‫باید بگم این همه دخالت ‫برای یه خودکشی یه‌کم زیادیه.
‫جک رایت به قتل رسیده.
‫یه عده حسابی سود کردن
‫و یه عده‌ هم غیرمنتظره باخت دادن.
‫تو کنترل شرکت رو به دست می‌گیری.
‫اگه بمونم.
‫اصلاً بهش فکر می‌کنی؟
‫به من اعتماد کن، همه ‌چی عالی پیش میره.
‫بدهیت هنوز ۵۰ هزار پونده، گری. ‫هی!
‫بر اساس شایعات ارزش‌گذاری ‫پنج درصد تفاوت داره.
‫فکر کنم انگار زوال عقل داشته.
‫باید دنبال نبش قبر باشیم.
‫باید از زیر خاک درش بیاریم.
‫واقعاً ما چقدر می‌فهمیم ‫[سالی رایت، همسر سوم]
‫که چرا کاری رو می‌کنیم؟
‫ممکنه فکر کنی یکی پشتته،
‫ممکنه خودش هم فکر کنه پشتته،
‫ولی در واقع...
‫به دلایلی که شاید هیچ‌وقت کامل نفهمه،
‫و خودت که قطعاً نمی‌فهمی،
‫آخرش می‌فهمی که...
‫ازت واقعاً متنفره
‫متأسفم که الان این کار رو می‌کنم، رز، ‫مخصوصاً تو این شرایط.
‫- واقعاً؟ ‫- فقط حس می‌کنم جاش
‫یه توضیح لازم داره،
‫شاید یه کالبدشکافی دیگه اینو روشن کنه.
‫بچه‌های من چی؟
‫اون پدرشونه که می‌خواید ‫از خاک در بیارید،
‫و پدربزرگ اینه.
‫گراهام و جان قبلاً رضایت دادن.
‫می‌فهمم...
‫که این قضیه چقدر براتون سخته.
‫برای منم همینطوره و...
‫پس یعنی همه ‌چی از قبل تصمیم‌گیری شده.
‫اصلاً نمی‌دونم چرا اومدی اینجا.
‫از روی ادب و احترام.
‫هه!
‫و اینکه ببینم حالت چطوره.
‫خوبم، عزیزم.
‫ولی یهویی خیلی خسته شدم.
‫اگه اشکالی نداره امیلی مشایعتت می‌کنه بری.
‫خیلی دوستت دارم، رز.
‫وقتی باهاش ازدواج کردم ‫یه پاپاسی تو جیبش نبود.
‫ببخشید، سال.
‫از فردا شیمی‌درمانی رو شروع می‌کنه،
‫و می‌دونم سر همین کلی استرس داره.
‫خب معلومه که داره.
‫ببین، جدی می‌گم، ‫کاملاً درک می‌کنم
‫که چه تجربه‌ی سنگینیه
‫که آدم بخواد بهش فکر کنه.
‫خب... همون‌طور که گفتی، ‫به خاطر جاشه.
‫جک هیچ‌چیزی براش نذاشت، اِم ‫مطلقاً هیچی.
‫حالش چطوره؟
‫خیلی خوب نیست.
‫می‌تونم بیام ببینمشون؟
‫فکر کنم خیلی خوشحال می‌شن.
‫کی برمی‌گردن خونه؟
‫هردوشون
‫این آخر هفته مرخصی دارن.
‫عالیه. شنبه‌شب خوبه؟
‫معلومه که می‌تونی بمونی.
‫همیشه قدمت روی چشمه.
‫آره، ممنون.
‫متأسفم که کارمون به اینجا کشید.
‫امیدوارم بدونی که هیچ‌کدوم از اینا شخصی نیست.
‫معلومه.
‫- شب بخیر، ام. ‫- شب بخیر، سال.
‫مراقب خودت باش.
‫اون یکی دخترش
‫از ازدواج دومش چی، آشا بل؟
‫هیچ‌ کی نمی‌دونه کجاست، ‫و سال‌هاست با جک ارتباطی نداشته،
‫پس واقعاً نظرش اهمیتی نداره.
‫نمی‌تونیم صبر کنیم، اون کالبدشکافی لازمه.
‫لطفاً هر چه سریع‌تر درخواستش رو بده.
‫شاید یادت رفته، عزیزم،
‫ولی قراره ازش شکایت کنیم، نه؟
‫اینکه امیلی بیاد با تو کار کنه
‫تا هر وقت که طول بکشه،
‫یه‌جوریه... عجیبه.
‫خیلی عجیب.
‫و لطفاً حتی فکرشم نکن که
‫برای ممیزی دوباره‌ی اسپکمنز.
‫واقعاً مسخره‌ست.
‫بعضی وقتا واقعاً ناامید می‌شم.
‫واقعاً.
‫و کامپیوتر جک رایت چی شد، ‫بردنش؟
‫آره، فرستادمش برای بخش آی‌تی.
‫خب، با
‫ایمیل‌ها و تاریخچه جستجوهاش
‫حول و حوش چهارم آگوست شروع کنیم،
‫وقتی که وکیل قبلی‌شو اخراج کرد.
