‫[این سریال تخیلی است و تمام مکان‌ها، شخصیت‌ها، سازمان‌ها، محیط‌ها ‫و رویدادهای به تصویرکشیده‌شده در این سریال ساخته تخیل هستند.]
‫[تمام صحنه‌هایی که شامل حیوانات هستند، در محیطی ‫امن و با نظارت و راهنمایی متخصصان ضبط شده‌اند.]
‫[اونیل، متخصص گوش و حلق و بینی]
‫سلام دکتر جونگ.
‫بله.
‫حتماً.
‫امکانش هست شیفتت رو با دکتر جونگ عوض کنی؟
‫دلیلش رو نمی‌دونم ولی نمی‌تونه بیاد سر کار.
‫آره.
‫مرسی.
‫- همه‌چی مرتبه؟ ‫- وای، چقدر زود اومدین.
‫سئوک چی شده؟
‫زنگ زد و گفت امروز نمی‌تونه بیاد سر کار.
‫- عمل قلب باز امروزه. ‫- می‌دونم.
‫یعنی مریض شده؟
‫صداش از پشت گوشی خوب بود.
‫دلیلش مشخصه دیگه.
‫مطمئنم به خاطر خستگی و فشار کاری، ‫امروز رو پیچونده.
‫دیگه چه دلیلی می‌تونه داشته باشه ‫که عمل قلب باز رو نیاد؟
‫- اون عاشقِ جراحیه. ‫- سلام.
‫رفته خونه.
‫بهم گفت می‌خواد چندتا لباس زمستونی بیاره.
‫جدی؟
‫[اونیل، متخصص گوش و حلق و بینی]
‫صورتت چی شده؟
‫سئوک خونه‌ش رو از یه مادربزرگی ‫که باهاش صمیمیه اجاره کرده.
‫ظاهراً قیمتش پایین بوده.
‫فقط کاش به بیمارستان نزدیک‌تر بود.
‫مادربزرگ؟
‫- مگه خانواده داره؟ ‫- چی؟
‫آهان.
‫پس ارتباط خانوادگی ندارن. صرفاً دوستن.
‫صرفاً یه پیرزنه که باهاش صمیمیه؟
‫آره.
‫فقط برای یه قهوه کافی بود.
‫خب حالا چی شده؟
‫صورتت داغون شده.
‫چقدر تیزبینی!
‫بخور.
‫نمی‌خورم.
‫تو بخور.
‫خب منم نمی‌خوام.
‫نه، مرسی.
‫چی شده؟
‫خیلی‌خب. باشه.
‫یونگ.
‫- بله؟ ‫- برو براش دارو و پانسمان بخر.
‫چشم.
‫چرا کتاب‌هات رو ریختی توی حیاط؟
‫دیگه بهشون نیازی ندارم.
‫می‌خوام از شرشون خلاص شم.
‫این روزا دکترها بیشتر میرن سمتِ ‫تخصص توی یه حوزه
‫مثل جراحی عروق یا برداشتن تومور.
‫حتی ممکنه تمرکز خودشون رو به یک زیرمجموعه ‫خاص از جراحی درون اون رشته محدود کنن.
‫خب که چی؟
‫آخه بعضی دکترها فقط ‫جراحی از راه سینوس پروانه‌ای انجام میدن
‫در حالیکه بقیه کل عمرشون ‫رو صرف کویل آنوریسم می‌کنن
‫و بعد میگن این تخصص‌شونه.
‫من می‌خوام همه‌چی رو یاد بگیرم ‫و همه عملی انجام بدم.
‫تا مثل شما بشم.
‫آره، من همه رو انجام میدم.
‫چرا امروز نیومدی سر کار؟
‫ممنون میشم بهم دروغ نگی.
‫نمی‌خواستم دروغ بگم.
‫اینم مدرک.
‫درست همین‌جاست.
‫- چی؟ ‫- ما عین همدیگه هستیم.
‫ما دوتا.
‫از چه نظر؟
‫- منظورت چیه؟ ‫- من قشنگ تو رو می‌شناسم.
‫پس دوباره بهم دروغ نگو.
‫اگه دروغ بگی می‌فهمم.
