‫این آرنو تیسیر ـه، ‫و تو یه کافه دعوا کرده
‫که آخرش به خاطر قتل ‫سیزده سال افتاد زندان.
‫فردا همین موقع؟
‫حالش چطوره، اون دختره شریل؟
‫پول می‌دی یا نه؟
‫نه.
‫رفیقت ماشین باحالی داره.
‫بد نیست به
‫نامزد نوه‌اش یه نگاهی بندازید
‫چون ماشینش رو ‫نزدیک خونه‌ی رایت دیدم،
‫همون شبی که مرد.
‫سورپرایز. رابطه‌مون تمومه؟
‫مغز شوهرت واقعا
‫نشونه‌های اولیه زوال عقل نشون داده.
‫خب، اون روز واقعا کجا بودی؟ ‫روزی که فوت کرد؟
‫الان دیگه واقعا
‫یه کلمه از حرفاش رو باور نمی‌کنم.
‫آره، من ظرفیت خشونت دارم.
‫اگه نه، پس چرا اینجام؟ ‫[سالی رایت، همسر سوم]
‫ولی فکر می‌کنم بیشتر آدما ‫شگفت‌زده می‌شن
‫اگه بدونن قادرن چه کارایی بکنن، ‫مخصوصاً وقتی...
‫می‌خوان از چیزی محافظت کنن
‫که بیشتر از هر چیزی ‫تو دنیا براشون مهمه.
‫و اون چیز پول نیست...
‫محض اطلاع.
‫چی از قلم افتاده؟ کالبدشکافی ‫گفت زوال عقل داشته، نه؟
‫آره، ولی کارشناس ما می‌گه ‫اونقدر پیشرفته نبوده
‫که روی تواناییش تاثیر بذاره.
‫خب کارشناس ما که
‫باهاش زندگی نکرده، نه؟
‫تغییرشو با چشم خودش ندیده.
‫که همه‌اش خیلی سلیقه‌ایه
‫و تو دادگاه راحت قابل چالشه.
‫دقیقا چی می‌خوای، مکس؟
‫می‌خوام به نقشه‌ی جایگزین فکر کنی.
‫می‌خوام اینو مدنظر قرار بدی
‫که با پرونده جان و گراهام همسو بشی...
‫نه. اون موقع باید وایسم ببینم ‫قاضی تصمیم می‌گیره
‫چقدر به من میده، چقدر به جاش،
‫چقدر به جان و گری، ‫ریسکش زیاده.
‫با روش من فقط برمی‌گردیم به نسخه‌ی قبلی.
‫اگه ببری.
‫اون بخشش رو تو باید
‫تو این معامله‌ی گرون‌قیمت انجام بدی.
‫راستی قرارداد پیش از ازدواجت رو دیدم.
‫اصلاً وکیلی داشتی که بهت مشورت بده؟
‫یه فاجعه‌ست.
‫می‌خوام بدمش به شریل.
‫ببخشید، چی؟
‫همونی که کنارم تو شیمی‌درمانیه.
‫چی رو بهش بدی؟
‫می‌خوام کاری که گفتی واسه خودم بکنی،
‫واسه اون انجام بدی. ‫بهترین درمان جدید دنیا رو پیدا کن،
‫ولی برای گلیومای عودکننده درجه دو.
‫و می‌خوام با ارثم هزینه‌شو بدم.
‫نه، رز، به اون پول واسه
‫درمان خودت نیاز داری. ‫باید بهش فکر کنی...
‫من پیرم، بابی... حس از کار افتادگی دارم...
‫و دیگه انگیزه‌ای برای جنگیدن
‫برای پنج سال دیگه ندارم.
‫احتمالاً بیشتر وقتا حال‌خراب باشم.
‫به گراهام مربوطه؟ ‫چیزی که برداشت؟
‫به امید دادن ‫به کسی که لیاقتشو داره مربوطه.
‫یه دختر جوون و زیبا که باعث میشه لبخند بزنم،
‫و لیاقت یه شانس برای آینده رو داره.
‫می‌فهمم، رز.
‫واقعا می‌فهمم. و این کار خیلی قشنگیه.
‫ولی خب، وصیت‌نامه الان ‫زیر سوال رفته
‫پس ممکنه اون پول تا ماه‌ها دستت نیاد.
‫شاید حتی بیشتر. شاید اصلاً دستت نیاد ‫اگه اونا برنده شن،
‫و مبلغ ارثت رو کم کنن.
‫به این قضیه فکر کردم
‫و می‌خوام با بانک تماس بگیرم.
‫خیلی بدبختی. ‫مثل بچه‌ها.
‫نه، تویی که مثل بچه‌ای.
‫مثل یه نوجوون دلباخته، ولی... ‫با شکم گنده.
‫اون برادرزاده‌مه.
‫داره بازیت می‌ده.
‫که تازه نزدیک دو میلیون ‫برای شرکت صرفه‌جویی کرد.