‫دیروز با اون وکیل تماس گرفتم.
‫گفت اون روز جک خیلی احساسی بوده.
‫چرا؟ ‫بعدش هم بعدازظهر با جان رایت قرار دارم.
‫- باشه، رئیس. ‫- ممنون، کت.
‫[پیامک بانک]
‫[از حساب کم شده]
‫مرحله چهارمه،
‫و مرحله پنجی وجود نداره.
‫لعنتی، مامان.
‫خب یعنی...
‫چقدر وقت مونده و اینا؟
‫سخته که بگم.
‫همه‌ چی بستگی به ‫درمان‌هایی که انتخاب می‌کنم داره،
‫و اینکه بدنم چجوری واکنش نشون بده.
‫باورم نمی‌شه.
‫هر دوتون تو فاصله‌ی چند هفته...
‫چی کار کردم که این حقم باشه؟
‫متأسفم، این اصلاً قابل مذاکره نیست.
‫یه ممیزی جدید می‌خوایم، وگرنه کنار می‌کشیم.
‫فقط یه هفته تا قراردادها مونده.
‫با دیلویت صحبت کردم
‫گفتن می‌تونن فردا بیان
‫و گزارش رو خیلی سریع بدن.
‫ولی گوش کن، معلومه که شوکه شدی.
‫پس یه کم فکر کن، ‫با هیئت مدیره صحبت کن،
‫بعد باهام تماس بگیر.
‫- ممنون، سو. ‫- جان...
‫گری‌ام. پیام نذار.
‫گری، منم.
‫باشه، پایه‌م.
‫سعی می‌کنم بهش اینطوری نگاه نکنم ‫که چی از دست می‌دم،
‫بیشتر اینکه... ‫چی داشتم تا حالا.
‫خب، فکر کنم خیلی دید خوبی داری، شریل.
‫آره، چون ببین...
‫میلیون‌ها نفر تو دنیا هستن
‫که به سن من نمی‌رسن.
‫درسته.
‫و مامان فوق‌العاده ندارن
‫و خواهر کوچولوی خوشگل،
‫- و یه خونه جمع و جور قشنگ. ‫- نه، ندارن.
‫پس، آره.
‫اینا چیزاییه که وقتی می‌خوام کسی رو ‫تحت‌تأثیر قرار بدم می‌گم، رز.
‫ولی واقعاً ته دلم می‌گم ‫لعنت به این زندگی.
‫خیلی ممنون، خانم. ‫عصر خوبی داشته باشین.
‫ببخشید.
‫خب، داشتم می‌گفتم که...
‫می‌دونم پدر خوبی نبودم، اِم.
‫تو اصلاً پدر نبودی.
‫الگو نداشتم، داشتم؟
‫- کسی که بهم یاد بده چطوری باشم. ‫- خیلی‌ها ندارن،
‫ولی با این حال سعی می‌کنن ‫آدم درست‌حسابی باشن.
‫حرفم اینه که،
‫چیزی که الان می‌خواستم بگم،
‫اینجا، امروز،
‫اینه که...
‫می‌خوام بهتر بشم.
‫دارم قضیه‌ی مصرفم رو...
‫درست می‌کنم.
‫مصرف نوشیدنی رو خیلی کم کردم.
‫و امیدوار بودم اگه تو کشور بمونی،
‫امیدوار بودم که من و تو
‫یه کم وقت با هم بگذرونیم،
‫که من بهتر بشناسمت،
‫و تو هم منو بشناسی.
‫می‌دونی که، درسته؟
‫به‌ عنوان وارث اصلی وصیت‌نامه،
‫اگه اعتراض کنی، من می‌شم طرف دعوی؟
‫نه، نمی‌دونستم.
‫پس واقعاً اینکه اینجا بمونم یا نه،
‫تا حدی بستگی به این داره
‫تو موفق می‌شی ازم شکایت کنی.
‫منصفانه‌ست، اصلاً... ایده‌آل نیست.
‫فکر کنم الان وقت خوبی نیست که
‫درخواست وام کنم، نه؟
‫برای تو، این واقعاً بامزه بود.
‫نه، جدی می‌گم.
‫- خدای من. ‫- فقط ۱۰ هزارتا، ام.
‫- واقعاً تو دردسر افتادم. ‫- خدایا باورم نمی‌شه.
‫- جدی می‌گی؟ ‫- باشه، پنج تا؟
‫چرا هیچ‌وقت درس نمی‌گیرم؟
‫- اینجوری نباش دیگه. ‫- چطوری نباشم؟
‫مثل دخترت رفتار نکنم؟
‫مثل کسی نباشم که شاید ‫از پدرش انتظار داره
‫یه ذره هم که شده اهمیت نشون بده؟
‫تو اونجوری نباش.
‫اونجوری نباش.
‫ماشین رفیقت باحاله.
‫اون مدل‌های قدیمی سری سه خیلی خوشگلن، نه؟
‫کایل ماشین دوست داره؟
‫گور بابات، گراهام.