‫آخه چرا باید دروغ بگم؟
‫چرا این‌جوری رفتار می‌کنی؟
‫حالا ما یه روز سر کار نیومدیم!
‫گفتم که زمین یخ زده بود، سُر خوردم.
‫زود برمی‌گردم.
‫این دیگه چقدر عوضیه!
‫عوضی! برگرد اینجا ببینم.
‫دکتر چوی رو آوردی ‫اینجا تا منو بدبخت کنی، نه؟
‫همیشه می‌دونستم. همیشه می‌دونستم که ‫یه روانی هستی.
‫ولی هنوزم باورم نمیشه ‫داری این بلا رو سرم میاری.
‫برگرد اینجا. زود بیا این ‫مرتیکه رو از خونه‌م ببر بیرون.
‫کارم توی داروخونه تموم شد، میام.
‫داروخونه رو ول کن.
‫برگرد بگو تعطیل بود!
‫خیلی‌خب باشه. تو بُردی.
‫این کیه؟ اینجا چیکار می‌کنه؟
‫تا حالا توی عمرم ندیده بودمش.
‫راست میگم.
‫در رو باز کردم و پشت سرم اومد تو.
‫- هوی! هوی! ولم کن! ولم کن! ‫- تکون نخور!
‫ولم کن!
‫خفه شو لعنتی!
‫ولم کن عوضی!
‫ولم کن.
‫کثافتِ عوضی!
‫دفاع از خود بود.
‫مطمئن باش.
‫خب پس...
‫حالا می‌خوای چیکار کنی؟
‫آخر شب...
‫توی جنگل...
‫دفنش می‌کنم.
‫خودت تنهایی از پسش برمیای؟
‫بهت زنگ می‌زنم.
‫باشه.
‫خودت تنهایی از پسش برمیای؟
‫وایسا ببینم.
‫وایسا. وایسا! صبر کن!
‫چیه؟
‫چیزی شده؟
‫نه.
‫هیچی.
‫هیچی نشده.
‫فردا می‌بینمت.
‫سر وقت میام.
‫برو.
‫بعداً می‌بینم‌تون!
‫آره.
‫قربان، ما هنوز توی بوسان هستیم
‫رئیس و بقیه امروز صبح رفتن.
‫حتماً. یه لحظه گوشی دستتون.
‫بله دکتر چوی؟ لپتاپتون؟
‫چشم. کجا بیارمش؟
‫یه لحظه.
‫جسد متعلق به پرستاری بوده که در کوه‌های
‫پشت یک معبد متروکه در ‫حومه چانگنیئونگ پیدا شده.
‫پلیس اعلام کرده که قصد دارد جستجویی گسترده
‫در اطراف معبد انجام بده تا ‫شواهدِ بیشتری به‌دست آورد
‫ظاهراً مظنون یک باند جراحی ‫غیرقانونی است که به منظور
‫پنهان‌سازی فعالیت‌های مجرمانه خود، ‫اقدام به قتل قربانی کردند.
‫- پیدا کردن همش خیلی زمانبره. ‫- باور کن می‌دونم.
‫کم‌کم جلو میریم. ‫ولی واقعاً نیروی کمکی لازم داریم.
‫تو که گفتی فقط می‌خوای ‫یه لحظه یه نگاهی بندازی.
‫راه بیفت. باید از اینجا بریم.
‫تو رو خدا بیا بریم! بیخیال!
‫همه حرکت کنین لطفاً. ‫ممنون. خیلی ممنون.
‫- ببخشید. لطفاً برین عقب. ‫- از سر راه برین کنار.
‫ماشین رو از سر راه بردارین.
‫چی رو می‌خوای ببینی؟ ‫بیا بریم دیگه.
‫- عکس‌برداری ممنوع! ‫- آروم بگیر بابا!
‫جدی ما دوتا الان نباید اینجا باشیم.
‫- نه، نه، نه. اینجا صحنه جرمه. حالیته؟ ‫- چرا نباشیم؟
‫جنایتکارها دوباره برمی‌گردن سر صحنه‌ جرم.
‫بد میگم؟
‫الان داری از خنده روده‌بُر میشی؟ ‫جلوی خودتو گرفتی نخندی؟
‫این‌جوری نیست.
‫آهان باشه.