‫تا راضیت کنه ‫که شکایتت رو پس بگیری.
‫اون بهم احترام می‌ذاره.
‫اون تواناییم رو می بینه،
‫برخلاف پدرم، برخلاف تو.
‫می‌دونی چیه، اگه من بودم ‫که وصیت‌نامه رو تنظیم می‌کردم،
‫دقیقا همون کاری رو می‌کردم که بابات کرد.
‫تقصیر من نبود، جورج.
‫یعنی تقصیر تو هم نبود،
‫ولی اون من نبودم که...
‫من بیشتر از تو بچه می‌خواستم.
‫این دقیقاً خلاصه‌ی شخصیت توئه، نه؟
‫فکر می‌کنی با اون مسئله تعریف میشم.
‫بدبخت.
‫برای جورجیا رایت، همسرش، و گراهام
‫درخواست تعیین موقعیت ثبت کن.
‫آره. می‌تونم روبین مگوایر رو هم اضافه کنم.
‫آره، چرا که نه؟
‫می‌خوام امروز باهاش صحبت کنم.
‫دیگه چی؟
‫واسه قرارداد پیش‌ازدواج سالی/جک ‫پیگیر لارا جانستون شو.
‫می‌خوای همه‌شو بخوری؟
‫آره.
‫و وضعیت مالی آرنو تیسیر رو بررسی کن.
‫آره، دارم روش کار می‌کنم.
‫و اون مردی که جک رایت ‫تو باشگاه سلطنتی خودرو باهاش قرار داشت،
‫سم فردا باهاش صحبت می‌کنه.
‫تو فوق‌العاده‌ای و عاشقتم.
‫بوپ.
‫سم؟ سم؟
‫لطفاً همراهم بیا.
‫داری چی کار می‌کنی؟
‫عاشق اینم که تعجب کردی.
‫بل، من پول رو برگردوندم.
‫حدود یه ساعت پیش انتقال دادم.
‫ولی موضوع این نیست، گری، نه؟
‫نیست؟
‫نه.
‫پس موضوع چیه دقیقاً؟
‫موضوع اینه که اصلاً چرا از اولش ‫این کار رو کردی.
‫این‌که معلومه جاسوسیم رو کردی ‫تا رمزمو گیر بیاری،
‫چون این تو فکرت بوده که شاید ‫بخوای ازم پول بدزدی.
‫فکر نمی‌کنم این پایه‌ی خیلی سالمی
‫واسه یه رابطه باشه.
‫البته که...
‫موندن با یه نفر فقط به خاطر اینکه
‫می‌خوای بخشی از پول ‫بابای مرده‌شو بگیری هم نیست.
‫نه، راست می‌گی.
‫نیست.
‫خب...
‫هردومون مثل احمقا رفتار کردیم.
‫یعنی بی‌حساب شدیم، نه؟
‫نه واقعاً.
‫چون من سال‌هاست دارم ‫ازت حمایت می‌کنم
‫از نظر مالی...
‫و احساسی...
‫چند ساله، گری.
‫شاید واسه همین حس کردم ازت طلب دارم.
‫تو حق داری و...
‫و من قراره همه‌شو بهت برگردونم...
‫نه، بس کن، بس کن.
‫فکر می‌کنم...
‫می‌دونم...
‫تو دلت...
‫می‌تونی آدم خوب،
‫مهربون، و دوست‌داشتنی‌ای باشی.
‫ولی نیاز به کمک زیادی داری، عزیزم،
‫که از پدرت بگذری.
‫و شروع کنی به پذیرش مسئولیت زندگی خودت.
‫دوستت دارم.
‫و متاسفم.
‫بل، خواهش می‌کنم.
‫- بله؟ ‫- وقتت تمومه، رفیق.
‫ادی، گمشو بابا.
‫هی.
‫سلام.
‫کاراگاه مورگان هستم.
‫با روبین مگوایر کار دارم.
‫الان اینجا نیست، متأسفم.
‫می‌دونید کی برمی‌گرده؟
‫نه.
‫امروز بعد از ظهر؟ فردا؟ ‫سال دیگه؟
‫قطعاً قبل از سال دیگه.
‫بیشتر روزا اینجا کار می‌کنی؟
‫آره.
‫تا حالا این آقا رو اینجا دیدی؟
‫نه.
‫باشه، وقتی روبین اومد،
‫می‌تونی بهش بگی باهام تماس بگیره لطفاً؟
‫حتماً.
‫رو، منم آرون.
‫پلیسا اومدن و درباره پدربزرگ امیلی سوال کردن.
‫خب، می‌دونیم که روبین مگوایر ‫و امیلی یه جورایی با هم دوستن.
‫البته، و بین مگوایر و جک،
‫یه ارتباطی بوده قطعاً.
‫باشه، ممنون، سم. ‫بعداً حرف می‌زنیم.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- تو که روبین نیستی. ‫- نه، ببخشید.
