احساس میکنم مردم حرف حالیشون نمیشه.
‫پس وقتی بهشون میگم پیتزای پنیر بیارید، ‫واسم پپرونی میارن!
‫اون کیه؟
‫هممم...همسرمه.
‫صبر کن، اوه، تو همسر داری؟
‫منظورم همسر سابقم بود. ‫اون...اون «دسا» ـه.
‫اوه، دسا. ‫دسا چیکارا میکنه؟
‫ها؟ اون توی استودیوی سفالگری کار میکنه...
‫همراه با...نامزد جدیدش.
‫خیلی جالبه.
‫خب، همسر سابق من...
‫اسمش تاد بود.
‫یه جورایی انگار با «مارکی دو ساد» ‫ ازدواج کرده بودم...
‫فقط اینکه همش پر از درد بود ‫و هیچ خوشی ای توش نبود.
‫آه، مارکی دو تاد! ‫(بازی با کلمات: مارکی دو ساد + تاد)
‫همین الان یهویی به ذهنت رسید؟
‫خیلی خنده داره!
‫یا...
‫تاد دو ساد!
‫هی، ببین خب...
‫میدونی، من می تونم توی این طوفان ‫تو رو برسونمت خونه تون...
‫یه وسیله ی نقلیه ی چهار چرخ دارم.
‫- اوه. ‫- امشب دیگه به اندازه ی کافی زهرماری خوردی.
‫خودت میشنوی داری چی میگی؟
‫آخه مثل یه دیالوگ از یه داستان می مونه.
‫«با ماشینم میبرمت خونه.»
‫خونه ت بلنده؟ بزرگه؟ جاداره؟
‫ساعت یک و پنجاه دقیقه ست.
‫تو...اوه! ‫اینجا رو ببین! اوه نه!
‫من یه فکر بهتر دارم.
‫نظرت چیه یه ذره موسیقی گوش بدیم؟
‫نه، نمیخواد بهم کمک کنی... ‫خودم بلدم چطور با وسایل برقی کار کنم.
‫اوه، من عاشق این آهنگمممم!
‫ندرا؟ حالت خوبه؟
‫هی!
‫اونجا...گیر کردی؟
‫- در رو به روم قفل کردی! ‫- در رو قفل نکردم...
‫- بعضی وقتا یه ذره گیر... ‫- میخوای تحقیرم کنی؟
‫نئاندرتالِ لعنتی! ‫(نئاندرتال: انسان اولیه)
‫خب من خیلی مضطرب بودم. ‫تازه با همسرم بهم زدم.
‫اوه، خفه شو! ‫میخوای یه زنگ بزنم به همسرت...؟
‫تا در مورد حمله ای که به من کردی باهام همدردی کنه؟
‫- هی! پیاده شو با هم بریم! ‫- با اون همه...
‫به اون نمیگن حمله.تو خودت اومدی سراغ من. خیلی خب؟
‫توی اتاق پذیرایی!
‫- هیچوقت نمیخواستم همچین اتفاقی بیوفته.
‫تنها کاری که من...
‫ازت خواستم برسونمت خونه یا نه. ‫خیلی خب؟
‫تنها چیزی که من ازت میخواستم این بود که ‫یه ترجمه ی بیش از حد گرون، واسم انجام بدی.
‫- و تمام این اتفاقات ایده ی خودت بوده، خانم. ‫- بیش از حد گرون نبود!
‫میدونی من روی واقعیم رو به هیچکس نشون نمیدم؟!
‫بخاطر این جامعه که پر از مردانی مثل توئه، ‫باید احساساتم رو...
‫داخل خودم بریزم. ‫آشغالِ عوضی!
‫هی، هی، بیخیال ندرا. هی، هی!
‫بیخود نیست اینقدر وضعیتت داغونه!
‫وقت گذروندن با پدر بزرگت مثل این می مونه که...
‫با موسیلینی، زندانی شده باشی. ‫(رهبر فاشیست های ایتالیا)
‫حداقل بذار زنگ بزنم تاکسی بیاد. ‫تو الان حالت خوب نیست!
‫حالِ خودت خوب نیست!
‫حداقل بذار برسونمت.
‫بذار به ایتالیایی بهت بگم: ‫«گور بابات»، «گور بابات».
‫عقلت رو از دست دادی.
‫همونجا وایسا، یه ماشین واست میگیرم. ‫میرم یه ماشین واست بگیرم!