‫دختر، مگه دیوونه شدی؟
‫به خدا یه تخته‌ت کمه!
‫این یه تجربه‌ی جدیده
‫واسه همین صرفاً برام جالبه.
‫وای! نگاه کن چقدر آدم اینجاست!
‫وایسا ببینم. یعنی الان خوشحالی؟
‫نکنه حس می‌کنی الان از بقیه سَرتری؟
‫مثلاً الان خیلی گردن کلفتی؟
‫قضیه اینه؟
‫فکر کردی من روانی‌ام؟
‫میگم صرفاً برام جالبه. ‫مطمئنم واسه تو هم جالبه.
‫نه، واقعاً نیست!
‫برام جالب نیست! ترسناکه!
‫تو هم باید بترسی!
‫تمام چیزهایی که چال کردیم، ‫کاملاً سوخته بودن درسته؟
‫خودت آخرین نفر چک‌شون کردی، مگه نه؟
‫دکتر چوی اینجا چیکار می‌کنه؟
‫ای بابا! امان از دستِ اون عوضیا!
‫همه‌چی رو خاکستر کردن.
‫کیم، دستکش بده.
‫مانیتول.
‫آبِ اضافی رو از بدن خارج می‌کنه.
‫واسه سیستم عصبیه؟
‫برای کم کردن فشار داخل چشم ‫یا درمان نارسایی کلیه‌ست.
‫توی بخشِ منم استفاده میشه.
‫واسه جراحی مغز و اعصاب؟
‫اوهوم.
‫وای نه! یعنی دلیلش چیه؟
‫تو همین‌جا منتظر بمون.
‫تیم جستجوی شماره سه صحبت می‌کنه.
‫کیفِ قربانی رو پیدا کردیم.
‫- مطمئنی مالِ قربانیه؟ ‫- کارت شناساییش رو توی کیف پولش پیدا کردیم.
‫فوراً می‌فرستیمش مرکز. تمام.
‫چی پیدا کردن؟
‫هوم.
‫کیفِ مقتول رو.
‫بله لی؟ بگو.
‫دکتر چوی پیشته؟
‫- آره، واسه چی؟ ‫- آم...
‫یکی از دانشجوهاش بیرون منتظرشه. ‫میشه بهش بگی؟
‫آره، باشه.
‫حتماً لپتاپم رو آورده.
‫- ببخشید توی زحمت افتادین. ‫- زحمتی نبود.
‫می‌دونم سرت شلوغه.
‫بقیه وسایل‌تون رو فرستادم منزل.
‫خوبه، مرسی.
‫تا کی اینجا می‌مونید؟
‫هنوز مشخص نیست.
‫دکتر چوی؟
‫چرا امروز اینقدر پسرِ خوبی شده؟
‫معمولاً نمی‌ذاره کسی جز صاحبش ‫بهش دست بزنه.
‫منو دوست داری؟
‫چون من دوستت دارم.
‫ظاهراً دانشجوتون خوب بلده با سگ‌ها ‫ارتباط بگیره.
‫آخه خودشم سگ داره. چندتایی داره.
‫منطقیه.
‫چه نژادی؟
‫روتوایلر.
‫روتوایلر؟
‫خشن نیستن؟
‫موجودات نازنینی هستن.
‫یونگ ها. سلام.
‫سلام.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫خودت چی؟ نیاید اینجا باشی.
‫به خاطر جایزه‌ست، نه؟
‫چون ازت گرفتمش؟
‫حتماً عقلت رو از دست دادی.
‫چه فکر کردی که پاشدی اومدی اینجا؟
‫درست میگم، نه؟
‫حالا دیگه با پلیس‌ها رفاقت می‌کنی؟
‫به خاطر جایزه‌ی باارزشت.
‫تو عصبانی‌ای.
‫اصلاً می‌دونی الان کجایی؟
‫تا یه حدی می‌تونم با ‫دیوونه‌بازی‌هات کنار بیام.
‫فکر کردی با ترسوندنم می‌تونی ‫راضیم کنی عملت کنم؟
‫فکرشم نکن.
‫حالا دیگه راه افتادی و آدم می‌کشی. ‫چقدر رقت انگیز!
‫من رقت‌انگیزم؟
‫میونگ‌جین کیم.