‫ببخشید. در واقع دنبال امیلی رایت می‌گردم.
‫- شما؟ ‫- کاراگاه هکتور مورگان.
‫مرگ پدربزرگش رو بررسی می‌کنم.
‫و شما؟
‫من نامزدشم.
‫و نه، الان اینجا نیست.
‫باشه. می‌دونید کجا می‌تونم پیداش کنم؟
‫شاید دفتر شرکت جی‌کی رایت باشه؟
‫باشه، ممنونم.
‫روبین کیه؟
‫لطفاً میشه بهش بگی باهام تماس بگیره؟
‫هر چه زودتر.
‫ممنونم.
‫بیا اینجا!
‫پولمو می‌خوام.
‫پول من کجاست، رایت، عوضی؟
‫پول لعنتیمو بده!
‫رایت، می‌کشمت لعنتی!
‫خب، آخرین باری که جک رو دیدی کی بود؟
‫نمی‌دونم.
‫یه وقتی سال پیش.
‫یعنی بعد از اون دفعه‌ که با هم حرف زدیم، ‫دیگه ندیدیش؟
‫کِی با هم حرف زدیم؟
‫وقتی بهت گفتم تو میزش ‫تو مارستون چی پیدا کردم.
‫اون... نه.
‫امیدوارم ناراحت نشی که می‌پرسم.
‫اصلاً.
‫منم امیدوارم ناراحت نشی ‫اگه درباره سرمایه‌گذاریت بپرسم.
‫خب، یه‌سری مشکل تو وصیت‌نامه هست،
‫ولی تیم حقوقی من صددرصد مطمئنن
‫که می‌تونن تو دادگاه حلش کنن.
‫فقط...
‫باید یه کم صبر داشته باشی.
‫حتماً.
‫فقط منو در جریان بذار.
‫البته.
‫خب، باید برم دیگه.
‫ممنون که اومدی. ‫دستت درد نکنه.
‫خواهش می‌کنم.
‫خیلی متاسفم، سال.
‫حتی نمی‌تونم تصورشو بکنم.
‫تو دیگه کدوم خری هستی؟
‫یعنی آرنو تیسیر خلافکار بوده؟
‫آره، وقتی جوون بود،
‫با گروه جنوا کار می‌کرد.
‫بعد از زندان چی؟
‫خب، ما دیگه هیچ‌وقت ‫دستگیرش نکردیم.
‫پس یا واقعاً راه راست رو در پیش گرفت ‫همون‌طور که می‌گه،
‫یا فقط زرنگ‌تر شد.
‫من می‌دونم کدومه.
‫خب...
‫پونصد هزار؟
‫آره.
‫و ارزش خونه چقدره؟
‫ششصد هزار پوند.
‫تا زمانی که ارث بهت برسه،
‫قرض رو چطوری پرداخت می‌کنی؟
‫۲۹ هزار پوند اوراق جایزه دارم ‫که می‌خوام نقدشون کنم.
‫باشه.
‫و رز، کِی به وام نیاز داری؟
‫فقط می‌گم رز، اگه ارثت کم بشه،
‫شاید حتی نتونی قرض رو پس بدی.
‫کم نمی‌شه.
‫که ممکنه بی‌خونه بشی.
‫جان نمی‌ذاره که کمش کنن.
‫بابی، بهم اعتماد کن.
‫فکر کنم مصمم شدی این راهو بری، نه؟
‫آره، همین‌طوره.
‫میشه یه سوال آخر ازت بپرسم؟
‫حتماً.
‫می‌خواستم زانو بزنم، ‫ولی شک دارم بتونم بلند شم.
‫بی‌خیال.
‫با من ازدواج می‌کنی؟
‫هیچ چیز دیگه‌ای نمی‌خوام ‫جز این، بابی بوثام.
‫آره، آره، هزار بار آره.
‫بیشتر از یه دوست به نظر می‌رسید.
‫و دوباره ازت می‌پرسم، چرا مدرسه نیستی؟
‫خودت گفتی هر وقت حالم خراب بود ‫می‌تونم برگردم.
‫حالم خراب بود و الانم بدترم.
‫پس ممنون بابت این.
‫بابت چی؟
‫می‌دونی، بابای مرده‌م،
‫مامانی که طبق تیک‌تاک شاید خودش کشتتش،
‫الانم با یه قورباغه‌ی فرانسوی دوسته.
‫- جاش! ‫- یعنی تو و بابا
‫مگه از اینم می‌تونید افتضاح‌تر باشید؟
‫مردک دیوونه‌ و زن دکوری.
‫چقدر باکلاسه.
‫چی...
‫چه حرف نفرت‌انگیزی زدی.
‫من بابات رو خیلی دوست داشتم، ‫اونم همین‌طور.
‫و نه اینکه مجبور باشم توضیح بدم،
‫ولی فقط برای شفاف‌سازی،
‫آرنو همکار تجاری بابات بود.