‫لعنتی.
‫افسر جونز.
‫اطلاعاتی درباره جک رایت دارم.
‫- ببخشید، شما؟ ‫- بهتره به
‫نامزد نوه‌ش یه نگاهی بندازین
‫چون ماشینشو نزدیک خونه‌ی رایت دیدم
‫همون شبی که مرد.
‫پلاک ماشین هست اف646پی‌ال‌وای،
‫اف646پی‌ال‌وای.
‫تو ایمیلت، جان
‫گفتی اون روزی که پدرت فوت کرد
‫خونه کار می‌کردی؟
‫درسته.
‫می‌تونی تأییدش کنی، جورجیا؟
‫قطعاً.
‫چون خودت هم اینجا بودی؟
‫- آره، بودم. ‫- کل روز؟
‫آره.
‫باشه، ممنون.
‫خب، آخرین باری که
‫پدرتو دیدی کِی بود، جان؟
‫دو روز قبلش بود، تو شرکت،
‫درباره‌ی خریدی ‫که داشتیم صحبت می‌کردیم...
‫اونا داشتن.
‫دقیقاً.
‫خب، حالش چطور بود، ‫خلق و خوش چطور بود؟
‫فکر کنم خوب بود.
‫خوب، سرحال.
‫شما دوتا باهم خوب بودین؟
‫- خیلی خوب بودیم. ‫- آره.
‫خب، نظرت درباره وصیت‌نامه چی بود؟
‫خب...
‫یه کم شوکه‌کننده بود.
‫منصفانه‌ست بگیم توقع داشتی
‫مدیریت شرکت به تو سپرده بشه؟
‫آره، منصفانه‌ میشد.
‫باشه.
‫حالا می‌خوای باهاش مخالفت کنی یا...؟
‫ببخشید...
‫چرا... این چه ربطی داره؟
‫دارم سعی می‌کنم بفهمم
‫احساست نسبت به این موضوع چقدر قویه.
‫داریم... گزینه‌ها رو بررسی می‌کنیم.
‫قبل از اینکه فوت کنه، چیزی نشون می‌داد
‫که قراره سهامش رو،
‫یعنی عملاً سهام تو رو، به برادرزاده‌ت بده؟
‫نه.
‫می‌شه لطفاً بذاری شوهرت جواب بده؟
‫نه.
‫نه، نه، چیزی نبود.
‫می‌دونی چرا ممکنه این کارو کرده باشه؟
‫خب، اون یه تاجر جوون موفقه،
‫به هر حال... ولی غیر از این...
‫نه.
‫باشه. ممنون.
‫خب، تو اون روز کجا بودی؟
‫روزی که فوت کرد.
‫ماشین رو از روی یه سرنخ پیدا کردیم،
‫و صاحب ثبت‌شده‌ش
‫سه تا سابقه مواد مخدر داره،
‫از جمله یه مورد قصد توزیع،
‫که باعث شد شش ماه تو فلتام بمونه
‫وقتی ۱۷ سالش بود.
‫بعدش تو سال ۲۰۲۱،
‫بخاطر ضرب و جرح یه سال تو واندزورث بود .
‫اسمش؟
‫روبن مگوایر.
‫و در این مورد یه چندتا یادداشت جالب
‫تو دفترچه یادداشت جک رو میز کارش بود.
‫اولینش، عصر روز اول آگوست،
‫یه یادداشت که فقط نوشته ‫فونیکس رایزینگ، 7:30.
‫- اسم یه کافه‌ست؟ ‫- منم فکر کردم همین باشه.
‫و تو لندن سه تا کافه با این اسم هست.
‫یکی توی می‌فر، یکی تو چلسی،
‫و یکی تو دپتفورد.
‫این آخری رو علامت زدم چون دپتفورد
‫جاییه که ماشین آقای روبین مگوایر ثبت شده.
‫جالبه.
‫و اون یکی مورد
‫مال چهارم اکتبره،
‫فقط نوشته، «درباره دانلیوی به لورا زنگ بزن»،
‫و ج و واو و سه تا علامت تعجب داره
‫و بعد واو.
‫- دانلیوی چیه؟ ‫- وکیل.
‫- جان؟ ‫- و زنش.
‫و اون واو؟
‫نمی‌دونم، شاید اول یه اسمه؟
‫شاید هم مخفف وصیت‌نامه باشه.
‫آره، قطعاً می‌تونه اونم باشه.
‫- بهش زنگ بزن. ‫- باشه.
‫خب، حالا می‌تونم بشینم؟
‫آخرش، سالی.
‫می‌دونیم که تو نه سال گذشته
‫به‌عنوان وکیل شرکتی تو لندن
‫و پاریس کار می‌کنه،
‫و جزو افراد فعال
‫در جمع‌های اجتماعی پاریسه.
‫چیز خیلی هیجان‌انگیزی نیست.
‫من دو تا بچه زیر هفت سال دارم،
‫واسه من این زندگی
‫خیلی هیجان‌انگیزه.
‫بعدش، هشت سال پیش اینجا این بود.