‫- تو هم قاتلی. ‫- چطور جرئت می‌کنی؟
‫ما هیچ شباهتی به هم نداریم.
‫چرا، خوبم داریم.
‫خوشحالم کاری کردی داروخونه‌م رو ببندن
‫چون الان کلی وقت آزاد دارم.
‫هر غلطی می‌خوای بکن.
‫می‌تونی همین‌طور ادامه ‫بدی و تحت فشارم بذاری.
‫من هرجور شده میونگ‌جین کیم رو پیدا می‌کنم.
‫وقتی جسدش رو پیدا کنم،
‫بهت زنگ می‌زنم.
‫همون دختریه که قبلا باهات در افتاد؟
‫اینجا چه غلطی می‌کنه؟
‫خدا می‌دونه!
‫اسمم رو می‌شنوه خونش به جوش میاد.
‫نکنه یادش رفته چه بلایی سرت آورده؟
‫- چی شده؟ ‫- هیچی. ولش کن.
‫ما هیچ شباهتی به هم نداریم.
‫راستی، یونسیم هان رو یادته؟
‫توی کلاس‌مون بود.
‫آم... یونسیم هان؟
‫همون دختره که خیلی زود ازدواج کرد.
‫با اینکه خیلی یهویی خبر ‫داد، همه رفتیم عروسیش.
‫تازه همه پول گذاشتیم روی هم ‫و کادوی نقدی بهش دادیم.
‫یادته؟
‫عجب روزایی بودها، نه؟
‫سلام. چطوری؟
‫[کلیسای کاتولیک یونگ‌هیون]
‫هوم... سوزش معده داری، درسته؟
‫- بله. ‫- که اینطور.
‫خب پس باید بیای درمانگاه ‫تا ازت آزمایش بگیریم.
‫- آدرس رو بلدی؟ ‫- بله. مرسی دکتر.
‫چرا کمکش می‌کنی؟ ‫خودتم مشکلاتِ خودت رو داری.
‫پدرش مُرده. دلم براش می‌سوزه.
‫معلوم نیست مُرده یا نه. ‫فکر می‌کردم فرار کرده.
‫خب می‌دونم که دکتر چوی اونو کشته.
‫اصلاً با عقل جور در نمیاد.
‫چرا دکتر چوی باید کسی رو بکشه؟ ‫همه که مثل تو نیستن.
‫همه‌ی آدما شرورن.
‫حقیقت همینه.
‫میشه بس کنی؟
‫عه! اومد!
‫خب، موفق باشی.
‫من همین‌جا می‌مونم.
‫اینجا چیکار داری؟
‫دعا می‌کنم به خودت بیای ‫و عقلت بیاد سر جاش!
‫چه‌ت شده؟
‫اینها تصاویری از آسایشگاه ‫روانی در شهر دونگهائه می‌باشد
‫که ماه گذشته تعطیل شد. طبق تحقیقات پلیس،
‫حدود چهل درصد این بیماران به اجبار
‫در این مرکز بستری شدند.
‫روزهایی که دولت برای بازرسی میومد،
‫به زور بهمون دارو می‌دادن ‫و ما همه تحت تأثیر دارو بودیم.
‫- ما هم شبیه بیماران روانی می‌شدیم دیگه. ‫- پدرت اینجا بستری بود؟
‫ما اینجا گیر افتاده بودیم.
‫یه نفر تماس گرفت و گفت ‫بابا رو اونجا دیده.
‫- اصلاً نباید ما رو بستری می‌کردن. ‫- مطمئنی؟
‫می‌خوام برم مطمئن بشم.
‫تو هم همراهم میای؟
‫دکتر سونگ.
‫حسابی مشغول کار هستین؟
‫خودت چی فکر می‌کنی؟
‫خب...
‫کی نتیجه رو بهمون میگین؟
‫می‌بینی که بیکار ننشستم.
‫پس اینقدر رو مخم نرو.
‫چشم.
‫هوم.
‫خب دیشب با وانیل رفتی رستوران؟
‫آره، یه غذای سبک خوردیم.
‫[سرپرست لی]
‫- کیه؟ ‫- سوجونگ.
‫این مدت خیلی در دسترس بودم ‫حالا دارم براش ناز می‌کنم.