‫خیلی با هم دوست بودن.
‫و اون خودش متاهله.
‫حالا برو اتاقت لطفاً.
‫الان حتی دوست ندارم
‫قیافه‌ات رو ببینم.
‫خب، فقط لازمه بگی که
‫من از حدود ساعت هشت تا حداقل دو نصفه‌شب
‫خونه‌ی تو بودم و ایکس‌باکس بازی می‌کردیم.
‫دوازدهم؟
‫دوازدهم.
‫دمت گرم.
‫خب، قضیه دادگاه کِی شروع میشه؟
‫شاید یکی دو ماه دیگه؟
‫بابات و عموت با این قضیه مشکلی ندارن؟
‫این‌که عملاً دارن ازت شکایت می‌کنن؟
‫فکر نمی‌کنم هیچ ‌کدوم‌شون
‫زیاد احساس خوبی داشته باشن،
‫ولی همینی که هست.
‫با اون پلیسه تماس گرفتی؟
‫- هنوز نه. ‫- چرا؟
‫ببخشید، بابا.
‫و چرا فکر کرد یه نفر به اسم روبین
‫ممکنه تو اتاقت باشه؟
‫امیلی.
‫- وای خدا. ‫- می‌تونیم صحبت کنیم لطفاً؟
‫اینجا چی کار می‌کنی؟
‫سلام، رفیق، من بابای امم...
‫بهتره معرفی رو بذاریم واسه بعد.
‫- چی می‌خوای؟ ‫- پنجاه‌هزارتا لازم دارم، عزیزم،
‫- سریع لطفاً. ‫- وای خدای من.
‫قبلاً گفتم نه، بابا.
‫- گفتی؟ ‫- آره، سر نهارمون،
‫به خدا قسم.
‫فکر کنم این دفعه واقعاً ‫می‌خوان منو بکشن.
‫اونا همیشه می‌خوان بکشنت.
‫نه، ولی این دفعه... فکر کنم واقعاً می‌خوان.
‫می‌دونم تو بودی که زنگ زدی به پلیس
‫و درباره روبین گفتی.
‫صد در صد من نبودم.
‫دست از سرم بردار،
‫تو یه پدر به درد نخور هم نیستی.
‫اِم...
‫لعنتی.
‫امیدوارم دمار از روزگارت در بیارن.
‫بحث سر این نیست که پولشو دارم یا نه، کایل.
‫بحث اینه که نجات دادن بابای معتادم
‫برای ششمین بار تو همین چند سال
‫واقعا باید وظیفه یه دختر باشه؟
‫ببخشید. فقط...
‫بی‌خیال شو لطفاً.
‫می‌دونم نیتت خوبه، ولی جدی می‌گم،
‫تو درک نمی‌کنی.
‫داری چه غلطی می‌کنی؟
‫تو پدربزرگت رو کشتی؟
‫بررسی موقعیت مکانی گراهام رایت ‫و جورجیا رایت
‫و از اداره راهنمایی
‫درباره جورجیا رایت یه نتیجه جالب اومد.
‫ببخشید، الان نمی‌تونم جواب بدم.
‫لطفاً پیام بذارید.
‫سلام، یه پیام برای جورجیا رایت دارم.
‫من بازرس کت جونزم.
‫می‌دونم بعضی از پیام‌هارو فرستادی رو گوشیت، کایل،
‫- پس لطفاً پاکشون کن. ‫- چرا؟
‫چون پیامای شخصین.
‫اگه کاری نکردی، نگران چی هستی؟
‫خیلی مسخره‌س.
‫معلومه که پدربزرگمو نکشتم.
‫ولی با یه مکانیک ماشین رو هم ریختی، پس...
‫- کایل. ‫- دیگه خودت قضاوت کن.
‫می‌دونم سختی کشیدی، ام.
‫و می‌دونم اون اتفاقا چه بلایی سرت آوردن ولی...
‫ولی من واقعاً فکر می‌کردم ‫می‌تونم کمکت کنم که خوب شی.
‫- کردی. ‫- فکر می‌کردم می‌تونم
‫بهت کمک کنم باور کنی
‫که لیاقت دوست‌داشتن رو داری
‫با نشون دادن اینکه چقدر عاشقتم.
‫و هنوزم هستم.
‫من دوستت دارم.
‫ولی انگار کافی نبود، نه؟
‫و بابتش متاسفم.
‫و امیدوارم موفق باشی، عزیزم.
‫کایل، داری مسخره‌بازی در ‌میاری.
‫فکر کنم لازم داری.
‫لعنتی.
‫و قرار ناهار با جک چقدر طول کشید؟
‫حدود یکی دو ساعت.
‫بعدش چی شد؟
‫با هم از رستوران اومدیم بیرون،
‫من رفتم دفترم،
‫اون منتظر ماشینش بود تا بیاد دنبالش.