‫- خفه خون بگیر لعنتی! ‫- برام مهم نیست...
‫- تو نباید... ‫- دهنت رو ببند
‫چراغ هات رو روشن کن.
‫چراغ هات رو روشن کن!
‫بیا تو.
‫سلام. حالت چطوره؟
‫سلام.
‫ببینم...
‫چه اتفاقی برای ندرا فرانک افتاد؟
‫- اون از ادامه ی تحصیل، انصراف داد.
‫- به دلایل شخصی! ‫- خیلی خب.
‫آره.
‫خیلی متاسفم که اینو بهتون میگم ولی ‫اون حالش خیلی خوب نیست.
‫اگه میخوای بری داخل و ‫حرف آخری داری که بهش بزنی...
‫الان میتونه زمان خوبی برای انجامش باشه.
‫توماس؟
‫- دومینیک هستم. ‫- اوه!
‫توماس گفت بهت بگم دوستت داره.
‫- حالش خوبه؟ ‫- آره، خیلی خوبه.
‫فقط اینکه امروز یه مقدار روز سختی رو ‫پشت سر گذاشته.
‫- سرما خورده؟ ‫- میدونی که بعضی وقتا چجوری میشه.
‫متاسفم. خیلی متاسفم، دومینیک.
‫چرا؟ ‫نمیخواد بخاطر توماس متاسف باشی، مامان.
‫تو مامان فوق العاده ای هستی.
‫خیلی عالی بودی.
‫- چی شده؟ هان؟ ‫- هیچی.
‫چی شده؟
‫- همه چیز روبراهه؟ ‫- آره.
‫عالیه. رواله.
‫تو قدرت منی! تو قدرت منی!
‫خب، مامان. تو از همه قوی تری.
‫- نه. ‫- چرا. همیشه از همه قوی تر بودی.
‫از روزی که به دنیا اومدی، تو قدرت من بودی.
‫مراقب توماس باش.
‫مراقب برادرت باش، خب؟
‫مراقبش باش.
‫تو...
‫بهم قول بده.
‫بهم قول بده، دومینیک.
‫قول میدم. ‫بخدا قسم میخورم.
‫بهت قول میدم، مامان.
‫اوه، پسرک عزیزم.
‫- واسه چی گریه میکنی؟ ‫- مراقبش هستم، مامان.
‫مراقبش هستم.
‫مراقبش...باش. ‫(به آرامی گفت)
‫سلام، رفیق.
‫حالت چطوره؟
‫چندتا خبر بد دارم، توماس.
‫مامان، دیروز فوت کرد.
‫میشه تکه چسبانیم رو پس بگیرم؟
‫معلومه که میتونی. ‫معلومه!
‫متاسفم، توماس.
‫تقصیر تو نیست، دومینیک.
‫کار خدا بود.
‫اون زن، دست نوشته رو گرفت. ‫اون متعلق به من بود...
‫- ...منم دادمش به شما. ‫- نه، نه، نه، نه.
‫- دادمش به شما تا اونو ترجمه.... ‫- قراردادی که بستید...
‫- آقا، قراردادی که بین شما و خانم فرانک بوده... ‫- اون اینجا کار میکنه!
‫- ...به هیچ عنوان ربطی به دانشگاه نداشته.
‫- خانم، اون همینجا توی این دانشگاه کار میکنه. ‫- بله.
‫وقتی اینجا کار میکرد، اونو دادم بهش.
‫بذارید...بذارید باهاش صحبت کنم.
‫فقط همین رو میخوام.
‫تحت هیچ شرایطی نمی تونم بهتون ‫آدرس منزلش رو بدم.
‫خب میدونی چیه؟ میشه... ‫میشه با سرپرست شما صحبت کنم؟
‫- سلام؟ ‫- خودم هستم، آقا.
‫- اوه، پس سرپرستِ اینجا شمایید.
‫آهان، عالی شد!
‫- باید از اینجا برید! ‫- اوه، جدی؟
‫سه سال پس از مرگ مادرم...
‫بیماری توماس، شدت بیشتری گرفت.
‫و بعدش اون روز فرا رسید که به کتابخانه ی ‫«تری ریورز» وارد شد...
‫و قربانی خودشو ارائه داد.
‫من مونده بودم با خبری که باید وقتی که ‫پدر خونده م...