‫این آقا، آرنو تیسیر هست،
‫تو فرانسه و اسپانیا خونه داره،
‫و اون و سالی تو چند تا مراسم با هم دیده شدن
‫از وقتی که سالی
‫تو پرونده فرار مالیاتی سال ۲۰۱۶ براش تبرئه گرفت.
‫خودش می‌گه فقط یه سرمایه‌دار خسته‌کننده‌س؟
‫آره. شاید الان واقعاً همین باشه،
‫ولی اینو انکار نمی‌کنه که تو ۱۹۹۱،
‫وقتی ۱۷ ساله بوده، توی یه دعوای بار
‫با یکی از اعضای باند رقیب درگیر شده
‫که آخرش سیزده سال زندان رفته... ‫بابت قتل.
‫کشته شده؟ یا خدا، وحشتناکه، سال.
‫نه؟
‫خیلی متاسفم.
‫ممنون.
‫پلیس می‌دونه ممکنه کار کی باشه؟
‫فکر نمی‌کنم،
‫با اینکه خیلی مختصر باهاشون صحبت کردم.
‫خب.
‫ولی ازم می‌خوان که برای اون موقع ‫یه شاهد داشته باشم.
‫- وای. ‫- البته انصافاً،
‫فکر کنم از همه کسایی که بهش ربط داشتن
‫همین درخواست رو کردن.
‫باید وکیل بگیرم؟
‫باید درباره وصیت‌نامه و این چیزا صحبت کنیم.
‫اتفاقاً هفته دیگه برای جلسه‌ها میام لندن.
‫عالیه.
‫چه روزی برات خوبه؟
‫- مدیر اینجاست؟ ‫- من مدیرم.
‫سلام. من سربازرس مورگانم، پلیس هرتفوردشایر.
‫این آقا رو می‌شناسید؟
‫آره، این رو ـه.
‫وقتی می‌گید تعهداتی دارید
‫که باید پرداخت بشه، یعنی چی؟
‫چیزایی که من و جک از لحاظ مالی و قراردادی ‫با هم توافق کرده بودیم.
‫کمک‌های خیریه، بازسازی‌ها، یه‌سری...
‫سرمایه‌گذاری‌هایی که حالا من مسئولشم.
‫خودتون نمی‌تونید تا اون موقع ‫هزینه‌ها رو پوشش بدید؟
‫تا کی مثلاً؟
‫من نمی‌دونم چی قراره بشه،
‫و نه، چند میلیون پول اضافه ندارم.
‫پول‌هامون تو حسابای اون بود.
‫باشه، ببینید، می‌تونم با چند نفر مشورت کنم
‫و بعداً جواب بدم؟
‫قدردان می‌شم. ممنونم.
‫خب، چرا دوباره ازدواج نکردی؟
‫دنبال کسی بودن که بتونه جاشو بگیره سخت بود.
‫کاریزما داشت، انرژی، انگیزه.
‫با اینکه اغلب آدم وحشتناکی بود...
‫سنگدل،
‫خودشیفته، بارها خیانت کرد...
‫متاسفانه بازم دوستش داشتم.
‫خیلی زیاد.
‫قلبمو شکست،
‫و سال‌ها هنوز امید داشتم.
‫تا اینکه یه روز، دیگه نداشتم.
‫چی شد که تغییر کردی؟
‫با بابی آشنا شدم.
‫وای، منم می‌خوام بابی رو ببینم.
‫مامانت بیرونه، شر.
‫همین ساعت فردا؟
‫به هیچ قیمتی از دستش نمی‌دم.
‫تو واقعاً مایه‌ی دلخوشی هستی، شیر.
‫می‌بینمت.
‫حدود ۲۰ دقیقه دیگه کار داریم، رز.
‫شریل عزیزم چطوره؟
‫فقط می‌خواستم اول تشکر کنم که امشب اومدی.
‫- باعث افتخاره. ‫- بیشتر از اون، ممنونم
‫- بابت نکته‌ای که درباره حسابرسی گفتی. ‫- قابلی نداشت.
‫همه چی انجام شده ‫و منتظر نتایج نفس‌گیرشیم.
‫- پس... ‫- عالیه.
‫و بعدش...
‫می‌دونم تو یه وضعیت
‫نسبتاً... ناخوشایند قرار گرفتیم
‫در رابطه با... وصیت‌نامه.
‫راستش، اعتراض به وصیت‌نامه ‫اولین فکرم نبود.
‫ولی...
‫حالا که اوضاع اینطوریه،
‫اگه تو هم... تمایل داشتی...
‫قایقت تو بندر
‫جِی‌کی رایت پهلو بگیره، به‌قول معروف،
‫تا این طوفان دعواهای حقوقی بگذره،
‫واقعاً از اون گوش شنوایی ‫که پیشنهاد دادی، ممنون می‌شم.
‫آدم اون بالا یه‌کم احساس تنهایی می‌کنه.
‫یا هم نه. ببخش اگه جوگیر رفتم.
‫نه، نه، مسئله این نیست. فقط...