‫زن‌ها، پیر و جوون‌شون باهم فرقی ندارن.
‫یکم باید بهشون بی‌توجهی کنی
‫- سلام. ‫- کارآگاه لی.
‫- وانیل، بالاخره اومدی. ‫- آره.
‫- نوشیدنی بخور. ‫- مرسی.
‫وانیل، رفیق...
‫از پزشکی قانونی چه خبر؟
‫آهان. اینجا رو ببینید.
‫الان نه. الان نه. بذار واسه بعد.
‫میشه یه نگاهی بندازم؟
‫چرا که نه. بفرما.
‫بیا.
‫این عکس.
‫آهان، اون.
‫انگار موی حیوونه.
‫ولی وقتی نتایج آزمایشگاه بیاد، ‫گزارش رو می‌فرستن.
‫مسئولش یونچا سونگه؟
‫آره.
‫باید بهش می‌گفتی کارمون ‫رو زودتر راه بندازه.
‫گفتم ولی دعوام کرد!
‫[بیمارستان روان‌پزشکی دونگها جیل]
‫[خطر - ورود ممنوع]
‫بعداً می‌بینمت. باشه. مرسی. خداحافظ.
‫سلام.
‫ایشون دیروز بهت زنگ زد.
‫- عه... ‫- سلام.
‫اون ایمیل رو خیلی وقت پیش برات فرستادم.
‫یادم نیست کی بود. ‫ولی خبری نشد.
‫پس گفتم شاید پیدا شده.
‫بیایین بریم.
‫هیچ‌وقت دورش ننداختم.
‫محض احتیاط.
‫توی اتاق 401 بخش قرنطینه بستری بود
‫و اسمش...
‫سئوکگو لی بود.
‫اسمش میونگ‌جین کیم نبود؟
‫چی؟
‫خب نمی‌دونم چرا اسمش فرق داره.
‫ولی می‌دونم خودشه.
‫قطعاً خودشه.
‫عکسی ازش دارین؟
‫فکر کردی من راه می‌افتادم از بیمارها ‫عکس می‌گرفتم؟
‫پس از کجا می‌دونی سئوکگو لی واقعاً پدرشه؟
‫مدرک موثقی داری؟
‫چون مطمئنم خودشه.
‫خب...
‫آم...
‫این بیماری که اسمش سئوکگو لی‌ـه
‫الان کجاست؟
‫من از کجا بدونم وقتی بیمارستان بسته شد، ‫مریض‌ها رو کجا منتقل کردن؟
‫یه زخمی روی سرِ پدرت بود.
‫اینو توی آگهیت ننوشته بودی.
‫حالا از کجا می‌دونم؟
‫یه همچین شکلی داشت.
‫خب؟
‫بیا.
‫میشه بریم توی بیمارستان؟
‫[ورودِ بی‌اجازه تخلف محسوب می‌شود.]
‫[دستور توقف فعالیت]
‫خب اون پاداشی که گفتی،
‫کی بهش می‌رسم؟ ‫بعد از اینکه پدرت رو پیدا کنیم یا چی؟
‫به محض اینکه مطمئن بشم واقعاً اینجا بوده،
‫بهت میدمش.
‫منطقیه.
‫خب همین‌جاست. بذار ببینم. یه لحظه صبر کنین.
‫صبر کنین...
‫کدوم یکی بود؟
‫نه، این یکی نه. این نبود؟
‫نه، احتمالاً نه.
‫وایسا ببینم، اینه؟
‫کدوم یکیه؟ بذار ببینم.
‫حالت خوبه؟
‫باید برم دستشویی. ببخشید.
‫این یکی هم نه. ایناهاش.
‫خب این سئوکگو لی
‫ملاقاتی هم داشت یا نه؟
‫چی؟
‫میگم کسی هم میومد ملاقاتش یا نه؟
‫ملاقاتی؟ یه نفر اومد. یه بار دیدمش.
‫یه یاروی مو خاکستری بود.
‫اومد و با ویلچر بردش بیرون
‫و این اطراف گشت زدن.
‫جدی؟
‫یه دقیقه صبر کن. یه لحظه.
‫هوم.