‫از گردش ماهیگیریش برمیگشت، بهش میدادم.
‫چی؟
‫خودت میدونی که اون بچه همیشه چقدر ‫دردسر درست میکرد!
‫بخاطر اون حرف های لوسی بود که...
‫اون زن، همیشه بهش میزد.
‫(نوشته ی روزنامه: مردی که دست خود را بخاطرِ ‫ توقف استخراج نفت در کویت، در کتابخانه قطع کرد)
‫تو فرق میکردی. تو میتونستی از پس خودت بر بیای.
‫اونموقع که شما دوتا توی لیگ بیسبال ‫ بودید رو بخاطر دارم.
‫وقتی شما دوتا رو نگاه میکردم انگار ‫از زمین تا آسمون فرق میکردین!
‫اگه بهم اجازه میداد، همونطور که...
‫باید و شاید، بزرگش میکردم...
‫به جای اینکه مدام دخالت کنه...
‫شاید...
‫به این حقارت کشیده نمیشد.
‫نه به این شدت!
‫رِی، اون یه اسکیزوفرونیِ پارانویا ـه. ‫(پارانویا: دشمن پندار)
‫بخاطر زیست شیمی بدنش و بخش های روبروییِ ‫مغزش...
‫و همه ی اون مزخرفاتیه که دکتر رینولدز...
‫اونموقع روی ما اجرا میکرد! ‫این تقصیر مامان نیست.
‫نمیگم، تقصیر اونه.
‫اون در بزرگ کردنِ جفت شما نهایت تلاشش رو کرد. ‫هیچوقت اینو فراموش نکن!
‫- تو نمیای؟ ‫- ها؟
‫توی اتاق 422 ـه. ‫منم یه دقیقه دیگه میام.
‫باشه.
‫...سه دقیقه پس از ساعت همیشگی،
‫اینجا اخبار سی بی اس ـه.
‫سلام، سدی. سلام رفیق.
‫منو یادت میاد؟
‫هی! حالت چطوره؟
‫اوه، خدای من!
‫آره...
‫میدونی، تقریباً خیلی هم بد نیستم.
‫خودت میدونی دیگه وضعیتم چطوره!
‫مخصوصاً الان که اون تبدیل به ‫ عجیب الخلقه ی هفته شده!
‫آره، دوباره کل دیروز توی خبرها بود.
‫اونا بیخیال نمیشن...مگه نه؟
‫آره.
‫مجله ی «پرسشگر» دیشب تماس گرفت.
‫یارو میگفت اگه یه عکس جدید...
‫ازش بهش بدیم، 300تا بهمون میده.
‫اگه بدون دستش ازش عکس بگیریم، 1000تا میده.
‫اون...جوی...
‫جوی میخواست منو تشویق کنه تا این کار رو بکنم.
‫ذهن های پرسشگر میخوان خبر دار بشن!
‫خب، گور بابای ذهن های پرسشگر!
‫عجب!
‫- میدونم چی میگی... ‫- باورم نمیشه این دورگه ی پیر هنوز زنده ست!
‫اون خانم پیر رو ببین!
‫- پسر. خیلی... ‫- میخوای سلام کنی؟
‫هی، بیدار شو، مامان بزرگ!
‫این آقا رو یادت میاد؟
‫این آقا رو یادت میاد!
‫خواهرت چطوره؟
‫آه...
‫خوبه... ‫مشغوله!
‫امیدوارم لئو خیلی دیوونه ش نکرده باشه.
‫خب، چی بگم والا!
‫لئو.
‫خنده داره.
‫قبلاً مردم پیش بینی میکردن که من و تو...
‫از اونایی هستیم که تا آخرش با هم می مونیم.
‫خنده داره!
‫ون قشنگی داری.
‫«سفال های خوب زمین». آره؟
‫«سفال گریِ دست سازِ هنرمندانه». باحاله.
‫- واسه دَن ـه. ‫- آره، خودمم فکرش رو میکردم.
‫آره.
‫چرا داری گریه میکنی؟
‫میدونی، کسی که الان همش دارم ‫بهش فکر میکنم، مادرته.
‫اگه زنده بود، از این جریانات خیلی داغون میشد.
‫ممنونم که اومدی.
‫مجبور نبودی بیا...میدونی...
‫- میدونم. ‫- هیچ الزامی برات وجود نداره.
‫خودم میخواستم بیام.