‫چیزای دیگه‌ست، مربوط به پدرم.
‫ولی آره، خیلی هم دوست دارم، عمو جان.
‫سلام.
‫کجا بودی؟
‫به دفترت زنگ زدم.
‫گفتن با امیلی بیرون بودی.
‫پس می‌دونی کجا بودم.
‫هیچ احمقی مثل یه احمق پیر نیست.
‫می‌رم بخوابم.
‫سلام.
‫الان داری چیکار می‌کنی؟
‫[مکس پرستون]
‫- مکس. ‫- خب، دادگاه کلیسا
‫بهم زنگ زدن.
‫مجوز نبش قبر رو گرفتیم.
‫سلام. زنگ زده بودم.
‫نامزد امیلی رایت هستم.
‫در بسته می‌شود.
‫دست از سرم بردار دیگه مزاحم.
‫خدای من، کایل.
‫سوپرایز.
‫و خانم سوم رایت،
‫برای اعتراض ما رو همراهی می‌کنن؟
‫هنوز مطمئن نیستم. ‫اون... اون تماس نگرفته.
‫باشه، ایرادی نداره.
‫تصمیم ایشون رو بهم خبر بدید،
‫و می‌تونیم هر وقت شد ‫برنامه ریزی کنیم ایشون هم بیاد.
‫خب، این کار بیشتر ‫یه ماموریت حقیقت‌یابیـه.
‫تا یک مفهوم کُلی ‫از رابطه‌تون با پدرتون بدست بیاریم،
‫و اینکه چطور با اون سازش داشتید.
‫کی می‌خواد شروع کنه؟
‫معلومه خوشحال شدم. ‫فقط غافلگیر شدم.
‫خیلی.
‫و کاش بهم گفته بود
‫چون از صبح تا شب
‫توی شرکت رایت جلسه دارم،
‫که نمی‌تونم لغو کنم.
‫- باشه. ‫- ببخشید.
‫و مزاحم کی بود؟
‫وقتی در زدم گفتی...
‫پیشخدمت اتاق مدام می‌خواست ‫یخچال رو پر کنه.
‫خیلی رو مخه. ولی گوش کن،
‫بیا امشب بریم یه جای قشنگ غذا بخوریم
‫و بعد می‌تونیم راحت بشینیم ‫و حرف بزنیم.
‫باید برم، عزیزم، خیلی دیرم شده.
‫باشه.
‫لعنتی، لعنتی، لعنتی، لعنتی.
‫خب، ببینید، ‫با توجه به این موضوع
‫که هر دوی شما مسلما بالغ هستید
‫و توانایی کسب درآمد خودتون رو دارید،
‫با این‌حال فکر می‌کنم فرصت مناسبی رو داریم
‫تا این ادعا رو مطرح کنیم ‫اونطور که باید و شاید برای تامین زندگیش اقدام نکرده.
‫ایول.
‫اینکه چقدر باید پرداخت می‌شده ‫رو قاضی پرونده مشخص می‌کنه.
‫اما با توجه به سن، ‫سبک زندگی و ثروتتون،
‫انتظار یه رقم هفت رقمی بزرگ رو
‫برای هر دوی شما دارم.
‫و مطمئنم،
‫اگه بریم دادگاه،
‫می‌تونیم بهش برسیم.
‫آفرین، داداش.
‫من باید برم.
‫نظرت چیه جشن بگیریم؟
‫نمی‌تونم، شرمنده، جلسه دارم.
‫باشه، عیب نداره...
‫پس بزودی می‌بینمت، آره؟
‫حتما. بزودی حرف میزنیم.
‫ببخشید،
‫یه چیزی.
‫- واقعا؟ ‫- ده هزار پوند می‌خوام، داداش.
‫آخر هفتهٔ دیگه پس میدم.
‫- گری. ‫- توی بد مخمصه‌ای
‫گیر افتادم، رفیق.
‫تو همیشه‌ی خدا توی بد مخمصه‌ای گیر افتادی.
‫می‌دونم.
‫و ببخشید.
‫دفعه آخره.
‫قسم می‌خورم.
‫نمی‌تونم، رفیق، شرمنده.
‫فدا سرت، رفیق.
‫مراقب خودت باش.
‫دفعه دومه می‌بینمت.
‫این افتخار رو مدیون چی هستم؟
‫نیاز نیست انقدر همیشه بدبین باشی، مامان.
‫حالت خوب نیست، ‫می‌خواستم ببینمت.
‫[بلا: تا فردا بهت وقت میدم. ‫بعدش میرم پیش پلیس.]
‫خب رفتم توی اتاق، ‫و واسه همه‌شون حرف زدم،
‫درست همون‌جوری که تمرین کرده بودیم، ‫هر چیزی که حاضر کرده بودیم،
‫و آره، خیلی خوب پیش رفت.
‫بعدش علاقه‌مند زیادی پیدا کردیم.
‫و حدس میزنم می‌تونیم ‫هر کدوم بهتره رو انتخاب کنیم.
‫عالیه.