‫همینه؟
‫[دوک‌هی چوی - جراحی که ‫مورد توجه جهان قرار گرفت]
‫می‌خوای همچنان زیرنظر بگیرمش؟
‫نه فعلاً کاری به کارش نداشته باش.
‫خودش باید حقیقت رو بفهمه.
‫معتقده ما دوتا عینِ همدیگه هستیم.
‫ولی اینا همش خواب و خیاله.
‫یه خیالِ خامه.
‫ولی حقیقت اینه که شما ‫دوتا واقعاً شبیه هستین.
‫حداقل من این‌جوری فکر می‌کنم.
‫ما از خیلی جهات شباهت داریم. متوجه‌م.
‫ولی اگه خوب نگاه کنی،
‫خیلی تفاوت داریم.
‫هوم؟
‫اینجاست. سئوکگو لی.
‫یا خدا.
‫این نسخه‌های مسخره دیگه چیه؟
‫واقعاً همه‌ی این داروها رو باهم بهش می‌دادن؟
‫همونی که اونجا نوشته بوده دیگه.
‫عالیه.
‫به خاطر همین دیوونه‌هاست ‫که دنیا جای ناامنیه.
‫ولی ببین...
‫ما هنوز نفهمیدیم سئوکگو لی و میونگ‌جین کیم ‫یه نفرن یا نه.
‫- مدرکِ دیگه‌ای نداری؟ ‫- ای بابا!
‫اینو دیگه خودتون باید بفهمین.
‫چی؟
‫بقیه پازل‌ها رو خودتون باید کنار هم بذارین.
‫پدرم هیچ‌وقت اینجا نبوده.
‫تو هم ما رو دست انداختی، درسته؟
‫پسره‌ی بی‌چشم و رو! ‫فکر کردی من کی هستم؟
‫داری وقتمون رو هدر میدی.
‫عوضی‌های پُررو! باورم نمیشه!
‫مشکلی با من دارین؟ ‫مدرک می‌خواین؟
‫آره؟ مدرک می‌خواین؟ هوم؟
‫الان بهتون ثابت می‌کنم.
‫[فرم‌های پذیرش]
‫الو؟
‫سلام. منم.
‫گوش کن.
‫- الان کجایی؟ ‫- اومدم کوهنوردی.
‫قبل از برگشت یه سر هم به کافه می‌زنم. ‫چی شده؟
‫یادته اون روز خبرنگارها اومدن گزارش بگیرن؟
‫ما توی سالن بخش دو یه ‫عکس یادگاری با بیمارها گرفتیم.
‫یادته، نه؟
‫آره، چی شده؟
‫هنوزم عکس رو داری؟
‫آره، گمونم داشته باشم.
‫فوراً عکس رو به دستم برسون، باشه؟
‫به نظرت می‌تونی پیداش کنی و بفرستیش؟
‫می‌تونی با گوشی ازش عکس بگیری.
‫باشه. رفتم خونه برات می‌فرستمش.
‫مرسی. یه عکس واضح بگیر.
‫عکس رو که گرفتم، بهت نشون میدم.
‫تا خودت بابات رو ببینی.
‫بچه پُرروها!
‫ای بابا.
‫[آیا دکتر چوی جایگاه و ‫اعتبار خود را حفظ می‌کند؟]
‫گفتم که نمی‌دونم.
‫دقیق نگاه کن.
‫نمی‌دونم چی از جونم می‌خوای ولی یادم نیست.
‫محض رضای خدا ولم کن!
‫لعنتی.
‫خلاصه گفتم خودمم انجامش بدم
‫ولی دوستم گفت بیخیالش بشم
‫چون واقعاً نتیجه نداره ‫و پولم رو هدر میدم.
‫منم اول همین فکر رو می‌کردم ‫ولی انجامش دادم
‫- ولی الان واقعاً تغییر کردم. ‫- عه؟!
‫یکم درد داره ولی از درمان‌های ‫لیزری قدیمی خیلی بهتره.
‫پس داشتن دروغ می‌گفتن ‫تا خودشون انجامش بدن و من این شکلی بمونم.
‫نه، اشکالی نداره. برات توی ‫یه کلینیک خوب وقت می‌گیرم.
‫- جدی میگی؟ ‫- آره.
‫وای.
‫- ببخشید. ‫- خواهش می‌کنم.