‫خیلی برادرت رو دوست دارم.
‫متاسفم.
‫- هی. ‫- بله؟
‫متاسفم.
‫اشکالی نداره.
‫با عشق از طرف دِسا و دَن
‫رفتی بالا و دیدیش؟
‫چرا نرفتی؟
‫نمیدونم. فکر کنم نظرم عوض شد. همین!
‫یالا بیا از اینجا بریم.
‫ببین، نمیخواد خیلی توی این قضیه خورد بشی!
‫دِسا رو دیدی؟ ‫اونم اومده بود اینجا ملاقات.
‫- میخوای بیا داخل و یه ساندویچی بخوری؟ ‫- ها؟
‫نه، نه. ممنون.
‫باید قبل از اینکه امشب جابجاش کنن، برگردم اونجا.
‫هی، هی، هی!
‫- بله؟ ‫- فقط یه چیزی رو جواب بده.
‫چرا مجبورشون نکردی حداقل سعی کنن...
‫اون دستِ لعنتیش رو دوباره پیوند بزنن؟
‫حالا علاوه بر ناتوانی ذهنی، ناتوانی جسمی هم داره.
‫آخه چرا باید...؟
‫اونا میخواستن پیوندی بزنن که شانس موفقیتش ‫50-50 بود.
‫اگه موفقیت آمیز نمیشد، یه دست مُرده داشت...
‫که فقط به بازوش دوخته شده.
‫و علاوه بر این... ‫علاوه بر این...
‫رِی، تو که صداش رو نشنیدی!
‫در این 20 سال، اولین باری بود که...
‫مسئولیت چیزی رو برعهده داشت.
‫پس نتونستم.
‫خب حالا درسته...
‫با این کارها قهرمان نمیشه...
‫ولی این انتخابِ خودشه، رِی. ‫این دست خودشه.
‫سلام.
‫- چه خبره؟ ‫- کجا داری میری؟
‫اوه، ایشون خویشاوند درجه اولشه.
‫داریم دوباره برش میگردونیم بیمارستان روانی.
‫آره میدونم. ‫کل شب منتظر شماها بودم.
‫اون برادرمه.
‫هی، توماس. توماس.
‫اونا میخوان برت گردونن «ستل»، رفیق.
‫حالت خوبه، داداش؟
‫توماس، حالت خوبه؟
‫میشه...میشه برم اونجا و وسایلش رو جمع کنم؟
‫نه، نمی تونی. نه، نمی تونی. ‫ازت میخوام بری عقب.
‫هی، هی! اون دست بند دیگه واسه چیه؟
‫نمیشه یه ذره آبرومندانه تر از اینجا ببریدش بیرون؟
‫- بیخیال رفیق! ‫- هی، اینا فقط روال کاری ـه. چیزی نمیشه.
‫- لازم نیست...لازم نیست این کار رو بکنی. ‫- ایشون بالقوه خشن هستن.
‫اون خشن نیست، خب؟ ‫اون فقط یه معترضِ مخالفِ جنگ ـه.
‫- اتفاقاً نا خشن ـه. ‫- هی، ببین، آروم باش.
‫من آرومم. آرومم.
‫رییس جمهور بوش، ‫هم اکنون در حال ترک فنلاند هستن...
‫اگه نظر منو بخواید میگم بوش باید بره و...
‫به اون صدّام حسینِ دیوونه نشون بده که رییس کیه.
‫دقیقاً همون کاری که ریگان، توی گرنادا کرد.
‫یه ذره زورنمایی کرد.
‫صدّام لعنتی روانی ـه!
‫دیوونه ی آشغال!
‫میشه لطفاً موضوع رو عوض کنیم؟
‫خواهش میکنم!
‫حالت خوبه، رفیق؟
‫میشه از انجیلم واسم بخونی، دومینیک؟
‫از بخش مزامیر؟
‫مزامیر؟ کجاش میشه؟
‫وسطاشه.
‫بین بخش یعقوب و بخش امثال.
‫مزامیر 27م رو بخون.
‫خیلی خب.
‫«پروردگار، پناه من است که از اون باید بهراسم.
‫وقتی شروران به سراغ من می آیند تا ‫گوشت مرا ببلعند...
‫این دشمنان و متخاصمین من هستند ‫که تلو تلو میخورند و به زمین میوفتند.