‫خب، پیتر کایپر اونجا بود.
‫شوخی نکن.
‫می‌خواد حرف بزنم.
‫دیتو لئو شوارتز،
‫سوزی وو.
‫خدای من، کایل، همه‌شون کله گنده‌ان.
‫مشخصا ترکوندی.
‫آره، شاید.
‫خب، رابطهٔ ما تمومه؟
‫رابطه‌مون تمومه؟
‫آره، من و تو رو میگم. ‫رابطه‌مون به ته رسیده؟
‫چون...
‫با یکی دیگه قرار می‌ذاری، درسته؟
‫در مورد چی حرف میزنی؟
‫احساس کردم امروز صبح
‫با یکی قرار داشتی.
‫چی؟
‫و احساس عجیبی داره.
‫تو عجیبی. من...
‫انگار من نباید میومدم.
‫خدای من.
‫خب آره، احتمالا... ‫عجیب رفتار می‌کنم.
‫ببخشید.
‫ولی واقعا،
‫قول میدم خیلی خوشحالم که اینجایی،
‫چون من بهت احتیاج دارم، عزیزم.
‫تو دردسر افتادم، مامان.
‫پول ندارم.
‫اما این دفعه خیلی ترسیدم.
‫این دفعه...
‫فکر کنم می‌تونن منو بکشن.
‫چقدر؟
‫ده هزار تا.
‫یه... یه مقدار از بلا قرض گرفتم،
‫تا فرصت بگیرم.
‫و حالا می‌خواد بره سراغ پلیس.
‫اما...
‫جمعا پونزده هزار تا.
‫چطور کار به اینجا رسید، گری؟
‫چطوری کار به اینجا رسید؟
‫خب، بهت توضیح میدم ‫چطوری کار به اینجا کشید...
‫مامان.
‫به اینجا رسیده
‫چون وقتی ۱۳ ساله‌ام بود،
‫و بابا برای بار اول پول خوبی به جیب زد،
‫شما دو نفر تصمیم گرفتید
‫منو از شهر آکسوتر جابه‌جا کنید
‫و ببریدم رپتونِ خراب‌شده.
‫بهش فکر کن.
‫به این فکر کن که ممکنه ‫چه بلایی سر زندگی یه بچه بیاره.
‫هیچ‌کدوم از دوست‌های آکسوترم ‫باهام حرف نمیزنن.
‫اون بچه‌های پولدار سمتم نمیومدن.
‫یه آدم منزوی و گوشه‌گیر شده بودم.
‫و سعی کردم بهت بگم ‫وضعم چطوریه...
‫چقدر...
‫به طرز دردناکی تنها بودم.
‫و یادت میاد برگشتی بهم چی گفتی؟
‫بهم گفتی انقدر نمک‌نشناس نباش.
‫من و بابات اون‌موقع مشکل داشتیم.
‫همه‌اش من من می‌کنی. ‫پس من چی؟ من بچه بودم.
‫مسئولیتم با تو بود!
‫نمی‌دونستم چیکار کنم...
‫مامان.
‫اینکه چه آدم باشم... ‫تا سال‌ها همین بود.
‫جان که تونست از پسش بربیاد.
‫اون چهار سال کوچیک‌تر بود.
‫از وقتی چشم باز کرد ‫همیشه شکلات دم دستش بود.
‫سر همین...
‫به اینجا کشیده شده.
‫به خاطر بلایی که سر من آوردی.
‫جفتتون.
‫و تا چند سالگیت می‌خوای ما رو سرزنش کنی؟
‫اینکه مسئولیت اشتباه‌های خودت رو
‫خودت گردن بگیری؟
‫شصت سال، هفتاد سال؟
‫وقتی هشتاد ساله‌ات شد ‫هنوز می‌خوای گند بالا بیاری
‫و بیای سر قبرم بگی تقصیر منه؟
‫بهم پول قرض میدی یا نه؟
‫نه.
‫من از گل نازک‌تر بهت نگفتم، گراهام.
‫از همون بچگیت.
‫هیچی ازت نگرفتم، ‫همه‌چی در اختیارت گذاشتم.
‫پس نه.
‫از گل نازک‌تر نگفتی؟
‫الان وقتش رسیده از روی خیرخواهی ‫و علاقه بهت سخت بگیرم.
‫باید برم دستشویی.
‫دلویت اومد این رو تحویل داد.
‫- ممیزی اسپکمنز. ‫- ممنون.
‫حدس میزنم مشکل اصلی جورجیا بود،
‫نه شوهرش.
‫اما شما وکیل هر دو بودید؟
‫و آره، وقتی اومد، ‫به طور صریح و واضح گفت
‫از طرف جان هم حرف میزنه.
‫و... و چه خواسته‌ای از شما داشت؟
‫به وکیل جک رایت، ‫لورا جانستون زنگ بزنم،
‫که وصیت‌نامهٔ جدید رو نوشته بود،
‫و می‌خواست ببینه توی وصیت‌نامه چی اومده.
‫- و شما تماس گرفتید؟ ‫- بله.