‫خب یونچا سونگ خیلی ‫رک و راست حرفش رو زد.
‫چی گفت؟
‫حق با تو بود. تأییدش کرد.
‫موی روتوایلره.
‫فردا بعد از ظهر، گزارش رسمی ‫به دست پلیس می‌رسه.
‫باشه، ممنون.
‫حواست باشه بعداً مشکلی پیش نیاد.
‫باشه نگران نباش. حلش می‌کنم.
‫شنیدم امروز دوباره شیفت دکتر سونگ رو رفتی.
‫آره.
‫تومور آتیپیک تراتوئید/رابدوئید بود. ‫خودم می‌خواستم انجام بدم.
‫یونگ نگرانته. ‫میگه به محرک‌ها اعتیاد پیدا کردی.
‫حرفاش رو جدی نگیر.
‫دروغ میگه.
‫البته.
‫تو به محرک‌ها اعتیاد نداری،
‫فقط به جراحی اعتیاد داری.
‫اینجا،
‫اینجا
‫و اینجا.
‫اگه همه‌ی این مسیرها رو
‫تا انتها دنبال کنم،
‫به چی می‌رسم؟
‫جوهر انسانیت. تمام چیزی که ما هستیم.
‫اگه قبل از کشف تمام این مسیرها بمیرم، چی؟
‫اگه مراقبِ سلامتیت نباشی، ‫عاقبتی جز این در انتظارت نیست.
‫می‌دونم باید بیشتر بخوابم.
‫خودم می‌دونم.
‫ولی چیزهایی مثل خوردن و خوابیدن،
‫خیلی ناچیز و رواعصابن.
‫سئوک جونگ.
‫یه قولی بهم بده.
‫از الان به بعد درست غذا بخور ‫و خوابِ کافی داشته باش.
‫فقط این‌جوری می‌تونی تا انتهای مسیر بری.
‫و اینا رو هم از اینجا برمی‌دارم.
‫دستگاهِ مشترک موردنظر...
‫چرا گوشیش رو جواب نمیده؟
‫لعنتی!
‫فردا برگردین، باشه؟
‫فردا میرم پیشش و عکس رو ازش می‌گیرم.
‫خوبه؟
‫عمراً بذارم بری بیرون.
‫چه مرگته؟
‫کل روز فقط وقتِ ما رو گرفتی.
‫بهتره یه فکری به حال این اوضاع بکنی.
‫اون عکس رو نشون‌مون بده!
‫- بیخیالش. برو اونور. ‫- نه.
‫عجب رویی داری! نکنه عقب‌مونده‌ای چیزی هستی؟
‫کثافت!
‫آهای! آروم باش!
‫کیونگ آروم بگیر.
‫- آرو باش دیگه! ‫- بهش زنگ بزن.
‫تو برو بیرون یه هوایی به کله‌ت بخوره. ‫برو دیگه.
‫لعنتی!
‫آخ! خیلی درد می‌کنه.
‫بده ببینم.
‫ولش کن.
‫من به کمکت نیازی ندارم.
‫میرم دکتر.
‫یه کاری نکن دوباره کیونگ رو صدا بزنم‌ها.
‫ای بابا.
‫لعنتی.
‫در بیا دیگه!
‫خیلی پررویی‌ها!
‫واقعاً اینو دستت می‌کنی؟
‫هر کاری بگی کردم ولی در نمیاد.
‫نذار کیونگ چشمش به این انگشتر بیفته.
‫اگه دستت ببینه، حسابی عصبانی میشه.
‫چی گفتی؟
‫چی رو نبینم؟ نشونم بدین.
‫هیچی. چیزی نیست. ‫مگه من بهت نگفتم بیرون وایسا؟
‫- می‌خوام انگشتر رو ببینم. ‫- هوی! وایسا ببینم.
‫- کیونگ بس کن! وایسا! ‫- ولم کن.
‫- هوی ولم کن! ‫- ولش کن!
‫هوی!
‫برگرد اینجا ببینم.
‫- عوضی! ‫- ولم کن.
‫نه، نه، ولم کن.
‫انگشتر رو نشونم بده.
‫بی‌شرف!
‫نه! نه!
‫- کثافت ولم کن! ‫- عوضی!