‫اگرچه جنگ بر سر من خراب شود، اما حتی ‫در آن شرایط هم، توکل میکنم.
‫پروردگارا، صدای نداهای مرا بشنو.
‫به من ترحم کن و پاسخ مرا بده.
‫حتی اگر مادر و پدرم مرا تنها گذاشته باشند،
‫پروردگار، همچنان مرا با آغوش باز می پذیرد.»
‫دومینیک، رِی چطوره؟
‫رِی...اون... ‫رِی خوبه. حالش خوبه.
‫از دست من عصبانیه؟
‫نه، اون از دستت عصبانی نیست.
‫پس چرا نمیاد ملاقاتم؟
‫رفته بوده بیرون از شهر. ‫تازه از ماهیگیری برگشته.
‫- امروز؟ ‫- دیروز!
‫شایدم پریروز بوده باشه. نمیدونم... ‫میدونی چیه؟
‫این چند هفته، خیلی بهم ریخته بوده...
‫حتی روزها از دستم در رفته، رفیق.
‫بخاطر من بهم ریخته بوده؟
‫نه، نه. بخاطر تو بهم ریخته نبوده.
‫- از دستم عصبانی هستی! ‫- از دستت عصبانی نیستم.
‫اون از دستم عصبانی ـه.
‫صبر کن، صبر کن، صبر کن، صبر کن! ‫هی، الان ازش رد شدی!
‫باید برگردی. ‫باید برگردی، مرد!
‫نه، نه، نه. ‫اون قرار نیست بره «ستل».
‫- چی؟ ‫- منظورت چیه نمیخواد بره «ستل»؟
‫اونجا یه درشکه ی قهوه سازی داره. ‫یه دکه ی روزنامه داره!
‫من چیزی از درشکه های قهوه ساز، سرم نمیشه.
‫ما اینجا دستوراتِ امضا شده ای داریم که ‫باید اونو ببریم به...
‫موسسه ی پزشکیِ قانونیِ «هچ».
‫اوه، نه، «هچ» نه!
‫- دومینیک، کمکم کن. ‫- هچ؟
‫من نمیرم. ‫اونا میزنن منو میکُشن!
‫دومینیک! دومینیک!
‫برادرت رو کنترل کن.
‫آروم باش، مرد. ‫بذار من به این رسیدگی می کنم.
‫- دومینیک! کمکم کن. ‫- این، نه...این واقعاً یه اشتباه بزرگه!
‫- اشتباهی در کار نیست. ‫- جدی میگم!
‫- دومینیک، خواهش میکنم! ‫- دور بزن و برو به «ستل».
‫شیفت شب اونجا رو میشناسم. ‫اونا به دکترش زنگ میزنن.
‫- می فهمید که این یه اشتباه بزرگه. ‫- به هیچ وجه! نمیشه!
‫یه سری دستورات بهمون دادن که باید ازشون ‫پیروی کنیم. جفتتون دارید میرید رو اعصابم.
‫- پس فقط ساکت شید! ‫- خیلی خب، پس حواست باشه قهوه درست کنن،
‫حواست باشه قوطی پول خورد، پر باشه.
‫- حواست باشه که هیچکس... ‫- توماس، یه لحظه خفه خون بگیر، باشه؟
‫بذار من این قضیه رو درست کنم.
‫باید برم دستشویی.
‫- باید برم دستشویی. ‫- خیلی خب، دیگه نزدیکیم.
‫- هی، مرد. تو برادر داری؟ ‫- چهارتا برادر دارم.
‫پس تو درک میکنی، مرد. ‫یالا! هرچی دلت میگه رو انجام بده.
‫پنج دقیقه! ‫فقط همین رو میخوام.
‫- یالا مرد. ‫- چه غلطی میکنی؟
‫دستات به من نخوره!
‫مطمئنم دلت نمیخواد که ...
‫بازوی افسر پلیس رو اینجوری بگیری!
‫- متوجه شدی؟ ‫- بله.
‫واقعاً باید برم دستشویی.
‫- توی این ساختمون، دستشویی هم هست؟ ‫- توماس، آره معلومه که هست.
‫فقط دهنت رو ببند. بیا بریم.
‫دیگه بازی در نیار. ‫من از پرستاریِ بچه خسته شدم. بیا بریم.
‫دومینیک، یه لطفی به خودت بکن.
‫چیزی نگو. ‫فقط بذار اونا بررسیش کنن.