‫و خانم جانستون...
‫مودبانه از ارائه اطلاعات خودداری کردن.
‫و خواستهٔ دیگه‌ای داشت؟ ‫جورجیا رو میگم.
‫می‌خواست بدونه آیا راهی وجود داره
‫- فرد وصیتش رو تغییر بده یا نه. ‫- و راهی وجود داره؟
‫خب، همه می‌تونن با مورث بالقوه حرف بزنن،
‫البته وقتی که زنده هستن.
‫و جلسه چطور به پایان رسید؟
‫ازش پرسیدم اگه نگرانی چیزی داره،
‫باید خودش با پدر شوهرش حرف بزنه.
‫و می‌دونی حرف زده یا نه؟
‫بازم، حس کردم
‫دقیقا قراره چنین کاری کنه.
‫ببخشید، تاریخ جلسه‌تون کِی بود؟
‫یه لحظه...
‫سوم اکتبر.
‫این رو هم باید بگم ‫که موقع رفتن من رو اخراج کرد.
‫- لعنتی. ‫- آره.
‫خب، چیکار کنیم؟
‫مسلما پیشنهاد رو پایین‌تر میاریم.
‫آره، اما چقدر؟
‫خب، احساس می‌کنم ‫صرفا مشکلِ کی‌کی‌جی نبود،
‫فکر می‌کنم اسپکمنز هم خبر داشته ‫اون‌ها چیکار می‌کردن،
‫- و پنهان‌کاری می‌کردن. ‫- خب؟
‫خب، فکر می‌کنم پیشنهادمون رو می‌ذاریم...
‫۱۵۵ تا؟
‫آره، خب میشه.
‫- اما؟ ‫- خب، فکر می‌کنم
‫چطور می‌تونیم به صورت مناسب ‫زیر قیمت بیاریمش؟
‫۱۴۵. خب، توی این وضعیت
‫کی میاد بخره؟
‫به درک. ۱۴.۲۵۰ پیشنهاد میدم.
‫به من میگن گرگ وال استریت.
‫می‌تونه نه هزار تا بهت بدم.
‫جدی‌ام، جاش.
‫دیگه الان بزرگ شدی، ‫نباید چشم به دست بقیه باشه.
‫حالا وایسا ببینی.
‫- خفه شو. ‫- ادب رو رعایت کن، جاشوا.
‫بشور ببینم.
‫وگرنه می‌گیرم سیاه و کبودت می‌کنم.
‫نمیای خونه ما بمونی؟
‫بچه‌های خوبی‌ان.
‫آره.
‫و دیزی انگار حالش خوبه؟
‫آره، خب سفر اسکی رزرو کرده،
‫و اصرار داره بره، پس...
‫کی می‌دونه؟
‫هرروز دارم بدون برنامه پیش میرم.
‫سال، ببخشید که اوضاع بهم‌ریخته‌ست.
‫واقعا نمی‌دونستم که جک ‫قراره چنین کاری کنه.
‫و نمی‌تونم تصور کنم
‫چقدر واسه تو سخته.
‫و کاملا درک می‌کنم
‫چرا وصیت‌نامه رو زیر سوال می‌بری.
‫منم جای تو بودم همین کار رو می‌کردم.
‫فقط امیدوارم...
‫نتیجه‌اش هر چی میشه...
‫بتونیم دوست و خانواده بمونیم
‫و بازم مراقب همدیگه باشیم.
‫اگه طبق میل من پیش بره ‫می‌دونم حامی همه‌تون هستم.
‫منظورت...
‫از لحاظ مالیه یا...؟
‫ببخشید...
‫باید جواب بدم.
‫سلام، مکس.
‫ببخشید دیر وقت مزاحم شدم، سالی،
‫اما نتایج کالبد شکافی بدستم رسید.
‫خب؟
‫خبر خوبیه.
‫مغز شوهرت
‫علائم اولیه زوال عقل رو داره.
‫پس ممکنه فرصت خوبی داشته باشیم.
‫ممنون.
‫خب، سوال اینجاست
‫جک قصد داشته لورا جانستون رو دوباره ببینه
‫تا وصیت‌نامه رو عوض کنه؟
‫که این وسط یه نفر فهمیده ‫و دست بکار شده.
‫جریان جلسه‌اش رو از کجا فهمیدی؟ ‫دفتر خاطراتش؟
‫توی ایمیل‌هایی که فرستاده بود.
‫می‌دونی از کدوم دستگاه ارسال شده؟
‫کامپیوتر دفترش.
‫بسیار خب، پس این امکان وجود داره ‫با احتمال زیاد...
‫انی رز دیده باشه...
‫یا جان رایت...
‫خب... یه... یه... ‫لطفا یه بار دیگه پیام رو بخون.
‫«یا نظرت درباره سیزدهم چیه؟»
‫و از طرف لورا جوابی داده نشده؟
‫نه، به لورا جانستون زنگ زدم ‫چون واسم سوال شده بود
‫این جواب به تماس تلفنی بوده یا نه.