‫بابام!
‫بابام کجاست؟
‫بگو. بگو دیگه عوضی! ‫بابام کجاست؟
‫نمی‌دونم. نمی‌دونم.
‫ولم کن عوضی.
‫کثافت!
‫نه.
‫آهای! کیونگ کیم!
‫- لعنت بهت! ‫- گفتم بابام کجاست؟
‫- منم گفتم لعنت بهت! ‫- زده به سرت؟
‫- بگو! ‫- عوضی!
‫- بسه دیگه. بس کن. ‫- بگو.
‫- کجاست؟ ‫- بس کن.
‫- نمی‌دونم. ولم کن. ‫- بابام کجاست؟ بگو کجاست!
‫چی...
‫نشونم بده.
‫[هیون‌هو هان، مدیر بیمارستان]
‫[دکتر دوک‌هی چوی، جراح مغز و اعصاب]
‫با این حال خرابت چرا ‫همش اینور و اونور میری؟
‫نوشیدنیت رو بخور و برو بیرون.
‫چه بلایی سر میونگ‌جین کیم آوردی؟
‫فکر می‌کنی من کشتمش، نه؟
‫اینقدر تکرارش کردی که خودمم باورم شده.
‫تو کشتیش، مگه نه؟
‫واقعاً آدم رقت‌انگیزی هستی.
‫می‌خوام یه چیزی رو بدونی.
‫باید درجا حقیقت رو بهم می‌گفتی.
‫باید می‌گفتی: ‫«میونگ‌جین کیم آدمِ آشغالیه
‫و می‌خوام سر به تنش نباشه.
‫پس ازت می‌خوام بکشیش.»
‫و منم می‌گفتم:
‫«با کمال میل.
‫امکان نداره بذارم دست‌هات ‫به خونِ کسی آلوده بشه.
‫فکرشم نکن.»
‫همش به خاطر همون چیزیه که همیشه می‌گفتی.
‫حتی اون موقع هم رقت‌انگیز بودم.
‫ببخشید.
‫من باید جایی برم.
‫تو ریاکاری چون وانمود ‫می‌کنی با من فرق داری.
‫و وقتی مچت رو گرفتم خجالت کشیدی.
‫برای همین منو انداختی بیرون، درسته؟
‫دوربین کنترل سرعت. ‫هفتاد کیلومتر جلوتر.
‫[سرعت غیرمجاز] ‫[کنترل با دوربین]
‫- شب بخیر آقا. ‫- لطفاً یکم حریره برنج برام درست کن.
‫- بعدش می‌تونی بری. ‫- چشم قربان.
‫بسیارخب، بیا بریم.
‫چه روزِ زیبایی.
‫عه...
‫این دیگه...
‫ای بابا.
‫ممنون.
‫این دیگه چیه؟
‫گوشیت رو جواب ندادی واسه همین ‫مطمئن نبودم بیای یا نه.
‫اینجا متروکه‌ست.
‫وای. ماشینت...
‫ببخشید.
‫تصادفاً گوشیم رو خونه جا گذاشتم.
‫گمونم پس باید بریم یه جای دیگه.
‫گفته بودی باید یه چیز مهم ‫راجع به بازرس یانگ بهم بگی.
‫کمربندت رو ببند.
‫اگه موضوع ارتباطش با ‫سوجونگ از دفتر دادستانیه...
‫- می‌دونم. ‫- قضیه اون نیست.
‫این دیگه چیه؟
‫راستش منم یه سوالی ازت داشتم.
‫راجع به اون دانشجوییه که ‫اون روز دیدیم. همون زنه.
‫- سئوک؟ ‫- آره.
‫یادته موی حیوون روی لباسِ مقتول پیدا کردیم؟
‫خب یه ایمیل از پزشکی قانونی به دستم رسید
‫و ظاهراً موی روتوایلره.
‫مقتول سگ نداشته ‫پس گمونم قاتلش داشته.
‫ولی کم پیش میاد جراح مغر و ‫اعصاب سگ روتوایلر داشته باشه.
‫درست میگم؟
‫موافقم.
‫در واقع خیلی کم پیش میاد.
‫کیونگ.
‫گوش کن ببین چی میگم. ‫خوب به حرفای من گوش کن.