‫- حالت چطوره؟ خوبم. ‫- شما چطورین؟
‫واقعاً، واقعاً باید برم دستشویی.
‫خیلی وقته که نرفتم.
‫- این یارو کیه؟ ‫- من برادرشم.
‫ببین، این احتمالاً اشتباه یه نفر...
‫یا اشتباهِ یه منشی ای چیزیه! ‫خب؟ این باید بره «ستل».
‫وقتی برای اسکورت بیمار رسیدیم، ‫آقای بردزی در حال ملاقات بیمار بود.
‫بیمار درخواست داد تا ایشون ما رو همراهی کنن.
‫ما فکر کردیم اگه بذاریم اینم باهامون بیاد...
‫- کمتر باهامون بجنگه! ‫- اون نمیجنگه!
‫تاحالا توی زندگیش به هیچکس آسیب نرسونده.
‫آسیبی که اون میرسونه، اندازه ی بامبی ـه. ‫خیلی خب؟
‫گوش کنید، یه زنگ بزنید به دکترش...
‫و کل این ماجرا روشن میشه.
‫من توی درشکه ی قهوه سازیِ داخل «ستل» کار میکنم.
‫اونا فردا اول صبح منتظر من هستن.
‫خیلی خب، گوش کن. ‫می تونی برای بخش اولیه ی ثبت نام...
‫همراه برادرت بیای داخل...
‫ولی نمی تونی وارد بخش بشی. متوجهی؟
‫نمی تونی از اتاق حراست رد بشی.
‫هر گونه تماس با دکترش، باید فردا صبح انجام بشه.
‫- بیا بریم، یالا. ‫- چرا...چرا نمی تونیم همین الان زنگ بزنیم؟
‫ما اصلاً نباید بریم اونجا!
‫واقعاً باید همین الان برم دستشویی.
‫بریم! در رو باز کن!
‫یه نصیحتی بهت میکنم:
‫یه لطفی به خودت بکن و دهنت رو بسته نگه دار.
‫آخه جای اون، اینجا نیست.
‫اونا جای اشتباهی ای آوردنش.
‫اون جایی توی زندانی با تدابیر امنیتی شدید، نداره.
‫ببین، میشه یه لحظه باهاتون صحبت کنم...
‫ببخشید، میشه یه لطفی بهم بکنید؟
‫میشه به دکترش زنگ بزنید؟ ‫دکتر ویلیس الرز...
‫در «ستل بیلدینگ»؟
‫ازش بپرسید توماس بردزی، باید همچین جایی باشه؟!
‫توی «هچ» دکتر الرز بیمارها رو معاینه نمی کنه.
‫- ایشون جزو خدمه ی ما نیستن. ‫- آره، دقیقاً دقیقاً منم منظورم همینه.
‫دکتر الرز توی «ستل» ـه. ‫برادر منم باید اونجا باشه.
‫اون جاش اینجا نیست. همینو میگم... ‫میشه بهش زنگ بزنم؟
‫احتمالاً یه دستورالعملی دارید، مگه نه؟
‫میتونید بیدارش کنید. ‫براش مهم نیست.
‫بر اساس این، ایشون منتقل شدن.
‫منظورت چیه جای دیگه منتقل شده؟
‫کی، کی...صبر کن ببینم، کی؟ ‫کی اونو منتقل کرده؟
‫- اجازه ندارم این اطلاعات رو بهتون بدم، آقا. ‫- ببخشید!
‫- ببخشید؟! ‫- یا دکتر جدیدش ...
‫خودش بهتون خبر میده یا اینکه می تونید ‫یه قرار ملاقات باهاش تنظـ...
‫ببخشید! ‫احیاناً کسی به نام دکتر احمد میشناسید؟
‫ایشون رییس کل این بیمارستان هستن.
‫هی، رفیق. بذار خودم به این قضیه رسیدگی میکنم. باشه؟
‫...و شما فردا توی بد دردسری میوفتید...
‫- توماس! ‫- چون وقتی دفترش رو میبنده...
‫متوجه میشه که مجله ی وال استریت...
‫- ... و کیک ذرتیش نیست! ‫- توماس، آروم باش.
‫خیلی خب؟ ‫اصلاً دلم نمیخواد فردا جای شماها باشم...
‫چون قراره بفهمه شماها منو بر خلاف میلم ‫اینجا نگه میدارید!