‫باشه.
‫داشتیم حرف می‌زدیم و خداحافظی می‌کردیم
‫که یهو اون ظاهر شد.
‫عروسش؟
‫بله، جورجیا رایت بود.
‫خب، در تاریخ چهارم اکتبر، جورجیا،
‫حدود پنج هفته قبل از مرگ جک،
‫شما پدرشوهر خودتون رو
‫جلوی باشگاه سلطنتی خودرو در لندن دیدید؟
‫نظری ندارم.
‫خب، ما با کسی که جک باهاش قرار داشت ‫صحبت کردیم،
‫اولیور کرنستون؟
‫و اون شما رو به عنوان همون زنی ‫شناسایی کرده
‫که در واقع جلوی باشگاه ‫جلوی جک رو گرفته.
‫من مزاحمش نشدم.
‫درسته، ولی اونجا بودی؟
‫خب...
‫داشتم رد می‌شدم، با دوستم ناهار خورده بودم.
‫اتفاقی بود.
‫باشه. و طبق گفته آقای کرنستون،
‫شما فوراً سعی کردید پدرشوهر خودتون رو
‫وارد بحث درباره وصیت‌نامه‌اش کنید.
‫خب، خیلی کوتاه بهش اشاره کردم.
‫مهمون جک گفت که جز اون موضوع ‫هیچی نگفتید.
‫و اینکه خیلی
‫عصبی به نظر می‌رسیدید.
‫و جک، که منطقی هم هست، ‫خودش رو موظف نمی‌دونسته
‫که تو جمع درباره این مسائل با شما صحبت کنه،
‫سعی کرده بره، ولی شما دنبالش رفتید.
‫این چیزی‌ـه که تو خاطرتون هست؟
‫نظری ندارم.
‫آقای کرنستون اضافه کرده که ‫در یه لحظه،
‫«اون با خشونت انگشتش رو ‫تو سینه‌ی جک فرو کرد.»
‫یادتون میاد؟
‫- نظری ندارم. ‫- و در نهایت،
‫کرنستون حس کرده که جک ‫فقط برای خلاص شدن از شما
‫فریاد زده «همه چی خوبه»
‫و اشاره کرده که ‫هیچ تغییری قرار نیست انجام بشه.
‫همینطوره؟
‫نظری ندارم.
‫می‌دونم قبلاً با همکارم صحبت کردی.
‫- آره. ‫- فقط یه نکته کوچیک مونده بود
‫که خودم خواستم شخصاً دنبالش برم.
‫حتماً.
‫تو بهش گفتی فکر می‌کنی گراهام رایت
‫با پدرش قطع رابطه کرده بوده؟
‫- آره. ‫- و اینکه سال‌هاست
‫پاشو تو مارستون نذاشته؟
‫درسته.
‫هنوزم همینطوری یادت میاد؟
‫بله.
‫ساعات کاری عادیت
‫دوشنبه تا جمعه‌ست، درسته؟
‫- بله. ‫- از کی تا کی؟
‫از هشت تا چهار.
‫باشه.
‫خب، این اثر خیلی چشم‌گیره.
‫واقعاً؟
‫همکارم دفعه پیش که اینجا بود
‫خیلی توجه‌شو جلب کرد.
‫در واقع، انقدر براش جالب بود که ‫تو اینترنت سرچش کرد.
‫و معلوم شد این یه جلد آلبوم بوده
‫از سال ۱۹۹۴
‫اثر یه هنرمند جوون اون موقع ‫به اسم گری رایت.
‫امضا هم شده... می‌بینم که
‫به نام شما...
‫با کلی عشق.
‫سوابق موقعیت‌یابی موبایل گراهام رایت ‫نشون می‌ده
‫که فقط پنج روز قبل از مرگ پدرش اینجا بوده،
‫تقریباً تمام روز.
‫درک می‌کنم چرا ممکنه نخواسته باشی
‫قبلاً اینو بگی، مری،
‫یا اینکه ممکنه یه‌سری...
‫وفاداری‌هایی داشته باشی. ولی...
‫جلوگیری از تحقیقات یه پرونده قتل
‫جرم خیلی جدیه.
‫پس دوباره ازت می‌پرسم...
‫آخرین بار که جک و گراهام رو با هم دیدی کی بود؟
‫گفت‌وگوی کوتاه درباره چی، افسر؟
‫یه بازجویی رسمی خواهد بود.
‫پس بهتره به فکر وکیل باشی.
‫آخه چرا؟ من... این منصفانه نیست، ‫من کاری نکردم.
‫هیچ کار اشتباهی نکردم.
‫مطمئنم. ولی همه اینا رو
‫می‌تونیم فردا ساعت ۹ صبح بررسی کنیم.