‫- خب؟ ‫- به طور مبهم یادش میومد
‫که واسش پیام صوتی گذاشته
‫و گفته یه تاریخ مشخص کنن
‫و یه جلسه دیگه بذارن.
‫جلسه دربارهٔ چی؟
‫دقیقا یادش نمیومد،
‫ولی مشخصا واسه وصیت‌نامه بوده.
‫می‌خوام دوباره با جان حرف بزنم.
‫این دفعه تنها.
‫ببریم‌شون اتاق بازجویی.
‫این آدم‌ها باید بفهمن قضیه جدیه.
‫عالیه. ممنون تماس گرفتید.
‫قبول کردن.
‫جشن بگیریم؟
‫البته.
‫باشه.
‫ببخشید، دو تا دیگه لطفا.
‫بعد باز دو تا دیگه.
‫جالبه، اما زیر سایهٔ مرگ قرار داریم،
‫و هیچ‌جوره یادم نیست تو زندگیم ‫انقدر احساس سرزندگی کرده باشم.
‫پس، ممنون.
‫چرا تو بابای من نبودی؟
‫چرا تو دختر من نبودی؟
‫بفرمایید.
‫ببخشید.
‫سلام.
‫آقای رایت، سربازرس مورگان هستم.
‫الان کجا هستید؟
‫[لورا جانستون]
‫- لورا. ‫- سلام، سالی،
‫گوش بده،
‫متاسفانه خبر خوبی ندارم.
‫تا وقتی انحصار وراثت انجام نشه،
‫تمامی حساب‌های جک مسدود می‌مونه.
‫معذرت می‌خوام.
‫نه، تقصیر تو نیست.
‫ممنون زنگ زدی خبر دادی.
‫اوهوم.
‫خب، ما خبر داریم همسرت
‫به دیدار وکیل سابقت، ‫ادموند دانلیوی،
‫در تاریخ سوم اکتبر امسال رفته.
‫از این جلسه خبر داشتی؟
‫- آره. ‫- بسیار خب.
‫این جلسه رو تو ترتیب داده بودی؟
‫- خدای من، نه. ‫- تو نمی‌خواستی جورجیا بره؟
‫نه.
‫خب، شاید. نه واقعا.
‫اما در مورد رفتن اون،
‫فکر می‌کنم خبر داشتی ‫دربارهٔ چی صحبت شده؟
‫بله.
‫و در مورد چی بود؟
‫محتوای اون چیزی که فکر می‌کردیم
‫وصیت‌نامهٔ جدیدی باشه ‫که پدرم داشت می‌نوشت.
‫اونوقت چرا چنین فکری کردید؟
‫یه روز روی میزش یه کُپی دیدم
‫که شبیه وصیت‌نامه بود.
‫حدس میزنم وصیت‌نامهٔ قبلی بود.
‫چند تا یادداشت داشت، ‫خودِ بابام نوشته بود،
‫و چیزهای خیلی زیادی بود ‫که کنار اسم من نوشته شده بود.
‫زیر متن خط کشیده بود،
‫علامت تعجب و سوال داشت.
‫و این... تو رو نگران کرد؟
‫خب، وقت نکردم درست حسابی سر دربیارم
‫قبل اینکه بابام برگرده دفترش.
‫اشتباه کردم اون شب به زنم گفتم.
‫چرا اشتباه کردی؟
‫چون با وجود اینکه وقت نشد
‫درست ببینم چه تغییراتی رخ داده...
‫فکر و ذکرش درگیر این موضوع شد...
‫می‌خواست سر دربیاره.
‫خب، ادموند دانلیوی به ما گفت ‫که به اون توصیه کرده
‫تا با پدر شوهرش حرف بزنه ‫و ازش بپرسه
‫توی وصیت‌نامه تغییری داده یا نه.
‫درسته.
‫می‌دونی ازش سوال پرسید یا نه؟
‫خب، گفت که پرسیده.
‫فردا توی کلوپش ازش پرسیده بود.
‫ولی بخوام باهاتون روراست باشم،
‫این روزها یه کلمه از حرف‌هاشو باور نمی‌کنم.
‫همه همیشه فکر می‌کردن ‫جان خیلی... مهربونه.
‫جز اینکه اون رو نمی‌شناختن، نه؟
‫فکر می‌کنم جان می‌دونست.
‫خب، فقط کافی بود پنج دقیقه پیش اون باشی، ‫[گراهام رایت - پسر اول ازدواج اول]
‫اونوقت اون ۲۰ سال ‫ازش عمرش رو باهاش سر کرد،
‫متوجه منظورم هستید؟
‫منطقی بود.
‫وقتی ذاتِ واقعی جورجیا رو فهمیدیم، آره،
‫کاملا با عقل جور دراومد.
‫هر جا رو نگاه کنید...
‫هر سمت چشم بچرخونید ‫یه پسر با وضع داغون می‌بینید،
‫یا دختر یا زنی که می‌دونستید
‫قادر به انجام هر کاری هستن.
‫هر کاری که فکرش رو کنید.
‫و بعد توی آینه نگاه می‌کنی.