‫- آروم باش! آروم باش! ‫- آره، مشکلی نیست.
‫- بیخیال! ‫- اوه، خدای من.
‫اوه!
‫- چی شد؟ ‫- متاسفم، دومینیک.
‫نتونستم خودمو نگه دارم. ‫گفتم باید برم دستشویی!
‫نگران نباش. چیز خاصی نیست.
‫خیلی خب، لب کلام:
‫من هیچ جا نمیرم تا اینکه اون از اینجا بیاد بیرون،
‫و همین امشب از اینجا میاد بیرون...
‫پس بهتره یه نفر به اون دکترِ لعنتی زنگ بزنه.
‫- به دکتر ویلیس الرز زنگ بزنید. ‫- صداتون رو بیارید پایین، آقا!
‫صداتون رو بیارید پایین! ‫فقط وقتی بعد از ساعت کاری به دکترها زنگ زده میشه،
‫- که موقعیت اورژانسی ای بوجود اومده باشه. ‫- دیگه از این وضعیت خسته شدم!
‫این وضعیت اورژانسیه دیگه!
‫شماها حتی نذاشتین دستشوییش رو بکنه! ‫محض رضای خدا!
‫فکر میکنید اینجا کنار شما نازی های لعنتی ‫ولش می کنم؟
‫- آقا! آقا! ‫- چیه؟
‫خویشاوندانِ بیمار تعیین نمیکنن که ‫چه شرایطی، اورژانسی محسوب میشه....
‫- خدمه ی پزشکی تعیین میکنن! ‫- باشه،
‫بذارید با خدمه ی پزشکی صحبت کنم.
‫پرستارانِ «هچ» با خانواده ی بیمار کاری ندارن.
‫- پس بذارید با یه کارمند خدمات اجتماعی صحبت کنم. ‫- از واحد باهامون تماس گرفتن.
‫- حاضرید حرکت کنیم؟ ‫- خیلی خب، می تونیم اینا رو توی بخش تمومش کنیم.
‫اینجا به اندازه ی کافی از دست این ‫دوقلو های افسانه ای کشیدیم!
‫- خیلی خب بریم. ‫- چرا هیچکس به حرف هام گوش نمیده؟
‫دارم بهتون میگم این یه اشتباهِ مدیریتی ـه.
‫خیلی خب؟ اون باید توی «ستل» باشه!
‫شاید جاش توی «ستل» باشه ولی مطمئن باش ‫امشب نمیره اونجا.
‫باشه؟ شاید فردا اول صبح بتونه بره.
‫شاید فردا اول صبح!
‫ولی امشب اینجا می مونه.
‫تا فردا صبح هیچ کاری نمی تونی بکنی.
‫ما برت می گردونیم «شنلی»، تا از اونجا...
‫من نمیرم...من جایی نمیرم تا اینکه ‫تکلیف این قضیه مشخص بشه.
‫خیلی خب...میشه لطفاً ‫ با کارمند خدمات اجتماعی صحبت کنم؟ لطفاً؟
‫میشه لطفاً کارمند خدمات اجتماعی رو ببینم؟
‫امشب نه! بیخیال!
‫هی! رالف؟
‫هی، رالف! ‫«رالف درینک واتر».
‫حالت چطوره؟ ‫سلام.
‫میشه یه لطفی بهم بکنی یه ذره اینا رو سر عقل بیاری؟
‫بخاطر من! میشه؟
‫- رالف. ‫- این آخرین فرصتته.
‫تا وقتی یه کارمند خدمات اجتماعی نبینم، جایی نمیرم.
‫هی، بهش دست نزن! ‫بهش دست نمیزنی، مرد!
‫میشه با کارمند خدمات اجتماعی حرف بزنم؟
‫- امشب نه! ‫- بذار با کارمند خدمات اجتماعی صحبت کنم، لطفاً!
‫بذار با کارمند خدمات اجتماعی صحبت کنم.
‫هی!
‫اون دستای لعنتیت رو...
‫آروم باش! آروم باش!
‫ولم کن!
‫عاشق این کارهایید، مگه نه؟
‫دوست داری با ملت کُشتی بگیری!
‫الکی با ملت درگیر میشید تا اذیتشون کنید!
‫تامی...
‫از اینجا ببریدش بیرون.
‫مترجم: TheFlashPoint
‫«ارائه شده توسط از سایت مووی شو»