‫ما با یه شاهد صحبت کردیم
‫که تو جلسه خوندن وصیت‌نامه هم بوده،
‫که گفت شما کاملاً ‫از شدت عصبانیت می‌سوختید
‫به خاطر اینکه شوهرتون
‫چطور تو وصیت‌نامه توسط پدرش
‫نادیده گرفته شده.
‫نظری ندارم.
‫تو ماه‌های قبل از مرگش، ‫احساست نسبت به
‫پدرشوهر‌تون چطور بود، جورجیا؟
‫نظری ندارم.
‫و در نهایت، می‌تونم بپرسم
‫چرا یه جریمه سرعت غیرمجاز داری
‫که ساعت ۲۱:۰۷
‫در تاریخ دوازدهم نوامبر همین امسال
‫تو لاین شرقی جاده بی1435 صادر شده
‫که فقط پنج کیلومتر با مارستون هال فاصله داشته؟
‫و فقط برای یادآوری، ‫دوازدهم همون شبیه که
‫جک به قتل رسید.
‫و همون شبی که گفتید توی خونه‌تون
‫با شوهرتون تو ساری بودید.
‫نظری ندارم.
‫- جورج؟ ‫- چه غلطی کردی؟
‫- من چی...؟ ‫- به پلیس چی گفتی؟
‫به پلیسا؟
‫هیچی. ‫به جون خودم...
‫مراقب باش، جان.
‫خیلی خیلی مراقب باش.
‫داده‌های گوشیش چی می‌گن؟
‫اون روز از وقتی از خونه زده بیرون ‫گوشیش خاموش بوده.
‫باشه. رو اعصابه.
‫مشخصه که درباره بودنش با شوهرش
‫دروغ می‌گه، پس یه چیزی رو پنهون می‌کنه.
‫خب، جریمه سرعت رو دربیار،
‫- ببینیم چی پیدا می‌کنیم. ‫- باشه.
‫خب، گراهام، بذار از تو شروع کنیم،
‫شاید بد نباشه اگه یه دید کلی، حتی تقریبی،
‫از چیزی که قراره توی بیانیه‌ی اولیه‌ت
‫برای دادگاه بیاری بهم بدی.
‫خب...
‫بیانیه کتبی من
‫برای دادگاه ممکنه
‫شامل این باشه که...
‫بابام چه آدم عوضی‌ای بود.
‫درباره اینکه هیچ‌ وقت بغلم نکرد،
‫هیچ‌وقت نگفت دوستم داره،
‫هیچ‌وقت یه ذره محبت نشون نداد...
‫هیچ‌وقت.
‫درباره‌ی اینکه عمرش رو گذاشت ‫برای تحقیر کردن من
‫و هر کاری که می‌کردم رو بی‌ارزش می‌کرد،
‫چون اصلاً به کسی جز خودش اهمیت نمی‌داد.
‫و مثل همه‌ی خودشیفته‌ها،
‫یه خلای عمیق...
‫تو روحش بود
‫که با خونه و...
‫زن و پول پرش می‌کرد، نه با عشق.
‫و به همین خاطرم هست که لعنتی بهم بدهکاره.
‫یعنی، معمولاً بیانیه کتبی
‫فرصتیه برای توضیح
‫شرایط مالی،
‫ولی خب اونم...
‫خیلی تاثیرگذاره.
‫آنی.
‫سالی، سلام.
‫ببخشید که اینطوری سرزده اومدم.
‫اصلاً مشکلی نیست.
‫حالت چطوره؟
‫دارم سر می‌کنم.
‫خودت چطوری؟ مهم‌تر از همه.
‫آره، خوب نیستم واقعاً.
‫معلومه.
‫همه چیز هنوز خیلی شوکه‌کننده‌ست، نه؟
‫وای. از اون موقع نیومده بودم اینجا...
‫خیلی حس عجیبی داره.
‫می‌تونم تصور کنم.
‫آره.
‫می‌خوای برات ‫چای یا قهوه بیارم یا...؟
‫نه، نه. فقط، می‌دونم پلیس کامپیوترش رو برده،
‫ولی لپ‌تاپشو اصلاً پیدا نکردم، نه خونه
‫نه تو مارستون، و کلی عکس روشه.
‫ممکنه... اتفاقی اینجا گذاشته باشه؟
‫اگه دیده بودمش تحویلش می‌دادم.
‫باشه.
‫اگه اشکالی نداره...؟
‫بفرما، راحت باش.
‫اصلاً نمی‌دونستم اونجا نگه‌ش می‌داره.
‫خب، جک رو که می‌شناسی.
‫همیشه باید یه چیزی ‫برای قایم کردن می‌داشت، نه؟
‫مواظب خودت باش، آنی.
‫خب، وقتی اولین بار درباره‌ی این حرف زدیم
‫که آخرین بار کی پدرتو دیدی،
‫به همکارم گفتی،
‫«حداقل پنج ساله که ندیدمش.»
‫آره.
‫هنوزم همینو می‌گی؟
‫- آره. ‫- باشه.
‫چون ما داده‌های موقعیت‌یابیِ
‫گوشیت رو داریم که نشون می‌ده
‫بین ساعت ۱۲ تا ۷ عصر در روز ۷ نوامبر
‫تو شعاع چند صد متری مارستون هال بودی.
‫فقط پنج روز قبل از مرگ پدرت.
‫خب، تو شعاع چند صد متری بودن
‫معنیش این نیست که واقعاً دیدمش، نه؟
‫داده‌های دکل موبایل دقیق‌تر از این نمی‌شن.
‫مشکل من نیست.
‫درسته.
‫ولی مشکلت اینه که
‫ما یه شاهد داریم که گفته
‫تو رو اون روز با پدرت
‫تو سالن غذاخوری مارستون هال دیده
‫که داشتید با هم ناهار می‌خوردید.
‫پس، برای شفاف‌سازی،
‫واقعاً روز ۷ نوامبر با پدرتت
‫تو خونه‌ش ناهار خوردی؟
‫آره.
‫ناهار خوردیم، ولی فقط همین.
‫یه کم گپ زدیم
‫و بعدش واسه جلسه
‫رفت لندن.
‫من یه کم بیشتر موندم،
‫چون چندتا نوشیدنی خورده بودم.
‫فکر کنم حدود هفت رفتم.
‫چرا دروغ گفتی؟
‫خب...
‫فقط نمی‌خواستم شماها فوراً به این نتیجه برسین
‫که رفته بودم پول بخوام، در حالی که نرفته بودم.
‫پس چرا رفتی پیشش؟
‫برا اینکه ببینمش.
‫جرمه مگه؟
‫یه لقمه نون خوردن با هم.
‫آشتی کردن.
‫خیلی وقت گذشته بود.
‫پس همه چیز خوب پیش رفت؟
‫آره، عالی بود. واقعاً.
‫خوب حرف زدیم،
‫یه کم چیزا رو روشن کردیم و...
‫آره، همه چی عالی بود.
‫ولی شاهد ما می‌گه
‫تو خیلی زود از خودبیخود شدی
‫و مدام سرش داد زدی.
‫چند بار تهدید فیزیکیش کردی،
‫و حاضر نشدی بری.
‫واسه همینم در نهایت
‫خودش خونه رو ترک کرد
‫و رفت لندن.
‫می‌دونی چیه، تو بیا بگو من چی کار کردم،
‫که کار همه‌مون راحت‌تر شه.
‫- سلام، امیلی رایت؟ ‫- آره، ممنون.
‫ممنون.
‫لعنتی.
‫خب، سر چی دعوا کردید؟
‫باشه.
‫پول.
‫پول خواستی؟
‫- آره. ‫- اونم نداد.
‫- آره. ‫- و دعوا فیزیکی شد؟
‫آره، شد.
‫تو زدیش؟
‫اون منو زد.
‫چند بارم زد.
‫مثل وقتی بچه بودم با کف دست ‫زد تو سرم.
‫تو اصلاً بهش حمله نکردی؟
‫گمشو. جرات نمی‌کردم.
‫بعد از اینکه رفت چی شد؟
‫همون‌طور که گفتم، یه کم چرت زدم و...
‫بعد برگشتم لندن.
‫تو هیچ اتاق دیگه‌ای نرفتی؟
‫رفتم؟
‫مدیر املاک پدرت گفت دیدت
‫که سعی می‌کردی ‫قفل کمد اسلحه رو باز کنی.
‫بازش کردم؟
‫نه، جلو‌تو گرفت.
‫خب، شاید فقط...
‫خواستم بریم دنبال خرگوش، مثل قدیما.
‫چی بگم آخه؟
‫ولی ته دلم،
‫حس می‌کنم
‫اون ناهار...
‫آخرین باری بود که دیدمش.
‫همون بعد از اینکه منو زد.
‫نمی‌دونم چی بگم، رز.
‫خب، «آره» می‌تونه هر دومون رو خوشحال کنه.
‫ولی چرا خرج خودت نمی‌کنی؟
‫یعنی، قطعاً یه درمان مشابهی
‫برای خودت هم هست.
‫خب، نوبت من گذشته، فرانسیس.
‫وقتشه...
‫وقتشه یه کار خوب کنم،
‫یه لطفی رو جبران کنم.
‫واقعیه، رز؟
‫واقعاً می‌تونه نجاتم بده؟
‫خب، چیزی قطعیت نداره، شر.
‫هر دومون اینو می‌دونیم...
‫حتی بهتر از بقیه.
‫ولی طبق چیزایی که من و بابی خوندیم،
‫این بهترین درمان دنیاست.
‫پس آره، واقعاً می‌تونه نجاتت بده.
‫مامان؟
‫بله؟
‫آره.
‫آره؟
‫- آره. ‫- آره. آره.
‫ممنون. ممنون.
‫خلاصه اینکه،
‫پیام طولانی شد، ولی...
‫آره، در اصل
‫فقط می‌خواستم بگم،
‫اگه منو بکشن، مامان،
‫تقصیر توئه.
‫شب بخیر.
‫امیلی رایت، پیدات شد.
‫ممنون که بالاخره زنگ زدی.
‫پس فردا ساعت نه صبح.
‫باشه، خداحافظ فعلاً.
‫خدایا.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫قراردادهای نهایی امروز صبح ‫برای اسپکمنز امضا شد.
‫می‌خواستم ببینم امشب حسش رو داری ‫بریم جشن بگیریم؟
‫شاید یه وقت دیگه.
‫فکر نکنم تا یه مدت خرید ۱۴ میلیون پوندی دیگه‌ای
‫در کار باشه.
‫تا وقتی من رئیسم که خبری نیست.
‫آره خب. دقیقاً.
‫اِم؟
‫امیلی؟
‫امیلی.
‫چیه؟
‫- چیزی شده؟ ‫- چیزی نیست.
‫کاری کردم که ناراحت شدی؟
‫- نه. ‫- پس چی شده؟
‫بیخیال.
‫«تا وقتی من رئیسم که خبری نیست.»
‫تو قراره رئیس باشی.
‫قراره وصیت‌نامه رو باطل کنی،
‫و همین موقع سال دیگه
‫هنوزم شرکت رو اداره می‌کنی.
‫- هنوز معلوم نیست. ‫- باشه، ولی خب...
‫شاید همینجوری باید باشه.
‫فقط یه حس عجیبی داره، همین.
‫اینکه یه دسته کاغذ حقوقی بیاد
‫که دقیق بگه چطوری عمو و بابام
‫- می‌خوان ازم شکایت کنن. ‫- کاملاً درکت می‌کنم.
‫فقط...
‫فکر می‌کردم درباره‌ش
‫حرف زده بودیم و مشکلی نداشتی.
‫خب، انگار که نه... انگار مشکل دارم.
‫انگار که شرایط عوض شده.
‫- چه شرایطی؟ ‫- مهم نیست.
‫مهمه. خیلی هم مهمه.
‫ببین، من دیگه برنمی‌گردم اینجا.
‫پس... فکر کنم تو دادگاه می‌بینمت.
‫امیلی.
‫خواهش می‌کنم.
‫آره، ولی ته دلم می‌گه گراهام رایت
‫اهل خشونت نیست.
‫شاید وقتی هوشیاره نیست.
‫برای دسترسی به صورت‌حساب‌های بانکیش ‫درخواست می‌دیم.
‫شاید کمک کنه بفهمیم ‫شب دوازدهم کجا بوده.
‫و بعدش...
‫نوه‌اش.
‫فکر می‌کردم کاری رو کردم که ‫با هم توافق کرده بودیم، ام،
‫ولی انگار یه جوریه که...
‫نمی‌دونم، انگار...
‫ازم عصبانی‌ای.
‫از تو عصبانی نیستم.
‫از خودم عصبانی‌ام.
‫واسه چی؟
‫واسه اینکه همه‌ چی رو شروع کردم،
‫واسه اینکه جلوش رو نگرفتم.
‫چون تنها چیزی که مطمئنم اینه که
‫هیچ‌ کدوم از اینا باعث نشد
‫بابت اون اتفاقا حالم بهتر شه.
‫در واقع، حالم خیلی خیلی بدتر شده.
‫حداقل می‌تونیم بریم تو حرف بزنیم؟
‫باعث افتخارمه، رفیق.
‫اینجا رسماً یخ زدم.
‫[گری: کمک]
‫الو؟
‫دارم لپ‌تاپ جک رو چک می‌کنم،
‫بین تو و اون
‫چهار روز قبل از مرگش پیام رد و بدل شده.
‫به من دروغ گفتی، آرنو.
‫گفتی از سال پیش ندیدیش.
‫پس چرا باید به من دروغ بگی؟
‫پشت تلفن درموردش حرف نمی‌زنم.
‫کِی وقت داری ببینمت؟
‫همیشه با خودم فکر می‌کنم که چی می‌شد
‫اگه لپ‌تاپ جک رو پیدا نکرده بودم.
‫یعنی، تا چند هفته پیش حتی نفهمیده بودم
‫چرا قایمش کرده بود.
‫یه چیز رو می‌دونم،
‫اینکه سرک کشیدن تو لپ‌تاپش ‫بدترین اشتباهی بود که کردم.
‫هر بار که فکر می‌کردم
‫داریم رو یه مظنون تمرکز می‌کنیم،
‫یه سرنخ جدید می‌اومد ‫و ما رو می‌برد به یه مسیر دیگه.
‫انگار...
‫داشتم با مارها شعبده‌بازی می‌کردم.
‫به دنیای من خوش اومدید.
‫[جان رایت، پسر دوم از ازدواج اول]